woensdag 26 maart 2014
dinsdag 25 maart 2014
zaterdag 8 maart 2014
fascinating.....
dat RRRRRRussia interesse toont voor een blogdingpoging als deze :-)
No further comment (hoewel ik oprecht hoop geen ernstige bedreiging te zijn voor dit of geen gouvernement :-) )
No further comment (hoewel ik oprecht hoop geen ernstige bedreiging te zijn voor dit of geen gouvernement :-) )
maandag 3 maart 2014
Klein detail
terwijl m'n maandag stilaan ten einde loopt, staat de televisie aan om m'n huiselijke activiteiten van geluid te voorzien.
Lijkt nergens op maar goed, het is zoals het is.
Ik hoor dat "De Waarheid" aan de beurt is. Blijkbaar een soort van nagespeeld reality-ding.
Na Big Brother nu intussen ???? jaren geleden, zat reality stevig in de lift. Alles en iedereen werd gevolgd. Hoe rijker de gevolgden, hoe groter de som die ze ontvingen voor de peep-show van hun leven.
Nja. Intussen zijn we reality pur sang helemaal beu (blijkbaar) want nu wordt het nagespeeld....ALSOF HET ECHT WAS, zeg maar. Het kon dus nòg dommer dan ervoor.
Ik troost me met de idee dat ik niet echt ga ZITTEN bij dit soort dingen maar de TV staat dus wèl afgestemd op het programma dus mij treft ook schuld. Ik ben één van de mensen die in de kijkcijfers voor dit soort buchtbrolbazaar terecht komen.
Dat gezegd zijnde, dat ik het dom vind en dat ik het nog dommer vind dat ik luisterde..... struikel ik over een detail. Een piepklein detail. Nou jaaaaaa, .... piepklein....... oordeelt u zelf.
4 vrouwen passeren de revue. Zus 1, Zus 2, Mama van beide zussen en dochter van zus 2.
Om het eenvoudig te houden: Mama is niet veel meer dan een figurant en heeft een heel eenvoudige tekst: géén tekst. Haar mond gaat dus niet open.
Zus 1 heeft Dochter van Zus 2 in huis genomen (u wil niet weten waarom) maar er loopt één en ander mis, waardoor Zus 2 in de laatste 5 minuten van het programma óók mag praten.
En let nu op.....
Zus 1 praat met een niet mis te verstaan Westvlaamse tongval. Zus 2 is duidelijk geboren en getogen in de koekenstad en dochterlief is van de Brabantse overtuiging.
Verschil tussen Zus 2 en haar dochter kan ik nog aanvaarden. Je kàn wel degelijk verhuizen naar een andere stad/streek en je kinderen in een andere streektaal groot zien worden.
Met beide zussen kom ik er niet uit. Want uit het programma moet blijken dat ze wel degelijk samen zijn opgegroeid.
Dus....
ik blijf zitten met het detail.
Maar ja...... ik ben dan ook geen professioneel programma-maker.......
Het zal dààr wel aan liggen :-)
Lijkt nergens op maar goed, het is zoals het is.
Ik hoor dat "De Waarheid" aan de beurt is. Blijkbaar een soort van nagespeeld reality-ding.
Na Big Brother nu intussen ???? jaren geleden, zat reality stevig in de lift. Alles en iedereen werd gevolgd. Hoe rijker de gevolgden, hoe groter de som die ze ontvingen voor de peep-show van hun leven.
Nja. Intussen zijn we reality pur sang helemaal beu (blijkbaar) want nu wordt het nagespeeld....ALSOF HET ECHT WAS, zeg maar. Het kon dus nòg dommer dan ervoor.
Ik troost me met de idee dat ik niet echt ga ZITTEN bij dit soort dingen maar de TV staat dus wèl afgestemd op het programma dus mij treft ook schuld. Ik ben één van de mensen die in de kijkcijfers voor dit soort buchtbrolbazaar terecht komen.
Dat gezegd zijnde, dat ik het dom vind en dat ik het nog dommer vind dat ik luisterde..... struikel ik over een detail. Een piepklein detail. Nou jaaaaaa, .... piepklein....... oordeelt u zelf.
4 vrouwen passeren de revue. Zus 1, Zus 2, Mama van beide zussen en dochter van zus 2.
Om het eenvoudig te houden: Mama is niet veel meer dan een figurant en heeft een heel eenvoudige tekst: géén tekst. Haar mond gaat dus niet open.
Zus 1 heeft Dochter van Zus 2 in huis genomen (u wil niet weten waarom) maar er loopt één en ander mis, waardoor Zus 2 in de laatste 5 minuten van het programma óók mag praten.
En let nu op.....
Zus 1 praat met een niet mis te verstaan Westvlaamse tongval. Zus 2 is duidelijk geboren en getogen in de koekenstad en dochterlief is van de Brabantse overtuiging.
Verschil tussen Zus 2 en haar dochter kan ik nog aanvaarden. Je kàn wel degelijk verhuizen naar een andere stad/streek en je kinderen in een andere streektaal groot zien worden.
Met beide zussen kom ik er niet uit. Want uit het programma moet blijken dat ze wel degelijk samen zijn opgegroeid.
Dus....
ik blijf zitten met het detail.
Maar ja...... ik ben dan ook geen professioneel programma-maker.......
Het zal dààr wel aan liggen :-)
woensdag 26 februari 2014
Eén bericht per maand
moet nog lukken.
Vandaar.... vanhier....
korte samenvatting
Autokooppoging wegens (klungelig ?)afpingelen en blijkbaar ongeschikte success dress niet gelukt.
Meegewerkt aan opzet tof feest en vriendschapsbanden aangehaald. Wèl Succes.
Ingeschreven op niet goedkoop programma dat mij gaat zeggen wat ik kan doen om "bepaalde" gewenste resultaten te halen. I like.
Sporten sporten sporten en een beetje dansen. Goed bezig.
Dansen en één gewenste dans (wegens beleefde opvoeding) moeten afslaan. Frustratie is verdiend.
Het leven zit mee en soms een beetje tegen.
Maar we krijgen wat we verdienen, allicht.... dus kijken we vooruit en lachen de toekomst tegemoet.
of zoiets :-)
Treuren heeft gewoon geen zin.
Poging tot ondersteunen van deze post met een streepje muziek.... mislukt.
You win some and you lose some.
Màh........
Vandaar.... vanhier....
korte samenvatting
Autokooppoging wegens (klungelig ?)afpingelen en blijkbaar ongeschikte success dress niet gelukt.
Meegewerkt aan opzet tof feest en vriendschapsbanden aangehaald. Wèl Succes.
Ingeschreven op niet goedkoop programma dat mij gaat zeggen wat ik kan doen om "bepaalde" gewenste resultaten te halen. I like.
Sporten sporten sporten en een beetje dansen. Goed bezig.
Dansen en één gewenste dans (wegens beleefde opvoeding) moeten afslaan. Frustratie is verdiend.
Het leven zit mee en soms een beetje tegen.
Maar we krijgen wat we verdienen, allicht.... dus kijken we vooruit en lachen de toekomst tegemoet.
of zoiets :-)
Treuren heeft gewoon geen zin.
Poging tot ondersteunen van deze post met een streepje muziek.... mislukt.
You win some and you lose some.
Màh........
dinsdag 14 januari 2014
het beste na het slechtste
Theater en drama daar gelaten. Even vertalen wat ik mocht lezen onlangs.
En wat Olijf, zelfs toen ze een mini-olijfje was, als énige echte wens had.
Heeft.
Heeft.
"Ik wil dat hij voor me kiest wanneer alle mogelijkheden voor hem open liggen. Ik wil niet dat hij naar mij toe komt omdat ik het beste ben na het slechtste wat hij had kunnen meemaken. Ik wil niet het enige zijn wat hem rest, maar de enige die hij zou kiezen, ondanks alle andere."
zaterdag 4 januari 2014
my ugly face
Op FB wordt dit gedeeld.
Ik open en lees.
Bij de foto schreef de originele poster (die ik niet ken): "Excuse me while I cry my eyes out. Read this... You'll be glad you did."
Zoiets vind ik er lichtjes óver. Crying your eyes out. Typically American.
Gewoon een traan wegpinken schijnt daar niet te lukken. Laat staan een krop in de keel krijgen. Of gewoon lichtjes warm worden vanbinnen.... je afvragend of dit ècht is.
Neen, ginds huilen ze hun ogen uit. Nja. Moeten ze maar doen
Dit neemt niet weg dat het me ontroerde. Ondanks m'n scepticisme.
En dat ik een drang voel om u deelgenoot te maken van m'n ontroering.
Nee nee
laat me eerlijk zijn. Bloot eerlijk. Uw Olijf is jaloers. Zo is dat.
Op mensen die andere mensen hebben. Geliefden. In hun eigen huis. En armen. En bed. En hart, laat ons het hart vooràl niet vergeten.
En als ik eerlijkheid tot een kunst wil verheffen, dan laat ik u bij deze weten dat een deel van de stilte van het laatste jaar - tenminste een deel maar laat me niet overdrijven... niet ALLES - te maken heeft met een stijgende ontevredenheid met mezelf, het universum en wat ik er "slechts" weet uit te halen. En dat is niet Gaarne Gezien Worden.
En dat (Oggòt....) vréét.
Maar eerlijk zijn is zelden Kunstig, dus ik schrijf niet alles.
Ook niet Hoe Veel het knaagt. Of Hoe Hard. Laat staan hoeveel Energie het vergt om iedere dag te blijven geloven dat de toekomst verrassingen inhoudt. Het liefst Aangename.
Nja.
Verrassingen zijn er best wel. Zoals de bloemist die me gratis bloemen meegeeft omdat hij morgen naar de veiling moet om een nieuwe lading te halen terwijl de oude nog niet verkocht is.
Of de vriendin die me haar man uitleent om als (dans)koppel naar de nieuwe Salsalessen te trekken.
Dat zijn leuke en aangename dingen.
En ik word daar blij van. Echt blij. Neem het van me aan.
Tot m'n enige echte wens in dit leven
of het niet uitkomen ervan
me af en toe in het gezicht slaat
en ik groen word
van jaloezie
en dit post.
Om u te zeggen
hoe Olijf
ECHT is.
Plat jaloers
en niet altijd blij.
Ik open en lees.
Bij de foto schreef de originele poster (die ik niet ken): "Excuse me while I cry my eyes out. Read this... You'll be glad you did."
Zoiets vind ik er lichtjes óver. Crying your eyes out. Typically American.
Gewoon een traan wegpinken schijnt daar niet te lukken. Laat staan een krop in de keel krijgen. Of gewoon lichtjes warm worden vanbinnen.... je afvragend of dit ècht is.
Neen, ginds huilen ze hun ogen uit. Nja. Moeten ze maar doen
Dit neemt niet weg dat het me ontroerde. Ondanks m'n scepticisme.
En dat ik een drang voel om u deelgenoot te maken van m'n ontroering.
Nee nee
laat me eerlijk zijn. Bloot eerlijk. Uw Olijf is jaloers. Zo is dat.
Op mensen die andere mensen hebben. Geliefden. In hun eigen huis. En armen. En bed. En hart, laat ons het hart vooràl niet vergeten.
En als ik eerlijkheid tot een kunst wil verheffen, dan laat ik u bij deze weten dat een deel van de stilte van het laatste jaar - tenminste een deel maar laat me niet overdrijven... niet ALLES - te maken heeft met een stijgende ontevredenheid met mezelf, het universum en wat ik er "slechts" weet uit te halen. En dat is niet Gaarne Gezien Worden.
En dat (Oggòt....) vréét.
Maar eerlijk zijn is zelden Kunstig, dus ik schrijf niet alles.
Ook niet Hoe Veel het knaagt. Of Hoe Hard. Laat staan hoeveel Energie het vergt om iedere dag te blijven geloven dat de toekomst verrassingen inhoudt. Het liefst Aangename.
Nja.
Verrassingen zijn er best wel. Zoals de bloemist die me gratis bloemen meegeeft omdat hij morgen naar de veiling moet om een nieuwe lading te halen terwijl de oude nog niet verkocht is.
Of de vriendin die me haar man uitleent om als (dans)koppel naar de nieuwe Salsalessen te trekken.
Dat zijn leuke en aangename dingen.
En ik word daar blij van. Echt blij. Neem het van me aan.
Tot m'n enige echte wens in dit leven
of het niet uitkomen ervan
me af en toe in het gezicht slaat
en ik groen word
van jaloezie
en dit post.
Om u te zeggen
hoe Olijf
ECHT is.
Plat jaloers
en niet altijd blij.
dit was dus nieuwjaar
Er is alweer wat tijd over gegaan. Tussen het laatste schrijfsel en dit.
En veel interessants komt er niet uit m'n pen. M'n toetsenbord, klavier, keyboard....
Met enige schroom geef ik ook toe dat het lezen van andermans bedenksels er net zo hard onder lijdt.
Verlies van interesse? Veranderende tijden? Gewijzigde tijdsbesteding?
Ieder excuus is goed. Of net niet. Het maakt niet uit.
Stel vast, zonder vragen of éérlijker: zonder antwoorden - , dat het anders is.
Het is
DUS
wat het is.
Of, zoals de Doe Maar-leden ooit lieten weten (wat sprong ik terug in de tijd deze week tijdens de DoeMaarDocu)
Dit is alles.
Echt wel.
Dit is alles.
Er vecht af en toe nog wel eens een woordje
om naar buiten te mogen. Het liefst met vriendjes. In een hele tekstballon, zeg maar.
Maar dat stel ik dan maar uit. Uit luiheid, ongeordendheid of onwil.
Ik zie ook - zó erg ontbreekt het me aan organisatie en overzicht - dat vandaag
m'n papà 3 jaar weg is.
Ik huil daar niet meer om. Althans, niet op de dag dat het gebeurde.
Al was het maar dat huilen omdat dat hóórt niet bij me past.
Andere dagen gebeurt het dan weer wèl. Omdat ik hem plots mis. Of omdat een kind op TV iets liefs zegt tegen z'n oma. Of omdat een hond een ontroerende blik werpt door m'n PC-scherm.
Ik huil om niets. En alles. En ook maar even, dus maak u vooral geen zorgen. Ik word een watje, méér is er niet aan. Er zal wel één of ander klotehormoon verantwoordelijk zijn.
Sommigen vinden me cryptisch. Ze hebben gelijk.
Ik doe het overal. Iets zeggen zonder te spréken. Of is het net andersom? Spreken zonder wat te zeggen?
Soms vraag ik me wel af wat dat te betekenen heeft. Een halve psych zou me wel weten te vertellen dat ik op die manier iedereen op een veilige afstand houd.
Kan zijn. Ik sluit het niet uit.
Misschien hield ik dààrom op met schrijven. Om inzicht te vermijden. In Olijf.
Hoe dan ook, maakt u zich geen zorgen. Het is OK. Alles is zéér OK. Maar het is ànders. Dat is alles.
intussen post ik graag mijn kleine bijdrage aan de wensenstroom die bij het Nieuwe Jaar hoort.
Papieren kaartjes met heuse postzegels doe ik al jàren niet meer. Tinternet daarentegen.......
En veel interessants komt er niet uit m'n pen. M'n toetsenbord, klavier, keyboard....
Met enige schroom geef ik ook toe dat het lezen van andermans bedenksels er net zo hard onder lijdt.
Verlies van interesse? Veranderende tijden? Gewijzigde tijdsbesteding?
Ieder excuus is goed. Of net niet. Het maakt niet uit.
Stel vast, zonder vragen of éérlijker: zonder antwoorden - , dat het anders is.
Het is
DUS
wat het is.
Of, zoals de Doe Maar-leden ooit lieten weten (wat sprong ik terug in de tijd deze week tijdens de DoeMaarDocu)
Dit is alles.
Echt wel.
Dit is alles.
Er vecht af en toe nog wel eens een woordje
om naar buiten te mogen. Het liefst met vriendjes. In een hele tekstballon, zeg maar.
Maar dat stel ik dan maar uit. Uit luiheid, ongeordendheid of onwil.
Ik zie ook - zó erg ontbreekt het me aan organisatie en overzicht - dat vandaag
m'n papà 3 jaar weg is.
Ik huil daar niet meer om. Althans, niet op de dag dat het gebeurde.
Al was het maar dat huilen omdat dat hóórt niet bij me past.
Andere dagen gebeurt het dan weer wèl. Omdat ik hem plots mis. Of omdat een kind op TV iets liefs zegt tegen z'n oma. Of omdat een hond een ontroerende blik werpt door m'n PC-scherm.
Ik huil om niets. En alles. En ook maar even, dus maak u vooral geen zorgen. Ik word een watje, méér is er niet aan. Er zal wel één of ander klotehormoon verantwoordelijk zijn.
Sommigen vinden me cryptisch. Ze hebben gelijk.
Ik doe het overal. Iets zeggen zonder te spréken. Of is het net andersom? Spreken zonder wat te zeggen?
Soms vraag ik me wel af wat dat te betekenen heeft. Een halve psych zou me wel weten te vertellen dat ik op die manier iedereen op een veilige afstand houd.
Kan zijn. Ik sluit het niet uit.
Misschien hield ik dààrom op met schrijven. Om inzicht te vermijden. In Olijf.
Hoe dan ook, maakt u zich geen zorgen. Het is OK. Alles is zéér OK. Maar het is ànders. Dat is alles.
intussen post ik graag mijn kleine bijdrage aan de wensenstroom die bij het Nieuwe Jaar hoort.
Papieren kaartjes met heuse postzegels doe ik al jàren niet meer. Tinternet daarentegen.......
maandag 16 december 2013
WEG
Kleren. Weg. Buiten. Opgeruimd.
Blij daarom.
En ook boos.
we lossen het wel op. vroeg of laat.
Liefst vroeg.
Het is tijd.
Méér dan tijd.
Blij daarom.
En ook boos.
we lossen het wel op. vroeg of laat.
Liefst vroeg.
Het is tijd.
Méér dan tijd.
Jantjie
In de reeks "dingen die ik niet begrijp"
wil ik voor mezelf en andermans nageslacht
alwéér even linken naar een andere site.
Nelson is niet meer. Mandela dus.
En dat heeft op veel manieren de wereld aangegrepen. Naar mijn kleine mening terecht.
In de afgelopen week zijn een heleboel vooraanstaanden, wéreldleiders zelfs, afgezakt naar Zuidafrika. Ergens hoorde ik dat het heengaan van Mandela heeft gezorgd voor een record aantal Groten Der Aarde op één en dezelfde plek.
Good for him. (en dat méén ik, in de best mogelijke betekenis)
Tot hiertoe niets wat m'n petje te boven gaat.
De aanwezigheid van Jantjie daarentegen......
Ik zal toegeven, door werk en andere bezigheden heb ik niet veel méér van Mandela's memorial en begrafenis gehoord of gelezen dan wat 's ochtends op de radio werd gezegd en later ergens op Tinternet ge- of herpost werd.
Dus voel u niet schuldig als u niet meteen weet wie Jantjie was. Tot zonet kende ik 's mans naam ook niet.
Maar nu dus wel.
Want hij was de gebarentolk, die op de herdenkingsdienst één der beste plaatsen had. Vooraan. Naast de Groten Der Aarde. VLAK ernaast.....
Op zich zou dat dus geen wereldnieuws moeten zijn. Ook doven en slechthorenden hebben recht op tekst en uitleg bij megagebeurtenis als deze.
Het opmerkelijke aan Jantjie (Thamsanqa, voor de volledigheid) is dat hij helemaal geen gebarentolk bleek te zijn. Sterker nog, dat de firma waarvoor hij beweerde te werken óók niet bestaat.
Deze man, die volgens dit artikel Schizofrenie ter zijner verdediging heeft aangeroepen ((ja, als het al absurd beyond belief is,... waarom er dan niet meteen een extra schepje bovenop doen?), stond op enkele passen van één der meest beschermde mannen ter wereld. Den Barak.
Zomaar. Ernaast.
En niemand had gecheckt wie Jantjie was, zo te zien.
Wat ik begrijp aan deze situatie, is dat het overlijden van een ikoon als Mandela heel wat denk- en organiseerwerk met zich meebrengt. Maar ik ga ervan uit dat dat niet bij één man of vrouw ligt. En dat er zoiets als rampenscenario's en protollen bestaan voor eventualiteiten als deze.... zelfs in Zuidafrika.
Bij het veiligheidsaspect stel ik me een vraag of twee. Heel voor de hand liggende vragen.
En terwijl ik het hele voorval met de beste wil van de wereld niet begrijp,
vind ik het op een vreemde wijze sympathiek.
Dat dat nog kàn, vandaag de dag.
Naast Barak Obama gaan staan zonder dat ook maar IEMAND van security zich vragen heeft gesteld bij jouw aanwezigheid....
En om het plaatje helemààl compleet te maken... total gibberish praten terwijl je naast The President of the United States of America staat...
Je moet het maar doen.... :-)
De episode ging niet onopgemerkt voorbij, zoveel is duidelijk. Dit is een parodie waardig. En die zie je (hopelijk) hier.
Tenslotte, omdat Jantjie beweert dat niet-lijders niet begrijpen hoe moeilijk om dragen Schizofrenie wel is, mijn persoonlijke bijdrage om hem een hart onder de riem te steken. Ik begrijp hèm wèl. Met nadruk op beide woorden :-)
wil ik voor mezelf en andermans nageslacht
alwéér even linken naar een andere site.
Nelson is niet meer. Mandela dus.
En dat heeft op veel manieren de wereld aangegrepen. Naar mijn kleine mening terecht.
In de afgelopen week zijn een heleboel vooraanstaanden, wéreldleiders zelfs, afgezakt naar Zuidafrika. Ergens hoorde ik dat het heengaan van Mandela heeft gezorgd voor een record aantal Groten Der Aarde op één en dezelfde plek.
Good for him. (en dat méén ik, in de best mogelijke betekenis)
Tot hiertoe niets wat m'n petje te boven gaat.
De aanwezigheid van Jantjie daarentegen......
Ik zal toegeven, door werk en andere bezigheden heb ik niet veel méér van Mandela's memorial en begrafenis gehoord of gelezen dan wat 's ochtends op de radio werd gezegd en later ergens op Tinternet ge- of herpost werd.
Dus voel u niet schuldig als u niet meteen weet wie Jantjie was. Tot zonet kende ik 's mans naam ook niet.
Maar nu dus wel.
Want hij was de gebarentolk, die op de herdenkingsdienst één der beste plaatsen had. Vooraan. Naast de Groten Der Aarde. VLAK ernaast.....
Op zich zou dat dus geen wereldnieuws moeten zijn. Ook doven en slechthorenden hebben recht op tekst en uitleg bij megagebeurtenis als deze.
Het opmerkelijke aan Jantjie (Thamsanqa, voor de volledigheid) is dat hij helemaal geen gebarentolk bleek te zijn. Sterker nog, dat de firma waarvoor hij beweerde te werken óók niet bestaat.
Deze man, die volgens dit artikel Schizofrenie ter zijner verdediging heeft aangeroepen ((ja, als het al absurd beyond belief is,... waarom er dan niet meteen een extra schepje bovenop doen?), stond op enkele passen van één der meest beschermde mannen ter wereld. Den Barak.
Zomaar. Ernaast.
En niemand had gecheckt wie Jantjie was, zo te zien.
Wat ik begrijp aan deze situatie, is dat het overlijden van een ikoon als Mandela heel wat denk- en organiseerwerk met zich meebrengt. Maar ik ga ervan uit dat dat niet bij één man of vrouw ligt. En dat er zoiets als rampenscenario's en protollen bestaan voor eventualiteiten als deze.... zelfs in Zuidafrika.
Bij het veiligheidsaspect stel ik me een vraag of twee. Heel voor de hand liggende vragen.
En terwijl ik het hele voorval met de beste wil van de wereld niet begrijp,
vind ik het op een vreemde wijze sympathiek.
Dat dat nog kàn, vandaag de dag.
Naast Barak Obama gaan staan zonder dat ook maar IEMAND van security zich vragen heeft gesteld bij jouw aanwezigheid....
En om het plaatje helemààl compleet te maken... total gibberish praten terwijl je naast The President of the United States of America staat...
Je moet het maar doen.... :-)
De episode ging niet onopgemerkt voorbij, zoveel is duidelijk. Dit is een parodie waardig. En die zie je (hopelijk) hier.
Tenslotte, omdat Jantjie beweert dat niet-lijders niet begrijpen hoe moeilijk om dragen Schizofrenie wel is, mijn persoonlijke bijdrage om hem een hart onder de riem te steken. Ik begrijp hèm wèl. Met nadruk op beide woorden :-)
 | |
| (Ontvangen via Tinternet) - Hoort u soms stemmen? - (Zeg hem Nee) - Nee dokter | - |
Abonneren op:
Posts (Atom)