Bologna, donderdag 5 mei. Ontbijtschrijfsels.

Na Hala's vertrek sta ik vroeg maar langzaam op. Kijk door het raam. Welk weer is het? De zon schijnt maar de Bolognesi zijn duidelijk niet allen overtuigd. Over het plein lopen zowel zomers geklede dames als meisjes met onmiskenbaar winterse laarzen aan... Olijf besluit dat ze haar zin zal doen :)

Eén plantje tekort aan het raam

zicht op de Sette Chiese (Zeven Kerken) op Piazza Santo Stefano... a room with a view :)

Piazza Santo Stefano



een stelling mét vlaggen. Hoe is het mogelijk?

 Ontbijt rechtover Hala's appartement.
Terrasje in de zon.
Voor 1 keer zet Olijf zich eens niet in volle glorie richting zon... het is wat met Italianen en hun houding die me doet beslissen om niet main-stream te gaan doen... of net wél.
When in Rome... enz enz...

Olijf heeft daar trouwens een handje van weg... de kameleon willen spelen. Soms gebeurt het bewust, soms per ongeluk, maar dat weet u onderhand wel.

Van op m'n terrasje - dat, sinds ik hier woonde, behoorlijk en opvallend trendy is geworden - kijk ik naar passanten.

Bologna is een heerlijke stad. Druk maar niet té. Veel voetgangers wegens deels autoluw.
Mensen wandelen naar het werk, de unief, de winkel of gewoon maar wat. Het is een stad van stappers.

Toen ik hier woonde, herinner ik me, heb ik leren snelwandelen... hoewel het tempo dat ik vandaag zie behoorlijk lager ligt. Zal wel wat te maken hebben met het late uur. Wie op het werk moest zijn of de bus moest halen, die is intussen al lang op post.

Terwijl ik hier zit, zie ik een vrouwtje met een 10-tal hondjes aan de lijn. Professionele hondenwandelaar??? Ze lijkt me er wat "rijp" voor...

In een tijdspanne van 1 minuut vragen 2 mannen me om geld... dàt is nog niet veranderd...
Ik probeer niet weg te lopen maar kijk hen snel even aan om dan zo beleefd mogelijk te weigeren. Andere passanten doen dat anders: de mannen worden behandeld als lucht.
Bon, ik begrijp dat wel... als je dit dagelijks meemaakt, blijf je niet "No, mi dispiace" zeggen.
Hoewel... tot hiertoe - en ook vroeger niet toen ik hier woonde - heb ik ze nooit platweg genegeerd.
Maar ik begrijp.

Drie mannen staan intussen al een half uurtje op het plein te palaveren. Praten is praten, zou je kunnen denken, maar hoe de Italo's dat doen... het is toch even anders... of lijkt dat alleen maar zo?

Ik zou dolgraag foto's nemen van iedereen in m'n gezichtsveld maar ik durf niet. Daarvoor moet je onzichtbaar zijn en hoewel Olijf dat op de meest ongewilde momenten soms is... NU denk ik dat ik er niet mee wegkom.

Ik riskeer zonder meer om mezelf te definiëren als een bevooroordeelde en sentimentele Italofiel en waarschijnlijk bén ik dat ok. Ik vraag me af of een onpartijdige vriend(in) er net zo over zou denken als ik... dat ze "het ànders" doen, die Italianen.
Omdat ik het nu aan niemand kan vragen, kijk ik gewoon rond en neem het in me op.

Het voelt tegelijk vertrouwd en vreemd aan, hier in Italië te zitten. Voor het eerst sinds papa's overlijden trouwens. Vanaf begin dit jaar - ik besef het nù pas - ben ik enkel nog genetisch verbonden met dit land. M'n rechtstreekse band, de levende tussenpersoon, is niet meer.
Het zal de Bolognesi een worst wezen...

Tijd om es wat te gaan stappen. Door de stad wandelen en zien wat ik me er nog van herinner. Oude vertrouwde plekken opzoeken, misschien om te ontdekken dat ze er heel anders uitzien?
En misschien es proberen om dat concert van vanavond voor te bereiden. Heen- en terugreis ... ik had er helemaal niet aan gedacht!

M'n eerste portico van het jaar (portico = bogengang)

De oudste portico van Bologna. In het plafond zouden nog 3 pijlen zitten (yep yep, pijlen uit een heuse boog!).
Olijf heeft er nooit meer dan 2 gevonden :)

Basilica di San Petronio Vecchio: een kerk in de steigers.
Afdekzeil met afbeelding van de kerk die erachter zit.... ik vind het indrukwekkend.

(wordt vervolgd)

De reis naar Bologna: woensdag 4 mei

Ryanair is goedkoop... maar gemakkelijk?
Voor het vertrek om iets na achten in de avond, wil ik graag rond zevenen daar zijn.
Vertrek thuis.... om 16u (met dank aan trouwe maat D).

De ring rond Brussel is verraderlijk op dit uur. Je weet nooit wat je te wachten staat, dus vroeg vertrekken is de boodschap.

Na enkele files zien we dat er voldoende tijd rest om even halt te houden.
Carestel. Leffe uit blik voor Olijf, Red Bull voor chauffeur D en wat hapjes om het gezellig te houden.

Om 19 u stipt stap ik uit in Charleroi Airport. Brussel noemen ze dit... Nou ja... een kinderhand is gauw gevuld.

Aan de gate weerklinkt mooi op tijd de oproep om te beginnen aanschuiven... waarna we wachten, wachten, wachten. Een vol uur lang. Het vliegtuig is gewoon nog niet gearriveerd. Waaróm precies een uur geleden alle reizigers werden opgeroepen, is me een raadsel.
Intussen laat ik me even kennen door het apparasie weer boven te halen.


Kan er niet aan doen... deze dóet me wat.

 In Bologna word ik een uur later dan voorzien opgepikt door Hala en haar vriend Ugo. Ik heb Ugo een eerste keer ontmoet in 2006. Oude vrienden kan je ons niet noemen, maar het doet me plezier te zien dat ze nog samen zijn.

Bologna Airport ligt heel wat dichter bij Bologna dan "Brussel South" bij Brussel. Oef, een meevaller. Op een dikke 20 minuten zijn we bij Hala thuis.
Veel tijd om na te kaarten, is er niet. Toevallig moet Hala deze dagen extra vroeg gaan werken en naar alle waarschijnlijkheid zal ze ook later dan gewoonlijk thuis zijn. Het is niet anders. We leggen er ons bij neer. We hebben het weekend nog, maken we onszelf wijs.

Ugo, de lieverd, overhandigt me het concertticket dat hij eerder deze week was gaan ophalen voor mij. Hij kent me amper, op die ene dag 5 jaar geleden na, en tóch deed hij deze moeite.
...

Vóór het slapengaan, ga ik nog even naar buiten. Even de nieuwe lucht opsnuiven. Op het binnenkoertje van Hala's appartement, voel ik me langzaam "thuiskomen".
De herinneringen kunnen beginnen. Ik hoop dat ik alléén aan mooie dingen zal denken...

Stevige poorten, overal in de stad.

Hala geeft de planten aan het raam nog even water. Vindt een halfleeg flesje bier op het raamkozijn om 5 minuten later te ontdekken dat het als "bedankje" werd achtergelaten voor één gestolen plantje... De pot had groter moeten zijn...

(wordt vervolgd)

Bologna 4-9 mei

Olijf heeft een plan ten uitvoer gebracht. Dat gebeurt veel te weinig.
Twee jaar zitten kwijlen op de idee om een Jovanotti-concert bij te wonen... en die kerel vertikte het om tot in België te komen met z'n toer.

Met de nieuwe cd zat een concerttoer er wel in, dacht ik zo, en de zoektocht startte...
'k Ontdekte dat hij op 5 mei in Bologna zou "staan"... dus daar wou ik ook staan.
Meteen een verdomde goed excuus om eindelijk m'n "ouwe" duikvriendinnetje nog es op te zoeken. Samen met haar zette in ik het verre 1992 m'n eerste onderwaterstapjes. Het is te zeggen: toevallig besloten we beiden, zonder elkaar voorheen te kennen, terzelfdertijd dat we "rijp" waren voor de onderwaterwereld... en dààr, bij Sub Olympia, leerden we elkaar kennen.

1992.... Volgend jaar kennen we elkaar 20 jaar. Je mag niet gaan denken dat je oud wordt als je een vriendschap 20 jaar oud kan noemen...

Vriendin H was blij met het nieuws dat ik zou "binnenspringen". "Vijf dagen?" zei ze, "maak er gerust een maand van, ik heb je graag hier!"
Hmm.... een héle maand was niet realistisch, zelfs een Olijf weet dat, maar we zouden het beste maken van de 5 daagjes.

En zo geschiedde.
Verslag volgt in etappes.

Soms

vraag ik me af of ik goed bezig ben.

Het antwoord

blijft meestal uit.....

Raquel y Modesto

Dinsdagavond, bijna middernacht.
Heb nog even tijd om wat TV mee te pikken. Door pakken en plannen is m'n hoofd nog te wakker om meteen te slapen.
Man Bijt Hond.

Ik zie de laatste 2 minuten van een interview met een Spaans koppel: Raquel y Modesto.
Boeren, blijkbaar (landbouwers dus :)), waarvan meneer een boek schijnt te hebben geschreven.
Beiden zitten ze op hun stoeltje aan de voorgevel te glunderen.
56 jaar samen en nog steeds in love.
Modesto heeft ooit een "gedicht" geschreven aan zijn querida mujer. Hij was toen zo verliefd... en is het nu nog steeds, zegt hij.
Hij leest vol trots en zij luistert... stralend van fierheid.
Het "gedicht" is - naar Olijf's bescheiden mening - geen hoogstandje in poëzie maar de echtheid ervan maakt het mooi.

Ik reken even snel: als het Geluk ooit nog beslist toe te slaan bij Olijf (tja... "nog" is relatief), dan haal ik misschien nog 36 jaar samenzijn. Met een beetje geforceerd geluk ...46. Maar 56 jaar liefde en leed delen met een andere helft.... lijkt me sterk.

Raquel y Modesto blijven in m'n hoofd hangen.

Ander MBH-onderwerp: Lovendegem.
"In ons dorp woont een oud vrouwtje dat alle dagen héél vroeg opstaat"
En we krijgen het oude vrouwtje te zien. 't Is een kranige madam.
Iedere dag, vlak na het opstaan, belt ze haar tweelingzus. Ze laat de telefoon 3 keer rinkelen en legt dan af. En dan is het wachten. Tot ook hààr telefoon 3 keer rinkelt.
Sinds de echtgenoot van tweelingzus 11 jaar geleden overleed, herhalen ze dit ritueel dagelijks. Nog geen dàg overgeslagen. Om te weten dat de andere nog bij leven en welzijn is.
Eens het telefoonritueel afgerond, kunnen ze beiden "gerust" verder met de dag.

Wat een mooi gebruik. Effe checken of het nog goed gaat. Zonder woorden.

2 mei: Angelo Branduardi

Begin april was ik voor het eerst in jààààààààààààààààren in De Roma.
Herinnerde me ab-so-luut NIX meer van die zaal maar was aangenaam verrast door de vergane-glorie-restauratie.
Muntagna Nera speelde toen, een groep geëmigreerde Italianen uit het Genkse (en naar ik een aantal jaren geleden leerde van een insider: Itakken te noemen indien liefdevol bedoeld). Voor alle volledigheid, er zongen en musiceerden ook Sarden mee maar de verstandhouding tussen Italianen en Sarden schijnt vèr zoek... alweer wat geleerd.

Tijdend de pauze had ik tot m'n verbazing op één van de vele affiches gezien dat Angelo Branduardi naar De Roma zou komen. Branduardi... de bard van Italië... één van m'n moeders favorietjes.
Na enige voorbereiding besliste ik twee ticketjes te kopen: eentje voor mama en eentje voor Olijf.

Gisteren was het dus zover.
Wegens rrrrrrrrrrrrruim tijdig vertrek waren we ook rrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd ter plaatse.
Helaas waren ook de helft van de toeschouwers rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd, waardoor een plaatsje helemaal vooraan er niet meer in zat. Toch nog iets deftigs gevonden in het midden van de zaal, naast een zeer voornaam uitziende maar sympathieke dame van mama's leeftijd die beweerde ALLE cd's van Branduardi te bezitten. Ik herinner me het exacte getal niet, maar het leken er astronomisch véél :)

En toen kwam Angelo.
Duivegrijs en ietwat rond in het gezicht. 60 of 61 is hij inmiddels.
Een man van trage bewegingen. Iedere slok water van z'n glas werd in slow-motion uitgevoerd.
Z'n stem was nog zeer herkenbaar hoewel bij tijd en wijlen ietwat beverig en onvast (gesproken door een échte muziekkenner... ahum...)

De 2 uur durende show zou zonder pauze worden uitgevoerd, vertelde men ons bij het binnenkomen. Sjiek, denk ik, voor een 61er :)
De eerste helft kon me maar weinig bekoren, ik wil eerlijk zijn. Nummers die ik niet kende, bijzonder repititief en doorspekt van elektronische geluiden. Zelfs Branduardi's viool was elektronisch en dat kon Olijf maar weinig smaken. Vaak twijfelde ik of het geluid dat hij produceerde afkomstig was van de synthesiser dan wel van de viool... niet zo m'n ding.

Af en toe zag ik mama vanuit m'n ooghoek .... en ik zag dat ze genoot.
Maar ze wilde z'n grote nummers horen! La Pulce d'Acqua, Alle Fiera Dell'Est, Cogli la Prima Mela... de liedjes die Branduardi groot hebben gemaakt in heel Europa.
Zo nu en dan riep ze't me toe: "Alleeeez, ik zou Alle Fiera dell"Est willen horen"
waarop Olijf: "Dat komt zéker nog. Geduld. Het kómt."
En dit scenario een keer of vijf.

Dat zo'n artiesten hun beste nummers tot het laatst houden, de druk wat opvoeren om dan tot een grote finale te komen... ik wilde het zelfs niet uitleggen. Ze zou wel zien dat dochterlief het bij het rechte eind had.
En oh oh oh... wat waren die nummers mooi!
Eindelijk het klassiek hese geluid van een viool. Eindelijk bijna uitsluitend Branduardi's stem die eens NIET in het muziekgedruis van de andere instrumenten verdween.
Mama was zichtbaar blij. Ze wuppelde en wiegde mee op het ritme van de muziek. Ik zag haar zowaar mee lippen. Na ieder nummer applaudiseerde ze enthousiast mee, armen hoog in de lucht.
Oh oh oh, wat was dat allemaal mooi.... lang geleden dat ik mama nog zó blij had gezien. Héééééél lang geleden.

Na twee volle uren was het tijd om terug te rijden. Mama nog steeds enthousiast, ik merkte het aan haar tred op weg naar de auto. Zelfs bij ons afscheid en goedenacht was ze nog steeds vrolijk.
"Kon dit maar van blijvende aard zijn," dacht ik.
....
Wie weet, niewaar?

De Roma: Deze keer was het balkon wél open.

Afbeelding van z'n laatste cd (internetpluk). Nog steeds de wilde krullen, zij het wat grijzer dan toen.

Toch gèk, vonden we, dat zo'n grote meneer in een zaalTJE als De Roma komt optreden.
De voorname mevrouw naast ons had net hetzelfde gedacht, zei ze.
Noch zij noch wij waren er rouwig om. Lekker dichtbij, lekker gemakkelijk, lekker rustig.

Als een mens moet weten wat er in het maximum 10 kg handbagagedingetje moet, helpt Tinternet een handje.
Ginds zowat hetzelfde als hier... oef... valt mee :)

Jovanotti-ticket is in de sakosj, liet ik me via mail vertellen.
Vervoer naar luchthaven is geregeld (Olijf heeft goei vrienden). Pickup ter plaatse is ook geregeld (ook ginds goei vrienden).

Pak-tijd is aangebroken en Olijf heeft daar een blote hekel aan.
Vooral als je naar een land als Italië trekt, waar (bijna) iedereen eruit ziet alsof ze zó uit een modeblad zijn gestapt.
Olijf probeert trouwens te leren uit haar fouten uit het verleden. Steevast teveel spullen mee... ooit moet daar een eind aan komen. Heb de dag nog niet meegemaakt dat ik "moest" zeggen "oei, dat heb ik nu eens NIET bij"....
OK, goed... iets vergeten is ook niet fijn. Juist genoeg... daar streef ik naar.

Maar zonder verder getreuzel... de handbagage wacht!

De daad bij het woord

Ik heb het al vaker geschreven: Olijf is een aanhanger van het principe "Doe wat je zegt, dan lieg je niet".
Andere uitdrukkingen in dezelfde trant...

• de daad bij het woord voegen
• daden spreken luider dan woorden

afijn... u weet wet ik bedoel.

Zaterdag zie ik mezelf weer even geconfronteerd met hoe het liever NIET moet.

Ik spring een dagje terug: vrijdagavond.
Een werknemer stopt eerder dan verwacht met z'n tewerkstelling bij ons. Spijtig, vinden we allemaal, het is een toffe pee en hij deed z'n werk voortreffelijk. Lange tijd geleden dat we nog zo'n goeike hadden gehad. Maar goed, iedereen moet aan z'n eigen toekomst denken en de zijne, besliste hij zeer kort geleden, ligt niet bij ons.
Bij wijze van afscheid gaan we met z'n allen een pintje drinken.
Na verloop van tijd verdwijnt de ene na de andere naar huis. Olijf is derdelaatste. Wanneer Toffe Pee en andere collega wat zwaar op de hand worden vanwege grote hoeveelheden alcohol, houdt Olijf het voor bekeken. Na een "veilig thuis" en andere welgemeende raadgevingen in diezelfde lijn, verdwijn ik richting auto.

De vaak herhaalde "Jullie zijn zo'n lieve mensen, ik vind het spijtig dat ik jullie in de steek laat, jullie zijn er altijd voor mij geweest en dat zal ik nooit nooit nóóit vergeten" blijft nog even bij me hangen terwijl ik naar huis rijd. Fijn dat "we" af en toe iets hebben kunnen betekenen voor een ander, denk ik en ik hou die warme gedachte nog even vast.

Dat Toffe Pee onlangs een weekje ziek meldde en ik naderhand via ondoordachte uitspraken merkte dat de ziekte eerder diende voor jobprospectie... goh... ik probeer begrijpend te zijn. Dat detail had ik al lang onder de mat geveegd.
Hoewel het ons kwa personeelsbezetting hoegenààmd niet uitkwam om hem afgelopen week extra twee dagen vrijaf te geven, deden we het toch. Huisvesting zoeken en contract tekenen enzo... we weten hoe dat gaat.
Hij zou het goedmaken door zaterdag te komen werken. Twee werknemers hadden we op zaterdag... wat eigenlijk te weinig is.
Maar geen nood: Toffe Pee zou de groep komen versterken, uit pure erkentelijkheid. Voor die ene avond had hij een hotelkamertje geboekt, alles was geregeld.

Zaterdagmiddag.
Telefoon van collega. Of ik het smsje óók had ontvangen.
Neen, dat had ik niet.

Toffe Pee had laten weten dat hij was wakker geworden in Gent, z'n ID-kaart had verloren en begót niet wist hoe hij daar terecht was gekomen.
Terugdenkend aan het aantal baccootjes die Toffe Pee naar achter kiepte de avond voordien, verbaasde het bericht me nix.
Och got... spijtig... een beetje teleurstellend, maar wat wil je nog zeggen op de laatste werkdag, niewaar?
Het zat me niet helemaal goed maar ik liet het varen.

...
tot volgend stukje info.
Bleek dat Toffe Pee de hele nacht had doorgefuifd met collega in de gemeente van werkplaats. Van het ene café naar het andere gegaan, dat wèl... maar Gent? Onmogelijk. Om 7 uur in de ochtend had collega hem netjes afgezet aan z'n hotelletje... dat op een 500 meter van de winkel is gelegen.

Voilà.. dan is Olijf's teleurstelling volledig.
Niet opdagen op het werk omdat je zó diep doorzakte dat je blackoutgewijs in een vreemde stad wakker wordt? Vreemd, maar daar wil ik nog inkomen. Met veel moeite, maar ik wil er nog inkomen.
Een verhaal ophangen over vreemde steden en verloren ID-kaarten terwijl je je roes hebt uitgeslapen op 500 m van het werk? Neeje... dat is erover, althans voor mij.

En plots klinkt dat "wat zijn jullie fantastische mensen, ik zal jullie nóóit vergeten" heel hol....

Olijf's Yin en Yang

Zaterdagavond. Met een heel klein beetje moeite en veel enthousiasme vind ik een "slachtoffer" bereid voor een avondje salsa.
Het staat op een laag pitje de laatste tijd en dat heeft veel te maken met het feit dat Olijf momenteel cursusloos is, waardoor contacten vervagen en dansavonden minder frequent worden...

Maar goed, het slachtoffer is gevonden, we gaan er tegenaan gaan.
Gezien het mooie weer besluiten we onszelf eerst even aan te sterken met een hap-op-een-terras.
Voetgangerstunnel door, snel genieten van de gezellige drukte op het Sint Jansvliet, eten en dansen
Meer moet dat niet zijn. Olijf's Yin wordt al dansend opgeladen :)

Op de terugweg lezen we de poëzie op de muren van de Sint-Annatunnel. Schoolgedichtjes of iets in dien aard. Compagnon zoekt naarstig want z'n dochtertje hangt hiertussen, werd hem gezegd.

Olijf - enigszins gespeend van poëtische kennis en appreciatie - leest vluchtig mee maar stuit keer op keer op "wat anders". Dt-fouten... het is een misvorming. Hoe het precies komt, weet ik niet, maar m'n ogen vallen daar keer op keer metéén op.
Even vraag ik me af of het om zetfouten gaat (drukke drukker?) ofwel om een exacte weergave van de ingestuurde stukjes. Na verloop van tijd besluit ik dat het om het laatste gaat: me dunkt dat het de drukker (mocht hij er al aandacht aan kunnen besteden) niet toegestaan was om ook maar iéts te veranderen aan het origineel.
Mja....

dochtertje gevonden :)

Om halfdrie in de ochtend mag je overigens niet hopen op een rustige terugtocht naar de wagen, zoveel stellen we vast.

Verboden ... te roepen, te zingen of rumoer te maken... OK... genoteerd :)

We beëindigen de dag met een nieuwe "date"... toertje moto op zondagnamiddag... na een moto-stop van bijna twee jaar.
...
Olijf is lichtjes nerveus bij het begin. Ga ik m'n "beest" nog de baas kunnen? Zullen er geen "malheuren" gebeuren?
M'n zelfvertrouwen op dat vlak heeft een stevige deuk gekregen na de commentaren die de liefhebbende ex destijds meende te moeten geven... stom voor een volwassen vrouw, I know, maar kijk... soms wil je de meer ervarenen best wel geloven.

Voor een eerste keer wordt het een minitoertje in de buurt, uiteraard onderbroken door een terrasje én afgerond met een etentje uit.
M'n nieuwe motomaatje was geduldig. Bochtige baantjes in rustig tempo, aandacht voor een mogelijk angstig volgende Olijf... rust rust en nog eens rust.

Ik merk dat ik het beter doe dan gevreesd. Ik merk dat veel afhangt van de rust van de motomaat...
Terwijl ik gaandeweg blijer en blijer word om wat ik nog kan, vliegen m'n gedachten af en toe terug naar het verleden.
Ik herinner me hoe ik met de dag meer en meer gespannen raakte bij de gedachte aan een motoritje met het lief. Omdat ik niet snel genoeg was. Of niet zwierig genoeg. Of niet kort genoeg bijbleef. Omdat ik als chauffeur "overduidelijk" ontoereikende capaciteiten had maar ook als achterzit niet kon tippen aan het vorig lief...
Kritiek van links, kritiek van rechts, maar àltijd - dat móest ik geloven - met de "béste" bedoelingen.

Oh boy, wat gaat een mens dat naderhand toch ànders bekijken.

Olijf deed het bijlange niet slecht gisteren. Een ervaren motomuis zal ik nooit worden, zoveel weet ik óók. Maar de Olijfmobiel werd netjes onder controle gehouden.
En Olijf zelf.... die maakte met de "stoere" outfit weer éven contact met haar Yang :)

Met vertraging: Paasmaandag 2011

2011 is een jaar van aanpassen.
Onze familie ziet er anders uit na papa's overlijden... vanzelfsprekend.
Omdat mama nog steeds bezig is met het verwerken van de grote verandering in haar leven, zit een "even naar huis rijden om haar te zien" er ook niet meteen in.
En dan zijn er de feestdagen....
in 2011 zullen we tot het eind van het jaar telkens een "eerste" meemaken.
Eerste Pasen zonder papa, eerste vaderdag zonder papa, eerste Kerst zonder papa.... tja... of je wil of niet, je denkt er altijd even aan.

Pasen 2011 ligt intussen achter ons en het deel van m'n familie die op dat ogenblik in het land was, bracht dat zó door...

Zondag: namiddagje tuin met mama, afgesloten met een ijsje in de buurt. Een onverwacht aangename paaszondag. Voor herhaling vatbaar, waardoor de boodschap dat Paasmaandag óók een uitgangsdag is, meteen wordt aangevat om er een extra dagje "aangenaam" van te maken.

De idee om naar de zee te rijden, laat ik varen. Te verwachten files op de terugweg én de nood om tijdig terug thuis te zijn, maken dat de plannen aangepast worden. Het wordt een dagje water dichter in de buurt: Domein Puyenbroek.
Als toerist heb ik het nooit bezocht en ik schrik van de massa mensen die, net als wij, in de buurt van water willen zitten op deze zonnige maandag.
Niet meteen my cup of tea maar het is het proberen waard.
We wandelen wat, luieren wat, drinken wat en roeien wat. Mama's stemming is iets minder dan de dag voordien maar het blijft "ermee door" kunnen en dat is voorlopig goed genoeg voor Olijf. Baby steps, baby steps...



Bij wijze van tijdverdrijf kiekt Olijf de bloempjes in het gras. Ereprijs...wat een grote naam voor een klein bloemptje :)