Lieve mens

Ik schrijf tot u, lieve mens
als mens.
Niet als (geboren) christen
want ik bèn het niet, zo christelijk.

Ik zie u
werkend, lopend, lachend
soms schreiend
niet goed wetend waarheen
net als ik
of net nièt als ik

Ik weet het niet.

Ik weet wèl dat u
net als ik
gewoon wat leven wil.
Rustig. Bezig.
Liefst geliefd en in peis en vree.

Ik kijk in uw bruine ogen
en zie geen Marokkaan, Turk of Syriër.
Ik zie een man.
Een broer.
Een vader.
Een zoon.

Iemand die hoopt
met een beetje geluk
en - als het meezit - een kleine helpende hand,
om wat te màken van z'n leven.

Of dat nu groots is
of kleiner.
Het maakt niet uit.
U wil gewoon vooruit. Of ter plaatse blijven.
Alles,
maar niet achteruit.

Ik zie u ploeteren
zoeken
probéren
en vaak, helaas héél vaak
met uw kop tegen de muur lopen
Omdat u een Mohammad bent. Of een Ibrahim.
Geen Jan, Piet of Klaas.

Was u maar Jan, Piet of Klaas geboren,
het zou zoveel makkelijker zijn.

Ik heb geen begrip
géén begrip
voor wie onrust zaait.
Of dood.
Of terreur.
Ik wil hem niet kennen.

Maar ik weet wèl
Lieve Ibrahim
dat ù
hem óók niet kan begrijpen.

Al zéker niet
nadat u vluchtte uit uw land
nadat uw zuster werd verkracht
en uw twee broers laf neergeschoten

en hier arriveert
bij ons
om te ontdekken
dat niemand u wil.


Het klinkt zwaar
Ik lijk "overdreven"
maar mijn hart bloedt
voor u
omdat IK
het béter heb dan u
en daar verder
niet veel aan doe.

Behalve u begrijpen
en
proberen
u dàt
te laten verstaan.



Ik mis u
Allen
Mensen die voorbij de haat durven te kijken.

Wou ik het weten?

Op een moment dat ik me voorneem om de negativiteit opnieuw achter me te laten
zo veel ik kan
zo vaak ik kan

niet meer te klagen over dit en dat
deze en gene
actualiteit nog nèt genoeg te volgen om niet idioot door het leven te gaan
maar ook niet genoeg om m'n geest neer te laten halen
me niet te veel vragen te stellen
over wie me nu ècht
héél
een beetje
niet
(schrappen wat niet past)
aardig vindt

maar "gewoon" opnieuw
te proberen vlinderen
van dag tot dag,
bloem tot bloem
feest tot feest
afwas tot strijk (het hoort er àllemaal bij)

krijg ik nog eens te maken met de angsten van iemand die me na aan het hart ligt
angsten over iemand ànders die me na aan het hart ligt
vragen die ik me blijkbaar hoor te stellen
over of ik
ècht
héél
een beetje
of niet
aardig word gevonden

en zo'n vraaggesprek stemt me triest

omdat ik liever NIET nadenk over dit soort dingen
omdat ik bij voorkeur over dit soort vragen óver kijk.
Als ik niet weet dat het bestaat, dan bestaat het niet.... iets-van-dat-slag-soort-houding.
U weet wel.... zoals die hele grote vogels doen. Die steltlopers. Die niet vliegen kunnen. Waar biefstukken van gemaakt worden.
Ik zie het niet dus het is er niet.

.....

Tot het gesprek me dwingt om te kijken.
En ik het zie.
En het verdomde spijtig vind dat ik het zag.
Want ik weet niet waaròm.......
Ik weet niet hòe
dit tot stand kwam.
En hòe ik er wat aan kan doen.
ALS er al wat aan te doen is.

Niet dus.
Waarschijnlijk gewoon niet.

Nja...
dan zit je met de vraag....

was ik nu beter af toen ik het niet wist?
Of nu ik het weet?

......
Je ne sais pas.
.....

Un amore facile, che il giorno dopo non ricordo la faccia

Terug van een blij weerzien met een dik handvol ex-collega's
vrolijk, leuk, met momenten hilarisch
egostrelend ook, toen bleek dat ze nog wisten wie Olijf was.

en voldoende retrospectief
om één en ander in PERspectief te plaatsen.
helaas niet van het opgewekte soort. Het zij zo.

Dat niet alles leuk en fijn en vrolijk is. Niet altijd en niet alles.

En dat vergeten worden niet eens zo moeilijk is
...
"onder de juiste omstandigheden"

en verder wil/kan/zal ik er hier niet op in gaan
om niet te zondigen tegen eigen principes.



Het is niet zo gek moeilijk om vergeetbaar te zijn

lijkt me

een stukje geschiedenis

op 19/07/2007 kostte een liter diesel 0,979€ per liter.
Begin augustus 2007 kroop de prijs even boven de euro om daarna weer een poos te zakken.
En dan weer te stijgen. (ik vertel u niets nieuws)

Rond m'n vader's verjaardag in 2007 betaalde ik alweer 1,134€ per liter en ik wist dat het slechter ging. Niet alleen met de brandstofprijzen maar ook met het lief en ik.
Nou ja. Ik voelde wat. En hij ook. Maar hij kon het niet benoemen en liet ons beiden dus maar een poosje stoven in ons respectievelijk vet.

Rond de jaarwisseling deden we nog even alsof plezier maken een mogelijkheid was
en kostte de diesel nog steeds meer dan een euro. Zowel eind 2007 als begin 2008.
De prijzen waren gekend. Maar het spel niet.

Gewoon moedig verder doen.
Het aantal tankstationticketjes wordt minder frequent. Omdat ik minder vaak over en weer reed. Omdat ik wat voelde. Dat het niet pluis zat bij hem. Maar dat hij nog niet wist waarom. Zei hij.

16 maart 2008. Een volle tank kost me bijna 52 Euro.
Het is de dag voor m'n verjaardag. Ik herinner me niet of ik kwam of ging naar het lief.

16 april 2008. Dezelfde volle tank kost me 60 Euro. De diesel is gestegen van 1,150 naar 1,480 €/l. Een record. Ik weet niet meer waarom. Er zal wel ergens een pompstation in de fik hebben gestaan in het middenoosten veronderstel ik.

Van daaruit gaat het schommelen. De diesel gaat wat op en neer, zoals hij pleegt te doen, maar hij doet niet gek veel meer dan wat we ervan mogen verwachten.
De relatie ... de "relatie" schommelt recht de dieperik in. Wat was het ook alweer? Begin juni? Begin juli?
Ik ben blij dat alvast zóveel vergeten is. De dag van het precieze eind.
.....
aanhalingstekens mogen veelvuldig gebruikt in dit geval.
"precies" en "eind" .... ook daar relativiteit troef.
Maar goed. Wat was, is niet meer. Maar m'n auto blijft wèl op diesel rijden.
En daaraan zie ik
dat op 2 november 2008 de prijzen opnieuw onder de euro zakken.
De winter gaat in, mijn winterslaap (eentje van een jaar of twee) gaat mee in.
En de diesel haalt ergens in februari 2009 een mooi dieptepunt van 0,934€ per liter.

Na september 2009 hou ik op met bonnetjes bijhouden.

Ik kan u dus niet zeggen wat er daarna gebeurde. Met de diesel.
Over al de rest kan ik u veel vertellen. Maar dat deed ik al. Toen. Hier. Op dit blog.

Dit schreef ik u
omdat ik vandaag besliste
dat die bonnetjes
best wel eens in de vuilbak mogen. Samen met dat deel van mijn verleden.

Ik besliste het moedig.
Maar ze liggen hier nog. En ik schrééf u. Over dieselprijzen nota bene.
Omdat loslaten
soms
zelfs na zoveel jaren
weer even pijn kan doen.

En dan is schrijven over brandstofprijzen
net dàt beetje gemakkelijker.

de geschiedenis van een relatie.

omdat het tijd was

verwacht u niet aan veel onder deze titel.
Hij dient vooral als geheugensteun voor Olijf, maar vandaag gaat er niet veel mee gebeuren.
Omdat gemoederen moeten bedaren en denkpauzes moeten ingelast.

om de aandacht enigszins af te leiden
en omdat u dit blog vandaag met een gelukzalig gevoel moge  verlaten
geef ik u
biologische wortelen.

die eruit zien als volgt:

Links geschild. Rechts.... niet.

geen tekenen van verval. Dit is de oerwortel... zei de reformzaakmanager me.

Verder:
de minituin is aan z'n einde toe. Linzen passeerden de 10 cm met gemak. Al de rest niet
en ik leg me daarbij neer. Vertaling: morgen contempleer ik een volledige consumatie van de eerste tuin.

De tweede tuin werd inmiddels opgestart en voor de derde overweeg ik uitsluitend linzen. Vanwege de opbrengst.

Er IS dus groei.
En méér productiefs heb ik niet te melden.

Ik ga ervan uit dat u weet hoe 10 cm eruit zien.
Geen linzenfoto vandaag.

Oh ja. HIER scheen de zon de hele dag.
Ik hoop dat dat voor u ook het geval was.