Do NOT try this at home....

Het was anderen al overkomen.
De andere twee van de musketiers.

I bracht weken/maanden door zonder verwarming deze winter. Ondanks de welwillende hulp van een installateur/reparateur.
Ook N, het schaap, moest het enkele dagen zonder haar stoofke doen.

Bijna onvermijdelijk dus dat Olijf ook zou volgen.
De verwarming doet het, geen probleem.
Het warm water wil niet zo mee.

Een kleine week geleden voelde ik het al een eerste keer tijdens de douche.
Om nog duistere redenen werd het water minder warm maar godzijdank herpakte het zich. De douche kon in alle sereniteit "afgewerkt" worden.

Dag nadien: hetzelfde maar beetje erger. Het koud-lauwe water bleef hardnekkig langer uit de douchekop komen.
Olijf ging dan maar een kritische blik op het verwarmingstoestel werpen.
Display gecontroleerd op foutmeldingen, draaien aan een knop hier, ontluchten daar en een resetje voor de goede orde.
In het verleden had het toestel dat nog eens een paar keer gedaan, maar dat was dan na een zomerstop, toen de verwarming een poos had uit gestaan.
Blijkbaar moest het toestel even nadenken over CV én warm water tegelijk.
Tóen was het geen probleem. Knopje links, klopje rechts et voilà, Olijf kon weer verder.

Niet zo deze week. Het ging van kwaad naar erger.
Tot gisteren stelde ik me nog tevreden met koud-lauw. Dééd het ermee maar belde wel een onderhoudsman.
Die komt maandag, jeeeeej.

Vanmiddag beslis ik niet zonder tegenzin om dat killig gedoe nog maar eens over te doen.
Draai de lavabokraan open en holadijeeeee.... er komt heet water uit én het blijft komen.
Kan m'n geluk niet op! Dank engelen en heiligen (meteen het hele universum als u het écht wil weten) en draai vol goede moed ook de douchekraan open.
Nog steeds overtuigd dat men mij "boven" welgezind was, lanceerde ik me onder de regenkop.

....

BBBRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!!!!!
...

Het toestel op zolder moet met een duivelse voorbedachtheid gewacht hebben tot de shampoo goed en wel in de haren zat... want daar kwam het.
Deze keer geen lauw water maar ICE ICE COLD BABY!

Ik hoef u niet te vertellen dat shampoo in de haren gelijk staat aan moedig verder doen.
No way back...

Daar staat Olijf dan, schuimend hoofd en snel nadenken....
Dat de douche deze keer geen plaats van innerlijke bezinning was, lijkt me evident.
Omdat ook de vorige dagen het douchegebeuren tot een kattenwasje was herleid, dacht Olijf: doorbijten, nààst het water het vege lijf inzepen en dan - tanden op elkaar - afspoelen.
De peptalk ging als volgt:
"In de sauna ga ik óók met veel bravoure onder de ijsdouche staan. Het is niet omdat er deze keer geen "publiek" op staat te kijken, dat je het moet laten, eh Olijf....."

NOOIT MEER!

Het is koud, IJSkoud wanneer die shampoo slash haarbalsem eruit moet gespoeld worden. Het duurt ééuwen terwijl je je hoofdhuid voelt bevriezen en je weet/voelt dat het er nog niet allemaal uit is....

Met de moed der wanhoop heb ik volgehouden, trillend als een espeblad.
...

Ik ga niet liegen.
Ik heb het gedaan en ben daarna in tranen uitgebarsten.
Het voelde vréselijk, die koude.
Kou op m'n hoofd, kou op m'n lijf en gewoon koud in m'n hart.
Het kon er nét niet meer bij.

Olijf snikte als een klein kind.
De douche was m'n druppel.
En omdat het nooit genoeg is, deed ik er nog een schepje bovenop met een streepje "boos zijn op jezelf".

Een greep uit de stroom:
"Kleuter! Wat klaag je nu? In Afrika mogen ze van geluk spreken als ze een emmer drinkwater hebben! En jij zeurt om dagelijks stromend water dat vandaag toevallig koud is?"
"Hou op met dat zelfmedelijden! Neem je leven in handen en maak van iedere dag het beste! F*ck you als je om de haverklap terugvalt. Opstaan en verder gaan! En verder geen gezever."
"Wees dankbaar om wat je hebt. Gisteren bracht je de avond door met een boel mensen die écht reden tot klagen hebben en dat NIET doen. Je bewónderde ze nog wel voor hun moed en levenslust. En hier sta jij te grienen om wat water."

Get the picture?
Voor wie het nog niet door heeft.... een vrijgezel heeft veel tijd om na te denken en tegen zichzelf te praten.
Jaaaaaaa... er zitten vele uren zelfbeklag bij.
En om de balans erin te houden, nét zoveel uren (zoniet méér) met pogingen tot peptalk, herpak-jezelf-sermoenen en zelfkastijding.
De ene dag wint het ene stemmetje, de dag nadien het andere.

Wat zéker NIET helpt, is een koude douche. Letterlijk OF figuurlijk.

Het leven zoals het is

Oeps... alweer een programmatitel (VRT of andere? ik laat het in het midden).

Olijf's ogen zijn open, voor de zoveelste keer.
Geen verwijtens, geen afrekeningen.
Gewoon even weergeven wat Olijf ontdekte op 3 jaar, daar waar anderen ermee weg waren op enkele maanden tijd.

Startpunt en standpunt van velen: Olijf ziet té graag graag. Zegt men.
Ik schijn een geromantiseerd, geïdealiseerd... ergo onrealistisch beeld van Liefde te hebben.

Meen al vaak genoeg te hebben geschreven dat het (zelfs) voor mij geen geheim is dat ook een leven met z'n tweeën niet noodzakelijk alle dagen koek en ei is. Olijf heeft daar geen enkel probleem mee. Alleen in Utopia is het alle dagen feest.

Waar Olijf mee worstelt, is de uitwisselbaarheid van geliefden. De oppervlakkigheid waarmee het zogenaamde hoogste goed wordt beleefd.
Miljoenen liedjes, evenveel boeken en duizenden films hebben het over DE Liefde, over dat ultieme gevoel van samenhorigheid, steun, respect, vertrouwen, thuiskomen, enz.. enz.. enz...

Nérgens lees je hoe gemakkelijk het tegenwoordig ervaren wordt om van het ene liefje op het andere te springen... en dat ook dít door betrokken personen (of persoon) onder dezelfde noemer "DE Liefde" wordt geplaatst.
Dat is geen probleem... zolang je weet waar je mee bezig bent en/of beseft in welke netjes uitgezette val je getrapt bent.

Olijf, spreek niet met gespleten tong! Zég wat je te zeggen hebt.
Ewel, ziehier.

Olijf genoot even en treurde nadien lang, véél te lang om een liefde die ze had "moeten" afgeven.
't Is niet waar... ze werd gewoon "teruggenomen" zoals dat heet.
Ik kon er niet van over, ik begreep niets, het ging mijn verstand te boven. Het maakte me (bijna) gek.
Reden? Ik meende échtigintéchtig dat ik een man had ontmoet die dezelfde waarden hanteerde als ik.
Dat de liefde was opgedroogd of verhongerd? Dat kon ik hem niet verwijten, dat kan gebeuren... gevoelens commandeer je niet.
Dat Olijf snel was vervangen? Gebroken hart, maar zelfs daar bleef ik nog geloven (en er werd ook voor gezórgd dat ik dat nog lang bleef geloven.... met een goedgelovig kiekske als Olijf is dat niet zo moeilijk).

Hardleers als ik was, duurde ook die episode lang, véééls te lang.
Lang genoeg om ook het einde van zijn "nieuwe" relatie mee te maken. Niet dat ik ernaar gevraagd had. Neen neen, het werd me geméld. Door de intussen nieuwe ex. In het midden van de nacht.

Een eerder toevallig contact met heer in kwestie wees uit dat hij z'n leven inmiddels "terug in handen" begon te krijgen. Hij ging vooruit.
Mooi zo.
Niet alleen ging hij vooruit, hij sprak ook opnieuw af met dames.
En zoals heerschap in het verleden deed (maar Olijf niet wou zien), komt de waarheid met horten en stoten aan het licht.
Daar waar meneer de ene dag nog maar "losjes" met enkele dames afspreekt zonder enig zicht of hoop op iets romantisch, blijkt dat twee dagen later reeds het begin van iets moois te zijn...
Het zou me niet verbazen als binnenkort zou blijken dat dat begin al enkele weken geleden in kannen en kruiken was. ... Niet dat ik er nog naar zal vragen.

Neen, ik reken niet af.
Ik wil een chronologisch relaas geven van iets wat ik met lede ogen aanschouw bij té veel van de mij omringende mensen (zelfs degenen waar ik niet bijster veel om geef).

Wij zijn uitwisselbaar. Veel te gemakkelijk.
En dat zint me niet.

Wat me wel zint, is dat m'n ogen nu écht wel open zijn (maar Olijf spreekt altijd met twee woorden en hoopt dat er vanaf heden nooit nog een dipje volgt).
"Hij".... mijn allergrootste liefde... is - helaas - een erg middelmatig mens als het op liefde aankomt.
Olijf was dûr de comprenure. Ik dacht dat hij hoger stond. Misschien was het nódig dat ik drie jaar spendeerde aan de ontdekking van dit alles.
Alles heeft een doel. Zelfs in het grootste verdriet zit een geschenk verscholen, plegen wijze zielen te zeggen.
En dat zàl ook wel, anders lijkt zo veel pijn zo nutteloos.

Of dit inzicht me nu meteen klaar maakt voor de jacht-op-aantrekkelijke-vrijgezellen-markt... zover reikt m'n logica nog niet.
Eerst wassen, spoelen en laten drogen. Desnoods 3 keer.

Hij raadt me alvast aan om me op de markt te gooien en wel te zien wat komt. Eén en ander een "kans" te geven.
Wat uitproberen met andere woorden. Even kijken of het past en desgewenst zonder teveel nadenken weggooien. Een beetje zoals je met een jurkje uit de solden doet...
Ja, dat geloof ik graag. Dat is zijn strategie. En zo verslijt hij ze. Nummer Drie op Drie jaar tijd... verdient dat een proficiat?
Ik mag hopen dat mijn taktiek een beetje zuiverder is. Of ik parafraseer.... ik hoop ooit het bewijs te vinden dat liefjes-verslijten niet de meest duurzame weg is. Dat het niet de meest mensenlievende weg, is, hoef ik - denk ik - aan niemand met zoveel woorden uit te leggen.

Olijf graaft misschien te diep.
Maar ik hou niet van oppervlakte.
De volle schoonheid van de oceaan ervaar je ook pas wanneer je je hoofd ónder water steekt.

Hem heb ik succes gewenst en u gelooft het of niet, ik méén het.
Ik hoop dat ook hij, met z'n snel-leven-snel-verbruiken-techniek, een meisje vindt dat hem zijn ultieme geluk kan schenken.
Olijf?
Die weet niet wat ze zal vinden en wanneer. Maar ik doe het graag traag en met aandacht.
Ik voel geen enkele nood om me te voegen bij de groeiende massa mensen die harten nemen en breken dat het een lieve lust is.

Dat hypothetische hart, dat van de liefde.... je ziet het niet, je kan het niet vastnemen. Maar daar moet je verdomde voorzichtig mee omspringen.
Jongleren en laten vallen is uit den boze.

Mijn grootste liefde, hij...
helaas...
mijn hart was voor hem niet mooier en niet waardevoller dan alle anderen die hij al had "gehanteerd".
Dat het viel en in duizend kleine stukjes brak, goh ja... hij zal dat wel "spijtig" gevonden hebben... maar OH... kijk eens dààr!?!? Nóg een hartje, eentje dat nog niet kapot is, en het blinkt nog óók.....
OOOOoooooh, hoe moooooooooooooooooiiiiiiiii.
Zoef zoef. Op naar de volgende!


Dus ja, het lijkt er sterk op dat Olijf met vallen en opstaan EINDELIJK heeft geleerd.
Veel gevallen en even vaak opgestaan. Niet zonder moeite mag ik er wel bij zeggen.
Maakt dat van Olijf een sterke madam, zoals velen denken te moeten zeggen?
Sterk ware geweest als ik de eerste keer tijdig had ingezien dat ik tijd en energie verspilde aan mediocriteit.
Sterk ware geweest als ik had begrepen dat opstaan, afstoffen en nooit meer achterom kijken de slimste zet was.

Maar Olijf komt uit een onnozel gezin. Wij hebben geleerd dat goed en aardig zijn, dat houden van Mooie en Nobele eigenschappen zijn en dat brave meisjes in de hemel komen.
...
Tja... over die theorie wil ik me nog bezinnen.
...
Denk ergens niet dat het leven me ooit genoeg zal weten te kneden om plots (of zelfs geleidelijk) stout, hard, veeleisend en egocentrisch te worden.

Ik vraag me af... als ik hem succes en geluk toewens... ben ik dan egoïstisch om mezelf hetzelfde te wensen?
En mag ik hopen dat die wens ooit waarheid wordt?
Velen verzekeren me dat het met mij wel in orde komt, dat mijn tijd nog moet komen...
Maar de waarheid is dat zij, net zo min als ik, een glazen bol hebben...

Ik brei hier nog wel een vervolg aan.
Nu is het tijd voor "Men in Trees"

(tussen haakjes: geen medelijden aub. Bloemen noch Kransen. Ik voel het ook niet meer. Opgelucht misschien. Iets om dankbaar om te zijn)

Net gelezen.

Toevallig.
Nix dat ik niet weet. En nog maar eens een antwoord op de vraag of Pijn het enige bewijs is dat ik leef.
NEEN, maar Olijf loopt er ook niet van weg en verdooft het niet met pillen.


You cannot capture happiness no matter how hard you may chase after it. Happiness is something that follows you.

The pursuit of pain avoidance will never lead to happiness

Rotnacht

Olijf had weer een rotnacht afgelopen nacht.
Het was een tijdje geleden, ik moet me gelukkig prijzen.

Een beetje de weerbots van enkele weken groeiend optimisme.... en then some!
Voor deze nacht ben ik een inslapertje gaan lenen bij mama.
Olijf houdt het nooit lang vol met weinig slaap, geen eetlust en spinnenwebben in het hoofd.

"Er is nog werk aan de winkel", zei de weerbots me.
Ik zal het onthouden, beloofd...

fingers crossed X

Tears on my pillow

Gisteravond kon ik het niet helpen.
Ik huilde als een klein kind.
Méér nog: ik huilde VOOR een klein kind.
En ik kénde het kind geeneens...

TV.
Vitaya (tja, ik bén een vrouw en heb lak aan wat mainstream zogenaamd als intelligent wordt beschouwd)
Medisch Dossier.

Over kindjes met een zeldzame aandoening.
Molly, 4 jaar oud, had een zeldzame vorm van nierkanker.
VIER jaar!!!!!

De kanker had bovendien het onsmakelijke idee gehad om zich in haar lichaampje te verspreiden naar de longen en het hart toe.

Molly was een vrolijk kind, érg vrolijk. En kaal.... van de chemo.
Je hoorde haar uitleggen hoe ze even niet meer naar school kon omwille van het infectiegevaar, hoe ze had overgegeven op de klasvloer. Ze legde aan de camera uit dat ze "beestjes" had in haar lichaam die ze doodmaakten met medicamentjes. En dat ze de beestjes er zouden uithalen.
En als de beestjes weg waren, dan zou ze terug lange haren krijgen.

Een schàt van een kind, een roosje.
Ik was meteen verliefd op haar.

Ik volgde Molly door de hele uitzending.
Haar guitige vrolijkheid terwijl ze speelde, haar trieste oogjes toen ze een scan moest ondergaan ("Ik lig niet graag zo lang stil, papa"), de manier waarop ze zich in papa's armen naar het operatiekwartier liet dragen...

Ik weende toen ze bang was en gibberde mee toen ze lachte.
Ik was oprecht blij toen bleek dat de tumoren (op één na) succesvol waren verwijderd en dat het ene gezwel dat ze hadden laten zitten (wegens te riskant) helemaal dood was.

En toen de voice-over zei dat Molly vier maanden later was overleden.... kwam ik niet meer bij.
Op de foto vlak voor haar dood, zag je dat het fonkelende licht in haar ogen gedoofd was ... en ze was nog steeds kaal. Molly heeft haar lange haartjes nooit terug gekregen.
Ik huilde als een kind voor een roosje dat ik zelfs nooit gekend heb...

Misplaatste emotie vond ik zelf. Maar het was er en potverdorie, vandaag is het er weer.
Waarom? Geen idee.
Morgen ga ik weer werken en denk ik niet meer aan Molly.

Klopje

Er zijn zo van die dagen....
dat je't nog eens wil uitschreeuwen
maar niet kan.

Dit is er zo eentje.

Patience

een beetje overkill :)

Stel: je bent een vrouw, de vrijgezellige variant.
Stel: je bent bovendien van middelbare leeftijd (erg, maar je moet het eindelijk maar eens toegeven).
Stel: het is Valentijn en voor zover je je bewust herinnert, heb je er in je hele middelbare leven maar ééntje gevierd.
Stel: je zit de hele Valentijd thuis op je ukkie
en stel: het sneeuwt de hele dag.
Stel bovendien dat je (alweer) geen zin hebt om aan die lang aangekondigde opruim te beginnen.

dan krijg je dit. Overkill :)

Het mocht rood zijn... Tomaten zijn rood (bloos)
:)

Pizza deel twee: een les

Valentijnseten: een waar carnavalesk gebeuren voor Olijf.

Deel twee van het deeg van twee dagen geleden lag te wachten op nog een rondje pizza.
No problemo, denkt Olijf, we doen dat succesverhaal nog eens over.

In de naam van "Waste not want not", flink de overgebleven ingrediënten kwistig over het pizzadeeg gestrooid en al watertandend een twintigtal minuutjes gewacht tot de oven zijn ding deed.

:)

Soggy pizza was het resultaat. Waarom? Geen idee. Het deeg was wél gloeiend heet maar niet gebakken.
Omdat nat deeg mijns inziens stevig op de maag blijft liggen, behielp ik me met het opeten van de toppings.
Lees met andere woorden: Olijf at op 14 februari groentjes met mozzarella-kaas :)

Als ik bedenk wat ik op oudejaar als laatste maaltijd at (ik zou nog eens moeten herlezen) dan heb ik het er vandaag geeneens zo slecht vanaf gebracht.
Yippie jeej :)

Chagrin d' amour

Gehoord op het nieuws enkele dagen geleden.
(Onderstaande tekst uit http://www.begeerte.be/page.php?page=productie&ID=123)

"Binnen de reeks Helse Tijden krijgt Saint Amour voor één keer een andere naam: Chagrin d’Amour. In een even hilarisch als schrijnend programma luchten schrijvers, muzikanten en acteurs hun hart over het gedoe, de ingewikkelde toestanden, het bodemloze verdriet, de onvervulde verlangens, de knagende pijn, de striemende haat, het subtiele getreiter, de paranoia, de jaloezie, het verraad, ... kortom: alles wat mensen elkaar in naam der liefde aandoen."

Toen ik op de televisie hoorde dat de kunstenaars dit jaar Liefde vanuit een andere invalshoek bekijken, kon ik het niet laten om te denken "Ah, eindelijk".
't Is nog wat residu, zoals u waarschijnlijk al vermoedt.

Dit jaar dus geen ode aan schitterende liefde. Wél aan de donkere kant ervan: de pijn die liefde met zich meebrengt.

Onwillekeurig of bijna reactief denk ik meteen aan iets wat ik een poos geleden las.
Voor één keer was het niets echt nieuws. Het gaat om een stelling waarvan iedereen instinctief wéét dattie waar is. Nagels met koppen als het ware. Een soort tweede natuur, een gedachte die ieder min of meer gezond persoon van bij de geboorte met zich meedraagt maar die verdrongen wordt en diep weggestopt. Waarom? Omdat boeken, films en liedjes ons met de paplepel ingeven dat liefde onlosmakelijk verbonden is met diepe donkere vernietigende pijn.
En wij gaan dat geloven.
Sterker nog. Als er géén pijn mee gemoeid is, gaan we twijfelen aan de echtheid van het gaarne zien.

Wat ik dus las, wat ik wist en wat u óók weet, is dat Echte Liefde geen pijn doet.

Waarmee gezegd is.... als het pijn doet, je verscheurt, je kapot maakt... dan ontbreekt érgens .... tja.... liefde.
Van hem of van haar, het maakt niet uit.
Pijn = in dit geval een verdomde duidelijk teken dat "het" niet klopt.

Laat me in één adem meegeven dat geen énkele strategie om "het" terug in orde te krijgen de goeie is. Trust me, I know.
Berusten, vechten, afwachten, boos worden, smeken, attent zijn of juist niet... als "het" er niet is, dan helpt niets.
It takes two to tango en daar kan je NIETS aan veranderen.

Wanneer het nog eens moeilijk wordt (en dat wordt het nog), dan hou ik me stevig vast aan een stelling van onbekende. Het weerhoudt me van domme dingen.

If you love something, set it free. If it comes back to you, it's yours to keep. If it doesn't, it was never yours to begin with.

Ik kan daarop minstens één uitzondering bedenken. Maar ik sus me met de gedachte dat die uitzondering het product is van een zéér ongezond individu.

Dit alles gezegd zijnde, wil ik voor de misverstaander nog een paar dingen kwijt. Ik stà erop om te laten weten dat Olijf niet blind is.

Geen enkele relatie is vrij van moeilijke perioden en daar bestaan tal van redenen voor.
Eén of beide partners denken niet verder dan hun neus lang is wanneer ontevredenheden opduiken. Dagdagelijkse beslommeringen, gezondheid van partners, kinderen of familieleden kunnen zwaar hun stempel drukken. Geldproblemen, ambities, meningsverschillen... allemaal redenen tot conflict en malcontentement.
Olijf is niet van gisteren. Single of niet, een béétje mens weet dat deze dingen kunnen gebeuren.
Spons erover of werken aan de boel, dàt is waar graag zien z'n steentje bijdraagt.
Ongemak en ontevredenheid is NIET gelijk aan pijn. Nogmaals... trust me, I know.
Ik hoef u dat niet te vertellen, u weet dat net zo goed als ik.

En ten tweede: niet zonder enige vreugde stel ik vast dat, na alle kl*temiserie die een ander én ikzelf me hebben aangedaan, ik nog steeds en/of opnieuw geloof dat Echte Liefde bestaat en verdomde verdómde mooi is.
En dat ik die zal vinden ook!

Happy Valentine, folks.
Geniet van de dag en vooral: geniet van elkaar, iedere dag opnieuw!

14 februari

zal onvermijdelijk in het teken staan van ..... juist ja :)