Gisteren had ik een gesprek. Waarbij (vermeende) aantrekking even ter discussie - pardon: ter SPRAKE - kwam.
Olijf heeft een handvol vriendinnen die haar af en toe tot nadenken dwingen. Sjans. Dat die er zijn.
Zodat Olijf af en toe een reality check doet. Mag best.
Zonet schreef ik nog vol overtuiging ... of op z'n minst vol VRAGEN... over hoe ik mezelf zie in de toekomst... op het romantische vlak dan.
Het antwoord op die vraag is zo goed als onbestaande.
De reden waarom die vraag stilaan terug opduikt, mag u gerust zoeken in deze herfst- en winterperiode. Veel tijd en zin om te lezen, slapen en denken. De vaststelling ook dat andere mensen met gelijkaardige vragen worstelen. Vroeger of nu. Maar ik lees ze nu.... wat ze voor mij actueel maakt.
(oei... ik voel dat ik weer van de hak op de tak ga springen...)
Bij Oponseentje las ik een passage uit een boek dat ik graag lezen wil. The bitch rules van een zekere Elizabeth Wurtzel.
Wellicht maak ik mezelf momenteel hopeloos belachelijk met die "een zekere".
Wellicht is mevrouw Wurtzel onvoorstelbaar bekend en weet Olijf weer nergens van. Maar goed... daar komt in de toekomst verandering in.
De reden waarom ik haar wil lezen, is eenvoudig. De passage, gepubliceerd in Oponseentje, sprak me aan. De mevrouw bekijkt zichzelf en schuwt daarbij een flinke dosis zelfspot niet.
Anderzijds lees ik iets wat tegen m'n eigen overtuiging ingaat. Ik citeer:
So this is a book about mistakes. In fact, this is a book in praise of
mistakes. May you make many of them along the way. May you make them
left, right and center, and when you do, may you never claim to have
profited from them. May you never ever chalk them up to lessons learned
or experience gained or any of that trite, commonplace bullshit.
Voor de verandering maar eens NIET zeggen dat alles in dit aards bestaan een les inhoudt, iets waaruit je moet leren. Ik wil graag ontdekken hoe ze dat onderbouwt. Kijk ernaar uit dus. Niets zo leerzaam als een "andere" mening.
(ik spring terug op de eerste tak... voor zolang dat duurt...)
We worstelen dus. Met onszelf, anderen en de wereld. Hoe we daarmee moeten omgaan. Of "horen" om te gaan. Dankzij gesprekken en leesvoer stel ik met genoegen vast dat ik maar heel gewoontjes ben. In de zin van... wij doen dit allemààl. Oef!
(Zijsprong).. Nou ja... "sommigen" verdenk ik ervan echt nòòit stil te staan en na te denken (en hierbij heb ik niet iemand specifiek in gedachten.... kijkt u gerust es rond in uw wereld.... garantie dat u zich dezelfde vraag stelt bij sommigen). Of dit slechter of beter is, wil ik zelfs niet overpeinzen. Het is gewoon ànders.
Maar goed... sommigen (andere dan hierboven vernoemde sommigen) staan af en toe stil en vragen zich af of ze nog "goed bezig" zijn. Of er iets mag bijgestuurd worden, al dan niet ingegeven door lessen geleerd uit het verleden.
Soms concluderen we dat "dat dingetje" uit het verleden gewoon stom toeval was. En dat we ons best zullen doen om de ogen beter open te houden.
Soms zijn we vastberaden één en ander grondig anders aan te pakken omdat we inzien dat de oude praktijk inefficiënt was (druk ik me niet zàlig algemeen uit?).
En soms zeggen we gewoon Stuff it! Ik was goed bezig en anderen moeten zich daar maar bij neerleggen.
Allemaal schitterend.
Oh... mag ik u een voordeel van singledom aanreiken?
De tijd om deze dingen te overlopen.
Voor co-ouders.... gedurende de weken dat uw kroost zich bij uw ex-partner bevindt... voor zover u zich dan niet overgeeft aan allerlei sociale uitspattingen :)
Nogmaals: nadenken wordt ook sterk overroepen, niet in het minst door ondergetekende.
Anderzijds... merk ik uit eigen ervaring en die van anderen, dat happy days met een (nieuwe) partner weinig tijd laten om in rust te overpeinzen hoe, wat, waar en waarom. GELUKKIG!
Goeie tijden moeten beleefd worden, niet noodzakelijk overpeinsd.
Let u trouwens maar op... wanneer Olijf zich amuseert, verschijnt er weinig (zinnigs) op de blog.
(tussen haakjes: ik schrijf steeds DE blog, terwijl het HET blog zou moeten zijn??? Ik krijg het niet over m'n lippen... excuus... waarmee m'n hardnekkige koppigheid over DE blog verklaard is... hoop ik)
Terug naar het begin. Gesprek.
Aantrekking of het vermeende bestaan ervan.
En hoe je daarmee omgaat. Wat mannen en vrouwen horen te doen.
Of daar rollenpatronen in bestaan en ALS die bestaan, of je je daaraan hoort te houden.
Laat me u vertellen dat Olijf er nog steeds niet uit is.
Alle argumenten voor éénder welke mening hieromtrent zijn waardevol.
Van Hem, wiens naam ik niet meer noem (het lijkt wel een Harry Potter-episode ... He Who Must Not Be Named... Voldemort :)) kreeg ik de "goede" raad om me in de toekomst niet meer zo diep in een relatie te smijten. Ik vond dat toen bot en dom. Later zag ik daar een grond van waarheid (oh neeeeee, zelfs enige wijsheid!) in. Omdat je iemand kan verstikken met affectie. Vooral als die iemand de eigen affectie ziet wegebben...
Zelf heb ik sindsdien ook uitgemaakt dat de geëmancipeerde vrouw in mij een stapje mag terugzetten. Ooit dacht ik: als je van iemand houdt, mag je dat gerust tonen. Ongeacht je geslacht.
In wezen geloof ik dat nog steeds. In realiteit heeft dat voor Olijf ènkel windeieren gelegd.
Er wàs een tijd dat ik een onverwachte attentie aan zijn adres een goed idee vond. Een kleinigheidje, zomaar, om te tonen dat ik blij was met zijn aanwezigheid in m'n leven. Een teken van appreciatie noemen ze dat.
... Nja.... dat bleek mooi fout. Hou u vast. Hier gaat het niet om Voldemort alléén (om de verhaallijn maar even vast te houden). In Olijf's verleden is dezelfde fout meermaals gemaakt: na een poosje laten weten dat ik wel "blij" was (ontwaar een eufemisme)... waarna de boel onverrichterzake bergaf ging.
Het heeft volgens sommigen te maken met het einde van de jacht. De val van de zekerheid. Die mannen doet stoppen .. en verdwijnen.
Ik werk niet graag met algemene waarheden en denk graag voor mezelf. Algemene waarheden smijt ik graag omver, als het effe kan.
Daartegenover staat dat déze waarheid niet alleen in mijn geschiedenis overeind bleef maar ook bij vele (niet àlle, godzijdank) anderen de regel bleek te zijn. Hoe moeilijker en afstandelijker de dame zich opstelt, des te harder doen de jagertjes hun best.
Bon goed... je past je daaraan aan. Tegen je zin maar de wereld draait ook door zonder jouw conformisme. Buigen of breken, zeg maar.
Dat gezegd zijnde, is Olijf er nog niet uit.
Wat het "beste" is. En of je iedereen over dezelfde kam mag scheren.
"Ik ga het niet meer doen" zeg ik gisteren. "Gedaan met eerste berichtjes sturen"
Zoiets zeg je - kom Olijf, eerlijk is eerlijk - enkel als je iets verhoopt, al was het maar heel ver ergens in je achterhoofd.
Onder gewone vrienden (en "gewoon" betekent hier in géén geval "banaal") hou je je niet bezig met dit soort vragen. Normale vriendschappen houden geen jacht in. Geen jager en geen prooi. Gewoon "gelijken". Lekker gemakkelijk. "Bel ik of bel jij" is zelfs geen vrààg. Je dòet het gewoon.
In alle andere gevallen hoor je een code aan te houden. Die theoretisch niet te verbreken is.
Hij jaagt. Jij laat je opzoeken. Alles overgoten met een sausje van zachte aanmoediging zodat hij z'n interesse niet verliest.
Tot dusver de theorie.
Tot je - fout oh fout - gaat nadenken in andermans plaats. Nèt wat Olijf niet meer wil. Denken voor anderen. Gegarandeerd fout :)
In het gesprek van gisteren werd ik lichtjes aangemoedigd.
"Waarom zou jij geen eerste berichtjes meer sturen? Misschien denkt hij er nèt zo over. Misschien likt hij z'n oude wonden nog en wil hij geen blauwtje meer lopen. Of vraagt hij zich af of het je stoort dat hij nog uit noodzaak met z'n verleden bezig blijft"
Argumenten die steek hielden en vanuit menselijk oogpunt helemaal te verdedigen zijn.
Maar... waar Olijf zich niet meer mee wil bezig houden.
Het is rustig zo. Niet meer denken in andermans plaats. Geen vragen in de trant van "zou hij, wil hij, kan hij?" of "waarom????" "Doe ik het goed? Moet het anders?"
Vandaag schrijf ik het op. Om mezelf te confronteren met de neiging om toch weer in oude gewoonten te vervallen. Wat ik niet wil :)
Wat gebeuren mag, zal gebeuren. En anders niet.
Intussen zit ik rustig. En kalm. Zonder hartzeer.
Een héééééél klein beetje content wanneer ik wèl iets hoor maar niet meer verloren in een semi-depressie als het stil blijft.
Dus
...
geen dus.
Ik dacht hier een welgemeende goede raad neer te schrijven, maar die is terug gewist.
Olijf weet nix. Werkelijk nix.
En eigenlijk... is dat goed zo :)
Mocht zich ooit nog iets ontwikkelen in Olijf's leven, dan verneemt u dat wel.
Waarschijnlijk niet uitgebreid... want zoals ik al zei.... "dan" is er weinig tijd voor bloggen.
Until then.... mag u zich - ahum - verheugen op nog méér nauwelijks ontcijferbare overpeinzingen ... van een gewoon meiske.
maandag 7 november 2011
Toeval bestaat niet
of toch wel?
Euhm, nee beste lezer.... Olijf weet nog niet waar deze blog heengaat. Losse gedachtenflodders vechten om een plaats in een verhaallijn en Olijf heeft typvingers vandaag. Of toch nu.
De dagen zijn korter geworden... heeft u dat al gemerkt? Ik hoop het voor u, al was het maar omdat het erop zou wijzen dat u overdag met de ogen òpen rondloopt :)
Wie hier al een tijdje leest (en intussen wordt teruglopen in de blog-tijd best wel een opgave) weet dat Olijf het enkele winters lang een "beetje" moeilijk heeft gehad met de najaarsperiode. Niet fijn. Niet fijn voor Olijf die het doorstond en opschreef, en niet fijn voor u om te lezen.
Afijn... binnen enkele dagen wordt deze blog 3.
Jaar.
En eindelijk heeft Olijf de kracht en het doorzettingsvermogen om deze winter head on te lijf te gaan. Geen gezeur en geknies meer, geen afhankelijkheden die het leven onnodig ingewikkeld maken. De winter is een seizoen als een ander. Gewoon wat donkerder, toegegeven. Maar best wel leuk om cocoonsgewijs te schrijven, te lezen of te klussen. Het huis wat gezelliger te maken enzo :)
Bovenstaande was zelfs geen bewuste beslissing. Dat ik het dit jaar ànders zou aanpakken ofzo. Het is een gevoel dat je voelt groeien. "Deze winter kan ik aan, no problemo". Zo simpel als dàt.
Onvermijdelijk ga ik me dan afvragen waar dat aan ligt. Waaròm ben ik zo zeker dat het deze keer een draaglijke winter wordt?
Hoewel niet alles verklaard moet worden - nadenken wordt vaak vreselijk overschat - overloop ik een paar dingetjes.
1.
Hij wiens naam nog zo weinig mogelijk genoemd wordt en (dit mag u gerust weten) wiens naam - indien wèl genoemd - geen spoor van verdriet meer oproept (holadijee :)) maakt op geen enkele manier meer deel uit van m'n leven. Het was een stoorzender en dat zeg ik niet op verbitterde toon. Een stoorzender kan je maar horen omdat je je radio ààn laat staan, dus de verantwoordelijkheid neem ik grotendeels (GROOTENdeels!) op mij. Punt uit. En sinds "punt uit" eerder dit jaar eindelijk definitief plaatsvond, gaat het met Olijf alléén maar beter, iedere dag.
2.
De drang, de nood en het verlangen om opnieuw een nieuwe compagno (dit hoef ik niet te vertalen zeker?) te ontmoeten, is op de achtergrond geraakt. Soms vraag ik me zelfs af of ik dat nog wèns, een nieuwe belangrijke andere. .... De vraag blijft open, .... serieus.
Ook dit heeft nix met bitterheid te maken. Dat stadium is Olijf gepasseerd. Het heeft wat te maken met zelfstandigheid, het terugvinden van m'n oude zelf, het stellen van nieuwe doelen.
Jàààààà, het was leuk om iemand te "hebben" waarmee ik kon praten, dingen kon delen. Uitkijken naar ieder gepland of ongepland moment om samen te zijn. "Warm gevoel" enzo... we kennen dat wel.
Een mens leert het zelfs leuk vinden om z'n leven om te gooien voor een belangrijke wederhelft.
Begrijpt u me overigens niet verkeerd. Het blijft bij tijd en wijlen onleuk om alleen thuis te komen en te weten dat de blog de enige praatpaal is. Of online vrienden, of zelfs de telefoonversie daarvan. Alle mogelijkheden worden gepast geapprecieerd, laat daar geen twijfel over bestaan. But nothing beats the real thing, i.e. thuiskomen en je dag overlopen met je partner.... of gewoon vragen of we vandaag gekookte dan wel gestampte patatjes gaan maken.
Alleen.... het IS er nu niet. En het houdt me niet meer voltijds bezig, dat verlangen. Zelfs niet halftijds.
Zal wel wat te maken hebben met gewoonte. Olijf - sommigen zullen dit onbegrijpelijk vinden wegens andere levenswijze/visie - heeft het grootste deel van haar leven sowieso alleen doorgebracht. Ik ben intussen alweer òver de dwanggedachte dat ik niet kan leven op m'n eentje.
...
Best wel bevrijdend. ... eigenlijk.
Tegelijk stel ik mezelf zeer regelmatig de vraag, ingegeven door een verlangen naar eerlijkheid met mezelf, of ik het nog wel kàn (of zal kunnen): hoteldebotel worden, alles geven, de rest van de wereld vergeten. Idealiter en idealistisch wil ik hier een volmondig JA neerpoten. Realistisch... weet ik het niet.
Zelfs nadat de bitterheid van vroeger bezonken is, blijft de wetenschap dat het verleden een mens tekent. En dat hij/zij er in het beste geval wat van leert. Dat hoop ik toch.
We worden allemaal "groter" met hier en daar een litteken. Een beetje wild vlees, zo u wil. Teken dat wonden helen.... maar tegelijk een herinnering aan wat die wonde in de eerste plaats veroorzaakt heeft, of dat nu door eigen stommiteit/onoplettendheid of die van een ander was.
Littekens maken dat je je herinnert dat je een gelijkaardige situatie in de toekomst met een beetje meer voorzichtigheid benadert.... niet?
Leest u hier asjeblief geen pleidooi vóór "het kind met het badwater weggooien".
Àlles in het leven houdt risico's in. Zelfs het herhalen van oude ervaringen. Geen reden, geloof ik overtuigd, om meteen in een hoekje te kruipen en nix meer te doen.
In de naam der optimisme noem ik het graag "het leven aanpakken met de wijsheid uit het verleden". En hopen dat dat verstandig is :)
Tot zover de rationele benadering.
Wat me brengt tot de sentimentele kant van "de zaak".
(De aandachtige lezer heeft intussen al lang door dat in dit verhaal géén lijn zit :))
Gisteren schreef ik nog over een te mijden blog. Zeer bewust (en omdat expliciete vingerwijzerij me erg dom en ongevoelig leek) heb ik geen link gelegd. En dat gaat ook vandaag niet gebeuren.
Vanochtend ontving ik - hoogstwaarschijnlijk naar aanleiding van gisteren's blog - een mailtje met een link naar nòg maar eens een andere blog. Om tegengewicht te geven misschien.
Ewel... Olijf las. De hele voormiddag lang. Met plezier.
Een persoon (zelfs het geslacht laat ik in het midden om alle verwijzingen uit te sluiten) die, net als wij allen, al wat watertjes doorzwommen heeft. En - tot m'n groot "plezier" (voor zover dit woord correct gekozen is) - de levenslessen aanwendt om aan zichzelf te sleutelen. Binnen de mate van het mogelijke, wenselijke en realistische.
Om dan - met enkele uurtjes leeswerk komt een mens één en ander te weten - tot de conclusie te komen dat hoofd en hart een hoogstbizar onderling spelletje spelen.
Overpeinzingen omtrent een gestrande relatie. Invraagstelling van het verleden, zichzelf en de andere. Voornemen om te sleutelen aan wat sleutelbaar is.... om daarna - enkele keren zelfs - opnieuw in een HARTStochtelijke bui telkens weer te doen wat het HOOFD zo vaak in vraag stelt.
Ik leef mee met zo'n blog. En met de schrijver/ster ervan. Omwille van de herkenbaarheid enerzijds en de dualiteit tussen hoofd en hart anderzijds.
Dat we allemaal blijven worstelen met het evenwicht tussen wat je WIL/KAN/HOORT TE doen. En of dat overeenkomt met wat een ander wil/kan/verwacht/hoopt. Enzovoort.
Dat het leven ingewikkeld is..... dus....
En daaruit voortvloeiend.... dat ik me afvraag of ik zoveel kopbrekerij nog wil doorstaan.
Waarmee we weer belanden bij punt 2.
-> voer voor volgende blog.... om dit alles leesbaar te houden. Ik zie u bij de volgende post :)
Olijfnoot:
de titel - ook dàt had u intussen begrepen - heeft hoe-ge-naamd nix meer te maken met de blog... maar bij gebrek aan wil om na te denken, blijft ie gewoon staan. Had ik toch misschien uw nieuwsgierigheid aangewakkerd... en u bij deze teleurgesteld?
Euhm, nee beste lezer.... Olijf weet nog niet waar deze blog heengaat. Losse gedachtenflodders vechten om een plaats in een verhaallijn en Olijf heeft typvingers vandaag. Of toch nu.
De dagen zijn korter geworden... heeft u dat al gemerkt? Ik hoop het voor u, al was het maar omdat het erop zou wijzen dat u overdag met de ogen òpen rondloopt :)
Wie hier al een tijdje leest (en intussen wordt teruglopen in de blog-tijd best wel een opgave) weet dat Olijf het enkele winters lang een "beetje" moeilijk heeft gehad met de najaarsperiode. Niet fijn. Niet fijn voor Olijf die het doorstond en opschreef, en niet fijn voor u om te lezen.
Afijn... binnen enkele dagen wordt deze blog 3.
Jaar.
En eindelijk heeft Olijf de kracht en het doorzettingsvermogen om deze winter head on te lijf te gaan. Geen gezeur en geknies meer, geen afhankelijkheden die het leven onnodig ingewikkeld maken. De winter is een seizoen als een ander. Gewoon wat donkerder, toegegeven. Maar best wel leuk om cocoonsgewijs te schrijven, te lezen of te klussen. Het huis wat gezelliger te maken enzo :)
Bovenstaande was zelfs geen bewuste beslissing. Dat ik het dit jaar ànders zou aanpakken ofzo. Het is een gevoel dat je voelt groeien. "Deze winter kan ik aan, no problemo". Zo simpel als dàt.
Onvermijdelijk ga ik me dan afvragen waar dat aan ligt. Waaròm ben ik zo zeker dat het deze keer een draaglijke winter wordt?
Hoewel niet alles verklaard moet worden - nadenken wordt vaak vreselijk overschat - overloop ik een paar dingetjes.
1.
Hij wiens naam nog zo weinig mogelijk genoemd wordt en (dit mag u gerust weten) wiens naam - indien wèl genoemd - geen spoor van verdriet meer oproept (holadijee :)) maakt op geen enkele manier meer deel uit van m'n leven. Het was een stoorzender en dat zeg ik niet op verbitterde toon. Een stoorzender kan je maar horen omdat je je radio ààn laat staan, dus de verantwoordelijkheid neem ik grotendeels (GROOTENdeels!) op mij. Punt uit. En sinds "punt uit" eerder dit jaar eindelijk definitief plaatsvond, gaat het met Olijf alléén maar beter, iedere dag.
2.
De drang, de nood en het verlangen om opnieuw een nieuwe compagno (dit hoef ik niet te vertalen zeker?) te ontmoeten, is op de achtergrond geraakt. Soms vraag ik me zelfs af of ik dat nog wèns, een nieuwe belangrijke andere. .... De vraag blijft open, .... serieus.
Ook dit heeft nix met bitterheid te maken. Dat stadium is Olijf gepasseerd. Het heeft wat te maken met zelfstandigheid, het terugvinden van m'n oude zelf, het stellen van nieuwe doelen.
Jàààààà, het was leuk om iemand te "hebben" waarmee ik kon praten, dingen kon delen. Uitkijken naar ieder gepland of ongepland moment om samen te zijn. "Warm gevoel" enzo... we kennen dat wel.
Een mens leert het zelfs leuk vinden om z'n leven om te gooien voor een belangrijke wederhelft.
Begrijpt u me overigens niet verkeerd. Het blijft bij tijd en wijlen onleuk om alleen thuis te komen en te weten dat de blog de enige praatpaal is. Of online vrienden, of zelfs de telefoonversie daarvan. Alle mogelijkheden worden gepast geapprecieerd, laat daar geen twijfel over bestaan. But nothing beats the real thing, i.e. thuiskomen en je dag overlopen met je partner.... of gewoon vragen of we vandaag gekookte dan wel gestampte patatjes gaan maken.
Alleen.... het IS er nu niet. En het houdt me niet meer voltijds bezig, dat verlangen. Zelfs niet halftijds.
Zal wel wat te maken hebben met gewoonte. Olijf - sommigen zullen dit onbegrijpelijk vinden wegens andere levenswijze/visie - heeft het grootste deel van haar leven sowieso alleen doorgebracht. Ik ben intussen alweer òver de dwanggedachte dat ik niet kan leven op m'n eentje.
...
Best wel bevrijdend. ... eigenlijk.
Tegelijk stel ik mezelf zeer regelmatig de vraag, ingegeven door een verlangen naar eerlijkheid met mezelf, of ik het nog wel kàn (of zal kunnen): hoteldebotel worden, alles geven, de rest van de wereld vergeten. Idealiter en idealistisch wil ik hier een volmondig JA neerpoten. Realistisch... weet ik het niet.
Zelfs nadat de bitterheid van vroeger bezonken is, blijft de wetenschap dat het verleden een mens tekent. En dat hij/zij er in het beste geval wat van leert. Dat hoop ik toch.
We worden allemaal "groter" met hier en daar een litteken. Een beetje wild vlees, zo u wil. Teken dat wonden helen.... maar tegelijk een herinnering aan wat die wonde in de eerste plaats veroorzaakt heeft, of dat nu door eigen stommiteit/onoplettendheid of die van een ander was.
Littekens maken dat je je herinnert dat je een gelijkaardige situatie in de toekomst met een beetje meer voorzichtigheid benadert.... niet?
Leest u hier asjeblief geen pleidooi vóór "het kind met het badwater weggooien".
Àlles in het leven houdt risico's in. Zelfs het herhalen van oude ervaringen. Geen reden, geloof ik overtuigd, om meteen in een hoekje te kruipen en nix meer te doen.
In de naam der optimisme noem ik het graag "het leven aanpakken met de wijsheid uit het verleden". En hopen dat dat verstandig is :)
Tot zover de rationele benadering.
Wat me brengt tot de sentimentele kant van "de zaak".
(De aandachtige lezer heeft intussen al lang door dat in dit verhaal géén lijn zit :))
Gisteren schreef ik nog over een te mijden blog. Zeer bewust (en omdat expliciete vingerwijzerij me erg dom en ongevoelig leek) heb ik geen link gelegd. En dat gaat ook vandaag niet gebeuren.
Vanochtend ontving ik - hoogstwaarschijnlijk naar aanleiding van gisteren's blog - een mailtje met een link naar nòg maar eens een andere blog. Om tegengewicht te geven misschien.
Ewel... Olijf las. De hele voormiddag lang. Met plezier.
Een persoon (zelfs het geslacht laat ik in het midden om alle verwijzingen uit te sluiten) die, net als wij allen, al wat watertjes doorzwommen heeft. En - tot m'n groot "plezier" (voor zover dit woord correct gekozen is) - de levenslessen aanwendt om aan zichzelf te sleutelen. Binnen de mate van het mogelijke, wenselijke en realistische.
Om dan - met enkele uurtjes leeswerk komt een mens één en ander te weten - tot de conclusie te komen dat hoofd en hart een hoogstbizar onderling spelletje spelen.
Overpeinzingen omtrent een gestrande relatie. Invraagstelling van het verleden, zichzelf en de andere. Voornemen om te sleutelen aan wat sleutelbaar is.... om daarna - enkele keren zelfs - opnieuw in een HARTStochtelijke bui telkens weer te doen wat het HOOFD zo vaak in vraag stelt.
Ik leef mee met zo'n blog. En met de schrijver/ster ervan. Omwille van de herkenbaarheid enerzijds en de dualiteit tussen hoofd en hart anderzijds.
Dat we allemaal blijven worstelen met het evenwicht tussen wat je WIL/KAN/HOORT TE doen. En of dat overeenkomt met wat een ander wil/kan/verwacht/hoopt. Enzovoort.
Dat het leven ingewikkeld is..... dus....
En daaruit voortvloeiend.... dat ik me afvraag of ik zoveel kopbrekerij nog wil doorstaan.
Waarmee we weer belanden bij punt 2.
-> voer voor volgende blog.... om dit alles leesbaar te houden. Ik zie u bij de volgende post :)
Olijfnoot:
de titel - ook dàt had u intussen begrepen - heeft hoe-ge-naamd nix meer te maken met de blog... maar bij gebrek aan wil om na te denken, blijft ie gewoon staan. Had ik toch misschien uw nieuwsgierigheid aangewakkerd... en u bij deze teleurgesteld?
zondag 6 november 2011
Woooaaah..
Zondagavond en weinig drive om uit te gaan.
Niet erg: daar dienen keuzes voor. Om ze te maken. En er dan het beste van te maken.
Vandaag rol ik via via en puur uit nieuwsgierigheid een nieuwe blog binnen. Af en toe vraag ik me af of ik geen gewoontedier ben. "We" dènken liever dat dat niet zo is, maar als het op bloglezen aankomt, ben ik vrij beperkt. Heb de oude bekenden en neem er heel af en toe (echt héél af en toe) een nieuwtje bij.
't Heeft misschien wat te maken met het beter leren kennen van mensen die interessant lijken. Wat "interessant" is, vult iedereen - neem ik aan - hoogstpersoonlijk zelf in.
Een bijkomende beperking van Olijf is dat jongleren niet m'n sterkste punt is. In dit geval jongleren met mensen en wat ze schrijven/zeggen. Details onthouden enzo.
Vandaar wellicht m'n beperkte volglijst van andere bloggers.
Maar bon. Stilstaan is achteruitgaan dus af en toe lees ik wel es een nieuwtje. En zoals dat pleegt te gaan... sommigen blijven harder plakken dan anderen.
...
om diverse redenen.
Vandaag heb ik me mispakt, per ongeluk. En het erge is, dat ik bleef lezen. Om dan - gelukkig - te beslissen dat terugkeren er niet in zat...
Niet dat Olijf beter is of bòven het gelezene staat/stond. Verre van. We zijn allemaal mensen.
En wie zei ook alweer "Niets menselijks is me vreemd?"
Edoch: onnodig veel details over (nietsvermoedende?) vrienden/kennissen/familieleden, schimperij, klaagzangen en rampenverhalen.... niet m'n ding.
In het èchte leven, u weet wel... dat "ding" dat we doen wanneer we niet online zijn... vermijd ik negativo's zoveel als mogelijk is.
Soms - alweer om diverse redenen - is er geen ontkomen aan. Daar probeer ik dan zo goed en zo kwaad als het kan mee om te gaan. De ene dag lukt dat beter dan de andere. Ainsi soit-il.
Maar ALS het kan, omring ik me het liefst met min of meer gelijkgezinden. Mensen die het leven grosso modo bekijken zoals ik dat (wens te) doe(n). Met verantwoordelijkheid voor eigen daden en gevoelens. Zonder al te veel geklaag als-et-effe-kan.
Yep yep, we hebben allemaal onze slechte dagen. En willen onze frustratie/ongemakken/verdrietjes op tijd en stond es kwijt. Dat moet ... en moet kùnnen. Om geestelijk gezond te blijven.
Maar continu gal spuien, de slachtofferrol aannemen en met armen hoog boven het hoofd schreeuwen wat voor onrecht je alwèèr werd aangedaan? Zeuren dat je ten prooi valt aan 's levens onregelmatigheden omdat je leven nu eenmaal zus en zo is en je daar ab-so-luut onder gèèn beding wat aan kan veranderen? ....
Neen dank u. Olijf past.
Iemand anders (even te lui om op te zoeken) zei ooit: Keep doing the same thing and you'll keep getting the same results.
Wat Olijf betreft, komt dat dus òòk neer op: Als je leven je niet aanstaat, begin dan met daar wat aan te veranderen. En hou intussen op met zeuren. Vooràl als je geen intentie hebt om wat te veranderen....
Elitair wellicht. Of egoïstisch. Kan zijn.
Wèl zo handig als je de zeurders uit je leven wil bannen.
In dit geval is het handig en eenvoudig: simpelweg niet meer gaan lezen waar ik vandaag terecht kwam.
Nu ik alles herlees (typo's nakijken, weetuwel... en wedden dat ik er eentje miste?), begint dit verdacht veel te lijken op een klaagzang....
Oeps :)
nagedachte:
Een zelfopgelegde oefening sinds lange tijd (yep, ook Olijf heeft andere tijden gekend ... en hoopt die nooit meer mee te maken als ik er wat aan kan doen en ik KAN er wat aan doen :))....
Standaard antwoord op de vraag "Hoe gaat het met jou vandaag?"
"Met mij gaat altijd alles goed! Ik heb gèèn problemen!" ... gevolgd door een brede smile om de stelling kracht bij te zetten.
Gemakkelijk wellicht wanneer je een alleenstaande alleenstaande bent, zonder kinderen op de koop toe. I know!
En toch... zelfs een alleenstaande alleenstaande kan een boel redenen bedenken om problemen te zien en als er geen zijn, er te verzinnen. Alles voor de sympathie niewaar?
Eenieder mag voor zichzelf uitmaken of hij/zij het liefst wordt opgemerkt om z'n eindeloze negativiteit dan wel om z'n grenzeloos vertrouwen in de toekomst/wereld/(eigen)kunnen. Groots hoeft het niet te zijn, als het maar vrolijk is.
Op den duur.... gelooft u me vrij... ga je't zèlf geloven. Het is maar wat je het vaakst herhaalt.....
Feel free to disagree :)
Niet erg: daar dienen keuzes voor. Om ze te maken. En er dan het beste van te maken.
Vandaag rol ik via via en puur uit nieuwsgierigheid een nieuwe blog binnen. Af en toe vraag ik me af of ik geen gewoontedier ben. "We" dènken liever dat dat niet zo is, maar als het op bloglezen aankomt, ben ik vrij beperkt. Heb de oude bekenden en neem er heel af en toe (echt héél af en toe) een nieuwtje bij.
't Heeft misschien wat te maken met het beter leren kennen van mensen die interessant lijken. Wat "interessant" is, vult iedereen - neem ik aan - hoogstpersoonlijk zelf in.
Een bijkomende beperking van Olijf is dat jongleren niet m'n sterkste punt is. In dit geval jongleren met mensen en wat ze schrijven/zeggen. Details onthouden enzo.
Vandaar wellicht m'n beperkte volglijst van andere bloggers.
Maar bon. Stilstaan is achteruitgaan dus af en toe lees ik wel es een nieuwtje. En zoals dat pleegt te gaan... sommigen blijven harder plakken dan anderen.
...
om diverse redenen.
Vandaag heb ik me mispakt, per ongeluk. En het erge is, dat ik bleef lezen. Om dan - gelukkig - te beslissen dat terugkeren er niet in zat...
Niet dat Olijf beter is of bòven het gelezene staat/stond. Verre van. We zijn allemaal mensen.
En wie zei ook alweer "Niets menselijks is me vreemd?"
Edoch: onnodig veel details over (nietsvermoedende?) vrienden/kennissen/familieleden, schimperij, klaagzangen en rampenverhalen.... niet m'n ding.
In het èchte leven, u weet wel... dat "ding" dat we doen wanneer we niet online zijn... vermijd ik negativo's zoveel als mogelijk is.
Soms - alweer om diverse redenen - is er geen ontkomen aan. Daar probeer ik dan zo goed en zo kwaad als het kan mee om te gaan. De ene dag lukt dat beter dan de andere. Ainsi soit-il.
Maar ALS het kan, omring ik me het liefst met min of meer gelijkgezinden. Mensen die het leven grosso modo bekijken zoals ik dat (wens te) doe(n). Met verantwoordelijkheid voor eigen daden en gevoelens. Zonder al te veel geklaag als-et-effe-kan.
Yep yep, we hebben allemaal onze slechte dagen. En willen onze frustratie/ongemakken/verdrietjes op tijd en stond es kwijt. Dat moet ... en moet kùnnen. Om geestelijk gezond te blijven.
Maar continu gal spuien, de slachtofferrol aannemen en met armen hoog boven het hoofd schreeuwen wat voor onrecht je alwèèr werd aangedaan? Zeuren dat je ten prooi valt aan 's levens onregelmatigheden omdat je leven nu eenmaal zus en zo is en je daar ab-so-luut onder gèèn beding wat aan kan veranderen? ....
Neen dank u. Olijf past.
Iemand anders (even te lui om op te zoeken) zei ooit: Keep doing the same thing and you'll keep getting the same results.
Wat Olijf betreft, komt dat dus òòk neer op: Als je leven je niet aanstaat, begin dan met daar wat aan te veranderen. En hou intussen op met zeuren. Vooràl als je geen intentie hebt om wat te veranderen....
Elitair wellicht. Of egoïstisch. Kan zijn.
Wèl zo handig als je de zeurders uit je leven wil bannen.
In dit geval is het handig en eenvoudig: simpelweg niet meer gaan lezen waar ik vandaag terecht kwam.
Nu ik alles herlees (typo's nakijken, weetuwel... en wedden dat ik er eentje miste?), begint dit verdacht veel te lijken op een klaagzang....
Oeps :)
nagedachte:
Een zelfopgelegde oefening sinds lange tijd (yep, ook Olijf heeft andere tijden gekend ... en hoopt die nooit meer mee te maken als ik er wat aan kan doen en ik KAN er wat aan doen :))....
Standaard antwoord op de vraag "Hoe gaat het met jou vandaag?"
"Met mij gaat altijd alles goed! Ik heb gèèn problemen!" ... gevolgd door een brede smile om de stelling kracht bij te zetten.
Gemakkelijk wellicht wanneer je een alleenstaande alleenstaande bent, zonder kinderen op de koop toe. I know!
En toch... zelfs een alleenstaande alleenstaande kan een boel redenen bedenken om problemen te zien en als er geen zijn, er te verzinnen. Alles voor de sympathie niewaar?
Eenieder mag voor zichzelf uitmaken of hij/zij het liefst wordt opgemerkt om z'n eindeloze negativiteit dan wel om z'n grenzeloos vertrouwen in de toekomst/wereld/(eigen)kunnen. Groots hoeft het niet te zijn, als het maar vrolijk is.
Op den duur.... gelooft u me vrij... ga je't zèlf geloven. Het is maar wat je het vaakst herhaalt.....
Feel free to disagree :)
Silenzio
het verschil tussen
zwijgen alleen en
zwijgen met twee is
dat het in
één van beide gevallen een
keuze is
zwijgen alleen en
zwijgen met twee is
dat het in
één van beide gevallen een
keuze is
zaterdag 5 november 2011
5/10 - 5/11
Vandaag is het exact een maand geleden sinds ik terug naar huis kwam.
Geen opzienbarende gebeurtenis en het herdenken niet waard.
Maar toch...
een beetje denk ik er wèl aan.
En aan hoe stil het wordt wanneer de dagen alleen maar korter en donkerder worden.
Dus dacht ik: tijd om die telefoon nog eens ter hand te nemen. De rekening is betaald, of ik nu bel of niet.
Dus deed Olijf vandaag het rondje.
Zio N... die was niet thuis maar z'n vrouw, mijn tante B, dus wel. Of ik een half uurtje later opnieuw wou proberen. Dat wou ik.
Daarna denken dat Zia M dan ook wel graag iets zou willen horen. En haar getelefoneerd.
En later haar zoon, mijn neef M online gezien en meteen bij hem ook es gecheckt hoe het ging.
Aan allemaal un forte abbraccio gestuurd en na wat over en weer praten afgelegd.
Terwijl ik dan toch aan het verbroederen was, even gecheckt - smsgewijs wegens geen vaste telefoon gekend (en ook nooit gevraagd, want zo'n dingen dòe je niet als je "cool" bent) - bij meneer G of tutto nog apposto was. En geen antwoord ontvangen.
Tja.
Ik mag het me niet aantrekken en het breekt of maakt m'n dag ook niet. Een beetje spijtig vind ik dat wèl (wie probeer ik wat wijs te maken?), maar goed... het is wat het is.
Eerder deze week deed Olijf een schuchtere eerste poging (na 3 maanden sinds het begin van de werken) om te horen bij de vriend Schrijnwerker of hij ergens een gaatje in z'n schema zou vinden om het werkblad (dat gekocht en betaald is EN in zijn atelier staat) te komen installeren. Hij zou me "vanavond" terugbellen. Dat was drie dagen geleden....
Ik ken vriend Schrijnwerker als een stipt en integer man. Niets brengt me van die idee af. Dus als hij niet belt, denkt Olijf meteen..... die is smoorverliefd op een nieuwe madam. Hetgeen hem van harte gegund is.... maar intussen blijft mijn keuken in de staat waarin die al 3 maanden verkeert.
De egoïst in Olijf had gehoopt om tegen Kerst toch een volledig afgewerkte keukenhoek te hebben.
Anderzijds... als m'n theorie van de nieuwe Amour klopt, wil ik niet degene geweest zijn die een stok in het wiel stak. (cfr de leuke fuck-you mail van onlangs).
Voortbreiend op m'n liefdestheorieën, ga ik er gemakkelijkheidshalve van uit dat ook meneer G, die normaliter een snelle antwoorder is, in iemands bootje is gestapt. Hetgeen hem ook ende alweer van harte gegund is.
Niemand hoeft zo lang als Olijf Single te blijven. Het is weinigen "gegeven" (om maar eens eufemistisch uit de hoek te komen :))
Liever Loveboat denken dan iets ergers. Zoals ongevallen ofzo...
Nee nee. Lekker dicht tegen elkaar aankruipen op deze lange en donkere avonden.... Enjoy, boys!
Wat niet wegneemt dat het soms wat stilletjes wordt ten huize Olijf.
Dat gezegd zijnde:
we passen daar wel een mouw aan.
Met een paar welgekozen dvd's ofzo :)
Beter een stomme chickflick dan een nieuwe Fuck-you mail. Zeker weten!
Geen opzienbarende gebeurtenis en het herdenken niet waard.
Maar toch...
een beetje denk ik er wèl aan.
En aan hoe stil het wordt wanneer de dagen alleen maar korter en donkerder worden.
Dus dacht ik: tijd om die telefoon nog eens ter hand te nemen. De rekening is betaald, of ik nu bel of niet.
Dus deed Olijf vandaag het rondje.
Zio N... die was niet thuis maar z'n vrouw, mijn tante B, dus wel. Of ik een half uurtje later opnieuw wou proberen. Dat wou ik.
Daarna denken dat Zia M dan ook wel graag iets zou willen horen. En haar getelefoneerd.
En later haar zoon, mijn neef M online gezien en meteen bij hem ook es gecheckt hoe het ging.
Aan allemaal un forte abbraccio gestuurd en na wat over en weer praten afgelegd.
Terwijl ik dan toch aan het verbroederen was, even gecheckt - smsgewijs wegens geen vaste telefoon gekend (en ook nooit gevraagd, want zo'n dingen dòe je niet als je "cool" bent) - bij meneer G of tutto nog apposto was. En geen antwoord ontvangen.
Tja.
Ik mag het me niet aantrekken en het breekt of maakt m'n dag ook niet. Een beetje spijtig vind ik dat wèl (wie probeer ik wat wijs te maken?), maar goed... het is wat het is.
Eerder deze week deed Olijf een schuchtere eerste poging (na 3 maanden sinds het begin van de werken) om te horen bij de vriend Schrijnwerker of hij ergens een gaatje in z'n schema zou vinden om het werkblad (dat gekocht en betaald is EN in zijn atelier staat) te komen installeren. Hij zou me "vanavond" terugbellen. Dat was drie dagen geleden....
Ik ken vriend Schrijnwerker als een stipt en integer man. Niets brengt me van die idee af. Dus als hij niet belt, denkt Olijf meteen..... die is smoorverliefd op een nieuwe madam. Hetgeen hem van harte gegund is.... maar intussen blijft mijn keuken in de staat waarin die al 3 maanden verkeert.
De egoïst in Olijf had gehoopt om tegen Kerst toch een volledig afgewerkte keukenhoek te hebben.
Anderzijds... als m'n theorie van de nieuwe Amour klopt, wil ik niet degene geweest zijn die een stok in het wiel stak. (cfr de leuke fuck-you mail van onlangs).
Voortbreiend op m'n liefdestheorieën, ga ik er gemakkelijkheidshalve van uit dat ook meneer G, die normaliter een snelle antwoorder is, in iemands bootje is gestapt. Hetgeen hem ook ende alweer van harte gegund is.
Niemand hoeft zo lang als Olijf Single te blijven. Het is weinigen "gegeven" (om maar eens eufemistisch uit de hoek te komen :))
Liever Loveboat denken dan iets ergers. Zoals ongevallen ofzo...
Nee nee. Lekker dicht tegen elkaar aankruipen op deze lange en donkere avonden.... Enjoy, boys!
Wat niet wegneemt dat het soms wat stilletjes wordt ten huize Olijf.
Dat gezegd zijnde:
we passen daar wel een mouw aan.
Met een paar welgekozen dvd's ofzo :)
Beter een stomme chickflick dan een nieuwe Fuck-you mail. Zeker weten!
donderdag 3 november 2011
een "volwassen" mens
moet zich herpakken.
En Olijf, na de uitbarsting van een uur of zo geleden, moet dat óók.
Toegegeven, ik was boos.
Toegegeven, eigenlijk ben ik nog steeds boos. Op iedereen en op niemand. Op de wereld en ook gewoon op mezelf.
Op eenheidskoek en gebrek aan individualiteit. Op overdreven drang naar specialiteit ook. Vandaar - om dit laatste - boos op mezelf. Omdat ik de wereld wilde meten aan mezelf. En mijn kleine, minuscùùl kleine, wereldje durfde te vergelijken met "de rest". Alsof dat een maat is. Alsof het wat uitmaakt.
Grootheidswaanzin, ingegeven door ... tja... wàt eigenlijk?
Bon goed. Een beetje respijt geef ik mezelf. Omdat ik - net als u en ù - een mens ben en dus bijna per definitie regelmatig in de fout ga.
Deze week, met méér terugblikken dan gewoonlijk - winteruur, plots vroeg donkere dagen en een beetje herdenken van de doden, schitterend gecombineerd met wat aandacht voor kanker- en andere patiënten - ontwikkelde zich bij mijn online "vrienden"groep een ongewoon drukke week van CTRL C-CTRL V- activtiteit met - voor de niet FB-gebruiker verklaar ik het graag snel nader - het obligate (maar gekopieerde dus laat ons mild wezen voor onze medemens) "ik weet wie dit niet zal doen (doen = kopiëren en op profiel plaatsen)"-zinnetje ... en dat ergerde me al lang maar vandaag kwam het conveniently tot een hoogtepunt.
Nu de eerste Zuiderse woede (hoe vaak heb ik dàt in m'n leven niet gehoord als gemakkelijk excuus voor m'n korte lont?) geluwd is, en ik - vlak na vorige blog - snel m'n bed + TV opzocht en eigenlijk nix zag behalve een onwaarschijnlijke mix van romantische TV-film op WijfTV en tijdens de diverse reclamebloks zapgewijs een langgerekte ode aan de omega3-rijke Makreel op BBC .... kom ik weer "tot mezelf". En "tot anderen" ook.
Dat niet iedereen houdt van schrijven of daar zelfs de zin of ambitie toe heeft.
Dat iedereen wel z'n gevoelens wil uiten maar daar niet altijd de woorden voor vindt.
En daarom soms wel z'n toevlucht wil nemen tot het betere recyclagewerk. Kopieermatig dan. Daaraan voorbij gaand dat enkele zinnen misschien net zo goed zouden kunnen verwijderd worden.... maar daaraan voorbij gaande dus gewoon het hele zootje klakkeloos overneemt.
Driekwartier geleden ging het 8-uren theelichtje in m'n kamer aan. Met papà in gedachten deze keer.
Een kwartier later wilde ik graag slapen, maar dat ging niet gebeuren, zoveel was duidelijk.
Vijf minuten daarna had ik het even moeilijk.
Zo rond tienen realiseerde ik me voor de X-te keer dit jaar dat het X tijd geleden was dat ik alleen zat in de kille ziekenhuiskamer met m'n vader.
Hij - plat onder morfine - in z'n bed en Olijf - meer dan een beetje uitgeput - in de zetel naast hem.
Zussen en moeder waren naar huis gegaan met de gedachte (of hoop?) dat er morgen nog een dag was.
Die niet meer kwam. Althans niet meer met hem.
Ik geloof niet dat m'n vader de laatste 48 uren van z'n leven z'n ogen nog geopend heeft. Of - mocht hij dat gedaan hebben - niets meer zag of niet meer wist wat hij zag.
Feit blijft.... dat Olijf het laatste levend wezen in z'n buurt was toen de laatste adem geslaakt werd..... EN DAT IK DAT NIET MERKTE.... om hem gerust te stellen dat alles goed was zoals het was.
Soms, heel soms, heb ik het daar nog moeilijk mee.
Toegegeven dus.
Dat hij heel alleen ging.
Of misschien zocht hij het wel zo uit.
Weet ik veel?
Beschamende bijgedachte.
Papà gaf bijzonder veel om z'n gezin, meer dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken.
Tegelijk slaagde hij er met z'n ... ach, laat het me maar liefdevol benoemen met ...."kritische ingesteldheid" in om z'n oudste tot 45-jarige leeftijd een continu gevoel van mislukking te bezorgen.
Iedereen heeft zo z'n negatieve puntjes. Maar zand erover. Niemand kan je laten voelen wat je zelf niet toelaat.
Op de bewuste avond vóór......... was via sms en pc, ook die àndere, inmiddels zeer tot het verleden horende, denigrerende man in Olijf's wereld aanwezig.
Aanwezig op zijn manier. Wanneer "alle anderen" niet langer zijn aandacht nodig hadden. Zoals dat altijd was geweest. Waardoor Olijf (laat me maar meteen met de vinger naar mezelf wijzen) zichzelf een jarenlang gevoel van minderwaardigheid had aangemeten.
Op 4 januari verliet de belangrijkste man in m'n leven m'n leven m'n leven m'n leven.
Niet veel langer daarna wees ik de tweede belangrijkste definitief de deur. Of liep ik de zijne uit. De richting maakt zelfs niet veel meer uit. Er was verdorie zelfs geen deur mee gemoeid.
Eerder een brug waar ik niet langer over wilde gaan. Neemt u dit maar letterlijk. U hoeft het niet te begrijpen.
Resultaat. Hoe triest de overgang ook moge geweest zijn.... 2 heren wiens bedoelingen hoogstwaarschijnlijk van de nobelste en beste maar wiens effect op Olijf met momenten best wel verpletterend waren geweest.... verdwenen op zeer korte tijd.
Eentje mis ik nog steeds.
Niet alle dagen even veel. Het leven IS zo, dat het niet alle dagen even erg is. Dat gebeurt omdat het draaglijk moet blijven.
De andere... die heeft nooit lang of diep genoeg deel uitgemaakt van Olijf's leven om een blijvende impact te hebben, godzijdank. Die mag voor eeuwig wegblijven.
Beiden hebben me een les geleerd. Een zeer waardevolle.
Dat je je eigenwaarde nooit, maar dan ook nóóit in handen van een ander mag geven.
Wat niet wegneemt dat ik wou
dat ik wakker was
toen papà "ging".
....
En Olijf, na de uitbarsting van een uur of zo geleden, moet dat óók.
Toegegeven, ik was boos.
Toegegeven, eigenlijk ben ik nog steeds boos. Op iedereen en op niemand. Op de wereld en ook gewoon op mezelf.
Op eenheidskoek en gebrek aan individualiteit. Op overdreven drang naar specialiteit ook. Vandaar - om dit laatste - boos op mezelf. Omdat ik de wereld wilde meten aan mezelf. En mijn kleine, minuscùùl kleine, wereldje durfde te vergelijken met "de rest". Alsof dat een maat is. Alsof het wat uitmaakt.
Grootheidswaanzin, ingegeven door ... tja... wàt eigenlijk?
Bon goed. Een beetje respijt geef ik mezelf. Omdat ik - net als u en ù - een mens ben en dus bijna per definitie regelmatig in de fout ga.
Deze week, met méér terugblikken dan gewoonlijk - winteruur, plots vroeg donkere dagen en een beetje herdenken van de doden, schitterend gecombineerd met wat aandacht voor kanker- en andere patiënten - ontwikkelde zich bij mijn online "vrienden"groep een ongewoon drukke week van CTRL C-CTRL V- activtiteit met - voor de niet FB-gebruiker verklaar ik het graag snel nader - het obligate (maar gekopieerde dus laat ons mild wezen voor onze medemens) "ik weet wie dit niet zal doen (doen = kopiëren en op profiel plaatsen)"-zinnetje ... en dat ergerde me al lang maar vandaag kwam het conveniently tot een hoogtepunt.
Nu de eerste Zuiderse woede (hoe vaak heb ik dàt in m'n leven niet gehoord als gemakkelijk excuus voor m'n korte lont?) geluwd is, en ik - vlak na vorige blog - snel m'n bed + TV opzocht en eigenlijk nix zag behalve een onwaarschijnlijke mix van romantische TV-film op WijfTV en tijdens de diverse reclamebloks zapgewijs een langgerekte ode aan de omega3-rijke Makreel op BBC .... kom ik weer "tot mezelf". En "tot anderen" ook.
Dat niet iedereen houdt van schrijven of daar zelfs de zin of ambitie toe heeft.
Dat iedereen wel z'n gevoelens wil uiten maar daar niet altijd de woorden voor vindt.
En daarom soms wel z'n toevlucht wil nemen tot het betere recyclagewerk. Kopieermatig dan. Daaraan voorbij gaand dat enkele zinnen misschien net zo goed zouden kunnen verwijderd worden.... maar daaraan voorbij gaande dus gewoon het hele zootje klakkeloos overneemt.
Driekwartier geleden ging het 8-uren theelichtje in m'n kamer aan. Met papà in gedachten deze keer.
Een kwartier later wilde ik graag slapen, maar dat ging niet gebeuren, zoveel was duidelijk.
Vijf minuten daarna had ik het even moeilijk.
Zo rond tienen realiseerde ik me voor de X-te keer dit jaar dat het X tijd geleden was dat ik alleen zat in de kille ziekenhuiskamer met m'n vader.
Hij - plat onder morfine - in z'n bed en Olijf - meer dan een beetje uitgeput - in de zetel naast hem.
Zussen en moeder waren naar huis gegaan met de gedachte (of hoop?) dat er morgen nog een dag was.
Die niet meer kwam. Althans niet meer met hem.
Ik geloof niet dat m'n vader de laatste 48 uren van z'n leven z'n ogen nog geopend heeft. Of - mocht hij dat gedaan hebben - niets meer zag of niet meer wist wat hij zag.
Feit blijft.... dat Olijf het laatste levend wezen in z'n buurt was toen de laatste adem geslaakt werd..... EN DAT IK DAT NIET MERKTE.... om hem gerust te stellen dat alles goed was zoals het was.
Soms, heel soms, heb ik het daar nog moeilijk mee.
Toegegeven dus.
Dat hij heel alleen ging.
Of misschien zocht hij het wel zo uit.
Weet ik veel?
Beschamende bijgedachte.
Papà gaf bijzonder veel om z'n gezin, meer dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken.
Tegelijk slaagde hij er met z'n ... ach, laat het me maar liefdevol benoemen met ...."kritische ingesteldheid" in om z'n oudste tot 45-jarige leeftijd een continu gevoel van mislukking te bezorgen.
Iedereen heeft zo z'n negatieve puntjes. Maar zand erover. Niemand kan je laten voelen wat je zelf niet toelaat.
Op de bewuste avond vóór......... was via sms en pc, ook die àndere, inmiddels zeer tot het verleden horende, denigrerende man in Olijf's wereld aanwezig.
Aanwezig op zijn manier. Wanneer "alle anderen" niet langer zijn aandacht nodig hadden. Zoals dat altijd was geweest. Waardoor Olijf (laat me maar meteen met de vinger naar mezelf wijzen) zichzelf een jarenlang gevoel van minderwaardigheid had aangemeten.
Op 4 januari verliet de belangrijkste man in m'n leven m'n leven m'n leven m'n leven.
Niet veel langer daarna wees ik de tweede belangrijkste definitief de deur. Of liep ik de zijne uit. De richting maakt zelfs niet veel meer uit. Er was verdorie zelfs geen deur mee gemoeid.
Eerder een brug waar ik niet langer over wilde gaan. Neemt u dit maar letterlijk. U hoeft het niet te begrijpen.
Resultaat. Hoe triest de overgang ook moge geweest zijn.... 2 heren wiens bedoelingen hoogstwaarschijnlijk van de nobelste en beste maar wiens effect op Olijf met momenten best wel verpletterend waren geweest.... verdwenen op zeer korte tijd.
Eentje mis ik nog steeds.
Niet alle dagen even veel. Het leven IS zo, dat het niet alle dagen even erg is. Dat gebeurt omdat het draaglijk moet blijven.
De andere... die heeft nooit lang of diep genoeg deel uitgemaakt van Olijf's leven om een blijvende impact te hebben, godzijdank. Die mag voor eeuwig wegblijven.
Beiden hebben me een les geleerd. Een zeer waardevolle.
Dat je je eigenwaarde nooit, maar dan ook nóóit in handen van een ander mag geven.
Wat niet wegneemt dat ik wou
dat ik wakker was
toen papà "ging".
....
over de rooie
waarom vandaag? ik weet het niet. Maar Olijf ging over de rooie.
Allerheiligen en dito zielen hebben de social netwerkgebruikers weer op volle toeren gebracht en vandaag kon ik het niet meer hebben.
Ben ik fier? Neen. Verre van.
Moest ik het doen? Blijkbaar wel. Want ik heb er de buik van vol.
Kopiëren, knippen en plakken kan IEDER uilskuiken.
Om dan te pretenderen te weten wat verdriet, lijden en afzien is.
Weten we dat niet allemààl????
Hebben we niet allemaal vroeg of laat afscheid moeten nemen van een dierbare, in welke vorm dan ook???
MOET dat dan via kopieer- en plakwerk?µ
De "ik denk te weten wie dit zal doen" .... het zogenaamde 1 uurtje profielwijzigen om te tonen dat jij het slachtoffer bent van een zwaar verlies eerder dit jaar of - god forbid - ergens eerder in je leven... het komt me letterlijk de strot uit!
Eenheidsworst tot in het graf, letterlijk en figuurlijk.
Daarom liet ik me zonet volgende ontvallen op 's werelds meest gelezen netwerk.
FIER maakt het me niet, ZIEDEND ben ik onderhand wel. En dat wil ik vandaag GEZEGD hebben!
Olijf:
voelt met iedere dag stijgende ergernis om de zin "ik denk te weten wie dit zal doen".
De tekst die u nu leest, werd NIET gekopieerd van andermans profiel. Helemaal zelf geschreven.
JA, een belangrijk iemand is me dit jaar ontvallen, als mijn vader kan tellen als belangrijk persoon. En JA, hij stierf aan een vorm van kanker.
NEEN, ik verwacht NIET dat iemand dit kopieert om te tonen dat ook hij of zij verdronk in het verdriet. En Neen, ik weet NIET wie dit wel of niet zal kopiëren. Dat is ook niet de BEDOELING.
Asjeblief mensen.... een beetje ingetogenheid.
Laat een social netwerksite niet onze persoonlijke gevoelens en de uiting daarvan afvlakken.
Wij (u leest het goed: WIJ... Olijf bezondigt zich er ongetwijfeld ook aan) laten ons verleiden tot copy-paste emoties.
Dat is helemaal nix om fier op te zijn.
Laat stààn dat het iets is om mee naar buiten te komen.
Afgelopen dinsdag doorstonden we met de hele familie een (nogmaals hatelijk onverstaanbare) "christelijke" misviering om het houten kruisje van m'n vader af te halen. Een mens DOET wat in de naam der fatsoenlijkheid.
M'n moeder kon er niet bij zijn omwille van haar dialyse. Fijn!
In de namiddag bezochten we voor het eerst allen tezamen, kinderen, kleinkinderen en al dan niet officiëel erkende schoonzonen, het graf van m'n vader. Moeder stond daarbij te huilen. Dat kan niet anders. Na 46 jaar huwelijk voel je dat gemis wel.
Morgen, op de verjaardag van m'n jongste zus, is m'n vader welgeteld 10 maanden dood.
Olijf heeft even GEEN boodschap aan gekopieerde nonsense van anderen.
en VOORAL niet aan:
Ik denk te weten wie dit zal doen..... JEEEEEEZZZZZZZZ!
Er ZIJN dagen dat ik de hele wereld naar de kl*ten wens!
Allerheiligen en dito zielen hebben de social netwerkgebruikers weer op volle toeren gebracht en vandaag kon ik het niet meer hebben.
Ben ik fier? Neen. Verre van.
Moest ik het doen? Blijkbaar wel. Want ik heb er de buik van vol.
Kopiëren, knippen en plakken kan IEDER uilskuiken.
Om dan te pretenderen te weten wat verdriet, lijden en afzien is.
Weten we dat niet allemààl????
Hebben we niet allemaal vroeg of laat afscheid moeten nemen van een dierbare, in welke vorm dan ook???
MOET dat dan via kopieer- en plakwerk?µ
De "ik denk te weten wie dit zal doen" .... het zogenaamde 1 uurtje profielwijzigen om te tonen dat jij het slachtoffer bent van een zwaar verlies eerder dit jaar of - god forbid - ergens eerder in je leven... het komt me letterlijk de strot uit!
Eenheidsworst tot in het graf, letterlijk en figuurlijk.
Daarom liet ik me zonet volgende ontvallen op 's werelds meest gelezen netwerk.
FIER maakt het me niet, ZIEDEND ben ik onderhand wel. En dat wil ik vandaag GEZEGD hebben!
Olijf:
voelt met iedere dag stijgende ergernis om de zin "ik denk te weten wie dit zal doen".
De tekst die u nu leest, werd NIET gekopieerd van andermans profiel. Helemaal zelf geschreven.
JA, een belangrijk iemand is me dit jaar ontvallen, als mijn vader kan tellen als belangrijk persoon. En JA, hij stierf aan een vorm van kanker.
NEEN, ik verwacht NIET dat iemand dit kopieert om te tonen dat ook hij of zij verdronk in het verdriet. En Neen, ik weet NIET wie dit wel of niet zal kopiëren. Dat is ook niet de BEDOELING.
Asjeblief mensen.... een beetje ingetogenheid.
Laat een social netwerksite niet onze persoonlijke gevoelens en de uiting daarvan afvlakken.
Wij (u leest het goed: WIJ... Olijf bezondigt zich er ongetwijfeld ook aan) laten ons verleiden tot copy-paste emoties.
Dat is helemaal nix om fier op te zijn.
Laat stààn dat het iets is om mee naar buiten te komen.
Afgelopen dinsdag doorstonden we met de hele familie een (nogmaals hatelijk onverstaanbare) "christelijke" misviering om het houten kruisje van m'n vader af te halen. Een mens DOET wat in de naam der fatsoenlijkheid.
M'n moeder kon er niet bij zijn omwille van haar dialyse. Fijn!
In de namiddag bezochten we voor het eerst allen tezamen, kinderen, kleinkinderen en al dan niet officiëel erkende schoonzonen, het graf van m'n vader. Moeder stond daarbij te huilen. Dat kan niet anders. Na 46 jaar huwelijk voel je dat gemis wel.
Morgen, op de verjaardag van m'n jongste zus, is m'n vader welgeteld 10 maanden dood.
Olijf heeft even GEEN boodschap aan gekopieerde nonsense van anderen.
en VOORAL niet aan:
Ik denk te weten wie dit zal doen..... JEEEEEEZZZZZZZZ!
Er ZIJN dagen dat ik de hele wereld naar de kl*ten wens!
dinsdag 1 november 2011
Merel op de haag
De merel op de haag kijkt verbaasd.
Zij (ja, zij) bestudeert vanop een metertje afstand de druivelaar en begrijpt er nix van.
En wel hierom.
Voor het eerst in jaren liet ik m'n druifjes es NIET verpieteren aan de plant.
Druivengelei is het geworden... en die mag er best zijn.
Zoals ik vanochtend vaststelde op m'n boterham.
Méér voedsel voor Olijf en de haren.. minder voor de merels en de hunnen... helaas.
Maar ik heb een plan. Twee grote dozen vol plannen zelfs.
Vorig jaar gekocht en te laat opgehangen. Mezenbollen. OK, ja, voor mezen dus. Maar laat de merels maar wat meepikken als ze willen.
Ieder z'n ding. Olijf haar druiven, de vogels hun zaden.
maandag 31 oktober 2011
Paul, Susan, Sung-Bong & Chooka
Terwijl ik bekom van een weekend waarvoor ik voorlopig geen woorden vind, word ik langzaam wakker.
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
vrijdag 28 oktober 2011
E se un giorno...
... dovessi decidermi di scrivere in Italiano? Ci riuscirei?
È discutibile....
La voglia c'è. Le parole, per lo meno in Fiammingo, pure.
Ma la conoscenza manca.
E - purtroppo - pare che mancherà per sempre.
Crescere con due genitori di origini diversi può essere... no... È... un dono meraviglioso.
Passare l'infanzia e l'adolescenza sentendo due lingue in casa: anche quello, senza dubbio un dono senza paragone.
Ma rimane, sempre e comunque, la mancanza dell'insegnamento formale. Quel metodo preciso di coniugazioni, grammatica e letteratura. Quello che ora - a me - servirebbe per dire ciò che voglio, nel modo più eloquente possibile.
E va bene.... la scelta è ristretta. Alla mia "bella" età, non credo che imparerò ancora abbastanza per cambiare le abitudini, dimenticare gli errori e trovare le nuove sfumature.
È quello che è.
È esattamente quello che è......
(un pò mi dispiace)
È discutibile....
La voglia c'è. Le parole, per lo meno in Fiammingo, pure.
Ma la conoscenza manca.
E - purtroppo - pare che mancherà per sempre.
Crescere con due genitori di origini diversi può essere... no... È... un dono meraviglioso.
Passare l'infanzia e l'adolescenza sentendo due lingue in casa: anche quello, senza dubbio un dono senza paragone.
Ma rimane, sempre e comunque, la mancanza dell'insegnamento formale. Quel metodo preciso di coniugazioni, grammatica e letteratura. Quello che ora - a me - servirebbe per dire ciò che voglio, nel modo più eloquente possibile.
E va bene.... la scelta è ristretta. Alla mia "bella" età, non credo che imparerò ancora abbastanza per cambiare le abitudini, dimenticare gli errori e trovare le nuove sfumature.
È quello che è.
È esattamente quello che è......
(un pò mi dispiace)
Abonneren op:
Posts (Atom)