11 november. Memory time.

Het is 11 november vandaag.
73 jaar geleden werd m'n vader op de wereld gezet.
Afgelopen zomer moesten we ons nog afvragen of we deze verjaardag nog zouden kunnen vieren.
Vandaag is dat geen vraag meer.... we gaan het gewoon dóen. Mét mama, die intussen (vaak nog steeds met onderbrekingen, maar we proberen hoopvol te blijven) ogenschijnlijk de weg naar verbetering heeft gevonden.

Het zal een restaurantje worden vanavond, met de hele (erg kleine) familie, inclusief schoonfamilie.
Zoals steeds houden we't bij 4 gezinnen en Olijf. Het is altijd zo geweest, Olijf ongepaard aan tafel met "de rest".
Omdat de tijd dringt (maar niet alleen daarom), dringt het nóg maar eens tot me door hoe graag ik m'n ouders de "geruststelling" zou schenken dat Olijf het niet meer alleen moet stellen. Dat óók hun oudste blij mag zeggen dat ze zich geliefd en geborgen mag weten door die ene speciale persoon.
Geliefd is in orde. Daar zijn een handvol goeie vrienden voor ge- of hervonden. Dat zit dus goed.
De rest blijft een werk in uitvoering.
En dat is niet erg voor Olijf, maar 'k had het wél graag anders gezien voor m'n ouders, die nooit ophouden met zich zorgen te maken (zoals dat, neem ik aan, goede ouders betaamt) en die noodgedwongen hun tijd hier op deze wereld zien inkorten....

Ik wil niet liegen... ik zou hen zoooooooo graag wat geruststelling willen kunnen geven.
Ik wéét dat dàt het mooiste kado is dat ze voor zichzelf zouden wensen. Hun eeuwig vrijgezelle dochter "van 't straat".

M'n vader heeft het niet vaak gezegd, maar de enkele keren dat het er wél uitkwam, konden tellen.
"Het kan niet missen dat niemand jou wil, zoals jij bent!".
En misschien had hij gelijk :(
Of misschien ook niet.
Misschien was hij gewoon gefrustreerd om deze óf een andere reden.
Misschien wist hij niet hoe hij het moest verwoorden en kwam het er wat ongelukkig uit... ik weet het niet.
Een "sorry" heb ik daar nooit voor gekregen, maar dat wijt ik gemakkelijkheidshalve aan z'n tijdsgeest. Ouders hoeven geen sorry te zeggen tegen hun kids.... ofzo...
Of misschien méénde hij gewoon wat hij zei en blijft hij tot vandaag bij dat standpunt....

Olijf is lang vanalles geweest.
Tot ver in haar twenties "een struise", zoals ze wel eens pleegden te zeggen. Twee poppetjes van zussen en dan... de mollige. Vakantieliefjes "kozen" onveranderd voor de poppetjes.
De waarheid is dat ook Olijf een vakantieliefje kon sprokkelen hier en daar. Ik weet zelfs met stellige zekerheid dat het op zich onfair is om te zeggen dat omvang een obstakel was. Olijf was zéker niet het enige mollige ding in de buurt. Maar tóch... ik kon me nooit van de indruk ontdoen dat het liefje me "koos" bij gebrek aan beter... en ze zullen dat wel gevóeld hebben.
Het zal wel wat met zusterlijke concurrentie te maken hebben gehad. En onzekerheid, maar wie heeft dat niet op jeugdige leeftijd?

Olijf was ook lang de fanatieke idealist. IK zou de wereld verbeteren. IK ging alle underdogs redden van de ondergang. Er was geen zwerfhond of ik bracht hem mee naar huis, geen ploeterende medeleerling in de klas of ik zat samen met hen te studeren, geen ongelukkig gezicht op een fuif of ze wisten Olijf eruit te pikken om een urendurend klaagpraatje mee te doen... ten koste van de broodnodige (maar dat besefte ik toen nog niet) zorgeloze quality time op de dansvloer.
En Olijf zóu de wereld beter maken, dus daar moest je wat voor over hebben, niet?
Vandaag hou ik het bij meewarig kijken naar zwerfhonden vanop een veilige afstand. Ik zie ze wel, maar ik ga ervan uit dat een ànder zich wel over hen zal ontfermen. Extra tijd, uitleg en bijles geven beperk ik tot m'n professionele activiteit en feestjes dienen nu om plezier te maken. Laat ànderen maar voor klaagmuur spelen, IK heb m'n tijd gehàd aan de toog of in een donker hoekje.

Ik maak me ook allang niet meer zo druk in maatschappelijke onrechtvaardigheden. Er wàs een (explosieve) tijd dat m'n nekharen overeind kwamen, m'n armen in de lucht en m'n stem méé de hoogte in wanneer ik onverschilligheid meende te bespeuren. Vandaag heb ik me erbij neergelegd dat "geanimeerd" argumenteren niet altijd geapprecieerd wordt, dat het in mijn kleine wereldje au fond verder tóch niets uitmaakt of ik een ideale wereld wens of niet (de wereld draait sowieso gewoon door) en dat luchtige onderwerpen altijd verkieslijk zijn.

De meeste scherpe randjes zijn er àf bij Olijf, zoals bij iedereen (geloof ik) met het voorbij gaan van de jaren.
Ik beschouw ons allemaal als gladde keien, die ooit begonnen als hoekige stenen. De stroom van het leven heeft ons afgerond.
Afronding is goed. Het hóeft niet altijd te snijden.
Tè rond?.. goh... daar wil ik even over nadenken. Die "stroomlijning" maakt het ons gemakkelijker om mee te rollen met de hoofdstroom. Going with the flow zeggen ze dan eh....
Ik blijf graag denken dat rond en glad goed is, zolang de kei nog wat gewicht heeft. Dattie af en toe nog wil blijven liggen onder z'n eigen massa. Een béétje consistentie, een béétje eigenzinnigheid. Net genoeg om stand te houden maar niet teveel om zonderling te zijn.

Eerlijk is eerlijk. De scherpe kantjes gaan er bij iedereen af. Bij vader ook.
Het is jaren geleden sinds z'n laatste sterke uitspraak. We "snijden" mekaar minder vaak.
En tóch.... als ik mocht kiezen... dan zou ik zonder twijfel gaan voor nog wat jaartjes méér van een steekje hier en een wondje daar. Wonden helen.
Pas wanneer het ophoudt, weet je dat er iets wèg is.
Omdat je zodanig rond en klein bent geworden dat je geen tegengewicht meer wil/kan bieden.... of omdat er geen keien meer zijn waartegen je kan aanbotsen...

Vanavond zullen we nog eens zingen.
Ten huize Olijf gebeurt dat altijd tweetalig. De obligate Happy birthday tooooo yoooouuuuu, gevolgd door Tanti auguri aaaaa teeeee.
Ik hoop dat we het nog vaak mogen zingen. Stel je voor... volgend jaar zou papa het kunnen "doen" op 11/11/11....
Ik hoop vurig.

Tanti auguri a teeeeee
e la torta aaaaaaa meeeeeeeeeeeeeeeee :)

Nog even geduld peeps

Reisverslag komt er aan.
Olijf heeft het druk. LEUK druk, dus u hoort me niet klagen.

Pijplijst zit intussen aan punt 56. Ook dààr vooruitgang. Olé :):):)

allez, 1 fotooke, om IETS te doen.

De aftrap is gegeven

Heel kort...

• ondanks te schrijven reisverslag
• ondanks tijdelijke ONzin om daar aan te beginnen

gaf Olijf vandaag de aftrap aan haar hoogstpersoonlijke Pijplijst.
Bracht het niet verder dan éénderde van de "verplichte" 100 punten, maar ik heb geen haast.
Ik acht het ronduit onmogelijk dat ik maar 35 werk- en wenspunten heb.

Gezien de gemiddelde levensverwachting van een westeuropese vrouw en m'n hoop niet onder de middelmaat te scoren (zowel kwa levensverwachting als kwa LEVENSverwachting), besluit ik de inspiratie te laten komen naargelang de punten zich aanmelden.
Pas als de lijst de obligate 100 haalt (of overschrijdt, wie weet?), wordt hij gepubliceerd.
Vandaag wou ik enkel noteren dat de moed bijeengeschraapt werd om te starten.

C'est tout :)

Egypte

koffers gepakt.
Alles bij... hoop ik :)
't is tijd.

fotoapparasie is mee!

Gebeten

Olijf is gebeten.
Gebeten door een persoon.
en néééén, vergéét even verliefdheid (want die vraag zou komen :))

Het is tijd voor een stelling waarin ik mezelf waarschijnlijk meer blootgeef dan goed voor me is.
But what the heck... soms wil ik gewoon even mezelf zijn.
Of dat hier echt kàn, is een vraag die ik zelfs niet meteen wil beantwoorden.
Momenteel kan het me zelfs bitter weinig schelen.
Als er mensen zijn die zich geroepen voelen om even op MIJN rempedaal te gaan staan, dan nodig ik hen uit om dat te doen. Iedereen mag z'n mening hebben en als iemand vindt dat hij (of zij) me dringend moet "redden", dan hou ik hem (haar) niet tegen.
Verwacht u niet noodzakelijk aan ellenlange discussies. Ik weet niet of ik daar klaar voor ben.

Zodus...
Sinds lang - zeg maar sinds kort na de start van deze blog - ging Olijf op zoek naar manieren om opnieuw positiever in het leven te staan.
Gek eigenlijk... ik moest een gemoedstoestand terugvinden die vroeger "gewoon" m'n natuurlijke staat was. De trouwe volger weet min of meer wie of wat me in een neerwaartse spiraal had gebracht.
Toegegeven, ik ben lang kapot geweest. Gebroken.
Je mag dat letterlijk nemen. M'n persoonlijkheid lag aan diggelen.
Nix om fier op te zijn, integendeel zelfs.

Lange tijd heb ik een persoon, een gebeurtenis verantwoordelijk gesteld voor mijn tijdelijke "out of order" status.
HIJ had me zo gemaakt. Door HEM was ik kapot. Het was ZIJN schuld.
Alweer.... nix om fier op te zijn.
Olijf is/wàs vroeger iemand die met graagte verantwoordelijkheid nam voor de ongelukjes die ze in het leven tegen kwam.
Plots was er wat gebeurd waardoor ik het blijkbaar nodig had om een tijd (jaaaaa, zeg maar gerust LANGE tijd... ik wéét dat die opmerking op uw tong brandt... en ik geef u geen ongelijk) te sudderen in zelfmedelijden.
Maar goed, ik wijk af.
Ik ging op zoek naar manieren om mezelf te hervinden via positivisme.

Dat is een lange reis geweest, met een heleboel zijsprongen.
Vandaag is het belangrijk voor me (vraag me niet waarom) dat ik mezelf duidelijk maak.
Met "zijsprongen" doel ik geeneens op de ettelijke keren dat ik mezelf (op zeer masochistische wijze, Haveel... I KNOW) toestond om weer opgeslorpt te geraken in een gevoel van "zou het? kan het? zou hij me terug willen?"
De zijsprongen waarvan sprake zijn de omzwervingen die ik maakte in de (ahum) "literatuur" omtrent positief leven.

U staat op het punt Olijf weer net een beetje beter te leren kennen. En ik waarschuw u: u zal zuchten.

Het heeft wellicht met een flinke dosis marketing te maken, maar m'n eerste lectuur betrof "The Secret".
Manieren om het goede (lees: het gewenste) terug in je leven aan te trekken.

(eerste) zucht. "Wat wil je meid? Terugkrijgen wat je verloren hebt? Denk nà! Get real!"
Ik hoor het u denken.
Tja....
Ik ben akkoord.....het was niet de beste manier om van start te gaan.
Met "The Secret" kan je nix aanvangen... geloof me vrij.
Een heleboel mumbo jumbo over wat je moet doen, hoe je je leven moet voorstellen en vooràl... waarom je niet aantrekt wat je wil.... MOT.... je onderbewustzijn werkt je tegen!
Dat is - geloof me op m'n woord - voldoende om ieder nog half functionerend mens verder de dieperik in te jagen. Want... hoe dóe je dat? Je onderbewuste controleren?
Die mannen zijn slim eh.... tegen grof geld willen ze je wel - pasop, mondjesmaat - vertellen hoe je dat kan doen.
Tegen dan was Olijf het flink beu. Een boek of twee, tot daar aan toe. Maar honderden euro's spenderen om stapsgewijs (en nooit echt voldoende!) te ontdekken hoe het wél kan... néén, zóóóóó gek was ik dan ook weer niet.

Het heeft lang geduurd EN ik heb geen idéé of ik nu heb gevonden wat ik zoek om vaster in het leven te staan.
Het heeft veel, héél veel omzwervingen gekost (en uuuuuuren lees- en luisterwerk) om iets te vinden wat bij me "past".
En dan nóg... alweer goede raad die niet goedkoop is. Maar het VOELT goed (en wat heeft een mens méér nodig dan goed gevoel?)

Mijn oog is blijven liggen op Anthony Robbins.
Niet op de persoon. Wél op de persoonlijkheid. En op de boodschap.
Waarom?
Omdat die draait om verantwoordelijkheid nemen voor je leven(sloop).
Dat is altijd Olijf's overtuiging geweest zo lang ik me kan herinneren. In de pre-ex periode wel te verstaan.
Eén keer in m'n leven heb ik mezelf toegestaan om een ànder de schuld te geven van wat me overkwam.
Tot ik EINDELIJK de ware Olijf terug vond. De Olijf die wéét dat iedereen de kans moet krijgen om z'n EIGEN fouten te maken (zonder ouders, zorgverleners of wie dan ook die je voor het kwade willen behoeden).

Ik herinner me heel weinig van m'n kindertijd maar één zin, één vraag is me altijd bijgebleven. Ik was een jaar of twaalf-dertien.
M'n ouders probeerden me te verhinderen om met een bepaalde jongen op te trekken. Ik maakte m"n eerste verliefdheid mee. Zij hadden vernomen dat hij "niet te vertrouwen" was. "Krapuul" hadden ze gehoord. En waarschijnlijk hadden ze nog gelijk ook.
Van die periode herinner ik me vooràl dat ik hen vroeg: "Laat me m'n eigen fouten maken. Van jullie fouten leer ik weinig of niets."

nu...
Noem me zelfingenomen... ik vind dat best een verstandige stelling voor een puber.
Ik heb tóen aan m'n ouders gevraagd om me te laten doen wat me juist leek, succes of faling dààr gelaten.
En ik dank hen tot de dag van vandaag dat ze daarmee (weliswaar stilzwijgend) hebben ingestemd.

Olijf denkt (en Olijf is geen ouder, nooit geweest en zal het ook nooit worden) dat je je kind ONDER ANDERE één groot kado kan doen... en dat is "verantwoordelijkheid nemen voor je acties".

Voilà... dat brengt me terug bij Anthony Robbins.
Google hem gerust. Ontdek alstublieft dat die kerel grof geld verdient met z'n boeken/seminaries/cd-reeksen. Vraag je ALSTUBLIEFT af of Olijf nu helemààl gek is geworden.
Er is nix wat u kan bedenken dat ik al niet heb gedacht... denk ik.

En wees gerust: voorlopig is er nog geen geld versjast van hier naar daar. Olijf denkt altijd even na.
Eerst wat lezen. Eerst wat opzoeken.
Tot hiertoe ben ik geïnspireerd. Niet het leven, maar de manier waarop je naar het leven KIJKT, beïnvloedt je gemoedstoestand... Nix echt nieuws... en toch niet helemaal voordehandliggend.

Ik neem nog aan dat ik een gemakkelijk beïnvloedbaar persoon ben. Ik neem ook aan dat u huivert bij de idee aan een Amerikaan die voor grote zalen de aardse god komt spelen. Ik "verantwoord" me (voor zover dat nodig is... en neen, dat is niet nodig) met de stelling dat ieder moet doen wat goed aanvoelt.

En dus.... doen wat goed lijkt. En op de blaren zitten als het niet wordt wat ik ervan hoopte.
Wie z'n billen brandt, moet op de blaren zitten.... DUS.
Maar ook:
Wie niet waagt, niet wint.
En dat... ahum ahum... u hoeft niet te buigen..... is Olijf ten voeten uit.

Ik ben goed op weg om m'n ware zelf terug te vinden.
Ben ik er? Bijlange niet!
We zijn er nooit!
Het is niet het doel dat telt, maar de reis erheen.

Olijf heeft minder gereisd dan velen, maar tegelijk ook méér dan vele anderen.
Dat plaatst me in de middenmoot. Niet beter en niet slechter dan een ander. En dat HOEFT ook niet.
Wat belangrijk is, is dat ieder voor zich de manier zoekt die hem/haar terug op de hoofdweg brengt.

Dus ja... Olijf heeft ogenschijnlijk de hoofdweg terug gevonden... of hij is in het vizier.
Zoals eerder gezegd: ieder doet wat hij/zij juist vindt.
Enkel de tijd zal uitwijzen of de genomen beslissingen de juiste waren.

Intussen... let's just enjoy the ride... humps and bumps included :)

Ik eindig graag met enkele quotes "from the man himself".
Ik hou van quotes, dat is nooit anders geweest. Hoe korter hoe liever trouwens.

Whatever happens, take responsibility .... niet moeilijk te begrijpen.
You always succeed in producing a result.... denk daar even over na. ALTIJD resultaat... goed of slecht.

en tenslotte, gewoon omdat ik hem mooi vond:
When people are like each other they tend to like each other.
Spreek dat eens tegen?

nog enkele nachtjes slapen

en Olijf knijpt er efkes tussenuit.
Een reisje, gepland begin dit jaar. Olijf moest er nix voor doen (anders zou er van dat plannen helemaal nix in huis zijn gekomen)
Nope... anderen deden het opzoekwerk, de boeking, de telefoontjes.
Anderen regelden de vlucht, de bus, het hotel.

Olijf stond erbij en keek ernaar. En zelfs dàt niet.
Eén vergadering was er gepland begin september... Olijf speelde het klaar om die te vergeten...

Toegegeven... door toeval werden m'n gedachten tijdelijk even afgeleid, maar dat is intussen ook weer verleden tijd. Time flies when you're having fun... and then it hits you like a ton of bricks.

Och ja... het heeft geduurd tot begin deze week vooraleer de voorpret van de reis z'n impact begon te hebben.
Intussen zweefde ik tussen opgewonden zijn, dan weer gelaten, en inmiddels zitten "we" in het nerveuze stadium.
Wat moet er mee? Wat kan er mee? Zal m'n koffer niet teveel wegen? Wat mag ik absoluut niet vergeten? Wanneer ga  ik dat nog doen?
Zoeken, klaarleggen, lijstjes maken, instructies afprinten en ook... vooràl... er vast in geloven dat de gevreesde Tourista niet mijn deel zal zijn.
Ik wéiger te geloven dat buitenlandse microben me kunnen vellen... :)

Het wordt een duikreis. Alweer jàààààààààààààren geleden, zo'n reis.
Laatste keer (4-5 jaar geleden alweer?) zat ik 3 weken in Sulawesi. Een mix van pret, avontuur en ook - ik moet het toegeven - ergernis en een heel klein beetje verdriet. Dat had toen te maken met incompatibele persoonlijkheden, een Olijf die zweeg tot ze barstte en alle aanverwanten....
Al bij al was het een reis om nooit meer te vergeten.
"En waar zijn die foto's dan?" vroeg ik me vanochtend af.
Ik wéét dat ik toen foto's maakte. Maar dat moet in m'n analaoge tijdperk zijn geweest. Toen had ik nog nix digitaals.
Make mental note. Deze winter moet ik de foto's van Sulawesi opsnorren.

Andere mental note... Vriendin I en vóór haar vriendin N maakten ieder hun wenslijst. 100 dingen die ze willen doen of ervaren vóór... tja.... vóór wàt? Vóór wanneer?
Toetternietoe. Beiden slaagden ze erin om 100 dingen op te sommen die ze ooit willen gedaan hebben.
Dààr moet Olijf zich ook eens aan zetten.
Het vraagt moed, vind ik, om zoiets te doen.
Moed en doorzettingsvermogen, alléén al om dat op te schrijven. En dan heb ik het geeneens om de moed en vermogen om die dingen daadwerkelijk realiteit te maken, al dan niet geholpen door een flinke dosis toeval.
Het heeft iets naslagwerkachtigs, zo'n lijst. Nood en kans om jezelf na verloop van tijd te evalueren.
Wat heb ik gewenst en wat heb ik intussen gerealiseerd?
Het heeft wat, absoluut. En ik laat me graag inspireren door m'n lichtende voorbeelden :)

Nu nog die verdomde moed vinden om eraan te beginnen.
Een truucje valt me te binnen om alvast met een geslaagde poging aan te vatten.
Punt 1: een 100 puntenwenslijst starten.
Voilà: geslaagd. De start is gegeven. Punt 1 opgeslagen en voltooid.
Het is maar hoe je't aanpakt. Niet slagen is geen optie :)

Om deze dag mooi af te sluiten, bekijk ik het weerbericht van Hurghada.

Even kijken of een Printscreen me kan helpen om iets visueels toe te voegen zonder hulp van de mij bekende computerprogramma's (deze pc is nog niet volledig uitgerust... alweer een punt om toe te voegen aan de wenslijst....dit gaat vlotter dan ik dacht!)

Voilà... niet alleen gelukt. Olijf heeft zelfs weer een nieuw programma leren "gebruiken".
Er is een tijd en plaats voor alles.

Voor de rest

voor vandaag

houdt Olijf het hierbij.

testosteron

"Een Latino man heb je nooit voor jou alleen" orakelde vriendin B gisteravond tijdens een dansavond slash optreden van de Cubaanse groep Ache Havana.
Zij had ze al eerder gezien en kon hen warm aanbevelen.
En warm wèrd het, ondanks de koude tocht die al de hele avond door de zaal trok.

Gisteren was ik enkele keren gelukkige (?) getuige van de gewèldige veruiterlijkingen van TES TOS TE RON :)

Het begon zachtjes op het werk.
Opendeurdag mét bartoog. Klanten die met een gratis drankbonnetje en later - desgewenst - betalend verder konden tafelen en drinkelen.
Zoals ieder jaar kregen we de usual suspects over de vloer. De mensen die onze zaak als plaatselijk buurtcentrum gebruiken. Een héle godganse dag komen ze aan de toog hangen.
Na ja, nix mannelijks aan.
Zoals ieder jaar ook krijgen we de ex over de vloer. De ex van een werkneemster die - helaas - zelf niet goed weet of ze hem liever al dan niet in haar leven heeft.
U kent dat verhaal, Olijf ook. Hell... ik ben er zélf het lichtend voorbeeld van.

Om welke reden het ook moge zijn, ieder jaar op deze open dag komt de ex uuuuuren rondhangen als een gorilla silverback om z'n wijfje te bewaken. En ieder jaar loopt het arme kind OP van de zenuwen door de zaak, af en toe boze blikken zijn richting uit sturend, ongerust, zenuwachtig, vertéérd door ongemak.
"Testosteron", dacht ik.
Puur testosteron.
Verder dan dit dacht ik voor één keer eens niet.

Later op de dag, meer bepaald 's avonds dus, ging Olijf enkele Cubano's bezichtigen.
Ik moest m'n eigen hormonen best maar thuis laten, was me aangeraden. De jonge kereltjes zouden meerder wijfje reeds hebben aangezet tot ongepaste openbare vertoningen.

Nu... ik had weinig moeite met m'n hormonen.
Yup, enkele kereltjes zagen er yummie uit - dààààr niet van - maar ik hoop te mogen rekenen op een een bescheiden dosis levenservaring.
Die ervaring zei me dat in veel te nauwe hemdjes gewurmde biceps, recht opgetrokken hemdskraagjes (waarom dóen mannen dat? Het doet hen eruit zien als een neanderthaler zonder nek!) en strategisch (lees: 5 mm boven de geslachtsdelen) geplaatste enòrme broekriemgesp weinig diepgang voorspelden...

Enkele vrouwen, waarvan sommige ruim boven Olijf's leeftijd, kampten met een licht groupie-syndroom.
Een vollédig nummer namen ze op hun cameratje op. Netjes in een halve cirkel rond de leadzanger gepositioneerd, tongen ei-zo-na op de grond, decolleté's voor de gelegenheid keurig bijgewerkt.
De leadzanger was een duim hoog broekventje mét Elvis-zonnebril en de trotse bezitter van de strategische broekriemgesp...

Toegegeven. De heren beschikten ieder over hun respectievelijke beweeglijke heupen  (en dito bewegingen)... Klein Duimpje-leadzanger accentueerde die zwoeligheden met die gesp.
Ware het niet zo grappig geweest, ik had het pathetisch gevonden :)

Maar ze waren hot. En ze wisten het.
Testosterones latino style :)

De avond eindigde voor Olijf nog vóór Ache Havana uitgezongen was. Ik had het wel gezien na vijf nummers heupstoten en een bijna uur durende rustpauze.

Buiten wachtte me de finale verrassing. Aan een schietkraam (het evenement ging door in de benedenzaal van een jeugdcentrum) schoten enkele jongelingen erop los, siggie in de ene hand, biertjeeeuh in de ander.
En dan....
Een oerboer. De boer der boeren. Een grove grol die diep uit iemands binnenste kwam. Langerekt en gemeend. Wel drie seconden lang. En luid!

Wow, dacht ik onwillekeurig.
Wat een man.
Het bekoorde me niet. Glad to say dat het me zelfs 30 jaar geleden niet kon bekoren, zoveel mannelijkheid in één brul.

maar ja... testosteron eh....
Wat doe je eraan?

Slapjes

Het is al lang geleden dat ik me fysiek niet geweldig voelde.
Fysiek.
Blijkbaar is de tijd nog eens aangebroken.
Het uit zich in lichamelijke ongemakken maar tóch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het "uit het hoofd" komt.

Hoe dan ook, Olijf is klaar voor een doktersvisite.
Dat moet, omdat twee dagen thuis zonder briefje niet kan.
Dus doen we dat maar.

Teveel kloppen het laatste jaar, daar steek ik het voorlopig even op, want écht ziek ziek ben ik al jaren niet meer geweest en al zéker niet aan de vooravond van één van de belangrijkste commerciële dagen op het werk. Zoiets is eenvoudigweg m'n stijl niet... wegvallen wanneer het telt.

Vandaag zullen m'n collega's het nog even zonder mij moeten stellen. Morgen hopelijk weer beter.
Wish me luck....

pretjes

Er zijn nog mensen die schrikken wanneer ik "bepaald" nieuws aan de man breng.
Dat ik er "verbazend goed" mee omga enzo.

Sommige lezers weten begot niet waarover ik het heb en... goh... ik wil het graag zo houden.
Straks zit ik hier een kleine twee jaar te bloggen en - zoals zo dikwijls gaat -  een mens moet leren uit z'n fouten. Oók uit zwijgen wat gezwegen moet worden.

Heel cryptisch: er gebeuren nog steeds zaken in Olijf's leven die beter niet zouden gebeuren maar het leven zal altijd rare kronkels hebben.
Of mijn reactie op die kronkels als afstandelijk, ongevoelig, gezond of ongezond worden bestempeld, zal mij een worst wezen. Waar het om gaat - en dit geloof ik elke dag steeds méér - is dat we allemaal een tijd op deze aardkloot hebben gekregen. Hoe met die tijd wordt omgesprongen, hangt grotendeels van onszelf af.
De ene ziet lijden als het hoogste goed (Jezus stierf toch ook aan het kruis?... om de Kerk nog maar eens aan te halen), de andere denkt "als IK mezelf niet gelukkig kan maken, wie zal het dan wél voor me doen?".

Olijf probeert bij de laatsten te horen, u mag dat weten.

Bon, ondanks minder fraaie evenementen in m'n leven, probeer ik de draad niet kwijt te spelen. Niet opnieuw.
En dus kijk ik naar de kleine dingen des levens.

Zoals daar zijn:

• een Nieuwkuisuitbater die Olijf van toeten of blazen kent en die zo eerlijk is om z'n nieuwe potentiële klant niet nodeloos op kosten te jagen.
  Ik heb een jasje. Iets warms, korts en vooràl... iets goedkoops. Een soldendingetje. Zoals dat zo vaak gaat, beleef ik vaak meer plezier aan "goeie (en lees gerust: goedkope)" vondsten dan aan de gemakkelijke (maar peperdure) aankoop. Het jasje is geen uitzondering. Ik "vond" het ding op een moment dat zoeken, vinden, ervan genieten en er het beste van maken even NIET tot m'n prioriteiten hoorden. Tóch, op een bizarre manier, was het - dat besef ik nu pas - één van de eerste schuchtere stapjes naar beterschap, tóen. Olijf forcéérde zich een weg naar boven.
  Nodeloos te zeggen dat het jasje een sentimentele meerwaarde heeft verworven. Maar het is wit. En het etiket "zei" dat het niet mocht gewassen worden.
  Na lang uitstel, héééél lang uitstel, besloot ik gisteren het jasje klaar te leggen in de auto voor m'n allereerste droogkuis ooit. Stel je voor... 44 going on 45 en nog nooit een droogkuis gedaan.Min of meer op die manier presenteerde ik het soldenkoopje aan de meneer achter de toonbank. Een beetje verontschuldigend (wie in gódsnaam haalt mijn gezegende leeftijd zonder droogkuis, niewaar?) vroeg ik hem om hulp, erbij zeggend dat het geen duur ding was (alsof hij dat niet zélf kon vaststellen....) maar dat ik het wél graag droeg.
  Kijk... soms gebeuren er dan mooie dingen. Meneer bestudeert het etiket, denkt even na en geeft me goeie raad. Koud wassen, geen droogkast, op de hanger laten drogen en niet in de buurt van een warmtebron. "Zo zal het wel lukken", zegt meneer. "Ik zie u liever terugkeren wanneer u eens écht m'n hulp nodig hebt".
  Ik word daar warm van. Echt. Zeventien euro vijftig had hij me in een handomdraai lichter kunnen maken. Zomaar, voor de lol. Maar hij dééd het niet. Dat vind ik mooi. En daar keer ik zéker terug.... wanneer ik eens écht z'n hulp nodig heb.
• Fruit.
  Een vrucht die je hier (in België dus) maar af en toe te zien krijgt. Periode: einde zomer, begin herfst. Geïmporteerd uit ... goh ja... een zuiders land.
  Olijf moest de vrucht missen dit jaar, wegens géén trip naar het zuiden.
  Ligt dat ding gewoon te blinken in de supermarkt, netjes verpakt, net op het ogenblik dat m'n zuiderse familieleden op bezoek zijn.
  Ik koop het. Niet voor hén, ze hebben zich waarschijnlijk al de hele zomer ziek gegeten aan die vrucht. Nope, het is voor Olijf.
  En om het plezier volledig te maken, eet ik het niet alleen op, ik maak  er vooraf een Rararaatje van. Een paar makrootjes voor de FB-vrienden om te zien hoever hun culinaire kennis reikt.
  Een beetje onschuldig mysterie kan me doen lachen. De enkelingen die hun weg naar deze blog kennen, hebben bij deze een stapje voor.
  De vrucht, tussen haakjes, heeft (alweer) meerwaarde voor Olijf omdat een VIP ze ooit met veel omhaal "leerde" eten. Op film. Het filmpje haalt de blog niet. Uit respect, weetuwel?
  Bij wijze van Reis Terug In De Tijd herinner ik me plotsklaps ook een anekdote uit m'n kindertijd. Een punt in m'n leven waarop Olijf - destijds weinig geliefd dikkertje in de klas met (helaas helaas) een stel hersenen.... een dodelijke combinatie voor concurrerende leeftijdsgenoten - zichzelf onsterfelijk belachelijk maakte door te stellen dat vijgen niet plat en droog zijn.
  Hilariteit alòm, herinner ik me. Juf incluis. Waar hààlde ik het uit om "algemene kennis" zomaar onderuit te halen???
  Tot de dag van vandaag, bij het aanschouwen van een kunstig versneden vijg op een restaurantbord, blijf ik denken aan alle oenen uit die tijd die GEDROOGDE vijgen kochten op de vreemdelingenmarkt en wérkelijk gelóófden dat die dingen zó aan de bomen groeiden....

het is lelijk

het ziet er niet uit

eenmaal ontkleed

en eenmaal in totaalbeeld

(her)ontdekt u de Cactuusvijg. Fico d'India of Indische Vijg als je de Italjonders moet geloven.
Bijzónder lekker!

•  Een laatavondfilm, gedwongen laat omdat de Konijnenpijp weer muurvast zat op spitsuur. De vroege voorstelling ging erààn door foute verkeersinschatting. Stress werd weggewerkt met een kaartje voor de late voorstelling en een etentje vooraf. Giecheldegiechel wanneer Olijf vaststelt dat foto's nemen op onnozele momenten aanstekelijk begint te werken. Eén glaasje alcohol (de controles zijn me bijgebleven) en een koffietje tegen de slaap tijdens de film. Alles lukt.Olijf's kinderhand is weer gevuld.

Olijf is ijdel. De "mindere" foto (en die wàs er!) komt hier niet op :)

Familietijd

Ik ZOU moeten schrijven dat het allemaal leuk en fijn en geweldig is.
Papa's zus en schoonbroer op bezoek.
De mens kan nog eens lekker plat dialect praten terwijl hij een spelletje kaart speelt.
Hij is content.
Was.

Verder zwijg ik beter.

het kaartspel op blog moet me eraan herinneren dat leuk kàn, al is het maar voor kort.

Briscola, als ik me niet vergis