Pandaland

het dier, niet de auto.

Ik ben gek op de auto maar heb hem (nog) niet.
Op het dier zou ik in wezen ook gek zijn, ware het niet dat het bijzonder uitheems is.

Apenland nummer twee = Pandaland. Een voorschoot groot
.... - niet onbelangrijk intermezzo voor de NL: voorschoot is een schort die je voorbindt, voor je schoot (niet in de zin van een verleden tijd van schieten maar de schoot als onderdeel van je lichaam, het deel van je moeder waar je op bijna Bijbelse wijze uit voortkwam) - 
een speek groot dus
... - speken is spuchelen is spugen ... is vooral, als het allemaal wat meevalt, redelijk klein, waarmee de omvang van het land hopelijk op licht metaforische maar vooral voldoende adequate wijze omschreven is -
het land der Belgen waar Panda's naar worden overgevlogen
en later Chinese hoogwaardigheidsbekleders, ook vliegend
en beide zwaar gefinancierd door één of andere overheid
die later zijn centen gaat halen waar die het best te vinden zijn
..; jawel....

Dat land, dat wèl betalingen online toestaat met kredietkaarten van alle oorsprongen (kan een oorsprong meervoudig?.... hmmmmm.....), laat een boel andere wantoestanden óók toe.
We gaan er (nog) niet aan falliet, zoals het zuiden pleegt te doen
maar het lijkt evengoed nergens op.
Ons land heeft dan weer het geluk dat de meeste onderdanen even mak zijn als Olijf. Klagen vanuit de zetel maar niet naar buiten komen om er goed boos over te worden.

Regerende instanties die hun gelederen in een eerste stap maar vooral met veel tamtam afslanken
om daarna met opvallend minder tamtam de overblijvende leden een fikse opslag te geven.
Dat is iets waar de gemiddelde Griek waarschijnlijk een kleine massa-optocht voor organiseert.
De Belg niet. Die palavert in zijn woonkamer. Of post iets op Facebook.

U hoort mij  niet hàrder zijn voor de Gemiddelde Belg dan ik voor mezelf ben. Toch even duidelijk wezen. Ik vind mijn zetel óók te comfortabel om eruit te komen. De occasionele gesprekspartner op het werk of in de naastenkring is voor mij al méér dan publiek genoeg om m'n eigenste maatschappelijke verbeteringen aan te verkondigen.

Afijn. In Pandaland zijn er ook problemen. Andere problemen maar desalniettemin: problemen.
Grote, kleine, oplosbare, schandalige, onbegrijpelijke, publieke en geheime.
En onnozele.
Zoals deze. De gemiddelde mortaliteit van onze digiboxen.
Of ook: hoe creëer ik eerst verplichte afhankelijkheid en hoe spring ik daar een handvol jaren later mee om?

Apenland

een maand of zes ben ik "gerust" geweest.
Ik laadde het ding op met voldoende krediet voor grosso modo dat aantal maanden.
Ik hàd gehoopt vóór die tijd nog eens binnen te springen, di fare un salto, maar het kwam er niet van en ik treurde er - eerlijk gezegd - niet om (of hoe een mens kan veranderen....).

De zes maanden verstreken
en het krediet deed dat ook.
Zes maanden hoefde ik me niet druk te maken. Me niet op te winden. Vrij en blij de wijde wereld in (nou ja.... mijn huis, mijn dorp en mijn werkplek.... maar het was wèl vrij en blij)

En toen... naderde het moment van "punt 0" als in "punt NUL". Géén krediet meer.
Erg is dat niet want ik gebruikte m'n krediet niet. Het geld was uitgegeven in de hoop het gekozen (voordelig) abonnement van vorig jaar niet te verliezen.
Een Olijf doet dat dus door maanden abo te betalen voor een service die niet gebruikt wordt.... en op het eind van de maand sowieso weer op NUL wordt gezet...

(ik zoek even de logica van m'n handelswijze, slaag er niet in deze te vinden en ga onverstoord verder met m'n bizar betoog)


Op punt NUL schiet Olijf in actie. Dan moet er wat bijgetankt worden. Opgeladen. La grande Ricarica.

Er zijn pakweg zes maanden verstreken, denkt ze hoopvol. Wellicht is de technologie erop vooruit gegaan. Wellicht... stel je voor.... kan ik de oplaadbeurt wel.... durf ik het te hopen? ....
O
N
L
I
N
E
doen....

Ze probeert. Met de ene kredietkaart. Met de andere. Met PayPal.
Telkens lijkt het er héél even op dat het gaat lukken. En dan volgt de boodschap dat het niet is gelukt.


Ze moet het weer proberen met mensen die in het land wonen en zo vriendelijk willen zijn langs een krantenwinkel te lopen om een herlaadbeurt te kopen. Het liefst met een machientje dat de krantenwinkelman heeft en dat de "moderne" vervanging van de herlaadkaart moest voorstellen. Maar de machientjes, zo hoort ze, geraken in onbruik. "Ze" (de krantenwinkels) doen de machientjes stilaan weg. Waarom weet de Olijf nog niet maar de reden is bijzaak (hoewel ze het wel graag wil weten. Online herladen zal één van de grote boosdoeners zijn, denkt ze bitter, terwijl ze haar vijfde mislukte online herlaadpoging doet)

Zelfs het opladen via vrienden en familie in het buitenland wordt dus stilaan moeilijker en moeilijker. En dat is dus NIET omdat iemand minder bereidwillig zou zijn om zijn zuurverdiende centjes voor te schieten. Neen. Dat is omdat de algemeen praktische organisatie van het land in kwestie erop gericht is het de burger zo moeilijk en onaangenaam mogelijk te maken. En dat....
is het land waar zij binnenkort heen gaat. Zes maanden nog wel.

Nou ja...
de ricarica ter plaatse zal wellicht nog lukken....

epilogje

Blijkt dat online betalen met betaalmiddelen als kredietkaart en PayPal enkel kan als je in het land van de SIMkaart woont....  
Sla me nu dood.... or just slap me with a half dead chicken... is de bedoeling van online betalen en gebruik van kredietkaarten (en hun garantie op ontvangst van de beloofde gelden) niet de hoeksteen van internationaal online-ondernemerschap? Rijven deze praktijken dan werkelijk ZO VEEL geld binnen, dat de Italiaanse doorsnee-onderneming het zich kan permitteren om kredietkaarten van "non residenti" te .... weigeren???

Het is een apenland.
En zelfs de migrerende Italiaan, die zich voor bepaalde of onbepaalde tijd in het buitenland bevindt, zal zich daarvan bewust worden. Want ook hij zal plots geconfronteerd worden met het nodig hebben van een VASTE lijn om zijn simmetje te herladen.

Tweeduizendveertien. Ik wil het maar even gezegd hebben.....

ainsi soit-il

Tiziano Ferro Scivoli di nuovo

Euh? Echt?
Bestaat er nòg zo iemand?

fascinating.....

dat RRRRRRussia interesse toont voor een blogdingpoging als deze :-)
No further comment (hoewel ik oprecht hoop geen ernstige bedreiging te zijn voor dit of geen gouvernement :-) )

Klein detail

terwijl m'n maandag stilaan ten einde loopt, staat de televisie aan om m'n huiselijke activiteiten van geluid te voorzien.
Lijkt nergens op maar goed, het is zoals het is.

Ik hoor dat "De Waarheid" aan de beurt is. Blijkbaar een soort van nagespeeld reality-ding.
Na Big Brother nu intussen ???? jaren geleden, zat reality stevig in de lift. Alles en iedereen werd gevolgd. Hoe rijker de gevolgden, hoe groter de som die ze ontvingen voor de peep-show van hun leven.

Nja. Intussen zijn we reality pur sang helemaal beu (blijkbaar) want nu wordt het nagespeeld....ALSOF HET ECHT WAS, zeg maar. Het kon dus nòg dommer dan ervoor.

Ik troost me met de idee dat ik niet echt ga ZITTEN bij dit soort dingen maar de TV staat dus wèl afgestemd op het programma dus mij treft ook schuld. Ik ben één van de mensen die in de kijkcijfers voor dit soort buchtbrolbazaar terecht komen.

Dat gezegd zijnde, dat ik het dom vind en dat ik het nog dommer vind dat ik luisterde..... struikel ik over een detail. Een piepklein detail. Nou jaaaaaa, .... piepklein....... oordeelt u zelf.

4 vrouwen passeren de revue. Zus 1, Zus 2, Mama van beide zussen en dochter van zus 2.

Om het eenvoudig te houden: Mama is niet veel meer dan een figurant en heeft een heel eenvoudige tekst: géén tekst. Haar mond gaat dus niet open.

Zus 1 heeft Dochter van Zus 2 in huis genomen (u wil niet weten waarom) maar er loopt één en ander mis, waardoor Zus 2 in de laatste 5 minuten van het programma óók mag praten.
En let nu op.....
Zus 1 praat met een niet mis te verstaan Westvlaamse tongval. Zus 2 is duidelijk geboren en getogen in de koekenstad en dochterlief is van de Brabantse overtuiging.
Verschil tussen Zus 2 en haar dochter kan ik nog aanvaarden. Je kàn wel degelijk verhuizen naar een andere stad/streek en je kinderen in een andere streektaal groot zien worden.

Met beide zussen kom ik er niet uit. Want uit het programma moet blijken dat ze wel degelijk samen zijn opgegroeid.
Dus....
ik blijf zitten met het detail.

Maar ja...... ik ben dan ook geen professioneel programma-maker.......
Het zal dààr wel aan liggen :-)

Eén bericht per maand

moet nog lukken.

Vandaar.... vanhier....
korte samenvatting

Autokooppoging wegens (klungelig ?)afpingelen en blijkbaar ongeschikte success dress niet gelukt.
Meegewerkt aan opzet tof feest en vriendschapsbanden aangehaald. Wèl Succes.
Ingeschreven op niet goedkoop programma dat mij gaat zeggen wat ik kan doen om "bepaalde" gewenste resultaten te halen. I like.
Sporten sporten sporten en een beetje dansen. Goed bezig.
Dansen en één gewenste dans (wegens beleefde opvoeding) moeten afslaan. Frustratie is verdiend.

Het leven zit mee en soms een beetje tegen.
Maar we krijgen wat we verdienen, allicht.... dus kijken we vooruit en lachen de toekomst tegemoet.
of zoiets :-)
Treuren heeft gewoon geen zin.


Poging tot ondersteunen van deze post met een streepje muziek.... mislukt.
You win some and you lose some.
Màh........

het beste na het slechtste

Theater en drama daar gelaten. Even vertalen wat ik mocht lezen onlangs.
En wat Olijf, zelfs toen ze een mini-olijfje was, als énige echte wens had.
Heeft.
Heeft.

"Ik wil dat hij voor me kiest wanneer alle mogelijkheden voor hem open liggen. Ik wil niet dat hij naar mij toe komt omdat ik het beste ben na het slechtste wat hij had kunnen meemaken. Ik wil niet het enige zijn wat hem rest, maar de enige die hij zou kiezen, ondanks alle andere."

my ugly face

Op FB wordt dit gedeeld.
Ik open  en lees.

Bij de foto schreef de originele poster (die ik niet ken): "Excuse me while I cry my eyes out. Read this... You'll be glad you did."
Zoiets vind ik er lichtjes óver. Crying your eyes out. Typically American.
Gewoon een traan wegpinken schijnt daar niet te lukken. Laat staan een krop in de keel krijgen. Of gewoon lichtjes warm worden vanbinnen.... je afvragend of dit ècht is.
Neen, ginds huilen ze hun ogen uit. Nja. Moeten ze maar doen

Dit neemt niet weg dat het me ontroerde. Ondanks m'n scepticisme.
En dat ik een drang voel om u deelgenoot te maken van m'n ontroering.

Nee nee
laat me eerlijk zijn. Bloot eerlijk. Uw Olijf is jaloers. Zo is dat.
Op mensen die andere mensen hebben. Geliefden. In hun eigen huis. En armen. En bed. En hart, laat ons het hart vooràl niet vergeten.
En als ik eerlijkheid tot een kunst wil verheffen, dan laat ik u bij deze weten dat een deel van de stilte van het laatste jaar - tenminste een deel maar laat me niet overdrijven... niet ALLES - te maken heeft met een stijgende ontevredenheid met mezelf, het universum en wat ik er "slechts" weet uit te halen. En dat is niet Gaarne Gezien Worden.
En dat (Oggòt....) vréét.

Maar eerlijk zijn is zelden Kunstig, dus ik schrijf niet alles.
Ook niet Hoe Veel het knaagt. Of Hoe Hard. Laat staan hoeveel Energie het vergt om iedere dag te blijven geloven dat de toekomst verrassingen inhoudt. Het liefst Aangename.

Nja.
Verrassingen zijn er best wel. Zoals de bloemist die me gratis bloemen meegeeft omdat hij morgen naar de veiling moet om een nieuwe lading te halen terwijl de oude nog niet verkocht is.
Of de vriendin die me haar man uitleent om als (dans)koppel naar de nieuwe Salsalessen te trekken.
Dat zijn leuke en aangename dingen.
En ik word daar blij van. Echt blij. Neem het van me aan.

Tot m'n enige echte wens in dit leven
of het niet uitkomen ervan
me af en toe in het gezicht slaat

en ik groen word
van jaloezie

en dit post.
Om u te zeggen
hoe Olijf
ECHT is.

Plat jaloers
en niet altijd blij.

dit was dus nieuwjaar

Er is alweer wat tijd over gegaan. Tussen het laatste schrijfsel en dit.
En veel interessants komt er niet uit m'n pen. M'n toetsenbord, klavier, keyboard....

Met enige schroom geef ik ook toe dat het lezen van andermans bedenksels er net zo hard onder lijdt.

Verlies van interesse? Veranderende tijden? Gewijzigde tijdsbesteding?
Ieder excuus is goed. Of net niet. Het maakt niet uit.
Stel vast, zonder vragen  of éérlijker: zonder antwoorden - , dat het anders is.
Het is
DUS
wat het is.

Of, zoals de Doe Maar-leden ooit lieten weten (wat sprong ik terug in de tijd deze week tijdens de DoeMaarDocu)
Dit is alles.
Echt wel.
Dit is alles.

Er vecht af en toe nog wel eens een woordje
om naar buiten te mogen. Het liefst met vriendjes. In een hele tekstballon, zeg maar.
Maar dat stel ik dan maar uit. Uit luiheid, ongeordendheid of onwil.

Ik zie ook - zó erg ontbreekt het me aan organisatie en overzicht - dat vandaag
m'n papà 3 jaar weg is.
Ik huil daar niet meer om. Althans, niet op de dag dat het gebeurde.
Al was het maar dat huilen omdat dat hóórt niet bij me past.
Andere dagen gebeurt het dan weer wèl. Omdat ik hem plots mis. Of omdat een kind op TV iets liefs zegt tegen z'n oma. Of omdat een hond een ontroerende blik werpt door m'n PC-scherm.
Ik huil om niets. En alles. En ook maar even, dus maak u vooral geen zorgen. Ik word een watje, méér is er niet aan. Er zal wel één of ander klotehormoon verantwoordelijk zijn.

Sommigen vinden me cryptisch. Ze hebben gelijk.
Ik doe het overal. Iets zeggen zonder te spréken. Of is het net andersom? Spreken zonder wat te zeggen?
Soms vraag ik me wel af wat dat te betekenen heeft. Een halve psych zou me wel weten te vertellen dat ik op die manier iedereen op een veilige afstand houd.
Kan zijn. Ik sluit het niet uit.

Misschien hield ik dààrom op met schrijven. Om inzicht te vermijden. In Olijf.

Hoe dan ook, maakt u zich geen zorgen. Het is OK. Alles is zéér OK. Maar het is ànders. Dat is alles.

intussen post ik graag mijn kleine bijdrage aan de wensenstroom die bij het Nieuwe Jaar hoort.
Papieren kaartjes met heuse postzegels doe ik al jàren niet meer. Tinternet daarentegen.......