tientientien (en de aanloop daarnaartoe)

Na weer enkele dagen stilte (typische drukdrukdrukperiode) maak ik nog even tijd voor een praatje.
Een blogje.
Nix speciaals. Maar het is vandaag 10/10/10 en ik vind dat zo'n datum niet schrijfloos mag passeren.
Vandaar.

7/10: Wees Gegroet.
Ik stop een half uurtje eerder met werken om iemand te gaan groeten. Buur Mauries om precies te zijn.
Tussen 17 en 18 uur krijgen familie en vrienden de kans om hem een laatste keer te aanschouwen. Het valt me op dat buren en vrienden talrijker zijn dan familie.
Dit is Olijf's tweede groet ooit. Enkele jaren geleden hetzelfde gedaan voor een buur die ik heel wat minder goed kende en die z'n lage achting voor Olijf moeilijk onder stoelen of banken kon steken. De groet tóen was uit respect voor z'n véél sympathieker en alleen achtergebleven vrouw.
Bij Mauries had ik geen excuus nodig. Dat was gewoon een fijne man. Een rare man soms, maar een fijne.
Hij lag er "mooi" bij... rare opmerking die mensen maken op zo'n moment, maar goed. Het zijn akelige momenten.
Thuisgekomen bleef hij nog wat in m'n hoofd hangen. Hij hangt daar al dagen, soms op de achtergrond, soms prominent.

8/10: Verstrooid.
Waar Mauries gisteren nog in volle gedaante lag, staat nu een urne. Geen verrassing, ik wist dat hij dat zo wou. De plechtigheidsdame (geen priester, dat wou Mauries niet) leest statig en ingetogen voor.
Toch regelmatig verwijzingen naar God en Jezus. Ik weet niet goed hoe ik dat in Mauries' leven moet plaatsen maar bon, ik stoor me er niet aan.
De muziekjes tussendoor... goh... ze moeten er zijn eh. Momenten van bezinning pleegt men die te noemen. Keer op keer iets klassieks of iets veelzeggends, waardoor de emoties opwellen of je dat nu wil of niet. Plots hoor ik links en rechts gesnotter. Op mijn stoel ook.
't Ligt aan de muziek. Ze moeten daar eens wat aan doen, vind ik.
Olijf gaat nog meet naar de verstrooiing. Nog nooit meegemaakt, zoiets. Voor het eerst in m'n middelbaar leven zie ik hoe een verstrooiingsurne eruit ziet. Ik weet nu ook waarom de as niet The Big Lebowski-gewijs in onze gezichten vliegt. Voor àlles bestaat een praktische oplossing. Voor verstrooiingen ook... dus.
Alweer merk ik op dat familie éérder (en eerder emotieloos) afdruipt dan buren.
Bloed dikker dan water? Soms wel, soms niet.

Ik eet snel iets thuis. De kliekjes van m'n keukenexperiment van gisteren. Waterzooi van vis. Ben fier op m'n eerste verdienstelijke poging.
Terwijl ik eet, kijk ik naar buiten en zie de herfstzon. Vrolijk en een beetje triest tegelijk. Het pàst voor een dag als deze.

damp op de lens :)

Zooitje op, Olijf rijdt terug naar het werk. Kilometers gevreten.

9/10: Mexicano + filmpje

Na de laatste werkdag van de week staat er een avondje meiden op het programma. Zij Vis, Olijf Vis... het lijkt te klikken. Ze had een film met eten vóór voorgesteld. Prima voor mij.

Het wordt een Mexicaantje... het restootje. Gringo's Cantina op de Antwerpse kaaien. Piepklein zegt ze, maar geen van ons beiden neemt veel plaats in, dus dat is dik ok.

Op weg daarheen loop ik bewust langs de kaaikant. Altijd fijn om huizen te kijken aan de overzijde.

Een openstaand raam op deze warme avond katapulteert me in gedachten even terug de zomer in. Mediterraans getint wat mij betreft, maar dat heeft met strikt persoonlijke herinneringen te maken. Een parkeerautomaat geeft me de nodige handvastigheid.

Een Quesadillo en een Desperado later lassen we een sanitaire pauze in om daarna de reis richting bioskoop aan te vatten.

Terwijl Olijf babysit op de handtassen, brandt het fotoapparasie in de tas. Hup, Fototime!

Kitch rules! Love it.

Ook de toiletten laten me niet onverschillig.

Van de hoge jachtbak (dank u Ils voor het correcte woord), die me herinnert aan lang vervlogen tijden, over het (excuseert u me de term:) pissijn IN het toiletkabinet tot de plastic bloemen aan de spiegel. Ook de tattoo-reclame in het herenhoekje amuseert me. Terwijl meneer met het ontblote "lid" in de hand staat, kan hij rustig mijmeren over aan te brengen decoraties, denk ik terloops. Auw auw auw....

Een mens moet IETS vertellen, niewaar?

De film...

Olijf was moe en had een  - uitsluitend in familiale kringen gekende term - vreselijke aanval van "het frustel". Benen die schréééééuwden om te mogen bewegen terwijl de film tergend traag vooruitging. NIET bevorderlijk voor de onverdeelde aandacht.

Voeg daaraan toe: een Olijf in volle vertering van eerder vernoemd avondmaal én het late uur.... Resultaat: film met slaappauzes.

Ach ja. We worden er geen van allen jonger op.

Tóch blij met een nieuwe vriendin. Dit, denk ik, is een nieuw blijvertje. Of dat hoop ik toch.

Tientientien: namiddagje wandelen met de andere generatie.

Papa wou uit vissen maar had laten weten dat hij mama niet alleen wou laten. Oplossing: dochterlief past er een praktische mouw aan. Mama krijgt herfstwandeling met Brusselse Wafel, papa kan de zee op. Mij lijkt dat een elegant idee om eenieder wat plezier te gunnen, al weet de lijn dat warme apfelstrudel niet rijmt met dieet :)

Olijf trot met mama en schoonmama (van zus). Wij trotten niet alleen. Er zijn er nóg die hopen dat vandaag niet de laatste zonnige zondag van het jaar is.



De dag stopt even thuis, met een bericht van kennis wiens moeder haar plots kwam te ontvallen. Redelijk onverwacht.

Olijf beseft dat deze namiddag extra waardevol was, alléén al dààrom.

De avond zal eindigen met een pasje op de dansvloer.

Ieder zijn ding. Salsa is nog steeds Olijf's ding :)

Gommaris

Maandagnamiddag.
De zon weet niet goed wat ze wil. Soms is ze d'er, soms weer niet.

Olijf beslist dat het maar eens moet gebeuren.
De zjozzemien moet eruit.
In m'n tuin, vlak naast de haag staat een Sering. Ook wel gekend als Jasmijn (vandaar zjozzemien, met een beetje goede wil).

Olijf houdt er niet bepaald van om levende bomen zomaar te vellen.
In dit geval maak ik een uitzondering.

1. omdat de boom de onhebbelijke gewoonte heeft om onnoemelijk veel scheuten te produceren op de worteluitlopers. Scheuten, tussen haakjes, die je niet zomaar even uittrekt. Ah neeeeee... ze zitten op die megawortels!
   In een kleine tuin als die van Olijf is dat een pest.
2. de boom is oud, heel oud en geeft maar eens in de twee jaar een fatsoenlijke bloemenkroon... die na twee weken uitgebloemd is. Niet echt zwaar de moeite vind ik... tenminste... dat beetje bloem weegt niet op tegen die ergerlijke wortelscheuten.
3. omdat de boom zo oud is, lijkt hij het sinds dit jaar vanzelf stilaan te begeven. Eén van de stammen stierf af. Door een zwam geloof ik. Ook op de andere twee stammen zie ik intussen zwammen verschijnen.
4. tot voor kort was er één iemand die waarschijnlijk de aanplant van de boom heeft meegemaakt. Die laatste getuige is er nu niet meer. Gommaris lees ik op het overlijdensbericht dat ik zonet in m'n bus vond. Mauries was een Gommaris.
   Nooit eerder heb ik deze naam gehoord of gelezen.
   Maar goed, ik schat de boom minstens 50 jaar oud en Gommaris is net geen 84 geworden.
   Ik denk dat hij het wel goed zou vinden dat ik na al die jaren sakkeren op de zjozzemien eindelijk de handen uit de mouwen steek.
5. De vijgenboom die de boom zal vervangen, staat al te wachten sinds deze zomer. Winter is een mooie tijd om bomen te planten.

...
Vandaag was zo'n dag waarop ik (nog maar eens) moet toegeven dat er zoiets bestaat als vrouwenjobs en mannenjobs.
Een boom ontwortelen is nix voor een vrouw. Met de moed der wanhoop bleef ik met de spade inhakken op de grootste wortels. Zaagde er een paar door maar was binnen de korste keren uitgeteld.
Van pure miserie begon ik dan maar aan de rest van de tuin. Nog een woekerende plant stond te wachten op ontworteling. Die gaat nadien naar zus voor een tweede leven.

Zo'n 6 uren heb ik bijna onafgebroken geploeterd in de tuin. Spades, rieken en ander tuingereedschap waarvan ik geeneens de naam ken, kwamen er aan te pas.
Na een grondige (maar nog niet voltooide) opkuis van de tuin, probeerde ik de boom nog wat te overtuigen om op te geven. Zonder merkelijk resultaat.
Olijf is een gebroken vrouw.
Morgen zullen zich zonder twijfel laten gevoelen:
rug
schouders
armen
polsen
vingers

Alles doet pijn.
Maar 't is goeie pijn.

Ben blij dat ik me er eindelijk aan gezet heb. Het moest er ooit van komen.

M'n tuin, tussen haakjes, weet nog niet goed welk seizoen het is. Er is duidelijk sprake van twijfel.



Eindelijk, na twee jaar, een echt siergras van de scheut die ik destijds aan de tuin van zus ontvreemdde

Lavendel begint er nog maar eens aan.

stokroos

nie moeilijk: SPIN!!!

levend of net niet? geen idee

maagdenpalm

"gewone" roos

nog maar eens stokroos

Nieuw Passieflora, waarvan ik dacht dat hij jammerlijk vergaan was

witte framboos, stevig overtijd

de druivelaar, altijd mooie kleurtjes

Hydrangea. Zomer: wit. Herfst: roze.

Zondagmiddag

Haag snoeien, tuinrommel opruimen.

Het werd bijna een "ter ere van".
De jaren dat Olijf haar ladder besteeg om met ware doodsverachting en vaak een chronisch tijdsgebrek de haag te lijf te gaan, onveranderlijk op één of ander punt "gestoord" door Mauries die, na enige gadeslaging van op afstand, besloot om uit z'n deurgat te komen en een praatje te komen slaan.

Het ergerde me na verloop van tijd dat een simpele snoeibeurt niet kon worden afgemaakt omdat het praatje zo lang duurde.
Na een half uurtje overlopen van wie nú weer gedumpt was (al dan niet in zwangere toestand) en het daarmee gepaard gaand licht leedvermaak (dat me dubbel ergerde), deed ik meestal een eerste schuchtere poging om het werk te hervatten.
Dat lukte nóóit.
De heggeschaar werd gemiddeld 5 tot 10 keer aan en af gezet vooraleer de hint "ik zou dit nog graag afkrijgen" naar waarde werd geschat.

Goed, het ergerde me soms.
Tegelijk was het zowat het enige waarmee ik Mauries een plezier kon doen.
Geld wilde hij niet voor m'n jaarlijkse tomatenplantjes.
Boodschappen mocht ik niet doen voor hem, dat deed de buurvrouw al.
Kadootjes wilde hij ook niet, hoewel ik het enkele keren geprobeerd heb.
Dus tijd voor een praatje was m'n enige nuttige bijdrage.

... die ik de laatste maanden stevig verzuimde, zelfs uit de wég ging.
Bon, Olijf heeft daar spijt van maar schuldgevoelens.... nee.
Roddel is m'n ding niet en tja... vaak werd het me wat veel, die smartverhalen.
Noem het een poging om negativiteit te vermijden. Ik vond dat mijn goed recht.

Mauries, zo hoorde ik gisteren van de buurvrouw, had soms wel eens spijt dat hij z'n hele leven "jonkman" gebleven was.
Het lag aan z'n keuzes, moet hij zelf gezegd hebben. "In de tijd" (DE tijd is dus de periode waarin hij zich romantisch gezien had moeten reppen) waren de pintjes belangrijker dan de zoektocht naar een metgezel.

Hij verborg dat gemis meesterlijk. Olijf heeft het nooit geweten.
Vermoed wél. Omwille van dat leedvermaak om andermans stukgelopen relaties.
Maar gewéten? Nee. Aan Olijf heeft hij het nooit luidop gezegd.
Zijn goed recht.

Het haagscheren gisteren verliep heel vlot. Verdomde vlot.
Ik miste Mauries' inspecterende blik.
Hij kwam me ook geen goedkeurend schouderklopje geven omdat ik eindelijk nog es wat deed in m'n tuintje.

Stom, hoe je te vaak te laat stilstaat bij het leven van iedere dag.

Mauries

is niet meer.

Vannacht heeft hij het opgegeven.
Vanmorgen dacht ik z'n stem nog te horen in de straat.

Enfin.....

En plots.... staat de tijd even stil

Dinsdagavond.
Behalve een goed voornemen om wat op te ruimen, heb ik mosseltjes gepland.
Eén kilo Jumbo's met frietjes die in de oven mogen.
Twee voordelen aan dat laatste.
Minder vet en geen gedoe met frietketels en daaruitvolgende oliedampen doorheen het hele huis.
Het scheelt zelfs op de afwas.

"Keurig" denk ik, "prima idee. Lekker simpel en toch lekker lekker".
Terwijl ik even later de beestjes één voor één naar binnen werk, schiet me weer zo'n typisch single-gedachte door het hoofd. Licht zelfspottend (en dus hopelijk grappig) en beetje zielig tegelijk.
Zowel de gedachte als het feit dat de gedachte persé door m'n hoofd moest.

"Eén van de voordelen van het single-mosseltjes-eten. Zelfs wanneer je een onbewoonde schelp tegenkomt, weet je met stellige zekerheid dat het blote exemplaar later zwemmend in het vocht teruggevonden wordt. Nix geen "andere helft" die om één of andere reden de sjanse heeft om met "jouw" beestjes aan de haal te gaan..."

....
tja...
ik zei het: licht grappig en zielig tegelijk :)
Laat het me een kwestie van benadering noemen.
Je kan erover klagen, je kan ermee leren omgaan. En soms kan je er zelfs mee lachen.

Een handvol frietjes hield ik tot het laatst. Iedereen heeft zo z'n rare gewoontes. Olijf eindigt graag met een friet. Anderen houden de laatste hap voor de mossel, bij mij is dat de friet.
Net wanneer ik de patatjes wil afwerken, gaat de deurbel.

"Héh," denk ik.... "ik hààt het wanneer men aanbelt terwijl ik eet. Mauries toch niet, hoop ik. Hij prààt altijd zo lang..."
In gedachten zie ik m'n frietjes ijskoud worden, waardoor ze heel wat minder smakelijk worden, en licht geërgerd loop ik naar de voordeur.

Geen Mauries. Wél de overbuurvrouw.
Ze heeft nieuws.

"Mauries", zegt ze. "Ik wil je maar laten weten dat hij vanochtend een zware hartaanval heeft gehad en nu op intensieve zorgen ligt in het hospitaal. Ben erbij geweest. Hij ligt in kunstmatige coma en het ziet er niet goed uit."
.....
Ik ben geschockt.
De helft van z'n hartspier is afgestorven, zo blijkt.
De verpleegkundigen hebben er geen goed oog in.

Het valt me te binnen dat ik geeneens weet wat Mauries' familienaam is, mocht ik hem willen/kunnen/mogen bezoeken. Ik schaam me diep.

Intussen is de andere buurvrouw erbij komen staan. Ze worstelt ermee op haar eigen manier. Ik merk het aan de poging tot luchtigheid, het zenuwachtige gegrap...
Ze wil niet gemeen zijn, daar ben ik zeker van. Gewoon even niet weten hoe je reageert op zo'n ogenblik...

Van tijd tot tijd wordt Mauries aangehaald in de verleden tijd.
"Hé... Mauries is er nog steeds" zeg ik. "Ik praat niet graag in het verleden over mensen die nog bij ons zijn".
Iets van bijgeloof misschien. Of "hoop doet leven"...

En dan schaam ik me weer.
Ik bedenk plots dat ik dit jaar m'n laatste tomatenplantjes van Mauries heb gehad....
Alsof DAT wat uitmaakt!.....

We praten nog wat. Over familie, hoe en wat. Wie wat kan en mag doen, mocht het zover komen....
Mauries heeft nog één zuster. Nooit een vrouw gehad, geen kinderen.
Hij is vandaag nog steeds 83...

Een half uurtje later sluit ik m'n deur.
De frietjes zijn koud.
Ik eet ze op.
Opruimen doe ik niet meer...

een kaarsje voor Mauries

voor leven en welzijn

Ik wil hem nog niet moeten missen...

Tomatenplantenplanten

Zondag 23 mei

De IJsheiligen zouden uit het zicht moeten zijn.

Dat maken ze ons toch wijs. Ik doe een snelle internetsearch en pik het eerste wat ik zie.

De IJsheiligen zijn St. Mamertus, St. Pankratius, St. Servatius en St. Bonifacius.

Zij vieren hun naamdagen op achtereenvolgens: 11, 12, 13 en 14 mei.

en de spreuk luidt:
"Voor ijsheiligen de bloemen buiten, veelal kun je daar naar fluiten,
wacht af tot ze zijn voorbij, de bloemen zijn u daarvoor blij."
De bloemen zijn u daarvoor blij.... ????? Bon, we kijken vandaag niet op taal. De bloemen zijn me blij dus.
 

Alleen... dit jaar probeer ik te weerstaan aan de verleiding om weer potten vol bloemen te kopen.

De lange winter heeft nog maar eens een boel terraspotten kapot gekregen én m'n toewijding om al die terrasplanten dagelijks te wateren is ver zoek.

 

In plaats van die arme plantjes een langzame dood te bezorgen in mijn tuin (en een gat in mijn portemonnee)... probeer ik dus te weerstaan.

We shall see. De lente is nog niet om en Olijf's geest mag dan sterk zijn, het vlees is dat vaak niet :)

 

Zondag 23 mei dus. Buurman Mauries vraagt of ik klaar ben voor m'n tomaten.

Dat ben ik.

Enkele weken geleden heb ik het stukje tomatentuin omgespit en (grotendeels) ontdaan van onkruid. Ze mogen komen, de tomaten.

 

En aldus geschiedt dat  Olijf in de voormiddag merkt dat het verdorie warm is met de spade in de hand en dus blij dat de klus snel geklaard is.

Beetje mest, beetje water en ik ben alweer vergeten dat ik nieuwe plantjes heb.
Nu is het hopen op een warme zomer, want zonder zon geen zoete tomaatsnoepjes.
 

Na de tomatenplantenplant heb ik wat rust verdiend, vind ik.

Tuinstoel uitzetten en wat zonnekloppen.

Wij NL-taligen kloppen dus zon. De Fransen ne frappent pas le soleil, net zo min als de Engelsen the sun a beating geven. Maar dat terzijde.

Omdat de zon terugklopt, beslis ik al snel om er m'n mini-parasolletje bij te halen.

De tuin is mini, dus die parasol hoeft niet maxi te zijn.

Net genoeg om m'n hoofd koel te houden en even omhoog te kijken... vooraleer ik in slaap val en later ontdek dat zelfs mijn getrainde huid lichtjes tomatenrood is geworden...

Rond vieren rijd ik naar m'n ouders. We hadden gezegd dat we de eerstvolgende zonovergoten weekenddag zouden benutten voor een BBQ... en dat was dus zondag.

De oudjes kunnen het niet meer af, BBQ voorbereiden voor 11 mensen, dus de dochters snellen ter hulp.

Groentjes snijden, tafeltje zetten, vuurtje aanmaken.... alles in gereedheid.

Helaas, de helft van het gezelschap arriveert vrij laat (omstandigheden noemen ze dat) en Olijf heeft nog een date voor de avond.

Eten, opruimen en afwassen tussen 7 en 9, "hap-slik-afwas-weg" zeg maar en dat is dat.

De dag eindigt op de Grote Markt in Antwerpen. Blote lucht, veel blote armen en benen, Salsamuziek.

Halfvijf weer thuis.

In de ochtend.

Uitslapen? Helaas.

Een lief smsje haalt me uit m'n slaap, onmiddellijk gevolgd door één of andere wandelclub die het onsmakelijke idee heeft om om 9 uur op Pinkstermaandag al zingend onder m'n slaapkamerraam te passeren...

We staan op.

En we denken: gisteren was mooi. Laat vandaag ook mooi zijn :)