Het is stil, in m’n hoofd, in m’n leven en op msn.
Omdat het stil is in m’n hoofd, ontbreekt het me aan inspiratie om te schrijven.
Omdat het stil is in leven en msn, wil ik schrijven.
Dilemma
Vraag: is het stil in m’n hoofd omdat msn stil blijft? Heb ik nood aan gesprekken om schrijfmateriaal te vinden?
Ben ik niet in staat diepzinnig te zijn zonder de stimulans van anderen?
En indien ja op beide vragen: moet ik me daarbij neerleggen of op zoek gaan naar “dood” inspiratiemateriaal?
Onlangs werd me gezegd dat ik haiku’s moest schrijven. Bij wijze van losmakerij van m’n persoonlijke fixatie.
Schrijven over dingen die je ziet, zonder daar lyrisch over te gaan doen. Schrijven als observator, met down-to-earth bewoordingen…
Het lukt me niet. Ik zie het niet. Ik vraag me af of ik het wel WIL zien. Of ben ik er fundamenteel niet toe in staat? Teveel met mezelf bezig?
Persoonlijke verhoudingen zeggen me dan wel weer veel.
Vriendschap, respect.
Respect is mijn woord van de dag, … meer bepaald msns-gewijs.
Msn is leuk, erg leuk zelfs, maar de etikette gaat verloren. Je wéét dat je je offline kan zetten als je niet gezien wil worden (om het niet te hebben over selectief blokkeren)…
Ik vergelijk het een beetje met verstoppertje spelen in een ruimte vol met mensen: met enkelen wil je praten, voor anderen verstop je je achter een gordijn, een pilaar of een plant… zij mogen niet weten dat je er bent, toch niet NU…
Hoe dan ook zijn het handige maar redelijk onschuldige truucs om jezelf toegang te verschaffen tot de ‘happy few”. Wie je niet ziet, weet niet of de offline echt of geveinsd is…
Erger vind ik het online zijn maar doodleuk niet antwoorden, keer op keer opnieuw… en dan, zonder boe of ba verdwijnen, offline gaan.
DAT vind ik ronduit onbeleefd en respectloos.
Het bloed gaat vooral richting kookpunt als je je gesprekspartner voldoende goed kent om te weten dat hij/zij geen voldoende goed excuus heeft om niet even te laten weten dat er te weinig tijd/kans is om een chat aan de gang te houden.
ZEG het dan gewoon, beste chatter. Wees even beleefd met je gesprekspartner als je zou zijn in de echte grote-mensen-wereld. Ga er niet van uit dat jouw chatmaatje het wel zal begrijpen dat je niet antwoordt.
Dat doet hij/zij één keer, misschien tien keer… maar niet eindeloos lang.
Resultaat? Frustratie, ergernis, boosheid … niets dan negatieve gevoelens.
Wie wil daar nu om herinnerd worden?...
Ach… het werd een klaagzang vandaag. Hoe stom. Hoe nutteloos
Tijd om terug te duiken in een positief denken-boekje. Het is toch stil op msn :)
Oh ja... nog 3 dagen!
vrijdag 19 december 2008
maandag 15 december 2008
in the name of love,
one more in the name of love!
Oftewel, wat doet een mens zoal in de naam der liefde?
Ik had vandaag een gesprek. Naar aanleiding van en over relaties. Liefdesrelaties, wel te verstaan.
Het maakte weer diepe indruk op me.
Laat het hoofd nu zien dat het nergens op lijkt. Laat het verstand nu begrijpen dat het niet verder kan… maar het hart strubbelt tegen. Wat doe je daaraan?
Eenvoudig: Nix.
Want het hart wint. Altijd opnieuw.
Mooi, zou je zeggen. Je moet je hart volgen. Dat zeggen ze toch in de boekskes?
Love conquers all? Toch?
Mis poes. Je moet wèl met z’n tweetjes aan die grote L werken.
Als Liefde (even met hoofdletter) enkel beleefd wordt door één van twee, dan overwint het bitter weinig…
Bitter, hmm...
De ironie wil dat zelfs in die hopeloze situaties het hart het nog steeds voor het zeggen heeft. Veel luider en hardnekkiger dan wanneer alles op wieltjes loopt. Op het destructieve af zelfs.
Zelf nog maar net (en op het nippertje) ontsnapt aan die valstrik, aanhoor ik het nu van een ander.
Vechten, vastbijten, hopen, en nog maar eens vechten. En vooral… vooral niet beslissen dat het zo niet verder kàn…
Laat het hart nu zò vastberaden zijn dat het je de afgrond instuurt… wie schreef dit onsmakelijk scenario?
Waarom kunnen we nuchter bekijken en beslissen dat een job, een woonplaats niet goed is voor ons en tegelijkertijd niet zien dat een relatie ons regelrecht naar de rand van een duizelingwekkende klif leidt?
One more… in the name of love…
Ikzelf heb nog net op tijd een stap achteruit gezet. Dat neemt niet weg dat het nog steeds veel indruk op me maakt….
Oftewel, wat doet een mens zoal in de naam der liefde?
Ik had vandaag een gesprek. Naar aanleiding van en over relaties. Liefdesrelaties, wel te verstaan.
Het maakte weer diepe indruk op me.
Laat het hoofd nu zien dat het nergens op lijkt. Laat het verstand nu begrijpen dat het niet verder kan… maar het hart strubbelt tegen. Wat doe je daaraan?
Eenvoudig: Nix.
Want het hart wint. Altijd opnieuw.
Mooi, zou je zeggen. Je moet je hart volgen. Dat zeggen ze toch in de boekskes?
Love conquers all? Toch?
Mis poes. Je moet wèl met z’n tweetjes aan die grote L werken.
Als Liefde (even met hoofdletter) enkel beleefd wordt door één van twee, dan overwint het bitter weinig…
Bitter, hmm...
De ironie wil dat zelfs in die hopeloze situaties het hart het nog steeds voor het zeggen heeft. Veel luider en hardnekkiger dan wanneer alles op wieltjes loopt. Op het destructieve af zelfs.
Zelf nog maar net (en op het nippertje) ontsnapt aan die valstrik, aanhoor ik het nu van een ander.
Vechten, vastbijten, hopen, en nog maar eens vechten. En vooral… vooral niet beslissen dat het zo niet verder kàn…
Laat het hart nu zò vastberaden zijn dat het je de afgrond instuurt… wie schreef dit onsmakelijk scenario?
Waarom kunnen we nuchter bekijken en beslissen dat een job, een woonplaats niet goed is voor ons en tegelijkertijd niet zien dat een relatie ons regelrecht naar de rand van een duizelingwekkende klif leidt?
One more… in the name of love…
Ikzelf heb nog net op tijd een stap achteruit gezet. Dat neemt niet weg dat het nog steeds veel indruk op me maakt….
zondag 14 december 2008
kassadame
Gisteren "moest" ik kassadame spelen. Toegekende vakanties en ziek personeel... het kon even niet anders. Enkel ik wist nog hoe die kassa werkte.
Kassadame zijn is niet beneden m'n stand. Ik doe het gewoon niet zo vaak. Eigenlijk vind ik het zelfs leuk!
De verscheidenheid aan mensen die de revue passeren, je kan er een boek(je) over schrijven.
"Moeite" doen om ook vriendelijk te blijven tegen de minder aangename individuutjes... het hééft wat. Neen, wat zeg ik? Het is zelfs een geweldige training, eentje waarbij je niet hoeft te betalen maar betaald wórdt, terwijl je jezelf tracht te perfectioneren in geduld en verdraagzaamheid, dit alles zonder je zin voor assertiviteit te verliezen :)
Gisteren was het een aantal keren nodig, die training. Klanten die de gekste dingen vroegen, de str*nt uit mn ... (juist ja), anderen stelden zich tevreden met het bloed van onder m'n nagels en een laatste groepje besloot een half uurtje onderling te ruzieën aan de kassa alvorens tot de aankoop van hun spullen over te gaan.
De laatste tijd maak ik er ook een punt van om me (opnieuw) te oefenen in vrolijkheid, die van het oprechte soort. 'k Wou de theorie testen dat je terugkrijgt wat je geeft... en het lijkt te kloppen. Hoe vrolijker je zelf bent, hoe leuker je medemens reageert. Uiterààrd wordt m'n visie hierop gekleurd door m'n eigen houding... het kan bijna niet anders. Maar dan denk ik: wat maakt het uit of m'n wereld er leuker uitziet omdat één of ander theorietje klopt, of omdat ik er zelf anders tegen aan kijk? Het resultaat is alles wat telt, en het resultaat is prima.
Gek genoeg, zelfs met de meer "veeleisende" klanten, sloot ik de deuren 's avonds in een bijzonder opgewekte stemming.
Iets in de aard van... dan ben ik nog redelijk normaal.... nice... ;)
Kassadame zijn is niet beneden m'n stand. Ik doe het gewoon niet zo vaak. Eigenlijk vind ik het zelfs leuk!
De verscheidenheid aan mensen die de revue passeren, je kan er een boek(je) over schrijven.
"Moeite" doen om ook vriendelijk te blijven tegen de minder aangename individuutjes... het hééft wat. Neen, wat zeg ik? Het is zelfs een geweldige training, eentje waarbij je niet hoeft te betalen maar betaald wórdt, terwijl je jezelf tracht te perfectioneren in geduld en verdraagzaamheid, dit alles zonder je zin voor assertiviteit te verliezen :)
Gisteren was het een aantal keren nodig, die training. Klanten die de gekste dingen vroegen, de str*nt uit mn ... (juist ja), anderen stelden zich tevreden met het bloed van onder m'n nagels en een laatste groepje besloot een half uurtje onderling te ruzieën aan de kassa alvorens tot de aankoop van hun spullen over te gaan.
De laatste tijd maak ik er ook een punt van om me (opnieuw) te oefenen in vrolijkheid, die van het oprechte soort. 'k Wou de theorie testen dat je terugkrijgt wat je geeft... en het lijkt te kloppen. Hoe vrolijker je zelf bent, hoe leuker je medemens reageert. Uiterààrd wordt m'n visie hierop gekleurd door m'n eigen houding... het kan bijna niet anders. Maar dan denk ik: wat maakt het uit of m'n wereld er leuker uitziet omdat één of ander theorietje klopt, of omdat ik er zelf anders tegen aan kijk? Het resultaat is alles wat telt, en het resultaat is prima.
Gek genoeg, zelfs met de meer "veeleisende" klanten, sloot ik de deuren 's avonds in een bijzonder opgewekte stemming.
Iets in de aard van... dan ben ik nog redelijk normaal.... nice... ;)
zaterdag 13 december 2008
volle maan... ik word melancholisch
tijd voor een gedichtje dat me ooit eens raakte en me vanavond weer te binnen schoot. Here goes....
i carry your heart with me (i carry it in
my heart) i am never without it (anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
i fear
no fate (for you are my fate, my sweet) i want
no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart (i carry it in my heart)
(i carry your heart with me - - e. e. cummings)
i carry your heart with me (i carry it in
my heart) i am never without it (anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)
i fear
no fate (for you are my fate, my sweet) i want
no world (for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart (i carry it in my heart)
(i carry your heart with me - - e. e. cummings)
vrijdag 12 december 2008
Ik zie het nu pas...
heb er een tellertje bijgezet. Ik ZOU aftellen tot 21 december, de kortste... maar dat klopt niet helemaal.
Ik WIL aftellen naar de dag nà de kortste, de eerste lengende dag!
en wat zie ik?
dat is - vanzelfsprekend toch? - de 22ste.
Hans, beste.... ik tel ook af naar de 22ste... omdat ik dan in Djèiremonde een koffie kan drinken op de eerste langer wordende dag van deze winter. Oftewel... there's no turning back now... Santé :)
Ik WIL aftellen naar de dag nà de kortste, de eerste lengende dag!
en wat zie ik?
dat is - vanzelfsprekend toch? - de 22ste.
Hans, beste.... ik tel ook af naar de 22ste... omdat ik dan in Djèiremonde een koffie kan drinken op de eerste langer wordende dag van deze winter. Oftewel... there's no turning back now... Santé :)
Van de hak op de tak
Ik wou het over de winter hebben vandaag, meer bepaald over m’n aftellertje naar de kortste dag van het jaar.
Ik bedacht vanmiddag dat het nog 9 dagen duurt. Volgende week zondag is de kortste dag en dan…. Dan gaan we op weg naar de lente!!!! Juuuuiiiiiiii!
Maar m’n passie was snel geblust. Ils is me vóór geweest, zo blijkt. Heb haar nog niet gelezen, om m’n “integriteit” wat te behouden :)
Toch… ik ga het er verder niet over hebben, niet teveel. Behalve dat ik het zonnetje begin te voelen schijnen, vanbinnen dan.
Het belangrijkste aan die korte dag, is dat dat het gevoel geeft dat we stilaan weer uit onze winterslaap kunnen komen. Zààààààààààlig!
Heb gisteren alweer een boekje gekregen, ook. Wèèr eentje om niet te bewaren… wel goed om nog eens met mezelf te lachen.Ik blijk een tuinman te hebben. Volgens ene Jean Carew èn onze boekenman op het werk dan toch. Hij had weer een boekje op m’n bureau gelegd…
Heb niet de moeite genomen het te lezen, het is zelfs zo oud dat er geen samenvatting op de achterflap stond, can you believe it?
Hier de voorflap… het hebbedingetje kostte destijds 25 cent… zal boeiende lectuur geweest zijn… IK voel me althans even in het centrum van de belangstelling wanneer iemand aan me denkt, al is het gewoon door een boekje klaar te leggen.
En neen, de boekenman is gèèn stille bewonderaar van me…. Geloof me, ik ben er zèker van.
Ik kijk wel uit naar het vervolg van m’n verhaal. Eerst was er feest bij me, nu heb ik een tuinman. Volgende keer een Rolls Royce?
En dan hakketak ik nog wat….
Nieuwe ontmoetingen, echt of virtueel. Heb er deze week enkele gehad. Tot nu toe alle erg boeiend, zonder uitzondering. Zeker materiaal om “uit te diepen”. Life’s looking up, lijkt me. Effe kijken wat het allemaal wordt :)
En voor nu over and out. Nog NEGEN dagen!
maandag 8 december 2008
Sinterklaas
Zaterdagavond, op weg terug van het werk, bedacht ik dat Sinterklaas voorbij m'n huisje was gepasseerd. Ik had dan ook geen brief geschreven, geen schoentje klaargezet met een wortel...
Dus deed ik even mee met m'n tijd: nog snel een smsje sturen, een snelle biecht en hopen dat ik een sinterklaaskadootje kreeg.
Ik kreeg het, er kwam zelfs méér dan ik had gehoopt.
Nu heb ik het
en ik weet niet of ik er blij mee ben...
Dus deed ik even mee met m'n tijd: nog snel een smsje sturen, een snelle biecht en hopen dat ik een sinterklaaskadootje kreeg.
Ik kreeg het, er kwam zelfs méér dan ik had gehoopt.
Nu heb ik het
en ik weet niet of ik er blij mee ben...
zondag 7 december 2008
Praktische gids voor éénpersoonsgezinnen
Vanavond maakte ik “peekesstoemp”. Het was al lang geleden, waardoor het extra smaakte… en ik wat te veel at.
Ik deed er ook wat vlees bij, uit de diepvriezer.
Me aangepord gevoeld door een nieuwe “volger”, was ik eindelijk aan m’n lang uitgestelde verlanglijstje/checklist voor de toekomst begonnen. Eén van m’n to do’s is het leegeten van m’n diepvriezer alvorens er nieuwe dingen in te stoppen.
Dat is alvast jammerlijk mislukt, nog geen uur nadat ik dat puntje aan m’n lijst had toegevoegd.
Hetgeen me op een idee bracht. Waar ben ik mee bezig? Hoe heb ik tot nu toe “overleefd”?
Een existentiële vraag? Allerminst. Deze keer is de vraag erg praktisch van inslag. Met overleven bedoel ik niets meer of minder dan lijfelijk overleven. In casu: Eten.
Hoe eet de vrijgezel en hoe kan hij/zij dat organiseren?
“OP de blog ermee!” dacht ik dus.
Het is niet moeilijk: kant-en-klaar maaltijden, regelmatig een stutte met kaas en de diepvriezer zijn mijn trouwe bondgenoten. Dat in combinatie met een occasionele aanval van milieubewustzijn, wanneer ik mijn patatjes niet kook in één kleine portie, maar meteen besluit om dat gasvuur te laten branden voor 3 kilo aardappelen. Het koken duurt even lang en de overschot vriezen we in! (hier ga ik dus de mist in met m'n nieuwe voornemen het vriesvak te ledigen...).
Peekesstoemp voor de milieubewuste vrijgezel.
Men neme:
· Een klein netje aardappelen (enkele kilo’s)
· Een kilo peekes (worteltjes voor de vrijgezelle taalpuritein)
· Twee goed sluitende kookpotten
· Een trouw gasvuur
Men reinige de patatjes, er zorg voor dragend ze in kleine partjes te snijden. Dat scheelt alweer in kooktijd… In de pot ermee en de zaak goed afgesloten op een bescheiden vuurtje aan de kook brengen.
Zo mogelijk tegelijkertijd peekes reinigen, klein snijden en … koken of stomen. Ondergetekende kiest onveranderd voor stomen (vitamientjes niet vergeten!).
Eenmaal alles gaar bevonden, ga ik over tot het APART maken van de puree. Ik weet nu al dat ik veel te veel heb gemaakt, de puree zou dus ook apart de diepvriezer in kunnen… het opent culinaire mogelijkheden voor later. Ook de peekes ondergaan een gelijkaardig lot.
Daarna een (veel te grote) portie mengen voor onmiddellijke consumptie.
Een portie kan de ijskast in, misschien voor morgen… mocht ik geen zin hebben in koken.
En de rest gaat mooi verpakt het vriesvak in.
Het gebeurt niet alle dagen dat ik potten en pannen bevuil (en daarna moet wassen) om aan m’n heden m’n dagelijks brood te komen. Kant-en-Klaar is een occasionele redder, alsook de snelle pasta’s (carbonara/met mosseltjes/met scampi (dank u Sabrina!)/met tomaatjes en rucola). Heel soms hou ik het bij een boterham en soms … eet ik gewoon niets. Het (o)lijf kan er tegen. Reserves genoeg.
Af en toe – hou je vast, hier komt ie – kan fruit soelaas bieden. En heel heel heel af en toe – waarom niet? – gaan we over tot de aankoop van ongekend fruit… Dragonfruit bievoorbeeld.
Ik deed er ook wat vlees bij, uit de diepvriezer.
Me aangepord gevoeld door een nieuwe “volger”, was ik eindelijk aan m’n lang uitgestelde verlanglijstje/checklist voor de toekomst begonnen. Eén van m’n to do’s is het leegeten van m’n diepvriezer alvorens er nieuwe dingen in te stoppen.
Dat is alvast jammerlijk mislukt, nog geen uur nadat ik dat puntje aan m’n lijst had toegevoegd.
Hetgeen me op een idee bracht. Waar ben ik mee bezig? Hoe heb ik tot nu toe “overleefd”?
Een existentiële vraag? Allerminst. Deze keer is de vraag erg praktisch van inslag. Met overleven bedoel ik niets meer of minder dan lijfelijk overleven. In casu: Eten.
Hoe eet de vrijgezel en hoe kan hij/zij dat organiseren?
“OP de blog ermee!” dacht ik dus.
Het is niet moeilijk: kant-en-klaar maaltijden, regelmatig een stutte met kaas en de diepvriezer zijn mijn trouwe bondgenoten. Dat in combinatie met een occasionele aanval van milieubewustzijn, wanneer ik mijn patatjes niet kook in één kleine portie, maar meteen besluit om dat gasvuur te laten branden voor 3 kilo aardappelen. Het koken duurt even lang en de overschot vriezen we in! (hier ga ik dus de mist in met m'n nieuwe voornemen het vriesvak te ledigen...).
Peekesstoemp voor de milieubewuste vrijgezel.
Men neme:
· Een klein netje aardappelen (enkele kilo’s)
· Een kilo peekes (worteltjes voor de vrijgezelle taalpuritein)
· Twee goed sluitende kookpotten
· Een trouw gasvuur
Men reinige de patatjes, er zorg voor dragend ze in kleine partjes te snijden. Dat scheelt alweer in kooktijd… In de pot ermee en de zaak goed afgesloten op een bescheiden vuurtje aan de kook brengen.
Zo mogelijk tegelijkertijd peekes reinigen, klein snijden en … koken of stomen. Ondergetekende kiest onveranderd voor stomen (vitamientjes niet vergeten!).
Eenmaal alles gaar bevonden, ga ik over tot het APART maken van de puree. Ik weet nu al dat ik veel te veel heb gemaakt, de puree zou dus ook apart de diepvriezer in kunnen… het opent culinaire mogelijkheden voor later. Ook de peekes ondergaan een gelijkaardig lot.
Daarna een (veel te grote) portie mengen voor onmiddellijke consumptie.
Een portie kan de ijskast in, misschien voor morgen… mocht ik geen zin hebben in koken.
En de rest gaat mooi verpakt het vriesvak in.
Het gebeurt niet alle dagen dat ik potten en pannen bevuil (en daarna moet wassen) om aan m’n heden m’n dagelijks brood te komen. Kant-en-Klaar is een occasionele redder, alsook de snelle pasta’s (carbonara/met mosseltjes/met scampi (dank u Sabrina!)/met tomaatjes en rucola). Heel soms hou ik het bij een boterham en soms … eet ik gewoon niets. Het (o)lijf kan er tegen. Reserves genoeg.
Af en toe – hou je vast, hier komt ie – kan fruit soelaas bieden. En heel heel heel af en toe – waarom niet? – gaan we over tot de aankoop van ongekend fruit… Dragonfruit bievoorbeeld.
Hij lag daar, onschuldig opvallend tussen de kiwi’s en de anananananananassen. Ik had hem nog nooit eerder gezien, maar daar was hij. De Dragon. 
Perfect gekozen naam. Hij heeft wat van een chinese draak, niet alleen kwa vorm maar ook kwa kleur. Kitsch über alles, … een beetje als de chinese kalender die ik “grootmoedig” aan Ils afstond…
Zoals hij daar lag, kwam de avonturier in me boven en kon ik niet anders dan hem te kopen. Eentje maar… want hoe smaakt zo’n ding? Wat doe je ermee? Eet je het rauw, moet je het koken? Hard of zacht? Ik ging voor zacht.
Goede beslissing, zo bleek nadien. Ik maakte foto’s voor wie hem nog niet kent.
Voor en na de operatie. Voor en na verorbering (zwarte pitjes in witte onbestemde massa).
Wat ik niet kan fotograferen, is de smaak. … Hoe zal ik het noemen? Waterig met een hint van zoet? De vierkantswortel van Lychee?... ik ken niet genoeg exotische vruchten om een betrouwbare omschrijving te geven.
Wild was ik er niet van, maar slecht wassie ook niet. Het zou zelfs kunnen dat ik hem nog eens koop. Wie weet?
Vandaag schreef ik tweemaal. Eén keer hielp ik mezelf, één keer wilde ik het eenpersoonsgezin een praktische tool aanreiken… deel één lukte (vermits ik het "lijdend voorwerp" was). Deel twee… wie zegt me of het geslaagd was?
En wie vertelt me wat hij/zij vond van zijn eigen dragonfruit?
I know like I know like I know that it's on its way
Al bijna een week geleden besliste ik iets te schrijven over Dragonfruit… het is er nog niet van gekomen. Maar het komt, alleen… dat onderwerp kan wachten.
Iedere dag schiet me iets anders te binnen, dat me belangrijker lijkt. De aandachtige lezer heeft al gemerkt dat ik wel èrg met mezelf bezig ben. En dat ìs ook zo. Ooit komt daar misschien wel eens verandering in, maar zolang het “nodig” is, blijf ik mezelf nog wat “beschouwen”. Bear with me…
Vandaag schijnt de zon. Ze schijnt al een hele week, … of toch in mij. Waarom? Klik gemaakt, beseft dat eindeloos treuren contraproductief is, gevoeld dat ik mezelf te lang kwijt was geweest.
Waarom precies nu? Geen idee! Stel enkel vast dat het op 2 december gebeurde, exact 6 maanden nà… Gekke timing. Houdt geen steek, maar toch…
Iets kwijt zijn betekent meteen dat je het ook terug kan vinden, of als het niet vanzelf komt, het dan maar gaat zoeken. Wanneer je dat doet, is voor iedereen anders. Het zal wel van de omstandigheden afhangen, de juiste mensen, de juiste plaats, de juiste gebeurtenis…
Ik was blijkbaar klààr met dat verdriet. Helemaal weg is het nog niet, maar het voelt ànders, ik kan nu weer verder.
Voorwaarts en opwaarts, zoals men dat pleegt te zeggen.
Of zoals een wijs man me eens zei: “Wij zijn voor de vooruit, ken je die uitdrukking?”… en òf ik ze kende… besefte toen echter niet dat ik dat gevoel voor onbepaalde tijd kon verliezen, er van kon wegdrijven.
Lange tijd was ik een drenkeling, hield me krampachtig vast aan ieder stukje drijfhout, of het me kon houden of niet. Soms liet ik even los en voelde de kou en de nattigheid… intense verlatenheid. Dan weer spartelen en naar dat ander stukje drijfhout zwemmen, voor zolang het wilde duren.
Nu, om de analogie nog even vast te houden, heb ik een wat steviger stuk hout gevonden, een vlot misschien of is het al een sloep? Het voelt in alle geval al heel wat stabieler aan, ik kan er zelfs op stààn en rondkijken naar de horizon. Het voelt goed en da’s wat telt.
M’n hart leg ik soms te vaak bloot, zelfs hier op deze blog gaat het wat ver. Welke gevolgen dat heeft, ontdek ik pas later. Maar om het ontdekken… daar gaat het steeds weer om. Kijken, proeven, voelen en ontdekken…
Bij deze, omdat ik het belangrijk vind: dank aan allen die naar me luisterden (en het mss nog zullen “moeten” doen), ook dank aan de omstandigheden die me soms op de meest bizarre wijze in de juiste richting wezen… richting zonnige einders :)
Iedere dag schiet me iets anders te binnen, dat me belangrijker lijkt. De aandachtige lezer heeft al gemerkt dat ik wel èrg met mezelf bezig ben. En dat ìs ook zo. Ooit komt daar misschien wel eens verandering in, maar zolang het “nodig” is, blijf ik mezelf nog wat “beschouwen”. Bear with me…
Vandaag schijnt de zon. Ze schijnt al een hele week, … of toch in mij. Waarom? Klik gemaakt, beseft dat eindeloos treuren contraproductief is, gevoeld dat ik mezelf te lang kwijt was geweest.
Waarom precies nu? Geen idee! Stel enkel vast dat het op 2 december gebeurde, exact 6 maanden nà… Gekke timing. Houdt geen steek, maar toch…
Iets kwijt zijn betekent meteen dat je het ook terug kan vinden, of als het niet vanzelf komt, het dan maar gaat zoeken. Wanneer je dat doet, is voor iedereen anders. Het zal wel van de omstandigheden afhangen, de juiste mensen, de juiste plaats, de juiste gebeurtenis…
Ik was blijkbaar klààr met dat verdriet. Helemaal weg is het nog niet, maar het voelt ànders, ik kan nu weer verder.
Voorwaarts en opwaarts, zoals men dat pleegt te zeggen.
Of zoals een wijs man me eens zei: “Wij zijn voor de vooruit, ken je die uitdrukking?”… en òf ik ze kende… besefte toen echter niet dat ik dat gevoel voor onbepaalde tijd kon verliezen, er van kon wegdrijven.
Lange tijd was ik een drenkeling, hield me krampachtig vast aan ieder stukje drijfhout, of het me kon houden of niet. Soms liet ik even los en voelde de kou en de nattigheid… intense verlatenheid. Dan weer spartelen en naar dat ander stukje drijfhout zwemmen, voor zolang het wilde duren.
Nu, om de analogie nog even vast te houden, heb ik een wat steviger stuk hout gevonden, een vlot misschien of is het al een sloep? Het voelt in alle geval al heel wat stabieler aan, ik kan er zelfs op stààn en rondkijken naar de horizon. Het voelt goed en da’s wat telt.
M’n hart leg ik soms te vaak bloot, zelfs hier op deze blog gaat het wat ver. Welke gevolgen dat heeft, ontdek ik pas later. Maar om het ontdekken… daar gaat het steeds weer om. Kijken, proeven, voelen en ontdekken…
Bij deze, omdat ik het belangrijk vind: dank aan allen die naar me luisterden (en het mss nog zullen “moeten” doen), ook dank aan de omstandigheden die me soms op de meest bizarre wijze in de juiste richting wezen… richting zonnige einders :)
en die Dragonfruit... die komt nog!
maandag 1 december 2008
een week buiten strijd geweest
het is me het weekje wel geweest. Bruggen opgeblazen, niet op m'n eentje maar het resultaat is er.
Ongepast en ongewenst om er hier over uit te wijden. Enkel dat het bloggen erbij inschoot.
Positief kantje? Heb geleerd wie m'n vrienden zijn, en dat is al heel wat. En het zijn er heel wat. Waarvoor dank.
Nu nog even de feestdagen doorstaan, meer valt daar niet over te vertellen. Wie herkent het gevoel?
Anderzijds. het is vandaag 1 december. Dat betekent: nog 20 dagen tot de kortste dag van het jaar. Daarna kunnen ze alleen maar langer worden. hip hip hoera!
Ik tel af! wie doet mee?
Ongepast en ongewenst om er hier over uit te wijden. Enkel dat het bloggen erbij inschoot.
Positief kantje? Heb geleerd wie m'n vrienden zijn, en dat is al heel wat. En het zijn er heel wat. Waarvoor dank.
Nu nog even de feestdagen doorstaan, meer valt daar niet over te vertellen. Wie herkent het gevoel?
Anderzijds. het is vandaag 1 december. Dat betekent: nog 20 dagen tot de kortste dag van het jaar. Daarna kunnen ze alleen maar langer worden. hip hip hoera!
Ik tel af! wie doet mee?
Abonneren op:
Posts (Atom)