omdat
na dagen van groeiende vreugde
anticipatie
en opbouw
op de avond voor het vertrek
een dip
zich zomaar aandient
Ach wat...
morgen beter
en laat ik de regen een tijdje achter me
(en breng de zon terug mee)
maar als ik héél eerlijk ben
heb ik er éven geen zin in
in inpakken
en wegwezen
...........................
jawàdde
...........................
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
donderdag 16 mei 2013
maandag 13 mei 2013
tegoed
Deze mochten er nog bij. Vond ik.
 |
| a bit of Photostitching "zonder m'n g*t op te lichten" ;-) |
 |
| ons heden onze dagelijkse vogel. Op het balkon. Voor het raam :) |
Nòg een excuus!!!
Vaak, ergens in de loop van de dag of - béter nog - terwijl ik in bed lig (en helemaal geen zin heb om er opnieuw uit te komen), schiet iets blogwaardigs me te binnen.
Soms bedenk ik meteen de juiste zinsneden en woordkeuzes. Een spelletje hier, een ander spelinkje daar..... in m'n hoofd geniet ik zèlf van wat ik schrijven zal.
Zou.
Want het komt er niet van.
En zonet dacht ik....
waaròm ging ik vroeger zoveel gewilliger achter dat scherm zitten tokkelen?
Nou ja...
ga maar even na....
wanneer alles begon te verdwijnen....
Omdat vroeger
het schrijven van een blog
meteen weer een goed ende valabel excuus was
om een sigaret op te steken.
En die is nu weg.
Soms - zelfs steeds vaker de laatste tijd, ik geef het eerlijk toe - schiet de gedachte aan een saf me weer te binnen.
Opnieuw beginnen doe ik niet meer. Daarvoor heb ik te veel mislukte pogingen achter de rug.
En voel ik me - tenminste long- en energiegewijs - tè goed om zulks ongedaan te maken.
Maar de ZIN keert soms terug. U mag het weten. Dat ik het weet. En voel.
Omdat bovendien de drang tot zeuren en zagen
exponentieel toenam
naarmate de kilo's erbij kwamen en/of er niet meer af wilden
(een strijd die onverminderd blijft aanhouden, FYI)
leek het me beter om maar wat minder te spreken. Of schrijven.
De wereld lijkt er ook steeds absurder op te worden. Of ik zie steeds méér de rariteiten van dit leven. Het is maar waar je naar kijkt of kiest te kijken natuurlijk....
Hoe bizar/onwaarschijnlijk/ironisch pijnlijk het ook soms was... erover zwijgen leek me nèt dat beetje beter. Terecht of onterecht, u zal het nooit weten. Ik ook niet, troost u :)
Maar minder scherm betekent ook meer real life activity.
Waaronder het klaarzetten van één der beide motorfietsen. Om hem van de hand te doen.
Een BMW Scarver F650CS om precies te zijn. Ik geloof dat iemand er naar had gevraagd onlangs (maar ik zag de reactie pas gisteren).
AAMOF, hier hèb j'em, sie. M'n pasgepoetste ros.
Hij mag dus van de hand. En hij is er klaar voor. Maar z'n eigenares niet. Want die is binnenkort weer riebedebie en heeft geen zin om internationaal te gaan palaveren over prijzen en andere wereldse details.
Dus alles wacht nog even.
De andere motorfiets wacht op meer ervaren handen en ogen. Om te zien wat nodig is om hem weer rijvaardig te maken. Een chopper is het. Maar hèm zet ik nòg later in de spotlight. Wanneer hij klaar is.
Maar ik wijk af. ActivitEITEN zei ik dus.
Zoals daar òòk zijn: het huis EIN-DE-LIJK nog eens onder handen nemen, van boven tot onder in alle mogelijke betekenissen van het woord, met een stofzuiger en dweil. Best wel wat uurtjes werk, ik geef het u mee.
En dingen bekijken, passen, nog eens bekijken.... en weg doen. WEG! Fijn :)
Een fiets herinrichten. Met een nieuw stuur en nieuw zadel. Zelfs een nieuwe pikkel.
(ooooohhhhhh, ik vraag me af wat D'ollanders dààr van gaan maken :) ). De foto's onthou ik u. Omdat ik te lui ben voor de omweg langs Picasa.
En verder.... geheel onverwacht
en zelfs heel ongewild...
een nieuw fotoapparasie "moeten" kopen. Omdat het andere sinds afgelopen Dardennen-weekend een interne vlek had en de verkoper me niet meteen kon verder helpen.
"Moet naar de reparateur. En wij kunnen u helààs niet zeggen of deze herstelling binnen garantievoorwaarden zal vallen".
Vriendelijk genoeg hoor, de verkopers (hoewel de jongste van de twee me wat te loom was naar m'n zin, maar goed.... ik leerde hem in de loop van m'n uur aanwezigheid aan de verkooptoog appreciëren voor wie en wat hij was.
IS! IS! Hij is het nog steeds want ik beging géén moorden voor de vlek op m'n lens.)
Tevens (wat een woord!). TEVENS ben ik wederòm te lui om foto's van Dardennen te plaatsen. Maar ik beloof ze voor later. Ik heb ze al verkleind. Alleen het plaatsen op dit blog valt me te zwaar voor één en dezelfde avond.
...
alhoewel....
A zeggen en geen B.... soms ben ik wat flauw.
Er zat wel nog méér in het apparasie maar ik heb m'n best gedaan voor 1 avondje schrijven.
En hoop te hebben bewezen dat de vlek en onzekere verwijdering ervan binnen dit een pakweg een week of 3-4-5-6 reden genoeg was om over te gaan tot de aanschaf van een nieuw fotoding (een mens heeft maar beperkte mogelijkheden om de vlek in de wolken weg te stoppen, niewaar?) Niet dat ik dat zo graag dééd. Maar een vrouw moet doen.... yup......
Ziezo.
Dankzij deze post moet ik toegeven
tot m'n scha en schande
dat de voorbereiding van de reiskoffer, gepland voor vandaag..... niet doorging. Zoals altijd.
Ik ben een oen.
Maar dan wel een consequente oen :)
Soms bedenk ik meteen de juiste zinsneden en woordkeuzes. Een spelletje hier, een ander spelinkje daar..... in m'n hoofd geniet ik zèlf van wat ik schrijven zal.
Zou.
Want het komt er niet van.
En zonet dacht ik....
waaròm ging ik vroeger zoveel gewilliger achter dat scherm zitten tokkelen?
Nou ja...
ga maar even na....
wanneer alles begon te verdwijnen....
Omdat vroeger
het schrijven van een blog
meteen weer een goed ende valabel excuus was
om een sigaret op te steken.
En die is nu weg.
Soms - zelfs steeds vaker de laatste tijd, ik geef het eerlijk toe - schiet de gedachte aan een saf me weer te binnen.
Opnieuw beginnen doe ik niet meer. Daarvoor heb ik te veel mislukte pogingen achter de rug.
En voel ik me - tenminste long- en energiegewijs - tè goed om zulks ongedaan te maken.
Maar de ZIN keert soms terug. U mag het weten. Dat ik het weet. En voel.
Omdat bovendien de drang tot zeuren en zagen
exponentieel toenam
naarmate de kilo's erbij kwamen en/of er niet meer af wilden
(een strijd die onverminderd blijft aanhouden, FYI)
leek het me beter om maar wat minder te spreken. Of schrijven.
De wereld lijkt er ook steeds absurder op te worden. Of ik zie steeds méér de rariteiten van dit leven. Het is maar waar je naar kijkt of kiest te kijken natuurlijk....
Hoe bizar/onwaarschijnlijk/ironisch pijnlijk het ook soms was... erover zwijgen leek me nèt dat beetje beter. Terecht of onterecht, u zal het nooit weten. Ik ook niet, troost u :)
Maar minder scherm betekent ook meer real life activity.
Waaronder het klaarzetten van één der beide motorfietsen. Om hem van de hand te doen.
Een BMW Scarver F650CS om precies te zijn. Ik geloof dat iemand er naar had gevraagd onlangs (maar ik zag de reactie pas gisteren).
AAMOF, hier hèb j'em, sie. M'n pasgepoetste ros.
Hij mag dus van de hand. En hij is er klaar voor. Maar z'n eigenares niet. Want die is binnenkort weer riebedebie en heeft geen zin om internationaal te gaan palaveren over prijzen en andere wereldse details.
Dus alles wacht nog even.
De andere motorfiets wacht op meer ervaren handen en ogen. Om te zien wat nodig is om hem weer rijvaardig te maken. Een chopper is het. Maar hèm zet ik nòg later in de spotlight. Wanneer hij klaar is.
Maar ik wijk af. ActivitEITEN zei ik dus.
Zoals daar òòk zijn: het huis EIN-DE-LIJK nog eens onder handen nemen, van boven tot onder in alle mogelijke betekenissen van het woord, met een stofzuiger en dweil. Best wel wat uurtjes werk, ik geef het u mee.
En dingen bekijken, passen, nog eens bekijken.... en weg doen. WEG! Fijn :)
Een fiets herinrichten. Met een nieuw stuur en nieuw zadel. Zelfs een nieuwe pikkel.
(ooooohhhhhh, ik vraag me af wat D'ollanders dààr van gaan maken :) ). De foto's onthou ik u. Omdat ik te lui ben voor de omweg langs Picasa.
En verder.... geheel onverwacht
en zelfs heel ongewild...
een nieuw fotoapparasie "moeten" kopen. Omdat het andere sinds afgelopen Dardennen-weekend een interne vlek had en de verkoper me niet meteen kon verder helpen.
"Moet naar de reparateur. En wij kunnen u helààs niet zeggen of deze herstelling binnen garantievoorwaarden zal vallen".
Vriendelijk genoeg hoor, de verkopers (hoewel de jongste van de twee me wat te loom was naar m'n zin, maar goed.... ik leerde hem in de loop van m'n uur aanwezigheid aan de verkooptoog appreciëren voor wie en wat hij was.
IS! IS! Hij is het nog steeds want ik beging géén moorden voor de vlek op m'n lens.)
Tevens (wat een woord!). TEVENS ben ik wederòm te lui om foto's van Dardennen te plaatsen. Maar ik beloof ze voor later. Ik heb ze al verkleind. Alleen het plaatsen op dit blog valt me te zwaar voor één en dezelfde avond.
...
alhoewel....
A zeggen en geen B.... soms ben ik wat flauw.
 |
| gezellig contrasten |
 |
| de natuur die haar werk nog mag doen... blijkbaar |
 |
| met resultaten als deze tot gevolg. Of course :) |
 |
| gezellige zusjes |
 |
| ik kan er maar niet genoeg van krijgen (valt het op?) |
 | ||||
 |
| et voilà het object van mijn frustratie. De vlek BINNEN in de lens... |
En hoop te hebben bewezen dat de vlek en onzekere verwijdering ervan binnen dit een pakweg een week of 3-4-5-6 reden genoeg was om over te gaan tot de aanschaf van een nieuw fotoding (een mens heeft maar beperkte mogelijkheden om de vlek in de wolken weg te stoppen, niewaar?) Niet dat ik dat zo graag dééd. Maar een vrouw moet doen.... yup......
Ziezo.
Dankzij deze post moet ik toegeven
tot m'n scha en schande
dat de voorbereiding van de reiskoffer, gepland voor vandaag..... niet doorging. Zoals altijd.
Ik ben een oen.
Maar dan wel een consequente oen :)
zondag 8 juli 2012
Het Bos en de Bomen
Of een relaas over info-overload...
Zèt u... het wordt een lange deze keer :)
Mijn moeder is dialysepatiënt. Dat is geen geheim.
Nieraandoeningen "zitten" in onze familie.
Moeder's vader heb ik nooit gekend wegens jong gestorven aan nierinsufficiëntie in een periode waarin dialyse OF nog niet gekend was OF niet toegankelijk was voor "de gewone man".
Moeder zèlf heb ik amper gekend zònder nierproblemen maar ze had "geluk". Haar probleem was chronisch. Lees: ze heeft het jaren kunnen trekken tot ze op - wat men noemt - bejaarde leeftijd aan de dialyse moest. Aanvankelijk was dat peritoneale (thuis)dialyse, waarbij ze zichzelf iedere avond bij het slapengaan aan een machine aansloot om haar buik enkele keren te laten "spoelen" met een vloeistof.
Verhoogd comfort noemen ze dat. Omdat je niet naar het ziekenhuis moet, alles in het "comfort" van je eigen huis kan doen en omdat het 's nachts gebeurt, een moment van de dag waarop een mens verondersteld wordt te slapen... minimale onderbreking van je dagdagelijkse activiteiten... zogenaamd.
Neemt u het aan van een dialyse-familielid: écht comfortabel is het niet. Om te kunnen "buikdialyseren" moet je een katheter laten inplanten (een permanente verbinding met de buitenwereld dus), al je handelingen moeten supersteriel gebeuren (handen wassen, ontsmetten, speciale dopjes met speciale technieken losschroeven en weer vastszetten) en de patiënt "mag" overdag rondlopen met enkele extra liters vocht in de buik. Leuk is anders.
Je mag jezelf rekenen tot een selecte schare bijna-Kernfysici als je erin slaagt om de machine te begrijpen, te installeren en in gang te zetten.
Het is een gedoe maar goed... je (ge)doet thuis en dat is al heel wat.
Na een longvliesperforatie, waarbij het dialysevocht uit de buik naar de longen liep, moest moeder aan de hemodialyse, de best gekende vorm voor de meeste leken onder ons. Je kent dat wel: patiënt moet drie keer per week naar het hospitaal, laat zich aansluiten op een kunstnier en ligt daar dan enkele uren te wachten tot het bloed gezuiverd is.
"Zuiver" is overigens vrij relatief. De kunstnier kan niet wat de èchte nier kon. Men zegt dat je met de kunstnier een functie van een 20% werkende nier mag verwachten. Waardoor patiënten aandacht moeten hebben voor hun dieet (en zoutloos is nog het minst moeilijke van het hele verhaal...) en door het afvalrijke bloed regelmatig moe zijn. Dan heb ik het geeneens over de bloeddrukval en duizeligheid na de dialyse.
"Ik weet dat het moeilijk is, maar prijs jezelf gelukkig" zei een arts in Italië. "Vroeger duurde een hemodialyse een héle dag".
Nou ja... dan prijst een mens zich dus gelukkig.
Hoewel het er tot hiertoe misschien op léék... uw Olijf is nog niet begonnen met klagen. Dat komt straks.
Op deze aardkloot stikt het van mensen met ernstige aandoeningen, dus een nierpatiënt hoort inderdaad bij de gelukkigen die nog kunnen geholpen worden en een "relatief" normaal leven kunnen leiden.
Ik wil maar zeggen: met een dialysemoeder èn een zus die na 3 jaar peritoneale een niertransplantatie kreeg èn (stoef stoef) een redelijk goed werkend stel hersenen, denk ik te mogen zeggen dat ik er wat van begrijp.
Of dat dacht ik dus.
Tot Olijf mèt moeder, een indrukwekkende zak medicatie (en dito schema), een verklaring voor de douane voor het waaròm van al die medicatie en een dialysedieetlijst naar Italië trok. Om aldaar al dialyserend een poging te doen tot (alweer) "relatief" normaal vakantiegaan.
Hetgeen wonderwel wou lukken.
Over het gezondheidsapparaat in het zuiden kan heel wat verteld worden en er bestaan een heleboel (ongetwijfeld wàre) verhalen over rampenscenario's. Onze ervaring deze keer was 90% positief te noemen. Ongetwijfeld.
Laat me beginnen bij het verplegend personeel. (Hoofd)artsen inbegrepen. De hartelijkheid en beschikbaarheid van die mensen was - wat ons betreft - ongeëvenaard.
Daar waar moeder hier in België van geluk mag spreken wanneer de hoofdarts haar in de ogen wil kijken tijdens z'n "goede morgen mevrouw VW, hoe gaat het met u?"-rondgang, daarbij zijn slap handje wegtrekkend nog voor ze het heeft kunnen schudden, kregen we in Italië te maken met artsen die niets lièver doen dan uitleg geven. Waar en wanneer je dat wenst. Op alle uren van de dag en nacht en dàt voor heel wat meer dan enkele minuten. Desnoods houden ze zich urenlang bezig met de patiënt tot àlle vragen beantwoord zijn.
Ze vinden het "ons goed recht" om antwoord te krijgen. "U bent de patiënt. Het gaat hier om UW leven. U moet antwoorden krijgen zonder dat u die hoeft te eisen. Onze taak als artsen is om u zo goed mogelijk te informeren zodat u weet waarover het gaat".
Nou.... zulke dingen klinken mij als muziek in de oren.
Toegegeven, ook ginds zullen niet alle artsen éven hartelijk en beschikbaar zijn, maar wij kregen twee juweeltjes te zien. En dat wil ik even gezegd hebben.
En nu het klaag-gedeelte. Doorspekt met een positieve noot... om het draaglijk te houden.
In België aanhoort Olijf driemaal per week het "Ik was weer duizelig vandaag. Heel lage bloeddruk. Ze moesten me weer ondersteboven leggen na de dialyse"- verhaal.
Mijn reactie daarop was tot hiertoe steeds "Mama, je wéét dat het één van de bijverschijnselen is. Spijtig genoeg moet je dat erbij nemen en die dag gewoon veel rusten. Er is niets aan te doen".
Want ik dàcht dat dat zo hoorde, dat het onvermijdelijk was....
Tot ik m'n moeder na de eerste dialyse in Italië om middernacht ging oppikken en haar dartel als een hinde uit haar bed zag huppelen... Nix geen duizeligheid. Nix geen bloeddrukval. Middernàcht, mensen... en mijn bejaarde moeder hùppelde...
Dàt was een tijdje geleden... dat ik zoiets nog had gezien...
Kantlijntekening: die dag waren we bij nacht en ontij met het vliegtuig vertrokken.... Ik verwachtte dus een uitgeputte moeder om middernacht. Niet dus.
Nja... "Holadijee" dacht ik... "maar het zal wel toeval zijn".
Tot bleek dat ook de tweede dialyse probleemloos verliep. En die erna. En die dààrna.
Toeval? Geen idee.
Of effect van het lekker weer, opgewekte mensen en ontspannen sfeer? Lijkt me sterk maar nogmaals... geen idee.
Dieetgewijs is het ook geen lachertje. Natriumarm is - neem het van me aan - de minste van de zorgen. Details laat ik achterwege maar wat denkt u van Kaliumarm en Fosforarm... en weet u waar die dingen in zitten? En hoe die eruit te halen/houden?
Fruit, groenten, aardappelen, kazen, .... Als je't niet dubbel kan koken, hoor je er principieel àf te blijven. Wie heeft al eens geprobeerd om tomaten dubbel te koken...??? Om maar wàt te zeggen...
Dus doe je pogingen om zo slim mogelijk te zijn met de info die je hebt. En zondes toe te staan op dialysedagen.. om het voor de patiënt draaglijk te houden.
Zo gingen wij steevast ontbijten op een terrasje met cappuccino e cornetti op de dag dat 's avonds de kunstnier het spel zou overnemen.
(allez kom, ik smijt er voor UW draaglijkheid een paar foto's tussen. Zo houdt u het misschien vol op deze blogpost :))
Ergens naar het eind van onze twee weken toe en na enkele dagen ziekenhuisopname wegens een katheterinfectie (ziet u wel? Zelfs met toegewijd ziekenhuispersoneel kan er nog één en ander mislopen... èrnstig mislopen...) wilde ik mama graag trakteren op een typisch bordje fritto misto met zicht op zee.
Lehti kent de plaats (La Maruzzella) en wellicht ook het gerecht: gefrituurde calamari en andere zeebeesten met een stevige snuif zout erover heen.
Ik wilde dus graag even checken met de behandelende artsen of dat kon en mocht, mits ik het zout achterwege liet. Want - óók een weetje - mosselen zijn bijvoorbeeld off limits wegens veel fosfor en kalium. Andere schelp- en schaaldieren dan weer niet... volgens het Belgische dieetlijstje... maar wat weet de doorsnee Noordeling (schrijver van de dieetlijst) over fasolare, noci, cozze pelose e piedi di capra (lokaal ook wel chiavatuni geheten om nadruk te leggen op hun lustopwekkende eigenschappen)?
Alle respect voor de lijstopsteller hoor. Geen kwaad woord erover. Maar als je met een Belgische lijst naar een Italiaans restaurant trekt, dan mag je je aan een paar grote vraagtekens verwachten. Logisch toch? (Zo ga ik er net zo goed van uit dat spruitjes en witlof niet meteen zullen voorkomen op de groentenlijst van een Italiaanse dialysepatiënt...)
Fritto misto senza sale (zonder zout): mocht ik dat bestellen? ... vroeg ik.
Het antwoord was verrassend.
"Ma anche CON sale, signora!" Ook mèt zout, vond hij dus. En de redenering die volgde, klonk ongeveer zó...
"Is het al niet erg genoeg dat u driemaal per week uren aan een machine moet komen hangen? Zoveel tijdverlies, zo spijtig. Het is totaal onnodig dat u zich het leven nog verder verzuurt door strenge diëten te volgen. Het is ònze taak om u nadien gepàst te dialyseren zodat uw leven zo aangenaam mogelijk blijft. Geniet maar goed van lekker eten. Wij zorgen voor de rest!"
.....
Kijk
....
Dan herken ik weer de levensgenieter in de Italiaan. En word ik blij. En dankbaar. Dat er nog mensen zijn die - laat de crisis nu maar even links liggen - vrijuit en zonder gêne praten over "genieten" en "aangenaam". En dit kwam uit de mond van een nierspecialist. Een man die gestudéérd èn gespecialiseerd heeft, met andere woorden....Nix geen airy fairy geitenwollensokken ik-eet-niets-wat-zelf-een-mond-heeft-adept :):):)
Na de aanvankelijke blijheid liet ik me slaan met stomme verbazing. Over de tegenstelling. Niet alleen in algemene levenshouding maar ook in te volgen (of niet te volgen) regeltjes.
Hoe kòmt het, vraag ik me af (toen en nu nog steeds), dat de ene dokter met het vermanend vingertje in de lucht je op het hàrt drukt dat zout ab-so-luut uit den boze is. Dat je je groenten tweemaal moet afkoken, er een vormeloos prakje van moet pruttelen en dat papje (dat er intussen uitziet als iets wat iemand vóór jou al eens heeft gegeten) met de glimlach dagelijks naar binnen moet werken.
Terwijl de andere dokter - een luttele 2000 km verderop - een vijfminuten sermoen afsteekt over de geneugten des levens die we niet moeten laten vallen omwille van een "klein detail" als nierdialyse.
Ik néém toch maar even aan dat ook de vreugdevolle dokter ervoor wil zorgen dat z'n patiënten niet vallen als vliegen. Z'n beroepseer - veronderstel ik - zal hem een hoog mortaliteitcijfer toch wel verbieden? Of niet?
(tijd voor nog even een luchtig intermezzo...)
Eens terug thuis (deze week dus) neem ik mama's dieethandboekje erbij (of wat ervan in m'n hoofd is blijven hangen) en zoek een paar dingen op. Op Tinternet. Dat WereldWijde Naslagwerk waaruit we zoveel kunnen leren... Om te beginnen beperk ik me tot Nederlandstalige info.
Die - zo blijkt al snel - even tegenstrijdig is als het aantal posts die je kan vinden omtrent dialysediëten. Wat de ene als "goed" of "toegelaten" bestempelt, noemt de andere dan weer "absoluut te mijden". Ach zo?
En dan heb ik het niet eens over het verwonderlijk chronisch gebrek aan info. Voor een aandoening als nierinsufficiëntie valt er biezònder weinig bruikbaars te vinden in het Nederlands. Dan maar over op Engels. Ook dààr nix dan tegenstrijdigheden.
Binnen de vijf minuten tolt m'n hoofd van de elkaar tegensprekende informatie. Die ik probeer te onthouden (maar ik slaag daar natuurlijk niet in en vandaag kan ik niet printen).
En tòch, denk ik, ... DOM ben ik niet. Als ik het niet kan begrijpen, met een minimum aan logisch denken en een even strikt minimum aan dataretentie....wie kan dat dan wèl???
Het bos. De bomen. I'm lost.
Ik wil graag eindigen in schoonheid. Maar het is moeilijk. Omdat ook de katheter ter discussie wordt gesteld.
"Waarom" willen de olijke dokters in Italië weten "en hoe lang heeft mijn mama een katheter?"
Die blijkt enkel per uitzondering, in gevallen van nood en absoluut tijdelijk (maximum 1 à 2 maanden) te worden ingebracht bij nierpatiënten. De standaard praktijk is iets wat ze een fistel noemen. Een soort onderhuidse prothese op de bloedbaan die iedere keer wordt aangeprikt om de kunstnier aan te sluiten. Na de behandeling gaat de naald eruit, sluit de huid zich vanzelf en kan de patiënt vrij en blij zwemmen, douchen en dies meer.
Met een katheter kan je dat NIET. Dan mag je je hooguit baden in 10 cm water (vergeet de douche maar), kijk je vanop een snikheet strand smachtend naar zwemmende mensen en moet je je voortdurend zorgen maken over mogelijke (en - vergis u niet! - levensgevaarlijke) infecties. Want bacteriën die in je katheter "kruipen", worden met een niet mis te verstane duw in de rug regelrecht je bloedbaan ingepompt zodra de machine begint te draaien.
M'n antwoord op de vraag luidt als volgt.
"Boh????" Plaatselijk slang voor "weet ik veel?"
Ik vervolledig m'n initieel antwoord.
1. Als leek ga ik ervan uit dat de heren medici weten wat ze doen en het beste voor hebben met de patiënt. Als zij opteren voor een katheter, dan neem ik aan dat een katheter - gezien de mogelijke nadelen - nòdig was.
2. Ik wist zelfs niet dat er alternatieven waren. Nooit gehoord van een fistel.
3. Zelfs als ik de alternatieven had gekend, dan nòg weet ik er nix over. Dan nòg zou ik ervan uitgaan dat de katheter voor mijn moeder de enig goede oplossing was
"Maar," vervolg ik," hier ga ik werk van maken." Ik wil antwoorden. En redenen. En motiveringen over het waarom wèl en waarom niet.
En terwijl ik bezig ben, wil ik weten hoe het zit met al die tegenstrijdig dieetinfo.
En hoe het komt dat ze bij de ene van haar stokje draait en bij de andere nog enkele uren op de discovloer zou kunnen gaan shaken.
Een bos, zei ik? Maak daar gerust het Amazonewoud van. Dat van 100 jaar geleden. Toen het nog groter was dan nu.
Intussen vertrekt m'n moeder opnieuw naar "ginderachter". Er zijn twee plaatsen vrijgekomen in Juli. Eentje daarvan omdat de patiënt intussen een nieuwe nier heeft gekregen en dus van dat vreselijk apparaat verlost is.
De Juni-reis, georganiseerd als alternatief voor de eerder verloren Juli-optie... zou je dus verloren moeite kunnen noemen. Alleen... het wàs geen verloren moeite. Want Olijf heeft veel geleerd. Over zichzelf, over zorgen voor een moeder en over gezondheidszorg. Die ook ànders kan, heel duidelijk.
Ik ontdekte ook dat ik nog méér stekels heb dan ik dacht. Stekels die de heren medici hier in België zullen vòelen als ze niet met juiste antwoorden op de proppen komen...
Wellicht geen fraai zicht. En nix om over op te scheppen. De dagen van "meneer doctoor" zijn voorbij. Het is tijd voor duidelijkheid.
De medici in het verre zuiden krijgen een dikke doos Belgische pralines. Met een mooie strik errond. Maar dat weten ze nog niet. Want mama,.... die arriveert morgen pas.
:)
Zèt u... het wordt een lange deze keer :)
Mijn moeder is dialysepatiënt. Dat is geen geheim.
Nieraandoeningen "zitten" in onze familie.
Moeder's vader heb ik nooit gekend wegens jong gestorven aan nierinsufficiëntie in een periode waarin dialyse OF nog niet gekend was OF niet toegankelijk was voor "de gewone man".
Moeder zèlf heb ik amper gekend zònder nierproblemen maar ze had "geluk". Haar probleem was chronisch. Lees: ze heeft het jaren kunnen trekken tot ze op - wat men noemt - bejaarde leeftijd aan de dialyse moest. Aanvankelijk was dat peritoneale (thuis)dialyse, waarbij ze zichzelf iedere avond bij het slapengaan aan een machine aansloot om haar buik enkele keren te laten "spoelen" met een vloeistof.
Verhoogd comfort noemen ze dat. Omdat je niet naar het ziekenhuis moet, alles in het "comfort" van je eigen huis kan doen en omdat het 's nachts gebeurt, een moment van de dag waarop een mens verondersteld wordt te slapen... minimale onderbreking van je dagdagelijkse activiteiten... zogenaamd.
Neemt u het aan van een dialyse-familielid: écht comfortabel is het niet. Om te kunnen "buikdialyseren" moet je een katheter laten inplanten (een permanente verbinding met de buitenwereld dus), al je handelingen moeten supersteriel gebeuren (handen wassen, ontsmetten, speciale dopjes met speciale technieken losschroeven en weer vastszetten) en de patiënt "mag" overdag rondlopen met enkele extra liters vocht in de buik. Leuk is anders.
Je mag jezelf rekenen tot een selecte schare bijna-Kernfysici als je erin slaagt om de machine te begrijpen, te installeren en in gang te zetten.
Het is een gedoe maar goed... je (ge)doet thuis en dat is al heel wat.
Na een longvliesperforatie, waarbij het dialysevocht uit de buik naar de longen liep, moest moeder aan de hemodialyse, de best gekende vorm voor de meeste leken onder ons. Je kent dat wel: patiënt moet drie keer per week naar het hospitaal, laat zich aansluiten op een kunstnier en ligt daar dan enkele uren te wachten tot het bloed gezuiverd is.
"Zuiver" is overigens vrij relatief. De kunstnier kan niet wat de èchte nier kon. Men zegt dat je met de kunstnier een functie van een 20% werkende nier mag verwachten. Waardoor patiënten aandacht moeten hebben voor hun dieet (en zoutloos is nog het minst moeilijke van het hele verhaal...) en door het afvalrijke bloed regelmatig moe zijn. Dan heb ik het geeneens over de bloeddrukval en duizeligheid na de dialyse.
"Ik weet dat het moeilijk is, maar prijs jezelf gelukkig" zei een arts in Italië. "Vroeger duurde een hemodialyse een héle dag".
Nou ja... dan prijst een mens zich dus gelukkig.
Hoewel het er tot hiertoe misschien op léék... uw Olijf is nog niet begonnen met klagen. Dat komt straks.
Op deze aardkloot stikt het van mensen met ernstige aandoeningen, dus een nierpatiënt hoort inderdaad bij de gelukkigen die nog kunnen geholpen worden en een "relatief" normaal leven kunnen leiden.
Ik wil maar zeggen: met een dialysemoeder èn een zus die na 3 jaar peritoneale een niertransplantatie kreeg èn (stoef stoef) een redelijk goed werkend stel hersenen, denk ik te mogen zeggen dat ik er wat van begrijp.
Of dat dacht ik dus.
Tot Olijf mèt moeder, een indrukwekkende zak medicatie (en dito schema), een verklaring voor de douane voor het waaròm van al die medicatie en een dialysedieetlijst naar Italië trok. Om aldaar al dialyserend een poging te doen tot (alweer) "relatief" normaal vakantiegaan.
Hetgeen wonderwel wou lukken.
Over het gezondheidsapparaat in het zuiden kan heel wat verteld worden en er bestaan een heleboel (ongetwijfeld wàre) verhalen over rampenscenario's. Onze ervaring deze keer was 90% positief te noemen. Ongetwijfeld.
Laat me beginnen bij het verplegend personeel. (Hoofd)artsen inbegrepen. De hartelijkheid en beschikbaarheid van die mensen was - wat ons betreft - ongeëvenaard.
Daar waar moeder hier in België van geluk mag spreken wanneer de hoofdarts haar in de ogen wil kijken tijdens z'n "goede morgen mevrouw VW, hoe gaat het met u?"-rondgang, daarbij zijn slap handje wegtrekkend nog voor ze het heeft kunnen schudden, kregen we in Italië te maken met artsen die niets lièver doen dan uitleg geven. Waar en wanneer je dat wenst. Op alle uren van de dag en nacht en dàt voor heel wat meer dan enkele minuten. Desnoods houden ze zich urenlang bezig met de patiënt tot àlle vragen beantwoord zijn.
Ze vinden het "ons goed recht" om antwoord te krijgen. "U bent de patiënt. Het gaat hier om UW leven. U moet antwoorden krijgen zonder dat u die hoeft te eisen. Onze taak als artsen is om u zo goed mogelijk te informeren zodat u weet waarover het gaat".
Nou.... zulke dingen klinken mij als muziek in de oren.
Toegegeven, ook ginds zullen niet alle artsen éven hartelijk en beschikbaar zijn, maar wij kregen twee juweeltjes te zien. En dat wil ik even gezegd hebben.
En nu het klaag-gedeelte. Doorspekt met een positieve noot... om het draaglijk te houden.
In België aanhoort Olijf driemaal per week het "Ik was weer duizelig vandaag. Heel lage bloeddruk. Ze moesten me weer ondersteboven leggen na de dialyse"- verhaal.
Mijn reactie daarop was tot hiertoe steeds "Mama, je wéét dat het één van de bijverschijnselen is. Spijtig genoeg moet je dat erbij nemen en die dag gewoon veel rusten. Er is niets aan te doen".
Want ik dàcht dat dat zo hoorde, dat het onvermijdelijk was....
Tot ik m'n moeder na de eerste dialyse in Italië om middernacht ging oppikken en haar dartel als een hinde uit haar bed zag huppelen... Nix geen duizeligheid. Nix geen bloeddrukval. Middernàcht, mensen... en mijn bejaarde moeder hùppelde...
Dàt was een tijdje geleden... dat ik zoiets nog had gezien...
Kantlijntekening: die dag waren we bij nacht en ontij met het vliegtuig vertrokken.... Ik verwachtte dus een uitgeputte moeder om middernacht. Niet dus.
Nja... "Holadijee" dacht ik... "maar het zal wel toeval zijn".
Tot bleek dat ook de tweede dialyse probleemloos verliep. En die erna. En die dààrna.
Toeval? Geen idee.
Of effect van het lekker weer, opgewekte mensen en ontspannen sfeer? Lijkt me sterk maar nogmaals... geen idee.
Dieetgewijs is het ook geen lachertje. Natriumarm is - neem het van me aan - de minste van de zorgen. Details laat ik achterwege maar wat denkt u van Kaliumarm en Fosforarm... en weet u waar die dingen in zitten? En hoe die eruit te halen/houden?
Fruit, groenten, aardappelen, kazen, .... Als je't niet dubbel kan koken, hoor je er principieel àf te blijven. Wie heeft al eens geprobeerd om tomaten dubbel te koken...??? Om maar wàt te zeggen...
Dus doe je pogingen om zo slim mogelijk te zijn met de info die je hebt. En zondes toe te staan op dialysedagen.. om het voor de patiënt draaglijk te houden.
Zo gingen wij steevast ontbijten op een terrasje met cappuccino e cornetti op de dag dat 's avonds de kunstnier het spel zou overnemen.
(allez kom, ik smijt er voor UW draaglijkheid een paar foto's tussen. Zo houdt u het misschien vol op deze blogpost :))
Ergens naar het eind van onze twee weken toe en na enkele dagen ziekenhuisopname wegens een katheterinfectie (ziet u wel? Zelfs met toegewijd ziekenhuispersoneel kan er nog één en ander mislopen... èrnstig mislopen...) wilde ik mama graag trakteren op een typisch bordje fritto misto met zicht op zee.
Lehti kent de plaats (La Maruzzella) en wellicht ook het gerecht: gefrituurde calamari en andere zeebeesten met een stevige snuif zout erover heen.
Ik wilde dus graag even checken met de behandelende artsen of dat kon en mocht, mits ik het zout achterwege liet. Want - óók een weetje - mosselen zijn bijvoorbeeld off limits wegens veel fosfor en kalium. Andere schelp- en schaaldieren dan weer niet... volgens het Belgische dieetlijstje... maar wat weet de doorsnee Noordeling (schrijver van de dieetlijst) over fasolare, noci, cozze pelose e piedi di capra (lokaal ook wel chiavatuni geheten om nadruk te leggen op hun lustopwekkende eigenschappen)?
Alle respect voor de lijstopsteller hoor. Geen kwaad woord erover. Maar als je met een Belgische lijst naar een Italiaans restaurant trekt, dan mag je je aan een paar grote vraagtekens verwachten. Logisch toch? (Zo ga ik er net zo goed van uit dat spruitjes en witlof niet meteen zullen voorkomen op de groentenlijst van een Italiaanse dialysepatiënt...)
Fritto misto senza sale (zonder zout): mocht ik dat bestellen? ... vroeg ik.
Het antwoord was verrassend.
"Ma anche CON sale, signora!" Ook mèt zout, vond hij dus. En de redenering die volgde, klonk ongeveer zó...
"Is het al niet erg genoeg dat u driemaal per week uren aan een machine moet komen hangen? Zoveel tijdverlies, zo spijtig. Het is totaal onnodig dat u zich het leven nog verder verzuurt door strenge diëten te volgen. Het is ònze taak om u nadien gepàst te dialyseren zodat uw leven zo aangenaam mogelijk blijft. Geniet maar goed van lekker eten. Wij zorgen voor de rest!"
.....
Kijk
....
Dan herken ik weer de levensgenieter in de Italiaan. En word ik blij. En dankbaar. Dat er nog mensen zijn die - laat de crisis nu maar even links liggen - vrijuit en zonder gêne praten over "genieten" en "aangenaam". En dit kwam uit de mond van een nierspecialist. Een man die gestudéérd èn gespecialiseerd heeft, met andere woorden....Nix geen airy fairy geitenwollensokken ik-eet-niets-wat-zelf-een-mond-heeft-adept :):):)
Na de aanvankelijke blijheid liet ik me slaan met stomme verbazing. Over de tegenstelling. Niet alleen in algemene levenshouding maar ook in te volgen (of niet te volgen) regeltjes.
Hoe kòmt het, vraag ik me af (toen en nu nog steeds), dat de ene dokter met het vermanend vingertje in de lucht je op het hàrt drukt dat zout ab-so-luut uit den boze is. Dat je je groenten tweemaal moet afkoken, er een vormeloos prakje van moet pruttelen en dat papje (dat er intussen uitziet als iets wat iemand vóór jou al eens heeft gegeten) met de glimlach dagelijks naar binnen moet werken.
Terwijl de andere dokter - een luttele 2000 km verderop - een vijfminuten sermoen afsteekt over de geneugten des levens die we niet moeten laten vallen omwille van een "klein detail" als nierdialyse.
Ik néém toch maar even aan dat ook de vreugdevolle dokter ervoor wil zorgen dat z'n patiënten niet vallen als vliegen. Z'n beroepseer - veronderstel ik - zal hem een hoog mortaliteitcijfer toch wel verbieden? Of niet?
(tijd voor nog even een luchtig intermezzo...)
 |
| voilà sie. Fritto misto... |
 |
| één van de uitbaters gooit een lijntje uit... schitterend toch??? :) |
Eens terug thuis (deze week dus) neem ik mama's dieethandboekje erbij (of wat ervan in m'n hoofd is blijven hangen) en zoek een paar dingen op. Op Tinternet. Dat WereldWijde Naslagwerk waaruit we zoveel kunnen leren... Om te beginnen beperk ik me tot Nederlandstalige info.
Die - zo blijkt al snel - even tegenstrijdig is als het aantal posts die je kan vinden omtrent dialysediëten. Wat de ene als "goed" of "toegelaten" bestempelt, noemt de andere dan weer "absoluut te mijden". Ach zo?
En dan heb ik het niet eens over het verwonderlijk chronisch gebrek aan info. Voor een aandoening als nierinsufficiëntie valt er biezònder weinig bruikbaars te vinden in het Nederlands. Dan maar over op Engels. Ook dààr nix dan tegenstrijdigheden.
Binnen de vijf minuten tolt m'n hoofd van de elkaar tegensprekende informatie. Die ik probeer te onthouden (maar ik slaag daar natuurlijk niet in en vandaag kan ik niet printen).
En tòch, denk ik, ... DOM ben ik niet. Als ik het niet kan begrijpen, met een minimum aan logisch denken en een even strikt minimum aan dataretentie....wie kan dat dan wèl???
Het bos. De bomen. I'm lost.
Ik wil graag eindigen in schoonheid. Maar het is moeilijk. Omdat ook de katheter ter discussie wordt gesteld.
"Waarom" willen de olijke dokters in Italië weten "en hoe lang heeft mijn mama een katheter?"
Die blijkt enkel per uitzondering, in gevallen van nood en absoluut tijdelijk (maximum 1 à 2 maanden) te worden ingebracht bij nierpatiënten. De standaard praktijk is iets wat ze een fistel noemen. Een soort onderhuidse prothese op de bloedbaan die iedere keer wordt aangeprikt om de kunstnier aan te sluiten. Na de behandeling gaat de naald eruit, sluit de huid zich vanzelf en kan de patiënt vrij en blij zwemmen, douchen en dies meer.
Met een katheter kan je dat NIET. Dan mag je je hooguit baden in 10 cm water (vergeet de douche maar), kijk je vanop een snikheet strand smachtend naar zwemmende mensen en moet je je voortdurend zorgen maken over mogelijke (en - vergis u niet! - levensgevaarlijke) infecties. Want bacteriën die in je katheter "kruipen", worden met een niet mis te verstane duw in de rug regelrecht je bloedbaan ingepompt zodra de machine begint te draaien.
M'n antwoord op de vraag luidt als volgt.
"Boh????" Plaatselijk slang voor "weet ik veel?"
Ik vervolledig m'n initieel antwoord.
1. Als leek ga ik ervan uit dat de heren medici weten wat ze doen en het beste voor hebben met de patiënt. Als zij opteren voor een katheter, dan neem ik aan dat een katheter - gezien de mogelijke nadelen - nòdig was.
2. Ik wist zelfs niet dat er alternatieven waren. Nooit gehoord van een fistel.
3. Zelfs als ik de alternatieven had gekend, dan nòg weet ik er nix over. Dan nòg zou ik ervan uitgaan dat de katheter voor mijn moeder de enig goede oplossing was
"Maar," vervolg ik," hier ga ik werk van maken." Ik wil antwoorden. En redenen. En motiveringen over het waarom wèl en waarom niet.
En terwijl ik bezig ben, wil ik weten hoe het zit met al die tegenstrijdig dieetinfo.
En hoe het komt dat ze bij de ene van haar stokje draait en bij de andere nog enkele uren op de discovloer zou kunnen gaan shaken.
Een bos, zei ik? Maak daar gerust het Amazonewoud van. Dat van 100 jaar geleden. Toen het nog groter was dan nu.
Intussen vertrekt m'n moeder opnieuw naar "ginderachter". Er zijn twee plaatsen vrijgekomen in Juli. Eentje daarvan omdat de patiënt intussen een nieuwe nier heeft gekregen en dus van dat vreselijk apparaat verlost is.
De Juni-reis, georganiseerd als alternatief voor de eerder verloren Juli-optie... zou je dus verloren moeite kunnen noemen. Alleen... het wàs geen verloren moeite. Want Olijf heeft veel geleerd. Over zichzelf, over zorgen voor een moeder en over gezondheidszorg. Die ook ànders kan, heel duidelijk.
Ik ontdekte ook dat ik nog méér stekels heb dan ik dacht. Stekels die de heren medici hier in België zullen vòelen als ze niet met juiste antwoorden op de proppen komen...
Wellicht geen fraai zicht. En nix om over op te scheppen. De dagen van "meneer doctoor" zijn voorbij. Het is tijd voor duidelijkheid.
De medici in het verre zuiden krijgen een dikke doos Belgische pralines. Met een mooie strik errond. Maar dat weten ze nog niet. Want mama,.... die arriveert morgen pas.
:)
donderdag 31 mei 2012
Het gouden randje van een donderwolk
Maandag ontving ik slecht nieuws. En dàt terwijl ik hoopvol telefoneerde om m'n moeder een extra weekje vakantie kado te doen aanstaande zomer. In juli.
"Helaas", zei de vriendelijke nefroloog me aan de andere kant van de lijn, "uw dialysereservatie werd niet bevestigd en we hebben alle beschikbare bedden bezet".
Nix meer vrij in Juli. Nix in Augustus. Geen drie en geen twee weken. Ook niet één week. Zelfs geen dag.
En dat moest ik mijn moeder vertellen. Dat ik, haar dochter, haar eerste vakantie sinds 2009 naar de vaantjes had geholpen door langdurig getwijfel, gepalaver en geplan.
Met de moed der wanhoop begon ik als een bezetene opnieuw te plannen. Ik zou m'n moeder rond de middag zien en wou met alle geweld een nieuw alternatief klaar hebben. Dat nooit éven goed kon zijn als wat ze eerst had gehoopt maar dat beter was dan helemaal niets.
Vakantieschema's van andere collega's uitpluizen, collectief verlof mee in overweging nemen, Juli bekijken, September bekijken. Werk bekijken.... óók werk bekijken, uiteraard.
Zenuwachtig woog ik diverse alternatieven tegen elkaar af, waarna een plan begon te groeien.
Razendsnel.
Wie moest ik daarvoor inschakelen? Ziekenhuis hier, Ziekenhuis ginder, vluchten heen en terug, auto, nodige medicatievoorschriften, minimale voorbereidingstijd.....m'n werkgever....
Zus zou helpen met het ziekenhuis hier. Oef.
Moeder, die mooi op de Pinkstermaandagmiddag binnenwandelde met een zak vol rommelmarktaankopen.... viel even stil toen ik haar het slechte nieuws moest brengen. Je zou van minder... Dochter Olijf probeerde meteen een paar voordelen te verzinnen voor het pas uitgevonden alternatief.
... en dat bleek te helpen...
Enkele uurtjes later leek ze zich vrij goed te hebben aangepast aan de gewijzigde plannen. Oef.
Nog vóór ik dinsdagochtend op het werk arriveerde, had ik al vernomen dat de transfer voor Ziekenhuis België geen probleem zou zijn. Een kwartier later toonde m'n baas zich ook heel begripvol.
Sjongejonge toch... als alles éven vlot bleef verlopen, was er nog hoop.
De rest van de details bespaar ik u. Ik hou het op een schitterende mix van begripvolle samenwerking, massa's positivisme, goed gevoel en nog veel betere hoop.
Waardoor uw Olijf NU kan zeggen dat de tickets geboekt zijn en de ziekenhuizen op de hoogte. Met volle steun van alle betrokken partijen.
Twee weken moeder-dochter-vakantie. Zonder kleinkinderen weliswaar. En zonder toevlucht tot de hulp van de zussen. Maar het was mijn rommel en die moest IK maar opruimen. Terecht.
M'n gouden randje?
Zonder het te weten, maakte ik nòg iemand blij. Op hete kolen blijkt die te zitten. Omdat een weerzien met ruim een maand vervroegd werd.
Nou ja..... ik vind dat leuk :):):)
"Helaas", zei de vriendelijke nefroloog me aan de andere kant van de lijn, "uw dialysereservatie werd niet bevestigd en we hebben alle beschikbare bedden bezet".
Nix meer vrij in Juli. Nix in Augustus. Geen drie en geen twee weken. Ook niet één week. Zelfs geen dag.
En dat moest ik mijn moeder vertellen. Dat ik, haar dochter, haar eerste vakantie sinds 2009 naar de vaantjes had geholpen door langdurig getwijfel, gepalaver en geplan.
Met de moed der wanhoop begon ik als een bezetene opnieuw te plannen. Ik zou m'n moeder rond de middag zien en wou met alle geweld een nieuw alternatief klaar hebben. Dat nooit éven goed kon zijn als wat ze eerst had gehoopt maar dat beter was dan helemaal niets.
Vakantieschema's van andere collega's uitpluizen, collectief verlof mee in overweging nemen, Juli bekijken, September bekijken. Werk bekijken.... óók werk bekijken, uiteraard.
Zenuwachtig woog ik diverse alternatieven tegen elkaar af, waarna een plan begon te groeien.
Razendsnel.
Wie moest ik daarvoor inschakelen? Ziekenhuis hier, Ziekenhuis ginder, vluchten heen en terug, auto, nodige medicatievoorschriften, minimale voorbereidingstijd.....m'n werkgever....
Zus zou helpen met het ziekenhuis hier. Oef.
Moeder, die mooi op de Pinkstermaandagmiddag binnenwandelde met een zak vol rommelmarktaankopen.... viel even stil toen ik haar het slechte nieuws moest brengen. Je zou van minder... Dochter Olijf probeerde meteen een paar voordelen te verzinnen voor het pas uitgevonden alternatief.
... en dat bleek te helpen...
Enkele uurtjes later leek ze zich vrij goed te hebben aangepast aan de gewijzigde plannen. Oef.
Nog vóór ik dinsdagochtend op het werk arriveerde, had ik al vernomen dat de transfer voor Ziekenhuis België geen probleem zou zijn. Een kwartier later toonde m'n baas zich ook heel begripvol.
Sjongejonge toch... als alles éven vlot bleef verlopen, was er nog hoop.
De rest van de details bespaar ik u. Ik hou het op een schitterende mix van begripvolle samenwerking, massa's positivisme, goed gevoel en nog veel betere hoop.
Waardoor uw Olijf NU kan zeggen dat de tickets geboekt zijn en de ziekenhuizen op de hoogte. Met volle steun van alle betrokken partijen.
Twee weken moeder-dochter-vakantie. Zonder kleinkinderen weliswaar. En zonder toevlucht tot de hulp van de zussen. Maar het was mijn rommel en die moest IK maar opruimen. Terecht.
M'n gouden randje?
Zonder het te weten, maakte ik nòg iemand blij. Op hete kolen blijkt die te zitten. Omdat een weerzien met ruim een maand vervroegd werd.
Nou ja..... ik vind dat leuk :):):)
 |
| Knutselen, maar dan ànders |
(Deze foto kon er blijkbaar nog nèt bij...... straffen toebak :))
maandag 28 mei 2012
Ontbijt eens "op" een ander
Bleek dat ze er is geweest, nu ik lees, maar vermoedelijk op een ander moment. Ons Ils. In de namiddag. Terwijl ik er 's ochtends was.
Nou jàààààà.... "ochtend".... iets voor tienen. Voor ontbijt met mama. In Park Spoor Noord.
Ergens vorig jaar (of zelfs het jaar dààrvoor???) had ik mezelf voorgenomen om hier "eens" te komen ontbijten. Het liefst in gezelschap.
Maatje D vond dat een fijn idee en we zouden het "eens" doen.
Omstandigheden - zoals daar zijn: stomweg plat vergeten - hadden het tot nu toe verhinderd maar gisterenavond nam ik de foon ter hand en belde hem op. Met m'n schitterend idee. Terwijl hij in Spanje zat, zo bleek.... en het eerder moeilijk werd om vanochtend mee te komen ontbijten.
Niet getreurd, m'n moeder zou dat best wel fijn vinden, dacht ik. En zo geschiedde dat we vanochtend éven na negenen richting Antwerpen reden om te gaan ontbijten.
Noem het gerust brunchen, want de zaak opent pas om 10u. Aangekondigd door de fonteinen die dan plots gaan spuiten. Waardoor de - gelukkig nog niet àl te talrijke - klanten massaal naar de bar spurten om hun bestelling te plaatsen.
Een mens moet de plaatselijke gebruiken altijd even leren kennen en zo ontdekten we dat aankomst rond halftien op een zonnige Pinksterochtend preciés goed was. Tijd om rustig een plaatsje te kiezen uit alle (nog lege) strandzeteltjes.... die pakweg een kwartier later allemaal druk bezet waren door gezinnetjes met kleine kindjes, strandspeelgoed, badlakens en picniczakken.
Wij - met niet veel meer dan een luchtige zomeroutfit, zonnenbril en sakòsj - waren duidelijk niet voorzien van de adequate uitrusting.
Zoals ik al zei: een mens moet de plaatselijke gebruiken leren kennen. Dat kan volgende keer beter :)
 | ||
| aankomst: weinig volk |
 | |
| sommigen vinden zelfs het handvol mensen aan de hangar te veel en zoeken een rustiger plekje op |
 |
| Het is nog geen 10u. Droge waterpartijen |
 |
| Ik hou van deze kleuren...... |
 |
| de koks bereiden het ontbijt voor |
 |
| de fonteinen buiten spuiten: teken dat we mogen gaan bestellen |
 |
| Ontbijt voor twee (let op de waterpartijen op de achtergrond :)) |
 |
| steeds meer mensen nemen plaats... |
 |
| peuters en kleuters hollen rond een bank |
 |
| Ik hou ècht van deze kleuren... |
 |
| zelfs van deze :) |
 |
| een pràcht van een hangar, vind ik |
 |
| binnen loopt een tentoonstelling of iets van dien aard. Lijkt wel een eindwerk van kunstige studenten... |
 |
| de dame (die échte) valt qua kleur niet eens vreselijk uit de toon |
 |
| zijn we beland op het middagmaal van graaf Dracul??? |
 |
| Dracul's aanverwanten |
 |
| M'n Kringwinkel-alter ego steekt weer even de kop op... |
 |
| moeder en Olijf maken de voeten ook even nat. Lekker fris! |
 |
| multicultureel.... nòg een bonus, me dunkt |
 |
| wel zééééér multicultureel..... |
 |
| de kwaliteit van de graffiti blijft me verbazen... |
 |
| ...net zoals de energie van de "ietwat oudere" man op skateboard (zwart hoedje). Hij bleef heus niet aan de kant staan! |
 |
| ... wat bij deze hopelijk bewezen is |
Het hele Park Spoor Noord-gedoe is ontstaan uit een nood om een dichtbevolkte (grotendeels allochtone) buurt een ontspanningsplaats te geven. Her en der zie ik nog werken in het park. Volgens de website worden er nog wat sportterreinen voorzien.
Maar - en ik vraag me af of het een gunstige ontwikkeling is - net als op het Zuid wordt het in de omgeving duidelijk dat oude huizen, die vroeger "goed genoeg" moesten zijn voor de minder kapitaalkrachtigen van onze samenleving, nu aan sneltempo worden opgedirkt.
Het Zuid is niet langer het arme, verloederde kwartier van Antwerpen. Integendeel. Zonder een vette bankrekening vind je daar zelfs geen studio meer.Ik geloof dat hetzelfde proces aan de gang is in de buurt van Park Spoor Noord.
Van sloppenwijk naar chique coté.
Of het goed is....????
Dienstmededeling:
Hier wilde ik nog enkele foto's plaatsen, maar Olijf heeft haar 1GB limiet bereikt en mag niet meer verder.... Ils maakte dit eerder ook al mee.
Even kijken hoe we dit oplossen..........
Abonneren op:
Posts (Atom)