Picnicplaats

Tot afgelopen donderdag had ik het volgehouden: beetvrij blijven.
Nog geen enkele mug had ik gehoord of gezien tot dan.

Donderdagavond was me gevraagd om in Ekeren te verschijnen voor een duik met mindervalide duikers.
En zoals meestal het geval is, volgde na de duik (heel toepasselijk) de après-duik.

Olijf was voorbereid. Had muggenmelk meegenomen naar de waterplas. Want waar water is, zijn ook muggen.

....

Wist ik veel dat die dieren muggenMELK wel letterlijk namen.
Het leek wel alsof het spul horden en horden muggen AANTROK!
"Yow! Dudes! HIER is het te doen! Melllluuuuk!"
In géén tijd zat m'n relatief onbedekte lijf (zwoele avond) vol ongedierte. Slaan en blazen had geen zin.
Als bezetenen keerden ze steeds weer.

Maar ik voelde niet echt iets, dus maakte me weinig zorgen.
...
Tot de dag nadien.
6 (zes!) beten!
twee op m'n been, twee op de rug en twee op m'n hand.
En jeuken dat die dingen doen!
Vandaag is het 5 dagen geleden dat ze aten, de rotbeesten.
Ik, volwassen mens in relatief goede gezondheid, weet er nog steeds van.

Soms begrijp ik de natuur niet.
Dat die sukkels moeten eten, wil ik nog begrijpen.
Dat het even jeukt om ons, onnozele stervelingen, erop attent te maken dat de zomer weer in't land is, snap ik ook nog.
Maar dat die jeuk periodiek alle paar uren moet terugkeren gedurende minimum een week, dat gaat aan me voorbij.
En als er eentje begint te jeuken, mensenlief, dan schieten ook de andere plekjes in gang!

Ik was een picnicplaats.
En dat vond ik NIET fijn!

zitje ont zeetje?

vroeg ik per sms.

Vorig weekend was er iets misgelopen. Ik had beloofd te teksten wanneer (of dàt) ik naar de zee kwam ... en vergat - overmand door twijfel omtrent wie ik wat had beloofd - het smsje te sturen.
"Stom" zei hij nadien. "ik was er wél"...

Bon, niet getreurd. We leven en laten leven en voorlopig zijn we volwassen genoeg om hier geen groot punt van te maken.
Gisteren hoorde ik dat er weer een dagje zee was gepland voor vandaag.
"Ik sms je, zéker!" zei ik met een ondertoon van lichte schaamte omwille van m'n vergetelheid de week voordien.

Dus smste ik. "Zitje ont zeetje?"

"Te veel wind vanmorgen. Nu schijnt de zon", kreeg ik als antwoord.
Begreep het antwoord niet volkomen, dus belde.
"Nee, ik ga niet gaan" antwoordde hij.
Ok... een mens mag van gedacht veranderen. Maar IK zou me niet laten tegenhouden.
De laatste tijd voel ik feilloos aan wanneer "herbronnen" nodig is. Dus herbronnen zou ik. Alleen of in gezelschap.

De Haan - plaats van afspraak - liet ik varen. Koos voor een mij bekender bestemming. Net iets dichterbij ook.

Een kleine overwinning voor Olijf: dingen weer alleen doen.

Blij dat ik het deed. Beter dan thuis blijven in de verzengende hitte.

Aan het eind van de dag zocht ik een plaatsje op waar S bijzonder lyrisch had over gedaan.

Zocht en vond. Bestelde een Sangria en plofte me neer in een zitzak.

Olijf als enige enkeling op een strand vol vriendengroepjes. Het vraagt (voor mij) moed om dat te doen.

Dus sta me toe dat ik fier ben op mezelf.

In de zitzak, in de zon met m'n sangria voor me en om me heen kijkend en luisterend.... wilde ik wat kwijt.

Een pen en lege paginastukjes in een tijdschrift volstonden om te schrijven.

Wat volgt neigt naar melancholie. Gelieve daar rekening mee te houden.

Geen zin in editing. Foto's bewerken valt me al zwaar genoeg de laatste tijd. M'n tekst komt eruit in z'n rauwe vorm.

Beschouw het als Mijn recht op Mijn blog...

11 juli 2010

Blue Marlin, Duinbergen.

Met 'n witte Sangria, boordevol vers fruit - moderne kostprijs 5€ - zit ik in een blauwe zitzak aan het strand.

Alleen, maar 't is goed.

Voor alles is er een eerste keer. Vandaag leer ik voor het eerst alleen genieten hier in stomme verwennerij. 

Ik ben waar ik wil zijn, in Heist aan Zee, op de achtergrond strandgangers met een onmiskenbaar Westvlaams accent.

Ik ben blij en een beetje weemoedig tegelijk. Ben waar ik wil zijn... zo ongevéér...

De plaats is goed, het weer is goed, ik ben OK.

Weemoed omdat ik alléén, zo op m'n ukkie, er iemand bij zou willen. Het móet niet, maar het zou leuk zijn.

Om "content" "gelukkig" te kunnen noemen.

Toen ik nog boeken las en fietste ooooooop de dijk

dacht ik dat geluk content zijn was en verder geeeeeeeen gezeik....

Hmm...er IS dus nog een verschil. Ik weet dat en met mij velen anderen.

Zolang content zijn gewoon content zijn is, stel ik me tevreden.

Een té bescheiden stemmetje in me wenst nog steeds dat de groote G nog eens komt aanzetten.

Voorzichtig geloof ik daar in, maar intussen stel ik me in content zijn.

Intussen lees ik wat, luister ik en kijk om me heen.

Een mooie blondine zoent haar gespierde god op de rug. Prachtig.

Ik hoop dat ze immens gelukkig zijn.

Een jonge moeder houdt haar maandenoude baby op de schoot.

Een ander soort geluk. Het puurste, beweren sommigen.

IK heb m'n sangria-tje met vers fruit en ontsnap even aan m'n werkelijkheid van zieke ouders thuis. Overwon mezelf en trok gewoon alleen naar het strand. Op mijn manier ben ik gelukkig.

Had zin om dit neer te pennen en had pen + tijdschrift bij de hand. Ook dat maakt me blij.

Op het strand vanmiddag verbaasde ik me er nóg maar eens over hoeveel Frans je hier hoort. Keek naar een oudere dame die alleen aan het strand lag en realiseerde me dat anderen mij misschien óók zo noemen.... een oudere dame alleen aan het strand...

Merkte een jong paartje op. Zij wou dicht bij het water zitten, hij koos 3 meter hogerop "omdat het water opkwam". Hij - echte man - argumenteerde z'n keuze, ook al was ze fout. Ik wist met stellige zekerheid dat de zee aan 't terugtrekken was, maar zweeg in alle talen. Niet mijn strijd...

Zij - vrouw van de wereld - reageerde gepast door eerst koppig op haar gekozen plaats te blijven staan (komt hij, komt hij niet?... hij kwam niet....) en daarna nog  3 meter verder richting duinen te gaan zitten. De eeuwige machtstrijd... hij kwam.

STOM, denk ik.... als dat de essentie is. Ik strijd, jij strijdt. Ik win want ik ben de mooiste....

Ik lach en krimp ineen tegelijkertijd.

Op weg naar m'n hippe bar zie ik een klein meisje, ergens rond het jaar oud.

Ze loopt voortdurend rondjes, struikelt af en toe en staat weer recht. Pure onschuld, simpel ontdekken. Geen zorg in de wereld, behalve hoe ze kan lopen zonder te vallen .... en zelfs dàt niet.

Naast me aan de strandbar een groepje relatieve jongelingen. Een stuk of zes.

Eentje, blond en luidruchtig (niet dat het ene onlosmakelijk samenhangt met het andere) voert het hoogste woord. De andere vijf hoor ik amper.

Het leven, I guess, zoals het is.

Aan de bar, aan de dis staat de massa zomers vrolijk en uitbundig te doen. Mooi om zien.

Fake, denk ik soms, maar wie ben ik? Wat weet ik? Noppes.

M'n sangria was lekker en ik zou niet mogen, maar ik neem een tweede. Z'n 5€ meer dan waard. Het zitje krijg ik er gratis bij.

Ik heb hier alles gehoord. Frans, Aaaaantwaaaarps, Limbuuuuurgs en Gents. Westvlaams - het spijt me zeer voor wie me een onnozele naïeveling vindt - blijft m'n favoriet.

Ik geniet.

Op weg naar de wagen kruis ik twee dames.

"Tot morg'nuchtend wi"

"Kom je ton teeghn te neeegh'n'n?"

Ik had graag rond negen uur daar geweest om te zien of de afspraak klopte.

Maar ik reed naar huis.

Een stukje van mij is hier blijven hangen. Dat IS gewoon zo.

Ik prijs me gelukkig dat er voldoende van Olijf overbleef om nog toekomstige stukjes in het rond te slingeren... hier of ginds... het maakt niet uit.

verbazingwekkend, die verhoudingen

met zo'n beeld aan de ingang kan het toch niet mislopen???

de eerste...

op weg terug. Stand leeg. Zien hoe eerder gegraven greppeltjes plots geen steek meer houden wanneer de zee zich terugtrekt...

Welk kindje, vraag ik me af, staat thuis nu onbedaarlijk te huilen omdat mama z'n netje vergat?

Hij leert haar vliegeren.

Bootjes en katamarans fluiten en kletteren in de wind.

Enerverend voor de ene, muziek in de oren voor een ander.

Niet fotogeniek, maar een stuk Olijf bleef achter bij de Chinees.

En een ander stuk verloor zichzelf tijdens het einde-Carnaval-vuurwerk. En aan het viskraam op dinsdagmiddag. En bij het flappentappen bij m'n bank. En parkerend op weg naar de fitness op maandagavond. Hoe vaak heb ik hier gestaan?

Vandaag kon m'n auto er nog nét bij.... anoniem tussen al de andere. Het laatste vrije plaatsje.

Ainsi soit-il. Tijden veranderen.

Tijd tekort

Zo veel tijd als je hebt in de donkere wintermaanden, zo weinig schijnt er te zijn in de zomer.
Hoe gek is dat?
De dagen ZIJN niet langer, maar het is wel langer licht. Je propt méér in die extra uren licht.
"Je" = in dit geval "wij allemaal".

Plots kunnen we actief blijven tot laat in de avond. De zon geeft ons energie te over om bezigbezigbezig te blijven.

Net nu  die dagen langer en vrolijker horen te zijn, woedt bij Olijf thuis een lichte crisis.
De oudjes doen het niet zo geweldig en hebben veel van onze aandacht nodig.
Aandacht, tijd en verzorging die ik hen graag geef, daar niet van.
Zij hebben me grootgebracht, verzorgd en gekoesterd. Tijd om iets terug te doen.
Soms, als kind, is het nog moeilijk om te bepalen waar de grenzen liggen. Wat geef ik en hoe veel en hoe lang? Wat kan ik aan en wat niet?
Het is niet altijd even eenvoudig.

Het is lange tijd ànders geweest, maar nu weet ik dat ze de kids nodig hebben. Hier is geen komedie meer mee gemoeid. This is for real... neem het van me aan.

Nu... niet gezeurd. Met wat organisatie lukt het nog.
En Olijf last er de nodige ontspanning in zodat de geest het blijft meewerken.
Evenwel....
6 nachten op de 7 uithuizig zijn.... het kan wat teveel van het goede worden.

Deze week plan ik een rustiger programma. Enkel woensdag hou ik voorlopig even bezet. Daar zit een betaalde les in, ziet u?

Intussen stapelt de rommel in m'n huis zich op.
Wegens tijdsgebrek landen de boodschappen ergens op een tafel of tegen de grond, om daar vervolgens te blijven liggen tot ze gebezigd worden.
Ik ben een sloddervos.... ken jezelf.... maar ook dit wordt TE.
De geest wordt onrustig van al die wanorde.
Al weken beloof ik mezelf dat ik mórgen in de opruim vlieg.
Al weken stel ik vast dat ik niet voldoende thuis ben om m'n belofte te eren.

En terwijl ik vandaag als nationale opruimdag had uitgeroepen in m'n "kot"... stroomden de telefoontjes en smsjes weer binnen.
Dansen links, duiken rechts, dineren boven en brunchen onder...
Néééén, lieve mannekes, deze week kàn echt niet!
Hoe graag ik ook zou willen...... ik blijf zo veel mogelijk thuis.

Na negenen thuis, denk ik "vooruit met de geit".... en meteen zakt de moed me in de schoenen.
Heb een hele week met spijt in het hart de blog genegeerd en dat is er aan te merken.
Vandaag moet er één en ander uit, al moest ik er de slaap voor laten. Al moest de rommel dan nóg maar een extra dagje blijven liggen.
Wil blogs van vriendinnen ook nog es grondig doornemen. Het is een leuke, zij het indirecte manier om bij te blijven.

pfffffffffffff.... tijd tekort.
Intussen troost ik me met een quote die ik vanmiddag in een boekje van de Carrefour las.
Ken hem niet meer woordelijk, maar het komt hierop neer.
"Het leuke aan wanorde is dat je iedere dag nieuwe ontdekkingen doet"

Die idee moet me er even bovenop helpen.
Wie weet wat ik straks ontdek?
Naar alle waarschijnlijkheid een hele dikke spin!
:)

Canoin... Canonuit

Een snel bezoek aan de Hypercarrefour vandaag. Het gebeurt niet gauw, ik hoef daar simpelweg niet te zijn op dagen dat de winkels open zijn (lees: wanneer Olijf vrijaf heeft).

Vandaag dus wel.
Papa moest enkele uren in het hospitaal blijven, waardoor dochterlief enkele uren vrij kreeg voor boodschapjes en andere huishoudelijkheden. Tussen AZ en huis ligt de Hypercarrefour.
"Allez, waarom es niet", dacht ik..." 't is al zo lang geleden".

Wanneer ik zo'n hyperding binnenwandel, weet ik meteen - liegen heeft geen zin - dat ik daar langer zal "vertoeven" dan voor de gemiddelde boodschap.
Dan wil ik even rondneuzen. Kijken. Ideetjes opdoen. Droompjes najagen soms ook :)
Mini-droompjes, laat ons wél wezen.... voor het betere dromenwerk ga je naar gespecialiseerde winkels (of aanverwanten).

De Hypermarktmannen zijn geen kiekens, dat zie je zó. Waren ze dat wél geweest dan neem ik aan dat ze fors overbetaald zouden zijn.... zóveel kost een ei nu ook weer niet.
Dus: Marketing.

Je komt binnen aan de boekenafdeling.
Iedereen leest wel eens graag wat (in mijn wereld toch). Zulks kan variëren van Tolstoi over Goedele Liekens tot de Story of Dag Allemaal.
Maar lezen dóen we.
Dus zetten die mannen de boeken aan de ingang. Slim.

Olijf snuistert daar graag al eens door, al was het maar om een interessante titel te bestellen bij de bib (sneeky, I know.....).

Terwijl ik naar die boeken toeloop, schiet plots door m'n hoofd "Zou Piet daar tussen liggen?"
Ik kén Piet niet persoonlijk en ik verwacht allerminst dat zijn stoffelijk lijf tussen de boeken zou rondslingeren, maar ik ken Piet's Pa en ik weet dat die erg fier is op z'n schrijvende zoon. En waarom zou ie niet? Als je kind niet alleen schrijft maar ook "verschijnt" (niet in religieuze zin maar publicatiegewijs).... dan vind ik dat je fier mag zijn.

M'n gedachtenflash is bizar, omdat ik wel vaker een boekerij binnenwandel en me die vraag tot hiertoe niet stelde. Vandaag doe ik dat wel... and waddayouknow?.... daar staat ie te blinken! Helemaal op het bovenste rek. Op ooghoogte. Zelfs een kind weet dat ooghoogte the place to be is als je verkocht wil worden.

Op een rare manier ben ik fier - plaatsvervangend misschien? - dat Piet hier staat... bovenaan.
M'n fotoapparasie had ik in de auto gelaten (heb je doorgaans niet nodig tijdens de boodschappen)... maar m'n aanval van fierheid noopte me om terug richting wagen te hollen, helemaal langs de kassa "geen aankopen", door de plensregen én terug om Piet op de gevoelige plaat vast te leggen.
Ik kén hem niet, zoveel maakte ik duidelijk... maar ik wou hem wel via via laten weten dat hij in Burcht ligt, in het Antwerpse als het ware. Knus tussen Imogen Edwards-Jones en Linda Holeman in :)

Vond het overigens fijn om naar de boeken te staren. Soms gewoon omdat de omslag mooi is. Zomaar.
En omdat een kleurige boekenrij iets vrolijks heeft, vooral nu in de zomer, als je weet dat mensen een boek kopen om op vakantie rustig uit te lezen.

Maar ramp o ramp.... er staan ook kookboeken bij. En Olijf heeft wat met kookboeken. Niet zomaar "wat".

Olijf heeft méééééters kookboeken staan waar ze nooit in kijkt. Ze hébben is het halve plezier.

Weten dat ALS ik ooit een grootschalig feest zou willen organiseren, de exquise gerechten als het ware uit al die boeken naar me toe zullen springen........ ofzo....

Eén boek riep om m'n aandacht.

"La cucina della mamma. De geheimen van Cucina Povera".

Mooi.... Mamma juist geschreven met 2 emmen, zodat "mamma" klinkt zoals de Italianen het met zoveel affectie uitspreken.

Cucina povera, tussen haakjes, is de "arme keuken". Koken met wat je in huis had (of van je veld kon halen).

Zie.... zo'n dingen kan ik niet laten liggen. Herkenbare gerechten (hoewel ingrediëntgewijs zeker niet allemaal zo pover), foto's die tot m'n verbeelding spreken.... hups... te laat.... gekocht!

En daarnaast lag nog wat geks. Niet gekocht (oef!) maar wel gekiekt. "Weet wie je eet".

"Luguber" dacht ik meteen... maar de uitleg bracht soelaas. De auteur wil (hoe kom je erop om nog wat centen te verdienen?) de lezer laten weten welke bedenker, kok of auteur achter bepaalde gerechten zit.

Ik heb niet verder gelezen, maar ik dacht meteen aan Beef Stroganoff of iets in dien aard.

"Jaaaaaaa, allemaal interessant" denkt u "maar hoe zit het nu met die titel?"

Daar kwam ik toe...

Het is geen geheim dat ik al een poos verlang naar een fotoapparasie mét geluid. Ooit zal ik me trouwens ook opnieuw een reflex-camera kopen, ditmaal digitaal, want Olijf hàd ooit wel iets met foto's... toen alles nog gewoon werd afgedrukt bij de fotograaf en je bijgevolg erg zuinig moest zijn met wat je op de plaat vastlegde.

Nu we ook beeldgewijs in de consumptiemaatschappij zijn gekatapulteerd en kunnen kieken naar hartelust, zal die reflex er nog wel komen, voor het betere werk.

Wat de pocket betreft, was m'n geduld heel plots óp.

"Het zijn solden" dacht ik "dus zo'n dingetje moet er maar af kunnen".

En ja, sommige spulletjes stonden in Promo, maar niet alles.

Wat fotoapparasies betreft, weet ik ongeveer wat ik wil. Promo of niet, vandaag zou ik buiten wandelen met iets dat ook gelegenheidsfilmpjes kan maken én daarbij het geluid registreert. Ik wil geen Eros meer filmen zonder z'n stemgeluid daarbij te hebben.

Een beetje uitleg en een half uur afwegen later, was ik de trotse eigenaar van een nieuwe Canon. De Samsung met iets meer mogelijkheden maar onsympathieke naam en onbetrouwbaar gewicht, moest de duimen leggen.

Ik mocht nog kleurtjes kiezen. Het kon me nix schelen.

"De eerste die je vasthebt", zei ik aan de verkoper.

"Dan geef ik u de grijze, daar krijgt u nog een gratis SDkaart bij".

"Geweldig nieuws, zo hoor ik het graag", aldus Olijf.

En kersje op de taart: er ging nog eens een kleine 8 € af, tot mijn verbazing én die van de verkoper.

Sommige dagen zijn fijn, vindt u ook niet?

Canonin.................................................Canonuit

Met al dat frivool gekoop nam ik me op weg naar huis één ding voor.

La cucina della mamma... ik mag dan wel geen mamma zijn, maar dit boek verdwijnt NIET zomaar tussen al de rest.

Iedere week wil ik één gerecht hebben klaargemaakt... allez.... ik overdrijf. Alle twee weken.

Een mens moet realistisch zijn. Het is zomer. Olijf is veel uithuizig...

maar het boek zàl z'n centen opbrengen.

Neh!

Vandaag wordt het Chili con Carne. Omdat ik voor díe ingrediënten de Carrefour binnentrad en omdat Spanje gisteren van Holland won.
Chili mag dan wel van elders komen (Weet Wie Je Eet, remember?), maar het klinkt me Spaans genoeg om te volstaan.

Zondag 4 juli - maandag 5 juli

Koksijde-salsa in opperste geluk afgewerkt. 's Nachts terug naar huis gereden omdat dat zo moest (carpoolen heeft z'n voor- en nadelen)

Zondag 's morgens checken hoe de oudjes het deden. Dat bleek relatief goed.
"In dat geval," zei ik, "rij ik terug naar de kust"

Ik heb het nodig dit jaar. Er is geen vakantie gepland door omstandigheden. Dus maak ik m'n vakantie zélf, een beetje tussendoor, wanneer het kan.

Ik was niet alleen terug daar aan zee. Enkelen waren blijven slapen bij E. Iemand anders had ik kunnen overtuigen om ook de rit kust terug aan te vatten....hoewel.... veel overtuigingskracht kwam daar niet bij kijken.

Rond tweeën waren we weer "compleet".
Rustig samenkomen, al even rustig richting strand en daar wéér heel gewoon liggen, hangen, wandelen, voetjebaden, babbelen, oliebollen kopen, kindjes bijeenrapen en afsluiten met een dineetje op de dijk.
We zaten daar goed. Een handvol vrijgezellen, waarvan ik op één na de jongste bleek (gebeurt ook niet elke dag...).
Al pratend nagenietend van het weekend kwamen we tot de conclusie dat single zijn niet eens zo moeilijk is.
Akkoord, het is niet alle dagen feest en ja, er ZIJN eenzame momenten.... we waren het eens daarover.
Maar al bij al, potvernondepietjes.... ons groepje zag er gezellig uit. We keken mekaar es aan, klonken erop en maakten meteen plannen voor een herhaling.

Soms is DIT genoeg....

nooit ofte nooit.... oliebollen met bloemsuiker eten tegen wind in :)

when in rome.....

dank u, zonnebrillen... minder werk voor Olijf

Olijf bleef deze keer wél overnachten. En blij toe!

Ontbijten in gezelschap van anderen... het kan onnozel lijken... maar da's puur contentement.

'k sloot af met een korte namiddag op het strand, deze keer alleen. Vonad het niet erg. Het gaf me tijd om een zeer, zéér fijn weekend nog even te overlopen "aan de achterkant van m'n ogen"...

Zeg JA!

(even wat achterstand inhalen... zaterdag 3 juli)

't Is zomer.
Blijkbaar een seizoen, ontdek ik nu, waarin de agenda zó goed gevuld is, dat het me aan tijd ontbreekt om me serieus aan de blog te wijden.
Nochtans, het ontbreekt me niet aan ideetjes. Zoals steeds zoeven ze door m'n hoofd op de meest ongelegen ogenblikken.
Olijf is nog niet georganiseerd genoeg om iets in de vlucht te noteren (notaboekje, dictafoontje.... en is dat ook nodig???), dus dingen gaan verloren, voor altijd of voor even.

Een middagpauze is ook goed, denk ik dan maar, om wat verleden tijd op te rakelen.
En dat begint (en eindigt voorlopig) bij Salsa Koksijde!

Eerlijk?
Olijf's hoogtepunt tot hiertoe, en dan heb ik het geeneens ènkel over salsa.

Het leven kan aan elkaar hangen van toevalligheden. Correctie: kàn niet... dat dóet het gewoon.

Een weekje eerder had een uitstapje naar Oostende me al aangenaam verrast op menselijk vlak.
Dames en heren waarmee de kans tot praten tot dan toe eerder beperkt was gebleven, bleken wel érg ontvankelijk voor een praatje. Op korte tijd wisselden we plots veel persoonlijke info uit.
Inclusief een algemene uitnodiging van E die toevallig in Koksijde bleek te verblijven tijdens hèt OutdoorSalsaEvenement van het jaar.
Een huisje, wat extra slaapplaatsen èn meteen het voorstel om met z'n allen (en "allen" werd èrg ruim gedefinieerd) aan de bbq aan te schuiven.

Kijk... zo'n voorstel komt van een bijna volslagen vreemde... en dat zijn dingen waar ik graag JA op zeg.
Niet uit hebberigheid, maar omdat nieuw opwindend is en kansen biedt.

Olijf was niet de enige die JA zei, overigens.
Alle toen aanwezigen wilden erbij zijn. Enkelen konden niet wegens andere afspraken, maar potverdorie.... we deden ons best.

Een week later was de bijeenkomst een feit.
Ik was laat - de enige die die dag had gewerkt - maar m'n overheerlijk bordje bbq stond bijna klaar bij m'n aankomst.
Eten, snel bijpraten, dansschoenen aan de voeten schuiven en weg waren we.... Dansing on ze bitch :)

Woorden halen het niet deze keer.
Ik was in m'n nopjes en dat had op zich niet eens zoveel te maken met het strandfestival.
De hartelijkheid van m'n nieuwe vriend(innet)jes, het "gewoon" zijn, beetje lachen en zwanzen, een zoen hier, een omhelzing daar (gewoon omdàt)... mijn avond kon al niet meer stuk.

En dan ... het festival.
Na een dag donkere wolken en enkele stevige plensbuien, hadden de weergoden de goedheid gehad om de hemel blauw te kleuren, speciààààààl voor ons - ik ben daarvan overtuigd :) - kon het beter?
Ja, het kon beter!

Iedereen was vrolijk, ik was blij dat ik ook Westvlaamse bekende gezichten terugzag, de muziek was fenomenaal en dansen op je blote voeten in het zand (wanneer de houten vloer te vol bleek) is héééérlijk (zij het erg vermoeiend voor de kuiten).

Heel in 't kort: Olijf was Gelukkig. Zomaar. Omdat dat kan. Omdat het leven gewoon schoon kan zijn om ne nix. En omdat dat soms niet méér moet zijn.

Voor deze blog hou ik het even hierbij.
Stomweg omdat woorden tekort schieten.

op momenten als deze vind ik het erg dat ik m'n maatjes moet verdoezelen...

Olijf's Limoncello wordt gesmaakt :)

op weg naar het festival

zomaar

nog steeds wandelende...

sommige die hards op ongepast schoeisel (nie willen luisteren eh)

zichtje, zomaar, alweer

mij onbekenden aan strandtafel

onbekenden tegen licht. Ik vond ze wat hebben.

geen commentaar nodig zeker?

laatste groep: zéér goed maar teveel stilstaand volk, helaas.

+252

"Hee, een gemiste oproep van iemand uit het Brusselse", dacht ik deze week.
Ik had de 2 gezien, herkende het nummer niet en besefte nog op tijd dat de gsm op het werk maar minimaal (liefst niet) wordt opgenomen.

Brussel dus.
Tot ik een mogelijk contactpersoon uit Brussel sprak en het nummer nog eens overliep.

geen 02 maar +2....
en dan 52 ...

+252... welk land zou dat kunnen zijn???
Thank God for Google.... fracties van seconden later was ik alweer wat wijzer.

SOMALIË
Neh.
Daar heb ik dus een geheime aanbidder.... die hééél toevallig ook nog m'n gsm-nummer kent.

Lach maar.... ik lach ook :)

Eén miljoen negenhonderd vijftigduizend

EURO.
(om geen Twee Miljoen te moeten zeggen)

da's de prijs van m'n toekomstig huis :)

Lach maar.
Ik lachte ook.
Nu nog eigenlijk...

Ach wat. Ik was even aan't dollen tijdens m'n pauze.
Te heet om buiten te zitten.
Dan tikt een mens wat sleutelwoordjes in Google in et voilà.
M'n toekomstige woonst lonkte naar me.

Huis op de zeedijk.
Met zicht op zee (en neem dat gerust letterlijk)
Achteraan grenzend aan natuurgebied.

Ik vraag u...
Méér moet dat toch niet zijn????

Lach maar.... ik doe dat ook :)

Ik spreek nooit Chinees, hij spreekt alleen Chinees ...

neen, pardon... het was:
Ik drink nooit t, gij drinkt altijd t, hij drinkt alleen t als hij tegenwoordig is.

Dit heeft er werkelijk nix mee te maken. Mijn bedoeling?
U even hard te verwarren als ik zèlf ben :)

Rendez-vous
en de maat is vol
en m'n kop is toe!

Wel, toe is mn kop zeker...

ik lees twee berichtjes (ze  komen er niet zo vaak meer binnen, dus een berichtje krijgen is altijd spannend)

Eentje van een fotoloos persoon die zeer dicht bij de pensioengerechtigde leeftijd aan zit (hint: 65-1).
Dat terwijl ik zonder omwegen laat weten dat no pic = no reply én dat mijn leeftijd (gekend bij de redactie) +- een jaar of 5 zo ongeveer de limiet bepaalt.
Bericht van NoPicPensioné levert mij het bewijs dat ik blijkbaar dan toch Chinees praat.
Gelukkig versta ik mezelf nog wèl, en antwoord dus niet (zonder t).

Berichtje nummer twee en meteen dus ook laatste leesplezier van de dag (gniffelt u even mee?)
Titel: Vissen????
Body: Aan je "pittig" taalgebruik zou ik zweren dat het een Schorpioen betreft....
Einde citaat (méér was er niet )

Op een minder luchtige dag en met niet eens zóveel inspanning zou ik zover durven gaan te stellen dat dit een licht stekelige opmerking is.
Maar de dag is zonnig, Olijf houdt de glimlach erin en leest vlotjes over de mogelijke dubbelzinnigheid.
Wat me wèl onmiddellijk ende stante pede door het hoofd schiet, is "Wedden dat meneer een Schorpioen is???"

Empirisch vaststellen is de volgende logische stap.
En wat denkt u???
Jewèlllll!
Meneer is Scorpio :)
Voorspelbaar (om nog te zwijgen van "getuigend van enige vorm van egotripperij")

Maar dan.
Dan denk ik.
"Ah, u bent van mening dat pittig taalgebruik het exclusief talent is van de Schorpioenen?... even verder lezen"
...
Geen hint, maar dan ook geen spóór van enige pittigheid te vinden in meneer's voorstelling van zichzelf.
Mediocriteit en platte nietszeggendheid troef.

Ik zou moeten zwijgen.
M'n grootmoeder zaliger placht soms te zeggen:
"Aan uzelf kent ge uw medemens" (altijd met t)

Dus EI-gen-lijk had ik moeten zwijgen, van bij het begin.
Maar al zwijgend creëert zich geen blog. En dus sprak ik.
Hier.
Niet daar.
Want ik vond zo'n mail geen antwoord waard.
M'n ego stond me even in de weg :)

Wooooohw... how weird is this?

Ik ben klaar om even snel richting I te trekken...
Ze heeft me uitgenodigd om mee te komen bbq-en in haar tuin.
Al haar vrienden zullen er zijn and what's more.... haar liefje (die ik nog niet ken maar die intussen legendarische proporties heeft aangenomen... gewoon omdat ik zie dat hij haar gelukkig maakt)... die zal er óók zijn.

Ik ben een beetje moe.
Maar klagen dat ik geen tijd heb om een terrasje te doen met m'n I-tje en dan domweg niet naar hààr gezellige terras rijden, dat vind ik.. euh ja....euh.... ronduit dom.

Dus ik ben klaar om de deur achter me dicht te trekken ... wanneer..... PLOP!
Een knal.

Euh?
Knal?
IN m'n huis????

Feilloos trek ik naar de plaats waar het geluid vandaan kwam.

Twee flessen witte wijn had ik nog.
Niet zomaar twee flessen.
Twee flessen witte wijn van m'n liefje, vroeger in Italië... a great many years ago.
't Is een liefje dat ik niet meer mis, u mag dat weten.
Maar die twee flessen.... die waren van een wijnoogst waar ik zelf de druiven van had geplukt, lètterlijk.

Ik ben intussen al 14 jaar terug uit Italië.
Die wijn - artisanaal as hell - zal dus niet meer te zuipen zijn.
Maar wèg deed ik hem niet.

En zonet.... plopte de kurk van één van die twee flessen er gewoon uit. Tegen het plafond en terug naar beneden.
Weird..... very very weird.
Ik denk..... dat iemand me iets wil zeggen...
Al was het maar dat het tijd is dat ik me van die flessen ontdoe.
Of dat het pokkewarm was vandaag en de wrijving van de kurk tegen het flessenglas niet meer was opgewassen tegen de hete gisting binnenin....

Morgen ga ik toch eens proeven, met ware doodsverachting.

maar nu: even die bbq gaan checken :)

voor alle duidelijkheid: fles stond niet op de grond in m'n woonkamer.

Maar waar ze wél stond was niet foto-waardig :)

Stof moge getuige zijn van ouderdom wijn...