Kintsugi: Broken is Better than New

Voilà,
sla dààr eens iemand mee om de oren :-)

Na Wasabi (de schoonheid van imperfectie) is er Kintsugi 
of Kintsukuroi
... Ik spreek geen Japans en ben overgeleverd aan wat Tinternet me voorschotelt wanneer ik op zoek ga naar het fenomeen.

Voor alle duidelijkheid: ik weet er hoe-ge-naamd NIETS van maar het spreekt me aan. En dan bekruipt me af en toe nog eens de zin om het ergens vóór andermans ogen op tafel te kletsen. Alsof IK een ontdekking heb gedaan.
NIET dus. Want ik zag het op FB en als het op FB staat, dan gaat straks iederéén dat weer verspreiden (trouwens, wat op FB staat, is notoir ook altijd juist ;-) )
Nja....
uniek zijn is allang niet meer uniek, zeker niet sinds ons leven zich in meer of mindere mate - uiterààrd ben ik niet de maatstaf voor de rest van de maatschappij - afspeelt in The Cloud.
Het is ook niet eenvoudig eh.... tussen die miljarden internauten nog iets doen of maken of vinden of zeggen of reciteren dat een ander ook al niet eerder of beter of ingenieuzer deed dan jij.....

Nou ja. Ik leg me erbij neer. U hoorde het niet eerst van mij maar u hoorde het. Of las, dat is ook goed :-)

Kintsugi wordt op Tinternet tussen neus en lippen weg vertaald als to repair with gold en daarna volgt de uitleg die tot de verbeeldign spreekt, en al zéker onze Westerse want wij zijn met z'n allen materialistische workaholics geworden die als lemmingen afstevenen op burn-outs en zwaar gemediceerde depressies.
Dat terwijl alle wijsheden uit het Oosten komen, alwaar de inboorlingen opstaan met het krieken van de dag, blootvoets of hooguit op zelf in elkaar geknutselde sandalen het veld in trekken om de rijst van de dag te oogsten, (uiteraard door kranige 80-plussers in een artisanale mand op de rug naar huis gesjouwd), zich verder wijdend aan meditatieve contemplatie en het wassen van handgeweven zijden doeken in de rivier om ze daarna op de lokale markt te verkopen aan wie hun koopwaar weet te appreciëren. Terug het bed in wanneer het donker wordt. Vanzelfsprekend.

U zag de reportages over oosterse grootsteden met straten als mierensnelwegen, meisjes gekleed als exacte kopies van hun tekenfilmheldinnen en eeuwig eenzame mannen die maar aan geen vrouw geraken (en dan maar een relatie aangaan met een full-size latex sexpop) óók niet, juist?

Goed. Even voorbijgaand aan de realiteit, stort ik me terug op de eerste uitleg die ik vind op Tinternet.

Ziehier de foto die een ver familielid vanochtend postte.

 

Ik vertaal even vrij:
Kintsugi, oftewel "herstellen met goud" is een Japanse techniek waarbij vloeibaar goud of zilver gebruikt wordt om gebroken keramische voorwerpen te herstellen. Omdat ieder voorwerp op onvoorspelbare wijze breekt, verhoogt zowel de economische als de kunstzinnige waarde ervan want hieruit zal een uniek nieuw object ontstaan.

Deze techniek is een metafoor voor het leven van de mens, die na een donkere en moeilijke periode weer opstaat en er sterker en beter uit komt.

Dat is mooi, vindt u niet? Nja... de metafoor mag er zijn, wat mij betreft. Toch voor wie zich de moeite heeft getroost om sterker en beter uit donkere verledens te herrijzen. Dan vind ik dat de stelling een grond van waarheid heeft. Mijn gedacht.

Ik haast me dus om deze "vondst" te delen (lees: ervoor te zorgen dat wie het ding éérst postte alweer 1 keer minder uniek wordt dan vóór mijn deling). 

Ik lieg. Omdat het merendeel van mijn vriendjes geen Italiaans spreken, Google ik de term even en kom (een beetje verward but what's in a name?) al snel de Engelse versie tegen. Intussen spreken we van Kintsukuroi. God alleen (en een handvol Japanners) weten wat hier gebeurd is, maar goed... het lijkt er nog op dus ik ben blij.

De uitleg is iets minder uitgebreid maar we herstellen nog steeds met goud of zilver lacquer (lak of vernis? ) en het stuk is nog altijd mooier omdat het ooit gebroken was. De metafoor hoeven de Engelsen niet uit te leggen... zij kennen die ook zónder uitleg. Neh :-)

Nog steeds verkeer ik in lichtjes hogere sferen, tot déze foto me opvalt.

 

Het leven zoals het is. Goede ideeën moeten geld opbrengen. En vermits de letters leesbaar zijn voor mij, ga ik ervan uit dat deze kit voor de Westerse markt bedoeld is. Binnenkort in alle knutselwinkels bij u in de buurt :-)

Met beide voeten terug op de grond en al goed op weg om weer te vergeten waarover het in den beginne over ging, google ik nog wat verder. Hier vind ik uiteindelijk de meest uitgebreide en nuchtere uitleg

Ik reproduceer een stukje:

"Kintsugi is the Japanese art of mending pots. Not mending them in the way you’d imagine – so you can’t see they were ever broken. No, it’s mending them in a way that makes a feature of their brokenness, celebrates and enhances it, so that the broken and mended piece becomes more beautiful and valuable than before. It turns our ideas about the meaning of damage and imperfection on their heads. (...)"

Deze mevrouw, die blijkbaar méér tijd doorbracht in Japan dan de meeste stervelingen en dus als "redelijk goed geïnformeerd" mag gezien worden, vertelt het hele verhaal.

Jawèl, de "pot" wordt op zodanige wijze hersteld dat je WEL ziet dat hij ooit gebroken was en jawèl, hij is nadien mooier dan voorheen. De romantiek blijft dus behouden. Oef.

Zij omschrijft Kintsugi als de Japanse kunst van het potten herstellen. Geen woord over goud of zilver.

De scherven worden terug aan elkaar gelijmd met meerdere lagen urushi lacquer (... ik veronderstel één of ander hars of lijm?). Als afwerking wordt zilver, goud of een ander metaalSTOF gebruikt, om het geheel allicht mooier te maken. 

Tenslotte een niet onbelangrijk detail: die urushi-lak blijkt een irritant goedje te zijn dat allergische reacties oproept. Weinig romantisch .... maar plastic handschoenen en een beetje gewenning lossen dit in de meeste gevallen op :-)

Zo...

Kijk....

Dit is de metafoor van een vrouw die met momenten niet voorbij kan aan een flinke dosis cynisme. (niets om bepaald fier op te zijn....) : een mooi idee (dat ik overigens NIET zal vergeten, net zo min als Wasabi) kapot analyseren tot slechts de helft overblijft van het oorspronkelijke verhaal.
Is dat mooi? Niet noodzakelijk. 

Maar er bestaat waarschijnlijk wèl een Japanse term voor. En vandaag gaat ook u meer dan eens aan Kintsugi denken.

En niet alleen vandaag. 

Volgende keer dat  een leuk schaaltje of schoteltje uit uw onoplettende handen glipt, slikt u misschien uw initiêle vloek in en gaat u op zoek naar een Kintsugi Repair Kit om dat schaaltje nóg mooier te maken dan het al was.

En zo, meine Damen und Herren, .... is de cirkel alweer rond :-)

Pandaland

het dier, niet de auto.

Ik ben gek op de auto maar heb hem (nog) niet.
Op het dier zou ik in wezen ook gek zijn, ware het niet dat het bijzonder uitheems is.

Apenland nummer twee = Pandaland. Een voorschoot groot
.... - niet onbelangrijk intermezzo voor de NL: voorschoot is een schort die je voorbindt, voor je schoot (niet in de zin van een verleden tijd van schieten maar de schoot als onderdeel van je lichaam, het deel van je moeder waar je op bijna Bijbelse wijze uit voortkwam) - 
een speek groot dus
... - speken is spuchelen is spugen ... is vooral, als het allemaal wat meevalt, redelijk klein, waarmee de omvang van het land hopelijk op licht metaforische maar vooral voldoende adequate wijze omschreven is -
het land der Belgen waar Panda's naar worden overgevlogen
en later Chinese hoogwaardigheidsbekleders, ook vliegend
en beide zwaar gefinancierd door één of andere overheid
die later zijn centen gaat halen waar die het best te vinden zijn
..; jawel....

Dat land, dat wèl betalingen online toestaat met kredietkaarten van alle oorsprongen (kan een oorsprong meervoudig?.... hmmmmm.....), laat een boel andere wantoestanden óók toe.
We gaan er (nog) niet aan falliet, zoals het zuiden pleegt te doen
maar het lijkt evengoed nergens op.
Ons land heeft dan weer het geluk dat de meeste onderdanen even mak zijn als Olijf. Klagen vanuit de zetel maar niet naar buiten komen om er goed boos over te worden.

Regerende instanties die hun gelederen in een eerste stap maar vooral met veel tamtam afslanken
om daarna met opvallend minder tamtam de overblijvende leden een fikse opslag te geven.
Dat is iets waar de gemiddelde Griek waarschijnlijk een kleine massa-optocht voor organiseert.
De Belg niet. Die palavert in zijn woonkamer. Of post iets op Facebook.

U hoort mij  niet hàrder zijn voor de Gemiddelde Belg dan ik voor mezelf ben. Toch even duidelijk wezen. Ik vind mijn zetel óók te comfortabel om eruit te komen. De occasionele gesprekspartner op het werk of in de naastenkring is voor mij al méér dan publiek genoeg om m'n eigenste maatschappelijke verbeteringen aan te verkondigen.

Afijn. In Pandaland zijn er ook problemen. Andere problemen maar desalniettemin: problemen.
Grote, kleine, oplosbare, schandalige, onbegrijpelijke, publieke en geheime.
En onnozele.
Zoals deze. De gemiddelde mortaliteit van onze digiboxen.
Of ook: hoe creëer ik eerst verplichte afhankelijkheid en hoe spring ik daar een handvol jaren later mee om?

Apenland

een maand of zes ben ik "gerust" geweest.
Ik laadde het ding op met voldoende krediet voor grosso modo dat aantal maanden.
Ik hàd gehoopt vóór die tijd nog eens binnen te springen, di fare un salto, maar het kwam er niet van en ik treurde er - eerlijk gezegd - niet om (of hoe een mens kan veranderen....).

De zes maanden verstreken
en het krediet deed dat ook.
Zes maanden hoefde ik me niet druk te maken. Me niet op te winden. Vrij en blij de wijde wereld in (nou ja.... mijn huis, mijn dorp en mijn werkplek.... maar het was wèl vrij en blij)

En toen... naderde het moment van "punt 0" als in "punt NUL". Géén krediet meer.
Erg is dat niet want ik gebruikte m'n krediet niet. Het geld was uitgegeven in de hoop het gekozen (voordelig) abonnement van vorig jaar niet te verliezen.
Een Olijf doet dat dus door maanden abo te betalen voor een service die niet gebruikt wordt.... en op het eind van de maand sowieso weer op NUL wordt gezet...

(ik zoek even de logica van m'n handelswijze, slaag er niet in deze te vinden en ga onverstoord verder met m'n bizar betoog)


Op punt NUL schiet Olijf in actie. Dan moet er wat bijgetankt worden. Opgeladen. La grande Ricarica.

Er zijn pakweg zes maanden verstreken, denkt ze hoopvol. Wellicht is de technologie erop vooruit gegaan. Wellicht... stel je voor.... kan ik de oplaadbeurt wel.... durf ik het te hopen? ....
O
N
L
I
N
E
doen....

Ze probeert. Met de ene kredietkaart. Met de andere. Met PayPal.
Telkens lijkt het er héél even op dat het gaat lukken. En dan volgt de boodschap dat het niet is gelukt.


Ze moet het weer proberen met mensen die in het land wonen en zo vriendelijk willen zijn langs een krantenwinkel te lopen om een herlaadbeurt te kopen. Het liefst met een machientje dat de krantenwinkelman heeft en dat de "moderne" vervanging van de herlaadkaart moest voorstellen. Maar de machientjes, zo hoort ze, geraken in onbruik. "Ze" (de krantenwinkels) doen de machientjes stilaan weg. Waarom weet de Olijf nog niet maar de reden is bijzaak (hoewel ze het wel graag wil weten. Online herladen zal één van de grote boosdoeners zijn, denkt ze bitter, terwijl ze haar vijfde mislukte online herlaadpoging doet)

Zelfs het opladen via vrienden en familie in het buitenland wordt dus stilaan moeilijker en moeilijker. En dat is dus NIET omdat iemand minder bereidwillig zou zijn om zijn zuurverdiende centjes voor te schieten. Neen. Dat is omdat de algemeen praktische organisatie van het land in kwestie erop gericht is het de burger zo moeilijk en onaangenaam mogelijk te maken. En dat....
is het land waar zij binnenkort heen gaat. Zes maanden nog wel.

Nou ja...
de ricarica ter plaatse zal wellicht nog lukken....

epilogje

Blijkt dat online betalen met betaalmiddelen als kredietkaart en PayPal enkel kan als je in het land van de SIMkaart woont....  
Sla me nu dood.... or just slap me with a half dead chicken... is de bedoeling van online betalen en gebruik van kredietkaarten (en hun garantie op ontvangst van de beloofde gelden) niet de hoeksteen van internationaal online-ondernemerschap? Rijven deze praktijken dan werkelijk ZO VEEL geld binnen, dat de Italiaanse doorsnee-onderneming het zich kan permitteren om kredietkaarten van "non residenti" te .... weigeren???

Het is een apenland.
En zelfs de migrerende Italiaan, die zich voor bepaalde of onbepaalde tijd in het buitenland bevindt, zal zich daarvan bewust worden. Want ook hij zal plots geconfronteerd worden met het nodig hebben van een VASTE lijn om zijn simmetje te herladen.

Tweeduizendveertien. Ik wil het maar even gezegd hebben.....

ainsi soit-il

Tiziano Ferro Scivoli di nuovo

Euh? Echt?
Bestaat er nòg zo iemand?

fascinating.....

dat RRRRRRussia interesse toont voor een blogdingpoging als deze :-)
No further comment (hoewel ik oprecht hoop geen ernstige bedreiging te zijn voor dit of geen gouvernement :-) )

Klein detail

terwijl m'n maandag stilaan ten einde loopt, staat de televisie aan om m'n huiselijke activiteiten van geluid te voorzien.
Lijkt nergens op maar goed, het is zoals het is.

Ik hoor dat "De Waarheid" aan de beurt is. Blijkbaar een soort van nagespeeld reality-ding.
Na Big Brother nu intussen ???? jaren geleden, zat reality stevig in de lift. Alles en iedereen werd gevolgd. Hoe rijker de gevolgden, hoe groter de som die ze ontvingen voor de peep-show van hun leven.

Nja. Intussen zijn we reality pur sang helemaal beu (blijkbaar) want nu wordt het nagespeeld....ALSOF HET ECHT WAS, zeg maar. Het kon dus nòg dommer dan ervoor.

Ik troost me met de idee dat ik niet echt ga ZITTEN bij dit soort dingen maar de TV staat dus wèl afgestemd op het programma dus mij treft ook schuld. Ik ben één van de mensen die in de kijkcijfers voor dit soort buchtbrolbazaar terecht komen.

Dat gezegd zijnde, dat ik het dom vind en dat ik het nog dommer vind dat ik luisterde..... struikel ik over een detail. Een piepklein detail. Nou jaaaaaa, .... piepklein....... oordeelt u zelf.

4 vrouwen passeren de revue. Zus 1, Zus 2, Mama van beide zussen en dochter van zus 2.

Om het eenvoudig te houden: Mama is niet veel meer dan een figurant en heeft een heel eenvoudige tekst: géén tekst. Haar mond gaat dus niet open.

Zus 1 heeft Dochter van Zus 2 in huis genomen (u wil niet weten waarom) maar er loopt één en ander mis, waardoor Zus 2 in de laatste 5 minuten van het programma óók mag praten.
En let nu op.....
Zus 1 praat met een niet mis te verstaan Westvlaamse tongval. Zus 2 is duidelijk geboren en getogen in de koekenstad en dochterlief is van de Brabantse overtuiging.
Verschil tussen Zus 2 en haar dochter kan ik nog aanvaarden. Je kàn wel degelijk verhuizen naar een andere stad/streek en je kinderen in een andere streektaal groot zien worden.

Met beide zussen kom ik er niet uit. Want uit het programma moet blijken dat ze wel degelijk samen zijn opgegroeid.
Dus....
ik blijf zitten met het detail.

Maar ja...... ik ben dan ook geen professioneel programma-maker.......
Het zal dààr wel aan liggen :-)

Eén bericht per maand

moet nog lukken.

Vandaar.... vanhier....
korte samenvatting

Autokooppoging wegens (klungelig ?)afpingelen en blijkbaar ongeschikte success dress niet gelukt.
Meegewerkt aan opzet tof feest en vriendschapsbanden aangehaald. Wèl Succes.
Ingeschreven op niet goedkoop programma dat mij gaat zeggen wat ik kan doen om "bepaalde" gewenste resultaten te halen. I like.
Sporten sporten sporten en een beetje dansen. Goed bezig.
Dansen en één gewenste dans (wegens beleefde opvoeding) moeten afslaan. Frustratie is verdiend.

Het leven zit mee en soms een beetje tegen.
Maar we krijgen wat we verdienen, allicht.... dus kijken we vooruit en lachen de toekomst tegemoet.
of zoiets :-)
Treuren heeft gewoon geen zin.


Poging tot ondersteunen van deze post met een streepje muziek.... mislukt.
You win some and you lose some.
Màh........

het beste na het slechtste

Theater en drama daar gelaten. Even vertalen wat ik mocht lezen onlangs.
En wat Olijf, zelfs toen ze een mini-olijfje was, als énige echte wens had.
Heeft.
Heeft.

"Ik wil dat hij voor me kiest wanneer alle mogelijkheden voor hem open liggen. Ik wil niet dat hij naar mij toe komt omdat ik het beste ben na het slechtste wat hij had kunnen meemaken. Ik wil niet het enige zijn wat hem rest, maar de enige die hij zou kiezen, ondanks alle andere."

my ugly face

Op FB wordt dit gedeeld.
Ik open  en lees.

Bij de foto schreef de originele poster (die ik niet ken): "Excuse me while I cry my eyes out. Read this... You'll be glad you did."
Zoiets vind ik er lichtjes óver. Crying your eyes out. Typically American.
Gewoon een traan wegpinken schijnt daar niet te lukken. Laat staan een krop in de keel krijgen. Of gewoon lichtjes warm worden vanbinnen.... je afvragend of dit ècht is.
Neen, ginds huilen ze hun ogen uit. Nja. Moeten ze maar doen

Dit neemt niet weg dat het me ontroerde. Ondanks m'n scepticisme.
En dat ik een drang voel om u deelgenoot te maken van m'n ontroering.

Nee nee
laat me eerlijk zijn. Bloot eerlijk. Uw Olijf is jaloers. Zo is dat.
Op mensen die andere mensen hebben. Geliefden. In hun eigen huis. En armen. En bed. En hart, laat ons het hart vooràl niet vergeten.
En als ik eerlijkheid tot een kunst wil verheffen, dan laat ik u bij deze weten dat een deel van de stilte van het laatste jaar - tenminste een deel maar laat me niet overdrijven... niet ALLES - te maken heeft met een stijgende ontevredenheid met mezelf, het universum en wat ik er "slechts" weet uit te halen. En dat is niet Gaarne Gezien Worden.
En dat (Oggòt....) vréét.

Maar eerlijk zijn is zelden Kunstig, dus ik schrijf niet alles.
Ook niet Hoe Veel het knaagt. Of Hoe Hard. Laat staan hoeveel Energie het vergt om iedere dag te blijven geloven dat de toekomst verrassingen inhoudt. Het liefst Aangename.

Nja.
Verrassingen zijn er best wel. Zoals de bloemist die me gratis bloemen meegeeft omdat hij morgen naar de veiling moet om een nieuwe lading te halen terwijl de oude nog niet verkocht is.
Of de vriendin die me haar man uitleent om als (dans)koppel naar de nieuwe Salsalessen te trekken.
Dat zijn leuke en aangename dingen.
En ik word daar blij van. Echt blij. Neem het van me aan.

Tot m'n enige echte wens in dit leven
of het niet uitkomen ervan
me af en toe in het gezicht slaat

en ik groen word
van jaloezie

en dit post.
Om u te zeggen
hoe Olijf
ECHT is.

Plat jaloers
en niet altijd blij.