Ditjes en Datjes

Maandagavond

in m'n straat gaat een autoalarm af. Het is van het eenvoudige type: continu claxongeluid.
De eigenaar in kwestie is "even" zo'n 30 km verder op kleinkindbezoek en weet nergens van. Dochter van eigenaar zal zich "zo snel mogelijk" ter plaatse begeven om het euvel op te lossen.
"Zo snel mogelijk" is intussen al een dik uur geleden en het alarm loopt nog steeds.
Ik maak van de nood en deugd en hoop te weten te komen hoe lang een standaard autobatterij het trekt met zo'n alarm. Om 21 u moet ik even de deur uit. Rond 22 u verwacht ik thuis te zijn.
Hopelijk valt het ding niet uit in die tussentijd :)
Tenzij dochterlief intussen haar "zo snel mogelijk" in de praktijk heeft gebracht...
Dan weet ik nóg niets...***

Kauwgom op de automat.
Al enkele weken rij ik rond met een kauwgomvlek op m'n automat. Aan de bestuurderskant wel te verstaan.
De andere plaatsen ken ik persoonlijk niet zo goed, vermits ik zonder fout achter het stuur plaatsneem.
Hoe dan ook... dankzij het autoalarm en m'n nèt-voldoende-ontwikkeld-rampentoeristenbrein ben ik buiten geweest en besliste ik éindelijk om de mat mee naar binnen te nemen.
"Wasbenzine" dacht ik. Dat heb ik nodig. Dat héb ik zelfs..... dacht ik.
Nergens wasbenzine te vinden....
Wel terpentijn, terpentijnolie, synthetische en cellulose-thinner en aceton.
Een paar van die dingen probeer ik uit.
Het resultaat ziet er schappelijk uit.... tenzij ik binnen enkele uren vast zou moeten stellen dat de produuctjeuhs een gaatjeuh in m'n automatjeuh hebben gebrand.
Ik wacht af.

Win 100 000 euro in één minuut
... zegt de Nieuwsbladmail me.
Een mens is nieuwsgierig, op het ongezonde af. Goed wetende dat het te mooi is om waar te zijn, ga je tóch even kijken, tegen alle logica in.
Een nieuw programma, zo blijkt, waarin mensen binnen één minuut allerlei huis-tuin-en-keuken-spelletjes moeten uitvoeren om alzo aan het felbegeerde geld te geraken.
Entertainment.
Olijf is niet goed in spellekes dus laat de 100 000 euro voor wat ze zijn en slaat aan het bloggen.
Over ditjes en datjes.

***
18u30.... het alarm valt met tussenpozen uit... het einde lijkt in zicht....
Ik loop even (op kousenvoeten bij -3°C!) naar buiten om te constateren dat iemand in de auto is geraakt. Ik ga niet dichterbij om te kijken. De motor draait even... en dan weer niet meer.
Het alarm toetert jolig verder.
Ik vermoed dat ik het batterijleven niet zal te weten komen. Een vol uur draait ie alvast ongestoord verder... zoveel heb ik vandaag geleerd :)
18u40. Iemand heeft het alarm het zwijgen opgelegd. Het interesseert me allang niet meer HOE ze dat precies hebben gedaan. Misschien kwam er wel een zware voorhamer aan te pas.
Het is hier weer stil in de straat :)

begrijpe wie begrijpen kan...

Met statistieken kan je veel aanvangen.
Ik ken enkele mensen met wie ik enkele uurtjes over statistiek zou kunnen palaveren.
Maar daar gaat het vandaag zelfs niet om.

De statistieken waarvan sprake, zijn de "stats" die je her en der kan verkrijgen omtrent blogbezoek.
Heuse getallen over aantallen, herkomst enzoverder.
Om nog te zwijgen van de reacties die posts kunnen losweken bij mensen.

Eigenaardig genoeg... en dit vind ik betreurenswaardig ZONDER te solliciteren naar reacties.... geraken mensen in het algemeen veel minder geïnteresseerd in schrijfsels van zodra er enig spoor is van optimisme.
Dàt in tijden dat een mens meent te ontdekken dat  donker en negatief doen niet aangenaam is voor de medemens in het dagdagelijkse bestaan. Het real life-bestaan, wel te verstaan....

In het èchte leven hoor je te doen alsof alles prima gaat als je geen vrienden wil verliezen.
Virtueel lijkt dat net iets anders te liggen.
Ik vraag me af of dit te maken heeft met een vreemde vorm van voyeurisme.
't Is goed wanneer het slecht gaat.... ofzo..... een beetje à la The Bold and The Beautiful
Met een snuifje spanning - haalt ze het, haalt ze het niet? - is lezen nog nèt dat beetje interessanter.

En dus - vandaag even voor het gemak oversimplificerend - is een tekst vol positivisme en hoop ... tja.... gewoon .... vervelend.

Dat vertellen statistieken dan weer.

De vraag voor Olijf is.... voldoen we aan deze verwachtingen slash veronderstellingen of doen we dat niet?

Koppen

Het leven van dichtbij: koppen

Vandaag sta ik stil bij 2 van de 3 reportages.
Opwarming van de aarde laat ik voor een keertje even links liggen.
Niet omdat het me niet deert, niet omdat het me nix kan schelen. Wel omdat de andere twee me méér aangrepen.

Thierry, armoezaaier

Olijf heeft dagelijks te maken met mensen die ergens in de buurt van de armoedegrens leven.
Vandaag ben ik diep beschaamd.
Om m'n afstomping.

In Koppen zie ik Thierry, voormalig succesvol en rijk man. Door omstandigheden (en ik lette even niet op, dus de precieze oorzaak ben ik kwijt) verloor hij alles: werk, relatie, geld.
Depressie leidde tot jobverlies wat op zich weer leidde tot een miljoenenschuld.
Vandaag leeft Thierry à rato van 30 euro per week.
Hij legt zichzelf op dat hij niet méér dan 1 euro per dag mag spenderen aan eten. Eén euro per dag!
Hij heeft kinderen en die wil hij niets tekort doen.
Voor kleren en speelgoed shopt hij bij de Kringwinkel.... slik.
Wat hij daar vindt, is nog te duur voor zijn budget.
De waardigheid waarmee hij z'n lot draagt, treft me diep. Ik denk na over de manier waarop ik naar sommige van m'n klanten kijk..... Hier moet wat veranderen, zeker weten.
Gelukkig heb ik de laatste weken om één of andere onverklaarbare reden sowieso al een andere houding aangenomen. Verder op dat élan, op z'n minst!......
en tóch schaam ik me....

Orgaandonatie.
Kindjes - JONGE kindjes - worden aan het woord gelaten. Allen wachten ze op een orgaan. Sommige al enkele jaren.
Olijf ként orgaandonatie. M'n zus heeft er drie en een half jaar op gewacht. Zij is geen kind maar - naar mijn mening - even goed veel te jong om het leven al te zien inkorten omwille van een slecht functionerend orgaan.
De kinderen die ik op de TV zie, zijn nóg jonger. Ze zijn zelfs niet begonnen aan hun volwassen leven.

Na de transplantatie bij m'n zus besloot ik om alvast bij de gemeente langs te gaan om m'n orgaandonatie te laten vastleggen. Intussen is een jaar gepasseerd en heb ik nog nix ondernomen.
Alweer schaam ik me diep.
Nieuw punt op de pijplijst.

Verder: geen verdere wetenswaardigheden voor deze dag.

Heen en Weer

Er zijn OP-dagen en er zijn NEER-dagen.
Zo gaat dat.
Ik hou het erop dat we allemaal ménsen zijn, Olijf incluis.

Vandaag, voor alle duidelijkheid, was een OP-dag.
Maar ik maak nog fouten, een zéér gevoelige hoeveelheid fouten zelfs.

Er zijn dagen dat ik mezelf een stevige "toek op et oog" wil geven voor alle fouten die ik maak.
Andere dagen doe ik in een "ach wat" modus gewoon verder, bewust van de ongelooflijke brol die ik voor mezelf en voor anderen veroorzaak maar vastbesloten om hieruit wat te leren.

En zo ga ik heen en weer, op en af.
Zucht... yep... zucht.....

Morgen, lieve mensen, Morgen, onnozel licht gestoorde Olijf, ... is er alweer een andere dag.
En dan nemen we ons voor - net als gisteren net als vandaag - dat we het gewóón opnieuw proberen.

Solidariteit: deel 2

Het kan ook anders, merk ik vandaag in de supermarkt.
Heb snel snel boodschappen gedaan. Zonder boodschappenlijstje... en dan durft het wel gebeuren dat je aan de kassa staat en je plots beseft dat je nog wat vergeten was.

Geen nood, de dame voor mij is nog druk doende... ik loop even snel naar de rayon.
De eitjes.... verdorie, waar staan de eitjes?
Loop loop loop... Olijf kan geen eitjes spotten.
Dan maar weer snel terug naar de kassa.
Net op tijd: het is aan mij.

Ik vraag aan een vriendelijk uitziende dame achter mij of zij wist waar de eieren stonden. Zij weet het.
Maar oeps, ik heb geen tijd meer.
"Geeft niet" zegt ze "neem de mijne maar, ik haal wel een nieuw pak".

'k Had niet eens gezien dat ze ook eieren had genomen. Had ik het gezien, ik had misschien niet eens wat durven vragen ... om niet "behoevend" te lijken.
Maar de mevrouw was lief en inschikkelijk.

Een ànder soort van solidariteit. Van huisvrouw tot huisvrouw, denk ik maar.
Prachtig.
Het bestaat nog.

Zo kan het óók.
Olijf, stop met zeuren!

Solidariteit: genoeg is genoeg!

Journaallus.
"Zwangerschapsverlof van 20 weken wordt waarschijnlijk geweigerd"

Ik ben al niet bijzonder goedgezind. Dit bericht maakt het alleen maar erger.
Het wordt tijd dat ik maar eens volmondig uitroep dat ik het beu ben, die solidariteit.

Olijf is een single, gezonde en werkende BONM (bewust ongehuwde niet-moeder)
Van mijn loon worden afgehouden:

• bijdragen voor ziekteverzekeringen
• bijdragen voor werklozensteun
• bijdragen voor al dan niet onbetaald verlof
• bijdragen voor ouderschapsverlof
• enzovoort
• enzoverder.
• Ik heb het geeneens over verhoogde verzekeringen wegens jaarlijks steeds vaker voorkomende natuurrampen....

en m'n lijst is niet af, wegens onvoldoende interesse in het reilen en zeilen van m'n politieke "meerderen".

In ruil daarvoor ontvangt een Olijf-prototype volgende "voordelen":

• nooit de vraag krijgen of zij eens zin heeft in een vakantie tussen kerst en nieuw: traditioneel dé familievakantie bij uitstek. Geen gezin, geen verlof gepland.... toch?
• Geen recht op ouderschapsafwezigheid, zij het om zelf geworpen kinderen groot te brengen, zij het om geadopteerde exemplaren hun weg in de wereld te tonen
• Extra veel werk opnemen omdat meer ziekelijke collega's regelmatig afwezig melden
• twijfel omtrent het eigen pensioen ... vermits de werklozen (al dan niet asielzoekende ocmw-hongerigen) de koek voortijdig onder zichzelf verdelen
• Onveranderd toeslag op de single-kamer tijdens de vakantie
• Géén claim op verzekeringen omdat ik "slim" meende te zijn toen ik een huis op een heuvel kocht, daar waar mijn meer vermogende medemens voor een habbekrats anderhalve hectare grond kocht in overstromingsgebied
• geen recht op renovatiepremie omdat één of andere idioot destijds besliste dat een minimumloon nog nét te hoog was om daar aanspraak op te maken (maar wél een nieuw marmeren vloer in overweging nemen als renovatiekost???)
• meebetalen voor de ecobonussen van de "sukkels" die de centen vinden om zonnepanelen op het dak te leggen (voldoende om een half dorp een jaar lang van electriciteit te voorzien)

....
soms heb ik zin om luidkeels te schreeuwen STOP!

Ik wil m'n vollédige loon en ik wil zélf bepalen met wie ik solidair ben!
20 weken zwangerschapsverlof? Waarom niet meteen een heel jaar? Of Twee? Of Drie misschien, net lang genoeg om de kleine naar de kleuterklas te tronen....Komaan, haal het bij mij! Ik heb tóch geen kosten!

Vergeeft u me dus als ik niet meteen m'n portemonnee tevoorschijn tover bij de volgende omhaling voor het drug- en alcoholafkickcentrum?
Ik rook... en ik droom er niet van om een bijdrage te vragen voor het longkankerfonds!

I am well and truly fed up.
Verwondert het u?

Bah nee... ik wil graag nog een bijdrage voor scheidingsverlof. Dat kan er nog nét bij....

Noem me één voordeel die een single, gezonde, werkende BONM geniet... en ik geef m'n ongelijk toe.
Ik daag u uit.

levenslessen aan de foon

"Voorlopig pas ik m'n normen even aan", zegt hij.
Olijf steigert.
Hoe doe je dat? Je normen aanpassen?

"Ik zet me erover door de realiteit te zien", dat zegt hij ook.
En Olijf steigert weer.

Maar omdat Olijf wéét dat ze er doorgaans 2 jaar over doet om te ontdekken dat hij gelijk had, neemt ze zich voor om deze wijze lessen een voorsprong te geven.
Normen aanpassen en de realiteit zien.
Dat zullen we maar eens doen.

Mannen behandelen als afval en je realiseren dat je groote liefde .... het eigenlijk niet waard was.
Eén grote vergissing, spijtig genoeg. Een beetje zonde zelfs dat het ooit had moeten gebeuren.
Maar: no pain no gain. Voorlopig moet die stelling het allemaal even "rechthouden".

Hij heeft altijd gelijk, zo blijkt na verloop van tijd.
Hij is slimmer dan ik, al weer ik me als een duivel in een wijwatervat.
Ik hou ervan om een punt te maken, zelfs wanneer ik NU al weet dat ik LATER ongelijk zal hebben gehad.
Het doet er niet toe.
We hebben allemaal normen en waarden. We doen graag alsof we ons eraan houden.

Zalig degenen die niet doen alsof en lekker toegeven dat ze hun normen aanpassen aan de noden van deze wereld.

Soms is Olijf gewoon een idioot.
Oftewel.. zoals de show die ik binnenkort hoop te zien: IK is een idioot.

Geen grammaticale fout. U moet ànders leren lezen.
Olijf leert dat ook. Alleen... wat traag.

Zet es een liedje op....

Maandag. Olijf's tweede weekenddag. Altijd.
Dat heb je wanneer je 's zaterdags werkt.

Maandagen zijn stil. De meeste vrienden werken wanneer ik thuis ben, net zoals ik werk wanneer de vrienden thuis zijn.
Maandagen zijn er voor Olijf. Thuis, ruimen, boodschappen, dat soort dingen.

Om de stilte te breken, gaat af en toe de Media Player aan. Vooruitgang: alle muziek staat op pc met z'n player. Cd's en dito speler worden nog zelden gebruikt.
Lijstje openen, lijstje overlopen en kiezen.

M'n oog valt op Riccardo Cocciante.
In België heeft hij destijds enige aandacht verworven met nummers als Sincerità, Margherita  en ik geloof zelfs Se stiamo insieme.
In z'n vroege dagen, toen hij het nog moest hebben van covers, maakte Marco Borsato gretig gebruik van Cocciante's meer dramatische nummers.
Margherita behield onveranderd z'n titel in het Nederlands. Een ander lied vol aanzwellende dramatiek werd Waarom nou jij?
Quando finisce un'amore heette het in de originele versie.
Het oude originele nummer kende Olijf al jààààren vóór Borsato het vertaalde.

Een echte tearjerker, u bent GOED gewaarschuwd.
Hoewel Borsato z'n best heeft gedaan met zijn versie, vind ik Cocciante nog nèt dat stukje hartverscheurender...
Het zal u niet verbazen dat Olijf het in haar jonge tijd regelmatig draaide op momenten van heartbreak...  tja, u weet hoe dat gaat. Je voelt je rot en met een streepje muziek kan je dat sadomaso-gewijs nog eens onderstrepen.

Vandaag valt m'n oog dus op Cocciante.
Zou ik het nog eens beluisteren? Het is al zo lang geleden. Kan ik ernaar luisteren zonder iets te voelen?
Ik luister.

Nope... "zonder iets te voelen" gaat niet. Nog steeds niet.
Maar luisteren en het daarna weer van me afzetten wil intussen best wel lukken.
Oef.

Om de zaak wat extra te rationaliseren, zet ik me aan het vertalen. Nooit ben ik tevreden met een vertaling van een lied, maar het zet het hoofd aan het werk... in plaats van de emotie. En voor een Olijf is dat goed.
Van u verwacht ik allerminst dat u het leest. Waarom zou u ook?
Als ik mezelf vergelijk met de meeste trendy muziekliefhebbers (en ik ga er voor het gemak van uit dat u eerder een STUBRU-fan bent...), dan wéét ik met stellige zekerheid dat mijn muziekkeuze niet de uwe is. Dat is ok.
Maar ik getroostte me de moeite om te vertalen, dus de tekst komt hier op. Voor de volledigheid en niets méér.

Timing

Jovanotti, m'n favorietje...
hij lanceert z'n nieuwste single op Facebook...
Het werd aangekondigd voor  december en hij heeft niet gelogen.
Twee december stipt ontvang ik een bericht dat het nummer online staat.

Olijf laat zich zulks geen twee keer zeggen, plugt de oorfoontjes in en luistert tijdens het werk naar het nieuwe nummer.
Zoals dat altijd gaat, moet het eerst even in het oor gaan liggen.
Weet nog niet of ik er wild van zal zijn, maar het onderwerp kon weer niet op een beter moment arriveren.

Zucht maar eens.
Titel: Tutto l'amore che ho
(Alle liefde die ik heb)

jaaaaaaaaaaaa jaaaaaaaaaaaaaaaa.... zucht, diepe zucht, I know...

Voor mezelf poot ik het refrein even hier neer. Het kon wat mij betreft niet op een geschikter ogenblik arriveren.

considerando che l’amore non ha prezzo
sono disposto a tutto per averne un po’
considerando che l’amore non ha prezzo
lo pagherò offrendo tutto l’amore, tutto l’amore che ho

Tegenwoordig hebt je online vertaalmachines.... ik zou zeggen: voor wie zich niet kan houden....

Van J's FB-pagina. Een ... mwha...."vliegend" paard. I wonder why???

1 december

De eerste dag van de laatste maand van het jaar.
Oók de dag waarop ik in "mijn" winkel het boek vind waarvan eerder sprake... slechts enkele dagen nadat ik er voor het eerst iets over las.... vreemd.... LOA at work.

Dit laatste maakt me blij, dat ik dingetjes in m'n leven kan "roepen" en ze zo snel kan zien verschijnen.
Het mag voor de meesten onder u als je reinste onzin klinken, maar ik "verkies" het te zien als iets wat ik heb aangetrokken. Baat het niet, het schaadt ook niet... en dat geldt zowel voor m'n vreemde visie op deze dingen als voor het eet-en-levenswijze-boek op zich.

Na zowat een uurtje lezen ben ik op pagina ergens in de 40 beland en ik lees nix wat als ongezond zou kunnen bestempeld worden, dus ik vrees niet.

Vandaag is het ook verdacht stil op msn, mijn lijn met de buitenwereld.
Ik geef toe: meer dan eens vraag ik me af of er werken aan de gang zijn bij msn, net omdat het zo vreemd stil blijft.
Niemand maar dan ook niemand online, een hele dag lang (of althans, de keren dat ik een blik ga werpen uit nieuwsgierigheid). En u weet hoe dat gaat: als je merkt dat iets ontbreekt, ga je des te vaker kijken of "het" is teruggekeerd....
Pas rond negenen in de avond, wanneer ik terugkom van de traditionele spaghettiavond bij de oudjes (alwaar het ook verdacht stil was omdat zus, schoonbroer en petekindje niet dààr maar in de kliniek zijn) vind ik I online. We wisselen enkele zinnen, waarna ik besluit het knusse bed op te zoeken.
...
wat later keer ik terug naar de pc voor de blog.
Verslaving... je mag het zo noemen, ik noem het ook zo...

Dus, concludeer ik... dingen trek ik moeiteloos aan. Na jaaa, "moeiteloos"... zo wíl ik het zien.
Met vrienden doe ik het ook behoorlijk goed... vind ik... en dat heeft veel, zoniet àlles te maken met wat je er zèlf in steekt.
Alleen (en u voelt me al aankomen): dat éne ding, hetgene wat ik het aller-aller-allerliefst terug zou willen zien keren in mijn persoonlijk leven (en dus NIET noodzakelijk in de vorm van één specifiek persoon....)... dat laat verdomde lang op zich wachten.

Om mezelf te troosten, om de dagdagelijkse drive maar niet op te geven, maak ik mezelf wijs dat het zo is omdat ik nog wat te leren heb vooraleer ik het verdien.
...Of iets van die strekking.

Tja... iedereen heeft íets nodig om in te geloven. Bij Olijf heet dat "iets" niet God, Hemel, Lot of wat voor ongrijpbaars dan ook.
Het heet ... goh... hoe héét het? Het leven dat ik zèlf in handen heb?
Ik weet het niet.
Het leven heeft iets met me voor dat ik nog steeds niet begrijp.
En daar moet ik het voorlopig toch maar mee doen.

Vandaag (en de hopelijk de volgende dagen) houdt m'n nieuw gevonden boek me even zoet.
Het boek en de warme affectie van dichte of verre vrienden.
Daarna zie ik wel.