de ene losse gedachte na de andere

Al een hele week weet ik me gebombardeerd door allerlei beelden en ideeënflashen... waarvoor ik geen tijd vind om ze neer te schrijven.
Ach ja... la vie.

Dinsdag en woensdag heb ik gewerkt, en dat liep prima.
Ik blijf twijfelen of ik eerlijk zou antwoorden op de vraag "hoe gaat het met je?" of hier en daar het verwachte zou veinzen.
Ik ga voor eerlijkheid. Het antwoord is dus steevast "redelijk goed eigenlijk".
Ik hoop op die manier ook wie zich bijzonder ongemakkelijk voelt in deze situaties een beetje gerust te stellen. Ze móeten voor mij niet over eieren lopen. Het mag gewoon zijn zoals elke dag.

Soms voel ik me schuldig. Het verdriet dat ik voelde bij het afscheid van het oud-lief was destijds onbeschrijflijk voor me. Het duurde ook zo onwezenlijk lang, die droefheid.
Wanneer ik dan merk dat het nu "redelijk goed eigenlijk" gaat met me... vraag ik me zélf af wat er mis is met me. Hoe ik zoiets kan maken?
Even later doe ik een poging om alles te rationaliseren. Misschien heeft m'n vorige rouwperiode me gehard. Of heb ik intussen 9 jaar tijd gehad om te wennen aan het nakende afscheid van m'n papa.

Nog twee dagen en het is zover. De begrafenis. Het heeft lang geduurd. We wilden de familie uit Italië de kans geven om de trip hierheen te organiseren. En dat hebben ze gedaan.
Neef uit Zwitserland arriveert vrijdagavond en vertrekt zondagmorgen.
Tante en neef uit Italië arriveren vrijdagochtend en vertrekken maandagmorgen.
Bon... dat wordt wat rijwerk, maar ik heb het er graag voor over.

De gebedsdienst krijgt vorm. De zussen en ikzelf hebben geprobeerd om er iets van te maken waar papa "trots" op zou kunnen zijn.
Hoe vaak de zin "we denken dat papa het zó zou gewild hebben" de afgelopen week is gevallen, kan ik me zelfs niet meer voorstellen.

Morgen steek ik m'n afscheidswoord in elkaar. Of toch enkele houvastpunten zodat ik "het" hopelijk niet verlies in de kerk...

Intussen staat de televisie aan. Take me out is het achtergrondlawaai van m'n keuze. Nog nooit gezien en ... vandaag eigenlijk ook niet. Hier en daar een beeld volstond om me alweer (hoe is het mogelijk?) te verwonderen over de dom- en oppervlakkigheid van onze Vlaamse bevolking.
Een meute vrouwen achter een lichtgevende pupiter beoordelen mannen die "zo lang mogelijk de interesse van de dames moeten proberen vasthouden".
Nou nou... "Wesley uit Bornem" die ik de revue zag passeren... het was weer de moeite.
Ben IK blij dat ik niet achter een pupiter stond.... (daarvoor moet je je om te beginnen alvast inschrijven voor dergelijke nonsense en ik ben mezelf eeuwig dankbaar dat ik dàt (nog?) niet doe :))
Wanneer ik een man zie wiens kapsel zonder enige twijfel langer tweeken en pimpen nodig heeft dan het mijne.... dan gaan mijn haren rechtop staan. Ik kàn me vergissen, maar iets zegt me dat hij zich ook schminkt.... neen dank u :)
Verwonderlijk genoeg (op het eind mag de man z'n uiteindelijke keuze maken, nadat zo'n 90% van de vrouwen hem roemloos hebben gedumpt) kiest meneer geweldig-ingewikkeld-kapsel het meest glamoureus ogend meisje eruit. Oók haren die een kleine 3 uur werk benodigen, jurkje dat met moeite de flamoesj bedekt en (zijn woorden) "ze lijkt wel een Hollywood-ster".
Diepgang troef :)

ZUCHT

Hoffkliniek, nóg zoiets.
Olijf ondergaat sinds kort (én volledig uit eigen "beweging") een behandeling om wat aan de "natuurlijke" schoonheid te doen. Bij de dermatologe. De vertrouwde dermatologe.
Een madam die de vijftig nabij of voorbij is, zelf nog steeds haar telefoons opneemt én dagelijks tot rondom middernacht werkt. Een mens waarvan je je afvraagt waar ze haar energie en gedrevenheid vandaan blijft halen. Een heel gewoon menske... waarschijnlijk ook de reden waarom Olijf zich zo goed voelt bij haar.
Terwijl ik me laat behandelen bij haar, vernoem ik de wacko Limburger even. Wat ik hem op TV zag doen met een vrouwengezicht, algehele verdoving en een ware staalborstel.
"Die man is behoorlijk gek", zegt ze. "En het resultaat van zijn behandelingen is helemaal niet bewezen."
Wanneer ik die kerel zie, krijg ik kippevel... en néééén, NIET in de positieve zin.
Z'n maniertjes, z'n houding, z'n arrogantie... àlles doet me gruwelen. Tegelijk vraag ik me af hoe anderen erin slagen om hun lijf en leden in zijn handen te leggen.
Zou TV-bekendheid daar voor iets tussen zitten? Of de bizarre noodzaak om meteen wereldkundig te maken dat je twee basketbal-grote implantaten koos om er aantrekkelijker uit te zien?
Mja.... kan me ónmogelijk voorstellen dat ik ooit een charlatan als de wacko Limburger aan m'n lijf zou laten prutsen...

Wij zijn rare mensen. Heus wel.

Er tussen uit

"Heb je zin om es te gaan uitwaaien?" krijg ik op de sms gisteren middag.
Berichtje wat laat gezien maar desalniettemin een schitterende vraag.

Jaaaaaaaaaaaaaaaa, Olijf heeft zin én nood om es flink te gaan uitwaaien. Fijn dat er nóg mensen een frisse neus willen.

De vraag de avond voordien om eens lekker te gaan dansen in een veemarktdiscotheek had ik dan weer wél aan mij laten voorbij gaan. Het leek me nog niet echt het juiste moment om een keuringsronde te gaan doorstaan. Persoon in kwestie, niet in het bezit zijnde van internet (waar vind je die nog?) wist ook helemaal niet dat Olijf in andere sferen vertoefde.

Maar onschuldig uitwaaien, dat leek me een puik idee.
De brievenbusronde die ik daarvoor met mama had gepland (wegens adressen zonder huisnummer waarvan zij wél het huis op zicht kon herkennen) liep enigszins uit, maar met een half uur vertraging kon Olijf dan tóch de wijde wereld intrekken.... langs de Scheldedijk met de neergaande zon pal in de ogen.

Het
deed
danig
deugd!

Bij schemer stapten we een (drank?)zaal binnen, alwaar de waard ons een Slijkneus suggereerde. Een ambachtelijk gebrouwen bier dat we móesten proeven.
Zeg ambachtelijk  en bier  in één zin en Olijf zegt bring it on mate!

Enkele uren en twee slijkneuzen later wilde de waard stilaan afsluiten.
Honger! Tijd om nog wat te eten?
Ah be joak :)
In Egypte had een mededuiker en horeca-uitbater me gezegd dat ik het relatief nieuw Oosters resto in m'n gemeente maar es moest proberen. Prima uitvlucht vandaag om dat ding es te gaan checken.
Japans (en dus rauw) voor Olijf, Chinees (en dus warm) voor disgenoot E.

Of hij wat tegen chopsticks had, vroeg ik?
Niet echt, maar hij was ze niet helemaal meester.
...
:)
Geen nood: Olijf was gewillig chopstick-master (bon ja... master... ik kan ermee om)

De warme sake en fles Goede Kaap moeten hebben geholpen, want tegen het eind van de maaltijd jongleerde E de (overigens NIET klevende) rijst (... foei foei) gezwind met de stokjes naar binnen.
Zo'n dingen doen me lachen.
En dat mócht, vond ik, lachen.

Ja, m'n papa is niet meer bij ons en ja, er zijn momenten waarop ik het bijzonder moeilijk heb.
Maar er zijn er óók waarop ik kan zeggen "het is best ok met me".
Ik vind dat ik daar niet om moet liegen. Medelijden wekken omdat dat kàn, is iets wat ik probeer af te leren. Is het goed, dan is het goed. Ik doe me niet sterker maar óók niet zwakker voor dan ik me werkelijk voel. Maakt allemaal deel uit van m'n (hopelijk nog lang durende) pogingen tot ongebreideld optimisme.

De dag eindigde met een stevige koffie en heel veel gemijmer ten huize Olijve. Nog es lekker doorkletsen tot een "kot" in de nacht.
Het deed deugd, neh. Batterijen alweer een beetje opgeladen.
Meer moet dat niet zijn.

Vanochtend begon ik de dag met het doorbladeren van m'n online foto's op FB. Het viel me op hoeveel mooie momenten ik heb meegemaakt afgelopen jaar.
Akkoord, er waren er ook veel minder mooie bij. Méér dan ik me wil herinneren.
Maar het punt is: ik keek naar de móóie.... en ik voelde me nog es dankbaar.
Dat was het punt.

Gisteren namiddag is daar alweer een mooi moment bijgekomen. En in ware FB-filosofie pleurde ik dat moment op de site.
Ik hoop dat ik volgend jaar deze tijd alweer hetzelfde mag denken.
"Ik heb erg veel mooie momenten gehad".
Life is good.... enzo...

...zijdank

Neen, niet God... wel ZANGERzijdank.

Het ziet ernaar uit dat één en ander nog in orde gaat komen.
Dat hebben we allemaal te danken aan de zanger en zijn ongetwijfeld jarenlange ervaring met koppige oude knarren.

Olijf had enkele verzuchtingen aan de diaken geformuleerd maar had (gelukkig) de tegenwoordigheid van geest om eerst de mening van de zussen te vragen (zie ASAP).
Enkele uren later vernam ik van jongste zusje, die het contact met de zanger onderhoudt, dat hij het gedaan had gekregen dat bijna alle gevraagde nummers aanvaard werden. Wat niet werd aanvaard, had uiteindelijk te maken met moeilijke ongekende partituren die niet toelieten om alles nog op 1 week tijd in te studeren.

HOE hij dat precies heeft gedaan gekregen, is mij een raadsel, maar wat telt, is DAT hij het heeft gefikst.
LOA at work :)
Olijf blij dat de ongenoegenmail nog niet verstuurd was :)

De zanger "pleegt" af en toe wel een fooitje toe te stoppen voor getoonde goede wil. Vanzelfsprekend dat wij, de opdrachtgevers, die fooi "overnemen"...
Hoewel ik me afvraag wat een succesvol ex-arts met fooien moet,.... laat staan ... eigenlijk.... de culot zou hebben om die te aanvaarden.... tenzij voor het offerblok.

Maar goed, zolang het bij een (hopelijk bescheiden) fooi blijft en zolang de problemen dààrmee van de baan zijn, wil ik in de beurs tasten.

pfff.... en zucht.
de week mag snel voouit gaan.

ASAP: la vie en mots

Voor het eerst in jaren (of ... deed ik het al ooit?) gebruik ik het "woord" ASAP.

Ik stuur een sms naar m'n zussen met de vraag om hun mail ASAP te lezen. Er zit een zekere dringendheid achter.
Deze dagen hangen mensen en gebeurtenissen, organisaties en beslissingen samen...eigenlijk zoals iedere godgegeven dag, maar deze dagen word ik het meer gewaar.

ASAP dus, dat vraag ik.

Enkele minuten later denk ik even na over deze term. Hij heeft iets dwingends. Iets van "doe het NU, or else...."
En dat terwijl ASAP niets méér of minder betekent dan zo snel als voor jou mogelijk is.

Gek, hoe je een vriendelijk verzoek door middel van een stomme afkorting plots dwingend kan maken.
Het is niet moeilijk om van het leven een boeltje te maken.

En zie, terwijl ik schrijf, antwoordt één van beide zussen. ASAP was voor haar Nu.
Goed genoeg voor Olijf.

In de naam van de vader

Op een moment in m'n leven waarin ik me "gedwongen" zie om nog eens mee te spelen met de Kerk (genoodzaakt is misschien een beter woord), word ik er voor de zoveelste keer aan herinnerd waarom ik als tiener me begon af te zetten tegen het instituut.

Het komt van alle kanten.

De perikelen met de begrafenis van m'n papa zijn intussen gekend.
Even waren we hoopvol, toen de diaken z'n goede wil toonde (en zich vrijwel overal, inclusief de muziek kon vinden in onze wensen)... tot de bariton-meneer gisteren belde dat de organist dwars ging liggen.

De organist! De koster! Meneer de ik-was-vroeger-een-gerespecteerd-arts-en-ik-heb-dus-een-uitgesproken-mening-waar-u-absoluut-rekening-mee-moet-houden!

Ik begrijp dit niet! Het is te zeggen: ik begrijp het wèl. We hebben alwéér te maken met een huizenhoog ego, een zelfverklaard christen die - alwéér- uit het oog verliest waar geloof in wezen voor staat.
Wat hier gebeurt, is dat ik het wel begrijp maar het eigenlijk feitelijk niet WENS te begrijpen.
Ik WIL geen begrip opbrengen voor zogenaamde hooggeleerden die de idiootste dingen doen en deze trachten te verdoezelen met geschriften en regeltjes die ooit door MENSEN (GEWONE stervelingen zoals u en ik) werden uitgevonden voor wie weet welke reden.

De ene had misschien de bedoeling om het geloof in "iets goeds" te promoten en dat deed door dat geloof te verwoorden in parabels, teksten en beeldspraken.
Anderen - veelal eeuwen later - "interpreteerden" die regeltjes en zetten ze naar hun hand. Ze hadden een gewéldig medium gevonden om hun volk netjes in de rij te houden. Alles voor hun God.... als we dat maar geloofden... voor wiens goed?

Tijd om mezelf te onderbreken.
De koster dus.... hij wil enkel religieuze muziek. Dat hij enkele van onze gekozen nummers maar nix vindt wegens niet religieus, wil ik nog snappen. Wanneer hij echter de gekozen versie van het Ave Maria niet wenst te spelen "want te operette-achtig" (en onze bariton koos het enkel omdat het in zijn toonaard is geschreven, tussen haakjes...) dan knapt er iets in mij.
Dan vraag ik me werkelijk af "WAAR ZIJN WE MEE BEZIG???"

Is er in de bijbel dan geen sprake van mededogen, liefde voor uw naaste, goed doen waar het kan?
Het wordt tijd dat ik hem eens lees, die geweldige bijbel. Het MOET zijn dat egocentrisme, narcisme en andere karaktereigenschappen van dit allooi een stevig hoofdstuk kregen.... zoniet kan ik het niet verantwoorden.

Ik hoor u denken "Olijf... je praat zo graag over ego's. Hoe zit het met het jouwe? Je bent toch ook niet bereid om te wijken? Waarover gaat het hier: je eigen willetje of het afscheid van je vader? En maakt het zoveel uit welke muziek er wordt gespeeld?"
Ik denk daarover na, geloof me vrij.
Het zou hypocriet zijn te beweren dat m'n strijdlust geen uiting is van een egootje dat zich wil manifesteren.
En toch....
Ik bekijk de uitvaartdienst als een laatste kans om, in aanwezigheid van wie hem lief had, m'n vader te herdenken zoals hij was, inclusief de weinige liedjes die hij ooit (vals) meezong. Een laatste eerbetoon, zeg maar.
Het stuit me dus stevig tegen de borst wanneer een mij onbekend iemand (die overigens samen met de pastoor rijkelijk betaald wordt om de dienst uit te maken!) z'n persoonlijke voorkeuren gaat opleggen.

Omdat er geld mee gemoeid is (de kerk doet niets voor niets, mocht het u ontgaan), veroorloof ik me volgende analogie.
Wanneer je een evennement organiseert en je boekt een DJ, ga je die man/vrouw toch óók niet aanwerven als hij/zij laat weten dat het de hele avond hoempapamuziek gaat zijn terwijl jij eerder aan een avondje onvervalste disco dacht???
Het verschil met de DJ is dat hij "slachtoffer" is van de vrije markt. Doe je niet wat ik je vraag, dan betaal ik je niet. Of beter nog: dan hoef ik je diensten niet.
De koster heeft hier minder last van. Die wordt je opgelegd. OF je zegt "eenvoudigweg" dat je het dan maar zonder hem zal doen. Geen koster, geen muziek (maar de prijs blijft dezelfde). OF nóg maar een extra mannetje inhuren die de plaats van de koster inneemt... met alle lange-tenen-gevolgen vandien.

Ze zetten je zoveel mogelijk schaakmat, onze christelijke dienstplichtigen. Zij weten verdomde goed dat sommigen (waaronder NIET Olijf, maar wèl de mama) schrik hebben voor "wat de mensen zullen zeggen". En daar sta je dan.... te wachten als een onnozel schaap op hun welwillende medewerking.


Ander hoofdstuk: een praatprogramma op BBC. Eén van de onderwerpen: mag je jezelf een christen noemen en tegelijk beweren niet in God te geloven?
Verhitte discussies en Olijf luistert maar met een half oor.
Het valt me vooral weer op hoe het bij sommigen enkel gaat om het eeuwige gelijk.
IK heb theologie gestudeerd, IK weet alles over heilige teksten en DUS ben ik een autoriteit terzake. Ik beweer dus, in mijn oneindige wetenschap (jaaaaaaaaaaaaaaaren heb ik hiervoor gestudeerd), dat je geen christelijke daden kan stellen als je niet in God gelooft.
...
euh?
...

Alweer diezelfde onzin.
Zonder God geen Goed?
Is het mogelijk dat de bollebozen van onze tijd simpelweg niet verder willen kijken dan de woorden die ze in één of ander boek lazen (zonder de geest erachter te interpreteren)???
Waar zijn we gebleven met "doe wel en zie niet om"?

Zoveel idiotie in één korte week slaat me met stomme verbazing...

Gisteren was ik boos, gewéldig boos.
Liet meteen weten aan zussen, moeder en schoonbroer wat ik wil wanneer mijn tijd komt. Ze namen er nota van.
Géén kerkdienst, onder geen énkele vorm. De Kerk màg er hoegenaamd niet aan te pas komen.
Orgaandonatie en crematie. Liefst afgerond met een verstrooiing op zee.
En zelfs dat laatste schijnt niet te mogen.
Nah ja.... daar valt een mouw aan te passen. Urnes mogen tegenwoordig mee naar huis. En wat je met de asse doet bij nacht en ontij.... dat hoeft niemand buiten de familie te weten te komen, denk ik zo.
Ik zàl eindigen aan zee. No two ways about it.

De Kerk: het kan ook anders.

Vandaag is - alweer - een goed gevulde dag.

10u: afspraak met een bariton-meneer die de mis muzikaal zal opluisteren.
We kennen hem van vroeger - nu bijna 20 jaar geleden - toen hij zong op de huwelijksmis van m'n zusje.
Een statige heer, netjes gekapt, netjes gekleed en zeer "voorkomend". Echt iets wat je van een bariton zou verwachten.
Hij heeft al wat huiswerk gedaan i.v.m. een nummer waar we om verzochten. Hij geeft suggesties, past zich aan of zal - indien nodig - een gevraagd nummer aanpassen zodat hij het kan zingen.
Professionaliteit troef. We houden daarvan.
Enige mogelijke kink in de kabel zal de organist zijn (die van het etiketje): een gepensioneerd arts die niet meteen gekend staat om z'n aimabele houding....
Maar meneer Bariton zal alles met de organist bespreken  - ik vermoed dat hij ervaring heeft met opgeblazen ego's - zodat wij ons daar niet teveel van hoeven aan te trekken.
Love it love it love it. Iemand die werk uit handen neemt in plaats van er nog wat werk bij te leggen.

14u: afspraak met de diaken.
Schitterend op tijd. Een man die - om te beginnen - de tijd neemt om even naar mama te luisteren. Zonder het als dusdanig te zeggen, krijgt hij alvast een beeld van wie papa was.
Ook bij het bespreken van het verloop van de mis onderbreekt hij niemand van ons wanneer papa ter sprake komt. Herinneringen ophalen, hem typeren als mens (met z'n goede en minder goede kanten): hij luistert en noteert discreet.
Soms laat hij zich wat gaan in katholieke overpeinzingen maar dat geeft ons dan weer de kans om hem als mens te leren kennen.
Ok, ik hou niet van preken maar ik voel me niet echt ongemakkelijk bij zijn uiteenzettingen en dat is op dit moment al heel wat.
Het wordt ook snel duidelijk dat hij voor zogoed als alles open staat. Teksten die twee dagen terug "niet konden" voor de pastoor, kunnen nu plots wel, zeer probleemloos zelfs. Ik zou zelfs méér zeggen: de diaken (hij heeft graag dat we hem bij de voornaam noemen... nóg zoiets... afstand kleiner gemaakt) vindt dat onze gekozen bijbelteksten zéér toepasselijk zijn en hem de kans geven om aansluiting te vinden bij de persoonlijkheid van papa.

De tégenstelling met meneer pastoor kón niet groter zijn!

Na volle twee uur zijn we rond. De vrijheden die hij ons gunt, geven ons een goed gevoel. Zelfs mama gaat zich beter voelen.
Is dit een man die z'n job goed doet? Een finale uitspraak kan ik pas volgende week geven, maar NU zeg ik: you bet!

Wanneer hij vertrekt, komt de dame van het rouwcentrum langs. Ook zij helpt ons waar ze kan. Goed, die mensen werken niet gratis, maar ze werd ons aangeraden en ik voel waaróm. Alweer: geld waard.

Meneer pastoor heeft finaal afgedaan voor mij.
Wanneer je ziet hoe het óók kan, is er in mijn wereld nog weinig ruimte voor vergiffenis.
Meneer pastoor ... pfoe!

Het Instituut "Kerk"

Het is niet erg genoeg dat een overlijden je vult met diep verdriet.
Het is niet erg genoeg dat je bankrekening "even" wordt geblokkeerd, net op een moment dat je hoofd niet helder staat en je tegelijk duizenden euro's moet neertellen voor de uitvaartdienst.
De Kerk staat altijd klaar om daar nog een schepje bovenop te doen.

Nu...
in tijden van nood slaan de zusjes de handen in elkaar, slijpen ze hun zwaarden en kruisen ze die moedig in ware 3-musketiers-stijl. Eén voor allen, allen voor één (of wie zei dat ook weer?)
Mama hoeft zich niet met de praktische beslommeringen bezig te houden.
Schoonbroer heeft de nodige voorzieningen getroffen voor de financiële kant van de zaken.
En de Kerk... die kan vierkant onze rug op.

We spreken af met de pastoor. Mama heeft een bescheiden devote adoratie voor het instituut Kerk.
Ze ziet wel wat er scheef loopt, maar om Jesuke te eren, wil ze al eens naar de mis gaan.
"Ieder z'n ding" denk ik en laat haar in haar stille verering.

Maar wanneer meneer pastoor langskomt om het verloop van de liturgie te bespreken, vallen onze monden open van verbazing.
Om te beginnen is "bespreking" een zwaar eufemisme voor "afgeven van wat teksten".
Zodra we iets meer details vragen, slaat meneer pastoor theatraal met de handen op het stapeltje papier en zegt "alles staat hierin".
Vragen we wat over muziek, dan tikt hij op het etiketje met de coördinaten van de koster. "Bespreek het met hem"
Slaan op het stapeltje, tikken op het etiketje, slaan op het stapeltje, tikken op het etiketje.

Bizar, vind ik.
Op de hamvraag "welke is de inbreng naar onze papa toe", is het antwoord kordaat en duidelijk.
"De liturgie is geen hulde aan de overledene, de nadruk wordt gelegd op de verrijzenis. In m'n homilie verwijs ik "dus" niet naar de overledene"
Monden alweer open van verbazing,
méér nog... de zusjes zijn met stomheid geslagen.
Geen verwijzing naar de overleden?
Heuh?
M'n papa hoeft niet zometeen op een voetstuk geplaatst, maar ik schijn me vaag te herinneren dat een uitvaartmis toch enigszins draait om .... degene die uitgevaren wordt???? Of vergis ik me????

We laten ons doen, bedanken meneer pastoor voor z'n bezoek en wandelen hem geduldig naar de deur.
We brengen de rest van de avond door met het lezen van de "toegestane" teksten waaruit we mogen kiezen.
Hoe meer ik lees, hoe razender ik word.

Eindeloos gelul over de koning op z'n troon, de verrotting en verdoemenis waarin we ons storten als we Hem niet volgen, mirakelen die Jesuke verrichtte (zonder z'n g*t op te lichten) zómaar... wanneer hij er zin in had (dat zou je vandaag de dag eens moeten proberen zonder voor charlatan te worden versleten), handenopleggingen hier en daar....
Schuldgebeden waaruit we mogen "kiezen".
Gemekker over ons lijden op dees aard....

Ik herkén hier NIETS in!
Oh ja, dat lijden bij ons leven hoort, heb ik (samen met de andere 6 miljard stervelingen) aan den lijve ondervonden.
Maar dat ons hoogste doel hier op aard lijden is... dat begrijp ik niet.
Het aankweken van schuld- en angstgevoelens maakt me helemaal kierewiet.
M'n moeder hebben ze op deze manier alvast goed te stekken gehad. Lijden, schuld en angst voelen... ze is daar goed in geworden. Zo goed zelfs dat het haar intussen nagenoeg onmogelijk is geworden om te beslissen welk kleur brood ze zal kopen vandaag.
Is de Kerk hiervoor verantwoordelijk? Zo ver wil ik niet gaan. Maar een goede hand hebben ze er alleszins in gehad.

Maar bon... Olijf krijgt het vliegend sch*t van de teksten. Geen ènkele hiervan wil ik kiezen.
En dan die opmerking over het homilie. Geen verwijzing whatsoever naar de overledene.
Waarom zou dat zijn, vraag ik me af.
Is die BS over "nadruk op de verrijzenis" de échte reden?
Zou het kunnen dat meneer de pastoor niet veel méér is dan een vastgeroeste ambtenaar die met dit kerkelijk excuus een prima manier heeft gevonden om een handvol eerder geschreven teksten zonder verpinken te herkauwen? Gemakkelijk toch, wanneer je niet eens de moeite moet doen om de overledene te leren kennen? Wie hij was, wat hij deed, waar hij van hield, waar hij NIET van hield?
Stel je voor.... zulks zou veronderstellen dat je telkens iets NIEUWS zou moeten voorbereiden....
Nope, dan is een klaargeschreven tekst stukkkkkkken gemakkelijker. En we noemen dat "nadruk op de verrijzenis".
De bange volgeling voelt dat hij met ieder tegenargument bot vangt want "de pastoor weet het toch wel beter zeker?" en meneer pastoor wint.

HAREN IN DE NEK RECHT OMHOOG
Het wild beest in me komt weer naar boven.

Maar we zijn moe. De voorbije dagen zijn zwaar geweest en we willen mama niet nog méér overstuur maken. Dus slapen we er een nachtje over.

Vandaag hervatten we het lees- en besliswerk. Hoe meer we zien, hoe minder we voelen voor de formule van meneer pastoor. Na enkele telefoontjes om goede raad te vragen, trekt Olijf de stoute schoenen aan en belt meneer pastoor op.
Op momenten als deze ben ik blij dat ik niet om woorden verlegen zit en dat m'n beetje levenservaring me voldoende assertiviteit heeft gegeven om niet bij de minste weerstand te zwichten. Want meneer pastoor doet z'n best.
Nee, het is niet onmogelijk om een gebedsdienst met een diaken te vragen (ergo, hem te vragen een stap opzij te doen... auch, dat moet zeer doen aan de kerkelijke tenen) en nee, hij wil me niet proberen om te praten (hetgeen hij wel een keer of tien herhaalt) MAAARRR hij vindt dat ik toch mag weten dat de mensen altijd zeer blij zijn met zijn missen en daar zééééér veel steun in vinden, zelfs al begrijpen ze de bijbelse teksten niet altijd (mijn grootste argument in aanloop naar m'n vraag om een gebedsdienst).

Dus... als ik het goed versta... begrijpen de mensen NIET wat u zegt, maar vinden ze er vreemd genoeg WEL steun in?.... denk ik. Ik spreek het niet uit. Ik ben geen uilskuiken.
Het ego van meneer pastoor kan me gestolen worden maar ik ben nog wel slim genoeg om te weten dat ik hem nodig zal hebben, dus ik blijf beleefd. In m'n binnenste wil ik hem met plezier verpletteren, maar ik blijf opmerkelijk kalm, zeg dat we mekaar ongetwijfeld wel begrijpen maar dat ik niet met mezelf zou kunnen leven als ik niet àlle mogelijkheden had onderzocht.
En dààr kan meneer pastoor, ondanks z'n "subtiele" tegenstribbelen, niet tegenop.
Ik krijg wat ik vraag (naam en telefoonnummers), bedank hem vriendelijk voor z'n begrip en hulp (yeah right!) en leg af. Om onmiddellijk daarna de diaken te bellen...
Hij stuurt me stante pede het verloop van de gebedsdienst op en enkele uren later heb ik een afspraak vast om morgen alles te bespreken.

Als het aan mij en m'n zussen lag, deden we het helemààl niet kerkelijk.
Maar mama is er nog.
En papa, hoewel nooit praktiserend katholiek, was katholiek geboren en mensen van zijn generatie (vooral Italianen van zijn generatie) bleven zoals ze gedoopt waren: katholiek, al was het maar voor het oog van de gemeenschap.
En omdat het niet om óns gaat maar om papa en mama, doen we het kerkelijk, zij het lichtjes afgezwakt.

Nu nog uitleggen aan m'n devote Italiaanse familie (mocht die komen) waarom er geen communie en geen hostie zal zijn....

Ik heb de Kerk in mijne zak... alweer.
Pfffff!!!!!

Nieuws 5 januari

bizar nieuws op de televisie.

Moerdijk: brand in bedrijf.
Er komen giftige gassen vrij. Aan omwonenden wordt aangeraden ramen en deuren dicht te houden.
De burgemeester zegt dat de gassen niet schadelijk zijn voor de gezondheid.
....
GIFTIG maar NIET schadelijk voor de gezondheid.
Er schort wat aan m'n interpretatievermogen.....

Texas: man na 30 jaar vrij.
Hij werd destijds veroordeeld voor een verkrachting die hij niet pleegde. Nieuw DNA-onderzoek wees dat nu uit.
Hij komt vrij met een schadevergoeding van 2 miljoen euro.
Fijn. Van bajesklant die het beste deel van z'n leven doorbracht onder moordenaars, verkrachters en godweetwat, vermoedelijk zelf 30 lange jaren moest knokken voor z'n lijf en leden (gevangenissen zijn zelden verbeteringsgestichten)... tot multimiljonair...
Zou het genoeg zijn? Wie wil even uitrekenen voor mij hoeveel euro hij per jaar gevangenis verdiende?

Slimste mens ter wereld: Bart de Wever speelt mee.
Hij heeft nix beters te doen, zegt hij lakoniek.
Wel wel wel..... na zes maanden stuurloosheid moet je lef hebben om dat ongestraft op de Vlaamse TV te verkondigen.

We leven in een rare wereld.
Ik stel dat vast, da's al.

4 januari 2011

Mijn papa is niet meer.
Hij is niet meer.... sinds vanochtend... ergens tussen halfvijf toen de verpleegster ons bezocht en zes uur toen ik wakker schoot, om te ontdekken dat papa's handen koud waren.

Eén van de volgende wil ik nog wel wat schrijven.
Over papa enzo.
Maar nu is het even tijd voor rust.

2 januari 2011

De mama van het ex-lief verjaart. Olijf stuurt nog ieder jaar een smsje. Ik mocht het mens graag.
's avonds krijg ik een antwoord: ook een schitterend 2011 toegewenst.
Ik zit op dat ogenblik in de kliniek.... te waken bij papa die de nacht al dan niet zal doorkomen.

"Schitterend 2011"..... dit is alvast geen geweldige start.

Ik ben even naar huis gekomen, na 3 uurtjes onderbroken slaap op de ziekenhuiszetel en een ontbijt in de cafetaria. Nu even opfrissen en dan ga ik terug naar het hospitaal.

Papa geeft er geen blijk meer van te weten dat we er zijn, maar we willen bij hem zitten. De pastor is al langs geweest met een waarschijnlijk goedbedoelde maar onnozele glimlach op z'n gezicht. Emotioneel moment, zelfs al was m'n papa nooit praktiserend katholiek....

De werkgever weet intussen dat ik mijn aanwezigheid op het werk deze week niet kan garanderen.
En wat nu?
Voorbereidingen? Adressen opzoeken? Teksten en foto's verzamelen? Een muziekje zoeken waar hij van hield (welke muziek vond m'n vader leuk trouwens? Ik heb hem nooit een plaatje weten opzetten...)?
Het zijn dingen waar je je niet mee wil bezig houden, vooral omdat papa er nu nog is... bij wijze van spreken.
Z'n lichaam is er nog, z'n adem ook. En z'n hart, dat aan 122 slaat... het vecht, zeggen ze me.

We moeten het allemaal meemaken, vroeg of laat.
En wij wisten al lang dat dit moment ging komen. Je weent wanneer je hem ziet lijden. En dan word je weer vreemd kalm. Alles is onwezenlijk. En wat hierna komt.... wie weet?
Voor ieder mens waarvoor je je armen en je leven openzet, weet je dat je vroeg of laat afscheid zal moeten nemen.
De keuze is beperkt.
OF je verwelkomt iemand in je armen, deelt (een deel van) je leven en je doorstaat de pijn van het afscheid
OF je blijft alleen, een leven lang.... geen verwelkoming maar ook geen afscheid.
Wat kies je?
Vandaag spreek ik me daar niet over uit.

Ik ga terug.