Luirikken

is een kunst.

en dat doe je zó.

No care in the world.
En waarom zou ie ook?

Klein blijven

... my girls.
Oftewel.... die van m'n zussen :)

Namiddagje gezellig allerleitjes doen. Zus S zorgt voor eten. Ik zorg voor haar pc-probleempje.
Zus S zorgt voor zus C's online fotoboekje.
"I'll scratch your back if you scratch mine".... iets in die aard :)

Na het middagmaal zitten de meisjes vol energie.
Balletvoorstelling. We MOETEN kijken.
En dat doen we dan, met veel animo.
Olijf kijkt graag naar ongedwongenheid. Waar en wanneer precies verlies je dat?
Laat hen maar lang zo blijven...

My girls :)

Groot worden

We moeten allemaal opgroeien. Dingen leren aanvaarden.
FB helpt me weer.

Ex-schoonzusje-to-be heeft haar foto gewijzigd.
Dat is haar goed recht.
Ze staat er nu op met haar nieuw schoonzusje-to-be. Happy Families.
Ze heeft gelijk. Het leven gaat vooruit.

Dit kan gemakkelijk be- of veroordeeld worden als morbide. Voor mij is het stap naar verdere aanvaarding.

Amo il Salento

Onlangs maakte ik me - via via - "fan" van Amo Il Salento. Eén of andere (noem het maar stomme) groep op FB.
Een mens doet soms on nozele, zinloze dingen.
Dit is er één van.

Uitleg.
Salento is de geboortestreek van m'n vader. Op 2-3 keren na heeft Olijf Il Salento ieder jaar van haar leven bezocht.
Je kan zeggen dat het m'n tweede thuis is. Zo voelt het ook aan, zelfs al was ieder bezoek beperkt tot enkele weken tot maximum 2 maanden (in m'n wel érg jonge tijd).
Goed. Het weze geweten dat Olijf twee gezichten heeft.
Eén Belgisch en één Italiaans.
M'n Italiaans gezicht maakte zich dus lid van Amo Il Salento.

Geen spectaculair nieuws... behalve dat m'n verwantschapsgevoel met (de helft van) m'n roots een vleug van schaamte heeft gekregen.
Die heb ik te danken aan .... mezelf eigenlijk. Omdat ik me zo'n drie jaar geleden liet wijsmaken dat m'n Italiaans gevoel ongepast was. "Je doet alsof je er alles van weet, alsof je het bént.... maar eigenlijk ben je het maar hàlf en ben je HIER opgegroeid. Ik vind het overdreven, dat FANATISME van je"
Iemand vond het nodig om me de mond te snoeren. Om me te wijzen waar m'n plaats was. Om me te laten weten dat het "stoorde".
En Olijf? Die voelde vanbinnen de woede om dat onbegrip borrelen.... maar hield voortaan haar mond. En begon zich een beetje te schamen.
Schaamte om m'n afkomst. Schaamte omdat ik m'n afkomst verloochende in de naam der vrede.
Schaamte ook omdat ik stilaan m'n vechtlust liet varen.

Vandaag bekeek ik een filmpje, gepost door de groep op FB.
Prachtige beelden, m'n vaderland zoals ik het ken... mooier zelfs.
Et voilà... de woede om m'n opgesolferd schaamtegevoel kwam weer naar boven.

NIEMAND heeft het recht je te zeggen dat je afkomst maar minnetjes is... of niet "past".
NIEMAND.
....
Eventjes haatte ik de persoon die me deed geloven dat dit wèl kon...
Tot ik bedacht dat die persoon met de eigen afkomst zo bitter weinig gedaan had... of bijzonder veel deed om het eigen verleden te verstoppen/begraven/verloochenen/verbloemen.
En toen voelde ik medelijden.
Nix meer.

The unbearable Shallowness of being

Dit jaar wordt moederkesdag doorgebracht in het ziekenhuis. Mama ziet er beter uit.
Olijf is daar blij om.

Maar de dagen zijn grijs. Da's het weer.
And thén some....

Op deze wereld lopen mensen rond die niet in mijn leefwereld thuishoren.
Het heeft geen zin ze te ontlopen want er is iets fundamenteel mis met die personages.
Er zijn redenen waarom ik er niet verder kan op ingaan, maar een goeie dikke DELETE-knop op hun voorhoofd zou me groot plezier doen.
Hun missie bestaat erin om anderen te ruïneren en ze putten daar grote vreugde uit...

Sinds kort heb ik reden om te geloven dat "ze" ook tot op deze blog zijn geraakt... waardoor me alweer een pleziertje wordt ontnomen.
Ach wat... vroeg of laat krijgen ze wat hen toekomt. Ik heb het nodig om dat te geloven.
Ik weiger te geloven dat "je best doen" nergens toe leidt.
Ik weiger nog méér te geloven dat stoute meisjes overal komen.
Érgens moet er gerechtigheid zijn...ooit.
Ik hou me vast aan m'n geduld.

Het mooie aan vandaag was dat mama er beter uit zag. Ik hoop dat het vanaf hier enkel bergop gaat met 'r.

Gelukkige moederkesdag aan (nagenoeg) alle mama's (excuses... er is er ééntje die dit niet verdient).
En gewoon een gelukkige dag aan alle andere mensen.... van goede wil.

Do you, Carmen C*ll*z*, take...?

Ik dàcht dat ik het hoorde, terwijl ik blogde.
Maar dat kon niet...
Toen hoorde ik het opnieuw....

Gek, wanneer je je niet alledaagse naam hoort in een film.
Zelfs al IS ie anders geschreven.

Het deed erg vreemd aan.

En ik schrijf hem NIET voluit.
Omdat sommige mensen me niet moeten vinden... ze zijn me te gevaarlijk.
Laat anderen maar denken dat ze onaantastbaar zijn. Olijf is een kleine garnaal met een "gezonde" dosis paranoia.
Maar dàt verhaal kan hier niet online.
Spijtig, want het begint stilaan bestsellerproporties aan te nemen....
Ach ja....

Grabbel de dag, grabbel een fles

Maandag 3 mei: ziekenhuisdag.
We zijn het al gewoon intussen: regelmatig naar de dokter, de specialist, de bloedcontrole, de behandeling, wachten, lezen, vragen stellen, weer wachten, koffietje gaan drinken, vééééééééééééél zitten.

Olijf liet papa weten dat zij met hem een dagje in het AZ zou doorbrengen.
Hij stribbelde niet hard tegen. "Goed zo" denk ik in eerste instantie.... en daarna... "potver, hij geeft wel heel snel toe. Da's niet zijn gewone doen"...

Niet nadenken Olijf, gewoon doen.

Het was een lange dag in het ziekenhuis. 3 mei.... een boel personeel had waarschijnlijk de verloren 1ste mei gerecupereerd. We hadden het ook gemerkt op de autoweg 's ochtends: géén file, niet normaal!
Labo bloedonderzoek liet veel te lang op zich wachten, idem dito met de bereiding van de benodigde medicatie.

's middags bij het aanschuiven voor ons broodje gezond aan de broodjeszaak (effe niet in de muffe ziekenkamer zitten, oef) voelde Olijf een fotomoment aankomen. Wijsheid uit een flesje. Plastic nog wel.
Goed leven verkoopt goed. Goed leven op z'n "best"......
Carpe Diem.
Tja, carpe diem dan maar :)
Voor een prijs, in twee smaken, "tis goed voor je"....

Olijf heeft het niet geprobeerd. Papa ook niet. Voor hem werd het een Fanta, voor mij een Coke Light.
Stick with the stuff you know .... soms ....:)

Ik zal de dag wel op een andere keer grabbelen.

Het Leven in het nieuws

Open Facebook eens.
Als je een profiel hebt.

Kijk eens na hoeveel mensen zich aansluiten bij "bewegingen".

Eén regering voor België.
Haal de lijken uit de kasten van de katholieke kerken, NU!

We weten het allemaal zo goed.... de stuurlui aan wal.

Nu... Olijf weet helemaal nix. Of bijzonder weinig.
Maar beweren dat het sexueel misbruik in de (katholieke OF andere) kerken een "pas geweten" feit is, vind ik erover. Het schandaal kwam al minstens 10 jaar geleden aan het licht. Ook tóen werd er veel heisa rond gemaakt en toen stierf het weer uit, Godweetwaarom.
België zit met een situatie die al decennia oud is... ook daarover denk ik... NIEUWS? Is het werkelijk Leterme's "schuld" dat het alwéér voor de zevenendertigste keer niet opgelost geraakte???
We weten het allemal zo goed...

Vooràl, vooràl denk ik... wanneer hebben we't eens over samenwerking, eensgezindheid, goede wil, constructivisme?

Probeert de ene na de andere politicus een oplossing te verzinnen voor BHV: meteen staat de oppositie klaar om dat voorstel met de grond gelijk te maken, nog vóór de onderhandelingen begonnen zijn.
Het kind moet dood voor het geboren is. Ten alle koste vermijden dat er iets uit de bus komt!

De Kerk en haar eigen tuchtsysteem (nah jaaaa..... "tucht"). Zijn Kerk en Rechtstaat niet gescheiden in ons Westers deel van de wereld? Hoe blijft het mogelijk, in de jaren 2000, dat sexuele misbruiken ongestraft en zelfs ononderzocht blijven enkel en alleen omdat "de Kerk" ze wegstopt?
Maakt u zichzelf wijs dat nooit één slachtoffer het aankloeg bij de rechtsmachten???
Waar bleef de goede wil om eerst het systeem en daarna het instituut aan te pakken?
Of moeten we de Da Vinci Code dan toch maar eens au sérieux gaan nemen? De loges, de geheime genootschappen, de Kerkmaffia om het maar zo te zeggen.... Iémand érgens moet daar beter van worden en verdomde veel macht en invloed kunnen uitoefenen om de zaken te houden zoals ze zijn.....

Ik ben maar een klein iemand. Net zoals de rest...
Doorgaans beperk ik me tot het proberen begrijpen van wat er gebeurt.
En nu, de laatste tijd, wil ik niet verder gaan dan het toevallig lezen van wat anderen zo erg vinden. Op Facebook bijvoorbeeld.
Het Journaal en de krant mijd ik.
Heb even genoeg van slecht nieuws.
Niet dat het me niet kan schelen.
Het is eerder het gevoel dat ik, kleine garnaal, er niets aan kan doen.
Fatalisme voor even, zeg maar.
Waarom?
Omdat ik zie dat het gros van de zogenaamd geëngageerden geen stap verder gaan dan klagen en "tegen zijn".
Vóór iets, ho maar!
Olijf is geen haar beter dan alle anderen. Voor de duidelijkheid.
Maar éven uit de klaagmeute stappen is wat IK nodig heb.
De geen-nieuws-is-goed-nieuws-strategie kan je het noemen.

Voorlopig hou ik het bij het nieuws dat toevallig aan m'n neus passeert en vooràl bij het nieuws waar ik, peewee, met een beetje geluk nog wél iets aan kan veranderen.
Met goede wil en een beetje opbouwwerk.
't Is niet veel en het is niet groots. Het is zelfs niet bewonderenswaardig.
Het is gewoon wat ik denk dat ik kan doen.
Aansluiten bij "eje sperma aan je rugge... "(vul zelf maar aan) is NIET mijn idee van een ondernemende geest. In het beste geval is het misplaatst en getuigt het van  morbide massamentaliteit. Het kan me niet schelen wat een ander daarvan vindt.

Olijf is geen haar beter dan de rest. Het weze genoteerd.

Nieuwe poes

Olijf heeft twee zussen, dat weet u intussen vermoedelijk al.
Zus C kwam aan bod in vorige blog. Zus S verdient ook haar plaatsje.

Zus S heeft een wat je noemt "kroostrijk" gezin. Drie kinderen en een man.
Een goed huwelijk tussen haakjes, maar dat verder terzijde.

Tot een dik jaar geleden had zus ook een poes. Een Burmees. Klein blijvend rasje dat klaarblijkelijk ook de eigenschap heeft min of meer anti-allergisch te zijn.
Met een gezin vol allergieën is dat geen overbodige luxe.
Na een goeie 13 jaar had poesje echter de geest gegeven. Haar tijd was gekomen.
Tot groot verdriet van alle kinderen want poes was ouder dan alle kids. Zij was er geweest toen de oudste geboren werd en alle anderen daarna. Echt deel van de familie dus.

Na een jaar en dik tegen Olijf's verwachtingen in (zus heeft het immens druk met haar gezin) besloten ze met z'n allen om opnieuw op zoek te gaan naar een Burmeesje.
Bleek niet simpel. Nergens in België nog een kweker te vinden.
In Nederland vonden ze na lang zoeken een mevrouw die de dieren nog houdt en kweekt.
Mailen en bellen et voilà, de poes was besteld.
Het werd een lange wachttijd. De poesjes waren nog niet geboren maar mevrouw stuurde met de regelmaat van de klok updates én foto's door.
Als bij een échte zwangerschap volgde het hele gezin + rest van de familie de vorderingen.
En vorige week, na maaaaaanden wachten, was er een nieuwe poes. Een mannetje deze keer.
En geen bruintje, zoals z'n voorgangster, maar een koffiemetmelkkleurtje. Die kleuren hebben overigens namen, maar Olijf is ze alweer vergeten. Koffiemetmelkkleur dus :)

James heet hij. Stamboomgewijs moeten die dieren een naam krijgen die begint met een bepaalde letter.
Hoe dat precies werkt? Geen idee. Als de letter gelijk staat met het aantal nesten dat moederpoes heeft gehad, reken ik snel uit dat ze aan haar tiende nest toe is.
J moest het zijn en de kinderen vonden James lekker klinken.

Olijf ging vorige week op kraambezoek.
I present you.... James.
Is het geen schatje?

(let niet op het menselijk sujet, het gaat om de poes :))

Pizza

Eerder deze week zei m'n zus C dat ze een pizzabodem had gekocht.
Nu... C kan héél veel maar heeft nooit bijzonder veel interesse getoond voor culinaire aangelegenheden.
Da's haar goed recht, vind ik.
De tijd dat we allemaal supervrouwen moeten zijn - brilliante carrièrevrouwen, geweldige moeders, (uiteraard) ongeëvenaarde sexgodinnen én topchefs in de keuken - is voorbij... denk ik. In mijn hoofd toch.
Vroeg of laat kom je erachter dat niemand perfect is, dus waarom zou je jezelf danig onder druk zetten om het zelf wél te zijn (worden)?

Zus C kookt dus niet graag. Hoewel ze het wél kan wanneer ze zich erop toelegt.
Olijf daarentegen kreeg altijd bewonderende blikken bij haar (schaars voorkomende) feestmenu's. Vrienden en familie schijnen te denken dat ik kan koken, maar dat is maar schijn.
Olijf kookt weinig (het wordt al snel vervelend als je het altijd op je ukkie moet opeten) maar durft voor een feestje al eens in de kookboeken te duiken en dan iets matig indrukwekkends op tafel te toveren.... eens in de vijf jaar... dus ga nu niet denken aan een blog van een expert (verre van zelfs).

Deze week was het ingrediënt van dienst dus een pizzabodem. Eén.
"Wat moet ik daar nu mee aanvangen?" vroeg zus.
Na wat culinaire raad, leek ze nog niet veel wijzer.
"Kom dan maar naar mij thuis," zei Olijf. "Met die grote nieuwe oven van mij, kunnen we met z'n allen tegelijk eten".

In lang vervlogen tijden pleegden we al eens samen te komen bij de ouders, echt vers gemaakt pizzadeeg ineen te draaien en nadien de pizza's te maken. Met een gewone oven betekende dit dat we telkens maar met z'n tweeën tegelijk aan de dis konden schuiven.
Vóór de komst van de kleinkinderen bleef de schade beperkt tot zes volwassenen. Drie ovenbeurten dus.
Nu met vier extra mondjes zou dat een tour de force van vijf ovenbeurten worden.
De traditie is dus als vanzelf uitgestorven.

Gedurende twee dagen wisselden zus en ik mailtjes uit omtrent de te kopen ingrediënten. Het kwam er uiteindelijk op neer dat Olijf maar zou zorgen voor het benodigde "materiaal" (inclusief extra pizzabodems :)) voor 4 personen. Net genoeg om alles in één ruime oven te proppen.

Gisteravond was het moment van de waarheid.
Gezinnetje van zus plus Olijf kwamen samen.
Nichtje G wou vanzelfsprekend graag haar eigen pizza maken en die van papa. Hoe waren we zelf als kind?
Olijf werkte aan de rest, schouder aan schouder met nichtje :)
Zus verzorgde het beeldmateriaal (ligt meer in haar expertiseveld) en schoonbroer wijdde zich aan het aperitief ... ieder zijn specialiteit oftwel het typische rollenspel onderstreept...:)
(de waarheid dient gezegd: schoonbroer is best wel handig in de keuken, maar Olijf's keuken is - behalve onbestaande - piepklein)

Het was nog eens fijn, eten in gezelschap.
De oven deed wat ie moest doen: groot en (pokke!)warm zijn. Alles was lekker... hoewel... volgende keer terug zelfgemaakte bodems.... dat staat als een paal boven water!

dit noemen ze dan de "bird's eyeview".... niet meteen Olijf's beste kant :)

De oven was groot genoeg :)

Voilà, geen wereldschokkend verhaal, geen diepzinnige beschouwingen, geen avontuur. Gewoon Olijf die nog es content is met volk in haar huis.