het allemaal een beetje beu

* als de kleerkastdeur het vertikt om nog te blijven hangen
* als twee toiletten (ja, allebei) met een verschil van enkele dagen beslissen om "in continu" te gaan. Eentje laat zich temmen. De andere, met ingebouwde sjasbak doet lastiger, zelfs nà aankoop en montage van een nieuwe vlotter... Als het doe-het-zelven, met andere woorden, ondanks een flinke dosis goede wil en een klein beetje technisch inzicht maar niet wil lukken.
* als de gootsteen in de keuken om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek een statement wil maken en toont hoe "geconstipeerd" er uit ziet... om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek
* als een geheugenkaart van m'n fotoapparasie plots onleesbaar blijkt ... tenzij ik formatteer (maar dan ben je wel alles kwijt)... en ik prijs mezelf gelukkig dat ik toevallig DEZE kaart gisteren nog backupte (het moet niet alles kommer en kwel zijn)
* als ook de laptop op een maandagochtend 5 heropstartpogingen nodig heeft vooraleer hij eraan begint (en m'n hartslag evenredig stijgt met het aantal pogingen)

* als tenslotte het gesprek met de experte over voeding me de druppel geeft om mijn emmer te laten overlopen..... lees "wat ik ook doe, het lukt niet en dat maakt me voorlopig """lichtjes""" ongelukkig en nu wellen er tegen wil en dank weer een paar oude zeren op"....

dan ben ik het een beetje beu.

Vooral wanneer ik dààrbovenop moet merken dat m'n blog sinds een paar weken bevuild wordt door spamreacties van anonieme bots.
Ik heb een hekel aan anoniem. En nog meer aan bots.

Maar ik ga het euvel oplossen met vruchten- en groentensapjes. Of dat is minstens de bedoeling.Voor het gewichtsprobleem dat is. Een bot krijg je daarmee niet weg.

Maar ooit moet ik hier tòch plaats ruimen... dan krijgen de bots mijn blog en verhuis ik. Virtueel.

Fotoapparasie... alwèèr

Iets tussen 1 en 2 jaar geleden, schat ik, ruilde ik m'n oud fotoapparasie in voor een nieuwer model. Eentje dat behalve film ook geluid opnam (wat een revolutionaire gedachte!) en dat meteen een wat groter LCD scherm had. Niet slecht, gezien m'n achteruitgaand zicht.

Vandaag deed ik het weer. Wat een verspilzucht...
Maar ik heb een excuus. Diverse zelfs.

1. het huidige apparasie was ziek. Althans... de sensor was gevlekt. Hoe dat ooit zo tot stand is gekomen, weet ik niet maar het weg-photoshoppen van donkere vlekken op zowat elke foto begon me stevig de keel uit te hangen.
2. aanstaande vrijdag is yours truly officieel 4 weken siggie-vrij. En ik had mezelf een kado beloofd. En dit is het. Dat ik al wat vooruitliep op de zaak heeft te maken met een klein organisatorisch detail dat me ervan weerhoudt om te wachten tot vrijdag. Maar daar wil ik het nu nog niet over hebben.

In alle geval: Olijf kan weer handleidingen gaan lezen en nieuwe dingen uitproberen. Op een toestel waarvan ik van harte hoop dat het een goede guldenmiddenwegkeuze was: behoorlijke zoom op een zeer compact toestel.

Voor de kenners die zin hebben om hun reacties of ervaringen met dit toestel achter te laten: het gaat om een Panasonic Lumix DMC-TZ30.

 En het fijnst van al?


Met een beetje geduld, veel opzoek- en vergelijkwerk en een snuifje avontuurlijkheid vond ik een toestel met toebehoren voor een prijs die maar liefst 1/3 lager zat dan de belgische winkelketens. Lekker online. Bij een firma waar ik tot gisteren nog nooit van gehoord had.
Gisteren besteld en vandaag ontvangen, precies zoals beloofd. Eén besteld item ontbrak maar zou worden nagestuurd "met excuses voor het ongemak".
Kan gebeuren. Spijtig, dat wél, maar kan gebeuren.
Intussen heb ik tijd om uit te vissen waar al die knopjes voor dienen :):):)

2a Estate 2011: even geduld aub

er zat een post in de bus.
Zonder foto's en een internetlijn die het vandaag extra traag deed.
om 00u16 werd Olijf te moe van het eindeloze wachten. En gaf op.
Even geduld dus, aub.
De redactie doet z'n best.

Morgen is een andere dag :)

Let it snow (x3)

Ik blijf het mooi vinden, sneeuw.
Toegegeven, het kan erg lastig zijn op de weg, soms zelfs schrikwekkend lastig. Maar dat neemt niet weg dat het mooi is.
Het fotoapparasie is dan ook nooit ver weg.

's nachts wanneer ik thuis kom van alweer (nou ja, "alweer"... de laatste keer dateerde van voorjaar/zomer) een Komen Eten met de vrienden... zelfs dan wil ik nóg even kieken.
Je weet maar nooit wanneer we nog eens zo'n echte winter meemaken.

Ik kan het me alleszins niet bewust herinneren, de laatste keer dat we zo'n dik tapijt kregen en ook zo làng...
Voor hetzelfde geld, realiseer ik me, maak ik dit niet meer mee.
Dus voor het nageslacht, zelfs al is het andermans nageslacht, wil ik documenteren.

Halle, straat van bestemming, mét flash op weggeblazen sneeuwkristallen

Halle zonder flash

toegift, hoewel ik er in huis een hekel aan heb: kersttafereel in de sneeuw

M'n tuintje om 1u in de ochtend, na een lange en trage rit huiswaarts

Hetzelfde tuintje 10 uur later

Even langs bij zusje. Wat ziet m'n oog in de verte?

lichtjes inzoemen

3 sneeuwmannekes, gemaakt door zus' tweedejongste: me dunkt de twee broertjes en hun zusje

 Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Superschattig wat mij betreft

En natuurlijk, Olijf's bijna doorweekte voeten in de sneeuw

Valavond op de weg



Valavond in het veld, op weg naar m'n berg



nevel trekt op



(appel?)boompjes

 

en ja... óók hoogspanningspalen kunnen "wat" hebben bij dit licht

Het zijn niet méér dan kleinigheden.... maar wél mooie kleinigheden, vind ik.

Als da zonneke maar schijnt eh.....

Sneeuwtapijt aan zee

Het was nog eens tijd. De haren moesten eraf.
Wat dat betreft, heb ik geluk met m'n kapmadam. 't Is een erg inschikkelijke.
Vrijdag en zaterdag zonder afspraak, waar vind je dat nog?

Met een vrije zaterdag in het vizier, had ik deze week al een half plannetje gemaakt om nog eens naar het zeetje te rijden.

Bij het vallen van de eerste sneeuw deze week had ik nóg maar eens bij mezelf gedacht "Wat zou ik graag óóit een strand onder een sneeuwtapijt willen zien".
Het is altijd een kinderdroompje geweest. Sinds ik ooit hoorde van m'n neefjes in Italië dat ze geen school hadden vanwege sneeuw.
Tóen was dat nog hoogstuitzonderlijk: sneeuw in het diepe zuiden, laat staan aan zee.
In m'n hoofd probeerde ik me m'n neefjes voor te stellen aan een besneeuwd strand met dikke kleren en warme laarzen aan. Ik kende hen enkel in zwembroek-versie :)
Had er de grootste moeite mee, met die sneeuwstrandvoorstelling. Dus wenste ik sindsdien om het ooit zelf te zien.

Dat ik er 4 decades op zou moeten wachten, wist ik toen nog niet....
Een paar keer heb ik er héééél dichtbij gezeten in perioden waar ik heel dicht of heel vaak aan zee "logeerde" (laat mij het maar logeren noemen :)). Maar keer op keer zat ik er nèt naast.

Nu Olijf terug op een veilige afstand van haar zeetje is, wilde het eindelijk lukken. Heel toevallig.

Vroege winterprik dit jaar. Vroege sneeuw.
En om het geheel nog wat gekker te maken: meer en dikkere sneeuw aan zee dan in het binnenland. Daar zat een vette winterwolk uit Schotland voor iets tussen.

Gisteravond hoord ik dat het sneeuwde aan de kust. Ook hier bij mij vielen enkele vlokken... nix spectaculairs dus.... dacht ik.
Trouwens.... dat zou toch nooit lang blijven liggen.

Potverdorie, wat een vergissing!
Op weg naar het Westen werd me vrij snel duidelijk dat het daar flink "geprikt" had... Onderweg haalde ik het apparasie boven. Rijden en kieken..... sssssssjjjjjjt... nix zeggen!
Nog steeds geloofde ik niet dat het lang zou duren en omdat ik echt genoot van het witte plat, bleef ik maar kieken.

Gaandeweg bleek het tapijt alleen maar dikker en witter te worden.

'k Herkende zelfs het kruispunt niet waar ik hoorde af te slaan :)

De kapster had me gevraagd om vóór de middag te komen. In de namiddag zou ze het te druk hebben met het schoolbal, zei ze me.

Schoolbal? Blijkbaar een studentengalabal waarbij jongeren uit het hele land heen reizen om getoupeerd en opgetaloord hun ding te doen. Kapmadam zou een boel studentinnekes over de vloer krijgen voor het sjiekere haartooiwerk.

"Nou nou.... in MIJN tijd hadden wij geen centen voor zulke uitspattingen" dacht ik nog :)

Net OP de middag arriveerde ik ter plaatse. Sneeuwstrand zou dus na het kapwerk moeten moeten.

Ik hoopte vurig dat de zon niet te warm zou schijnen zodat er nadien nog wat moois zou blijven voor Olijf.

En O O O.... was het móóóóóóiiiiii!

Schitttttttterend!

Olijf was blij. Kiekte zowat alles in haar vizier.

Genoot van het krakende tapijt onder m'n voeten.

Probeerde te voelen of het anders was: sneeuw op zand.... en dat wàs het. Nèt dat beetje veerkrachtiger :)

De contrasten tussen wit en grijs.

Meeuwenpotenafdrukken.

Schelpen op een sneeuw"ding" (tja, een sneeuwMAN kon je het niet noemen)

Heel even tijdens m'n wandeling sprak een man me aan. Ook hij met een apparasie in de hand.

Hij leek van Indische of Pakistani afkomst (maar sla me dood, ik heb het niet gevraagd). Ook voor hem was het z'n eerste witte strand.

Het was duidelijk: hij wou graag een wandeling in gezelschap. Olijf verkoos net de stilte en het alleenzijn. Na enkele minuten scheidden onze wegen. Praten was even niét wat ik wilde doen.

Nog even drong hij aan - vriendelijk, niet opdringerig - maar Olijf wimpelde af.

Dit langverwachte moment wilde ik echt en helemaal alléén proeven.

Pas toen m'n vingers gevoelloos werden, liet ik het strand achter me.

Ik hoop dat dit niet m'n eerste én meteen laatste keer was.

44 op m'n eerste sneeuwstrand... 88 op m'n tweede???

Voor NU is het het beste als ik me maar niet teveel afvraag.

Vandaag wou ik het even vastgelegd hebben. Bewijs dat Olijf het ooit gezien heeft.

Deze dag vergeet ik nooit :)

Turquaze & Piraterij

Zondagochtend.
Olijf heeft afgesproken met moeder om naar de bioskoop te trekken.
Turquaze is nog niet zo lang uit en we pakken de spreekwoordelijke koe bij de horens.
Niet uitstellen wat je vandaag kan doen enzo.

Dankzij Cinebel - waar is een mens tegenwoordig zonder tinternet? - weet ik dat er een voorstelling om 11u in de ochtend is.
Met een voorspelde zonnige zondag (22° alstublieft... op 3 oktober!) lijkt het me een leuk idee om de vroege voorstelling mee te pikken. Kwestie van ook dààrna nog wat met de dag te kunnen aanvangen.

We vertrekken goed op tijd. Heel erg goed op tijd: 10u.
Voor een rit van 20 minuten en een verwachte korte aanschuifrij aan de kassa (wie gaat nu op dit uur naar de bioskoop?) is een uurtje reistijd ruim gerekend vind ik.

We parkeren niet binnen. Het is mooi weer, dat verdient een korte wandeling, zelfs al ligt het tempo niet zo hoog. Tegenwoordig haakt mama graag in op Olijf's arm. In elkaar gehaakt stesselen we naar de Keyserlei, slakkengangetje.

We steken over. Kijken links: Meir ligt er zonovergoten bij. Kijken rechts, idem dito voor Keyserlei.
Kan die oude gebouwen wel appreciëren. Voel me zomers vrolijk.
Mama ziet de zon én de schoonheid, maar vindt het nog steeds moeilijk om te lachen.

Meir

Centraal Station.... Centraal op het zebrapad... het WAS groen!

We zijn ruim vroeg, maar tijd voor een koffietje vóór is er nét niet.

Aan de kassa wacht ons een fijne verrassing. Meteen een tip voor alle geïnteresseerde bioskoopgangers: de hele winter lang  - en de winter bij betreffende bioskoop (waarvan ik de naam niet mag noemen en u begrijpt straks waaróm) begint blijkbaar op 1 oktober en eindigt in mei.... - betaal je maar 5€ voor een film wanneer je op zater-, zon- of woensdag naar de voormiddagvoorstelling trekt.

Dat opent mogelijkheden :)

Gezien het tijdsoverschot, haalt Olijf haar apparasie boven. Kleurtjes, lichtjes en schaduwen alom.

Hoe meer lichtspel, hoe leuker ik het vind, dus ik kiek.

Op het gelijkvloers, op de eerste verdieping, op de roltrap, op de tweede verdieping.

...

Tot een heerschap m'n richting uit komt.

Of hij mag vragen waarom ik foto's neem?

Hij mag dat vragen. Omdat ik foto's nemen leuk vind.

Ja mààr.... waarvoor moeten die foto's dan dienen, wil hij graag weten.

Euh.... om naar te kíjken??? Is dat een voldoende goede reden?

"Ja hoor"... maar ben ik er nog iets anders mee van plan?

(mensen lief, ben ik er nog wat mee van plan?)

Krijg stilaan een third degree-gevoel (*). "What is this? The Spanish Inquisition???" denk ik vluchtig.

Maar ik blijf poeslief.

"Nee, behalve kijken heb ik weinig intenties met deze foto's. Kleurtjes, lichtjes, schaduwen, weet-u-wel?"

Na een "bent u daar zeker van?" en een bevestigende knik van Olijf mag ik opgelucht ademhalen. M'n apparasie mag in m'n bezit blijven. Oef. (op oorlogszuchtige wijze filmrolletjes uit een apparasie rukken kan al lang niet meer :))

"Ja, ziet u.... we moeten voorzichtig zijn. We hebben nogal wat te maken met piraterij." zegt hij nog, terwijl hij afdruipt.

Nu... (en straks, ik beloof het u plechtig, vertel ik óók wat over de fillem)... ik vind het raar wanneer mensen op openbare plaatsen je menen te moeten verbieden om kiekjes te maken.

Had onlangs iets gelijkaardigs voor in Londen. Marktje. Standjes met artisanale en minder artisanale prullaria. Sommigen boden sierkaarsen aan met de uitdrukkelijke vermelding dat het standje niet mocht gefotografeerd worden.

Bon. Vond het tóch lelijke kaarsjes, dus Olijf voelde zich niet gestraft :)

Groot m'n verbazing wanneer ik enkele uren later op een ander marktje exact dezelfde kaarsjes terug vond. Nix geen artisanale kunstwerkjes dus. Massabrol. Maar foto's mochten NIET... begrijpe wie begrijpen kan...:)

Idem dito met een sjiek juwelenvrouwtje. Mevrouw was sjiek. De sieraden konden me weer gestolen worden (smaak, ok...). Olijf wou mevrouw's sierlijke bezigheid vastleggen.

Maar néé hoor. De juffrouw draaide zich om en vroeg me vriendelijk maar kordaat om dat niet te doen.

"Intellectuele eigendom" of iets in die aard werd heel Engels gemompeld.

Na jaaaaaaaa zeg.

Als je op de markt gaat staan met je artikels, kan je toch geen privacy pretenderen???

Ik probeer oplossingen te bedenken voor deze mensen.

1. een groot zwart scherm rondom je kraampje optrekken. Voordeel: je wordt niet gezien. Nadeel:... je wordt niet gezien. Extra nadeel: kan de verkoopscijfers ernstig beïnvloeden. Voordeel: geheimzinnig zwart scherm trekt nieuwsgierigen. Nadeel: welk soort nieuwsgierigen trek je aan? De perverse soort of de kapitaalkrachtige soort?
   Idee zwart scherm afgevoerd.
2. Je gaat NIET op de markt staan. Voordeel: je intellectuele eigendom is beschermd. Nadeel: verkoop recht de dieperik in.
   Idee afgevoerd.

Ach wat... dat ze zelf maar oplossingen zoeken OF ermee leren leven dat de digitale fotografie Jan Piet en Klaas erg kieklustig heeft gemaakt.

Back to the theatre.

Er werd dus tijd, geld en een boel creativiteit in het interieur gestoken. Ik VERMOED dat men hoopt de bioskoopbezoeker op die manier aan te trekken en hopelijk te laten terugkeren.

Het onvermijdelijk gevolg is dat de bezoeker het interieur meer dan eens in zich zal opnemen.

De ene maalt niet om de inrichting en is dus de gedroomde klant voor bovenvermelde security-meneer.

De andere steelt met de ogen, noteert desgewenst de naam van de stoelenontwerper en doet er z'n ding mee. Ik vraag me af: wordt z'n notablokje dan óók afgenomen? "U mag hier niet notéren, meneer. Piraterij-bla-bla-bla'....

De andere, zoals Olijf, neemt een foto en doet daar iets mee, of ook niet. Wankel evenwicht...

Hoe dan ook zijn "wij" dieven. Piràten zelfs....

We nemen geen gevangenen. Dood aan alle intellectuele eigenaars!!!! Woooooeeeehoeeeeeee

Allez kóm nu..... :)

Voor alle duidelijkheid. Kan me begót niet herinneren waar ik onderstaande foto's nam.... :):):):)

Maar ik beloof plechtig dat ik mijn woonkamer niet op dezelfde manier zal inrichten. Ook àndermans interieur zal ik niet langs deze weg proberen te beïnvloeden.

Dzjéééééz :)

 

Schaduw



kleur (en ietwat onscherm, hetgeen me prima uitkomt)



sterrenhemel: érg origineel (uiteraard) én bewogen :)
Mama vindt het donker en somber... zucht :(

 

Kleur, Licht én Schaduw
Ik voel me een ware Piraat...



And now, without further ado: De Fillem!

Turquaze.

"Erg eigenlijk, dat het tot 2010 heeft moeten duren vooraleer we eens een deftige film over Turken in België te zien kregen" lees ik op de Humo-website.

Inderdaad, spijtig dat het zo lang moest duren. Maar nu hébben we hem. En hij màg er potverdorie zijn.

Kadir Balci schrijft de regie op z'n naam. Broer Burak neemt de mannelijke hoofdrol (Timur) op zich.

En Boy! doen die broers dat goed zeg!

Kadir weet wat van beelden. Heeft ook lak aan cliché's en overdreven beladen dialogen en Olijf vindt dat prima!

Burak weet iedere ingetogen expressie wonderbaarlijk wel op z'n niet onaantrekkelijk (maar ook niet overdreven knap) gezicht te toveren.

Gewoon het leven van alledag meesterlijk op film gezet.

Over vrouwelijke leading lady Charlotte Vandermeersch (Sarah) ben ik persoonlijk minder wild. Overacting wat mij betreft maar goed... niets of niemand is perfect.

"Al bij al" is een uitdrukking die hier niet op z'n plaats is. De film is zonder meer een ab-so-lu-te aanrader.

Tenminste.... voor iedereen die nog niet verteerd is door blinde vreemdelingenhaat en met een voldoende open mind naar de prent gaat kijken.

Bij nader inzien... ook aan de meer bekrompenen onder ons zou ik de film met nadruk aanraden... maar iets zegt me dat zelfs déze film hen nog niet gaat overtuigen.

Kadir bekijkt ons allen met verbazingwekkend weinig vooroordeel. Hij schuwt geen taboe's.

Zelf Turk zijnde (Kadir dus), maakt hij er bievoorbeeld geen probleem van om hypocrisie bij z'n eigen volk heel even in de verf te zetten.

Ik verwijs hier naar de oudste broer in de film, die jongere broer Timur verbiedt om met een "heidin" naar huis te komen.... maar intussen wél z'n zaad gaat verschieten bij een eigen persoonlijke heidin... terwijl vrouwlief thuis (dik tegen zijn zin in) Nederlands zit te leren.

Vraag me tussendoor af of Kadir intussen nog op de sympathie van z'n Turkse achterban mag rekenen, want ook dàt onbegrip is een vorm van racisme (noot van Olijf, met permissie).

Anderzijds groeit bij mij als toeschouwer nogmaals de sympathie voor andere volkeren als ménsen en niet als ras.

Zwijgend samen eten, moeders-weduwen die treuren als ieder ander, jeugd die z'n weg zoekt (en niet altijd vindt), kinderen die overleden vader missen.... die dingen zijn van alle tijden en van alle volkeren.

Individuen die geen weg weten met hun conflicterende wensen - hou ik m'n ouders gelukkig of ga ik voor m'n eigen overtuiging - daar hoeft zelfs geen rassenkwestie rond gebreid worden. We maken dat allemaal vroeg of laat mee.

Olijf zegt u: Gaan zien, die film!

Er mogen er nog van dat soort komen!!!

Ik kijk alvast uit naar de volgende productie van de heren Balci.

Afrondend: een paar beeldjes buiten, na de film.

Cappucio en zoetigheden in de zon. Ik hoop dat de eigenaars van de zaak het niet erg vinden :)

kiezen

gekozen

rabarber-amandel: ter plaatse gemaakt en héérlijk!

Vruchtenmuffin: voor thuis :)

Mja.... sentiment :)

(*) Wikipedia: Third degree (interrogation), colloquially an intensive rough interrogation