Schijn bedriegt

ik kan geloven
of begrijpen
of eenvoudigweg beide

dat sommigen, zoniet velen,
denken dat
Olijf
een paar plannen in de diepvries heeft gestoken
of erger nog
in de vergeetput

ik kan ook geloven
en veel beter nog
begrijpen
dat het voor sommigen
zoniet velen
geen ene reet uitmaakt
wat Olijf doet
of laat





maar
het verandert niets
aan de zaak
dat alles gaat
zoals het moet gaan
of zoals voorzien
in mijn wereld

en dat
op zich
is meer
dan genoeg

het allemaal een beetje beu

* als de kleerkastdeur het vertikt om nog te blijven hangen
* als twee toiletten (ja, allebei) met een verschil van enkele dagen beslissen om "in continu" te gaan. Eentje laat zich temmen. De andere, met ingebouwde sjasbak doet lastiger, zelfs nà aankoop en montage van een nieuwe vlotter... Als het doe-het-zelven, met andere woorden, ondanks een flinke dosis goede wil en een klein beetje technisch inzicht maar niet wil lukken.
* als de gootsteen in de keuken om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek een statement wil maken en toont hoe "geconstipeerd" er uit ziet... om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek
* als een geheugenkaart van m'n fotoapparasie plots onleesbaar blijkt ... tenzij ik formatteer (maar dan ben je wel alles kwijt)... en ik prijs mezelf gelukkig dat ik toevallig DEZE kaart gisteren nog backupte (het moet niet alles kommer en kwel zijn)
* als ook de laptop op een maandagochtend 5 heropstartpogingen nodig heeft vooraleer hij eraan begint (en m'n hartslag evenredig stijgt met het aantal pogingen)

* als tenslotte het gesprek met de experte over voeding me de druppel geeft om mijn emmer te laten overlopen..... lees "wat ik ook doe, het lukt niet en dat maakt me voorlopig """lichtjes""" ongelukkig en nu wellen er tegen wil en dank weer een paar oude zeren op"....

dan ben ik het een beetje beu.

Vooral wanneer ik dààrbovenop moet merken dat m'n blog sinds een paar weken bevuild wordt door spamreacties van anonieme bots.
Ik heb een hekel aan anoniem. En nog meer aan bots.

Maar ik ga het euvel oplossen met vruchten- en groentensapjes. Of dat is minstens de bedoeling.Voor het gewichtsprobleem dat is. Een bot krijg je daarmee niet weg.

Maar ooit moet ik hier tòch plaats ruimen... dan krijgen de bots mijn blog en verhuis ik. Virtueel.

Decadent :)

NOOOOOIIIIIT eerder is dit gebeurd.
De kans dat het ooit NÓG eens gebeurt, lijkt me aan de eerder kleine kant.
Maar GOED... vandaag geschiedde dat....

Olijf op jacht ging. Met een zeer duidelijke doel voor ogen. Vastberaden het doel te bereiken. En voorbereid....

*met onheilspellende grafstem* ........................DE SOLDEN

Olijf is - hier en daar is het al eens gevallen - geen geboren shopper. Ik hou er niet specifiek van. Zal niet zeggen dat ik er een blote hekel aan heb maar er zijn dingen die ik leuker vind.
Stijlgoeroe's met eigen TV-programma's zouden geen dankbaar onderwerp hebben aan Olijf.
Gisteren nog zag ik een flard televisie waarin expert Jani twee dames ter hulp schoot die - "Lieve Help!" - al - "stel je voor!" - twééééé jàààààààr niet geshopt hadden (en toch oogden beide jonge mama's zeer mooi en up-to-date, dus geschikte voorbeelden van wat er met je gebeurt als je - Lieve Help! - twee jaar niet shopt, waren ze niet :) ).
Ik wijk af. Zelf kon ik enkel bedenken "Arme Jani, je zou een floeren geraaktheid krijgen als je wist hoe lang het geleden is sinds Olijf nog eens een Meirtje deed" :)


Maar ik wijk nog steeds af.
Ondanks de lichte shop-aversie heeft Olijf sinds kort een favoriet kledingmerk. Niet echt iets exclusiefs of zo, maar ik hou er wel van. Nogal veel zelfs.
En enkele weken geleden wist een collega me te vertellen dat er een winkelpunt was niet ver uit m'n buurt, in het winkelcentrum. Waarna ik, ruim vóór de solden, eens op verkenning vertrok. En vond wat ik zocht. In alle rust en ruimte... iets wat je niet kan zeggen van soldenshopping.
De prijzen lagen me net iets te hoog naar m'n zin en ik besloot - niet zonder enige winkelangst - te wachten op de soldenperiode.

De solden, die doe ik doorgaans ergens op de laatste of allerlaatste dag. Uit nieuwsgierigheid enerzijds en een beetje omdat ik vind dat ik het vrouwdom zóveel verschuldigd ben dat ik ten mìnste 1 keer m'n neus in de afgeprijsde kledingstukken moet steken. Als het meezit, kom ik thuis met iets dat spotgoedkoop was, dat ik helemaal niet zocht of "nodig" had en dat binnen de kortste keren weer vergeten wordt.
Conclusie: zelfs die laatste soldendag overslaan ware waarschijnlijk verstandiger geweest.

Dit jaar had ik wederom niets "nodig". Maar dit jaar WILDE ik wel iets. Een jurkje, een rokje en een tuniekje van "mijn" merk.
"Dus", dacht ik gisteravond na het werk, "als beloning voor de totaal zinloze maar schitterend uitgevoerde inventaristelling op het werk, zou ik eens langs het winkelcentrum rijden... voor het begin van de solden".
Gisteren.
Avond.

Ik vónd het al bijzonder rustig voor zo'n eerste dag. En dra ontdekte ik dat de reden hiervoor even eenvoudig als ontstellend was: de solden begonnen pas vandaag, DRIE januari :)
En de winkeljuffrouwen waren niet te vermurwen. "Morgen om 9u, mevrouw".
Geen fluistersolden dus.

Onderweg naar huis - ik geef toe, ik was een beetje beteuterd - rijpte een snood plan.
En als ik eens lekker vroeg naar het winkelcentrum zou rijden? Lekker vóór alle anderen? Lekker dicht bij de hoofdingang parkeren? Met een boek in de hand en het ontbijt op de passagierszetel?... Als ik dat eens deed?

Ik liet alles aan het toeval over. Oftewel aan wat er nog zou overblijven van m'n zin om een uur of wat in de auto door te brengen op een parking nadat ik er een nachtje over geslapen had.
...
Vreemd genoeg was ik vanochtend nog éven vastberaden als gisteravond. Dus deed ik wat ik moest doen.
Verwachtte me aan files om 8 uur in de ochtend maar die waren er niet.
Getoeter en geduw op de parking maar ik was bijna alleen.
Gedrum aan de ingang van de winkel maar daar was iedereen beschaafd (en opvallend onaanwezig).

Resultaat: binnen en buiten in enkele minuten. Wat centjes lichter maar onvoorstèlbaar content. Omdat ik gedaan had wat ik wou doen. En alles vlotter verliep dan ik gevreesd had.

Superleuk detail: op het werk werd me in de loop van de dag een jasje getoond dat "wel eens mooi kon staan op dat nieuwe jurkje". En dat dééd het.
Dàt vind ik dus kostelijk. Een jurk die eigenlijk feitelijk duurder is dan wat ik ervoor wil geven (behalve in de solden) en een jas van enkele euro's... een geen KAT (voor de NL'ers: geen HOND) die nadien kan zeggen wat nieuw en wat tweedehands was.
(Tenzij jullie, mochten jullie me op een dag tegen het lijf lopen met voornoemde jurk en jas.
Op voorwaarde dat ik NU in detail zou beschrijven hoe die eruit zien.
Hetgeen ik niet doe. For obvious reasons :) )

Dan geniet ik vijfhonderd procent :)

geparkeerd aan het zebrapad van de hoofdingang. Dichterbij KON bijna niet :)

Ook leuk bijverschijnsel: door de wachttijd in de auto had ik eindelijk de kans om een flink stuk door een boek ter geraken waar ik doorgaans enkel flardjes van een kwartier-lezen uit haal.
NIETS dan voordelen vandaag. Is dat niet schitterend????

Obama

mag het nog eens doen.
De Verkiezingsploeg van de nieuwsredactie zegt dat.
Dus ik geloof dat.

Voor wat ik ervan weet: PRIMA. Blij dat hij nog eens mag.