maakt wat los in een mens. Zelfs al is het in een weinig georganiseerde Olijf als deze.
Op zich is dat nachtje onder de sterren niets om over naar huis te schrijven,
laat staan om het op een blog te posten
en er keer na keer weer op te wijzen.
Alsof het een prestàtie was (niet dus)
maar tegelijk realiseer ik me
dat niet iederéén zomaar in de tuin gaat liggen in dit seizoen. Om er de volgende dag weer in wakker te worden.
Hoewel.... een mens zichzelf mag afvragen hoe dat zo kòmt, dat niet buiten slapen terwijl het wel kàn..... Waar en wanneer zijn wij, zoogdieren, gestopt met doen wat logisch zou kunnen genoemd worden?
Maar goed.
er komen dingen los.
Zoals daar zijn:
twee moto's die nu maar eens snel van de hand moeten. Of dat nu financieel een slimme zet is of niet. Ze in m'n garage laten staan en jaarlijks verzekeringen en wegentakt betalen is beslist niet slim.
Dus denk ik dat ik voor de vriendenprijs ga gaan. Om er (hopelijk) heel snel vanaf te zijn.
En het oplaten van een ballonnetje op FB. Onder m'n echte naam (inclusief oude Alias zodat de overgang niet te bruusk is). Met de vraag of iemand een bestelwagen ter beschikking stelt voor 2000 km heen en terug. Tegen ruilvoorwaarden.
Ik ben lang niet klaar.
LANG niet.
Maar ik moet beginnen. Want ik roest vast. En dat doet pijn... roesten.
vandaar....
weinig doordachte zetten.
Maar alles
ALLES
beter dan vastroesten.
Posts tonen met het label dromen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dromen. Alle posts tonen
dinsdag 16 april 2013
maandag 15 april 2013
Van alle dingen
die ik deed
en niet deed
heb ik enkel spijt
van de dingen
die ik niet deed.
Althans.... dat geloof ik graag...
en niet deed
heb ik enkel spijt
van de dingen
die ik niet deed.
Althans.... dat geloof ik graag...
zaterdag 23 februari 2013
weinig slims
Ik heb niet veel te melden.
Het persoonlijk leven staat zo goed als stil.
Het professionele is bere-druk en dat blijft het nog minstens voor 1 week.
In Italië moeten ze morgen gaan kiezen. Tussen waarschijnlijk het minste van alle kwaden.
Keuze in grote lijnen: Berlusconi, Bersani en Grillo.
Van politiek weet ik niets. Absoluut niets.
Dat het Berlusconi NIET moet worden, wat er ook gebeurt, al stortte de wereld in elkaar.... zoveel is duidelijk.
Bersani zag ik enkele keren op TV de afgelopen week en hij kwam "redelijk" over... maar tja... die mannen komen nogal gemakkelijk als "redelijk" over. En zowat iederéén is "redelijk" vergeleken met SB....
En dan Grillo. Beppe Grillo. Die zich vanuit, ondanks of dankzij z'n status als comico in de politiek is gaan engageren. Niet sinds vandaag of gisteren... hij beweegt zich - zo lees ik - al sinds 2005 in politieke kringen. Een echte ééndagsvlieg kan je hem dus niet noemen. En hij staat wat àf te roepen, het laatste jaar. Althans... voor zover ik dat kon zien, die 4-5 keren dat hij op een scherm verscheen op het moment dat Olijf ernaar keek....
Ik heb geen mening over Bersani of Grillo, tenzij eentje dat vertrekt uit een intuïtief aanvoelen en in een land dat aan de rand van de afgrond staat, vraag ik me af of een buikgevoel méé mag tellen...
Dus ik hou m'n mond.
En m'n adem in voor morgen. En overmorgen.
Hoewel ze misschien niet weten wie de beste of minst slechte is.... ik hoop dat ze gaan stemmen, die Italiaantjes.
Want ze mogen kièzen of ze gaan kiezen. En velen blijven dan net zo graag thuis. Om maar niet te moeten kiezen tussen al dat onduidelijk gedoe.
... waardoor een land tot een bestuur komt dat werd gekozen door een fractie van z'n bewoners... waarom niet door diè fractie die "vergoed" werd om z'n stem uit te brengen, denk ik dan.... weet-u-wel?
Het gebeurt niet gauw... maar ik hou m'n hart vast. Deze keer wèl, ja....
Ik ga eens kijken of er nog wat te volgen valt op TV. Het interesseert me meer dan normaal (.... zei ze, niet zeker of dit een goede of een slechte zaak is....)
Het persoonlijk leven staat zo goed als stil.
Het professionele is bere-druk en dat blijft het nog minstens voor 1 week.
In Italië moeten ze morgen gaan kiezen. Tussen waarschijnlijk het minste van alle kwaden.
Keuze in grote lijnen: Berlusconi, Bersani en Grillo.
Van politiek weet ik niets. Absoluut niets.
Dat het Berlusconi NIET moet worden, wat er ook gebeurt, al stortte de wereld in elkaar.... zoveel is duidelijk.
Bersani zag ik enkele keren op TV de afgelopen week en hij kwam "redelijk" over... maar tja... die mannen komen nogal gemakkelijk als "redelijk" over. En zowat iederéén is "redelijk" vergeleken met SB....
En dan Grillo. Beppe Grillo. Die zich vanuit, ondanks of dankzij z'n status als comico in de politiek is gaan engageren. Niet sinds vandaag of gisteren... hij beweegt zich - zo lees ik - al sinds 2005 in politieke kringen. Een echte ééndagsvlieg kan je hem dus niet noemen. En hij staat wat àf te roepen, het laatste jaar. Althans... voor zover ik dat kon zien, die 4-5 keren dat hij op een scherm verscheen op het moment dat Olijf ernaar keek....
Ik heb geen mening over Bersani of Grillo, tenzij eentje dat vertrekt uit een intuïtief aanvoelen en in een land dat aan de rand van de afgrond staat, vraag ik me af of een buikgevoel méé mag tellen...
Dus ik hou m'n mond.
En m'n adem in voor morgen. En overmorgen.
Hoewel ze misschien niet weten wie de beste of minst slechte is.... ik hoop dat ze gaan stemmen, die Italiaantjes.
Want ze mogen kièzen of ze gaan kiezen. En velen blijven dan net zo graag thuis. Om maar niet te moeten kiezen tussen al dat onduidelijk gedoe.
... waardoor een land tot een bestuur komt dat werd gekozen door een fractie van z'n bewoners... waarom niet door diè fractie die "vergoed" werd om z'n stem uit te brengen, denk ik dan.... weet-u-wel?
Het gebeurt niet gauw... maar ik hou m'n hart vast. Deze keer wèl, ja....
Ik ga eens kijken of er nog wat te volgen valt op TV. Het interesseert me meer dan normaal (.... zei ze, niet zeker of dit een goede of een slechte zaak is....)
dinsdag 1 januari 2013
Prontiiiiiii? ........ Via!
Het is alweer 1 januari. Het scheelt niet veel of het is 1 januari geweest.
Tweeduizendentwaalf heeft gevlogen, merkte ik. Het was leuk en soms ook niet. Maar vooral leuk dus daar doe ik het mee.
Maar het mocht wat minder vliegen. Dus dat wens ik voor het jaar dat vandaag begon. Een beetje trager graag.
Zelf heb ik me weer (meer) gestort op slow food en hoop daarmee het trager tempo mee te bevorderen maar verder dan dit reikt m'n fantasie niet.
De laatste weken van dit jaar leek het wel alsof m'n werkdagen in duur gehalveerd waren want ik kreeg maar niet gedaan wat ik doen wilde. Tijd tijd tijd... tekort.
Als een gek ging ik op de zondag vóór eindejaar naar een (uitzonderlijk) open winkelcentrum... om nieuwjaarskadootjes. Tijd tijd tijd tekort... maar het lukte.
Vandaag "deden" we nog eens nieuwjaar bij mamma thuis. Met nieuwjaarsbrieven. De meisjes doen dat nog even. Tot ze de lagere school verlaten en dan is ook dat gedaan. En ook hùn tijd vliegt want ze groeien razendsnel op.
Voor het eerst sinds jaren aten we opnieuw zondagse pistolé-kes. Op z'n vlaams.
Het zondags servies uitgehaald, veel te veel toespijs gekocht EN taart nadien. Voor een Olijf die op culinair gebied al enkele weken slim probeert te combineren, zijn dagen als deze een kleine ramp. Maar het was gezellig en ik speelde mee. Met twee pistolé-kes en een smal spieke bisquit. Met slagroom :)
Enkele kadootjes wisselden ook van hand. De pas gekochte van tante Nanna, alias Olijf en de vers gemaakte van nichtje G.
Erg, èr-rug leuk.
G. poseert een keertje mèt gezicht en een keertje zonder. De eerste voor de herinnering, de tweede voor de blog. Zonder gezicht mag ze erop, zegt ze (nadat ze nog eens gecheckt heeft met mamma... slimme meid :))
En zo kabbelt de eerste dag van 2013 langzaam richting middernacht. Voor de overgang naar de tweede. En binnenkort stoppen we weer met tellen en wordt alles weer heel normaal en gewoon. Zoals dat hoort :)
Hieronder nog snel een liedje dat ik niet kende maar dat gisteren per ongeluk op m'n pc terecht kwam. Ik hou wel van Gilbert O' Sullivan, maar dit nummer kende ik niet. Vond het een heel klein beetje toepasselijk voor het eind van het oude en het begin van het nieuwe jaar. Waardoor ik het hier gewoon in plak.
Dear dream :)
Tweeduizendentwaalf heeft gevlogen, merkte ik. Het was leuk en soms ook niet. Maar vooral leuk dus daar doe ik het mee.
Maar het mocht wat minder vliegen. Dus dat wens ik voor het jaar dat vandaag begon. Een beetje trager graag.
Zelf heb ik me weer (meer) gestort op slow food en hoop daarmee het trager tempo mee te bevorderen maar verder dan dit reikt m'n fantasie niet.
De laatste weken van dit jaar leek het wel alsof m'n werkdagen in duur gehalveerd waren want ik kreeg maar niet gedaan wat ik doen wilde. Tijd tijd tijd... tekort.
Als een gek ging ik op de zondag vóór eindejaar naar een (uitzonderlijk) open winkelcentrum... om nieuwjaarskadootjes. Tijd tijd tijd tekort... maar het lukte.
Vandaag "deden" we nog eens nieuwjaar bij mamma thuis. Met nieuwjaarsbrieven. De meisjes doen dat nog even. Tot ze de lagere school verlaten en dan is ook dat gedaan. En ook hùn tijd vliegt want ze groeien razendsnel op.
Voor het eerst sinds jaren aten we opnieuw zondagse pistolé-kes. Op z'n vlaams.
Het zondags servies uitgehaald, veel te veel toespijs gekocht EN taart nadien. Voor een Olijf die op culinair gebied al enkele weken slim probeert te combineren, zijn dagen als deze een kleine ramp. Maar het was gezellig en ik speelde mee. Met twee pistolé-kes en een smal spieke bisquit. Met slagroom :)
Enkele kadootjes wisselden ook van hand. De pas gekochte van tante Nanna, alias Olijf en de vers gemaakte van nichtje G.
Erg, èr-rug leuk.
G. poseert een keertje mèt gezicht en een keertje zonder. De eerste voor de herinnering, de tweede voor de blog. Zonder gezicht mag ze erop, zegt ze (nadat ze nog eens gecheckt heeft met mamma... slimme meid :))
 |
| naam ook onherkenbaar gemaakt, ... nog net op tijd :) |
 |
| verliefd op haar ingrediënten :) |
Hieronder nog snel een liedje dat ik niet kende maar dat gisteren per ongeluk op m'n pc terecht kwam. Ik hou wel van Gilbert O' Sullivan, maar dit nummer kende ik niet. Vond het een heel klein beetje toepasselijk voor het eind van het oude en het begin van het nieuwe jaar. Waardoor ik het hier gewoon in plak.
Dear dream :)
woensdag 5 december 2012
Weer es wat nieuws
Olijf deed vandaag weer es wat nieuws.
Helaas.... het goed fatsoen verbiedt me om het "nieuws" in 't lang en in 't breed hier neer te schrijven.
Zelfs in 't kort en in 't smal zou niet helemaal betamen.
Voor de annalen, deze van Olijf dus, moet het hier ... nou ja... "even" neer.
Bij deze. Neer.
Maar in het licht van
nieuws
en het uitproberen ervan
kruiste uitgerekend vanavond
deze spreuk me,
...
die ik terstond kopieerde en plakte in m'n FB-omslagfoto.
Deze dus.
I like.
I like very much :)
Helaas.... het goed fatsoen verbiedt me om het "nieuws" in 't lang en in 't breed hier neer te schrijven.
Zelfs in 't kort en in 't smal zou niet helemaal betamen.
Voor de annalen, deze van Olijf dus, moet het hier ... nou ja... "even" neer.
Bij deze. Neer.
Maar in het licht van
nieuws
en het uitproberen ervan
kruiste uitgerekend vanavond
deze spreuk me,
...
die ik terstond kopieerde en plakte in m'n FB-omslagfoto.
Deze dus.
I like.
I like very much :)
dinsdag 27 november 2012
woensdag 26 september 2012
Een beetje beu
Geen idee of het u opvalt (en dat hoeft ook niet)
Wellicht ligt u er niet wakker van (en dat houdt u beter ook zo)
uw Olijf is minder schrijfgraag geworden.
Schrijfbereid is misschien een beter woord.
Eén en ander heeft te maken met een ontevredenheid die varieert van heel algemeen tot zeer specifiek. En met de (persoonlijke) overtuiging dat klagen nergens toe leidt.
Integendeel: het geeft je enkel méér van dat waarover je klaagt.
Dus eigenlijk moet het hiermee duidelijk zijn: Olijf klaagt de laatste tijd veel. Intern dan.
Maar goed. Soms moet het er even uit. Al was het maar blogsgewijs.
Over nakende verkiezingen en de totale onwil om nog voor iemand te kiezen. Omdat het ogenschijnlijk één pot nat is. Zakkenvullende politici die iedereen behalve zichzelf laten besparen.
Over programma's op TV die steevast over angsten gaan. Ik refereer naar het nieuws op alle zenders en reportages op NatGeo specifiek. Series die families in de spotlight zetten terwijl ze zich voorbereiden op doomsday, de dag dat de wereld er financieel aan ten onder gaat. TONNEN (werkelijk TONNEN) voedsel slaan ze in, samen met strategisch verstopte vuurwapens om zich te beschermen tegen de indringers die op doomsday zonder enige twijfel hun huis zullen willen komen plunderen. Die gaan ze dan neerschieten, veronderstel ik. Of op z'n minst ernstig verwonden zodat ze er volgende bij de volgende poging wel twee keer over zullen nadenken om het walhalla van food and drink te bestormen.
Ik erger me ook aan m'n oversten op het werk die zich de afgelopen maanden "lieten kennen" door een ernstig vergrijp in de doofpot te stoppen om hun eigen hachje te redden en daarbij de "medewerking" van alle collega's veronderstelden. Met iedere nieuwe dag heb ik het moeilijker om hen het nodige respect te tonen maar ik doe het wèl want hun hand voedt mijn mond... Vermoedelijk erger ik me méér aan m'n eigen hypocrisie dan aan hun gesjoemel.
Het zit me dwars dat ik me al enkele weken ernstig afvraag of m'n oude droom nog de moeite waard is om na te streven. De economische crisis zit daar voor iets tussen maar ook... tja... ik moet het maar zeggen (als je gaat schrijven, moet je ook voluit eerlijk willen/durven zijn)... een onbegrijpelijke houding van een persoon (in meer wereldse termen ook gekend als "man") die zich plots onbereikbaar opstelt. Zomaar... out of the blue... zonder duidelijke aanleiding.
Waarna - Olijf Olijf zijnde - ik in mezelf kruip en de reden snel bij mezelf ga zoeken en die - godsamme! - ook vind!
Want... wat je uitstraalt, trek je aan. Dus hier ga ik weer: als iemand me afstoot, dan heb ik dat zelf zo tot stand gebracht. En dubbel en dik verdiend waarschijnlijk. Of iets in die aard.
Goh ja... ik loop daar wat ambetant van. U mag dat weten.
Vooral omdat ik verdòmd zal wezen als ik wat van m'n lastigheid laat merken aan het individu in kwestie.
Omdat ik het wel welletjes vond met m'n geweeklaag en schijnbaar niet veel beters kon verzinnen om hier neer te schrijven, zweeg ik.
Tot vandaag.
Want soms moet het er even uit. Zelfs al is het minstens ten dele cryptisch want (een nieuwtje dat een oudje is...) (on)genoegens oppotten vréét wel energie.
Ik herlees bovenstaande en kom tot een niet onbelangrijke conclusie.
Het gebrek aan een duidelijk DOEL maakt me ontevreden. Met mezelf.
Voorlopig loop ik even op automatische piloot. Met de gedachte dat alles wel weer goed komt, op welke manier dat ook moge wezen.
Maar goed... intussen zijn Doelloos, Ontheemd en Ontwricht enkele van de sleutelwoorden.
Tot er weer mooiere op de proppen komen.
Ik onthoud me (voorlopig) van verdere details.
Voorlopig hoop ik alleen - enkel en alleen dus - dat ik m'n droompje niet opgeef. Anders zouden m'n onrealistische doch gerichte aankopen om een nieuw gezellig nestje te bouwen... nja... zeer tevergeefs zijn.
Wellicht ligt u er niet wakker van (en dat houdt u beter ook zo)
uw Olijf is minder schrijfgraag geworden.
Schrijfbereid is misschien een beter woord.
Eén en ander heeft te maken met een ontevredenheid die varieert van heel algemeen tot zeer specifiek. En met de (persoonlijke) overtuiging dat klagen nergens toe leidt.
Integendeel: het geeft je enkel méér van dat waarover je klaagt.
Dus eigenlijk moet het hiermee duidelijk zijn: Olijf klaagt de laatste tijd veel. Intern dan.
Maar goed. Soms moet het er even uit. Al was het maar blogsgewijs.
Over nakende verkiezingen en de totale onwil om nog voor iemand te kiezen. Omdat het ogenschijnlijk één pot nat is. Zakkenvullende politici die iedereen behalve zichzelf laten besparen.
Over programma's op TV die steevast over angsten gaan. Ik refereer naar het nieuws op alle zenders en reportages op NatGeo specifiek. Series die families in de spotlight zetten terwijl ze zich voorbereiden op doomsday, de dag dat de wereld er financieel aan ten onder gaat. TONNEN (werkelijk TONNEN) voedsel slaan ze in, samen met strategisch verstopte vuurwapens om zich te beschermen tegen de indringers die op doomsday zonder enige twijfel hun huis zullen willen komen plunderen. Die gaan ze dan neerschieten, veronderstel ik. Of op z'n minst ernstig verwonden zodat ze er volgende bij de volgende poging wel twee keer over zullen nadenken om het walhalla van food and drink te bestormen.
Ik erger me ook aan m'n oversten op het werk die zich de afgelopen maanden "lieten kennen" door een ernstig vergrijp in de doofpot te stoppen om hun eigen hachje te redden en daarbij de "medewerking" van alle collega's veronderstelden. Met iedere nieuwe dag heb ik het moeilijker om hen het nodige respect te tonen maar ik doe het wèl want hun hand voedt mijn mond... Vermoedelijk erger ik me méér aan m'n eigen hypocrisie dan aan hun gesjoemel.
Het zit me dwars dat ik me al enkele weken ernstig afvraag of m'n oude droom nog de moeite waard is om na te streven. De economische crisis zit daar voor iets tussen maar ook... tja... ik moet het maar zeggen (als je gaat schrijven, moet je ook voluit eerlijk willen/durven zijn)... een onbegrijpelijke houding van een persoon (in meer wereldse termen ook gekend als "man") die zich plots onbereikbaar opstelt. Zomaar... out of the blue... zonder duidelijke aanleiding.
Waarna - Olijf Olijf zijnde - ik in mezelf kruip en de reden snel bij mezelf ga zoeken en die - godsamme! - ook vind!
Want... wat je uitstraalt, trek je aan. Dus hier ga ik weer: als iemand me afstoot, dan heb ik dat zelf zo tot stand gebracht. En dubbel en dik verdiend waarschijnlijk. Of iets in die aard.
Goh ja... ik loop daar wat ambetant van. U mag dat weten.
Vooral omdat ik verdòmd zal wezen als ik wat van m'n lastigheid laat merken aan het individu in kwestie.
Omdat ik het wel welletjes vond met m'n geweeklaag en schijnbaar niet veel beters kon verzinnen om hier neer te schrijven, zweeg ik.
Tot vandaag.
Want soms moet het er even uit. Zelfs al is het minstens ten dele cryptisch want (een nieuwtje dat een oudje is...) (on)genoegens oppotten vréét wel energie.
Ik herlees bovenstaande en kom tot een niet onbelangrijke conclusie.
Het gebrek aan een duidelijk DOEL maakt me ontevreden. Met mezelf.
Voorlopig loop ik even op automatische piloot. Met de gedachte dat alles wel weer goed komt, op welke manier dat ook moge wezen.
Maar goed... intussen zijn Doelloos, Ontheemd en Ontwricht enkele van de sleutelwoorden.
Tot er weer mooiere op de proppen komen.
Ik onthoud me (voorlopig) van verdere details.
Voorlopig hoop ik alleen - enkel en alleen dus - dat ik m'n droompje niet opgeef. Anders zouden m'n onrealistische doch gerichte aankopen om een nieuw gezellig nestje te bouwen... nja... zeer tevergeefs zijn.
 |
| deze zit er gewoon bij voor de ietwat lichtere noot. Om u niet te verontrusten. |
woensdag 16 mei 2012
Uitstel. Hopelijk geen afstel
8 dagen sinds m'n terugkeer.
En losse gedachten die in en uit m'n hoofd schieten
maar die de blog nèt niet halen.
Het precieze waaròm kan ik u niet geven.
Om en bij .. wèl.
Olijf is bezig met plannen. Wàrrig plannen, dat wel, maar desalniettemin plannen.
En dromen.
En af en toe praten. Met deze en gene. Maar wel (nogal) vaak met deze :)
Waardoor bloggen inboet.
Maar er zullen foto's komen. Geen spectaculaire. Geen wereldschokkende. Eerder gewone waarschijnlijk. Al was het maar omdat Olijf's hoofd niet echt naar fotograferen stond tijdens deze klusvakantie.
alvast enkele losse pix.
Verder dan dit gaat Olijf vandaag niet.
Slecht nieuws uit Griekenland - en hopelijk NIET bij uitbreiding uit Italië.... maar ook ginder ziet het er alsmaar slechter uit - stemt me niet alle dagen even vrolijk.
M'n ego wilde even bewijzen dat de trip wel dégelijk had plaatsgevonden.
En losse gedachten die in en uit m'n hoofd schieten
maar die de blog nèt niet halen.
Het precieze waaròm kan ik u niet geven.
Om en bij .. wèl.
Olijf is bezig met plannen. Wàrrig plannen, dat wel, maar desalniettemin plannen.
En dromen.
En af en toe praten. Met deze en gene. Maar wel (nogal) vaak met deze :)
Waardoor bloggen inboet.
Maar er zullen foto's komen. Geen spectaculaire. Geen wereldschokkende. Eerder gewone waarschijnlijk. Al was het maar omdat Olijf's hoofd niet echt naar fotograferen stond tijdens deze klusvakantie.
alvast enkele losse pix.
 |
u ziet Sannicola, vlak vóór een boemeltrein heen EN weer rijdt.....
 |
 | ||
| De eenzame visser |
 |
| de onbeweeglijke hond |
 |
| de eeuwige show-werf. Deze boot moet er al jààààààren liggen.... |
Slecht nieuws uit Griekenland - en hopelijk NIET bij uitbreiding uit Italië.... maar ook ginder ziet het er alsmaar slechter uit - stemt me niet alle dagen even vrolijk.
M'n ego wilde even bewijzen dat de trip wel dégelijk had plaatsgevonden.
zaterdag 21 april 2012
Louis XV ~ Of ~ Achterstevorenondersteboven
Afgelopen week deed Olijf weer iets waar ze bijzonder goed in is. De dingen achterstevorenondersteboven aanpakken.
Leest u aandachtig alstublieft. Ik zei "bijzonder goed". Niet "bijzonder efficiënt".
Achterstevorenondersteboven kan zich uiten als volgt. (In feite kent de trouwe lezer het verhaal. Tot hiertoe...)
Men neme een onverbeterlijke dromer. Bij voorkeur van het zweverige en somtijds onrealistische type. - Check.
Men neme een droom. Alle dromen zijn goed maar een herboren exemplaar uit de kindertijd is extra sterk. - Check.
Men voege een vleugje teleurstelling, een snuifje verdriet en een handvol recuperatievermogen toe en men late de oude droom wederopgroeien - Check.
Men late het mengsel stevig pruttelen. STÉVIG pruttelen terwijl men enigszins afwezig roert in de pot - Check.
Men neme een tafel en vier stoelen waar in een niet nader genoemde winkel en men stelle zich voor dat deze tafel - hoewel onder normale omstandigheden niet eens de smaak van betrokkene - zich in een woning bevindt die men (nog) niet in zijn bezit heeft. - Check.
Men denke razendsnel (en ook een beetje trager) na en men ..... KOPE de tafel met de vier stoelen. Omdat deze - in de soms iets te levendige fantasie van hierboven genoemde maar niet nader gespecifieerde betrokkene - onvoorstelbaar geschikt ende mooi passend is in het (let op!) nog stééds niet in het bezit zijnde huisje. - Check.
Men vrage zich vervolgens verwoed af hoe voornoemde tafel en dito stoelen ooit van "hier" tot "ginds" zullen geraken. - ... euh... Check :-S
Men late tenslotte dergelijke wereldse bekommernissen niet aan zijn hart komen en men weze blij.
Zo ziet achterstevorenondersteboven er dus uit.
In Olijf's wereld.
Of wat ik hiermee zeggen wil...
Als er iemand is - éénder wie - onder de opzettelijke of toevallige passanten van deze blog, die me zeggen kan hoe een mens tewerk gaat om meubilair op een leeg terugrijdende vrachtwagen richting Italië te krijgen.... SPEAK, Man (or Woman)!
Bonuspunten worden toegekend aan wie zulk plaatsje aan een zachte prijs weet te vinden. Of tenminste de kanalen die ik daarvoor moet doorlopen. Ik overweeg zelfs om me hiervoor te prostitueren.... nou ja.. nee... flauw graptje.
Maar ik hoor het wél graag.
Héél graag zelfs.
Alle tips zijn meer dan welkom. Ook tips van vrienden van vrienden. Of van Jeanneke van Marcel van achter 't hoekske :):):)
Oh ja... Louis XV?
De meubelstijl. Die zich normaliter niet in mijn normale - hoewel vrij brede - smakenrange bevindt. Maar sinds deze week dus wel. Omdat hij zo mooi in dat huisje zou staan :)
Mijn tafel is bruin. En vierkant. Uitschuifbaar tot bescheiden rechthoek... voor wanneer ik "volk" ontvang en van eten voorzie. In het huis dat nog niet van mij is. Uit de keuken die ik nog niet heb. Met gerechten die ik nog niet ken.
En er horen vier stoelen bij. Ook bruine.
....
Hoe verknipt kan een mens worden, I ask you????
:)
Leest u aandachtig alstublieft. Ik zei "bijzonder goed". Niet "bijzonder efficiënt".
Achterstevorenondersteboven kan zich uiten als volgt. (In feite kent de trouwe lezer het verhaal. Tot hiertoe...)
Men neme een onverbeterlijke dromer. Bij voorkeur van het zweverige en somtijds onrealistische type. - Check.
Men neme een droom. Alle dromen zijn goed maar een herboren exemplaar uit de kindertijd is extra sterk. - Check.
Men voege een vleugje teleurstelling, een snuifje verdriet en een handvol recuperatievermogen toe en men late de oude droom wederopgroeien - Check.
Men late het mengsel stevig pruttelen. STÉVIG pruttelen terwijl men enigszins afwezig roert in de pot - Check.
Men neme een tafel en vier stoelen waar in een niet nader genoemde winkel en men stelle zich voor dat deze tafel - hoewel onder normale omstandigheden niet eens de smaak van betrokkene - zich in een woning bevindt die men (nog) niet in zijn bezit heeft. - Check.
Men denke razendsnel (en ook een beetje trager) na en men ..... KOPE de tafel met de vier stoelen. Omdat deze - in de soms iets te levendige fantasie van hierboven genoemde maar niet nader gespecifieerde betrokkene - onvoorstelbaar geschikt ende mooi passend is in het (let op!) nog stééds niet in het bezit zijnde huisje. - Check.
Men vrage zich vervolgens verwoed af hoe voornoemde tafel en dito stoelen ooit van "hier" tot "ginds" zullen geraken. - ... euh... Check :-S
Men late tenslotte dergelijke wereldse bekommernissen niet aan zijn hart komen en men weze blij.
Zo ziet achterstevorenondersteboven er dus uit.
In Olijf's wereld.
Of wat ik hiermee zeggen wil...
Als er iemand is - éénder wie - onder de opzettelijke of toevallige passanten van deze blog, die me zeggen kan hoe een mens tewerk gaat om meubilair op een leeg terugrijdende vrachtwagen richting Italië te krijgen.... SPEAK, Man (or Woman)!
Bonuspunten worden toegekend aan wie zulk plaatsje aan een zachte prijs weet te vinden. Of tenminste de kanalen die ik daarvoor moet doorlopen. Ik overweeg zelfs om me hiervoor te prostitueren.... nou ja.. nee... flauw graptje.
Maar ik hoor het wél graag.
Héél graag zelfs.
Alle tips zijn meer dan welkom. Ook tips van vrienden van vrienden. Of van Jeanneke van Marcel van achter 't hoekske :):):)
Oh ja... Louis XV?
De meubelstijl. Die zich normaliter niet in mijn normale - hoewel vrij brede - smakenrange bevindt. Maar sinds deze week dus wel. Omdat hij zo mooi in dat huisje zou staan :)
 |
| NIET Olijf's tafel. Ik heb nog geen foto (dom....). WEL de stijl. En meteen een voorbeeld van wat ik ermee zou kunnen aanvangen... desgewenst.... I see it... I really really see it :) |
En er horen vier stoelen bij. Ook bruine.
....
Hoe verknipt kan een mens worden, I ask you????
:)
woensdag 4 januari 2012
Eén jaar
Bon.
Het is dus één jaar geleden sinds papà kwam te gaan.
Niet meteen een datum waar je naartoe leeft maar - we zijn maar mensen - die tegen wil en dank in je geheugen gegrift is... en waar je dus naartoe leeft.
Vorige week had ik de idee opgevat om op 4 januari "gewoon" thuis te blijven. Een dagje verlof nemen.
Na m'n eerste inventarisdag sinds m'n start bij deze werkgever kon ik dat dagje vrij best gebruiken. ALLES mag je me vragen, maar een inventaris maken van winkel én magazijn in een Kringwinkel (per definitie een mix van verkoopbare én weg te smijten spullen waar geen ènkele leveringsbon van bestaat).... kortom: een dag vullen met volstrekt zinloze tellingen is niet zo Olijf's ding.
Maar goed. Plichtsbewust als ik ben (ahèm :) ) dorst ik geen dag vrij te nemen op de gehate inventarisdag maar de dag nadien leek me om allerlei redenen prima te verantwoorden.
En zo geschiedde.
Dat Olijf met mamma een namiddag zou doorbrengen. Zomaar. In het MIDDEN van de week.
En mamma wou graag shoppen.
zucht.
Shoppen is nòg zo'n bezigheid die helemaal onderaan m'n lijstje favoriete bezigheden staat. Ik doe het zo zelden mogelijk en dan nog liefst alleen. Zodat anderen niet hoeven te wachten op Olijf wanneer ik het 50ste paar laarzen aantrek vooraleer te "investeren". En zodat Olijf geen uren hoeft te dralen aan overvolle pashokjes omdat compagnon van dienst twee armen vol kleren wil proberen.
Maarrrrrr, vandaag wàs een speciale dag en Olijf hàd mamma uitgenodigd om die samen door te brengen.
Dat mamma daarbij voor het eerst in een meer dan een jaar zèlf het initiatief nam om op zoek te gaan naar nieuwe kledij (zelfs al gebeurde dat aan het begin van de gehate koopjesperiode)... was eigenlijk schitterend nieuws. Ze had net zo goed in zak en as kunnen gaan zitten op deze vreselijke verjaardag.
Maar ze hàd wat, m'n mamma. Ze was zowaar vrolijk gezind toen ik haar een half uur te laat kwam oppikken (olijfnoot: voor één keer was het laattijdig arriveren eens NIET Olijf's fout).
Het parkeren ter plaatse was een ware nachtmerrie, no surprise there. Waardoor Olijf meteen naar de "verantwoordelijken" belde om te "vragen" of een latere terugkeer toegestaan was. Twee uurtjes om een hele garderobe samen te stellen (mamma is fysiek nog ongeveer de helft van wie ze een goed jaar geleden was)... twee uurtjes in volle koopjesperiode vond ik wat weinig. Vooràl omdat ik m'n moeder niet zenuwachtig wou maken omwille van iets onnozels als tijdsdruk.
De verpleegster aan de telefoon deed wat "moeilijk". Dat ze die toestemming strikt genomen niet mocht geven. Dat de dokter over zulke uitzonderingen moest beslissen. Stel dat er wat zou geBEUREN.
...
Waarna Olijf's assertiefste ego de kop opstak, vroeg wat er zoal zou kùnnen gebeuren tijdens een paar uurtjes extra shoppen in een overdekt complex, zei dat ik er wel voor zou zorgen dat ze haar avondmaal kreeg en voor de goede maat toevoegde dat IK de verantwoordelijkheid volledig op me nam.
De verpleegster vond dat ik dat maar moest doen, de verantwoordelijkheid nemen.
Was ik volledig mee akkoord.....
Hierna volgde nog een gepiqueerde opmerking van Olijf, een beleefde maar niet echt welgemeende groet en het gesprek was afgelopen.
En toen.... begon het shoppen. Heel eenvoudig eigenlijk. In mamma's favoriete winkel. Ruim twee uren lang paste ze zonder verpinken het ene vestje na het andere truitje. Onvermoeibaar. En blij. En tevreden met wat ze zag.
Méér wou ik niet zien. Een moeder die haar levenslust langzaam maar zeker terugvond.
Daar kon geen ènkel geërgerd gesprek met een regelneef tegenop.
Moeder was blij en Olijf was blij. Met pijnlijke voeten na twee uren wachten aan het pashokje...maar blij :)
Nadien volgde nog een hapje en zowaar een bezoek aan een knutselwinkel omdat moeder een nieuw soort sjaal wil leren breien. "Ze wordt weer creatief" dacht ik. En wéérom blij. Zonder meer. Het mooiste nieuwjaarskado.
Bij terugkeer werden moeder en Olijf opgevangen door een verzorgster. Niet door de hoofdverpleegster die ik eerder aan de lijn had gehad. Ze zàt er wel, met de rug naar ons toegekeerd, maar vertikte het om zich om te draaien.
Het gevreesde tikje op de vingers volgde niet.
Althans.... niet op het moment dat Olijf aanwezig was.....
Juffrouw Hoofdverpleegster deed exàct wat Olijf had gevreesd: de willoze patiënt onder handen nemen nadat de dochter uit het zicht verdwenen was. En dàt kan ik niet hebben. Nog minder dan een dagje zinloos inventariseren.
Gelukkig - zo hoorde ik later aan de telefoon - had moeder zich kranig gehouden. Ze had gelògen :)
In onze voorbereiding van Hoofdverpleegster's verwachtte laffe aanpak had ik haar gevraagd zich te houden aan volgende statement. "Ik kon niet horen wat m'n dochter met u aan de telefoon besprak en overigens ben ik niet verantwoordelijk voor wat zij al dan niet tegen u heeft gezegd".
Wat dàt betreft, heeft m'n mamma zich van haar moedigste kant laten zien. Ze liet zich geen schuldgevoel aanpraten door een persoon die - laat ons dit even niet vergeten - alle macht heeft over haar vaak monddode patiënten.
Olijf was - m'n allermooiste kant is dit, let u even goed op - ziedend van woede dat het mens de kans niet greep om haar ongenoegen persoonlijk met mij te bespreken. Liever dan dat wendde ze zich tot de persoon die voor haar dagelijks leven van haar afhankelijk is. Hoe, in godsnaam HOE, dacht ze daarmee iets op te lossen?
Bovendien - en op dit punt heeft m'n bloed het kookpunt al lang overschreden - bleek dat de dames verpleegkundigen in een gezamenlijke inspanning fijntjes hadden vergeten om één van haar medicijnen bij te bestellen. Zo'n akkefietje wordt niet verteld aan de "naasten"....
Bijkomend kreeg mamma 's avonds een medicijn in de handen gestopt dat niet voor haar bestemd was... een aspirientje of iets "straffers"... wie zal het zeggen?... Oók niet het loggen waard, zo blijkt.
En tenslotte vernam ik dat de dokter - uw weet wel: degene die zou moeten beslissen over uitzonderlijke uitstapjes - ..... een weekje met vakantie is. In m'n ergste nachtmerrie was de plaatsvervangende verantwoordelijke dokter "dus" diegene die vorig jaar een levensgevaarlijke dosis medicijnen voorschreef aan Olijf's ma, nadat ze (dit was haar punt van verdediging...) het dossier diagonaal had doorgenomen. Een detail dat wij, liefhebbende familie, omwille van de lieve vrede NIET publiek hebben gemaakt. Zelfs niet aanhangig.
Ik hoor het grààg hoor, preken over verantwoordelijkheid.
....
De strijder in Olijf heeft zin om eens een hartig woordje te spreken met de Hoofdverpleegkundige. Over foutjes en (on)waarschijnlijkheden. En over moed of z'n tegenhanger. Om nog te zwijgen van projectie.
Maar m'n mamma is nog steeds afhankelijk van de "goede" zorgen van het personeel.
Dus zwijg ik. (ik haat het maar ik zwijg)
En beperk me voor de rest van de avond en de week tot het contentement dat ik voelde toen m'n moeder voor het eerst sinds lang weer lachte.
En loog :)
Ze lóóg! De hemel zij geprijsd!!!!!!! :):):)
M'n moeder loog... tralalalalaaaaaaaaaa
Papà - ik weet het zéker - zweefde boven ons en lachte gelukzalig mee :)
Het is dus één jaar geleden sinds papà kwam te gaan.
Niet meteen een datum waar je naartoe leeft maar - we zijn maar mensen - die tegen wil en dank in je geheugen gegrift is... en waar je dus naartoe leeft.
Vorige week had ik de idee opgevat om op 4 januari "gewoon" thuis te blijven. Een dagje verlof nemen.
Na m'n eerste inventarisdag sinds m'n start bij deze werkgever kon ik dat dagje vrij best gebruiken. ALLES mag je me vragen, maar een inventaris maken van winkel én magazijn in een Kringwinkel (per definitie een mix van verkoopbare én weg te smijten spullen waar geen ènkele leveringsbon van bestaat).... kortom: een dag vullen met volstrekt zinloze tellingen is niet zo Olijf's ding.
Maar goed. Plichtsbewust als ik ben (ahèm :) ) dorst ik geen dag vrij te nemen op de gehate inventarisdag maar de dag nadien leek me om allerlei redenen prima te verantwoorden.
En zo geschiedde.
Dat Olijf met mamma een namiddag zou doorbrengen. Zomaar. In het MIDDEN van de week.
En mamma wou graag shoppen.
zucht.
Shoppen is nòg zo'n bezigheid die helemaal onderaan m'n lijstje favoriete bezigheden staat. Ik doe het zo zelden mogelijk en dan nog liefst alleen. Zodat anderen niet hoeven te wachten op Olijf wanneer ik het 50ste paar laarzen aantrek vooraleer te "investeren". En zodat Olijf geen uren hoeft te dralen aan overvolle pashokjes omdat compagnon van dienst twee armen vol kleren wil proberen.
Maarrrrrr, vandaag wàs een speciale dag en Olijf hàd mamma uitgenodigd om die samen door te brengen.
Dat mamma daarbij voor het eerst in een meer dan een jaar zèlf het initiatief nam om op zoek te gaan naar nieuwe kledij (zelfs al gebeurde dat aan het begin van de gehate koopjesperiode)... was eigenlijk schitterend nieuws. Ze had net zo goed in zak en as kunnen gaan zitten op deze vreselijke verjaardag.
Maar ze hàd wat, m'n mamma. Ze was zowaar vrolijk gezind toen ik haar een half uur te laat kwam oppikken (olijfnoot: voor één keer was het laattijdig arriveren eens NIET Olijf's fout).
Het parkeren ter plaatse was een ware nachtmerrie, no surprise there. Waardoor Olijf meteen naar de "verantwoordelijken" belde om te "vragen" of een latere terugkeer toegestaan was. Twee uurtjes om een hele garderobe samen te stellen (mamma is fysiek nog ongeveer de helft van wie ze een goed jaar geleden was)... twee uurtjes in volle koopjesperiode vond ik wat weinig. Vooràl omdat ik m'n moeder niet zenuwachtig wou maken omwille van iets onnozels als tijdsdruk.
De verpleegster aan de telefoon deed wat "moeilijk". Dat ze die toestemming strikt genomen niet mocht geven. Dat de dokter over zulke uitzonderingen moest beslissen. Stel dat er wat zou geBEUREN.
...
Waarna Olijf's assertiefste ego de kop opstak, vroeg wat er zoal zou kùnnen gebeuren tijdens een paar uurtjes extra shoppen in een overdekt complex, zei dat ik er wel voor zou zorgen dat ze haar avondmaal kreeg en voor de goede maat toevoegde dat IK de verantwoordelijkheid volledig op me nam.
De verpleegster vond dat ik dat maar moest doen, de verantwoordelijkheid nemen.
Was ik volledig mee akkoord.....
Hierna volgde nog een gepiqueerde opmerking van Olijf, een beleefde maar niet echt welgemeende groet en het gesprek was afgelopen.
En toen.... begon het shoppen. Heel eenvoudig eigenlijk. In mamma's favoriete winkel. Ruim twee uren lang paste ze zonder verpinken het ene vestje na het andere truitje. Onvermoeibaar. En blij. En tevreden met wat ze zag.
Méér wou ik niet zien. Een moeder die haar levenslust langzaam maar zeker terugvond.
Daar kon geen ènkel geërgerd gesprek met een regelneef tegenop.
Moeder was blij en Olijf was blij. Met pijnlijke voeten na twee uren wachten aan het pashokje...maar blij :)
Nadien volgde nog een hapje en zowaar een bezoek aan een knutselwinkel omdat moeder een nieuw soort sjaal wil leren breien. "Ze wordt weer creatief" dacht ik. En wéérom blij. Zonder meer. Het mooiste nieuwjaarskado.
Bij terugkeer werden moeder en Olijf opgevangen door een verzorgster. Niet door de hoofdverpleegster die ik eerder aan de lijn had gehad. Ze zàt er wel, met de rug naar ons toegekeerd, maar vertikte het om zich om te draaien.
Het gevreesde tikje op de vingers volgde niet.
Althans.... niet op het moment dat Olijf aanwezig was.....
Juffrouw Hoofdverpleegster deed exàct wat Olijf had gevreesd: de willoze patiënt onder handen nemen nadat de dochter uit het zicht verdwenen was. En dàt kan ik niet hebben. Nog minder dan een dagje zinloos inventariseren.
Gelukkig - zo hoorde ik later aan de telefoon - had moeder zich kranig gehouden. Ze had gelògen :)
In onze voorbereiding van Hoofdverpleegster's verwachtte laffe aanpak had ik haar gevraagd zich te houden aan volgende statement. "Ik kon niet horen wat m'n dochter met u aan de telefoon besprak en overigens ben ik niet verantwoordelijk voor wat zij al dan niet tegen u heeft gezegd".
Wat dàt betreft, heeft m'n mamma zich van haar moedigste kant laten zien. Ze liet zich geen schuldgevoel aanpraten door een persoon die - laat ons dit even niet vergeten - alle macht heeft over haar vaak monddode patiënten.
Olijf was - m'n allermooiste kant is dit, let u even goed op - ziedend van woede dat het mens de kans niet greep om haar ongenoegen persoonlijk met mij te bespreken. Liever dan dat wendde ze zich tot de persoon die voor haar dagelijks leven van haar afhankelijk is. Hoe, in godsnaam HOE, dacht ze daarmee iets op te lossen?
Bovendien - en op dit punt heeft m'n bloed het kookpunt al lang overschreden - bleek dat de dames verpleegkundigen in een gezamenlijke inspanning fijntjes hadden vergeten om één van haar medicijnen bij te bestellen. Zo'n akkefietje wordt niet verteld aan de "naasten"....
Bijkomend kreeg mamma 's avonds een medicijn in de handen gestopt dat niet voor haar bestemd was... een aspirientje of iets "straffers"... wie zal het zeggen?... Oók niet het loggen waard, zo blijkt.
En tenslotte vernam ik dat de dokter - uw weet wel: degene die zou moeten beslissen over uitzonderlijke uitstapjes - ..... een weekje met vakantie is. In m'n ergste nachtmerrie was de plaatsvervangende verantwoordelijke dokter "dus" diegene die vorig jaar een levensgevaarlijke dosis medicijnen voorschreef aan Olijf's ma, nadat ze (dit was haar punt van verdediging...) het dossier diagonaal had doorgenomen. Een detail dat wij, liefhebbende familie, omwille van de lieve vrede NIET publiek hebben gemaakt. Zelfs niet aanhangig.
Ik hoor het grààg hoor, preken over verantwoordelijkheid.
....
De strijder in Olijf heeft zin om eens een hartig woordje te spreken met de Hoofdverpleegkundige. Over foutjes en (on)waarschijnlijkheden. En over moed of z'n tegenhanger. Om nog te zwijgen van projectie.
Maar m'n mamma is nog steeds afhankelijk van de "goede" zorgen van het personeel.
Dus zwijg ik. (ik haat het maar ik zwijg)
En beperk me voor de rest van de avond en de week tot het contentement dat ik voelde toen m'n moeder voor het eerst sinds lang weer lachte.
En loog :)
Ze lóóg! De hemel zij geprijsd!!!!!!! :):):)
M'n moeder loog... tralalalalaaaaaaaaaa
Papà - ik weet het zéker - zweefde boven ons en lachte gelukzalig mee :)
dinsdag 18 oktober 2011
Zwalpend tussen 2 en 3
Olijf is een slaper. Een doorslaper. Doorgaans....
Vannacht dus niet. Getuige daarvan deze post.
De lichten doven voor middernacht en twee uur later wakker worden in een nachtmerrie... het is m'n ding niet.
Vooràl omdat ik onlangs nog triomfantelijk beweerde niet te dromen. Althans... ik herinner me m'n dromen niet. En dat - las ik ooit ergens - heeft enkel te maken met het feit dat je niet wakker wordt in het midden van je droom.
Hetgeen theoretisch van Olijf een rustig slaper maakt.
"Trouwens", zei ik nog "ALS ik al droom, dan is dat heel gewoon. Over mensen en dingen die ik ken. Nix geen symboliek of dingen waarover ik moet gaan nadenken".
M'n woorden zijn nog geen week oud... en ik heb er al twee op m'n palmares staan. Voor de meesten onder u is dat waarschijnlijk peanuts. Twee dromen? Nix aan!
Voor Olijf dus wel.
Als je in de ene droom je petekindje zieltogend ziet sterven... potverdorie ziet "verzepen" (zoek dat maar even op, het bestaat) en op de koop toe het kind met de regelmaat van de klok ziet veranderen in een poesje, een kitten... in dezelfde erbarmelijke toestand... tja... daar schrik je wakker van.
En in de andere droom... die me vannacht wakker kreeg, ik Olijf - preutse, vervelend rechtgeaarde Olijf - gesnapt wordt tijdens een flagrante poging tot diefstal van een paar laarzen in een winkel - godsamme, in een Italiaanse winkel nog wel! - net nadat ik gemerkt had dat de kleren die ik zou kopen miraculeus stukken duurder waren geworden toen ik aan de kassa arriveerde...... POEFFFFF, op slàg wakker.
Enkele van de lezers alhier hebben dromenboeken.
Ik nodig u uit. Verklààr me asjeblief.
Want
Olijf
droomt NIET
in symbolen....
Vannacht dus niet. Getuige daarvan deze post.
De lichten doven voor middernacht en twee uur later wakker worden in een nachtmerrie... het is m'n ding niet.
Vooràl omdat ik onlangs nog triomfantelijk beweerde niet te dromen. Althans... ik herinner me m'n dromen niet. En dat - las ik ooit ergens - heeft enkel te maken met het feit dat je niet wakker wordt in het midden van je droom.
Hetgeen theoretisch van Olijf een rustig slaper maakt.
"Trouwens", zei ik nog "ALS ik al droom, dan is dat heel gewoon. Over mensen en dingen die ik ken. Nix geen symboliek of dingen waarover ik moet gaan nadenken".
M'n woorden zijn nog geen week oud... en ik heb er al twee op m'n palmares staan. Voor de meesten onder u is dat waarschijnlijk peanuts. Twee dromen? Nix aan!
Voor Olijf dus wel.
Als je in de ene droom je petekindje zieltogend ziet sterven... potverdorie ziet "verzepen" (zoek dat maar even op, het bestaat) en op de koop toe het kind met de regelmaat van de klok ziet veranderen in een poesje, een kitten... in dezelfde erbarmelijke toestand... tja... daar schrik je wakker van.
En in de andere droom... die me vannacht wakker kreeg, ik Olijf - preutse, vervelend rechtgeaarde Olijf - gesnapt wordt tijdens een flagrante poging tot diefstal van een paar laarzen in een winkel - godsamme, in een Italiaanse winkel nog wel! - net nadat ik gemerkt had dat de kleren die ik zou kopen miraculeus stukken duurder waren geworden toen ik aan de kassa arriveerde...... POEFFFFF, op slàg wakker.
Enkele van de lezers alhier hebben dromenboeken.
Ik nodig u uit. Verklààr me asjeblief.
Want
Olijf
droomt NIET
in symbolen....
maandag 10 oktober 2011
2a Estate 2011: Cominciamo, dai...
Olijf probeert de ezel uit te hangen, lees… zich geen twee keer aan dezelfde steen te stoten.
Twee intussen gekende, nagekeken en ge-dubbelcheckte wekkers moeten daarvoor zorgen.
ZES uur heeft Olijf gezegd aan haar alweer nieuwe Taxislachtoffer. En ZES uur zal het zijn.
Voor Olijf uiteraard VIER uur. Ik kan het niet laten…. Neem graag een douche vlak vóór het vertrek. Noem het gerust een ritueel dat verder nergens op gebaseerd is. Ik zal hoe dan ook fris ruiken onderweg ;)
De snoozebeurt tussen 4 en half5 levert een bescheiden geniale inval op. Gisteravond bleek het maximumgewicht nog niet bereikt. Wat lette me om die 10kg ondanks alles toch na te streven? Wat kledingstukken in het reiszakje steken die gerust ter plaatse mochten blijven. Een truitje of twee. En een extra jeans. Lekker gemakkelijk, voor frisser tijden. Een schuchtere voorbereiding op meer permanent verblijf in dat verre vaderland van me.
En mocht m’n luchtkasteel op de lange duur op een sisser uitlopen, dan nog zou die extra trui ter plaatse geen kwaad kunnen. In België zou ik hem niet missen.
De ochtendgedachte werd ten uitvoer gebracht en na een twintigtal weegbeurten (mèt en zonder tas in de hand) was Olijf overtuigd van de juistheid van het maximum toegelaten gewicht. 10 KG op de kop af. Waarvan 2 à 3 kg niet meer zouden terugkeren.
Om 6 uur stipt stond de gewillige taxidame aan m’n deur en na een straf koffietje konden we netjes op weg. Tijd om lekker bij te praten en mooie ochtendtaferelen te bewonderen.
Op de luchthaven was er zowaar nog ruim tijd voor kiekjes + ontbijt met koffie en zelfs na een (alweer) lange douanebeurt en de aankoop van een grote doos Belgische pralines, werd Olijf eens NIET opgeroepen voor de laatste opstap. Keurig op tijd en volledig ontspannen (Yep Ils, het is me gelukt!:))
Op het vliegtuig was ruimte zat en kon ik hier en daar een uiltje knappen. Echt doorslapen was er niet bij. De zetels lenen zich niet echt voor een diepe slaap en een bescheiden trossel jengelende kinderen waren niet echt bevorderlijk voor de rustige sfeer. Ik vraag me al jaren af waarom een vliegtuig altijd minstens één set onbedaarlijk huilende kinderen “meeneemt”, doorgaans niet ver van Olijf gestationeerd!!!
Dat zuigelingen bij het landen last hebben van hun gevoelige oortjes, kan er nog wel in. De dutskes voelen een onverklaarbare pijn en doen wat ze het best doen om hun ongemak te uiten: ze zetten hun keel open.
Maar onuitstaanbare jongeren die 2,5u lang afwisselend mogen joelen en jengelen, dat is er wat mij betreft over. Anderzijds…. lastige kinderen kan je – eens in de lucht – niet buiten zetten om af te koelen… good point, Olijf houdt verder haar mond :)
De aankomst was… zoals verwacht.
Twee dagen eerder had de online-meteo me al duidelijk gemaakt dat ik deze keer wègvloog van het goede weer. In België werd voor de hele toekomstige week een flinke nazomer voorspeld, terwijl il Salento minstens 2 dagen onder een dik wolkendek zou liggen. Pazienza. Warm en zonnig weer is leuk, maar dààr deed ik het niet voor. Ik wilde gewoon terùg en dat was ik aan het doen, come rain or shiny weather.
Het vliegtuig maakt bij de landing een veel bredere bocht over de Adriatische zee dan gewoonlijk. Wel 3 wolkenlagen werden doorkruist. Zicht 0. Ik vraag me af of de piloten in zulke gevallen de opdracht krijgen om verder op zee aan te vliegen… in geval van een ongeluk. Of misschien moeten de respectievelijke vliegers grotere onderlinge afstanden behouden? Wie zal het zeggen?
Wat er ook van zij… we landen 20 minuten te vroeg en horen de klassieke Tataratataaaa van Ryanair, hun sein om nog maar eens dik in de verf te zetten dat ze nummer 1 zijn als het aankomt op tijdig arriveren. Enkele reizigers schaterlachen bij het trompettergeschal… waarmee ze meteen verraden dat dit OF hun eerste Ryanairvlucht is OF de eerste die tijdig aankwam.
Ik probeer even niet te denken aan het Ryanairfiasco van twee jaar geleden, toen het vliegtuig voor onbepaalde tijd werd opgeschort en ik met zus en haar dochter een hele dag onderweg was om ter bestemming te geraken. … Voor een snoepreisje van 3 dagen was 1 volle dag reizen nèt iets te veel van het goede…
Maar goed, sindsdien heb ik geen enkele reden gehad om te klagen over Ryanair.
Deze keer geen enkele opvallende reclamecampagne voor bizarre sigaretten, geen stewards met eerder Ryanair-onvriendelijke opmerkingen (dat verhaal hebt u nog te goed, geloof ik). Eens aan boord, herkende ik zowaar een stewardess! Mag ik mezelf nu een volleerd vlieger noemen? Bijzaak.
In Brindisi word ik netjes opgepikt door m’n neef. Sinds de puberteit zijn we elkaar wat uit het oog verloren wegens zeer uiteenlopende interesses maar nu hij onze belangen behartigt, denk ik dat het logisch was dat hij me kwam afhalen. Eigenlijk is het best een sympathieke kerel, zij het soms wat pompeus (maar zelfs dàt brengt me vaak aan het lachen). Spijtig dat we elkaar zo weinig zien.
M’n zia ontvangt me naar goede gewoonte met een potje lekker homemade food. Pasta con le cozze, gevolgd door calamari e pesce fritto en een fris slaatje. Lekkerrrrrrrrr :)
Kort nadien volgt de shock. Nu ja… shock.
Haar jongste zoon en z’n vrouw (u weet wel… de mooie O) hebben beslist uit elkaar te gaan. Na 20 jaar huwelijk is dat even slikken. En voor hèn, m’n zio e zia, goed en wel van de oude stempel, is dat dubbel slikken.
Of ik eens wil polsen hoe het met de zoon was. En de schoondochter. Want ze zeggen zo weinig.
Zou ik doen. Beloofd.
Er is leuker nieuws om te vernemen… maar echt verbaasd ben ik niet. De details over het hoe en waarom van m’n ontbrekende verbazing hebben hier geen plaats.
Na de rijke maaltijd mag ik richting zeetje. Huppeldehuppel! M’n zeeeeeeeeeeeeeeetje!
Eerst is het echter nog wachten op een opklaring tussen twee regenbuien door. Neemt u het van me aan. ALS het regent in het zuiden, dan hoeft dat niet lang te duren, maar regenen DOET het !!!
De straat in het kustdorp ziet er nat en verlaten uit wanneer ik aankom. Een klein deel van m’n familie woont er nog tot eind november en dan zijn er enkele “vasten”. Kennissen zou ik hen niet noemen, eerder bekende gezichten. De onvriendelijke tabaccaio is er nog en de kruidenierster.
Half oktober zal alles hier gesloten zijn.
Na een beloofd “goed aangekomen, wat vinden jullie van de regen die ik meebracht?”-smsje aan de ouwe vlam/zomerskipper meneer G grabbel ik m’n fotoapparasie vast, rol de pijpen van m'n jeans op, steek m’n voeten in strandslippers en loop ik richting strand. Wat ziet dat er anders uit na het hoogseizoen en een paar fikse regenbuien. Rustig, sereen, stil.
Een enkeling poogt een vispartij met de hengel maar verder ben ik alleen.
Ik
Ge
Niet
Meneer G wil later op de avond wel even langskomen voor een goeiendag en Olijf vindt dat helemaal niet erg. Het is dàt of een eerste avond alleen zitten. De keuze valt me niet zwaar.
De goeiendag loopt dankzij een flesje lekkere wijn wat later uit dan voorzien. Oude en nieuwe dromen passeren de revue, de (italiaanse) politiek komt even ter sprake en een ware doch milde discussie over de dingen des levens, ervaringen en wat die met je doen. Wijn maakt de tongen los.
Olijf weet dat dit een babbel is en niets méér (nogmaals de ezelfilosofie aanhouden!) en ik tracht me bijgevolg ook niet te storen aan de telefoontjes van G’s ex die de gesprekken onderbreken. Het is allemaal een beetje déjà-vue (de èigen ex, weetuwel?) en ligt me een beetje gevoelig, maar ik doe alsof er nix aan de hand is. Het is pas wanneer hij antwoordt in giro te zijn (en daarbij heel toevallig vergeet te zeggen “con un’amica”) dat het even wringt. Maar goed, het hoeft geen belang te hebben. Ik heb al lang geleden uitgemaakt dat mijn plaats onbestaande is. Daarover nu zeurderig gaan doen is niet alleen zinloos, het zou bovendien een perfect aangename avond om zeep helpen.
Dus Olijf oefent nóg maar eens de kunst van het stilzwijgen en doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Practice makes perfect and all that :)
Even na middernacht gaan de serrande toe. G belooft voorzichtig naar huis te rijden en Olijf heeft haar eerste boottocht beet. Morgen gaan we uit varen met een koppel dat een bootreis kado kreeg van de dochter. Olijf mag mee als scheepsmaatje.
Olijf is blij.
En een heel klein beetje tipsy.
En hoort in de pikzwarte muisstille straat een krekel krekelen.
Mijn leven is heel eventjes perfect perfect.
Twee intussen gekende, nagekeken en ge-dubbelcheckte wekkers moeten daarvoor zorgen.
ZES uur heeft Olijf gezegd aan haar alweer nieuwe Taxislachtoffer. En ZES uur zal het zijn.
Voor Olijf uiteraard VIER uur. Ik kan het niet laten…. Neem graag een douche vlak vóór het vertrek. Noem het gerust een ritueel dat verder nergens op gebaseerd is. Ik zal hoe dan ook fris ruiken onderweg ;)
De snoozebeurt tussen 4 en half5 levert een bescheiden geniale inval op. Gisteravond bleek het maximumgewicht nog niet bereikt. Wat lette me om die 10kg ondanks alles toch na te streven? Wat kledingstukken in het reiszakje steken die gerust ter plaatse mochten blijven. Een truitje of twee. En een extra jeans. Lekker gemakkelijk, voor frisser tijden. Een schuchtere voorbereiding op meer permanent verblijf in dat verre vaderland van me.
En mocht m’n luchtkasteel op de lange duur op een sisser uitlopen, dan nog zou die extra trui ter plaatse geen kwaad kunnen. In België zou ik hem niet missen.
De ochtendgedachte werd ten uitvoer gebracht en na een twintigtal weegbeurten (mèt en zonder tas in de hand) was Olijf overtuigd van de juistheid van het maximum toegelaten gewicht. 10 KG op de kop af. Waarvan 2 à 3 kg niet meer zouden terugkeren.
Om 6 uur stipt stond de gewillige taxidame aan m’n deur en na een straf koffietje konden we netjes op weg. Tijd om lekker bij te praten en mooie ochtendtaferelen te bewonderen.
Op de luchthaven was er zowaar nog ruim tijd voor kiekjes + ontbijt met koffie en zelfs na een (alweer) lange douanebeurt en de aankoop van een grote doos Belgische pralines, werd Olijf eens NIET opgeroepen voor de laatste opstap. Keurig op tijd en volledig ontspannen (Yep Ils, het is me gelukt!:))
Dat zuigelingen bij het landen last hebben van hun gevoelige oortjes, kan er nog wel in. De dutskes voelen een onverklaarbare pijn en doen wat ze het best doen om hun ongemak te uiten: ze zetten hun keel open.
Maar onuitstaanbare jongeren die 2,5u lang afwisselend mogen joelen en jengelen, dat is er wat mij betreft over. Anderzijds…. lastige kinderen kan je – eens in de lucht – niet buiten zetten om af te koelen… good point, Olijf houdt verder haar mond :)
De aankomst was… zoals verwacht.
Twee dagen eerder had de online-meteo me al duidelijk gemaakt dat ik deze keer wègvloog van het goede weer. In België werd voor de hele toekomstige week een flinke nazomer voorspeld, terwijl il Salento minstens 2 dagen onder een dik wolkendek zou liggen. Pazienza. Warm en zonnig weer is leuk, maar dààr deed ik het niet voor. Ik wilde gewoon terùg en dat was ik aan het doen, come rain or shiny weather.
Het vliegtuig maakt bij de landing een veel bredere bocht over de Adriatische zee dan gewoonlijk. Wel 3 wolkenlagen werden doorkruist. Zicht 0. Ik vraag me af of de piloten in zulke gevallen de opdracht krijgen om verder op zee aan te vliegen… in geval van een ongeluk. Of misschien moeten de respectievelijke vliegers grotere onderlinge afstanden behouden? Wie zal het zeggen?
Wat er ook van zij… we landen 20 minuten te vroeg en horen de klassieke Tataratataaaa van Ryanair, hun sein om nog maar eens dik in de verf te zetten dat ze nummer 1 zijn als het aankomt op tijdig arriveren. Enkele reizigers schaterlachen bij het trompettergeschal… waarmee ze meteen verraden dat dit OF hun eerste Ryanairvlucht is OF de eerste die tijdig aankwam.
Ik probeer even niet te denken aan het Ryanairfiasco van twee jaar geleden, toen het vliegtuig voor onbepaalde tijd werd opgeschort en ik met zus en haar dochter een hele dag onderweg was om ter bestemming te geraken. … Voor een snoepreisje van 3 dagen was 1 volle dag reizen nèt iets te veel van het goede…
Maar goed, sindsdien heb ik geen enkele reden gehad om te klagen over Ryanair.
Deze keer geen enkele opvallende reclamecampagne voor bizarre sigaretten, geen stewards met eerder Ryanair-onvriendelijke opmerkingen (dat verhaal hebt u nog te goed, geloof ik). Eens aan boord, herkende ik zowaar een stewardess! Mag ik mezelf nu een volleerd vlieger noemen? Bijzaak.
In Brindisi word ik netjes opgepikt door m’n neef. Sinds de puberteit zijn we elkaar wat uit het oog verloren wegens zeer uiteenlopende interesses maar nu hij onze belangen behartigt, denk ik dat het logisch was dat hij me kwam afhalen. Eigenlijk is het best een sympathieke kerel, zij het soms wat pompeus (maar zelfs dàt brengt me vaak aan het lachen). Spijtig dat we elkaar zo weinig zien.
M’n zia ontvangt me naar goede gewoonte met een potje lekker homemade food. Pasta con le cozze, gevolgd door calamari e pesce fritto en een fris slaatje. Lekkerrrrrrrrr :)
Kort nadien volgt de shock. Nu ja… shock.
Haar jongste zoon en z’n vrouw (u weet wel… de mooie O) hebben beslist uit elkaar te gaan. Na 20 jaar huwelijk is dat even slikken. En voor hèn, m’n zio e zia, goed en wel van de oude stempel, is dat dubbel slikken.
Of ik eens wil polsen hoe het met de zoon was. En de schoondochter. Want ze zeggen zo weinig.
Zou ik doen. Beloofd.
Er is leuker nieuws om te vernemen… maar echt verbaasd ben ik niet. De details over het hoe en waarom van m’n ontbrekende verbazing hebben hier geen plaats.
Na de rijke maaltijd mag ik richting zeetje. Huppeldehuppel! M’n zeeeeeeeeeeeeeeetje!
Eerst is het echter nog wachten op een opklaring tussen twee regenbuien door. Neemt u het van me aan. ALS het regent in het zuiden, dan hoeft dat niet lang te duren, maar regenen DOET het !!!
De straat in het kustdorp ziet er nat en verlaten uit wanneer ik aankom. Een klein deel van m’n familie woont er nog tot eind november en dan zijn er enkele “vasten”. Kennissen zou ik hen niet noemen, eerder bekende gezichten. De onvriendelijke tabaccaio is er nog en de kruidenierster.
Half oktober zal alles hier gesloten zijn.
 |
| deze straat ziet er in de zomer heel anders uit. Ik hou van deze rust... |
 |
| voorwaar een schoolbusje dat tot deze uithoeken rijdt. Doet raar: school + vakantiedorp :) |
Na een beloofd “goed aangekomen, wat vinden jullie van de regen die ik meebracht?”-smsje aan de ouwe vlam/zomerskipper meneer G grabbel ik m’n fotoapparasie vast, rol de pijpen van m'n jeans op, steek m’n voeten in strandslippers en loop ik richting strand. Wat ziet dat er anders uit na het hoogseizoen en een paar fikse regenbuien. Rustig, sereen, stil.
Een enkeling poogt een vispartij met de hengel maar verder ben ik alleen.
Ik
Ge
Niet
 |
| Ik laat m'n apparasie van links naar rechts kieken. Deze keer niet goed genoeg voor panoramamontage |
 |
| Buien in de verte. Kijken hoe ze vooruitkruipen. |
 |
| Olijf's zitsteen |
 |
resten van de gisteren's zonnige zondag |
Pas wanneer de batterijen leeg blijken en ik verdomde goed weet dat ik geen reserves op zak had gestoken, keer ik huiswaarts. Het was al even opnieuw beginnen regenen, maar het waren zeurdruppeltjes en die konden me niet verjagen. Enkel het uur en het werkloze fotoapparasie kregen me weer op wandel. Hier valt de avond een uur eerder dan in België…
Meneer G wil later op de avond wel even langskomen voor een goeiendag en Olijf vindt dat helemaal niet erg. Het is dàt of een eerste avond alleen zitten. De keuze valt me niet zwaar.
De goeiendag loopt dankzij een flesje lekkere wijn wat later uit dan voorzien. Oude en nieuwe dromen passeren de revue, de (italiaanse) politiek komt even ter sprake en een ware doch milde discussie over de dingen des levens, ervaringen en wat die met je doen. Wijn maakt de tongen los.
Olijf weet dat dit een babbel is en niets méér (nogmaals de ezelfilosofie aanhouden!) en ik tracht me bijgevolg ook niet te storen aan de telefoontjes van G’s ex die de gesprekken onderbreken. Het is allemaal een beetje déjà-vue (de èigen ex, weetuwel?) en ligt me een beetje gevoelig, maar ik doe alsof er nix aan de hand is. Het is pas wanneer hij antwoordt in giro te zijn (en daarbij heel toevallig vergeet te zeggen “con un’amica”) dat het even wringt. Maar goed, het hoeft geen belang te hebben. Ik heb al lang geleden uitgemaakt dat mijn plaats onbestaande is. Daarover nu zeurderig gaan doen is niet alleen zinloos, het zou bovendien een perfect aangename avond om zeep helpen.
Dus Olijf oefent nóg maar eens de kunst van het stilzwijgen en doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Practice makes perfect and all that :)
Even na middernacht gaan de serrande toe. G belooft voorzichtig naar huis te rijden en Olijf heeft haar eerste boottocht beet. Morgen gaan we uit varen met een koppel dat een bootreis kado kreeg van de dochter. Olijf mag mee als scheepsmaatje.
Olijf is blij.
En een heel klein beetje tipsy.
En hoort in de pikzwarte muisstille straat een krekel krekelen.
Mijn leven is heel eventjes perfect perfect.
 |
| Deze zomer gekocht puur "op naam", omdat die me aanstond. Vanavond opgedronken. Lekker. Te onthouden. |
geen beeld. Enkel geluid. Van de krekel.
Die iedere nacht eenzaam zong.
vrijdag 16 september 2011
duwtje in de rug
Dat heb je soms nodig... een duwtje in de rug.
U weet het of u weet het niet: Olijf was ooit, ergens in een ver verleden, duikster.
Ik deed dat soms met veel en dan weer met minder overgave. Maar duikster was ik.
Ooit komt dat misschien nog goed en wel terug maar dat laat ik momenteel in het midden.
De Oosterschelde, in m'n laatste actieve duikjaren m'n belangrijkste "werk"terrein, trekt me niet zo erg meer aan. En zolang de Méditerraneej te ver af ligt, zullen de onderwateractiviteiten redelijk beperkt blijven.
Hoe dan ook: er wàs een tijd dat ik jongleerde met duikflessen en vissenboekjes.
Dat er in een nòg verder verleden ook een studie Biologie aan was voorafgegaan hielp alleen maar in het relatief gemakkelijk onthouden van de ooo zo broodnodige Latijnse namen.
Maar alles was stilaan, bijna ongemerkt op de achtergrond geraakt.
De boekjes raakte ik ook al een poos niet meer aan. Ieder jaar gingen er steeds minder boekjes mee op reis (gedeeltelijk ook ingegeven door de gewichtslimiet op vliegtuigbagage).
Maar zie... andermans blog geeft me een duwtje in de rug. Lehti vraagt zich af welke vis ze heeft gegeten, reactiegewijs geraken we het niet meteen eens en dan....
dàn grijpt Olijf nog eens naar een boekje.
't Is eentje dat ik ooit kado kreeg. Dertien jaar geleden om precies te zijn... waarmee u, aandachtige lezer, waarschijnlijk weet wie de gever was (maar verder is dit detail van generlei belang).
Terwijl ik zoek, vind en op Tinternet dankzij de Italiaanse naam en via de Latijnse een gepaste Néderlands benaming Google, begint het opnieuw te kriebelen. Om te zien, te weten en met kennis van zaken te spreken.
Ik ben niet zéker maar ik dénk dat Lehti, zonder het te weten, het vuurtje onder m'n water heeft aangestoken.
Afwachten maar.... :)
En nu ik tòch naar een medeblogster verwijs en denk aan het feit dat ik ongewild het onderwerp van een derde blogster "stal" ... Lehti had het vandaag over zonnen en manen.
Nét nadat ik naar huis toe keerde van een koopavond (Yessss.. het netbookje is besteld en komt maandag aan.. hetgeen m'n blogactiviteiten op reis zeer zeker zal vergemakkelijken, juich juich), vond ik op m'n weg naar huis een zon om U tegen te zeggen. Eentje zonder huizen voor (hoewel niet aan zee). Het apparasie stond helaas op superzoom en leverde dit op.
Boos op mezelf om m'n fotografische onoplettendheid mòest en zou ik de zon opnieuw vastleggen.
... en faalde jammerlijk. Alles bewogen (en ik zeg u niet waarom :))
Koos desondanks nog de juiste afrit in de hoop die oranje bal nog te kunnen zien (en nu weet u dus wèl waarom de andere foto's bewogen waren...), besefte na een ommetje dattie intussen te laag stond en "nam" dan maar dit.
Beter dan nix.
En toen...
toen reed ik braaf naar huis.
U weet het of u weet het niet: Olijf was ooit, ergens in een ver verleden, duikster.
Ik deed dat soms met veel en dan weer met minder overgave. Maar duikster was ik.
Ooit komt dat misschien nog goed en wel terug maar dat laat ik momenteel in het midden.
De Oosterschelde, in m'n laatste actieve duikjaren m'n belangrijkste "werk"terrein, trekt me niet zo erg meer aan. En zolang de Méditerraneej te ver af ligt, zullen de onderwateractiviteiten redelijk beperkt blijven.
Hoe dan ook: er wàs een tijd dat ik jongleerde met duikflessen en vissenboekjes.
Dat er in een nòg verder verleden ook een studie Biologie aan was voorafgegaan hielp alleen maar in het relatief gemakkelijk onthouden van de ooo zo broodnodige Latijnse namen.
Maar alles was stilaan, bijna ongemerkt op de achtergrond geraakt.
De boekjes raakte ik ook al een poos niet meer aan. Ieder jaar gingen er steeds minder boekjes mee op reis (gedeeltelijk ook ingegeven door de gewichtslimiet op vliegtuigbagage).
Maar zie... andermans blog geeft me een duwtje in de rug. Lehti vraagt zich af welke vis ze heeft gegeten, reactiegewijs geraken we het niet meteen eens en dan....
dàn grijpt Olijf nog eens naar een boekje.
't Is eentje dat ik ooit kado kreeg. Dertien jaar geleden om precies te zijn... waarmee u, aandachtige lezer, waarschijnlijk weet wie de gever was (maar verder is dit detail van generlei belang).
Terwijl ik zoek, vind en op Tinternet dankzij de Italiaanse naam en via de Latijnse een gepaste Néderlands benaming Google, begint het opnieuw te kriebelen. Om te zien, te weten en met kennis van zaken te spreken.
Ik ben niet zéker maar ik dénk dat Lehti, zonder het te weten, het vuurtje onder m'n water heeft aangestoken.
Afwachten maar.... :)
 |
| niet het meest flashy exemplaar onder m'n boekjes, maar wél een erg handig :) |
En nu ik tòch naar een medeblogster verwijs en denk aan het feit dat ik ongewild het onderwerp van een derde blogster "stal" ... Lehti had het vandaag over zonnen en manen.
Nét nadat ik naar huis toe keerde van een koopavond (Yessss.. het netbookje is besteld en komt maandag aan.. hetgeen m'n blogactiviteiten op reis zeer zeker zal vergemakkelijken, juich juich), vond ik op m'n weg naar huis een zon om U tegen te zeggen. Eentje zonder huizen voor (hoewel niet aan zee). Het apparasie stond helaas op superzoom en leverde dit op.
 |
| al zeg ik het zelf... het hééft wel wat... |
... en faalde jammerlijk. Alles bewogen (en ik zeg u niet waarom :))
Koos desondanks nog de juiste afrit in de hoop die oranje bal nog te kunnen zien (en nu weet u dus wèl waarom de andere foto's bewogen waren...), besefte na een ommetje dattie intussen te laag stond en "nam" dan maar dit.
Beter dan nix.
En toen...
toen reed ik braaf naar huis.
donderdag 15 september 2011
onvervalst dromen
Voor wie onder u denkt dat Olijf één en al prakticiteit en nadenkerij is...
U heeft gelijk.
Of misschien ook niet.:)
Soms wordt een hele avond gevuld met niet veel meer dan irreële dromerijen over dingen die misschien wèl en misschien niet zullen komen.
Mèt of zonder mensen die daarin een belangrijke rol spelen.
Puur fantaseren zoals een kind dat doet. Zonder limieten en zonder enige wortel in de realiteit.
Nu kan ik me afvragen of dat "erg" is of niet.
En de conclusie vandaag (en ènkel vandaag?) is .... NOPE :)
's goed genoeg voor vandaag.
Morgen is een andere dag :):):)
U heeft gelijk.
Of misschien ook niet.:)
Soms wordt een hele avond gevuld met niet veel meer dan irreële dromerijen over dingen die misschien wèl en misschien niet zullen komen.
Mèt of zonder mensen die daarin een belangrijke rol spelen.
Puur fantaseren zoals een kind dat doet. Zonder limieten en zonder enige wortel in de realiteit.
Nu kan ik me afvragen of dat "erg" is of niet.
En de conclusie vandaag (en ènkel vandaag?) is .... NOPE :)
's goed genoeg voor vandaag.
Morgen is een andere dag :):):)
 |
| Been there, done that, bought the T-shirt AND saw the movie. |
 |
| Giglio di mare... ooit gezien op enigste paasbezoek ooit |
 |
nog nooit mogen aanschouwen ginder.
Te onthouden :)
|
(Olijfnoot: één van de voordelen kinderloos & single zijn: je kan zo onwaarschijnlijk worden als je wil.... geen haan die ernaar kraait :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
 |
| voor de goeie maat nog eentje postdatum toegevoegd :) |
(allemaal internetpluks overigens...)
zaterdag 27 augustus 2011
Estate Italiana 2011: Zaterdag 16 juli – Stella Marina I°
Eens in de zoveel tijd mag een mens omgaan met onvoorziene omstandigheden.
Meestal voorspelt zulks niet veel goeds maar gelukkig hoeft dat niet altijd zo te zijn.
Zoals nu (of “toen”, vermits deze post retrospectief ter blogge gaat… maar dit geheel terzijde).
Vrijdag 15 juli kent een vroege start. Om 4 uur in de ochtend om precies te zijn. Schoonbroer en dochter E vertrekken terug naar huis. E heeft nog een weekje paardenkamp op het programma staan schoonbroer popelt om thuis terug op z’n fiets te mogen springen.
Olijf, zussen en de andere kinderen blijven nog even in Italië. Wij – de zussen – hebben nog één en ander te regelen m.b.t. nalatenschappen, te betalen rekeningen en te ontcijferen familiale gewoontes, die papà bij leven en welzijn steeds in een waas van geheimzinnigheid afhandelde.
Onze vakantie is een mengeling van werk en relax deze keer.
Na terugkeer van het vliegveld – inmiddels 6u30 – trekt Olijf de nog stille straten van het dorp in. Nu is het zonlicht op z’n mooist. Dit mag ik niet laten liggen.
Rond achten volgt het ontbijt op het balkon: voor de meeste Italianen een zeer vreemde notie.
Ontbijt voor hèn bestaat uit een caffè of cappuccino in de bar om de hoek met éventuéél een cornetto of een brioche. De kinderen kunnen thuis desgewenst wél rekenen op een kom warme melk met suiker en verzopen koekjes. Echt gezinsmatig samen ontbijten, compleet met brood, boter, Nutella en al, is een concept dat hen vreemd lijkt.
Hoezeer “la tavola” dé verbroederingsplaats bij uitstek is voor de modale Italiaan, ’s ochtends is ze dat niet.
Maar ik wijk alweer af.
Vanochtend hebben Olijf en zussen een afspraak met nonkel A om de rekening van het water – la bolletta dell’acqua – op onze naam te laten zetten. Daarvoor moeten we naar de Acquedotto, de Aquaduct als het ware.
Heerlijk zo’n ouwerwets aandoende bewoording. Het refereert overduidelijk nog naar lang vervlogen tijden, naar zwoegende Romeinen die in het zweet huns aanschijns het hele Romeinse Rijk voorzagen van – voor die tijd – prima werkende watergeleidende bouwwerken.
Vreemd, hoe een volk ogenschijnlijk zo efficiënt kon zijn destijds… terwijl nù……….
ik verlies me alweer in mentale zijstraatjes. Zal wel wat te maken hebben met vakantie, denk ik.
Pazienza :)
Wanneer we de wachtzaal binnenstappen – kaal en ongezellig maar wèl met aria condizionata, yeehaa – ziet het er niet goed uit. Tien wachtenden vóór ons. Aan de ons gekende mediterrane snelheid zal dit nog uuuuuren duren, denken we. Bovendien legt een bord ons uit dat de loketten om 13 u onherroepelijk sluiten, wachtenden of niet. Wij zijn net vóór de middag gearriveerd… omdat er minder klanten zouden zijn. Ik vind 10 wachtenden vóór ons al ruim voldoende.
Ik hou ervan om de doorsnee-Italiaan te observeren in z’n dagdagelijkse doen: wachtzaal binnen en buiten lopen, sowieso organisch vergroeid met zonnebril en gsm. Hoe oud ze ook zijn, altijd (of meestal) zéér verzorgd uitgedost. Het imago – la bella figura – blijft van het opperste belang.
Het verbaast me – meer dan een beetje – wanneer ik zie hoe snel de rij wachtenden slinkt. Het verbaast me zo mogelijk nog méér wanneer “onze” loketman lijkt te weten wat hij doet.
Ik geef toe: door ervaringen in het verleden gelóóf ik niet echt in de efficiëntie van de gemiddelde werkmensch hier in het Zuiden. De beste, belangrijkste en gemakkelijkste “postjes” verkreeg je hier meestal niet om wat je kòn maar dankzij de connecties die je had.
Hetgeen z’n weerslag had op de werklust en –snelheid.
Mààr – het dient gezegd – onze loketman doet z’n werk, legt alles geduldig (2 keer) uit en zit daarbij – ondanks z’n leeftijd en licht overgewicht dat hem schijnt te hinderen – toch maar weer mooi te wezen terwijl hij het doet :)
Meer dan eens wens ik bij mezelf dat ik ergens een ingebouwde camera had om de gezichtsuitdrukkingen, de houding en het gegesticuleer te filmen.
Het zuiderse leven zoals het is, zeg maar. Mi piace, mi piace tantissimo :)
De te ondernemen stappen om de waterrekeningen bij één van de dochters te laten toekomen, zijn niet te onderschatten, maar als we alles correct begrepen hebben… zou alles binnen een aantal…. maanden…. in orde moeten zijn…. Leve de EU.
Fast Forward naar de avond…. want hier wilde ik arriveren.
Aan de bar van m’n neef wordt een mini-concertje georganiseerd. De percussionist is z’n schoonbroer en het groepje komt een tribute brengen aan Bob Marley. Reggae is niet echt m’n ding maar de band klinkt erg goed en het brengt wat leven in de brouwerij (en geld in neef’s kas, neem ik aan).
Ergens in de loop van de avond krijgt onze tafel een ciao di passaggio – een vluchtige groet. Olijf ciao-t bijna automatisch terug, kijkt de passant vanuit haar ooghoek aan…. en voelt haar hart een wipje maken.
Ik herken G, een oude vlam.
…
puntje puntje puntje
…
Stelt u zich er maar niet te veel bij voor. De heer in kwestie had nooit enige andere interesse in Olijf dan wat men gerust passatempo (tijdverdrijf) mag noemen. Olijf bevond zich destijds nog op een punt in haar leven waar ze meende dat aandacht in haar persoon een hoogst ongebruikelijke – bijna niet te geloven – gebeurtenis was. (Stom ja… dat weet ik vandààg ook. Maar toen was toen en nu is nu, laat het me daarbij houden)
Als de aandachtgever in kwestie op dat moment “per ongeluk” de juiste dingen deed en zei, was een meis als Olijf verloren.
Hij blij met enkele dagen verzet, Olijf tot over haar oren verliefd. Dat is ongeveer een correcte samenvatting.
Dat hij – uiteraard! – na de zomervakantie niet inzag waarom er nog contact diende te wezen… het ging er bij Olijf niet in.
Kort en bondig… veel onnodig ludduvudduh en een navelpiercing waren het eindresultaat.
Trekt u zich verder van die navelpiercing niet veel aan. Wie weet wordt dat ooit nog eens een verhaaltje op zich…. :)
G was dus na zo’n slordige 13 jaar terug opgedoken, had gedag gezegd en was weer in de nacht verdwenen….
Enkele minuten later keerde hij uit de nacht terug… en hield halt… voor een praatje.
Hoe het met me was, dat het erg lang geleden was en wat ik tegenwoordig zoal deed.
Smalltalk.
Chiacchiere.
Dat hij nu een zeilboot had, zei hij. Waarmee hij uitvoer met klanten. Soms tot in Griekenland.
“Fijn” dacht ik. “Een zeilboot”. En verder dacht ik nix.
Of ik al ooit gezeild had, wilde hij weten.
Neen, dat had ik nog niet. Wel al op eentje gevaren, maar met gestreken zeilen.
En of ik de dag nadien wat te doen had.
… puntje puntje
… nee, m’n zaterdag zag er nog maagdelijk blank uit.
Hij had dat weekend geen boekingen maar had wel zin in en dagje chillen op zee met een oude bekende.
En we waren weinig, maar oude bekenden waren we zéker.
…
Wel wel…
Zulke uitnodigingen neemt Olijf graag aan, oude vlam of niet.
En zo geschiedde dat Olijf met haar 13 jaar oude ludduvudduh een dag doorbracht op zee, op de Stella Marina 1°.
Met zeilen, broodjes, sappig fruit, wijn en mooie achtergrondmuziek.
Onmogelijk om in woorden uit te drukken. Iets wat– op dat eigenste ogenblik – nix meer te maken had met ouwe vlammetjes, vonkjes of anderssoortig vuurwerk. Gewoon zeilen (en jà, Olijf deed méé en leerde zelfs wat Italiaanse vaktermen), chillen en … oh ja…. de onderkant van de boot een poetsbeurt geven.
Dàt herinnerde ik me nog levendig: m’n grenzeloze bewondering voor G’s apnee. Hij kon dat goed, er-rug goed zelfs. En ook dat heeft iets wonderlijks… als dat soort dingen je interesseren.
Olijf – misschien een “wetenswaardig” stukje info – was als kind vaker ònder dan boven water te vinden was en heeft in haar hele leven slechts één competitieve opstoot gekend: de langste apnees doen van alle kindjes aan het strand, jongens en meisjes inbegrepen. Met die achtergrond mag het duidelijk wezen dat G’s onderwaterkunde wat later in m’n leven diepe indruk maakte op mij.
Ademloos brachten we beiden een uur door onder de boot, ieder aan zijn/haar kant. Ademloos… omdat lucht onder water zo schaars is. Méér bedoelde ik daar niet mee :)
Met de poetsbeurt had ik m’n snoepreisje wel min of meer terugverdiend, vond ik, zelfs al vond ik de karwij leuk.
Na afloop bedankte ik G van harte voor een schitterende dag. Ik meende het. Hij had me met de boottocht een onverwacht plezier gedaan. Eén van die dingen die je niet op voorhand kan plannen.
Op het feest van Santa Cristina wou hij het vuurwerk van op z’n boot zien, zei hij.
Of ik zin had om erbij te zijn… als hij nix anders “aan de hand” had.
Welja, indien nix anders aan de hand, zou vuurwerk op het water me wel kunnen boeien.
No strings attached. Want zo hoort dat te gaan voor de goede verstandhouding.
“Vabbeh, allora ci sentiamo”
Very very no strings attached, mocht u het niet weten.
“We horen ons dan nog wel”. Dat is wat gezegd wordt.
Wat je hóórt te horen, is dat we ons misschien ook weer NIET horen… en dat dat dan ook OK hoort te zijn.
Olijf begrijpt zo’n dingen inmiddels wel.
’t Is vakantie.
Meestal voorspelt zulks niet veel goeds maar gelukkig hoeft dat niet altijd zo te zijn.
Zoals nu (of “toen”, vermits deze post retrospectief ter blogge gaat… maar dit geheel terzijde).
Vrijdag 15 juli kent een vroege start. Om 4 uur in de ochtend om precies te zijn. Schoonbroer en dochter E vertrekken terug naar huis. E heeft nog een weekje paardenkamp op het programma staan schoonbroer popelt om thuis terug op z’n fiets te mogen springen.
 |
| Luchthaven Brindisi: moet er nog suiker zijn??? |
Onze vakantie is een mengeling van werk en relax deze keer.
Na terugkeer van het vliegveld – inmiddels 6u30 – trekt Olijf de nog stille straten van het dorp in. Nu is het zonlicht op z’n mooist. Dit mag ik niet laten liggen.
 |
| dit is óók een vakantiebeeld... minder mooi maar net zo goed realiteit |
 |
| de oudjes komen buiten |
 |
| de honden ook... |
 |
| eerste naar rechts en aankloppen bij Olijf :) |
Ontbijt voor hèn bestaat uit een caffè of cappuccino in de bar om de hoek met éventuéél een cornetto of een brioche. De kinderen kunnen thuis desgewenst wél rekenen op een kom warme melk met suiker en verzopen koekjes. Echt gezinsmatig samen ontbijten, compleet met brood, boter, Nutella en al, is een concept dat hen vreemd lijkt.
Hoezeer “la tavola” dé verbroederingsplaats bij uitstek is voor de modale Italiaan, ’s ochtends is ze dat niet.
Maar ik wijk alweer af.
Vanochtend hebben Olijf en zussen een afspraak met nonkel A om de rekening van het water – la bolletta dell’acqua – op onze naam te laten zetten. Daarvoor moeten we naar de Acquedotto, de Aquaduct als het ware.
Heerlijk zo’n ouwerwets aandoende bewoording. Het refereert overduidelijk nog naar lang vervlogen tijden, naar zwoegende Romeinen die in het zweet huns aanschijns het hele Romeinse Rijk voorzagen van – voor die tijd – prima werkende watergeleidende bouwwerken.
Vreemd, hoe een volk ogenschijnlijk zo efficiënt kon zijn destijds… terwijl nù……….
ik verlies me alweer in mentale zijstraatjes. Zal wel wat te maken hebben met vakantie, denk ik.
Pazienza :)
Wanneer we de wachtzaal binnenstappen – kaal en ongezellig maar wèl met aria condizionata, yeehaa – ziet het er niet goed uit. Tien wachtenden vóór ons. Aan de ons gekende mediterrane snelheid zal dit nog uuuuuren duren, denken we. Bovendien legt een bord ons uit dat de loketten om 13 u onherroepelijk sluiten, wachtenden of niet. Wij zijn net vóór de middag gearriveerd… omdat er minder klanten zouden zijn. Ik vind 10 wachtenden vóór ons al ruim voldoende.
Ik hou ervan om de doorsnee-Italiaan te observeren in z’n dagdagelijkse doen: wachtzaal binnen en buiten lopen, sowieso organisch vergroeid met zonnebril en gsm. Hoe oud ze ook zijn, altijd (of meestal) zéér verzorgd uitgedost. Het imago – la bella figura – blijft van het opperste belang.
Het verbaast me – meer dan een beetje – wanneer ik zie hoe snel de rij wachtenden slinkt. Het verbaast me zo mogelijk nog méér wanneer “onze” loketman lijkt te weten wat hij doet.
Ik geef toe: door ervaringen in het verleden gelóóf ik niet echt in de efficiëntie van de gemiddelde werkmensch hier in het Zuiden. De beste, belangrijkste en gemakkelijkste “postjes” verkreeg je hier meestal niet om wat je kòn maar dankzij de connecties die je had.
Hetgeen z’n weerslag had op de werklust en –snelheid.
Mààr – het dient gezegd – onze loketman doet z’n werk, legt alles geduldig (2 keer) uit en zit daarbij – ondanks z’n leeftijd en licht overgewicht dat hem schijnt te hinderen – toch maar weer mooi te wezen terwijl hij het doet :)
Meer dan eens wens ik bij mezelf dat ik ergens een ingebouwde camera had om de gezichtsuitdrukkingen, de houding en het gegesticuleer te filmen.
Het zuiderse leven zoals het is, zeg maar. Mi piace, mi piace tantissimo :)
 |
| net naast de Acquedotto: lovely pastels :) |
 |
| en er rechtover: E' severamente vietato lasciare la moto sul marciapiede. TEN STRENGSTE verboden de motor op het voetpad achter te laten. Er stonden er inderdààd geen. Leren ze eindelijk luisteren?..... |
De te ondernemen stappen om de waterrekeningen bij één van de dochters te laten toekomen, zijn niet te onderschatten, maar als we alles correct begrepen hebben… zou alles binnen een aantal…. maanden…. in orde moeten zijn…. Leve de EU.
Fast Forward naar de avond…. want hier wilde ik arriveren.
Aan de bar van m’n neef wordt een mini-concertje georganiseerd. De percussionist is z’n schoonbroer en het groepje komt een tribute brengen aan Bob Marley. Reggae is niet echt m’n ding maar de band klinkt erg goed en het brengt wat leven in de brouwerij (en geld in neef’s kas, neem ik aan).
Ergens in de loop van de avond krijgt onze tafel een ciao di passaggio – een vluchtige groet. Olijf ciao-t bijna automatisch terug, kijkt de passant vanuit haar ooghoek aan…. en voelt haar hart een wipje maken.
Ik herken G, een oude vlam.
…
puntje puntje puntje
…
Stelt u zich er maar niet te veel bij voor. De heer in kwestie had nooit enige andere interesse in Olijf dan wat men gerust passatempo (tijdverdrijf) mag noemen. Olijf bevond zich destijds nog op een punt in haar leven waar ze meende dat aandacht in haar persoon een hoogst ongebruikelijke – bijna niet te geloven – gebeurtenis was. (Stom ja… dat weet ik vandààg ook. Maar toen was toen en nu is nu, laat het me daarbij houden)
Als de aandachtgever in kwestie op dat moment “per ongeluk” de juiste dingen deed en zei, was een meis als Olijf verloren.
Hij blij met enkele dagen verzet, Olijf tot over haar oren verliefd. Dat is ongeveer een correcte samenvatting.
Dat hij – uiteraard! – na de zomervakantie niet inzag waarom er nog contact diende te wezen… het ging er bij Olijf niet in.
Kort en bondig… veel onnodig ludduvudduh en een navelpiercing waren het eindresultaat.
Trekt u zich verder van die navelpiercing niet veel aan. Wie weet wordt dat ooit nog eens een verhaaltje op zich…. :)
G was dus na zo’n slordige 13 jaar terug opgedoken, had gedag gezegd en was weer in de nacht verdwenen….
Enkele minuten later keerde hij uit de nacht terug… en hield halt… voor een praatje.
Hoe het met me was, dat het erg lang geleden was en wat ik tegenwoordig zoal deed.
Smalltalk.
Chiacchiere.
Dat hij nu een zeilboot had, zei hij. Waarmee hij uitvoer met klanten. Soms tot in Griekenland.
“Fijn” dacht ik. “Een zeilboot”. En verder dacht ik nix.
Of ik al ooit gezeild had, wilde hij weten.
Neen, dat had ik nog niet. Wel al op eentje gevaren, maar met gestreken zeilen.
En of ik de dag nadien wat te doen had.
… puntje puntje
… nee, m’n zaterdag zag er nog maagdelijk blank uit.
Hij had dat weekend geen boekingen maar had wel zin in en dagje chillen op zee met een oude bekende.
En we waren weinig, maar oude bekenden waren we zéker.
…
Wel wel…
Zulke uitnodigingen neemt Olijf graag aan, oude vlam of niet.
En zo geschiedde dat Olijf met haar 13 jaar oude ludduvudduh een dag doorbracht op zee, op de Stella Marina 1°.
Met zeilen, broodjes, sappig fruit, wijn en mooie achtergrondmuziek.
Onmogelijk om in woorden uit te drukken. Iets wat– op dat eigenste ogenblik – nix meer te maken had met ouwe vlammetjes, vonkjes of anderssoortig vuurwerk. Gewoon zeilen (en jà, Olijf deed méé en leerde zelfs wat Italiaanse vaktermen), chillen en … oh ja…. de onderkant van de boot een poetsbeurt geven.
Dàt herinnerde ik me nog levendig: m’n grenzeloze bewondering voor G’s apnee. Hij kon dat goed, er-rug goed zelfs. En ook dat heeft iets wonderlijks… als dat soort dingen je interesseren.
Olijf – misschien een “wetenswaardig” stukje info – was als kind vaker ònder dan boven water te vinden was en heeft in haar hele leven slechts één competitieve opstoot gekend: de langste apnees doen van alle kindjes aan het strand, jongens en meisjes inbegrepen. Met die achtergrond mag het duidelijk wezen dat G’s onderwaterkunde wat later in m’n leven diepe indruk maakte op mij.
Ademloos brachten we beiden een uur door onder de boot, ieder aan zijn/haar kant. Ademloos… omdat lucht onder water zo schaars is. Méér bedoelde ik daar niet mee :)
Met de poetsbeurt had ik m’n snoepreisje wel min of meer terugverdiend, vond ik, zelfs al vond ik de karwij leuk.
Na afloop bedankte ik G van harte voor een schitterende dag. Ik meende het. Hij had me met de boottocht een onverwacht plezier gedaan. Eén van die dingen die je niet op voorhand kan plannen.
Op het feest van Santa Cristina wou hij het vuurwerk van op z’n boot zien, zei hij.
Of ik zin had om erbij te zijn… als hij nix anders “aan de hand” had.
Welja, indien nix anders aan de hand, zou vuurwerk op het water me wel kunnen boeien.
No strings attached. Want zo hoort dat te gaan voor de goede verstandhouding.
“Vabbeh, allora ci sentiamo”
Very very no strings attached, mocht u het niet weten.
“We horen ons dan nog wel”. Dat is wat gezegd wordt.
Wat je hóórt te horen, is dat we ons misschien ook weer NIET horen… en dat dat dan ook OK hoort te zijn.
Olijf begrijpt zo’n dingen inmiddels wel.
’t Is vakantie.
Abonneren op:
Posts (Atom)