2a Estate 2011: Cazza la randa

Met een paar vakantiefilmpjes continu op de blog en een beetje een nood om me mentaal terug te katapulteren om alzo iets te bereiken wat voor Olijf het dichtst bij een meditatieve toestand komt, denk ik te pas en te onpas aan nieuw geleerde woorden. Ze doen me (glim)lachen.
Vooral omdat de kans groot is dat ik ze snel weer vergeet.

Cazza la randa.... nou nou, toen ik de eerste keer hoorde dat ik moest cazzare, dacht ik "Hey, geen vuile woorden eh!". Maar ik had het mis natuurlijk. Van mij werd niet veel meer verwacht dan dat ik het grootzeil zou straktrekken...

Olijf's (licht?) mannelijke kant komt weer boven wanneer een hobby als deze beoefend wordt. Ik vind het een leuke bijkomstigheid als die hobby een technische kant heeft. Het klaarleggen, controleren en hanteren van het nodige materiaal... het hééft wat.
M'n vroegere duikhobby had óók zo'n technisch kantje. Vóór het vertrek naar de duikstek alle spullen klaarleggen, controleren of het nog werkte, lampje, kompas, computertje en (yep!.. van de ouwe stempel) duiktabel nog in zak? Werkten alle ontspanners naar behoren? Fles goed gevuld? Enzovoort enzoverder. De voorbereiding vroeg die kleine dosis concentratie die me wel lag. Net zo met het monteren van de fles ter plaatse. Het maakt me rustig.
Dat ik het duiken (en dus alle termen) destijds in Italië had geleerd, was dik OK. Toen ik nadien terugkeerde naar België, moest ik de hele rimram nog eens in het NL leren. Een erogatore moest ik plots ontspanner noemen. Il Gav (giubetto ad assetto variabile voor de geïnteresseerde lezer)  werd de jacket (als we't niet in 't NL kennen, dan smijten we er maar een engels woordje tegenaan, waarom niet?) en de pinne werden Palmen. Pffff... PALMEN.... waarom niet gewoon zwemvliezen zoals we dat in de goeie ouwe tijd noemden? Palmen... bon ja, een mens past zich aan :)

En zie... nu overkomt Olijf alweer hetzelfde.
Ik mag meedoen met technisch getinte vrijetijdsbestedingen EN moet alles in twee talen zien te onthouden. Wat een plezier :)
Alleen... deze keer doe ik het meteen gelijktijdig. La randa = het grootzeil. Il fiocco = de fok. Navigare di bolina is aan de wind zeilen. Chi orza loeft af en "klaar om te wenden" wordt "prepariamo la virata".
Deze keer, omdat er nu wellicht màààànden zullen overgaan vooraleer Olijf nog een zeil ziet, neem ik nota. Ik zoek op en bewaar.
Misschien mag ik nooit meer op een zeilboot... kan ook :)... maar dan zorg ik zelf wel voor m'n pleziertjes. En intussen zorgen dat we wat nieuws leren (of onthouden).

Fijn om weten, ontdek ik (véél) later, is dat bolina een afgeleide is van  het Engelse bowline... één of ander scheepstouw..... en toen werd het te laat om verder te zoeken....
Of hoe sport kan leiden tot taalverrijking. Wie had dat gedacht :)


Il fiocco e la randa a farfalla. 
Enkel bruikbaar bij (zwakke) wind van achter.
Wees gerust: méér weet Olijf daar ook niet van ;)



Hij is rood, flets en op hem doe ik....

wat ik in m'n auto doe.... en méér.

U raadt het al. Natuurlijk :)
Toch?
Niet?


Ach lieverdjes....
HET hanteren! Het fotoapparasie, tuurlijk.
.... aan het stuur.....
Op eerder bescheiden wijze. En traag. Ongeveer aan 20 à 30 per uur, wees gerust.

Wat volgt, is voor u van weinig interesse.
Voor Olijf des te meer. Om een en ander actueel te houden.

Zondagnamiddag had ik overigens een korte rendez-vous met vriend de Schrijnwerker, die in de buurt was... met z'n kids. Even kijken hoe het met hem was. En z'n kids, voor het eerst sinds ik hem ken, ontmoeten.
Best leuk.
Wat me het meest bijblijft, zijn drie dingen.
Dat hij overwerkt is en ik daardoor wat meer geduld zal hebben... zoveel als nodig is.
Dat z'n kids van het zeer aangename type zijn... wat u daar ook onder moge verstaan...
En dat hij me op het hart drukte "Jij gaat je droom toch niet vergeten eh meid?".... en hoe dat me bijbleef.
Waardoor ik gisteren de 2a Estate 2011 hervatte.
.... en nu een beetje onvoorstelbaar interessant filmmateriaal post.

U ziet nix meer en nix minder dan (stukjes van) ritjes met de Vespa, van het "binnenland" naar de kust toe. En hoe het water stilaan opduikt in de verte.
(excuus voor het lawaai, de wind en de onvaste hand. Olijf moet nog oefenen :))

 

Verder ... nix te zeggen eigenlijk. Althans niet in deze post. :)

2a Estate 2011: Comune, Tribunale, Posta e Parenti

(U dacht dat ik het niet af zou maken, niewaar? Komààààààn.... geef toe! :).... Ik neem het u niet kwalijk. Ik dacht zèlf dat er nix meer van kwam :))




Vrijdag 30 september

Vrijdagvoormiddag had ik een administratieve ronde gepland met neef L.
Gemeentehuis en Rechtbank kon ik beter met hèm afhandelen en dat was maar goed ook.
Neef L is geometra, landmeter... maar laat u door die "titel" niet misleiden.

Een landmeter in Italië is een kruising tussen (uiteraard) landmeter, architect en notaris. Heel bizar.
Hij kan èn màg wettelijk gezien onze erfeniskwestie regelen en raar genoeg - zelfs tegen onze verwachtingen in - weet hij wat hij doet.... ook al blijf ik het verontrustend vinden wanneer ik hem aan de telefoon (achter het stuur, natùùùùùùùrlijk) voortdurend d'aaaaaaaccordo, d'aaaaaaaaccordo, non ti preoccccccccuppppppare, non ti preoccccupppppare hoor zeggen tegen een (andere) klant.

Hoe vaker iemand me (bijna hersenloos) herhaalt dat ik me vooràl geen zorgen hoef te maken, hoe achterdochtiger ik word. Er bestaat zoiets als tè zeker overkomen. Alsof je iets probeert te verbergen. Onkunde of zo.

Maar goed, ik doe m'n best om m'n vooringenomenheid opzij te zetten en rijd met neef L achtereenvolgens naar het gemeentehuis en de rechtbank.
Onderweg rijden we - het kàn niet anders - langs de zee.
Ondanks het feit dat Olijf - op enkele keren na - reeds haar hele leven aan deze kust heeft doorgebracht, blijft het zicht op zee op weg naar zowat àlles me verbazen. Ik blijf het onvoorstelbaar schitterend vinden.
.... en zeg dus ook iets van die strekking aan neef L. Dat het toch fantàstisch is, op weg naar het gemeentehuis een zeetje aan je zij hebben.

Waarna neef L me verbaast. Of net niet. Z'n antwoord had ik van hèm kunnen verwachten.
Tot het tegendeel bewezen wordt, heb ik hem "in volwassen vorm" altijd gekend als iemand die bijzonder weinig nadenkt over z'n leven en wat daarin gebeurd is. Alles vindt hij vanzelfsprekend... een beetje op het arrogante af.
Ik hoor u denken: "Nadenken hoeft niet persé.  Je kan iets ook dooddenken" ... en ik ga hier (wijselijk?) absoluut geen discussiepunt van maken.
Gelòòft u me nu maar wanneer ik het gebrek aan dagdagelijkse dankbaarheid van m'n neef als minstens licht levens-arrogant bestempel. Wat hij heeft en doet beschouwt hij als z'n godgegeven recht. Vanzelfsprekend, no questions asked.
Dat hij in een riante woning leeft - bij wijze van triviaal voorbeeld - volledig gefinancierd door z'n dierbare ouders, roept bij hem geen ènkele vraag op.

Mijn opmerking over het zeezicht krijgt volgend antwoord.
Guarda,.... Sandra.... 'sto mare non mi fa nè caldo nè freddo.
Het laat hem koud noch warm.... en ik ben licht geshockeerd. En dan weer niet. Omdat het van hèm komt. En alleen hij zoiets kan zeggen.
Hij zou net zo graag elders wonen. In het binnenland ... ofzo...maakt hem geen zier uit.
Nu ja... z'n goed recht. Des te meer plaats voor Olijf :)



Hoe dan ook: neef en Olijf rijden naar het Gemeentehuis en daarna naar de Rechtbank.
Op het Gemeentehuis blijkt dat Olijf en zussen genoteerd staan als irreperibile, niet beschikbaar oftewel onvindbaar. De Italiaanse overheid heeft geen idee hoe ons te bereiken, blijkbaar. En dat in tijden van internet.....
Na betaling van enkele zegels wandelen we weg met een zogenaamde situazione di famiglia, de gezinssamenstelling vóór het ogenblik van m'n papà's overlijden.

Bij het gerecht blijkt de juiste kantoorruimte vinden niet eens zo moeilijk ... omdat neef L daar een paar mensen (her)kent en meteen correct doorverwezen wordt. Helemaal in m'n ukkie had ik waarschijnlijk een half uurtje rondgelopen op zoek naar.... net als de jongedame die ons in de wandelgangen komt vragen waar ze eigenlijk wezen moet. Zij kent niemand daar en heeft dus geen idéé. En zij is "del posto".... kun je nàgaan..... Italiaanse bureaucratie ten top.
Binnen durf ik het niet aan om het fotoapparasie boven te halen. Behalve de geweldige taferelen van rondwandelende notabelen met sjieke schoenen en - zonder fout àllemààl - een lederen aktentasje in de hand, belangrijk met elkaar in de weer zijnde of ongevraagd een kantoor binnenwandelend terwijl de ambtenaar van dienst bezig is met een andere klant (géén privacy, ik zei het al eens)... valt er nix te fotograferen. Groezelige gangen, verkleurde posters en (ja, die had ik wèl graag gekiekt) massa's scheefgezakte "vertrouwelijke" documenten.... binnen handbereik van eenieder met een meer-dan-normale nieuwsgierigheid.

Na een half uur ofzo wachten, komt "onze" ambtenaar aan"stesselen". Z'n koffiepauze heeft hij zeer zeker niet IN het gebouw genomen.... het apparaat staat overigens rechtover zijn deur... en daar kwam hij niet vandaan.
Gelukkig vindt hij onze documenten meteen. Bizar. Enkele weken eerder had ik dat document nog gezien in het Consulaat in Brussel en moesten we het met z'n allen ondertekenen. Nu ligt het hier,  2000 kilometer verder. Vooraleer ik het meekrijg moet ik een niet onaanzienlijke som gaan overschrijven bij de post en alwèèr enkele officiële zegels gaan kopen. "Kom dinsdag maar terug" ... bon, goed. Dinsdag zal ik terugkomen.

Helaas is het al te laat om nadien bij Le poste Italiane binnen te springen. Geen nood, zaterdagvoormiddag kan ik er nog terecht.

Ik passeer nog even langs de Ferramenta, .... hm... moeilijk vertaalbaar. Hardware store zeggen ze in 't Engels. IJzerhandelaar lijkt raar.... Vóór de komst van echte Brico's zoals we die in België kennen, was de plaatselijke ferramenta  zowat de enige place to be om ijzerwaren, verf (en pigment... vroeger kon je ginds nauwelijks divers gekleurde verven kopen....) en andere doe-het-zelf-dingetjes te halen.
Olijf heeft nog wat sleutelhangers en aanverwanten nodig. Iets om de organisatie van appartementsleutels begrijpelijker te maken. Nix speciaals, maar ik vind het hoog tijd dat er wat duidelijkheid komt.

zo manifesteert duidelijkheid zich in Olijf's leven :)

Na de ferramenta wandel ik richting zio e zia. Dit dorp is klein, het centrum toch. Je bent snel "gezien" dus over de piazza  lopen en niet even langs je familie passeren is uit den boze. Ik spring overigens graag binnen bij m'n familie. De kansen gedurende de rest van het jaar zijn beperkt. Tijd en ruimte gebruiken volgens aanbod... enzo....
Neef M, jongere broer van L en soon-to-be ex-man van O, is intussen thuis van z'n werk. Of Olijf even met hem wil gaan praten, vraagt zia. "Certo, come no?" 
Dus loop ik naar boven, doe de twee zoenen, de groet, de "Come stai?" (netjes beantwoord met "Bene e tu?").... en schakel dan toch voorzichtig over op het heikele onderwerp.... de scheiding.

Als kind stond neef M het dichtst bij z'n half-Belgische nichtjes. Een precieze reden kan ik daar niet voor verzinnen. Zal wel wat met affiniteit te maken hebben. Ook nu voel ik me nog het meest verwant aan hem. Dus "permitteer" ik me de vrijheid om even dieper in te gaan op het nieuws dat ik eerder deze week voorgeschoteld kreeg.
En ... tot m'n verbazing wil neef M daar openhartig over praten. Hij begrijpt dat z'n ouders bezorgd zijn maar slaagt er niet in om het er met hen op een serene manier over te hebben. Kan gebeuren... als mensen tè dicht bij je staan. Ik mag hen geruststellen, vindt hij. Dat alles, gezien de omstandigheden goed gaat met hem.... op een beetje aanpassen na.
Dus keert Olijf boodschappersgewijs terug naar de benedenverdieping om de ouders te sussen. En te vragen om de zaak rustig z'n beloop te laten gaan.

... Olijf als bemiddelaar. Hier. In Italië. Bizar..... Maar ik hou wel van m'n rol.
Kon ik dan tòch wat betekenen voor iemand :)

Tevreden keer ik met de Vespa terug naar "huis". Geniet onderweg nogmaals van het zicht.
Wat een land.... wat een tegenstrijdigheden. Wat een zaligheid. (Wat een illusie.....:))

U kent de omgeving niet. Maar kijk. In de verte. De zee.
De zééééééééééééééééééééééééééééééééé :)

De rest van de dag wordt gevuld met beetje strand. M'n eerste strand deze week. Lekker nixen en aan niemand anders denken dan mezelf.
Ook dat mag....

Rond halfzes keer ik terug naar huis en doe.... euh... nix?

enkel een paar kiekjes van verlaten straten.
En een hond... zowaar ongeveer smack bang in the middle of het kruispunt.
Luv it :)

(het heeft lang geduurd. En het kan opnieuw lang duren, hoewel ik hoop van niet. Dit verslag zal potverdorie van begin tot eind online komen, of het u nu interesseert of niet :)..... En intussen groeit de zin weer.....)

2a Estate 2011: Freddy

Vrijdagnamiddag 30 september

Na m'n bezoek aan de familie, heb ik een hele namiddag voor mezelf. Tijd voor strand.
Nixdoen dus. Alla grande. 
Vandaag eens géén boot.... het lijkt me bijna abnormaal....
Hier volgt.... Freddy.



U kent Freddy niet en dat is helemaal OK.
Olijf kent hem wel, tezamen met het hele kustdorp en wijde omstreken.
Méér nog….. de meneer op het consulaat bleek hem ook te kennen. Dit had ik u nog niet verteld.

Begin augustus moest Olijf met de zussen naar het consulaat om enkele papieren in orde te brengen.
Voorwaar ik zeg u… een erfenis regelen is geen sinecure maar dit geheel terzijde.
Na het noodzakelijke verzamelen van persoonlijke info (en terloops ontdekken dat de 3 zusters ieder een àndere nationale status genieten), ontstak onze consulaatmedewerker MT in het ophalen van jeugdherinneringen.

“Sannicola”, zegt hij ietwat dromerig, zoals je dat doet wanneer je oude herinneringen ophaalt.
“Jullie zullen het plaatsje wel niet kennen, maar als kind ben ik jààààren in een klein kustdorpje op vakantie geweest”

Met z’n drieën zitten we gespannen te wachten op de naam van dat kustdorpje. Iedere zus op het pùntje van de stoel….
“Lido Conchiglie” onthult hij.
…
Onze monden vallen synchroon open.
“Niet mogelijk!” roepen we in koor. Daar zitten wij een leven lang iedere zomer!
“Waar logeerde u dan?” vragen we. Momenteel gebruiken we nog de beleefdheidsvorm maar na deze onthulling zijn alle hens van dek. We mogen stilaan jij zeggen.
Meneer MT beschrijft de woning en we weten metéén over welk huis hij het heeft. Onmiskenbaar.

“Moh Got! Hoe is het mogelijk???? We hebben mekaar als kind misschien wel vaak gezien!!!!”
Meneer MT is zichtbaar een klein decennium jonger dan de drie zussen, maar goed…. een ontmoeting in het verleden is niet noodzakelijk uitgesloten.

Olijf voelt de haren op haar armen rechtkomen van ontroering.
Hoe groot is de kans dat je op het consulaat in Brussel, dikke 2000 km van je andere thuis, iemand ontmoet die het Hol van Pluto óók kent????

“En die zwerver… hoe heet-ie-ook-weer…..is die er nog?” vraagt hij.
“Freddy?” vragen we terug.
“Ja! Freddy! Diè! Leeft die nog?”

Yep, Freddy leeft nog.
Freddy is een heerschap met een verleden. Vandaag een echte vagebond. Vroeger zoon van goeden huize. Maar drugs hebben hem aan de grond gekregen.
Freddy leeft zo lang mogelijk aan zee. Écht…. aan zee. Zolang het weer het toelaat, heeft hij een zelfgemaakte tent in de duinen, niet ver van waar wij in de zomer ons stekje hebben. Niet ver ook van waar meneer MT als kind met z’n ouders vakantie hield.

Freddy’s verhaal heeft nix verheffends of bewonderlijks. Hij heeft zich destijds zodanig geruïneerd met drugs dat zelfs z’n bezorgde welgestelde ouders op den duur beslisten hun handen van hem af te trekken. Hij mocht het zelf klaren, zonder onderdak en zonder gratis ficatis financiële steun.
Geen verhaal dat je jezelf of je kinderen zou toewensen.

En toch heeft Freddy iets bewonderenswaardigs.
Vandaag had ik een uurtje kans om hem te observeren in z’n natuurlijk habitat.
Terwijl hij z’n pannen waste in zee. Zand gebruikte om de aangebakken laag af te schuren. Z’n hond op anderhalve meter afstand rustig wachtte. En voorbijgangers een gemoedelijk praatje met hem deden.
Iedereen hier kent Freddy. En als je hem niet metéén kent, duurt het sowieso niet lang.

Veel intelligents heeft hij niet te vertellen.
Ik denk dat hij nog steeds zwaar onder de drugs zit, maar anderen zeggen dat hij z’n brein gekookt
heeft met z’n  verleden.
Hoe het ook zij, veel nuchtere praat hoor je nooit.
Maar klagen doet hij niet. Niet écht.
Oh ja, hij klaagt over dezelfde dingen als wij. Corrupte politici, ontbrekend onderling respect.
Maar hij klaagt nooit over z’n  netelige situatie. Hij vraagt nooit om geld. Vindt het zelfs vernederend mocht je hem geld of iets anders toestoppen om hem te helpen. Enkel via omwegen (Kan je dit gebruiken? Mij ligt het in de weg.) krijg je hem bereid genoeg om het te “aanvaarden”. Geen aalmoezen. Maar als het dan tóch in je weg ligt, kan ik het misschien gebruiken.

Ik vind dat iets hebben.
Drugs of geen drugs.
Zwerver of geen zwerver.

Ik zag hem vandaag op het strand. En kiekte hem van ver. Onherkenbaar genoeg voor een blog en herkenbaar genoeg voor meneer MT.
Vóór ik vertrek, kiek ik ook meneer MT’s vroegere vakantiehuisje.
Voor hem moet het zo’n 15-20 jaar geleden zijn sinds hij het zag.

En omdat wij het consulaat altijd mogen bellen via zijn persoonlijk nummer, breng ik hem volgende keer een paar kiekjes-uit-de-oude-doos-maar-ook-weer-niet-écht mee.
Olijf moet minstens nog één keer naar het consulaat.
Om iets terug te vragen wat ze vroeger had afgegeven. De nationaliteit.
Die wil ik terug.
Uit trots.
En uit noodzaak. Vandaag ontdekte ik dat ik hier geen lopende rekening bij de Poste Italiane kon openen met de nationaliteit die ik vandaag heb.
Dus brengen we dat in orde.
Via meneer MT die er ongetwijfeld voor zal zorgen dat het wat sneller verloopt.

Nogmaals….. het gaat er niet om wie je bent, maar wie je kent.
En door puur toeval kennen wij iemand die niet zonder nostalgie terugdenkt aan z’n zomervakanties als kind…..

Freddy en z'n hond aan de afwas. Z'n huis heb ik uit respect maar niet gefotografeerd. Ieder z'n privacy, zelfs al IS dat op een publiek strand....

Het vroegere vakantiehuisje van huidig consulaatmeneer MT

... bekend om z'n enòrme Bougainvillea, die na deze zomer nèt iets minder enorm is.
Sterk gesnoeid, maar hopelijk ziet u hoe de plant om het terras heen groeit.
... alsof het huis ROND de plant gebouwd werd.
Een indrukwekkend zicht.

Vandaag was een dag zonder boot. Dat mag. Oijf kan daarmee leven.

Ik kreeg sowieso al 4 keer méér dan waar ik op gehoopt had.

En 's avonds....

krijg ik telefoon.

Of ik morgen weer mee wil.

Dat wil ik. "We gaan daar niet moeilijk over doen"....

En toch... in de volgende Estate-blog mag u slakken verwachten. Monaceddhe om precies te zijn.

2a Estate 2011: Il trucco della spina dorsale

Donderdag 29 en vrijdag 30 september.

Stavolta non ti vuoi portare un pesce a casa?  vraagt meneer G. Of ik deze keer geen vis mee naar huis wil nemen.
Laatste keer had hij een mooie tonijnachtige gevangen aan de lijn maar m’n culinaire faalangst had me “nee dankje” doen zeggen. En dat terwijl ik gek ben op tonijn…

Se mi dici come bisogna prepararlo, mi farebbe piacere.
Als je me zegt hoe ik hem het best klaarmaak, zou ik dat leuk vinden ja.
(allez vooruit, Olijf komt uit haar schulp).
Omdat ik mocht kiezen, ging ik voor de sarago want die had ik - geloof ik - nog nooit gegeten.
Waarna het recept volgde.

Heel eenvoudig: metti un filo d’olio nella teglia, stendici sopra il pesce, un altro filo d’olio sul pesce. Finisci con un pizzico di sale. Non più di un pizzico, mi raccommando.Streepje olie in een braadslede, vis erop, streepje olie op de vis en een snuifje zout, niet méér dan een snuifje!

Ik krijg er meteen de oventemperatuur en de kooktijd bij. Niet slecht voor een man wiens moeder iedere dag z’n potje klaarmaakt vind ik zo. Een beetje verwonderlijk zelfs. Maar goed, het wordt me van begin tot eind uitgelegd, precies zoals ik vroeg.

Hoe weet ik hoe hij klaar is? Simpel.
Lees goed mee. Voor Olijf was het een gouden tip.
Tegen het eind van de bereidingstijd trek je een straal van de rugvin uit. Als de binnenste vinstraal meekomt, is de vis klaar. Breekt die af, dan is het vlees nog niet gaar.
Zo eenvoudig is dat. Werkelijk!
Olijf heeft het geprobeerd en de vis was à point. Niet te droog en niet te rauw.

Dat weet ik dan ook weer.
Tussen haakjes… hoe simpel het recept ook moge klinken…. De vis was hemels. Méér dan dat behoefde hij niet. Of beter gezegd: iedere andere toevoeging zou teveel zijn geweest.

En nu ik het tóch over voedsel heb… ik voel me weer helemaal in m’n element. Voel zelfs de drang om de Mediterrane keuken te bezingen.

Vandaag, vrijdag 30 september, was voorbehouden voor papierwinkel en familiepraatjes.
En familiepraatjes hier lukken het best bij het middagmaal.
M’n zia geeft me op de middag ter plekke een plaats aan tafel. Tegenstribbelen heeft geen zin. Het zou zelfs onbeleefd zijn. Dus aanvaard ik …. met graagte.

De keuken van m’n zia is niet spectaculair of ingewikkeld. Ze is alledaags, zoals onze aardappelen met varkenskotelet. Toch hou ik ervan. Omdat ze zo lekker luchtig is. Nooit – tenzij je ècht je best zou doen – verlaat je de tafel met een ik-moet-een-knoop-van-m’n-broek-losdoen-gevoel.
Dat heeft nix te maken met het feit dat de porties te klein zijn. Nope…. Het ligt aan de keuken zelf. Geen gebruik van overdadige botersausjes, roompjes of andere dikmakers. Gewoon eerlijk simpel en uitgebalanceerd.
In Italië vliegen de pondjes eraf (en dat vindt Olijf altijd een leuk bijverschijnsel) zónder de minste moeite. Gewoon, omdat de keuken gezond is.
Een pizza hier is een pizza. Niet deep pan of with extra cheese. Lekker dun met de juiste hoeveelheid mozzarella en toevoegsels. Nix overdadig gedoe. Gewoon wat ie moet zijn en geen ingrediënt teveel.
Mogelijke uitzonderingen zijn de quattro formaggi  (maar die neem ik nooit) en de verwerpelijke pizza con i würstel, een spijtige toegeving aan de toeristen die zwanworstjes op de pizza blijkbaar lekker vinden. Het is brol die ik niet hoef.

Waarom m’n lyrische uitbraak? Omdat alles hier zo geweldig en onovertroffen is?
Neeeeeeee, Olijf overdrijft graag maar wil ook niet óver drijven.
Ik constateer enkel dat ik hier in la bella Italia nóóit, maar dan ook nóóit de drang voel om naar room, mayo of andere vettige brol te grijpen…. Terwijl ik dat in België spijtig genoeg wèl doe.
Niemands fout, behalve de mijne.
Enkel het waaróm hiervan wil ik graag ooit nog ontdekken.
Voorlopig hou ik het bij de eerlijke lekkerte van het (deels) onbekende, dat me geboeid houdt.

Ontboezeming?
Ok, ontboezeming.
Olijf zou graag willen kunnen koken op z’n mamma’s. Zonder schaamte of faalangst.
Een punt voor de pijplijst misschien.

En hoewel ik met gemak nog uuuuuuuren over de mediterrane keuken zou kunnen doorgaan, is het nu tijd om weer te zwijgen.
Ik wil u niet vervelen. Niet met culinaire proza, noch met overdadig bezingen van een land dat u niet noodzakelijk aantrekt.
Vandaag onthoud ik enkel: verza in brodo. Denk er gerust het uwe van :)

Fotomateriaal van de sarago hieronder. Ik weet niet of ik u moet waarschuwen voor gevoeligheden...
Het meest gortige (de delicatesse: vissenwangen) heb ik maar wijselijk weggelaten.

het begin. Vis in braadslede. Ziet er nog normaal uit.

Zo'n 20 minuten later: de vis op het bord.
En ja, Lehti, z'n tanden zijn nu beter zichtbaar, waardoor ik jouw vis eerder aanzag voor een Dentice.

heerlijk sappig "vlees"



werkelijk hééééél sappig!



 

2a Estate 2011. Me hunt you cook.. or not.

Donderdag 29 september

Het is een schandaal!
Voor de derde dag op rij werd ik uitgenodigd voor een dagje boot. Dit had ik nooit durven dromen, bootgewijs dan.
Dat er gedurende de hele week een boottochtje in zat, zoveel ging er bij Olijf nog wel in…. misschien, als ik héééél veel geluk had, kon er een tweede dagje af.
Maar drie dagen op rij?

En toch… dit is m’n deel en ik ben er niet rouwig om.
Ik mag op zee, op zee, op zeeeeeee!... en zou dus goed gèk moeten wezen om domweg “nee” te zeggen.
Voor de noodzakelijke afspraken heb ik het meeste geregeld, er werd zowaar zelfs rommel en tuin geruimd… genoeg om m’n geweten te sussen.

(eeuwen?)oude nachtkastjes gedemonteerd. Met hamer en schroevendraaier.
Dit is "werk" :)

Na het “Passo a prenderti. Arrivo tra una decina di minuti”-telefoontje, pak ik m’n boeltje bij elkaar. Zwemvliezen, duikmasker en tuba gaan mee. Misschien ga ik vandaag es voor het eerst IN het water? De voorbije dagen bracht de strakke wind me steeds op andere gedachten.

Eens op de boot merk ik (met enig plezier) dat ik de noodzakelijke handelingen voor het vertrek begin te kennen. Olijf is niet graag een nutteloos scheepsmaatje. Iets met m’n kost aan boord verdienen enzo, hoewel meneer G al duidelijk maakte dat m’n aanwezigheid hem pleziert.
Vooraleer u denkt dat Olijf weer op wolkjes loopt, ziehier een verduidelijkende uiteenzetting.
Meneer G wil graag uit zeilen, zo vaak hij kan. Alléén is dat eerder moeilijk, waardoor een medereiziger, eender wèlke medereiziger, op z’n minst handig is. Het klassieke verhaal van elkaars rug krabben.
Dat ik m’n nautisch contentement niet weet te verbergen en dat zeilgedoe graag onder de knie wil krijgen, vindt hij fijn, heel fijn. Een “passie” delen is leuk, zelfs al is het “maar” een passie voor de zee.
Vandaar… meneer G is content met z’n scheepsmaatje en Olijf is dat ook omwille de dagjes op de boot.

de boot helt "een beetje" vandaag.
Het kadertje hangt horizontaal.... ja écht :)

Verder zwijg ik.
ECHT..., ik zwijg.
Hij ook.
Op de boot wordt uitzonderlijk veel gezwegen.
Zwijgen en luisteren naar de golven en de wind is biezonder aangenaam, ontdek ik.
En het is gemakkelijk. Ik hoef geen onderwerpen te bedenken en zou het ook niet kùnnen nu.
M’n hoofd is het grootste deel van de dag opvallend leeg en voor het overige vind ik het moeilijk om me “naar behoren” te gedragen. [De kameleon in Olijf komt weer boven. "Naar behoren" is levenswijze van mij... misschien moeilijk te verdedigen (ook al omdat meneer G het èrg heeft op "jezelf zijn" en Olijf het nu even niet is, maar dat weet hij niet :))... maar kijk... Olijf kameleon't er weer op los....]

Ieder land heeft zo z’n gewoontes en omgangsvormen. De sociale geplogenheden tussen een koppel ex-zomerliefjes in Italië ken ik niet echt. In België vind ik in zulke situaties m’n weg min of meer op het gevoel af. Hier zijn m’n sociale antennes om godweetwelke reden klaarblijkelijk uitgeschakeld… waardoor ik “stil” val.
Hij – óók niet zo’n grote prater – schijnt dat stilvallen niet echt erg te vinden.
Waardoor we in stilte zeilen.
Tenzij om bij te sturen. Letterlijk dan. Wanneer Olijf aan het roer staat en langzaam maar zeker uit koers geraakt. Dan stuurt hij even bij. Met woorden of hij neemt het roer gewoon over. In ’t laatste geval hoeft er niet echt gepraat te worden. De ene neemt het roer, de andere laat los. Zo simpel is dat.

Rond enen leggen we de boot voor anker.
Hij gaat voor het eerst in nagenoeg 3 maanden (de duim, weetunogwel?) een rondje speervissen. Olijf gaat voor het eerst in 2 maanden snorkelen en onderzoeken hoe haar eigen apnee geëvolueerd is na jaren zonder zwembadtraining.


“Hoe lang zal je weg zijn?” vraag ik hem wanneer hij op het punt staat te vertrekken.
Het is een veiligheidsvraag. Wie bij de boot blijft, moet een idee hebben  hoe lang lang is. Mocht er wat gebeuren en lang tè lang is geworden.
“Un paio di ore” zegt hij (enkele uurtjes)… waardoor ik weet dat dat alles kan zijn tussen 2 en 3 uren, realistisch gesproken. Vóór die tijd hoef ik me geen zorgen te maken.
En hij vertrekt.

Olijf's gerief :)

 Het eerste uur hou ik me bezig met m’n eigen apnee. Oren testen, adem testen … hoe diep geraak ik en hoe lang kan ik er blijven?
Geen idee hoe diep de bodem onder de boot is, maar ik moet erheen.
De eerste keer valt dik tegen. Ik haal de bodem nèt en vind al snel dat ik weer omhoog moet. Een tiental meters moet ik het nog uithouden vooraleer ik aan de oppervlakte opnieuw een ademteug kan nemen.
Na enig oefenen hou ik het een tiental seconden vol op de bodem.  Af en toe komt een school middelgrote vissen kijken wie die vreemde vis is, maar lang kan ik niet blijven hangen bij hen, hoezeer het me ook spijt. Het is zinloos om risico’s te nemen. Aan boord kan niemand me helpen ingeval van een syncope. Niet spelen, Olijf….
Na een uurtje hou ik het voor bekeken.   Op de boot heb ik nog minstens 1 uur om wat aan de kleur te “werken”.  Af en toe hou ik zijn boei in het oog. Die verplaatst zich nog: Olijf is gerustgesteld.
Af en toe denk ik aan hoe hij zich moet voelen na 3 maanden verplichte water-stop. En dan bedenk ik dat het gevoel waarschijnlijk niet in woorden uit te drukken is. Pesca in apnea is z’n tweede natuur, het is z’n grote passie. Ik neem me dan ook voor om er niet naar te vragen…

Drie uren na z’n eerste duik keert hij terug.
“Tutto apposto?”  vraagt hij me. Alles in orde?
Ik knik en antwoord “Tutto apposto?”.
Hij straalt, lacht en knikt.
Hij voelt zich goed.
Meer moet ik niet weten.
Dus zwijg ik opnieuw.
Waarna hij vertrekt “a due ricci”. Hij gaat het aperitiefhapje opduiken: zeeëgels.

Toegegeven: het hééft wel wat…. een man die de maaltijd thuisbrengt. Nou ja…. “thuis”…. bij wijze van spreken maar u weet wat ik bedoel. Olijf wordt af en toe graag een beetje ouderwets :)

Na nog eens een half uur keert hij terug met de buit. Een netje vol zeeëgels en twee vissen: een sarago en een dentice. Hoe dan ook twee tandbrasemsoorten maar verder onvertaalbaar wegens…. geen Nederlandse woordenschat voorzien. Lezer Lehti weet dat intussen :)

Boven Dentice, Onder Sarago fasciato

sarago (goed opletten Lehti :))

Dentice

vissen ontschubben met vork. Speciale techniek :)

Ik vraag hem naar z’n eerste vangstbeurt, waarna ik alles van naaldje tot draadje te horen krijg. Hoe hij de sarago  zag, hoe de sarago zich op de bodem voor dood hield, hoe hij twee keer moest schieten, enzovoort enzoverder. Voorwaar interessant, gezien z’n enthousiasme. Het verbaast me hoe een kleine bijvraag telkens weer een zeer uitgebreid antwoord krijgt :)
Ongeveer het langste gesprek van de dag.

Na uitgebreid genieten van het zeeëgelapertief volgt een eenvoudig maar smakelijk broodje. Tijd om de vis nog aan boord te bereiden, was er niet. Ik durfde niet voor te stellen om me in het keukentje onledig te houden met kokerelwerk voor de vers gevangen vis. Alweer… potverdorie….faalangst. There’s nooooo way dat Olijf de vis even lekker kan klaarmaken als la mamma dus hou ik m’n mond (en m'n twijfelachtige kooktalenten voor mezelf). En heb voor één keer spijt dat ik niet in het klassieke rollenpatroon kan glippen: me Tarzan you Jane. Me hunt, you cook. Ach ja… ik zwijg en concentreer me op m’n broodje. Maar voel me “onvoldoende”. Niet volledig. Zoals dat zou horen. En zoals dat fijn zou (kunnen) zijn. Maar nu niet dus… omdat falen in publiek me niet afgaat.

Ricci openen en reinigen.
Niet slecht, die idee van de handschoen. Te onthouden...

en dit géle eet je dus op. Lekkkkkkkerrrrrrrrr!!!!!

Bij de terugreis is de wind weer aangetrokken, Olijf kan nu maar beter niet aan het roer staan.
We zwijgen nog een beetje méér en arriveren net voor donker in het haventje. Alles wordt netjes ingepakt en ik word naar huis gereden.
G is moe. De uren in het water hebben hem uitgeput. Capisco.
Morgen blijft Olijf aan land. G heeft andere verplichtingen en Olijf ook. Beetje papierwerk en rijtjeschuiven bij diverse diensten. Morgen besteed ik meer aandacht aan m’n familie.
Drie dagen op een boot….schandalig! (geveinsde bloos :))

2a Estate 2011: Voorbereidingen om te blijven

Woensdag 28 september

Woensdag = marktdag. Altijd al geweest. Gallipoli. Grote markt, echt wel grote markt.

In m'n carrière van marktganger in den vremde (in België doe ik weinig moeite om naar een markt te gaan.... spijtig eigenlijk), heb ik de mercato van Gallipoli 2 of 3 keer weten verhuizen. Da's gemiddeld eens in de 15 jaren....
Deze zomer had ik de nieuwe marktplaats al gevonden. Het was weer wennen.
Nadat je door jaren ervaring hebt geleerd waar de beste schoenenkramen zijn of welke straat je in moet om de lekkerste olijven te vinden.... wordt het hele concept door elkaar gegooid. Geen straten meer. Nu staat alles op een vierkant plein.
Wat op het eerste zicht handiger zou moeten lijken - zo'n Romeins getint dambordpatroon - .... een onoplettend shopper als Olijf is al snel het Noorden kwijt.
Gelukkig zal nichtje O me bijstaan in de lijdensweg :)

Maar eerst: naar de kapster!
Met de Vespa.
Dan Markt
en dan....????? Geen plannen. Héérlijk :)



7u36: Olijf is al wakker, aangekleed en blogt op bed :)



Op weg naar... na 45 jaar eindelijk het wegkapelletje  van dichtbij bekeken

hier ter plaatse verongelukt? Geen idee. Vroeger druk kruispunt, nu zo goed als verlaten baan

Olijf promoveert van fotograferend autorijder tot fotograferend vesparijder.
Sowieso hogere moeilijkheidsfactor...
Aandacht voor het truitje om 8u37 in de ochtend

nix speciaals. Dit betekent enkel iets voor Olijf :)

Olijf en nichtje O hebben een ingewikkeld plan ontworpen om kapperbezoek slash marktbezoek zo optimaal mogelijk te laten verlopen.
Olijf rijdt met de vespa naar Sannicola. Nichtje O doet hetzelfde, maar met de wagen.
In Sannicola stapt Olijf in de wagen en rijden we samen naar de kapster. O heeft nix xpeciaals te doen, dus komt gewoon méé naar de kapster. Fijn :)
40 minuten en 18 € later (ik vrààg u, waar vind je dàt nog???) rijden we samen verder naar de markt in Gallipoli, alwaar nichtje O het navigatiegewijs overneemt. Nadat Olijf het stuur heeft overgenomen om de wagen te parkeren. Nichtje O is daar niet zo goed in :)

Olijf weet wat ze wil op de markt. De eerste twee dagen waren aan de frisse kant. Een beetje winterachtige kledij zou niet ongepast zijn. Kledij die lekker hier mag blijven. Voor volgende keren. Voor de toekomst.

Ik bereid me voor op m'n plan om m'n verblijf hier permanenter te maken. En doe wat vrouwen het best kunnen in zo'n geval: shoppen.
Nodig: enkele truitjes, enkele jeans, gesloten schoenen, gemakkelijke casual wear thuisbroek, een paar kleurtjes nagellak, toiletgerief, haarborstels.... allemaal spullen die NIET terug meegaan naar België. M'n kleerkast aan zee moet worden aangevuld :)
Niet alles wordt gevonden. En zelfs doorwinterde shopster O raakt na een tijd de kluts kwijt. Ook zij weet niet meer waar we al gepasseerd zijn en waar niet. Maar dat geeft niet.... het is bijna middag en we hebben dorst. Het is verdòmde heet geworden op deze 28ste september.

De reden waarom we beiden met eigen vervoer naar Sannicola kwamen, vervalt. O zou bij haar ouders gaan pranzare maar dat heeft ze inmiddels blijkbaar afgezegd. Een aperitiefje onder vrouwen lijkt dan ook een zéér geschikt idee. Zij weet een goeie bar op de corso.

Il corso is nòg zo'n fantastisch begrip. Het is niet meer of minder dan de straat of de avenue.
Een nààm erbij hoeft niet, zolang je maar weet over welke corso de andere het heeft. In welke stad met andere woorden. Iedere stad/gemeente heeft maar één corso. Waar je afspreekt. Waar je elkaar terugvindt. Ter hoogte van één of andere bar, fontein of standbeeld. Om daarna te doen wat "moet" gedaan worden: wild uitgaan of gezellig samenzijn....
I love it.

O trost Olijf dus mee naar een bar op de corso waar je lekkere hapjes kan nemen bij het apertief. Olijf volgt in blind vertrouwen. Tussendoor lopen we nog enkele winkels binnen. O koopt een paar schoenen met métershoge hakken. Olijf neemt een extra truitje mee. Voor de winter. In Italië. Je weet maar nooit...

En dan... de bar. Martinucci. Ik fotografeer het bord om niet te vergeten.
Olijf gaat voor een Spritz, nichtje O houdt het bij een fruitsap. Beiden met stuzzicchini, hapjes.
Ik denk dat er enkele schaaltjes chips en olijven zullen worden geserveerd maar ben zeer blij verrast met wat wordt aangevoerd. Laat de foto's even voor zichzelf spreken. Tussen haakjes: het drankje mèt hapjes kost maar 2 euro per persoon méér dan het drankje zonder hapjes..... Volge wie volgen kan....

Ik vind dit pure poëzie....

Enjoy. Knappe nichtje O én enige foto van Olijf in de hele reeks :)

Ergens doorheen ons apertief gaat de gsm. Boot call (niet te verwarren met booty call).
Meneer G. Die wil weten of namiddag zeilen tot de opties behoort.

Nu.... Olijf heeft inmiddels geleerd dat altijd klaar staan geen goed idee is. Het heeft wat weg van "ik heb geen eigen leven dus ik spring wanneer je me belt".... nooit een gezonde houding.
Deze week maak ik een uitzonderlijke uitzondering. Het weer is  - zelfs voor deze streken - abnormaal goed, m'n tijd hier is beperkt én die boot calls (en ja hoor, toegegeven, ook het gezelschap) zijn na m'n weekje hier sowieso niet meer mogelijk.
Een beetje egoïstisch-gawèg aanvaard ik dus ieder aanbod dat me leuk lijkt. Zelfs al is het soms een beetje last minute. Meepikken wat mee te pikken valt. Morgen weet je maar nooit, juist?
Nichtje O kan niet mee ondanks de spontane uitnodiging. Ze heeft een avondje bioskoop in het vooruitschiet en een zeiltocht is nooit op de minuut af te plannen.

Blij met het kapsel, de aankopen en het gewèldig aperitiefuurtje rijdt Olijf - alweer op de rode vespa - terug naar het appartement, pakt haar boeltje bij elkaar en wacht op de chauffeur.

Alweer - dit wordt vervelend blogmateriaal - beleeft Olijf een onvoorstelbare namiddag op zee.
No further comment....

2a Estate 2011: Mal di mare....

 Dinsdag 27 september

Olijf is van dienst. Als scheepsmaatje/gezelschapsdame/algemeen slaafje?
De functie heeft geen naam... wèrkelijk... die heeft geen naam.
Ik werd uitgenodigd om samen met meneer G uit te varen voor een "wat ouder" paar. Om halfacht in de ochtend moet ik klaar staan voor voorbereidende boodschappen en klaarmaken van de boot.
Meneer G meent blijkbaar dat het bootuitje (boot-uitje dus) eerder deze zomer voor voldoende "ervaring" (ahum) had gezorgd om Olijf zonder al te veel schaamte mee aan dek te nemen. Om te helpen indien nodig, of gewoon om gezellig te doen met de gasten.
Hoewel.... ik blijf me afvragen hoe gezellig je kan doen met wildvreemden als je de taal wel goed maar niet meesterlijk machtig bent.

Ik ben daar een beetje raar in, denk ik. In smalltalk verkopen. Ditjes en datjes. Koetjes en kalfjes.
Vooral in vreemde talen.
Raar, zeg/denk ik... maar misschien ook helemaal niet. De gedachte wortelt in onzekerheid, zeer waarschijnlijk. Maak u klaar voor een streepje analyse :)

Op feestjes en bijeenkomsten allerhande heb ik het altijd al moeilijk gevonden om koetjes en kalfjes boven te halen, ik geef dat grif toe. Het valt me éxtra moeilijk als ik zulks moet doen met wildvreemden.... in welk geval koetjes en kalfjes (én het weer natuurlijk) de beste - wegens bijna enige - aan te snijden onderwerpen zijn. Sommige mensen zijn daar meesters in en Olijf heeft daar zeer grote bewondering voor.
Een gesprek gaande houden, zelfs wanneer er au fond - in de grond dus - nix wezenlijks gezegd wordt.
Het heeft een sociale functie... waar ik dus nix van begrijp. Om die op te bouwen. Of te onderhouden.

Met bekenden lopen de conversaties heel wat vlotter. Aanknopingspunten zoals "hoe is het met het nieuwe liefje", "hoe doen de kids het op school" of "is de verhuizing goed verlopen" en alle daaruitvolgende bijvragen zijn meer m'n ding. Alles wat ik daarvoor hoef te doen, is details onthouden over vrienden/familieleden/kennissen. Details die later kunnen aangewend worden voor de start van een nieuw gesprek. Details die hopelijk ook aantonen dat hij/zij en zijn/haar leven me ook wèrkelijk interesseren. ... Enzo...
DAT vind ik makkelijk. Het over feiten hebben. En gevoelens ook... Olijf is en blijft een vrouw. Wij praten over gevoelens. En over wat de andere moet gevoeld of gedacht hebben toen hij/zij deze of gene handeling ondernam. En hoe wij ons daar naderhand over voelden... enzovoort enzoverder...
U, vrouwelijke medelezer, herkent het wel.
En U, mannelijke medelezer, herkent het ook, zij het misschien met een paar (licht?) sarcastische bijbedenkingen :)

Af en toe een (hopelijk) grappige kwinkslag/ondertoon/wending tussendoor vindt Olijf ook nog fijn. Zeer fijn zelfs. Te ondergaan of zelf te initiëren. Maar bon, wat spelen met woordjes, gevoelentjes en alle combinaties daartussenin.
In het Vlaams. Dat gààt.

In andere talen verstà ik die dingen, vind ze meestal biezonder grappig en kan dan ook mateloos genieten van de taaleigen woordspelingen. Maar deelnemen.... helaas. Beperkt.
Koetjes en kalfjes idem dito. Beperkt.

Hetgeen me terugbrengt naar een boot met twee wildvreemden op.
Meneer-en-Mevrouw-35-jaar-getrouwd en hopeloos overdressed omdat dochterlief hen tot het moment van aankomst niet had gezegd welke de verrassing was. Allebei in zondagse tenue. Zij met een deux pièce-ke en hoge hakken, hij met keurig gestreken broek & hemd, bijpassend vestje en sokken in de gepoetste zondagsschoenen.
Ik vind het bizar dat je als dochter geen hint geeft naar de gepaste "uitrusting" voor een dag als deze. Een boot op zee vereist toch een zekere dresscode? Niet? Het gaat hier niet om de gekende chichi Docksides of dergelijke. Gewoon een gemakkelijke schoen en een winddichte jas... zùkke dingen :)

Gelukkig oogt mevrouw ondanks haar ongepaste kledij zeer optimistisch. Ze heeft er duidelijk zin in, wind of geen wind. En er is wat wind. En wolken. Grijze donkere wolken...
Meneer heeft een minder geruststellende uitdrukking. Ik zou zweren dat ik hem al lichtgroen zie wegtrekken terwijl hij voet op het passerelletje zet...



DIT is de boot die u zoekt :)
Kom binnen in Il Portolano, wandel recht naar beneden, eerste rechts, eerste links, eerste links



Het weer is nog even afwachten...

wachten en kijken. Komen de wolken hierheen of niet?

Slecht weer heeft neiging om aan land te blijven.
Wij gaan op zee... no problemo dus :)

Eens van wal, stel ik vast dat meneer G best wel goed is in chiacchiere (de koetjes en kalfjes). Ook in het geruststellen van z'n cliënteel. Hier en daar doet ook Olijf een poging om bij te springen, praktisch en verbaal.
Het praktische lukt. Het verbale ... hàlf. Ik blijf me niet 100% op m'n gemak voelen in zo'n situaties, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zei het al: onzekerheid. Zolang ik de taal(kundige situatie) niet voldoende meester ben, blijf ik een sociaal kalf. Ach ja :)
Het schijnt meneer en mevrouw niet op te vallen want we blijven leuk aan de praat.
Tot meneer toch stilaan om een emmertje vraagt.... en z'n innerlijk blootlegt.

Veel vroeger dan voorzien keren we terug. Trop is teveel. Meneer kàn niet meer. Zelfs het zacht geklots van golven in de luwte, eens voor anker aan l'Isola di Sant'Andrea,  kan z'n oversture maag niet meer tot bedaren brengen.

Ik vind het un vero peccato. Niet voor ons. Voor hèm. En z'n vrouw, ocharme... die alles zo geweldig leuk vond. De sukkel voelde zich driemaal slecht. Eén keer om puur fysieke redenen. Eén keer omdat hij de huwelijksverjaardag van z'n echtgenote om zeep had geholpen. En één keer omdat hij had moeten ... u-weet-wel... in ons bijzijn.

Behalve een paar troostende woorden zeg ik nix. Het lag niet aan hem, vind ik... maar aan z'n dochter. Een verrassingsbootreis schenken aan je zee-gevoelige vader.... tsk tsk tsk :) Die gedachte hou ik wijselijk voor mezelf.

Eens meneer en mevrouw terug vaste grond onder de voeten voelen, vraagt meneer G of ik ergens heen moet. Dat moet ik niet.
Gewoon terug op zee dan? kijkt hij....
Ooooh yes. Gewoon terug op zee.

Meneer G aan "il timone". Soms is het hoofd eraf kappen het eenvoudigste.
Olijf heeft geen zin in disputen over herkenbaarheid :)
(en voor de rest ben ik niet echt wreed van ingesteldheid, wees gerust :))

'k hield van het zachte licht in afwachting van onweer-geen onweer?

aan stuurboord: dreigende lucht

aan bakboord: alles helder

moeilijk te zien, maar meer dan een uur lang deed een regenboog z'n best om volledig rond te komen :)

ziet u dat lijntje door de foto lopen?
Vislijntje :)
Vis (hieronder) heeft het geweten....of net niet...

Voor de liefhebber: alletterato, een kleine tonijnachtige (Euthynnus alletteratus)
Ook voor Olijf een nieuwe naam

Wat ben ik een pietzak :)

Er wordt een visje gevangen. Eentje dat ik niet meeneem naar huis. Vandaag niet.

Mijn eerste volledige dag eindigt met een broodje tomaat-olijfolie-grof zeezout. Méér dan dit wil ik niet. Het lekkerste broodje ter wereld.

Olijf, een broodje tomaat en TG1 op teevee.

En daarna .... wat digitaal schrijfwerk. Eindelijk digitaal bloggen op reis :)

E anche oggi sono contenta :)