Met Olijf gaat het goed.
Héél goed zelfs de laatste tijd.
Dat uit zich op allerlei manieren en - zoals dat past in dit hoogtechnologisch tijdperk - ik laat het niet na om m'n contentement, m'n geluk online te verwoorden.
Dat op zich leidt er dan weer toe dat allerlei vrienden méér willen weten. Ze vragen wie het is die me gelukkig maakt.
Wel.... dàt is me voorlopig een stapje te ver.
Ik vind het op zich dik in orde dat het goed gaat met me.
Wie of wat daarvoor zorgt, is - wat mij betreft - even van nevengeschikt belang.
Ik voel er niets voor om meteen wereldkundig te maken wie me zo gelukkig maakt.
Omdat - en dat herhaalde ik, meen ik, de laatste tijd zo vaak - je je eigen geluk maakt.
Niemand buiten jezelf kan of màg daar zelfs verantwoordelijk voor gesteld worden.
Als er iets is wat ik de laatste jaren heb geleerd, dan is het dàt wel...
Dus ja, iemand draagt bij tot mijn gelukzaligheid. Draagt daartoe bij, mààkt het niet. Die tijd is voorbij.
Er is iemand die ik dolgraag zie. Maar wie dat precies is, hou ik lekker voor mezelf.
Voorlopig kijk ik de kat nog even uit de boom.
En als de tijd rijp is, zal alles duidelijk worden.
Geen dag eerder. Geen minuut eerder.
Dit kan dan belachelijk mysterieus klinken. Maar het is zoals het moet zijn.... voor Olijf.
dinsdag 16 november 2010
zondag 14 november 2010
Cullinan en Vonkelwijn
Ik was moetjes gisteravond, maar ik kreeg een etentje aangeboden "in zijn favoriet Antwerps restaurant. Ik zou er géén spijt van krijgen".
Hoe kan je zo'n aanbod afwimpelen?
Goed, ik was moe maar iemands favoriete eetplek móet gewoon geëxploreerd worden.
En dat deden we dus, met de voorafgaande afspraak dat we het niet laat zouden maken.
En Boy! was het lekker.
Restaurant Cullinan op de Isabellalei in Antwerpen, pal midden in het jodenkwartier.
Eenvoudig en gezellig de inrichting.Eeenvoudig, eerlijk, lekker én (voor zover ik dat weet) gezond het voedsel.
Cullinan heeft een beperkte kaart. Geen ellenlange lijsten van exotische en minder exotische gerechten, geen "Griet, gebakken op het vel en gelegen op een bedje van...."
Gewoon: Lamsbout. Rumpsteak, Tonijn, Moussaka... zonder verdere uitleg.
Gelukkig kende m'n eetgenoot het eet-ablissement erg goed en kon ik met het volste vertrouwen mee-bestellen.
Het werd een lamsboutje voor mij. Eentje met prachtig (en lékker) gestoomde groentjes met een side-dish van rauwe groentjes.
Met huisbereide kroketjes.
HUISBEREID.... waar vind je dàt nog de dat van vandaag????
Het fotoapparasie was mee, maar ik heb me zwaar beperkt. Enkele lege tafeltjes gekiekt. M'n bord durfde ik niet aan (en geen idee eigenlijk waarom want de sfeer was gemoedelijk.... of misschien precies dààrom).
Ik beveel het restootje warm aan. Voor wanneer je eens simpel lekker wil eten zonder veel saarfetutten.
Hoe kan je zo'n aanbod afwimpelen?
Goed, ik was moe maar iemands favoriete eetplek móet gewoon geëxploreerd worden.
En dat deden we dus, met de voorafgaande afspraak dat we het niet laat zouden maken.
En Boy! was het lekker.
Restaurant Cullinan op de Isabellalei in Antwerpen, pal midden in het jodenkwartier.
Eenvoudig en gezellig de inrichting.Eeenvoudig, eerlijk, lekker én (voor zover ik dat weet) gezond het voedsel.
Cullinan heeft een beperkte kaart. Geen ellenlange lijsten van exotische en minder exotische gerechten, geen "Griet, gebakken op het vel en gelegen op een bedje van...."
Gewoon: Lamsbout. Rumpsteak, Tonijn, Moussaka... zonder verdere uitleg.
Gelukkig kende m'n eetgenoot het eet-ablissement erg goed en kon ik met het volste vertrouwen mee-bestellen.
Het werd een lamsboutje voor mij. Eentje met prachtig (en lékker) gestoomde groentjes met een side-dish van rauwe groentjes.
Met huisbereide kroketjes.
HUISBEREID.... waar vind je dàt nog de dat van vandaag????
Het fotoapparasie was mee, maar ik heb me zwaar beperkt. Enkele lege tafeltjes gekiekt. M'n bord durfde ik niet aan (en geen idee eigenlijk waarom want de sfeer was gemoedelijk.... of misschien precies dààrom).
Ik beveel het restootje warm aan. Voor wanneer je eens simpel lekker wil eten zonder veel saarfetutten.
Het gezelschap, tussen haakjes, was óók van het aangename tiep. Mensen beter leren kennen vind ik altijd leuk. Vooràl wanneer extra achtergrondinfo een heleboel zaakjes op z'n plaats doet vallen.
Het resto-adres kon ik je geven. De compagnie moet je zelf verzorgen :)
Tenzij je er met Olijf heen wil... die zaken kunnen altijd geregeld worden.
Vanochtend: lesje Afrikaans.
Ik kreeg als bedankje een fles bubbels. SIMONSIG Kaapse Vonkels.
Een sproedelwijn, zeggen we hier soms.
In wereldser taal is dat een schuimwijn of spumante.
De Afrikaners - bless them - noemen het vonkelwijn.
Zààààààlig toch, zo'n woordje?
Kon het niet laten, dat woord moest op de blog.
Nu nog even denken wanneer ik de vonkels zal ontkurken.
Heb zo'n half ideetje, maar het is geweten: niets in deze wereld is zéker.
Zóveel heeft Olijf alvast geleerd.
En nu... time for a bit of personal grooming want mij wacht een ongetwijfeld gezellige namiddag mét iets voor de innerlijke én voor de uiterlijke mensch.
See ya's :)
vrijdag 12 november 2010
DIT vind ik nu eens lief se!
om m'n blogdag te vieren (daags na nationale vrouwendag, valt nu mijne frank), vraagt een moatje me of ik al kaarsjes heb.
Die heb ik niet.
Prompt krijg ik een fotootje toegestuurd met twee kaarsjes.
En daarna nog eentje.
"Potver, nu moet ik KIEZEN!" roep ik uit.
"Beiden hee, dan moet je niet kiezen", krijg ik als antwoord.
En inderdaad, dat is niet eens zo'n slecht idee.
In het leven moet je niet ALTIJD kiezen.
Soms wel natuurlijk, maar deze keer mag ik me eens laten gaan :)
En dat doe ik dus.
Bij deze.
Die heb ik niet.
Prompt krijg ik een fotootje toegestuurd met twee kaarsjes.
En daarna nog eentje.
"Potver, nu moet ik KIEZEN!" roep ik uit.
"Beiden hee, dan moet je niet kiezen", krijg ik als antwoord.
En inderdaad, dat is niet eens zo'n slecht idee.
In het leven moet je niet ALTIJD kiezen.
Soms wel natuurlijk, maar deze keer mag ik me eens laten gaan :)
En dat doe ik dus.
Bij deze.
Kreeg er gratis ficatis nog een hiep hiep hiep HOERA!!!! bij ook.
U ziet... een kinderhand is gauw gevuld :)
Toetje
Om mezelf te belonen voor volhouding (of is volharding een beter woord?)
krijg ik (en dus u) vanaf vandaag een nieuw kleedje.
Hope you like it :)
krijg ik (en dus u) vanaf vandaag een nieuw kleedje.
Hope you like it :)
Na twee jaar
TWEE jaar
Vandààg!
Blog ik.
't gebeurde niet alle dagen.
't was niet altijd even vrolijk (om maar eens een stevige understatement te gebruiken)
maar ik ben er nog steeds!
Pluim op m'n hoed, NEH :)
Dankzij een verhelderend gesprek met B vandaag, begon ik meteen met een nieuwe zoektocht.
Wat die zoektocht inhoudt, zeg ik nu nog even lekker niet :)
Bizar genoeg leidde dit tot een "ontdekking" die er geen IS...
Op m'n allereigenste blog "vond" ik een tabblad Statistieken.
De kans dat dat tabblad daar al eeuwen staat, is groot.
En als het geen eeuwen waren, dan zijn het tenminste al twee jaren....
Precies op de verjaardag van deze blog valt m'n oog erop.
"Tiens, wat zouden ze me zoal kunnen tonen?" vraag ik me af, meteen lichtjes beschaamd om m'n chronische onopmerkzaamheid.
Ze tonen me vanalles. Als ik er maar om vraag (zonder vraag, geen antwoord, niet?).
Dus vraag ik.
En ik stop even bij "publiek".
Leuk om te ontdekken dat ik deze maand gevonden werd vanuit
Noteer, lieve lezer, dat Olijf bewust schreef "gevonden".
Hoewel het ego best wel een sprongetje in de lucht maakt bij het aanschouwen van zoveel interessants... ga ik niet stante pede pretenderen dat een Argentijn(se) meteen weet waarover m'n schrijfsels gaan. Meer nog, ik acht de kans zeer klein dat de Nederlandse taal in al deze landen vloeiend wordt gesproken (laat staan gelezen).
Een enkele Belgische of Nederlandse uitwijkeling dààr gelaten...
Neen, VINDEN doen ze je met wat zoektermen eh. Ook dàt vind je in de statistieken terug.
Omdat deze kennis ook voor mij nog maar een half uurke oud is, valt er nog één en ander te bestuderen.
Ontdekte wél dat termen als klein konijntje en Toon Hermans bievoorbeeld al enkele lezers deze kant op stuurden. Olijven - het mag u niet verbazen - was een andere zoekterm.
Omdat Olijf zich ook vaak schuldig maakt aan het gebruik van buitenlandse termen - misschien tot ergenis van sommige lezers die vinden dat ik me moet bedienen van m'n eigen taal en daarmee basta :) - kàn ik me inbeelden dat een Engelstalig surfer al eens per ongeluk tot hier geraakt.
Allez, kijk...
Hoewel het nú pas ontdekken van die stats op zich bijna schandelijk is te noemen, vind ik het zéér toepasselijk dat ik vandaag en pas vandaag met deze gegevens het begin van het derde jaar mag inluiden.
Damme ze nog lang meugen meugen!
(Zou het niet leuk zijn als deze zin ooit als zoekterm werd gebruikt om tot hier te verzeilen? Ik hou u op de hoogte!)
Intussen: ik hou van m'n blog en ik hoop dat u dat ook doet.
Cheers :)
Vandààg!
Blog ik.
't gebeurde niet alle dagen.
't was niet altijd even vrolijk (om maar eens een stevige understatement te gebruiken)
maar ik ben er nog steeds!
Pluim op m'n hoed, NEH :)
Dankzij een verhelderend gesprek met B vandaag, begon ik meteen met een nieuwe zoektocht.
Wat die zoektocht inhoudt, zeg ik nu nog even lekker niet :)
Bizar genoeg leidde dit tot een "ontdekking" die er geen IS...
Op m'n allereigenste blog "vond" ik een tabblad Statistieken.
De kans dat dat tabblad daar al eeuwen staat, is groot.
En als het geen eeuwen waren, dan zijn het tenminste al twee jaren....
Precies op de verjaardag van deze blog valt m'n oog erop.
"Tiens, wat zouden ze me zoal kunnen tonen?" vraag ik me af, meteen lichtjes beschaamd om m'n chronische onopmerkzaamheid.
Ze tonen me vanalles. Als ik er maar om vraag (zonder vraag, geen antwoord, niet?).
Dus vraag ik.
En ik stop even bij "publiek".
Leuk om te ontdekken dat ik deze maand gevonden werd vanuit
- België (bon ja, dat mag geen verrassing zijn)
- Nederland (nog steeds gelijktalig dus dat is aanvaardbaar)
- Verenigde Staten
- Portugal
- Frankrijk
- Peru
- Argentinië
- Duitsland
- Singapore
- Polen
Hoewel het ego best wel een sprongetje in de lucht maakt bij het aanschouwen van zoveel interessants... ga ik niet stante pede pretenderen dat een Argentijn(se) meteen weet waarover m'n schrijfsels gaan. Meer nog, ik acht de kans zeer klein dat de Nederlandse taal in al deze landen vloeiend wordt gesproken (laat staan gelezen).
Een enkele Belgische of Nederlandse uitwijkeling dààr gelaten...
Neen, VINDEN doen ze je met wat zoektermen eh. Ook dàt vind je in de statistieken terug.
Omdat deze kennis ook voor mij nog maar een half uurke oud is, valt er nog één en ander te bestuderen.
Ontdekte wél dat termen als klein konijntje en Toon Hermans bievoorbeeld al enkele lezers deze kant op stuurden. Olijven - het mag u niet verbazen - was een andere zoekterm.
Omdat Olijf zich ook vaak schuldig maakt aan het gebruik van buitenlandse termen - misschien tot ergenis van sommige lezers die vinden dat ik me moet bedienen van m'n eigen taal en daarmee basta :) - kàn ik me inbeelden dat een Engelstalig surfer al eens per ongeluk tot hier geraakt.
Allez, kijk...
Hoewel het nú pas ontdekken van die stats op zich bijna schandelijk is te noemen, vind ik het zéér toepasselijk dat ik vandaag en pas vandaag met deze gegevens het begin van het derde jaar mag inluiden.
Damme ze nog lang meugen meugen!
(Zou het niet leuk zijn als deze zin ooit als zoekterm werd gebruikt om tot hier te verzeilen? Ik hou u op de hoogte!)
Intussen: ik hou van m'n blog en ik hoop dat u dat ook doet.
Cheers :)
donderdag 11 november 2010
bij wijze van nota
Ik was er bijna voor opgestaan vannacht, maar ik deed het niet.
Te lui.
Een kleine 24 uur later wil ik het desondanks even noteren.
Niet voor het nageslacht, want dat is er niet.
Voor m'n eigen memorie, vandaag nog sterk. Morgen, wie weet?
Er bestaat zoiets als dromen in geuren, kleuren en geluiden. Dat las ik althans.
Olijf is van het tiep dat zich zelden een droom herinnert, laat staan een gewaarwording heeft.
Heel lang geleden had ik m'n eerste geluidsdroom. Ik meen die toen te hebben genoteerd.
Hoorde toen zeer duidelijk een geluidsmelding op de pc.... die niet aanstond.
'k Herinner me dat het me wat perturbeerde.
Gisterennacht, net op de overgang tussen wakker zijn en slapen, deed ik het nog eens over... in het kwadraat.
"POK!" tegen m'n hoofd.
De linkerbovenkant. De kant die het kussen raakte.
Het was alsof iemand een licht steentje of een klein houten dingetje tegen m'n hoofd gooide.
Geluid én fysieke gewaarwording tegelijk. Nix pijnlijks. Wel auditief en kinetisch zoals men dat wel eens durft te noemen....
Je zou kunnen zeggen: "schat, er viel écht wat op je hoofd", maar dat was onmogelijk. De kant van m'n hoofd die geraakt werd, lag zalig verzonken in het kussen.
Nodeloos te zeggen dat ik meteen weer klaarwakker was.
"POK!"...
alsof om te zeggen "Word wakker vroemensch! Doe je ogen open en zie de dingen zoals ze zijn"
Dat schoot door m'n hoofd.
Of dàt precies de bedoeling was, weet ik niet, al sla je me dood.
Ik maakte het ervan.
Daar doe ik het mee.
Te lui.
Een kleine 24 uur later wil ik het desondanks even noteren.
Niet voor het nageslacht, want dat is er niet.
Voor m'n eigen memorie, vandaag nog sterk. Morgen, wie weet?
Er bestaat zoiets als dromen in geuren, kleuren en geluiden. Dat las ik althans.
Olijf is van het tiep dat zich zelden een droom herinnert, laat staan een gewaarwording heeft.
Heel lang geleden had ik m'n eerste geluidsdroom. Ik meen die toen te hebben genoteerd.
Hoorde toen zeer duidelijk een geluidsmelding op de pc.... die niet aanstond.
'k Herinner me dat het me wat perturbeerde.
Gisterennacht, net op de overgang tussen wakker zijn en slapen, deed ik het nog eens over... in het kwadraat.
"POK!" tegen m'n hoofd.
De linkerbovenkant. De kant die het kussen raakte.
Het was alsof iemand een licht steentje of een klein houten dingetje tegen m'n hoofd gooide.
Geluid én fysieke gewaarwording tegelijk. Nix pijnlijks. Wel auditief en kinetisch zoals men dat wel eens durft te noemen....
Je zou kunnen zeggen: "schat, er viel écht wat op je hoofd", maar dat was onmogelijk. De kant van m'n hoofd die geraakt werd, lag zalig verzonken in het kussen.
Nodeloos te zeggen dat ik meteen weer klaarwakker was.
"POK!"...
alsof om te zeggen "Word wakker vroemensch! Doe je ogen open en zie de dingen zoals ze zijn"
Dat schoot door m'n hoofd.
Of dàt precies de bedoeling was, weet ik niet, al sla je me dood.
Ik maakte het ervan.
Daar doe ik het mee.
Safaga: de aanloop
Vijf dagen sinds ik terug kwam uit Safaga, Egypte.
11 november, extra vrije dag en voornemen om dat reisverslagje maar eens te plaatsen.
De stofzuiger kan wachten....
Het is eenvoudig, eigenlijk. Het was een formidastische week.
7 dagen staalblauwe lucht, 32°C en diepblauwe zee.
Schitterende kamer, een prima groep mededuikers (en dat zègt al wat als je een week lang met 35 verschillende persoonlijkheden dagelijks een boot deelt) en uiteràààààrd eindelijk nog eens met het hoofd onder water.
Olijf begon met duiken in 1992... Potverdorie... da's intussen 18 jaar geleden.
De tijd vliegt!
Ik woonde toen in Bologna. Studiebeurs.
Een levenslange droom om in m'n vaderland te wonen was werkelijkheid geworden.
'k Heb altijd wat gehad met landen en hun mensen, hun échte mensen.
Zonder een betoog te willen starten tegen toerisme (afgeronde hoekjes, weet-u-nog-wel?)... zèlf heb ik altijd duidelijk voorkeur gehad voor het gewone leven. Plaatsen zien, mensen ontmoeten die gewoon zichzelf zijn en niet de obligaat immer vriendelijke hoteluitbater, piccolo of ijskreemverkoper die zich al dan niet gemeend uit de naad werken om het hun gasten aangenaam te maken.
Ik hou meer van het leven van alledag. Het liefst ook in het buitenland.
Die droom om Italië te ontdekken buiten het toeristisch seizoen was op die voorkeur gebaseerd.
En die kans heb ik dus gekregen. Drie jaar lang heb ik hen leren kennen, de gewone Italianen.
En gewóón zijn ze niet... en tegelijk dan weer wèl.
Soms was het mooi, soms gewoon lelijk.
Wat telt, is dat ik het gedaan heb.
Daar, in dat land omgéven door zee, realiseerde ik een tweede droom.
Olijf is een kind van het Jacques Cousteau-tijdperk. Eens per week - ik geloof in het weekend - zat ik aan de televisie gekluisterd en kwijlde ik bij de beelden van het onderwaterleven overal ter wereld. Jacques en zoon Yves die de aardbol rondtrokken met hun duikuitrustingen op ontdekkingstocht naar nieuwe dingen.
Ik wou dat ook kunnen, onder water zijn en onder water blijven... liefst zo lang mogelijk.
In Italië greep ik m'n kans en ging ervoor. "Eindelijk" dacht ik. Onder water was ik thuis.
Intussen is het 18 jaar later.
Er zijn jaren geweest dat ik veel dook. Er zijn jaren geweest dat ik weinig of niets deed. Gek veel duiken heb ik niet in m'n logboekje, gezien de tijd die sinds de start verstreek.
Soms had ik geen gelegenheid, soms gewoon geen zin. Eéns gaf ik het ongemerkt op omdat ik liever elders was en soms zette ik het op een laag pitje omdat andere activiteiten me op dat moment méér bekoorden.
Duiken zal (hoop ik) hoe dan ook altijd deel blijven uitmaken van m'n leven.
En sinds deze laatste uitstap heb ik me voorgenomen om vaker een reisje te plannen naar tropischer oorden.
Je weet nooit wanneer het te laat is.
M'n indrukken volgen, zoals steeds, in stukjes.
Zet u.
11 november, extra vrije dag en voornemen om dat reisverslagje maar eens te plaatsen.
De stofzuiger kan wachten....
Het is eenvoudig, eigenlijk. Het was een formidastische week.
7 dagen staalblauwe lucht, 32°C en diepblauwe zee.
Schitterende kamer, een prima groep mededuikers (en dat zègt al wat als je een week lang met 35 verschillende persoonlijkheden dagelijks een boot deelt) en uiteràààààrd eindelijk nog eens met het hoofd onder water.
Olijf begon met duiken in 1992... Potverdorie... da's intussen 18 jaar geleden.
De tijd vliegt!
Ik woonde toen in Bologna. Studiebeurs.
Een levenslange droom om in m'n vaderland te wonen was werkelijkheid geworden.
'k Heb altijd wat gehad met landen en hun mensen, hun échte mensen.
Zonder een betoog te willen starten tegen toerisme (afgeronde hoekjes, weet-u-nog-wel?)... zèlf heb ik altijd duidelijk voorkeur gehad voor het gewone leven. Plaatsen zien, mensen ontmoeten die gewoon zichzelf zijn en niet de obligaat immer vriendelijke hoteluitbater, piccolo of ijskreemverkoper die zich al dan niet gemeend uit de naad werken om het hun gasten aangenaam te maken.
Ik hou meer van het leven van alledag. Het liefst ook in het buitenland.
Die droom om Italië te ontdekken buiten het toeristisch seizoen was op die voorkeur gebaseerd.
En die kans heb ik dus gekregen. Drie jaar lang heb ik hen leren kennen, de gewone Italianen.
En gewóón zijn ze niet... en tegelijk dan weer wèl.
Soms was het mooi, soms gewoon lelijk.
Wat telt, is dat ik het gedaan heb.
Daar, in dat land omgéven door zee, realiseerde ik een tweede droom.
Olijf is een kind van het Jacques Cousteau-tijdperk. Eens per week - ik geloof in het weekend - zat ik aan de televisie gekluisterd en kwijlde ik bij de beelden van het onderwaterleven overal ter wereld. Jacques en zoon Yves die de aardbol rondtrokken met hun duikuitrustingen op ontdekkingstocht naar nieuwe dingen.
Ik wou dat ook kunnen, onder water zijn en onder water blijven... liefst zo lang mogelijk.
In Italië greep ik m'n kans en ging ervoor. "Eindelijk" dacht ik. Onder water was ik thuis.
Intussen is het 18 jaar later.
Er zijn jaren geweest dat ik veel dook. Er zijn jaren geweest dat ik weinig of niets deed. Gek veel duiken heb ik niet in m'n logboekje, gezien de tijd die sinds de start verstreek.
Soms had ik geen gelegenheid, soms gewoon geen zin. Eéns gaf ik het ongemerkt op omdat ik liever elders was en soms zette ik het op een laag pitje omdat andere activiteiten me op dat moment méér bekoorden.
Duiken zal (hoop ik) hoe dan ook altijd deel blijven uitmaken van m'n leven.
En sinds deze laatste uitstap heb ik me voorgenomen om vaker een reisje te plannen naar tropischer oorden.
Je weet nooit wanneer het te laat is.
M'n indrukken volgen, zoals steeds, in stukjes.
Zet u.
11 november. Memory time.
Het is 11 november vandaag.
73 jaar geleden werd m'n vader op de wereld gezet.
Afgelopen zomer moesten we ons nog afvragen of we deze verjaardag nog zouden kunnen vieren.
Vandaag is dat geen vraag meer.... we gaan het gewoon dóen. Mét mama, die intussen (vaak nog steeds met onderbrekingen, maar we proberen hoopvol te blijven) ogenschijnlijk de weg naar verbetering heeft gevonden.
Het zal een restaurantje worden vanavond, met de hele (erg kleine) familie, inclusief schoonfamilie.
Zoals steeds houden we't bij 4 gezinnen en Olijf. Het is altijd zo geweest, Olijf ongepaard aan tafel met "de rest".
Omdat de tijd dringt (maar niet alleen daarom), dringt het nóg maar eens tot me door hoe graag ik m'n ouders de "geruststelling" zou schenken dat Olijf het niet meer alleen moet stellen. Dat óók hun oudste blij mag zeggen dat ze zich geliefd en geborgen mag weten door die ene speciale persoon.
Geliefd is in orde. Daar zijn een handvol goeie vrienden voor ge- of hervonden. Dat zit dus goed.
De rest blijft een werk in uitvoering.
En dat is niet erg voor Olijf, maar 'k had het wél graag anders gezien voor m'n ouders, die nooit ophouden met zich zorgen te maken (zoals dat, neem ik aan, goede ouders betaamt) en die noodgedwongen hun tijd hier op deze wereld zien inkorten....
Ik wil niet liegen... ik zou hen zoooooooo graag wat geruststelling willen kunnen geven.
Ik wéét dat dàt het mooiste kado is dat ze voor zichzelf zouden wensen. Hun eeuwig vrijgezelle dochter "van 't straat".
M'n vader heeft het niet vaak gezegd, maar de enkele keren dat het er wél uitkwam, konden tellen.
"Het kan niet missen dat niemand jou wil, zoals jij bent!".
En misschien had hij gelijk :(
Of misschien ook niet.
Misschien was hij gewoon gefrustreerd om deze óf een andere reden.
Misschien wist hij niet hoe hij het moest verwoorden en kwam het er wat ongelukkig uit... ik weet het niet.
Een "sorry" heb ik daar nooit voor gekregen, maar dat wijt ik gemakkelijkheidshalve aan z'n tijdsgeest. Ouders hoeven geen sorry te zeggen tegen hun kids.... ofzo...
Of misschien méénde hij gewoon wat hij zei en blijft hij tot vandaag bij dat standpunt....
Olijf is lang vanalles geweest.
Tot ver in haar twenties "een struise", zoals ze wel eens pleegden te zeggen. Twee poppetjes van zussen en dan... de mollige. Vakantieliefjes "kozen" onveranderd voor de poppetjes.
De waarheid is dat ook Olijf een vakantieliefje kon sprokkelen hier en daar. Ik weet zelfs met stellige zekerheid dat het op zich onfair is om te zeggen dat omvang een obstakel was. Olijf was zéker niet het enige mollige ding in de buurt. Maar tóch... ik kon me nooit van de indruk ontdoen dat het liefje me "koos" bij gebrek aan beter... en ze zullen dat wel gevóeld hebben.
Het zal wel wat met zusterlijke concurrentie te maken hebben gehad. En onzekerheid, maar wie heeft dat niet op jeugdige leeftijd?
Olijf was ook lang de fanatieke idealist. IK zou de wereld verbeteren. IK ging alle underdogs redden van de ondergang. Er was geen zwerfhond of ik bracht hem mee naar huis, geen ploeterende medeleerling in de klas of ik zat samen met hen te studeren, geen ongelukkig gezicht op een fuif of ze wisten Olijf eruit te pikken om een urendurend klaagpraatje mee te doen... ten koste van de broodnodige (maar dat besefte ik toen nog niet) zorgeloze quality time op de dansvloer.
En Olijf zóu de wereld beter maken, dus daar moest je wat voor over hebben, niet?
Vandaag hou ik het bij meewarig kijken naar zwerfhonden vanop een veilige afstand. Ik zie ze wel, maar ik ga ervan uit dat een ànder zich wel over hen zal ontfermen. Extra tijd, uitleg en bijles geven beperk ik tot m'n professionele activiteit en feestjes dienen nu om plezier te maken. Laat ànderen maar voor klaagmuur spelen, IK heb m'n tijd gehàd aan de toog of in een donker hoekje.
Ik maak me ook allang niet meer zo druk in maatschappelijke onrechtvaardigheden. Er wàs een (explosieve) tijd dat m'n nekharen overeind kwamen, m'n armen in de lucht en m'n stem méé de hoogte in wanneer ik onverschilligheid meende te bespeuren. Vandaag heb ik me erbij neergelegd dat "geanimeerd" argumenteren niet altijd geapprecieerd wordt, dat het in mijn kleine wereldje au fond verder tóch niets uitmaakt of ik een ideale wereld wens of niet (de wereld draait sowieso gewoon door) en dat luchtige onderwerpen altijd verkieslijk zijn.
De meeste scherpe randjes zijn er àf bij Olijf, zoals bij iedereen (geloof ik) met het voorbij gaan van de jaren.
Ik beschouw ons allemaal als gladde keien, die ooit begonnen als hoekige stenen. De stroom van het leven heeft ons afgerond.
Afronding is goed. Het hóeft niet altijd te snijden.
Tè rond?.. goh... daar wil ik even over nadenken. Die "stroomlijning" maakt het ons gemakkelijker om mee te rollen met de hoofdstroom. Going with the flow zeggen ze dan eh....
Ik blijf graag denken dat rond en glad goed is, zolang de kei nog wat gewicht heeft. Dattie af en toe nog wil blijven liggen onder z'n eigen massa. Een béétje consistentie, een béétje eigenzinnigheid. Net genoeg om stand te houden maar niet teveel om zonderling te zijn.
Eerlijk is eerlijk. De scherpe kantjes gaan er bij iedereen af. Bij vader ook.
Het is jaren geleden sinds z'n laatste sterke uitspraak. We "snijden" mekaar minder vaak.
En tóch.... als ik mocht kiezen... dan zou ik zonder twijfel gaan voor nog wat jaartjes méér van een steekje hier en een wondje daar. Wonden helen.
Pas wanneer het ophoudt, weet je dat er iets wèg is.
Omdat je zodanig rond en klein bent geworden dat je geen tegengewicht meer wil/kan bieden.... of omdat er geen keien meer zijn waartegen je kan aanbotsen...
Vanavond zullen we nog eens zingen.
Ten huize Olijf gebeurt dat altijd tweetalig. De obligate Happy birthday tooooo yoooouuuuu, gevolgd door Tanti auguri aaaaa teeeee.
Ik hoop dat we het nog vaak mogen zingen. Stel je voor... volgend jaar zou papa het kunnen "doen" op 11/11/11....
Ik hoop vurig.
Tanti auguri a teeeeee
e la torta aaaaaaa meeeeeeeeeeeeeeeee :)
73 jaar geleden werd m'n vader op de wereld gezet.
Afgelopen zomer moesten we ons nog afvragen of we deze verjaardag nog zouden kunnen vieren.
Vandaag is dat geen vraag meer.... we gaan het gewoon dóen. Mét mama, die intussen (vaak nog steeds met onderbrekingen, maar we proberen hoopvol te blijven) ogenschijnlijk de weg naar verbetering heeft gevonden.
Het zal een restaurantje worden vanavond, met de hele (erg kleine) familie, inclusief schoonfamilie.
Zoals steeds houden we't bij 4 gezinnen en Olijf. Het is altijd zo geweest, Olijf ongepaard aan tafel met "de rest".
Omdat de tijd dringt (maar niet alleen daarom), dringt het nóg maar eens tot me door hoe graag ik m'n ouders de "geruststelling" zou schenken dat Olijf het niet meer alleen moet stellen. Dat óók hun oudste blij mag zeggen dat ze zich geliefd en geborgen mag weten door die ene speciale persoon.
Geliefd is in orde. Daar zijn een handvol goeie vrienden voor ge- of hervonden. Dat zit dus goed.
De rest blijft een werk in uitvoering.
En dat is niet erg voor Olijf, maar 'k had het wél graag anders gezien voor m'n ouders, die nooit ophouden met zich zorgen te maken (zoals dat, neem ik aan, goede ouders betaamt) en die noodgedwongen hun tijd hier op deze wereld zien inkorten....
Ik wil niet liegen... ik zou hen zoooooooo graag wat geruststelling willen kunnen geven.
Ik wéét dat dàt het mooiste kado is dat ze voor zichzelf zouden wensen. Hun eeuwig vrijgezelle dochter "van 't straat".
M'n vader heeft het niet vaak gezegd, maar de enkele keren dat het er wél uitkwam, konden tellen.
"Het kan niet missen dat niemand jou wil, zoals jij bent!".
En misschien had hij gelijk :(
Of misschien ook niet.
Misschien was hij gewoon gefrustreerd om deze óf een andere reden.
Misschien wist hij niet hoe hij het moest verwoorden en kwam het er wat ongelukkig uit... ik weet het niet.
Een "sorry" heb ik daar nooit voor gekregen, maar dat wijt ik gemakkelijkheidshalve aan z'n tijdsgeest. Ouders hoeven geen sorry te zeggen tegen hun kids.... ofzo...
Of misschien méénde hij gewoon wat hij zei en blijft hij tot vandaag bij dat standpunt....
Olijf is lang vanalles geweest.
Tot ver in haar twenties "een struise", zoals ze wel eens pleegden te zeggen. Twee poppetjes van zussen en dan... de mollige. Vakantieliefjes "kozen" onveranderd voor de poppetjes.
De waarheid is dat ook Olijf een vakantieliefje kon sprokkelen hier en daar. Ik weet zelfs met stellige zekerheid dat het op zich onfair is om te zeggen dat omvang een obstakel was. Olijf was zéker niet het enige mollige ding in de buurt. Maar tóch... ik kon me nooit van de indruk ontdoen dat het liefje me "koos" bij gebrek aan beter... en ze zullen dat wel gevóeld hebben.
Het zal wel wat met zusterlijke concurrentie te maken hebben gehad. En onzekerheid, maar wie heeft dat niet op jeugdige leeftijd?
Olijf was ook lang de fanatieke idealist. IK zou de wereld verbeteren. IK ging alle underdogs redden van de ondergang. Er was geen zwerfhond of ik bracht hem mee naar huis, geen ploeterende medeleerling in de klas of ik zat samen met hen te studeren, geen ongelukkig gezicht op een fuif of ze wisten Olijf eruit te pikken om een urendurend klaagpraatje mee te doen... ten koste van de broodnodige (maar dat besefte ik toen nog niet) zorgeloze quality time op de dansvloer.
En Olijf zóu de wereld beter maken, dus daar moest je wat voor over hebben, niet?
Vandaag hou ik het bij meewarig kijken naar zwerfhonden vanop een veilige afstand. Ik zie ze wel, maar ik ga ervan uit dat een ànder zich wel over hen zal ontfermen. Extra tijd, uitleg en bijles geven beperk ik tot m'n professionele activiteit en feestjes dienen nu om plezier te maken. Laat ànderen maar voor klaagmuur spelen, IK heb m'n tijd gehàd aan de toog of in een donker hoekje.
Ik maak me ook allang niet meer zo druk in maatschappelijke onrechtvaardigheden. Er wàs een (explosieve) tijd dat m'n nekharen overeind kwamen, m'n armen in de lucht en m'n stem méé de hoogte in wanneer ik onverschilligheid meende te bespeuren. Vandaag heb ik me erbij neergelegd dat "geanimeerd" argumenteren niet altijd geapprecieerd wordt, dat het in mijn kleine wereldje au fond verder tóch niets uitmaakt of ik een ideale wereld wens of niet (de wereld draait sowieso gewoon door) en dat luchtige onderwerpen altijd verkieslijk zijn.
De meeste scherpe randjes zijn er àf bij Olijf, zoals bij iedereen (geloof ik) met het voorbij gaan van de jaren.
Ik beschouw ons allemaal als gladde keien, die ooit begonnen als hoekige stenen. De stroom van het leven heeft ons afgerond.
Afronding is goed. Het hóeft niet altijd te snijden.
Tè rond?.. goh... daar wil ik even over nadenken. Die "stroomlijning" maakt het ons gemakkelijker om mee te rollen met de hoofdstroom. Going with the flow zeggen ze dan eh....
Ik blijf graag denken dat rond en glad goed is, zolang de kei nog wat gewicht heeft. Dattie af en toe nog wil blijven liggen onder z'n eigen massa. Een béétje consistentie, een béétje eigenzinnigheid. Net genoeg om stand te houden maar niet teveel om zonderling te zijn.
Eerlijk is eerlijk. De scherpe kantjes gaan er bij iedereen af. Bij vader ook.
Het is jaren geleden sinds z'n laatste sterke uitspraak. We "snijden" mekaar minder vaak.
En tóch.... als ik mocht kiezen... dan zou ik zonder twijfel gaan voor nog wat jaartjes méér van een steekje hier en een wondje daar. Wonden helen.
Pas wanneer het ophoudt, weet je dat er iets wèg is.
Omdat je zodanig rond en klein bent geworden dat je geen tegengewicht meer wil/kan bieden.... of omdat er geen keien meer zijn waartegen je kan aanbotsen...
Vanavond zullen we nog eens zingen.
Ten huize Olijf gebeurt dat altijd tweetalig. De obligate Happy birthday tooooo yoooouuuuu, gevolgd door Tanti auguri aaaaa teeeee.
Ik hoop dat we het nog vaak mogen zingen. Stel je voor... volgend jaar zou papa het kunnen "doen" op 11/11/11....
Ik hoop vurig.
Tanti auguri a teeeeee
e la torta aaaaaaa meeeeeeeeeeeeeeeee :)
dinsdag 9 november 2010
Nog even geduld peeps
Reisverslag komt er aan.
Olijf heeft het druk. LEUK druk, dus u hoort me niet klagen.
Pijplijst zit intussen aan punt 56. Ook dààr vooruitgang. Olé :):):)
allez, 1 fotooke, om IETS te doen.
Olijf heeft het druk. LEUK druk, dus u hoort me niet klagen.
Pijplijst zit intussen aan punt 56. Ook dààr vooruitgang. Olé :):):)
allez, 1 fotooke, om IETS te doen.
zondag 7 november 2010
De aftrap is gegeven
Heel kort...
Bracht het niet verder dan éénderde van de "verplichte" 100 punten, maar ik heb geen haast.
Ik acht het ronduit onmogelijk dat ik maar 35 werk- en wenspunten heb.
Gezien de gemiddelde levensverwachting van een westeuropese vrouw en m'n hoop niet onder de middelmaat te scoren (zowel kwa levensverwachting als kwa LEVENSverwachting), besluit ik de inspiratie te laten komen naargelang de punten zich aanmelden.
Pas als de lijst de obligate 100 haalt (of overschrijdt, wie weet?), wordt hij gepubliceerd.
Vandaag wou ik enkel noteren dat de moed bijeengeschraapt werd om te starten.
C'est tout :)
- ondanks te schrijven reisverslag
- ondanks tijdelijke ONzin om daar aan te beginnen
Bracht het niet verder dan éénderde van de "verplichte" 100 punten, maar ik heb geen haast.
Ik acht het ronduit onmogelijk dat ik maar 35 werk- en wenspunten heb.
Gezien de gemiddelde levensverwachting van een westeuropese vrouw en m'n hoop niet onder de middelmaat te scoren (zowel kwa levensverwachting als kwa LEVENSverwachting), besluit ik de inspiratie te laten komen naargelang de punten zich aanmelden.
Pas als de lijst de obligate 100 haalt (of overschrijdt, wie weet?), wordt hij gepubliceerd.
Vandaag wou ik enkel noteren dat de moed bijeengeschraapt werd om te starten.
C'est tout :)
Abonneren op:
Posts (Atom)