en dus... wetend dat alles, maar dan ook àlles wat je online verkondigt, ooit tegen "je" kan gebruikt worden
vermoedelijk op momenten dat "je" het het minst verwacht....
wil ik even genoteerd hebben
dat Il Cavaliere - uweetwel, die meneer die het tot premier haalde (en dat wellicht nog wel eens presteert) -
een veroordeling heeft opgelopen.
Een link naar een Nederlandstalig artikel vindt u hier. Ik hoef niet al te veel uit te diepen of te verklaren.
Behalve af en toe de vraag stellen.... HOE KAN DAT NU?????
Intussen staat m'n RAI1 op. Noteer dat mijn keuze in "thuis"kanalen zich beperkt tot Rai1 en .... Mediaset. De laatste.... van meneer SB..... wil u even raden hoe onpartijdig de zender is?.....
Van de Rai, staatstelevisie, verwacht je wat anders.
Vooral als je kijkt naar een "duidings"programma als Porta a Porta, dat verondersteld wordt "kritisch" naar de actualiteit te kijken.
Geleid, trouwens, door meneer B. Vespa, die een dikke vuile vinger kreeg van SB (zie link) maar waarvan een handvol endemische Italianen beweren dat hij een politieke hoer is.
Nou ja.....
onpartijdig, kritisch en onafhankelijk hebben bijzondere betekenissen in het Zuiden.
Sinds m'n vingers vanavond het eerst de blogtoetsen beroerden, kreeg één of andere PdL-sympathisante of -politica (haar naam interesseert me momenteel bitter weinig ) het woord. Ze betuigde haar verontwaardiging, ongeloof en verwerping van het schandaal dat Italië vandaag meemaakt. NIET omdat SB een misdaad (of wel een paar) beging, maar omdat Italië dat zou gelòven en - uiteraard - dat dit nu formeel onderstreept wordt door een juridische veroordeling.
Ze
kan
het
niet
geloven
en - mocht u eraan twijfelen - ze is nog stééds "orgogliosa di essere Italiana" (fier Italiaanse te zijn dus).
Nu ja.... als je erop stààt om wereldwijd bekend te staan als een chaotisch, anarchisch en lak-aan-regels-hebbend wezen dat teert op corruptie en zwarte economie..... dan moet je dat maar dóen, denk ik.
en tegelijk zou ik héél graag zeggen
"ik ben trots (deels) italiaanse te zijn"
maar voorlopig slik ik die woorden liever in.
Ik hou van het land.
Maar om heel àndere redenen dat de merda die in het nieuws komt.
Zucht.
Dualiteit heet dat.
Posts tonen met het label lachenzingendansen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lachenzingendansen. Alle posts tonen
dinsdag 25 juni 2013
woensdag 6 maart 2013
een stukje geluk
Om acht uur (zegge en schrijve 20u) arriveer ik ter plaatse. Buiten aan een etablissement niet ver van waar ik woon. Omdat iemand jarig is en de vrienden/dansgenoten het fijn vonden om hem te verrassen na de dansles.
Ik maak sinds kort deel uit van de dansgroep en mag mezelf een heel klein beetje vriend noemen.
Het is acht uur in de avond en het is niet koud.
Een handvol mensen doet zelfs een terrasje. In het donker.
En ik denk "Dit is goed"
Even later slagen we in ons opzet. Hij is verrast. Of lijkt dat toch. Het is fijn wanneer iemand doet alsof hij compleet verrast is. En misschien IS hij dat wel. Maar dat weten wij niet. En ook wij zijn in onze nopjes of doen alsof we dat zijn.
Het wordt een leuk avondje midden in de week. Met echte mensen en echte bedankjes en echte knuffels en echte lachjes en echte praatjes.
Niemand die je ontvriendt of negeert als je even niet oplet. Gewoon gewoon.
Ik voel me hier goed.
en ik denk "Dit is goed"
Het is elf uur wanneer ik weer naar huis rijd. Dertien graden. Celsius.
Dit is ook goed.
Maar binnenkort kan het weer sneeuwen, zegt de weerman.
Nja....
dat zal dan óók maar goed moeten zijn.
Ik had een leuke paar uurtjes weg van huis. Zo hoort dat. Of ook niet. Maar het was leuk.
Ik maak sinds kort deel uit van de dansgroep en mag mezelf een heel klein beetje vriend noemen.
Het is acht uur in de avond en het is niet koud.
Een handvol mensen doet zelfs een terrasje. In het donker.
En ik denk "Dit is goed"
Even later slagen we in ons opzet. Hij is verrast. Of lijkt dat toch. Het is fijn wanneer iemand doet alsof hij compleet verrast is. En misschien IS hij dat wel. Maar dat weten wij niet. En ook wij zijn in onze nopjes of doen alsof we dat zijn.
Het wordt een leuk avondje midden in de week. Met echte mensen en echte bedankjes en echte knuffels en echte lachjes en echte praatjes.
Niemand die je ontvriendt of negeert als je even niet oplet. Gewoon gewoon.
Ik voel me hier goed.
en ik denk "Dit is goed"
Het is elf uur wanneer ik weer naar huis rijd. Dertien graden. Celsius.
Dit is ook goed.
Maar binnenkort kan het weer sneeuwen, zegt de weerman.
Nja....
dat zal dan óók maar goed moeten zijn.
Ik had een leuke paar uurtjes weg van huis. Zo hoort dat. Of ook niet. Maar het was leuk.
dinsdag 6 november 2012
Naar het werk rijden met dèze muziek
Rij naar je werk
op een herfstochtend
...
een zonnige
...
en zet dit muziekje op
Zeg me
dat je helemaal vrolijk wordt :)
Want dat deed ik.
Ondanks de file tegen richting
en de kijkfile in mijn richting.
Ik wiebelde op en neer op de autostoel.
Hoofd heen en weer
en meelippen, zelfs al ken ik de tekst niet.
Liedje een keer of vier beluisterd.
En vrolijk
vréselijk vrolijk
op het werk gearriveerd.
Rido :):):):):)
donderdag 5 juli 2012
Ferro
Dansen.
In open lucht.
Dat stond vanavond op het programma.
Voor het eerst sinds een jaar (en vorige zomer sucked door al die regen... in open lucht)
Vandaag scheen de zon. Hard en lang.
Waardoor ik me gesterkt voelde in m'n overtuiging dat
dansen
vanavond
een vaststaand feit was.
Toch tussendoor - verdorie toch - eerder toevallig ontdekken dat Ferro in Brussel was.
Tiziano Ferro.
En een beetje spijt hebben dat ik dat niet eerder had geweten.
Maar ik ging gaan dansen. En eentje een gelukkige verjaardag wensen.
Dus Ferro moest wachten tot "volgende keer". Lees: tot in de pruimentijd.
Ik ging gaan dansen.
Tot de regen kwam.
En weer ging.
Gevolgd door een uurtje donder en weerlicht.
Tot een uur of elf in de avond.
En ik besliste dat dàt geen uur meer was om op een weekdag aan de pleziertjes te beginnen.
Sinds gisteren werkt uw Olijf nog uitsluitend geheel in de verte. Lees: in de verste winkel van de drie.
Omdat er wat gebeurde dat niet door de beugel kon maar wèl onder de mat werd geveegd. En de betrokken persoon ermee weg kwam. Maar Olijf niet. Want er moesten brokken gelijmd worden, vuurtjes gedoofd en crisissituaties opgelost. Zoals een winkel gaan leiden die nu even stuurloos was.
Nou ja..... dat wordt alle dagen vroeger opstaan omdat iemand anders zich niet kon inhouden.
Ik herhaal... nou ja....
Allemaal niet erg. Alles heeft een reden en ik heb de mijne gevonden.
:)
Big smile, dus bloemen noch kransen graag.
En uiteindelijk...
omdat ik nix wist van Ferro in Brussel
en omdat het regende en onweerde
en Olijf op een redelijk uur thuis was (bleef)
kon ik even praten met een tizio die een weekje in Spanje zit
en waarmee ik graag en woordje wissel.
Every cloud has a silver lining.
Letterlijk soms :)
In open lucht.
Dat stond vanavond op het programma.
Voor het eerst sinds een jaar (en vorige zomer sucked door al die regen... in open lucht)
Vandaag scheen de zon. Hard en lang.
Waardoor ik me gesterkt voelde in m'n overtuiging dat
dansen
vanavond
een vaststaand feit was.
Toch tussendoor - verdorie toch - eerder toevallig ontdekken dat Ferro in Brussel was.
Tiziano Ferro.
En een beetje spijt hebben dat ik dat niet eerder had geweten.
Maar ik ging gaan dansen. En eentje een gelukkige verjaardag wensen.
Dus Ferro moest wachten tot "volgende keer". Lees: tot in de pruimentijd.
Ik ging gaan dansen.
Tot de regen kwam.
En weer ging.
Gevolgd door een uurtje donder en weerlicht.
Tot een uur of elf in de avond.
En ik besliste dat dàt geen uur meer was om op een weekdag aan de pleziertjes te beginnen.
Sinds gisteren werkt uw Olijf nog uitsluitend geheel in de verte. Lees: in de verste winkel van de drie.
Omdat er wat gebeurde dat niet door de beugel kon maar wèl onder de mat werd geveegd. En de betrokken persoon ermee weg kwam. Maar Olijf niet. Want er moesten brokken gelijmd worden, vuurtjes gedoofd en crisissituaties opgelost. Zoals een winkel gaan leiden die nu even stuurloos was.
Nou ja..... dat wordt alle dagen vroeger opstaan omdat iemand anders zich niet kon inhouden.
Ik herhaal... nou ja....
Allemaal niet erg. Alles heeft een reden en ik heb de mijne gevonden.
:)
Big smile, dus bloemen noch kransen graag.
En uiteindelijk...
omdat ik nix wist van Ferro in Brussel
en omdat het regende en onweerde
en Olijf op een redelijk uur thuis was (bleef)
kon ik even praten met een tizio die een weekje in Spanje zit
en waarmee ik graag en woordje wissel.
Every cloud has a silver lining.
Letterlijk soms :)
zaterdag 26 mei 2012
Nog wat radio: prisencol....
Voor de verandering gaan we eens van start met een clipje.
Vandaag op de radio. Zegt de presentator wat in de trant van "en voor de Italofielen onder ons - en ik beschouw mezelf ook als één van hen - Adriano Celentano met Prisencolinensinainciusol. Een klassieker"
De titel zei me niets. Maar zodra het deuntje begon, klonk het me vreemd bekend in de oren.
Dat ik het niet meteen kon méézingen, laat zich vandaag plotsklaps verklaren.
- Het nummer dateert van begin jaren '70... toen uw Olijf volop bezig was met de overgang van kleuter- naar lagere school. M'n talenkennis was nog in volle ontwikkeling (en per definitie volkomen onvolmaakt :)).
- Het KLINKT very American... maar daar blijft het ook bij.
Met meneer Celentano's naam + All Right vond YouTube moeiteloos het gezochte nummer.
Dat u hierboven ziet. Mét Engelse ondertiteling. Die al even gibberish is als de originele tekst.
Wiki schrijft:
In an interview, Celentano explains that the song is about incommunicability in modern times. He added that the only word we need is "prisencolinensinainciusol", which is supposed to stand for "universal love".
De Nederlandstalige Wiki voegt er nog aan toe:
Het nummer, dat hij zingt in het Celentanesca, een zelfbedacht pseudo-Engels, verovert de hele wereld. Het komt in de Amerikaanse hitparade binnen op nummer 70 nog voordat het in Italië in de hitlijsten staat, iets wat voor een Italiaans nummer tamelijk uitzonderlijk is.
Tot zover de "feiten".
Universele liefde dus.
Een half uurtje of zo heb ik gezocht naar de teksten (en gevonden) terwijl ik stiekem hoopte ergens een paar lijntjes te vinden over de wàre betekenis van de tekst (zoektocht gefaald).
Want Olijf hoort er nog wat in.
Prisencol... presa per culo.... of - opgekuist geparafraseerd - bij de neus genomen.
... Het zal m'n zieke geest wel zijn....zal ik maar denken. Hoewel Celentano z'n publiek wel vaker bij het edel reukorgaan placht te nemen.
Zoals YouTube dan weer pleegt te doen, verschijnen in de rechterkolom een boel suggesties om verder te kijken.
Eén daarvan is deze. Die ik u niet wil onthouden.
Maakt u zich geen zorgen. Het is normààl. Dat u er nix van begrijpt.
Maar het hoeft niet persé allemaal in het Engels. Bewijs daarvan hierna. M'n absolute favoriet.
Ik wou dat ik het kon, gibberish spreken. Maar zonder voldoende oefening in het land van oorsprong... vrees ik..... juist ja :)
zaterdag 18 februari 2012
Laat op de avond
of erg vroeg in de ochtend. Eén uur twaalf.
AM zoals the Americans het zo graag uitdrukken.
Of een goed stuk na middernacht dus.
Heb een kwartiertje geleden m'n gasten uit Italië voor vanavond uitgewuifd. Morgen zien we elkaar weer. En overmorgen.
Wat een plezier.
Een (zuiderse) babbel, een (Belgisch) bier en uren ùren zwanzen.
Gòd, wat geniet ik van zulke avonden :)
AM zoals the Americans het zo graag uitdrukken.
Of een goed stuk na middernacht dus.
Heb een kwartiertje geleden m'n gasten uit Italië voor vanavond uitgewuifd. Morgen zien we elkaar weer. En overmorgen.
Wat een plezier.
Een (zuiderse) babbel, een (Belgisch) bier en uren ùren zwanzen.
Gòd, wat geniet ik van zulke avonden :)
vrijdag 23 december 2011
Olijf's onnozele-video-challenge
De kans is met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid biezonder groot dat het een erg korte challenge wordt, maar X-mas heeft dit jaar een raar effect op Olijf.
Ooit moest het er van komen, dat een X-massong (herleest u dit woord maar tweemaal :)) de blog zou halen... dus mag het er meteen eentje van formaat zijn.
MUD!
Jewèl... Mud. Met Lonely this Christmas (of wat had u gedacht?)
Een hele poos geleden biechtte ik u op dat Olijf in haar ongedwongen kinderjaren danste en lipte op tuinfeestjes op de vrolijke noten van The Rubettes. De post herlezende, zie ik dat m'n geweten nood had aan verlichting, vermits ook "toegegeven" werd dat Mud tot ons playbackrepertoire behoorde....
Vandaag geef ik u het clipje.
Ik sméék u: KIJK ernaar :)
De details zijn fenomenaal.
De houding, het hàndje, het lipwerk, de sokken (de sòkken!), de krullenkop (en z'n oorbel... om het maar niet over z'n onwaarschijnlijke smoel te hebben), de ongeëvenaarde dramatiek, de kerstboom en schommelstoel, en - niet te vergeten - Elvis' stem ....Merry Christmas, Darlin', wherever you are....
Niet slecht geïmiteerd voor een stelletje Londeners :)
Even, héél even, denk ik aan Frans uit Superfans, die Eddy Merckx niet imitéért maar IS.
Dacht Mud's zanger òòk dat hij Elvis was? "Ek singgekik nie glik Elvis. Ek SIEN Elvis. 't Es glik sin stem up mien ooverhekoomen is"...
Glamrock lees ik op Wikipedia. Weer een woordje bijgeleerd. Wist tot zonet niet eens van het bestaan van het muziekgenre af. Maar gezien de glitter op de revers, wil ik het nog geloven :)
Het mooiste detail voor Olijf was de bril en de schittering die occasioneel de studioverlichting weerkaatst.
Olijf heeft òòk zo'n bril gehad. Misschien heb ik 'em nog. Ergens in een doosje in een doos. Op zolder. ofzo.
M'n "Muttes-bril".
Een mens dòet wat in z'n leven..... :) :) :)
Oh Darlin'...
Oh dear ....
Ooit moest het er van komen, dat een X-massong (herleest u dit woord maar tweemaal :)) de blog zou halen... dus mag het er meteen eentje van formaat zijn.
MUD!
Jewèl... Mud. Met Lonely this Christmas (of wat had u gedacht?)
Een hele poos geleden biechtte ik u op dat Olijf in haar ongedwongen kinderjaren danste en lipte op tuinfeestjes op de vrolijke noten van The Rubettes. De post herlezende, zie ik dat m'n geweten nood had aan verlichting, vermits ook "toegegeven" werd dat Mud tot ons playbackrepertoire behoorde....
Vandaag geef ik u het clipje.
Ik sméék u: KIJK ernaar :)
De details zijn fenomenaal.
De houding, het hàndje, het lipwerk, de sokken (de sòkken!), de krullenkop (en z'n oorbel... om het maar niet over z'n onwaarschijnlijke smoel te hebben), de ongeëvenaarde dramatiek, de kerstboom en schommelstoel, en - niet te vergeten - Elvis' stem ....Merry Christmas, Darlin', wherever you are....
Niet slecht geïmiteerd voor een stelletje Londeners :)
Even, héél even, denk ik aan Frans uit Superfans, die Eddy Merckx niet imitéért maar IS.
Dacht Mud's zanger òòk dat hij Elvis was? "Ek singgekik nie glik Elvis. Ek SIEN Elvis. 't Es glik sin stem up mien ooverhekoomen is"...
Glamrock lees ik op Wikipedia. Weer een woordje bijgeleerd. Wist tot zonet niet eens van het bestaan van het muziekgenre af. Maar gezien de glitter op de revers, wil ik het nog geloven :)
Het mooiste detail voor Olijf was de bril en de schittering die occasioneel de studioverlichting weerkaatst.
Olijf heeft òòk zo'n bril gehad. Misschien heb ik 'em nog. Ergens in een doosje in een doos. Op zolder. ofzo.
M'n "Muttes-bril".
Een mens dòet wat in z'n leven..... :) :) :)
Oh Darlin'...
Oh dear ....
maandag 31 oktober 2011
Paul, Susan, Sung-Bong & Chooka
Terwijl ik bekom van een weekend waarvoor ik voorlopig geen woorden vind, word ik langzaam wakker.
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
zaterdag 12 maart 2011
Foute Muziek
Olijf heeft een gebrek.
Een serieus gebrek.
Ik hou van foute muziek.... en NIET omdat het IN is om dat te beweren. Nope mijn foute muziekkeuze is als het ware een aangeboren talent :)
Gebrek - Talent... het is dus maar hoe je't bekijkt.
Doorgaans heb ik geluk: de meeste van m'n vrienden worden zelden of nooit blootgesteld aan m'n muzikale voorkeuren - en dat heeft alles te maken met het feit dat ik het hen simpelweg niet ààndoe om "mijn" muziek op te zetten in hun bijzijn - en sommige van m'n vrienden maken mij dolgelukkig wanneer ze aangeven óók te genieten van dezelfde brol die mij luidkeels doet meekwelen.
's Ochtends, ergens tussen de douche en m'n eerste kop koffie door, pleeg ik mail en facebook te checken.
Anderen lezen de krant, ik lees andermans statusveranderingen. Ach ja.... :)
Zo viel m'n oog gisterenmorgen op een link naar ... Claude Barzotti en zijn Madame.
Ik zie u fronsen en hoor u kreunen... ik vergeef het u :)
Voor mij is het onlosmakelijk verbonden met m'n jeugd- en fuifjaren. Hopeloos sentimentele liedjes raken bij Olijf precies wat ze móeten raken en Barzotti deed dat feilloos.
Tiener-ludduhvudduh en sentimentele tearjerkers... ach... behoeft het méér uitleg?
Eerlijkheid gebiedt me alweer om het volledige plaatje te schilderen.
Wat hierna volgt, heeft veel te maken met eerder vernoemd jeugdsentiment, het ochtendlijke uur en - ik dek mezelf graag in - een uitgesproken wens die tot op heden onvervuld is gebleven.
Bij het aanhoren van Meneer Barzotti en zijn onbereikbare Madame werd m'n anders best wel wakkere blik enigszins wazig. Even stond ik mezelf toe dat dat gebeurde.... waarna ik mezelf weer bij elkaar raapte en m'n spontane inspiratie volgde.
Barzotti deed me meteen denken aan een ander nummer, ongeveer uit dezelfde periode en óók franstalig.
Enkele minuten lang kon ik maar niet op de titel of de woorden komen, maar neuriën lukte me wel.
Ik la-la-laaaa-de het verschillende keren .... tot de titel me plots te binnen schoot. 'k Hàd 'em!
On va s'aimer van Gilbert Montagné.
Youtube is wat dat betreft een prima medium. Binnen de 3 seconden weergalmde het nummer door m'n huiskamer. En nog eens... en nóg eens.
Mensenlief, wat maakte het me vrolijk!
Na de koffie maakte ik me verder klaar voor werk.
Eens klaar... bleek ik nog enkele minuten "vrij" te hebben. Dus ging het nummer wéér op.
Deze keer stond Olijf te zingen en wild te dansen in haar eigen living. Zomaar. Op een doordeweekse vrijdagochtend.
Uw frons is dieper geworden. Uw kreun vantzelfde. 't is niets... ik vergeef het u :)
Met bezeten gedrevenheid zocht en vond ik een manier om beide nummers voorlopig al op te nemen én te branden op een ceedeetje - let wel... nog steeds vóór de rit naar het werk - waardoor ik de vrolijkheid nog even kon vasthouden vooraleer in m'n dagelijkse rol van "verantwoordelijke" te stappen.
De rit naar de werkplaats op vrijdag duurt een kleine driekwartier. Tel daarbij 10 verloren minuten omdat Olijf al luidkeels zingend verkeerd reed (vergeten dat wegenwerken een andere reisroute verplichten), deel dat door de circa 4 minuten en 9 seconden die Gilbert Montagné nodig heeft om z'n optimisme al zingend te uiten.... en u weet hoe vaak ik het nummer heb gehoord in m'n wagen gisterenmorgen.....
Ik hoor te blozen om zoveel kitscherigheid... maar het kan me geen ene barst schelen.
Want Olijf kwam 10 minuten te laat op het werk maar met een humeur om U tegen te zeggen.
On va s'aimer, à toucher le ciel
Se séparer, à brûler nos ailes
Se retrouver comme les hirondelles
On va s'aimer, tellement tu es belle
On va jeter les clés d'la maison
On va rêver à d'autres saisons
On va quitter ces murs de prison
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau oh oh oh oh oh
On va s'aimer, aux marches des églises
Se réchauffer au coeur des banquises
Se murmurer toutes ces bêtises
On va s'aimer, j'aime que tu dises
On va partir au bout d'une île
Pour découvrir l'habit fragile
Se découvrir, amoureux encore
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau,
On va s'aimer, va s'aimer, va s'aimer
Foute muziek, foute teksten, bijna crimineel eenvoudig om het rijmschema te onderhouden.... je sais!
Maar wees nu es eerlijk, foute muziek of niet... wilt U niet aimeren à toucher le ciel?
Olijf wél... en voor minder doeket begot nie meer :)
Een serieus gebrek.
Ik hou van foute muziek.... en NIET omdat het IN is om dat te beweren. Nope mijn foute muziekkeuze is als het ware een aangeboren talent :)
Gebrek - Talent... het is dus maar hoe je't bekijkt.
Doorgaans heb ik geluk: de meeste van m'n vrienden worden zelden of nooit blootgesteld aan m'n muzikale voorkeuren - en dat heeft alles te maken met het feit dat ik het hen simpelweg niet ààndoe om "mijn" muziek op te zetten in hun bijzijn - en sommige van m'n vrienden maken mij dolgelukkig wanneer ze aangeven óók te genieten van dezelfde brol die mij luidkeels doet meekwelen.
's Ochtends, ergens tussen de douche en m'n eerste kop koffie door, pleeg ik mail en facebook te checken.
Anderen lezen de krant, ik lees andermans statusveranderingen. Ach ja.... :)
Zo viel m'n oog gisterenmorgen op een link naar ... Claude Barzotti en zijn Madame.
Ik zie u fronsen en hoor u kreunen... ik vergeef het u :)
Voor mij is het onlosmakelijk verbonden met m'n jeugd- en fuifjaren. Hopeloos sentimentele liedjes raken bij Olijf precies wat ze móeten raken en Barzotti deed dat feilloos.
Tiener-ludduhvudduh en sentimentele tearjerkers... ach... behoeft het méér uitleg?
Eerlijkheid gebiedt me alweer om het volledige plaatje te schilderen.
Wat hierna volgt, heeft veel te maken met eerder vernoemd jeugdsentiment, het ochtendlijke uur en - ik dek mezelf graag in - een uitgesproken wens die tot op heden onvervuld is gebleven.
Bij het aanhoren van Meneer Barzotti en zijn onbereikbare Madame werd m'n anders best wel wakkere blik enigszins wazig. Even stond ik mezelf toe dat dat gebeurde.... waarna ik mezelf weer bij elkaar raapte en m'n spontane inspiratie volgde.
Barzotti deed me meteen denken aan een ander nummer, ongeveer uit dezelfde periode en óók franstalig.
Enkele minuten lang kon ik maar niet op de titel of de woorden komen, maar neuriën lukte me wel.
Ik la-la-laaaa-de het verschillende keren .... tot de titel me plots te binnen schoot. 'k Hàd 'em!
On va s'aimer van Gilbert Montagné.
Youtube is wat dat betreft een prima medium. Binnen de 3 seconden weergalmde het nummer door m'n huiskamer. En nog eens... en nóg eens.
Mensenlief, wat maakte het me vrolijk!
Na de koffie maakte ik me verder klaar voor werk.
Eens klaar... bleek ik nog enkele minuten "vrij" te hebben. Dus ging het nummer wéér op.
Deze keer stond Olijf te zingen en wild te dansen in haar eigen living. Zomaar. Op een doordeweekse vrijdagochtend.
Uw frons is dieper geworden. Uw kreun vantzelfde. 't is niets... ik vergeef het u :)
Met bezeten gedrevenheid zocht en vond ik een manier om beide nummers voorlopig al op te nemen én te branden op een ceedeetje - let wel... nog steeds vóór de rit naar het werk - waardoor ik de vrolijkheid nog even kon vasthouden vooraleer in m'n dagelijkse rol van "verantwoordelijke" te stappen.
De rit naar de werkplaats op vrijdag duurt een kleine driekwartier. Tel daarbij 10 verloren minuten omdat Olijf al luidkeels zingend verkeerd reed (vergeten dat wegenwerken een andere reisroute verplichten), deel dat door de circa 4 minuten en 9 seconden die Gilbert Montagné nodig heeft om z'n optimisme al zingend te uiten.... en u weet hoe vaak ik het nummer heb gehoord in m'n wagen gisterenmorgen.....
Ik hoor te blozen om zoveel kitscherigheid... maar het kan me geen ene barst schelen.
Want Olijf kwam 10 minuten te laat op het werk maar met een humeur om U tegen te zeggen.
On va s'aimer, à toucher le ciel
Se séparer, à brûler nos ailes
Se retrouver comme les hirondelles
On va s'aimer, tellement tu es belle
On va jeter les clés d'la maison
On va rêver à d'autres saisons
On va quitter ces murs de prison
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau oh oh oh oh oh
On va s'aimer, aux marches des églises
Se réchauffer au coeur des banquises
Se murmurer toutes ces bêtises
On va s'aimer, j'aime que tu dises
On va partir au bout d'une île
Pour découvrir l'habit fragile
Se découvrir, amoureux encore
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau,
On va s'aimer, va s'aimer, va s'aimer
Foute muziek, foute teksten, bijna crimineel eenvoudig om het rijmschema te onderhouden.... je sais!
Maar wees nu es eerlijk, foute muziek of niet... wilt U niet aimeren à toucher le ciel?
Olijf wél... en voor minder doeket begot nie meer :)
zondag 6 maart 2011
Don't Worry, Be Happy
De basis voor een gelukkig leven is .... hmm... surprise surprise... gelukkig zijn.
Content zijn om grote en kleine dingen, dankbaar zijn voor alles wat je hebt (in tegenstelling tot zeuren over alles wat je niet hebt), tevreden zijn om wie en wat je bent (klinkt eenvoudiger dan het is), lachen, springen en dansen.
U weet net als ik dat Olijf zeer veel oefent. In heel veel gevallen met succes.
(Op voorwaarde dat een medemens niet onherroepelijk in zak en as zit, durf ik te stellen dat:) Wanneer Olijf lacht, lacht haar entourage mee. Boude stelling, niet?
En toch...
Hoe vrolijker IK ben, hoe vrolijker vrienden, collega's en familie.
En gek genoeg... hoe méér vrolijke dingen er gebeuren.
Het vraagt uiteraard een kleine "inspanning" om die fijne dingetjes ook te willen zien...
De afgelopen week was er eentje die kon meetellen.
Op het werk liep alles aan een hoger tempo dan normaal maar desalniettemin vlotjes.
Thuis hield ik het rustig maar tevree.
De zon brak door van dinsdag tot vrijdag... altijd een PRIMA hulpje om de inwendige wolken te verdrijven.
Eind deze week zou petekindje terug naar huis keren, na maanden revalidatie in Pellenberg. Maanden lang hadden zus en schoonbroer dagelijks het traject huis - Leuven - huis gereden, moest petekindje iedere keer weer afscheid nemen van ouders en vrienden en nu was het zover... ze mocht terugkeren.
Enkele weken geleden vroeg m'n negenjarig nichtje naar verluidt aan de verpleegsters: "Hoe zit dat hier? Wanneer mag ik eindelijk terug beginnen stappen met m'n K-Walker?"
(Olijfnoot: 'n K-walker is een soort van looprekje).
De verpleegsters hadden verbaasd opgekeken, de specialisten geconsulteerd en die zeiden "Als E voelt dat ze er klaar voor is, moeten we er maar eens mee beginnen. Binnen een week of twee mag ze weer naar huis".
Het nieuws had haar eerst met vreugde vervuld.... En dan sloeg het ongeduld toe. Twee weken duren héél lang voor een meisje van 9. Vooràl als ze moet wachten om terug naar haar gezinnetje te mogen keren.
Maar goed, de twee weken passeerden, zoals dat pleegt te gaan en wij zouden haar gepast verwelkomen.
Zus C vond een Welkom Thuis-doek een leuk idee. "Een spandoekje" had ze gezegd.
...
dat doekJE bleek een flink uit de kluiten gewassen ding EN dat moest wegens tijdsgebrek op andere dagen Woensdag al gepositioneerd worden.
Terwijl de pasta in het kokend water glipte, glipten Olijf en zus C naar buiten, gewapend met trapladder, hamertje en nagels EN een resem koordjes om het doek nog twee dagen op te rollen tot het moment van onthulling....
Vrijdag was een drukke dag.
Naast de "gewone" taken, zocht EN vond Olijf iets voor de zoon van een vriendin, PRECIES wat hij gevraagd had (en daar wordt een Olijf zeer content van :)), deden Olijf en collega A hun eerste middagterrasje in de zon en werden er plannen gesmeed om 's avonds een surprise visit te brengen aan collega T die net de hele week had verhuisd naar haar droomwoning.
Het huis, dat zij al sinds jaar en dag op het oog had (ze kende het omdat het voordien bewoond werd door vrienden van haar en zij daar vaak had gelogeerd) was nu eindelijk "het hare" geworden, huurgewijs dan.
En inderdaad, het was prachtig gelegen, oogde zeer apart en gezellig... Toen we het zagen, was er duidelijk sprake van plaatsvervangend contentement :)
Blij dat deze juffrouw eindelijk had gekregen waar ze al zo lang op aasde. Er bestààt nog gerechtigheid.
Een meegebracht flesje Cava mét fluitjes (compleet met Kringwinkel prijsetiketje er nog ààn) maakte de boel extra feestelijk.
T was erg blij met het verrassingsbezoek. Wij waren haar eerste gasten geweest, zei ze...
Olé.
Van het ene feest naar het andere, want het was vrijdag en NU kwam nichtje E thuis.
Het kind was zichtbaar blij met haar welkomstfeestje (kadootjes incluis, of wat dacht u?).
Enige mogelijke domper op de vreugde was gefluisterde mededeling van zus dat we moesten afwachten of E's terugkeer definitief was. Binnen een maand zou ze geëvalueerd worden. Indien onvoldoende vooruitgang, zou ze moeten terugkeren naar Leuven.
We hopen met z'n allen dat E zich nog maar eens de kleine strijdster toont die ze tot nu toe altijd is geweest. In dat geval mag zij binnen een maandje gewoon lekker thuis blijven bij mama en papa...
Fingers crossed.
Zaterdag: haarknipdag.
Olijf heeft sinds begin dit jaar 1 zaterdag op de 2 vrij. Dat opent meer mogelijkheden naar vrijetijdsbesteding toe en idem dito naar haarkappersbezoek.
Eerder deze week had ik gebeld om te horen of de zaak open bleef (Carnaval, weetuwel?) en dat bleek geen probleem.
De zon die al de hele week had geschenen, verstopte zich voor één dagje achter de wolken. Uitgerekend op de dag dat Olijf naar de kust reed.
Lang blijven kon ik toch niet omdat we in de namiddag bezoek van vrienden uit Italië zouden krijgen. Ze waren "in de buurt" voor zaken en wilden graag gedag komen zeggen.
Gezien het donkere weer aan zee werd het een knipbezoek, 5 minuutjes op het strand, even stoppen voor een aperootje en weer weg. Ik had graag langer gestopt om nog wat mensen te bezoeken, maar de tijd was wat ie was. Volgende keer beter.
Laatste keer dat ik op het strand liep, was ergens in november.... de sneeuw op het strand-affaire als u het zich nog herinnert.
Ik dàcht dat ik toen het hondenbord had gefotografeerd en deed het deze keer opnieuw, kwestie van contrasten vast te leggen. Helaas, nu ik terugklik, zie ik dat het om het àndere bord ging.
Geen probleem, een contrast is er sowieso te zien, al was het maar omdat er geen sneeuw lag en geen greintje zonneschijn te bespeuren :)
Noteer: zaterdag 5 maart... eerste blik geworpen op onze kust. En dan weer opgeraapt :)
Het weerzien met de Italiaanse vrienden was warm en hartelijk. Een klein jaartje geleden waren ze hier nog eens gepasseerd. Ze zoeken ons graag op. Dat geldt ook voor onze ouders, die F eeuwig dankbaar blijft voor de kansen die ze hem boden zo'n dikke 20 jaar geleden. Het is mooi om aan te zien hoe z'n houding naar m'n ouders diep respect uitstraalt. Soms zijn oude Italiaanse normen niet gewoon ouwerwets maar sierlijk waardig....
Vorig jaar waren papa en mama er nog bij. Deze keer bezochten we tezamen papa's graf.
Tja....
We rondden de namiddag af met een etentje in de buurt.
We gingen voor het gemak (en omdat niemand grote honger had) naar een eet-ablissement in m'n oude nieuwe duikclubhuis. Ikzelf had er nog nooit gegeten en dat was verder ook van weinig belang. De uitbaters ken ik als mededuikers dus dat is altijd meegenomen.
De verrassing echter die me daar te wachten stond, had ik nooit kunnen verwachten.
Terwijl we al tetterend zaten te wachten op onze bestelling, hoorde ik van aan een andere tafel plots... "Sandra?"
Ik keek op en herkende de vrouw in kwestie niet. Met een mix van verwondering en nieuwsgierigheid vroeg ik uiteraard van waar ik haar moest kennen.
"Wendy" zei ze... en nog vóór ze verder kon praten, vulde ik haar naam aan met de familienaam.
Nu ik beter keek en luisterde, herkende ik m'n beste schoolmaatje uit de lagere school. Ze leek sprékend op haar moeder, zowel uiterlijk als gedragsgewijs. Griezelig bijna :)
Ging meteen even bij haar aan tafel zitten. Het was bizar.
Net als haar moeder was ze van het zéér nieuwgierige type. Wilde exact weten wie alle mensen aan m'n tafel waren, waarom m'n petekindje in een rolstoel zat, enzoverder. Daarbij deed ze ook precíes wat haar mama vroeger deed: het antwoord op haar vele vragen onderbreken met verhalen over ditjes en datjes. Het stoorde me niet, ik vond het zelfs grappig, maar het maakte wel dat ik alle antwoorden gemiddeld 5 keer moest hervatten vooraleer m'n verhaal compleet was.
De details die zij zich nog herinnerde uit onze kindertijd waren fenomenaal.
Ikzelf heb maar een heel vaag en algemeen beeld van m'n kindertijd. Waarom dat is, weet ik niet, maar het ís zo. Verfrissend is het dan wanneer je iemand ontmoet die een heleboel gaten kan opvullen :)
We hebben met tussenpozen nog veel gepraat gisteravond. Probeerde m'n aandacht fair te verdelen tussen de schoolvriendin en de Italiaanse bezoekers.
De kids hielden zich intussen bezig met Wendy's hondjes. Fluweelzachte pelsjes en rustige beestjes. Petekindje E was verkocht.
Ze wil ook graag een hondje.
Helaas, door de vele allergieën die bij m'n zus thuis circuleren, behoort een hond niet tot de mogelijkheden, hoewel het meteen duidelijk was dat zo'n dier voor m'n nichtje een grote meerwaarde zou hebben.
Olijf had een goed gevulde week en een drukke en snelle zaterdag. Bijna teveel indrukken om in één keer te verwerken... maar ik kan ertegen :)
Samenvatting.
Deze week liep óver van goede mensen en fijne gebeurtenissen. Hier en daar zijn er nog onkruidjes te wieden maar Olijf bezint zich daar rustig over.
Het ding is... hoe meer mooie dingen je ziet, hoe minder zin je hebt om de "rotte plekken" nog te onderhouden.
Wat ik met m'n rustige bezinning hoop te bereiken, is het maken van onderscheid tussen gapende wonden en gewone blauwe plekken en builen.
Van het ene wil je zo snel mogelijk af, het andere kan je simpelweg negeren.
Het leven zit raar in elkaar. Meer wou ik eigenlijk niet zeggen :)
Kers op de taart: binnen 2 weken is het Lente en komt er een uurtje avondlicht bij!!!!!
Content zijn om grote en kleine dingen, dankbaar zijn voor alles wat je hebt (in tegenstelling tot zeuren over alles wat je niet hebt), tevreden zijn om wie en wat je bent (klinkt eenvoudiger dan het is), lachen, springen en dansen.
U weet net als ik dat Olijf zeer veel oefent. In heel veel gevallen met succes.
(Op voorwaarde dat een medemens niet onherroepelijk in zak en as zit, durf ik te stellen dat:) Wanneer Olijf lacht, lacht haar entourage mee. Boude stelling, niet?
En toch...
Hoe vrolijker IK ben, hoe vrolijker vrienden, collega's en familie.
En gek genoeg... hoe méér vrolijke dingen er gebeuren.
Het vraagt uiteraard een kleine "inspanning" om die fijne dingetjes ook te willen zien...
De afgelopen week was er eentje die kon meetellen.
Op het werk liep alles aan een hoger tempo dan normaal maar desalniettemin vlotjes.
Thuis hield ik het rustig maar tevree.
De zon brak door van dinsdag tot vrijdag... altijd een PRIMA hulpje om de inwendige wolken te verdrijven.
Eind deze week zou petekindje terug naar huis keren, na maanden revalidatie in Pellenberg. Maanden lang hadden zus en schoonbroer dagelijks het traject huis - Leuven - huis gereden, moest petekindje iedere keer weer afscheid nemen van ouders en vrienden en nu was het zover... ze mocht terugkeren.
Enkele weken geleden vroeg m'n negenjarig nichtje naar verluidt aan de verpleegsters: "Hoe zit dat hier? Wanneer mag ik eindelijk terug beginnen stappen met m'n K-Walker?"
(Olijfnoot: 'n K-walker is een soort van looprekje).
De verpleegsters hadden verbaasd opgekeken, de specialisten geconsulteerd en die zeiden "Als E voelt dat ze er klaar voor is, moeten we er maar eens mee beginnen. Binnen een week of twee mag ze weer naar huis".
Het nieuws had haar eerst met vreugde vervuld.... En dan sloeg het ongeduld toe. Twee weken duren héél lang voor een meisje van 9. Vooràl als ze moet wachten om terug naar haar gezinnetje te mogen keren.
Maar goed, de twee weken passeerden, zoals dat pleegt te gaan en wij zouden haar gepast verwelkomen.
Zus C vond een Welkom Thuis-doek een leuk idee. "Een spandoekje" had ze gezegd.
...
dat doekJE bleek een flink uit de kluiten gewassen ding EN dat moest wegens tijdsgebrek op andere dagen Woensdag al gepositioneerd worden.
Terwijl de pasta in het kokend water glipte, glipten Olijf en zus C naar buiten, gewapend met trapladder, hamertje en nagels EN een resem koordjes om het doek nog twee dagen op te rollen tot het moment van onthulling....
Vrijdag was een drukke dag.
Naast de "gewone" taken, zocht EN vond Olijf iets voor de zoon van een vriendin, PRECIES wat hij gevraagd had (en daar wordt een Olijf zeer content van :)), deden Olijf en collega A hun eerste middagterrasje in de zon en werden er plannen gesmeed om 's avonds een surprise visit te brengen aan collega T die net de hele week had verhuisd naar haar droomwoning.
Het huis, dat zij al sinds jaar en dag op het oog had (ze kende het omdat het voordien bewoond werd door vrienden van haar en zij daar vaak had gelogeerd) was nu eindelijk "het hare" geworden, huurgewijs dan.
En inderdaad, het was prachtig gelegen, oogde zeer apart en gezellig... Toen we het zagen, was er duidelijk sprake van plaatsvervangend contentement :)
Blij dat deze juffrouw eindelijk had gekregen waar ze al zo lang op aasde. Er bestààt nog gerechtigheid.
Een meegebracht flesje Cava mét fluitjes (compleet met Kringwinkel prijsetiketje er nog ààn) maakte de boel extra feestelijk.
T was erg blij met het verrassingsbezoek. Wij waren haar eerste gasten geweest, zei ze...
Olé.
 |
| noteer: 4 maart 2011. De sjaal hoefde zelfs niet ààn :) |
 |
| languit op de nieuwe zetel in T's nieuwe huisje :) |
 |
| nonchalance troef :) |
Het kind was zichtbaar blij met haar welkomstfeestje (kadootjes incluis, of wat dacht u?).
Enige mogelijke domper op de vreugde was gefluisterde mededeling van zus dat we moesten afwachten of E's terugkeer definitief was. Binnen een maand zou ze geëvalueerd worden. Indien onvoldoende vooruitgang, zou ze moeten terugkeren naar Leuven.
We hopen met z'n allen dat E zich nog maar eens de kleine strijdster toont die ze tot nu toe altijd is geweest. In dat geval mag zij binnen een maandje gewoon lekker thuis blijven bij mama en papa...
Fingers crossed.
Zaterdag: haarknipdag.
Olijf heeft sinds begin dit jaar 1 zaterdag op de 2 vrij. Dat opent meer mogelijkheden naar vrijetijdsbesteding toe en idem dito naar haarkappersbezoek.
Eerder deze week had ik gebeld om te horen of de zaak open bleef (Carnaval, weetuwel?) en dat bleek geen probleem.
De zon die al de hele week had geschenen, verstopte zich voor één dagje achter de wolken. Uitgerekend op de dag dat Olijf naar de kust reed.
Lang blijven kon ik toch niet omdat we in de namiddag bezoek van vrienden uit Italië zouden krijgen. Ze waren "in de buurt" voor zaken en wilden graag gedag komen zeggen.
Gezien het donkere weer aan zee werd het een knipbezoek, 5 minuutjes op het strand, even stoppen voor een aperootje en weer weg. Ik had graag langer gestopt om nog wat mensen te bezoeken, maar de tijd was wat ie was. Volgende keer beter.
Laatste keer dat ik op het strand liep, was ergens in november.... de sneeuw op het strand-affaire als u het zich nog herinnert.
Ik dàcht dat ik toen het hondenbord had gefotografeerd en deed het deze keer opnieuw, kwestie van contrasten vast te leggen. Helaas, nu ik terugklik, zie ik dat het om het àndere bord ging.
Geen probleem, een contrast is er sowieso te zien, al was het maar omdat er geen sneeuw lag en geen greintje zonneschijn te bespeuren :)
Noteer: zaterdag 5 maart... eerste blik geworpen op onze kust. En dan weer opgeraapt :)
 |
| geen hoogstaande fotografie. Het grijs druipt er wél vanaf, vindt u niet? |
 |
| Bizar, vond ik, hoe mensen bij een strandwandeling bij eb steevast langs het water willen wandelen. Wat doet water met mensen? |
Vorig jaar waren papa en mama er nog bij. Deze keer bezochten we tezamen papa's graf.
Tja....
We rondden de namiddag af met een etentje in de buurt.
We gingen voor het gemak (en omdat niemand grote honger had) naar een eet-ablissement in m'n oude nieuwe duikclubhuis. Ikzelf had er nog nooit gegeten en dat was verder ook van weinig belang. De uitbaters ken ik als mededuikers dus dat is altijd meegenomen.
De verrassing echter die me daar te wachten stond, had ik nooit kunnen verwachten.
Terwijl we al tetterend zaten te wachten op onze bestelling, hoorde ik van aan een andere tafel plots... "Sandra?"
Ik keek op en herkende de vrouw in kwestie niet. Met een mix van verwondering en nieuwsgierigheid vroeg ik uiteraard van waar ik haar moest kennen.
"Wendy" zei ze... en nog vóór ze verder kon praten, vulde ik haar naam aan met de familienaam.
Nu ik beter keek en luisterde, herkende ik m'n beste schoolmaatje uit de lagere school. Ze leek sprékend op haar moeder, zowel uiterlijk als gedragsgewijs. Griezelig bijna :)
Ging meteen even bij haar aan tafel zitten. Het was bizar.
Net als haar moeder was ze van het zéér nieuwgierige type. Wilde exact weten wie alle mensen aan m'n tafel waren, waarom m'n petekindje in een rolstoel zat, enzoverder. Daarbij deed ze ook precíes wat haar mama vroeger deed: het antwoord op haar vele vragen onderbreken met verhalen over ditjes en datjes. Het stoorde me niet, ik vond het zelfs grappig, maar het maakte wel dat ik alle antwoorden gemiddeld 5 keer moest hervatten vooraleer m'n verhaal compleet was.
De details die zij zich nog herinnerde uit onze kindertijd waren fenomenaal.
Ikzelf heb maar een heel vaag en algemeen beeld van m'n kindertijd. Waarom dat is, weet ik niet, maar het ís zo. Verfrissend is het dan wanneer je iemand ontmoet die een heleboel gaten kan opvullen :)
We hebben met tussenpozen nog veel gepraat gisteravond. Probeerde m'n aandacht fair te verdelen tussen de schoolvriendin en de Italiaanse bezoekers.
De kids hielden zich intussen bezig met Wendy's hondjes. Fluweelzachte pelsjes en rustige beestjes. Petekindje E was verkocht.
Ze wil ook graag een hondje.
Helaas, door de vele allergieën die bij m'n zus thuis circuleren, behoort een hond niet tot de mogelijkheden, hoewel het meteen duidelijk was dat zo'n dier voor m'n nichtje een grote meerwaarde zou hebben.
 |
| Petekindje, schoolvriendin en hondje |
Olijf had een goed gevulde week en een drukke en snelle zaterdag. Bijna teveel indrukken om in één keer te verwerken... maar ik kan ertegen :)
Samenvatting.
Deze week liep óver van goede mensen en fijne gebeurtenissen. Hier en daar zijn er nog onkruidjes te wieden maar Olijf bezint zich daar rustig over.
Het ding is... hoe meer mooie dingen je ziet, hoe minder zin je hebt om de "rotte plekken" nog te onderhouden.
Wat ik met m'n rustige bezinning hoop te bereiken, is het maken van onderscheid tussen gapende wonden en gewone blauwe plekken en builen.
Van het ene wil je zo snel mogelijk af, het andere kan je simpelweg negeren.
Het leven zit raar in elkaar. Meer wou ik eigenlijk niet zeggen :)
Kers op de taart: binnen 2 weken is het Lente en komt er een uurtje avondlicht bij!!!!!
maandag 27 december 2010
Mag Ik U Kussen?
Net geen week geleden, op 21 december om precies te zijn, kreeg ik de kans om samen met B een opname bij te wonen van Mag Ik U Kussen?
B was zo vriendelijk geweest om het geheel te organiseren (Olijf moest naar goede gewoonte dus weer NOPPES ondernemen) en dat was dus gepiept.
Het programma en het avondje uit deden me bijna vergeten dat het de kortste dag van het jaar was, een dag waar ik twee jaar geleden nog duchtig naar aftelde.
Vergis u niet: ik tel alle jaren af naar de dag dat het weer "UP" gaat richting Lente, maar het trouwe tellertje komt er niet meer aan te pas.
Het werd een rit naar Vilvoorde dus op de kortste dag van het jaar. Het weer had het fatsoen gehad om lichtjes boven 0 te blijven, een hele dag lang, zodat de weg naar Vilvoorde prachtig bereidbaar was... in schril contrast tot twee dagen eerder toen Halle dankzij de sneeuw me éventjes aan het andere eind van de wereld leek te liggen...
Met B kan Olijf altijd een potje lachen, hoewel ook diepgaande gesprekken ons niet vreemd zijn.
Als Vissen kunnen we elkaar blijkbaar heel goed vinden en dat doet me alleen maar plezier :)
't Is één van de goeikes, mag je wel zeggen.
Met het programma was de kans groot dat "lachen" er wel méér dan gewoonlijk zou inzitten. En dat bleek geen ijdele hoop.
De publieksopwarmer (jaaaaa, dat IS een beroep!) moest z'n taak snel afhaspelen. Bart (Peeters) had na de opname nog een rendez-vous in het Sportpaleis met Clouseau (die me verder gestolen kunnen worden, maar mijn mening zou Bart een worst wezen) en dus moest het opwarmen in fast-forward gebeuren.
Tekentjes om te lachen, ondeugend te gibberen, Ooooh en Aaahh te roepen, verbazing te uiten... enfin.... het publiek wordt lichtjes gecoacht om de zaak levendig te houden.
De opwarmer deed het goed en Olijf speelde braafjes mee.
En toen kwamen de gasten op. Daar waar de voorgaande opname me één enkel bekend gezicht (en geeneens een mij bekende naam) opleverde, waren we blij met "onze" BV's. Rob Van Oudenhove, Adriaan Van Hoof en Dimitri Leue (toegegeven, deze laatste familienaam moest ik even opzoeken) waren de verliefde zielen van dienst. Svetlana Bolshakova (hinkstapspringster, zo bleek.... weet IK veel?) was het lijdend voorwerp.
Deze blonde langgebeende deerne moest naar het eind van het programma toe beslissen wie haar zou mogen kussen.
Een verslag van de opname krijgt u niet van mij. "Je moet erbij geweest zijn" is hier de toepasselijke uitspraak, me dunkt. Wie uiteindelijk mocht kussen.... tja... dat mag ik zéker niet zeggen. Wachten tot het op TV komt, niewaar?
Mij viel vooral op hoe KLEIN de mannen waren (met uitzondering van Rob... dat spreekt voor zich). De hele tijd had ik zin om op te staan en eens even naast Bart te gaan staan, gewoon uit nieuwsgierigheid...
Zelfs een halve meter lager gezeten dan de TV-gasten, leken ze me geen centimeter hoger dan een goeie meter zestig... :)
Maar TV verdikt, zeggen ze, dus misschien verkort ie ook :)
Na afloop konden B en ik het niet laten. IEMAND moest even op Svetlana's stoel gaan zitten en dat werd B-eetje. Helaas, het kind zat nog niet goed en wel neer, of we kregen het gulle aanbod om door een échte cameraman gefotografeerd te worden.... wie kan zo'n aanbod afslaan?
Twee kiekjes later verlieten we de studio.
Olijf had een fijne avond. Een heel fijne zelfs. Van begin (in de wachtruimte bij een glaasje wijn) tot einde. Goe volk doet daar bijzonder veel aan...
Van B kreeg ik toestemming om zonder photoshoppen te publiceren.
Bij deze :)
B was zo vriendelijk geweest om het geheel te organiseren (Olijf moest naar goede gewoonte dus weer NOPPES ondernemen) en dat was dus gepiept.
Het programma en het avondje uit deden me bijna vergeten dat het de kortste dag van het jaar was, een dag waar ik twee jaar geleden nog duchtig naar aftelde.
Vergis u niet: ik tel alle jaren af naar de dag dat het weer "UP" gaat richting Lente, maar het trouwe tellertje komt er niet meer aan te pas.
Het werd een rit naar Vilvoorde dus op de kortste dag van het jaar. Het weer had het fatsoen gehad om lichtjes boven 0 te blijven, een hele dag lang, zodat de weg naar Vilvoorde prachtig bereidbaar was... in schril contrast tot twee dagen eerder toen Halle dankzij de sneeuw me éventjes aan het andere eind van de wereld leek te liggen...
Met B kan Olijf altijd een potje lachen, hoewel ook diepgaande gesprekken ons niet vreemd zijn.
Als Vissen kunnen we elkaar blijkbaar heel goed vinden en dat doet me alleen maar plezier :)
't Is één van de goeikes, mag je wel zeggen.
Met het programma was de kans groot dat "lachen" er wel méér dan gewoonlijk zou inzitten. En dat bleek geen ijdele hoop.
De publieksopwarmer (jaaaaa, dat IS een beroep!) moest z'n taak snel afhaspelen. Bart (Peeters) had na de opname nog een rendez-vous in het Sportpaleis met Clouseau (die me verder gestolen kunnen worden, maar mijn mening zou Bart een worst wezen) en dus moest het opwarmen in fast-forward gebeuren.
Tekentjes om te lachen, ondeugend te gibberen, Ooooh en Aaahh te roepen, verbazing te uiten... enfin.... het publiek wordt lichtjes gecoacht om de zaak levendig te houden.
De opwarmer deed het goed en Olijf speelde braafjes mee.
En toen kwamen de gasten op. Daar waar de voorgaande opname me één enkel bekend gezicht (en geeneens een mij bekende naam) opleverde, waren we blij met "onze" BV's. Rob Van Oudenhove, Adriaan Van Hoof en Dimitri Leue (toegegeven, deze laatste familienaam moest ik even opzoeken) waren de verliefde zielen van dienst. Svetlana Bolshakova (hinkstapspringster, zo bleek.... weet IK veel?) was het lijdend voorwerp.
Deze blonde langgebeende deerne moest naar het eind van het programma toe beslissen wie haar zou mogen kussen.
Een verslag van de opname krijgt u niet van mij. "Je moet erbij geweest zijn" is hier de toepasselijke uitspraak, me dunkt. Wie uiteindelijk mocht kussen.... tja... dat mag ik zéker niet zeggen. Wachten tot het op TV komt, niewaar?
Mij viel vooral op hoe KLEIN de mannen waren (met uitzondering van Rob... dat spreekt voor zich). De hele tijd had ik zin om op te staan en eens even naast Bart te gaan staan, gewoon uit nieuwsgierigheid...
Zelfs een halve meter lager gezeten dan de TV-gasten, leken ze me geen centimeter hoger dan een goeie meter zestig... :)
Maar TV verdikt, zeggen ze, dus misschien verkort ie ook :)
Na afloop konden B en ik het niet laten. IEMAND moest even op Svetlana's stoel gaan zitten en dat werd B-eetje. Helaas, het kind zat nog niet goed en wel neer, of we kregen het gulle aanbod om door een échte cameraman gefotografeerd te worden.... wie kan zo'n aanbod afslaan?
Twee kiekjes later verlieten we de studio.
Olijf had een fijne avond. Een heel fijne zelfs. Van begin (in de wachtruimte bij een glaasje wijn) tot einde. Goe volk doet daar bijzonder veel aan...
Van B kreeg ik toestemming om zonder photoshoppen te publiceren.
Bij deze :)
 |
| interieurtip? |
 |
| tot hier ging Olijf nog uit van strikt incognito-foto's... tot bleek dat het ook anders mocht |
 |
| Let op de "echtheid" van het decor. Alles blijft netjes overeind met een staandertje :) |
 |
| Ok.... kieken zonder flash vergt wat oefening :) |
 |
| dààr had Svetlana luttele minuten eerder gezeten :) |
 |
| B en Olijf op hun spontaanst voor de cameraman :):):):):) |
Dankjewel B-eetje :)
donderdag 18 november 2010
Goeie morgen morgen, goeie dag
Ochtendrit naar de werkplaats.
Op de radio hoor ik Nicole & Hugo. Laat de liefde in je leven, laat de liefde in je hart zingen ze. Ik draai het volume wat hoger.
Ben ik plots een Nicole & Hugo-fan geworden? Bwah, neen, niet echt. Ben ook nooit echt contra geweest.
Vandaag (in de zin van heden ten dage) is Olijf gewoon content met al wat leuk is.
En een positivo-koppel als díe twee kan je toch niet in de doofpot stoppen??? Nope, omhóóg met dat volume. Laat de wagen maar daveren met naiëve liefdesteksten.
Meteen denk ik aan m'n favorietje van N&H: Goeiemorgen morgen, goeie dag.
Kan niet wachten om het liedje te googlen. Eigenlijk is het simpelweg schitterend ... of (pardon) dat vind ík ervan.
Al googlend ontdek ik nog één en ander wat ik niet verwachtte.
Goeiemorgen deed mee aan Eurosong 1971 in Dublin mààr het waren niet N&H die hun nummer wereldkundig maakten. Blijkbaar velde geelzucht het koppel en werd in allereil gezocht naar waardige vervangers om 's lands eer te gaan verdedigen. Lily Castel en Jacques Raymond "deden" het dan maar en haalden een 14de plaats... Op een lijst van 18 deelnemers helaas nix om over naar huis te schrijven. Spijtig, vind ik nu.
Olijf was vijf toen Goeiemorgen werd geboren.
Moeder en grootmoeder beweerden lange tijd (en trots) dat Jacques Raymond (in de jaren '70 best wel bekend, herinner ik me) afkomstig was uit Tielrode (Temse). Ik google ook hem en zie dat m'n (groot)moeder(s) gelijk hadden.
Ik bekijk Lily&Jacques (o.l.v. Francis Bay, nóg zo'n naam die destijds een begrip was...aaaahhhh herinneringen....), bekijk dan Nicole&Hugo en besluit dat die laatsten het nummer àdemen.
Ik vraag me af: hadden zij Dublin gehaald... zou het een verschil hebben gemaakt voor ons land?
"Belgium: One Point. Belgique: Un point"....
Als je zin hebt, bekijk het promofilmpje es (eerste link hierboven).
DAT was de goeie ouwe tijd. Het begin van videoclips. Twee locaties uitzoeken (trein en ferry), de camera fix op één plaats, geen gedoe met in- en uitzoemen, geen 10 minuten durende intro die veel wegheeft van een miljoenendollarhollywoodproductie en een choreografie die niet langer dan één uur instuderen vergde.
SCHITTEREND :)
En dan heb ik het geeneens over de outfits (Nicolleke in Hotpants by the way) en de kapsels (Hugo's bakkebaarden.... zucht).
Dit lied - ik weet niet of het u intussen duidelijk is geworden - doet maar één ding: Olijf een goed gevoel geven. 't Is dat het nu even niet kàn, anders stond ik luidkeels mee te zingen. Ik voel zelfs een onweerstaanbare drang om m'n haren te creperen :)
Meer moet dat toch niet zijn?
Allez, ze hebben me in hun ban. Ik Youtube verder.
N&H hebben Eurosong uiteindelijk tóch gehaald, twee jaar later. In 1973 waren ze ervan af met enkele uurtjes rijden naar Luxemburg. Baby Baby zongen ze toen.
Deze keer werden ze 17de. Pittig detail: er waren 17 deelnemende landen... slik.
't Is niet eerlijk. Ze moesten extra punten krijgen voor durf en moed. Hugo's haardos was intussen nóg weerlderiger geworden en je moet het maar dóen, jezelf in een hoogpaars lycra pakje heisen en drie minuten lang als een overjarige tiener over het podium wuppelen... Maar goed... in die tijd deed iederéén dat, dus ze vielen niet echt op, neem ik aan.
Terwijl ik me in Memory Lane bevind, schiet met te binnen dat Eurosong destijds nog een paar beperkingen had. Zo moest ieder land in de eigen taal zingen: voor landen als België en Nederland zéker geen kado wegens nergens stemmen te rapen. De gebrachte nummers mochten niet langer dan drie minuten duren (of dat meen ik me toch te herinneren). Of dit laatste vandaag nog steeds geldt, weet ik niet. Ben al lang opgehouden met naar Eurosong te kijken.
Wist u trouwens dat er een heuse Eurosong History Website bestaat? Ik ook niet, tot een kwartiertje geleden. Hééééél interessant hoor... of waar dacht u dat ik m'n cijfers vandaan haalde?
Ik kan het niet laten. De Goeiemorgen-tekst wil ik op m'n blog. Het mag dan niet meteen hoogstaande poëzie zijn in de strikte zin van het woord. Voor zover het "het leven" aangaat, zijn de woorden (vind ik) onbetaalbaar.
Of in Olijf-terminologie: De kracht van het Nu (E. Tolle) en The Attitude of Gratitude avant la lettre. Toen bestonden die dure termen nog niet. Maar ze zongen ze wél :)
Zing even mee, wil je?
Op de radio hoor ik Nicole & Hugo. Laat de liefde in je leven, laat de liefde in je hart zingen ze. Ik draai het volume wat hoger.
Ben ik plots een Nicole & Hugo-fan geworden? Bwah, neen, niet echt. Ben ook nooit echt contra geweest.
Vandaag (in de zin van heden ten dage) is Olijf gewoon content met al wat leuk is.
En een positivo-koppel als díe twee kan je toch niet in de doofpot stoppen??? Nope, omhóóg met dat volume. Laat de wagen maar daveren met naiëve liefdesteksten.
Meteen denk ik aan m'n favorietje van N&H: Goeiemorgen morgen, goeie dag.
Kan niet wachten om het liedje te googlen. Eigenlijk is het simpelweg schitterend ... of (pardon) dat vind ík ervan.
Al googlend ontdek ik nog één en ander wat ik niet verwachtte.
Goeiemorgen deed mee aan Eurosong 1971 in Dublin mààr het waren niet N&H die hun nummer wereldkundig maakten. Blijkbaar velde geelzucht het koppel en werd in allereil gezocht naar waardige vervangers om 's lands eer te gaan verdedigen. Lily Castel en Jacques Raymond "deden" het dan maar en haalden een 14de plaats... Op een lijst van 18 deelnemers helaas nix om over naar huis te schrijven. Spijtig, vind ik nu.
Olijf was vijf toen Goeiemorgen werd geboren.
Moeder en grootmoeder beweerden lange tijd (en trots) dat Jacques Raymond (in de jaren '70 best wel bekend, herinner ik me) afkomstig was uit Tielrode (Temse). Ik google ook hem en zie dat m'n (groot)moeder(s) gelijk hadden.
Ik bekijk Lily&Jacques (o.l.v. Francis Bay, nóg zo'n naam die destijds een begrip was...aaaahhhh herinneringen....), bekijk dan Nicole&Hugo en besluit dat die laatsten het nummer àdemen.
Ik vraag me af: hadden zij Dublin gehaald... zou het een verschil hebben gemaakt voor ons land?
"Belgium: One Point. Belgique: Un point"....
Als je zin hebt, bekijk het promofilmpje es (eerste link hierboven).
DAT was de goeie ouwe tijd. Het begin van videoclips. Twee locaties uitzoeken (trein en ferry), de camera fix op één plaats, geen gedoe met in- en uitzoemen, geen 10 minuten durende intro die veel wegheeft van een miljoenendollarhollywoodproductie en een choreografie die niet langer dan één uur instuderen vergde.
SCHITTEREND :)
En dan heb ik het geeneens over de outfits (Nicolleke in Hotpants by the way) en de kapsels (Hugo's bakkebaarden.... zucht).
Dit lied - ik weet niet of het u intussen duidelijk is geworden - doet maar één ding: Olijf een goed gevoel geven. 't Is dat het nu even niet kàn, anders stond ik luidkeels mee te zingen. Ik voel zelfs een onweerstaanbare drang om m'n haren te creperen :)
Meer moet dat toch niet zijn?
Allez, ze hebben me in hun ban. Ik Youtube verder.
N&H hebben Eurosong uiteindelijk tóch gehaald, twee jaar later. In 1973 waren ze ervan af met enkele uurtjes rijden naar Luxemburg. Baby Baby zongen ze toen.
Deze keer werden ze 17de. Pittig detail: er waren 17 deelnemende landen... slik.
't Is niet eerlijk. Ze moesten extra punten krijgen voor durf en moed. Hugo's haardos was intussen nóg weerlderiger geworden en je moet het maar dóen, jezelf in een hoogpaars lycra pakje heisen en drie minuten lang als een overjarige tiener over het podium wuppelen... Maar goed... in die tijd deed iederéén dat, dus ze vielen niet echt op, neem ik aan.
Terwijl ik me in Memory Lane bevind, schiet met te binnen dat Eurosong destijds nog een paar beperkingen had. Zo moest ieder land in de eigen taal zingen: voor landen als België en Nederland zéker geen kado wegens nergens stemmen te rapen. De gebrachte nummers mochten niet langer dan drie minuten duren (of dat meen ik me toch te herinneren). Of dit laatste vandaag nog steeds geldt, weet ik niet. Ben al lang opgehouden met naar Eurosong te kijken.
Wist u trouwens dat er een heuse Eurosong History Website bestaat? Ik ook niet, tot een kwartiertje geleden. Hééééél interessant hoor... of waar dacht u dat ik m'n cijfers vandaan haalde?
Ik kan het niet laten. De Goeiemorgen-tekst wil ik op m'n blog. Het mag dan niet meteen hoogstaande poëzie zijn in de strikte zin van het woord. Voor zover het "het leven" aangaat, zijn de woorden (vind ik) onbetaalbaar.
Of in Olijf-terminologie: De kracht van het Nu (E. Tolle) en The Attitude of Gratitude avant la lettre. Toen bestonden die dure termen nog niet. Maar ze zongen ze wél :)
Zing even mee, wil je?
Goeie morgen, morgen, goeie dag
Goeie morgen, goeie morgen
Blij dat ik je weer vanmorgen zag
Goeie morgen, goeie morgen
Goeie dag iedereen
Dank U wel dat ik er weer bij mag lopen
Zingen, dansen
Goeie morgen, morgen, ik ben blij
Goeie morgen, goeie morgen
Want ik mag er immers weer al bij
Goeie morgen, goeie morgen
Goeie dag, zonneschijn
Dank U morgen dat ik mag zijn
De wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen
Voor iedereen zijn luchtkasteel om van te delen
En krijgen we niet al te veel, 't kan ons niet schelen
We vinden ook het minste deel sensationeel
Goeie morgen, morgen goeie dag
Goeie morgen, goeie morgen
Blij dat ik je weer beleven mag
Goeie morgen goeie morgen
Goeie dag allemaal
Dank U morgen voor het onthaal
De wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen
Voor iedereen zijn luchtkasteel om van te delen
En krijgen we niet al te veel, 't kan ons niet schelen
We vinden ook het minste deel sensationeel
Goeie morgen, goeie morgen
Blij dat ik je weer vanmorgen zag
Goeie morgen, goeie morgen
Goeie dag iedereen
Dank U wel dat ik er weer bij mag lopen
Zingen, dansen
Goeie morgen, morgen, ik ben blij
Goeie morgen, goeie morgen
Want ik mag er immers weer al bij
Goeie morgen, goeie morgen
Goeie dag, zonneschijn
Dank U morgen dat ik mag zijn
De wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen
Voor iedereen zijn luchtkasteel om van te delen
En krijgen we niet al te veel, 't kan ons niet schelen
We vinden ook het minste deel sensationeel
Goeie morgen, morgen goeie dag
Goeie morgen, goeie morgen
Blij dat ik je weer beleven mag
Goeie morgen goeie morgen
Goeie dag allemaal
Dank U morgen voor het onthaal
De wereld is een schouwtoneel dat wij bespelen
Voor iedereen zijn luchtkasteel om van te delen
En krijgen we niet al te veel, 't kan ons niet schelen
We vinden ook het minste deel sensationeel
 |
| Noem me een sentimentele ouwe zot. d' er zijn er weinigen die het hen nadoen. Ik wil dat óók :):):) |
Noot.
Olijf was nog niet uitgezongen of ze mocht opzij gaan staan. Politie. Had ik te luid gezongen, te hard gegesticuleerd?
Kwart voor negen op een doodgewone donderdagochtend. Alcoholcontrole.
Op een donderdagochtend!
Gaan de meesten onder ons dan niet gewoon nuchter werken?
Ik weet dat aangekondigd was dat de BOBcontroles zouden worden vervangen door meer regelmatige en onverwachte controles.
Om zes uur op een zaterdagochtend (september) ben ik nog méé. Het hàd gekund dat ik net terug kwam van een avond stappen, drinken en boeren.
Ook 's avonds, op weg naar de film (oktober?) wil ik nog aannemen dat de politieman in mij een dronkelap zag die zich moed had ingedronken om de bioskoopzaal te betreden.
Maar op een doordeweekse dag om kwart voor negen????
Ik zie hen enkel de die hard alcoholici eruit pikken nu... of vergis ik me? Het lijkt me, eerlijk gezegd, een verkwisting van tijd, geld en middelen om te doen wat hier gebeurde, maar wie is Olijf om zulks te zeggen?
Ik zap m'n raampje naar beneden (draaien - iepe-iepe-iepe op z'n Urbanus, kan al lang niet meer) en glimlach vriendelijk naar de politiemeneer.
Hij glimlacht even vriendelijk terug. Of ik bezwaar heb om in het pijpje te blazen ('t zijn ook al lang geen zakjes meer). Hij wil me uitleg geven.
"Hoeft niet", zeg ik poeslief. "De voorbije drie maanden heb ik drie keer moeten blazen. Eerst 25 jaar blaasloos weggekomen en nu drie keer. Ik ken de dril" (grijns van oor tot oor).
Hij vindt het ook een beetje genant, heb ik de indruk.
Maar ik blaas, hij leest, we lachen beiden nog es gemoedelijk naar elkaar en Olijf mag haar reis hervatten.
Gooooooeeeeeeie Morgen Morgen, Goeie dag!!!!
:) :) :) :) :) :) :) :)
Abonneren op:
Posts (Atom)