Zó zit dat dus

terwijl ik met net afvroeg
of ik niet beter zou zwijgen
(en daar voor mezelf op antwoordde...
waarschijnlijk meer in daden dan in woorden...
dat dat wellicht geen slecht idee zou zijn (geweest))

sla ik de vingers weer ter toets.
(bear with me... soms moet ik wat kwijt, zelfs al is het taalkundig heel erg fout)

Omdat ik,
terwijl ik de afwas doe
- 1 bord, 2 lepels, 1 (klein) kookpotje, 1 glas en 1 snijplank -
me onwillekeurig realiseer waaròm ik online schrijf welke scheet ik vandààg ook alweer liet
(alsof ik dat niet wist... waardoor het vaak wijzer lijkt gewoon te zwijgen, ook - of vooràl - online...)

Nou ja...
mijn scheet komt online
omdat ik ze thuis niet kwijt kan.
Zo eenvoudig is dat.


Zo leert u
tegen wil en dank
dat Olijf vandaag voldaan haar bed zal in kruipen
omdat mij niets mankeert.
Dat zegt mijn bloed.
Of dat zegt mijn dokter via het labo via mijn bloed.
Goede lever, goede nieren, goede schildklier en menodinges nog bijlange niet in zicht.
Schitterend nieuws heet dat.
Behalve dat het extra gewicht "dus" enkel en alleen bij "moi" ligt
en niet bij iets wat niet naar behoren functioneert.
En dat terwijl m'n voeding bijna niet meer gezonder of lighter kan. Misschien net een beetje tè light...
Dus besloot deze Olijf om het eens op de klassieke manier te proberen. Met hulp. Van buitenaf. Die morgen uitgeprobeerd wordt.
Ik zeg niet veel méér dan WW. Maak ervan wat je wil. Een goed verstaander.....

Hier komt het dus op neer.
Dat een relatief intelligent wezen als Olijf "weetjes" als deze publiek maakt
aldus aandacht trekkend (of minstens zoekend)
terwijl eender welk ander (behoorlijk) normaal mens daar stil over zwijgt. Of het tenminste binnen de vier muren van de eigen woning houdt.

Nou ja ... goed... zo zit dat dus. Ongeveer.

En terwijl de autoanalyse ontspoort of (nog steeds of steeds vaker) kant noch wal raakt
probeert een blogster de draad weer op te pikken
van het dankbaar kijken
verwonderd fotograferen
en blij posten.
Dat het leven fijn is
en wonderful
en niets dan leute en avontuur.

• Met een streepje rood in de lucht, gekiekt achter een rijdend stuur
• een vlekje gemist rood op een gevel, nog steeds achter datzelfde stuur
• en een "Ilske" in de woonkamer. 

Vanavond gekocht

• omdat ik gezond ben. Blakend gezond. Zelfs zónder de toevoeging "voor iemand van mijn leeftijd". Want m'n longen presteren boven de 100%... en dat hoor ik graag, op bijna 6 maanden afstand van m'n laatste sigaret.
• De (lucht)thermometer haalt de twee cijfers nog steeds niet maar de zon scheen. De hele dag. En een vrolijk mens viert zoiets.
• Alles werkt in m'n lijf. Naar behoren, zo blijkt. En ook dàt is "geweldig".
• Ik heb een leuke job, fijne collega's en een eigen dak boven m'n hoofd.
• Mocht de job wegvallen, dan heb ik nog steeds een sociaal vangnet en een spaarpotje dat enkele calamiteiten opvangt. In tijden als deze... voorwaar een gedachte die goud waard is.

....
....
.... .... .... ....
Zodra de irritant eeuwige optimist even het fatsoen heeft om haar positieve bek te houden
geef ik ook even toe

dat ik soms (vaak) nog denk aan B, die na haar honderden uitbundige lachsalvo's een eind maakte aan haar werelds bestaan
en dat ik haar mis. Heel hard soms. Zeker deze maand, dat ze 53 had moeten vieren.
Met nieuwe plantjes in haar moestuin. Onder de serre die ze vorig jaar nog kocht. Met alle verplantplannen die ze nog had en me had meegedeeld. Vandaag vroeg ik me af hoe haar tuin er nu zou uit zien...

dat tijd en ruimte me soms parten spelen. In de zin van... liever èlders, als het mag. Zelfs al zit daar niemand op me te wachten.
En dan flitst even door me... zelfs van de laatste keer postte ik geen enkele foto.
Nu ja. Vandaag dan even wèl. Enkele. Niet te veel. Want ik ben hier. En niet daar.
Zoals dat hoort, wellicht. En daar hoor ik verder niet over te zeuren.

heb ik het ooit met u gehad over deze plant?....

déze plant ja. Drie meter hoog.
Hàd ik het er met u ooit over?

Airy Fairy

of:
Olijf een beetje uit de doeken.



Oude posts (héél oude posts ...  zelfs ik ben te lui om ze te gaan zoeken) hebben in het verleden "bewezen" dat Olijf ze niet alle vijf heeft. De vijzen, zoals wij Vlamingen dat plegen te zeggen.
Ik had het toen over Aantrekking (en de wet die daarvan aan de grondslag ligt). Kleine dingetjes doken schijnbaar miraculeus op in m'n leven. Dingen die ik mezelf had toegewenst en die er "zomaar" ineens waren.
De wet van aantrekking in de praktijk, zeg maar. Of dat maakte ik ervan.

En... als ik heel eerlijk moet zijn... dat maak ik er vandaag nog steeds van. Hoe onnozel dat ook moge lijken.

Ik herinner me nog levendig m'n Buddha-beeld dat ik, luttele dagen of weken na m'n "wens", op m'n bureau zag verschijnen. Of m'n witte regenjas, mooier dan ik hem ooit had kunnen voorstellen.
Dingen die ik graag had gehad maar waar ik geen slaap voor liet. En die ik kreeg. Out of the blue.

Hoe meer ik losliet, hoe meer ik scheen te ontvangen. En hoe meer ik ontving, hoe luchtiger het leven me scheen.
Fijn. Zo hoort het te zijn. Vond ik.
Lekker luchtig, geen zorgen, geen gepieker. Lekker veel lachen en zwanzen.

Gaandeweg leken ook de grotere dingen des levens hun weg naar mij te vinden. Dacht ik.
En ik werd zo mogelijk nóg luchtiger. Fijn fijn fijn.

Tot ze hun weg weer wèg van me zochten. En ik me weer vragen ging stellen. Over hoe ik het fout had gedaan. Waar ik verdwaald was geraakt. Wat ik te veel of onvoldoende had gegeven om "afgestraft" te worden....

De kans is groot dat er bijzonder weinig "afstraffing" in het spel is. Dat ik - net als iedereen - even onderhevig ben aan de normale gang des levens. Deze waarbij geen enkele groei ongelimiteerd omhoog gaat. Deze waarbij afvlakking en zelfs (tijdelijke) daling onvermijdelijk deel van uitmaakt.

De merde in dit verhaal - mijn verhaal (want het mijne is niet het uwe en waarschijnlijk is dat maar goed ook) - is dat een dipje in de spirit meteen ook een serieuze dip in geloof betekent.
Geloof dat je in je leven kan roepen wat je wil.
Omdat een gedipt mens een geduped mens is. Tijdelijk. Die iedere dag steeds meer dingetjes ziet gebeuren die ze net niet wil. En die a very hard time heeft om dit proces weer om te draaien.
Want daarin zit net de kracht. Om een stevige U-turn te maken wanneer het tegen zit.

Olijf weet dat na regen zonneschijn komt. Weten is echter niet genoeg. Niet altijd. Maar het geeft wel houvast, al was het maar een heel klein beetje.

Wat ik zeggen wil...
telkens wanneer je (= ik) denkt dat je weet waar je mee bezig bent
ondanks de kracht die je put uit het bevestigd zien van je hoopjes en vermoedens
ondanks de liefde die je (noodgedwongen bijna) voor jezelf en énkel voor jezelf ontwikkelt
...
zodra iemand, die "iets" betekende (hoe ongedefinieerd "iets" ook mocht zijn) uit je leven verdwijnt
...
...
valt de theorie als een kaartenhuisje in elkaar.
En moet je jezelf voorhouden dat de moed niet verloren mag gaan.
Dat je de kaarten heel eenvoudig en met veel geduld weer op elkaar gaat moeten stapelen.

Pazienza, zeiden we dit jaar.
Heel vaak.
En al lachend.

Pazienza, hou ik me voor vandaag.
Nog steeds heel vaak. Onverdraaglijk vaak.
Minder lachend.

Maar méér is er niet. Dan Pazienza.