Memento

Gionni, Italia, 1998

King, Maldives, 2016

het is belachelijk

zéker op deze - gezegende, zegt men - leeftijd

maar sommige mensen laten een blijvende indruk achter

zelfs al verdienen ze het niet

de zee, "een" zee en wat daaraan verbonden is

In de loop der jaren is het amper een geheim geweest dat de zee
"een" zee
(bijna eender welke, zolang het maar niet onze grijze Noordzee is)
een belangrijke rol speelt in dees vrouw's leven.

Het is een moeilijk uit te leggen concept
dat water
wat kan betekenen in het leven van een mens
in die mate dat
het een bijna onontbeerlijke voorwaarde wordt
om  een geheel gevoel van sereniteit gewaar te worden....

....

het klinkt ongelukkig
het klinkt voorwaardelijk

en dat is het misschien wel
of misschien ook niet

hoe langer m'n leven duurt
hoe meer ik ervan overtuigd ben
dat water (meerbepaald - "dus" - ZEEwater) m'n algemeen gevoel van welbevinden bepaalt

dat kan verschillende redenen hebben
zoals daar zijn
het beleven van gevoelens van (ver)liefd(h)e(id)
aan de kant van voornoemd medium
of de rust die me overspoelde
zelfs in algeheel "alene" toestand
(lees: zonder de nabijheid van een significant other)

Ik haalde twee mogelijke redenen aan
maar ik ben ervan overtuigd dat er minstens een stuk of duizend andere kunnen worden aangehaald om dat aanvoelen te verklaren.

En dan verbaas ik me keer op keer
wanneer vrienden op een/het (momenteel nog steeds meest gebruikte) sociaal medium
liever foto's van aan een azuurblauwe zee grenzende zwembaden posten
dan die van de zee zèlf.

Akkoord
aan eenieder z'n eigen voorkeuren

Ik zie ze
Ik probeer ze te begrijpen
maar ik deel ze niet.

In een zwembad zit niet veel méér dan enkele handen vol chemicaliën
die vroeg of laat de zee bereiken

en dan worstel ik
om te snappen
wat een mens in een chloorbad vindt
dat hij (of zij) niet kan vinden
in het zoute sop.


Dat gezegd zijnde
wacht ik nog steeds op de ingeving die me ertoe zal brengen om de zee, "een" zee, tot mijn dagdagelijkse realiteit te maken

(lees wèl..... Olijf is lui genoeg om niet te "zoeken" naar de juiste manier. Het schijnt dat "zoeken" eerder contraproductief is. Een overtuiging die me tot hiertoe enkel op redelijk onbelangrijk vlak resultaten heeft opgeleverd. Echt.
Pas wanneer het belangrijk is (en wat IS belangrijk????), levert geen ènkele methode me tastbaar resultaat. .... het blijft wat zoeken. En niet zoeken. Begrijpt u me nog?)

Ach kom.....hier komt het stukje lachen

... hopend dat de vorige post hiermee enigszin gerelativeerd kan worden.



Smi-yel :-)

opgroeien... hoe moeilijk kan het zijn?

Beste
(neen schrap dat)

Liefste Lezer.

het onderwerp van vandaag is
Opgroeien. Hoe moeilijk kan het zijn?


(tot u schrijft een inmiddels vijftiger die het steeds moeilijker vindt om volwassen te worden, en tussen de bedrijven door - zoals daar zijn: terroristische aanslagen, familiale misfortunes en andere minder gemakkelijke episodes - probeert een positieve draai aan het leven te geven. Toegegeven.... het is een poos geleden. En gebrek aan oefening baart gebrek aan kunst. Maar toch..... de race is weer begonnen. Die van het probéren waar (sommige) anderen falen)

Laat me een poging wagen om een mogelijks triest verhaal te verpakken in iets wat lijkt op leesbaar.
De kunst van het opgroeien, dus....

Uw Olijf is van het dromerig soort. Weinig tot géén voeten op de grond. Nooit gehad, nooit echt geprobeerd.
Men zegt (en "men" zijn alle hoogwaardigheidsbekleders van de astrologische variant) dat Vissen dat probleempje hebben. Om te dromen zonder grenzen.

Nu ja. Een béétje streber zou van dat euvel in een flitsende handomdraai een voordeel maken.
Niet uw Olijf.
Dreaming is what I do. Dreaming is what I know.
En méér niet.

Dat dromen af en toe de allures van een volwassen nachtmerrie aannemen, mag dan ook geen verrassing zijn.
Wie z'n pootjes niet in de grond zet, waait vroeger of later weg.

En ziehier dus het probleem.

Immagine if you will a tumbleweed.
Wach... ik help u.

U ziet het probleem.... het ding vliegt ogenschijnlijk doelloos mee met eender welke wind en doet niet gek veel anders. Tenzij zich voortplanten op één of andere duistere manier (hetgeen méér is dan wat uw blogger in haar leven heeft gepresteerd).

Hoe dan ook. Vis en tumbleweed. Dat is Olijf. Ongeveer.

Geen vaste bodem. En geen echt doel.

Nja...
dat kan deprimerend klinken
en soms is het dat ook wel
maar in de meeste gevallen betreft het een eerder bevrijdend gevoel.

Het typisch voordelen. Véél voordelen zowaar.
Zolang de flow leuk is. Of positief. Of beide.

Zodra diezelfde flow de verkeerde kant uitgaat, komt Olijf in de moeilijkheden. Dat zal - vermoed ik - niet ànders zijn voor u allen. Het leven bestaat nu eenmaal niet enkel uit geweldige ervaringen.
Teleurstelling en moeilijke momenten horen er allemaal bij.

Een béétje volwassen mens leert echter om ermee om te gaan. Laat me nu eens niet zeggen dat ik daar ànders in ben. Nee nee, lieve lezer, ook d'Olijf heeft met de nodige scha en schande geleerd om life's misfortunes het hoofd te bieden.
Maar dat het gemàkkelijker wordt met de jaren - dit wil ik graag even gezegd hebben - is tenminste wat mij betreft, een mythe.

En dàt is wat ik vandaag terloops aan een vriendin en bijna leeftijdsgenote zei.
Het onderwerp - hoe kan het ook anders tussen twee (over)rijpe singles? - was Liefde. Of het onderwerp ervan.... het heerschap dat zich al dan niet waardig toont voor dit gevoel.

Dat verliefd worden (yup, het verschil tussen het éne en het àndere is gekend) zo leuk kan zijn.
En de val daarna het negatief kwadraat van de hoogvliegerij.
En dat - en hier wringt het schoentje dus - het nóóit gemakkelijker wordt.

Dit, zei ik, kan je je kinderen, nichtjes, neefjes of andere jonge soortgenoten nóóit zeggen. Dat pijn altijd pijn blijft, ongeacht je leeftijd. Eén der laatste taboe's dus.
Hier praat je niet over.

Vandaag de dag "mogen" we het met jongeren over àlles hebben. Seks is allang geen verboden onderwerp meer. We verweven het met het grootste gemak in onze dagdagelijkse gesprekken. Tot in de meest pikante details soms, merk ik.
Onze jongeren zijn blijkbaar zo opgegroeid en in wezen lijkt het me niet eens zo slecht. Het ding doodzwijgen heeft in het verleden alleen maar tot onverwachte kindjes geleid. Je kan maar beter weten wat hoe en wanneer gebeurt. In de grootste oprechtheid.

Nog nooit echter, heb ik een ouder z'n kind horen vertellen dat verloren of onbeantwoorde (ver)liefd(h)e(id) op iedere leeftijd een éven groot (zoniet gróter) gevoel van wanhoop teweeg brengt.
"Je zal me niet geloven, maar als je wat ouder bent, zal je zien dat het allemaal zo èrg niet is". DAT heb ik wel vaker gehoord. Vroeger en nu.
Dat maken we onze kinderen wijs. Ik ben nu oud genoeg om oud genoemd te worden. En met stellige zekerheid wil ik zeggen dat voor alle keren dat ik de deur naar m'n oude hart weer op een kiertje zette... het nooit ofte nooit minder pijn heeft gedaan toen ze met een smak weer werd dichtgegooid.

Het zal wel liggen aan m'n gebrek aan wortels, dat ik een tumbleweed word wanneer het nòg maar eens gebeurt.

Vliegen en rollen is fijn. Ook zonder doel.
Het is slechts wanneer het gevoel van onbestuurbaarheid overheerst, dat ik mezelf een stevig set wortels toewens.

Dat gezegd zijnde....
ligt de grootste storm weer achter me. De wateren zijn niet alle dagen even rustig, maar het wil weer lukken.
Rest slechts één vraag... hoe lang tot de volgende wervelwind?

Vriendin gaf dit plaatje mee.
I relate.

Nagedachte...
Echt vrolijk werd deze post niet. Je m'excuse.
Ergens tijdens het schrijven sloeg de zin voor komedie weer om in een vlaag van blote oprechtheid.

Ik hoop dat uw dag desondanks mooi blijft :-)

ik begrijp niet

wie dit kan zien
en niet kan begrijpen

dat we verdomme
alléén maar
MENSEN
zijn

ik kan niet stoppen met huilen

en daar zijn redenen voor

enkele daarvan zijn te persoonlijk
om ze hier uit de doeken te doen

maak u geen zorgen
ik schrijf die èlders weg
en verwerk ze met gepaste spoed.


de reden
die ik hier wel deelachtig kan maken
is onze wereld
en wat daarin gebeurt

u weet het wel
IS - isis - isil - daesh.....
ik zocht tot op heden nog stééds niet op hoe 1 organisatie
van ontspoorde individuen
zoveel verschillende namen kan hebben

maar
what's in a name?
wat ze dóen is de kwestie
en waaròm ze het doen
en welk ons aandeel daarin is (en dat blijkt niet min te zijn)

ik huil
omdat onze maatschappij
er niet in slaagt
anderen lief te hebben
in al hun echtheid


Ik huil
omdat sociale media
ons overspoelen met hoopgevende video's
van mensen die het wèl goed menen met elkaar

mensen waarvan ik denk
"ik hou van jou"
"jij bent goed bezig"
"jij maakt een verschil"


en ik huil
omdat àlle goede bedoelingen ter wereld
àlle geweldige initiatieven

NIETS betekenen
zolang onze wereldorde niet verandert.
Geld en Macht
Macht en Geld
zolang onze wereld
-Visie
-Economie
-Orde
niet wordt herbekeken

zal er niets veranderen

en dààrom huil ik

dat heet
de wanhoop nabij

Lieve mens

Ik schrijf tot u, lieve mens
als mens.
Niet als (geboren) christen
want ik bèn het niet, zo christelijk.

Ik zie u
werkend, lopend, lachend
soms schreiend
niet goed wetend waarheen
net als ik
of net nièt als ik

Ik weet het niet.

Ik weet wèl dat u
net als ik
gewoon wat leven wil.
Rustig. Bezig.
Liefst geliefd en in peis en vree.

Ik kijk in uw bruine ogen
en zie geen Marokkaan, Turk of Syriër.
Ik zie een man.
Een broer.
Een vader.
Een zoon.

Iemand die hoopt
met een beetje geluk
en - als het meezit - een kleine helpende hand,
om wat te màken van z'n leven.

Of dat nu groots is
of kleiner.
Het maakt niet uit.
U wil gewoon vooruit. Of ter plaatse blijven.
Alles,
maar niet achteruit.

Ik zie u ploeteren
zoeken
probéren
en vaak, helaas héél vaak
met uw kop tegen de muur lopen
Omdat u een Mohammad bent. Of een Ibrahim.
Geen Jan, Piet of Klaas.

Was u maar Jan, Piet of Klaas geboren,
het zou zoveel makkelijker zijn.

Ik heb geen begrip
géén begrip
voor wie onrust zaait.
Of dood.
Of terreur.
Ik wil hem niet kennen.

Maar ik weet wèl
Lieve Ibrahim
dat ù
hem óók niet kan begrijpen.

Al zéker niet
nadat u vluchtte uit uw land
nadat uw zuster werd verkracht
en uw twee broers laf neergeschoten

en hier arriveert
bij ons
om te ontdekken
dat niemand u wil.


Het klinkt zwaar
Ik lijk "overdreven"
maar mijn hart bloedt
voor u
omdat IK
het béter heb dan u
en daar verder
niet veel aan doe.

Behalve u begrijpen
en
proberen
u dàt
te laten verstaan.



Ik mis u
Allen
Mensen die voorbij de haat durven te kijken.

De controle

scène.

plaats: kantoor Controle der Belastingen
tijdstip: 10 minuten voor middagsluiting op 4 januari (wellicht eerste werkdag van het nieuwe jaar)
personages: dame aan de deur, dame in het foute kantoor, dame in het juiste kantoor, Olijf


Voor het eerst in m'n volwassen leven werd ik opgeroepen voor een toelichting/controle van bewijsstukken die ik ter beschikking hield in mijn laatste belastingsaangifte.
Die oproep was al enkele dagen/weken oud toen ik hem las en besefte dat vandaag, 4 januari, mijn laatste kans was om eraan te voldoen.

De betreffende factuur die me recht gaf op een vastomlijnd belastingvoordeel moest getoond. En dus ging ik tonen. Tien minuten voor de deuren zouden sluiten. Een ergerlijk tijdstip, ik weet het.

De voordeur, reeds op slot, werd me geopend door een matig vriendelijke dame. Ik klaag niet. Ze liep niet óver van vriendelijkheid maar gezien het tijdstip, vond ik haar geste (het ontgrendelen van de deur) zeer genereus.
Ik moest boven zijn, dacht ze.

Boven bleken de nieuwjaarswensen in het rond te vliegen, samen met een doos pralines. Leuk. Fijn. Gezellig.

Ergens tussendoor slaagde ik erin in het gezichtsveld van een dame te geraken terwijl ik m'n bewijsmateriaal in haar handen probeerde te stoppen. Ze bekeek het, zag dat ik bij haar aan het foute adres was en wees me op het weggevertje in de rechteronderhoek van de brief, waar aangegeven stond bij wie ik moest zijn. Alsof ik hier nog vaak zou moeten komen, dacht ik. Binnen 15 jaar weet ik allang niet meer waar ik kijken moet. Of is de bladspiegel inmiddels zodanig veranderd dat haar goede raad niet meer van toepassing is.
Maar goed, ook deze mevrouw was vriendelijker dan ik van een bestofte ambtenaar verwacht.

Ik moest Marie-Christine hebben (of iets van dien aard). Samen met mij wandelde ze naar de juiste deur. Ik vond dat zeer tof en gedienstig van deze vrouw.
Ze liep naar binnen (in bleef nog even beleefd buiten staan), ik hoorde haar zeggen "Marie-Christine, er is hier iemand die jou moet hebben. Heb jij tijd?". Uit het feit dat ze me wenkte, leidde ik Sherlock Holmes-gewijs af dat Marie-Christine tijd had.
Ik liep naar binnen, alwaar ik 2 vrouwen aantrof. De ene beende gezwind de ruimte uit, waardoor ik besloot dat Marie-Christine hoogstwaarschijnlijk het achtergebleven exemplaar was.
Edoch, ik wenste zéker te zijn en vroeg of ik bij haar moest zijn.

De verfomfaaide vrouw keek even boven haar bril mijn kant uit, trok haar schouders op en deed "iets" met haar hoofd dat volgens hààr een duidelijke affirmatie moet geweest zijn. Ikzelf twijfelde nog even maar besloot het erop te wagen. Ik stak haar "uitnodiging" in haar handen, gevolgd door de factuur die mijn eerlijkheid moest bewijzen.

Dat ik een te hoog bedrag had ingegeven, zei ze. Dat ik enkel het aftrekbaar bedrag had moeten invullen en niet de totale factuur, zei ze. En terwijl ze dat zei, tokkelde ze wel een keer of tien op een rekenmachine, die het - zo bleek naderhand - niet deed.
Mèt die rekenmachine wilde ze zegge en schrijve 2 (TWEE) getallen optellen en dat ging klaarblijkelijk niet zonder technische hulpmiddelen. De getallen in kwestie - u mag het gerust weten - waren 2090 en 60. U begrijpt dat een rekenmachine voor deze ingewikkelde optelsom onmisbaar was.

Hoe ze het deed, ik wéét het niet, maar met de defecte rekenmachine kwam ze tot de conclusie.... 2150. Ik was blij, want in mijn hoofd had ik ook iets dergelijks berekend.

Dàt - zei ze me - was dus NIET het getal dat ik had moeten invullen. Maximum 30% had gemogen en ze rekende het snel uit. De rekenmachine (yep, wonderbaarlijk opgestaan uit de doden) maakte er 645 van.
Dàt - zei ze me - was het getal dat erin had gemoeten.

Ik verontschuldigde me en hoopte het daarbij te mogen houden.
Maar neen, ze had mijn toestemming nodig om dat te wijzigen. Of ik akkoord was met die 645.

......
Mijn eenvoudige geest probeert in een flits alle alternatieven te overwegen, besluit dat er geen alternatieven zijn en mijn mond zegt "Prima, ja hoor"

De noodzaak voor mijn akkoord is mij onduidelijk maar goed... ik had mij akkoord verklaard met haar berekening.

Of ze mijn facturen mocht houden, vroeg ze. Als ik daar een kopie van kreeg, antwoordde ik met een verontschuldigende glimlach.
Alsof ik daarmee op één of andere manier haar waardigheid of intelligentie beledigde, haalde ze haar schouders op, maakte ze met één hand een onbestemde wuifbeweging en gaf me "dan maar" m'n facturen terug. Zonder een kopie te maken.

.... Zulke dingen verbazen me. OF je hebt een bewijs nodig OF je hebt het niet nodig. Bij de Controle der Belastingen lijkt zo'n vraag me niet echt vrijblijvend. Maar dat bleek het wèl te zijn, want ik mocht gaan zonder bewijzen achter te laten.

Terwijl ik naar de deur toe liep, zei ik verontschuldigend dat het voor leken allemaal niet zo eenvoudig was, die belastingaangifte. "Toch niet zó moeilijk, hoor", antwoordde zij zonder op te kijken.
"Nja, een studie in die richting kan wel helpen" repliceer ik nog dapper.
"Niet nodig" geeft ze me terug. "Als iedereen de bijlagen GOED zou lezen,......"

Het einde van haar zin hoor ik al niet meer. Ik heb met een overdreven brede glimlach een fijne dag gewenst en de deur gesloten.
Ik betwijfel of de dame me zou herkennen. Volgens mij heeft ze me niet één keer aangekeken.


Ik wist niet zeker of ze nog bestònden. Ergens in m'n achterhoofd dacht ik dat het om een uitgestorven diersoort ging, maar vandaag heb ik een origineel exemplaar in het wild mogen aanschouwen: de norse, bestofte ambtenaar.
Wat mij betreft, hoeven ze niet meer te kweken. Een langzaam uitdoofscenario lijkt me hier gewenst.


Tòch blij dat de andere twee van het andere soort bleken.
En dat ik eerlijk werd bevonden. Op papier althans :-)

winterwende

hoe ouder ik word,
hoe meer ik besef dat ik niets weet
of steeds minder dan ik dacht

het kàn zijn
dat dat wijst op wijsheid

het kàn ook zijn
dat dat wijst op

                        verlies
van geheugen

op een teken van het niet meer weten
van wat ik vroeger wèl wist
of het vergéten ervan

of misschien word ik gewoon bescheidener
met de jaren

ja....
misschien is het bescheidenheid


ik zou hier een foto plaatsen van mezelf met een brede grijns
ware het niet dat foto's van mezelf
laat staan van mezelf met grijns
eerder schaars worden de laatste tijd

maar goed,
u begrijpt wellicht wat ik bedoel

bescheidenheid
gebruik ik eerder spaarzaam

maar dus
die onwetendheid
betreft de kortste dag van het jaar

dat die niet altijd op 21 december valt
...
ik wist dat niet
tot vorige week
toen weermanvriend Frank Deboosere
op de radio
tijdens de ochtend- of avondspits
vrolijk vertelde dat de winter zou wenden in de nacht van 22 op 23 december.


....
Nu zou ik mezelf nog enige vorm van multitasking willen toedichten,
ware het niet dat één of andere geleerde
enige tijd geleden,
op dezelfde ochtend- of avondradio
verkondigde dat
"there's no such thing as multitasking", zelfs niet voor vrouwen
en dus zeg ik gewoon dat ik radioluisterde terwijl ik m'n luxevoiture bestuurde,
waardoor ik meteen beweer dat ik één van beide zaken - zoniet beide - ongetwijfeld slecht uitvoerde
maar goed....
ik hoorde dat de kortste dag of langste nacht zou vallen tussen 22 en 23 december
en ik speelde het klaar om zonder botsen of andere grote overtredingen thuis te geraken. Of op het werk.... welk type spits het was weet ik ècht niet meer.

nu ja

dat wilde ik dus zeggen....
dat zelfs zekerheden als 21 december
zomaar kunnen komen te vervallen

meer wou ik daarover in feite niet kwijt.
De winterwende.
En zijn diverse definities en berekenmethodes.


DIT was nu nog eens interessant sie :-)

mislukking

al pratend met een vriendin
over vanalles
en nogwat

werk en familie
passies en angsten
gedane dingen (waar je spijt van hebt of net niet)
en nog te doene dingen (waar je spijt van had ze nog niet gedaan te hebben.... of net niet)

pratend over bloggen
de voor- en de nadelen ervan
de do's en de don'ts
de wills en de won'ts
en nog van dat moois

maar passies
passies
dingen die we nog niet gedaan hebben
en waar we steeds dwingender over moeten nadenken
"doen we ze nog of laten we ze liggen?"
want de tijd dringt steeds meer
of je't nu leuk vindt of niet

passies
tekenen, schrijven, fotograferen
ergens
èrgens
je binnenste zelf in kwijtraken
- als het effe kan -
heel ex-trovert
zonder ex-pliciet te hoeven zijn

het hééft toch wat.

en zo
haal ik het geheugenkaartje snel uit m'n apparasie
nadat ik haar heb uitgewuifd
en ben voor het eerst sinds lang
nog eens nieuwsgierig naar wat ik met zó veel geweld - najàààààà.... "geweld" - wou vastleggen

vanochtend (hiervoor zelfs vrolijk m'n tijdige aankomst op het werk riskerend)
en vanavond, toen ik me doodleuk op de pechstrook zette omdat de maan zo gróót was
tussen al die lichtjes (lichtjes, òveral lichtjes)
ook gisteravond, toen de maan niet groot maar helder was in het midden van m'n straat

dus kijk ik
naar wat ik op het geheugenkaartje vind
en meen teleurgesteld te moeten zijn
maar ben het niet.

Ze zijn mislukt
de foto's
met licht,
met lichtjes, waar ik zo van hou.

foute focus
bibberhand

zo uitgesproken niet geschikt

maar ik vind ze mooi

onder de mislukkingen
zijn dit mijn favorietjes

en ik hou ervan :-)

vanaf nu tot nader order: mijn all time favorite van de foute focus (hartje hartje hartje :-) )

ik had beter moeten weten dan het apparasie op het stuur van de auto met nog draaiende motor te laten rusten.
B-rRrRrRrRrRrRrRrRrRrRrrrrrrrrrrrrrr