Reputaties, Kwaliteit

Mensen hebben reputaties hoog te houden.
Dat geldt voor de groten en de kleinen onder ons.

Olijf had tot voor kort een grenzeloze bewondering voor twee dames. U zal ze wel kennen. Ze zijn niet meer van het scherm weg te denken. Trinny & Susannah, de Britse Fashionguru's, het TV-geschenk aan alle gewone vrouwen van deze wereld.

Ze hebben een oog voor wat ieder individu het best kan "hebben", met aandacht voor model, kleur, knielengte en ga zo maar door.

In hun Engelse programma's vond ik dat ze er telkens in slaagden om Mie Modaal om te toveren tot een gepersonaliseerde Femme Fatale. Iedere vrouw, ieder model heeft een eigen stijl nodig, details om op te letten, fouten om niet te maken.
Ze deden dat goed, de dames.

En toen kwam Vitaya ertussen...
Missie Vlaanderen: de dames kwamen naar België.
Ze zijn zelfs in Sint-Niklaas geweest, niet zo ver van waar ik woon.
Ik kon er niet bij zijn, had ze graag eens in levende lijve gezien. Maar dringend werk die dag maakte het onmogelijk om er bij te zijn.

Godzijdank!!!!

Heb intussen een paar afleveringen op TV gezien en wat ik zag, was bedroevend.
Dat krijg je wanneer een vrouwenzender de handen in elkaar slaat met "modegigant" C&A...
Mediocriteit alom. Middelmaat, nix bijzonders.

Nietsvermoedende Miekes werden van de Vlaamse straten geplukt om een grondige makeover te ondergaan.
U kent dat woord toch? Makeover? Het moet hét woord van de jaren '00 zijn.
Je wordt gerestyled, inside ànd out!
Hoe je er van buiten uitziet, gaat bepalen hoe je je van binnen voelt.

Tot op zekere hoogte kan dat waar zijn. Als je er slonzig uitziet, voel je je slonzig. Of vice versa.
T&S déden daar wat aan. Met gevoel vaak.

Maar terug naar Missie Vlaanderen.
Dames lieten zich van de straat plukken en legden hun vertrouwen in de dames en het programma. Al dan niet gedreven door de idee op TV te komen...

...

Ik vond het niet geslaagd. Echt niet.
Ligt het aan de middelmatigheid van C&A, de enorme workload voor T&S (20 dames klaarstomen op 1 dag) of een combinatie van beide?
Keer op keer, vrouw voor vrouw dacht ik maar één ding. "Ocharme sloor, hoe hebben ze jou aangestoten?"

Blinkende jasjes op diepe décolleté's, overdadige sjaals op al even overdadige outfits, "hippe" outfits die helemààl niet hip waren (naar mijn bescheiden mening uiteraard) en vooràl: iedere godganse keer waren de slachtoffers in véél te nauwe kleedjes gepropt.

Het mooie aan T&S was dat ze ook mollige juffrouwen wisten te hullen in sexy dingetjes zonder dat ze er goedkoop uitzagen.
Deze keer sloegen ze - wat mij betreft - de bal stevig mis.
Al die spannende stofjes over de mollige ruggen en zitvlakken, maakten dat ik alléén maar spek zag. Ingebonden spek.
Dat kan toch niet goed zijn? Als je denkt "spekrug"... of ... "goedkope straatmadelief"?

Nope, ze zaten er naast.
Ze hadden het niet mogen doen, de fashionguru's.
Ik dénk... dat ze het óók wel weten...

Het duurt een eeuwigheid om een goede reputatie op te bouwen en slechts een seconde om ze weer helemaal met de grond gelijk te maken.
En zo geschiedde....

Het weze gezegd: wat T&S betreft ben ik vergevingsgezind. Ik hoop van harte dat ze zich met eigen producties opnieuw herpakken. Ik gelóóf erin dat ze dat zullen doen.
Anders zou het spijtig zijn.

Ruby

Olijf heeft Ruby gezien.

Meer dan dit wil ik NU niet kwijt.
Het zal u niet spijten dat ik daar verder niets over zeg.
Ik weet waarom ik niets méér schrijf dan dit, nu.

Omdat ik mezelf onlangs een belofte deed.
Omdat nu méér schrijven die belofte zou verbreken.
Omdat ik dingen zou schrijven waar ik nadien spijt van heb.

Maar ik heb een reminder nodig.
Olijf zag Ruby.
Olijf = Ruby.
maar Olijf staat nowhere near waar Ruby staat.

en daar doe ik het, kort voor middernacht, mee.
Ik wou om 21 u al slapen.
Dik mislukt dus.

Maar de nacht is nog 7 uur lang. Genoeg om te recupereren.
Meer hierover - misschien, ooit, als ik het nog nodig vind - later.

Koerswijziging

Heb me nu enkele dagen laten gaan in zwartgalligheid.
Het moet maar eens gedaan zijn.
Hup, opnieuw oefenen in positivisme.

watch this space
(maar vergeef me als het niet alle dagen even goed lukt :) )

Een moment om trots op te zijn

na jaaaaaaaaaaaaa..... "trots".
Zéér gemengde gevoelens.

Olijf hing nog maar eens de "vengt"uit.
Eén omdat mij verteld wordt (en ik zelf ook wel weet) dat ik een sterk mannelijke kant heb, deels te wijten aan genetische aanleg (vermoed ik), deels gelegen aan m'n opvoeding.
Geen zonen in huis, dus dan maar pseudo-zoontje spelen.
Oudste dochter van een handige vader en dan krijg je ... Olijf als resultaat.
Twee omdat ik geen keuze heb. Het is geen geheim, ik ben alleen thuis. Als er dus wat moet verplaatst worden, dan vraag ik het aan ... Olijf.

Twee grote apparaten: een oude koelkast en een oud fornuis moeten maar eens het huis uit.
Olijf voorziet zich van materiaal: een duveltje geleend van het werk met voornemen om het dinsdag mooi terug te brengen. Paasmaandag dagje uit gepland, dus het moet vandaag.

Olijf begint er om acht uur 's avonds mee. Eindelijk moed bij elkaar geraapt om de zaak te klasseren.
De koelkast is eerst aan de beurt. Die wordt pas de 15de opgehaald en zal dus dikke 10 dagen buiten moeten staan.
Een goede huisvrouw pakt het ding goed in met een megagroot plastic. Niet vergeten om aan de ophalers vriendelijk te vragen de verpakking achter te laten...

Dan het fornuis. "Zal niet zo moeilijk zijn" denk ik.
Klein detail. De koelkast moest enkel één trede naar beneden.
Het fornuis moet nog even de garage in en dàt betekent één trede naar beneden en weer drie treden omhoog.
"No problemo" praat ik mezelf moed in, "we maken een rolstoelopritje".
Zo gezegd zo gedaan.
Fornuis blijkt echter zwaarder en weerbarstiger dan verwacht.
De trede af veroorzaakt een bijna-val, maar Olijf kan bijsturen.
Opritje, op eerste zicht niet zó steil, valt ook dik tegen.
Dat gevaarte is écht wel zwaar, zelfs op een duveltje.
Veel sakkeren, bijsturen, opnieuw beginnen, nog wat sakkeren en "kruisje-maken-geef-nu-niet-op-wijf" later staat het fornuis in de garage. Intern beschadigd of niet? Geen idee, maar het staat er.

Zo'n klusjes gaan véél gemakkelijker met z'n tweeën. Maar ik bén nu niet met z'n tweeën, dus moet het maar alleen.
Het is te laat om iemands hulp in te roepen. Vader is te zwak om zulke dingen nog te doen, overbuur slaapt waarschijnlijk al en lief is onbestaande. Andere buren ken ik niet goed genoeg om lastig te vallen.
Dus Olijf lost het in haar eentje op.

Ik mag niet klagen. Ben er voor de zoveelste keer zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Voelde ook niets in de rug schieten dus ik maak me sterk dat ik morgen niets méér dan een stramme spier links of rechts zal voelen.
Ik mag er niet aan denken welke toeren ik in m'n leven al heb uitgehaald om zonder hulp een kast de trap op te sleuren, halfweg denkend - terwijl ik de grip op de kast voelde verzwakken - "verdomme, straks lig ik hier met kast en al onderaan de trap". De moed der wanhoop heeft me tot hiertoe steeds behoed voor lichamelijke letsels.
Zo ook vandaag. De treden waren maar drie. Een nekbrace was geen reëel gevaar. Maar een verstuikte enkel of een hernia leek niet veraf.
En toch. Ik deed het maar weer.
Trots en rotgezind tegelijk.

Ik heb "niemand" nodig om me te helpen.
En toch wou ik dat ik iemand had, zelfs zonder hem nodig te hebben.
We zouden het klusje in no time geklaard hebben en er nadien eentje op gedronken hebben.
Vandaag heb ik het gedaan, drink er geentje om m'n prestatie te vieren en schrijf gewoon een stomme blog.

Neh.
Grote apparaten - Olijf: 0 - 2

Vraag me af welke heer met grenzeloze bewondering naar m'n manwijfheid zou hebben gekeken.
Heren - Olijf: 0 - 0

Voornemen:
dagelijks voor de spiegel oefenen hoe je een oprecht hulpeloze blik op je gezicht tovert zodat mannen zonder nadenken hun jas over een plasje gooien zodat JIJ met droge voeten van het bal tot bij je koets geraakt.

In de marge: wil u weten hoe Olijf dat deed, nog geen jaar geleden?
Diepe plas vóór geparkeerde wagen. ... schoenen uit en met natte voeten de auto in. Opgelost.
Heerschap vond het leuk en onverwacht.
Mijn gok is dat hij het àlles vond, behalve snoezig.

Seks

om maar eens íets te zeggen.

Heb een babbel met bekenden en onbekenden.
Seks komt rechtstreeks of onrechtstreeks ter sprake.

Wat het belang ervan is. Hoe belangrijk IK het inschat in een relatie.
Ik speel de vraag terug.
Hoe belangrijk is het voor jou?

"Belangrijk. Wil er veel van. Ik ben daar speciaal in. Het is érg belangrijk"
Ooookeeeeee......
En de rest?
"Welke rest?"
Ehm.... respect, vertrouwen, verbondenheid, elkaar begrijpen. Details als deze dus...
"Ach... ja.... dàt natuurlijk ook"

Nou nou....

"Tja, m'n ex was frigide, je moet dat begrijpen"
Begrijpen doe ik dat wel. Maar overschakelen van een seksloze vertrouwensrelatie naar een vrijwel exclusief lichamelijke relatie....... euh........ dat noem ik geen "relatie" asjebegrijptwatikbedoel.

Ouwerwets gebrabbel, merk ik al gauw.
Hij zegt het niet, maar laat op alle manieren merken dat ik niet "mee" ben.
Dat zal dan maar zo zijn... voorlopig schik ik me daarin.


Ander gesprek.
"Seks is niet zo belangrijk voor me. Heb geen hoog libido. Ik wil graag zien en graag gezien worden. Gezellig samen in de zetel zitten, knuffelen, warmte voelen, weten dat ik ertoe doe. Iemand gelukkig maken en me zélf ook gelukkig voelen. Dàt wil ik."
Jaaaaaaaaa, zeg ik.... maar een beetje lichamelijkheid moet er óók zijn, al was het maar omdat je op die manier - op een àndere manier dan met woorden - je verbondenheid uit. (merkt u óók hoe Olijf van petje verandert?)
"Seks is fijn, en natúúrlijk moet dat er zijn, maar het is niet mijn prioriteit", wordt me verteld.
En dan.... als puntje bij paaltje komt.... kunnen alle knuffels en gezellige momenten van de wereld, alle houden van en wederzijds erkende kwaliteiten niet opboksen tegen het gemis aan fysieke gevoelens.
Ik sta perplex en weet niet meer wat gezegd.

Twee kanten van eenzelfde onderwerp.
Olijf probeert te doorgronden hoe deze wereld in elkaar zit.
Hoe meer je praat en peilt, hoe minder je weet. Zo eenvoudig is dat.

Inwisselbaarheid

Terwijl ik op Paasdag m'n oude ijskast uitruim en klaar maak om af te voeren, de nieuwe vul met wat overbleef aan eetbaar materiaal, terwijl ik kijk naar m'n nieuwe fornuis dat mooi staat te blinken... overloop ik m'n menszijn nog maar eens.
Tis feest en als het feest is, zakt Olijf langzaam maar zeker naar een dipje.

De zussen hebben geopteerd voor een verblijf in het buitenland met hun respectievelijke gezinnen en gelijk hebben ze.
Olijf gaat met Pasen een bordje warm eten bij de ouders en een Paasijsje kopen om op te likken bij de schoonouders van zus.

Eigenlijk is het allemaal gezellig daar. We hebben afgesproken om niet over ziekten en mankementen te praten vandaag. Laat ons het luchtig houden.
We kijken naar het eind van de - wat was het ook weer? - Ronde van Vlaanderen, ik kijk en luister naar de oudjes die "vollen bak" commentaar leveren op de Boone en Cancellara.
Cancellara wint. Verdiend, iedereen is het erover eens.

Ik vind het gezellig zo. Zonder te staren bestudeer ik ieders gezicht en voel hun warmte.
M'n eigen koudegevoel staat daarmee in schril contrast.

We keren terug naar huis. "M'n koelkast" zeg ik, maar de waarheid is dat ik dringend terug alleen moet zijn. Al m'n oudjes hoeven niet te zien dat ik straks stillekes wil inzinken. Ze hebben het allemaal al moeilijk genoeg.

Olijf voelt zich alweer erg eenzaam. Het is stom om toe te geven, ik wou dat het anders was. Ik wou dat ik alle dagen van het jaar genoeg had aan mezelf.
Maar dat IS niet zo. Ik slaag er éven in om alles naar de achtergrond te verdringen en laat me dan weer kloppen door een nakende feestdag.

Ik laat me vertellen door goedmenende vrienden dat ik m'n gevoel van z'n voetstuk moet halen.
Het schijnt dat je met redelijk gemak van de ene op de andere moet kunnen springen, als je maar "open" staat voor nieuwe contacten.

Er is wat mis met me. Ik voel dat ik in deze wereld niet thuis hoor.
Voel me abnormaal omdat ik schrik heb. Schrik om nooit meer te "houden van" zoals ik deed. Schrik om niet meer te kunnen geloven in aantrekking, bewondering, verwondering, betovering en al dat moois.
Die inwisselbaarheid van liefde gaat aan me voorbij.
Op het gevaar af voor koppige sentimenteel ter worden versleten, vraag ik me af waarom ik m'n gevoel niet voldoende goed kan uitleggen. Voldoende goed opdat "anderen" me zouden kunnen begrijpen. Is het wérkelijk zó moeilijk om Olijf te snappen?

Wérkelijk geen idéé hoe je dat doet: ophouden met graag zien en dat gevoel "even" overhevelen op de eerste de beste schappelijk uitziende man.
"Probeer het, stel je open", wordt me gezegd. "Wordt het niets, tja dan heb je geprobeerd en ga je verder."
...

Mensen lief... ik WIL wel proberen hoor. Dat openstellen enzo.
Maar dan blokkeer ik op een paar bedenkingen.

Stel dat die andere het meende, dan doe ik hem pijn.
"Ach wat," hoor ik, "die is dat binnen de twee dagen vergeten"....
"Oh? Is dat zo? Gaat dat zo eenvoudig?.... ehm.... wat is dan de waarde van dat alles?"

of

"Als je niet probeert, kan je niet winnen. Je verliest niets, maar je wint ook niets."
Ok, daar kan ik me rationeel in vinden. Dat is geen ingewikkelde theorie, daar kan je niets tegen in brengen... behalve... zomaar mensen "uitproberen"... dat lijkt me teveel op shoppen. Staat het je niet aan, dan koop je gewoon een nieuwe. Of je wisselt het ene even tegen het andere in, alsof het niet nodig is dat een persoon iets unieks moet hebben voor je.
Het heeft veel weg van "dit is goed genoeg, geen zin om verder te kijken. Hier doe ik het mee"
"Ik dwing mezelf even om dit graag te hebben"................

Een elitaire snob, dat ben ik.
Ik doe alsof mijn gevoel zó edel is dat het voor niemand goed genoeg is, behalve voor....
Onzin natuurlijk.
Maar het zomaar even te grabbel gooien omdat "wie niet meespeelt, zeker nooit wint"... dat is me momenteel nog een stapje te ver.

In de naam van blote eerlijkheid moet ik toegeven dat m'n eigen inwisselbaarheid nog steeds in het verkeerde keelgat is blijven steken. Ik had de pretentieuze idee speciaal te zijn voor iemand en ging ervan uit dat ik speciaal zou blijven. Daar waar - tja, niet iedereen denkt erover zoals ik - die aparte appreciatie voor een schijnbaar uniek iemand gemakkelijk schijnt weg te smelten.
Dus ja, ik ben een pretentieuze snob. Ik meende iets unieks te hebben. Maar de ironische waarheid is dat I'm unique.... just like everyone else...

Misschien, denk ik, moet ik me maar bijscholen.
Door praktische ervaring op het veld of met theoretsche hulp van experts.
I don't know.

Het maalt gewoon...
Intussen blijf ik voelen dat ik niet PAS in deze wereld. En vraag me af wat ik met die gedachte aan moet.

Oude koek

In afwachting van de blijde terugkeer van de nieuwe laptop (vanochtend binnen gedaan wegens oneindig veel kuren) stortte ik me opnieuw in de opruim van de oude mails.

Kom ik daar een mailtje tegen dat ik helemaal vergeten was...
Kon er een beetje mee lachen toen en zocht me destijds suf naar de afzender...
U ziet zometeen waarom ->

Hallo sanderatje,

het was om te zeggen dat ik verliefd ben op u al een hele poos, maar weet niet hoe ik je het moet zeggen daarom doe ik het op deze manier via een vals e-mail adres om mijn echte naam verborgen te houden. Ik hoop dat ik ooit mijn echte naam kan onthullen maar nu kan dit nog niet zeker niet. Ik hoop dat je mij begrijpt. heb heel veel schrik voor je reactie. want ben wwat jonger als u maar jij bent een verstandige vrouw dat leeftijd geen belang heeft voor u dat weet ik zeker meer kan ik nu niet zeggen maar ik hoop dat ik een e-mailtje zal krijgen van u met vragen of antwoorde.

ben echt smoorverliefd op u

groetjes en kusjes xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

gesigneerd: Ruben Desmet, een fictieve naam.

Het was een beetje grappig toen. Eén omdat ikzelf smoorverliefd was op een ander, en nog wel onder m'n eigen naam. Twee omdat het gebrek aan leestekens me ertoe noopte om een paar keren na te lezen. Drie omdat ik als verstandige vrouw geacht werd voorbij leeftijdsverschillen te kijken (wist niet eens hoe verschillend onze leeftijden waren).
Een beetje verontrustend omdat er een vermoeden was dat het van één van onze werknemers kwam. Ik had een idee maar ben er nooit achter gekomen...

Heb geantwoord ook, dat herinner ik me.
Ik kijk even of ook die mail nog bestaat...

Woordelijk geef ik m'n antwoord niet weer.
Volstaat te weten dat ik leestekens gebruikte en m'n best deed om niet op harten te trappen.
Toonde respect voor z'n moed om z'n gevoelens kenbaar te maken maar minder bewondering voor z'n anonimiteit. Gaf hem de kans om uit de anonimiteit te treden maar dat deed hij niet.
Vertelde hem ook dat ik een relatie had met iemand en daar heel tevreden en gelukkig mee was.

Nu ik die zin herlees, vind ik mezelf wat zelfvoldaan klinken.
Ik ging er toen van uit dat die gelukkige tevreden relatie voor eeuwig was. Bij het schrijven van m'n mail wist ik nog niet dat ik 4 maanden later op straat zou staan....
Wat was ik zelfvoldaan.....

Niet dat ik me in de armen van die kerel zou hebben gesmeten, ware ik alleen geweest.
Anonieme liefdesbrieven op mijn leeftijd dóen het niet zo op het respect-front...

Ik stootte erop, op die mail.
Vandaag.
Hij ontroerde me en eigenlijk.... vond ik hem wel lief....

Swat
Zand erover.
Ik vond dat fictieve Ruben een plaatsje verdiende op de blog.
In memoriam enzo....

koken op teevee

Hoort u dat ook telkens?

We schillen onze aardappeltjes en we doen ze in onze pan.
Daarna pakken we onze groentjes, en snijden ze op onze plank.
We nemen onze kruiden (merk: een beetje productplacement) en besprenkelen onze groentjes ermee.
We vergeten niet om ze regelmatig om te roeren in onze pan, anders gaan onze groentjes aanbakken.
We werken af met ons potje room (nog wat productplacement en we geven niet om een kilootje meer of minder) en serveren het geheel op ons bordje.

Alles is van hen en alles ik klein.
En als het enigzins een merk heeft, mogen we dat weten.

Ons maagje grolt al bij het zien van al dat lekkers...

Grote kuis

Aprilmaand is GroteKuismaand.

Ten huize Olijve gebeurt dat - moet ik toegeven tot m'n scha en schande - zelden.
Dit jaar heb ik weinig keuze.

De nieuwe koelkast arriveert morgen en vanavond zal dus gewijd zijn aan het opruimen van de oude.
Op het werk sputtert de nieuwe laptop nog steeds tegen. Volgens mij eentje die gemaakt was op vrijdag de 13de. In afwachting van advies zit ik te backuppen en opruimen als gek. Nu intussen al een dag of twee.
De oude mails moeten maar eens uitgemest worden vooraleer ik de belangrijke exporteer, vind ik.
Dat gaat. Achterstevoren. Van recent tot minder recent.
Het is een vervelende job, maar het gaat.
Tot ik in 2008 beland.
Hier en daar herlees ik flarden van oude mails. De toon die ik hanteerde.
Ik herken zó de slechte en de minder slechte periodes...
Zomer en eind 2008 schrijf ik niets méér dan het strikt noodzakelijke.
Voorjaar 2008 blijk ik ook al niet meer helemaal in m'n element te zijn. Ik voelde toen het onweer hangen.
Eindjaar 2007. Collega's wensen me een paar goeie kerst en nieuw-dagen. Wat heb ik dààr moeten vechten om een mix van zijn en mijn vrienden/familie bij elkaar te krijgen.
Maar toen was ik me nog van geen kwaad bewust...

Ik ben gestopt bij eind 2007. Het werd me wat te zwaar. Want dra zou ik belanden in de vrolijke en gevatte mails. De mails waaruit bleek dat ik op het dak van de wereld stond.
En dat kan ik even - opruimgewijs - niet aan.

April's fool

De ene dag schrijf je nog vol goeie moed over verleden, heden en toekomst, alsof je nix kan gebeuren.
De andere dag kleven ze een visje op je rug en ben je de pineut...
Mijn aprilmaand is niet bepaald goed begonnen.
En ook vandaag zet zich verder in dezelfde teneur, ondanks m'n goede voornemen om de dag "gewoon" goed te beginnen.
Snel denken aan iets positiefs om dankbaar om te zijn, lachen naar mezelf in de spiegel, parfumtje op, haartjes goed... kan ie weer? Yep, we mogen in 't openbaar verschijnen.

Verschijnt Olijf in 't openbaar.... Ik rijd een werkneemster even snel naar haar vakbond i.v.m. een in orde te brengen document.
Ik parkeer.
Olijf kan "nogal" goed parkeren. Drie jaar parkeren in de binnenstad van Bologna doet dat met je. Je hebt dan geen keuze.
Dus ik parkeer. Simpel: vrije plaats vooraan, even achteruit rijden... boenk.... ik tik tegen de bumper van een mobilhome.
Niet fijn. Dus we rijden zachtjes weer vooruit en stappen uit om te kijken of ik schade heb veroorzaakt.
De eigenaar van de - klaarblijkelijk spiksplinternieuwe - home op wieltjes komt al afgestesseld, zéker van z'n zaak dat hij schade zal aantreffen.
Wrijven op de bumper, kijken, nog eens wrijven, nog eens kijken. Ook kijken naar een vlekje dat onmogelijk door mijn auto kon veroorzaakt zijn, daar óók nog wat op wrijven....
Kortom, meneer wou met alle macht een beschadiging vinden.
Ik MOEST en ZOU iets kapot gemaakt hebben, daar waar potverdorie absoluut niets te zien was...

och pfff.... ik vertel de rest niet eens.
Heb na het vakbondbezoek nog snel foto's genomen met m'n mobieltje (hopelijk gelukt want nog nooit gedaan).
Het zou me niet verbazen als meneer me zou weten te vinden binnen dit en een paar maanden, wanneer hij waarschijnlijk zélf eens ergens tegenaan rijdt en plots iets met mijn verzekering wil regelen.

Je kent dat wel.
De ene dag loopt alles zoals het hoort.
En wanneer het scheef begint te lopen, loopt het meteen goed scheef.
De rampenmagneet-theorie.
Ik ga proberen ze niet te geloven.

Diep ademhalen Olijf, diep ademhalen en blijven lachen.