Het mag er zelfs sterk op lijken dat er nog weinig is waarover ik het kan of wil hebben. Of dat niets me nog roert... of minstens... komaan... nog "voldoende" om er een blogje aan te wijden....
alles mag. niets moet.
Het mag veel weg hebben van
en het mag zelfs ook regenen....
zoals het even geleden deed. Niet hard en niet veel. Gewoon. Aangekondigd en zachtjes.
Ongelegen,dat wèl. Want ik had net beslist om me toch nog even, na een eerder vermoeiende dag op het werk en ondànks de grijze wolken, buiten te zetten met een apérootje in de hand, fluitende vogeltjes binnen hoorbereik en het verstand op nul.
Maar ik moest zonodig eerst nog boodschappen doen. En wat borden wassen, avondeten voorbereiden (ook dat voor de volgende dagen....)
en toen....
nèt toen ik dacht "vooruit, een half uur naar buiten jij"
voelde ik het eerste nat.
Verlegen, nogal stil maar toch een beetje tok-tok-tok op de droge bladeren in de tuin.
Ken je dat? Zo'n zalig rustig tok-tok-tok-voorjaarsregentje?
Buiten zitten ging niet meer ... tenzij ik met alle geweld nat wilde worden, uiteraard.... maar kijken en luisteren wilde ik nog wel. Met de deuren open.
En een half uurtje later zingen de merels alweer hun avondafsluiters
en spoedt yours truly zich nog naar buiten met ...... het apparasie.
Dat - u zal het spoedig merken - nog ingesteld was mét datum. Voor de autoverhuurmaatschappij alginds, weetuwel? Bewijsmateriaal voor afgeleverde goederen buiten kantooruren.
Dat u dus wat regendruppels ziet met uur en datum. U bent gewaarschuwd.
 |
| Vrouwenmantel Alchemilla mollis |
 |
| grote maagdenpalm Vinca major |
 |
| Vingerhoedskruid Digitalis purpurea |
"In ongewoon gunstige omstandigheden ontstaat er een Pelorische topbloem op het vingerhoedskruid, die niet tweezijdig symmetrisch is (één verticale symmetrieas),maar alzijdig symmetrisch. Bij normale bloemen is het aantal bloembladen altijd vijf. Ze zijn met elkaar vergroeid, maar aan het aantal schulpjes is het nog zichtbaar. Pelorische bloemen hebben wel 8 tot 14 schulpjes. De akkerhommel heeft een voorkeur voor deze bijzondere bloemen."
Niet alleen had ik nog nooit gehoord van topbloemen, laat staan pelorische, ik vind het indrukwekkend dat een beest als een akkerhommel de elitaire gewoonte durft te ontwikkelen om een voorkeur hebben voor dergelijke (weinig voorkomende) bloemen. Toch een bedreiging voor z'n eigen voortbestaan, denk ik - bioloog van het zevenste knoopsgat - dan maar...
Wanneer ze nog dicht is, lijkt ze op de mond van een tandenloos bejaardje. Of van een koppig kind dat z'n mond stijf dicht houdt.
Eens open, lijkt het alsof datzelfde kind (of licht dement bejaardje) z'n tong uitsteekt met wijd open mond. Blèèèèiiiiih :-P
Andere mogelijke namen: Pijpenkop, Poppenschoentje, Judasbeurs, Slangenbloem.
Och ja. Eén van de Engelse benamingen blijkt Lady's glove te heten.
Na maagdenpalm en vrouwenmantel vind ik dat m'n tuin goed op weg is in de genderdiscriminatie :)
 |
| Ik vergeet de naam. Kom er nog wel op. Tuin staat er vol van en de plant is onuitroeibaar. Niet dat ik ze helemaal weg wil, maar hier en daar wat minder zou soms wel mogen. |
 |
| Muurleeuwenbekje.Cymbalaria muralis |
Ik geniet nog even van het slakkengeweld dat m'n tuin nu overheerst. Maar het moment gaat helaas moeten komen dat ik hen te lijf ga.
Ooit waren ze nog met weinigen, pakweg een jaar of 6-7-8 geleden, nu zitten ze overal in de tuin. Enkel naaktslakken zag ik destijds en - vraag me niet waarom - hen verdelgen vond ik niet erg. Nou ja.... ik vraag mezèlf waarom en het antwoord is eenvoudig. Omdat die stomme beesten (ahum) alle planten opeten die op hun pad vinden, zonder onderscheid van soort, ras of stand. De gevlekte akkerslak Deroceras reticulatum leer ik vandaag, op m'n 47ennogwat-ste. Voilà, weer wat bijgeleerd.
Maar goed... om de akkerslak uit m'n leven te bannen, kan ik helaas niet voorbij aan de gewone tuinslak Cepaea nemoralis, die óók last heeft van slakkenkorrels. Of zout. Of - mocht ik het eerder biologisch willen aanpakken - aan het aaltje waarvan ik - boer en tuinder - de eitjes zou moeten kopen en uitzetten opdat die de nietsvermoedende slakkenlijven zouden binnendringen en beparasiteren.....
Het komt hierop neer. Als de ene soort moet gaan, gaat de andere helaas ook mee.
En ik heb basilicum in de tuin. En rucola. Spullen die ik eten wil. En waar de akkerslak met z'n slijmerig lijf en glibberige vreetmond àf moet blijven.....
Dit soort taferelen ga ik dus niet zo vaak meer zien, eens ik met m'n productjeeuh naar buiten kom. En stiekem hoop ik dat de meeste tuinslakken het zullen overleven.... zij zijn selectievere eters. Beschaafder. En daar hou ik wel wat van :)
 |
| Bij deze zag ik pas nadien dat hij/zij omringd was door klein grut. :) |
Intussen, met al dat opzoekwerk, is het anderhalf uur later en moet een telefoontje dat ik beloofd had voor vanavond noodgedwongen uitgesteld worden tot een andere dag. Te laat. Sommigen slapen al rond tienen. Zeker als het dààr al meer dan een uur donker is.
En ziedaar een prachtig voordeel van dit lage land van ons. De lange zomeravonden. Als de avonden zomers willen zijn, is dat nog mooier. Maar goed. Dat zijn ze soms wel en soms niet. Vandaag is de avond lang en nat. Want het begon inmiddels weer te regenen. Zacht en voorjaars. Tijd om deuren en ramen dicht te doen en het (nog) rustiger aan te gaan doen.
Ik ben blij dat ik hier nog eens langs kwam.
Het was al lang geleden. Grosso modo.
