Het gouden randje van een donderwolk

Maandag ontving ik slecht nieuws. En dàt terwijl ik hoopvol telefoneerde om m'n moeder een extra weekje vakantie kado te doen aanstaande zomer. In juli.

"Helaas", zei de vriendelijke nefroloog me aan de andere kant van de lijn, "uw dialysereservatie werd niet bevestigd en we hebben alle beschikbare bedden bezet".

Nix meer vrij in Juli. Nix in Augustus. Geen drie en geen twee weken. Ook niet één week. Zelfs geen dag.
En dat moest ik mijn moeder vertellen. Dat ik, haar dochter, haar eerste vakantie sinds 2009 naar de vaantjes had geholpen door langdurig getwijfel, gepalaver en geplan.

Met de moed der wanhoop begon ik als een bezetene opnieuw te plannen. Ik zou m'n moeder rond de middag zien en wou met alle geweld een nieuw alternatief klaar hebben. Dat nooit éven goed kon zijn als wat ze eerst had gehoopt maar dat beter was dan helemaal niets.
Vakantieschema's van andere collega's uitpluizen, collectief verlof mee in overweging nemen, Juli bekijken, September bekijken. Werk bekijken.... óók werk bekijken, uiteraard.
Zenuwachtig woog ik diverse alternatieven tegen elkaar af, waarna een plan begon te groeien.
Razendsnel.
Wie moest ik daarvoor inschakelen? Ziekenhuis hier, Ziekenhuis ginder, vluchten heen en terug, auto, nodige medicatievoorschriften, minimale voorbereidingstijd.....m'n werkgever....
Zus zou helpen met het ziekenhuis hier. Oef.

Moeder, die mooi op de Pinkstermaandagmiddag binnenwandelde met een zak vol rommelmarktaankopen.... viel even stil toen ik haar het slechte nieuws moest brengen. Je zou van minder... Dochter Olijf probeerde meteen een paar voordelen te verzinnen voor het pas uitgevonden alternatief.
... en dat bleek te helpen...
Enkele uurtjes later leek ze zich vrij goed te hebben aangepast aan de gewijzigde plannen. Oef.

Nog vóór ik dinsdagochtend op het werk arriveerde, had ik al vernomen dat de transfer voor Ziekenhuis België geen probleem zou zijn. Een kwartier later toonde m'n baas zich ook heel begripvol.
Sjongejonge toch... als alles éven vlot bleef verlopen, was er nog hoop.

De rest van de details bespaar ik u. Ik hou het op een schitterende mix van begripvolle samenwerking, massa's positivisme, goed gevoel en nog veel betere hoop.

Waardoor uw Olijf NU kan zeggen dat de tickets geboekt zijn en de ziekenhuizen op de hoogte. Met volle steun van alle betrokken partijen.

Twee weken moeder-dochter-vakantie. Zonder kleinkinderen weliswaar. En zonder toevlucht tot de hulp van de zussen. Maar het was mijn rommel en die moest IK maar opruimen. Terecht.

M'n gouden randje?
Zonder het te weten, maakte ik nòg iemand blij. Op hete kolen blijkt die te zitten. Omdat een weerzien met ruim een maand vervroegd werd.
Nou ja..... ik vind dat leuk :):):)

Knutselen, maar dan ànders

(Deze foto kon er blijkbaar nog nèt bij...... straffen toebak :))

A volte

A volte... penso....
e poi non penso più...:)

om dingen die gebeuren
en waarvan ik niet weet wat denken

Of peins: hierover hoef ik helemaal niets te denken. Gewoon... zijn... nietwaar :)

Wèl nog even nadenken of ik in de - nabije of anderssoortige - toekomst minder cryptisch wil zijn dan dít :)

Usanze

Binnenkort verlaat Olijf even het land.
Precies wanneer en voor hoe lang zeg ik u lekker niet (een mens moet gek wezen om ALLES op het wwweb te zetten... waar ligt de grens niewaar?)

Hoe dan ook. De reis leidt naar... yep! Holadijee!
Het Diepe Zuiden! Het dorpje aan zee! De rust! De familie!....

Kort na m'n boeking "ziet" Olijf haar neef. Die ginds woont.
Het blijde nieuws wordt verkondigd en onthaald op een goede reactie. Oef.

Tot...
"Jij komt bij ons slapen". Bij ons.. dat is bij zijn moeder, mijn tante.
Lief mens, daar niet van. 100% moeder, 200% verzorgster.

"Nee nee", probeer ik snel. "Ik wil niemand tot last zijn".
Het IS wat met familie. Enerzijds weet ik perfect dat "last" niet het juiste woord is. Er wordt me vaak genoeg gezegd dat we vaker moeten komen, dat er massa's logeerbedden zijn en dat we altijd welkom zijn.
Maar goed... mensen zéggen zoiets ook soms uit moreel plichtsbesef.

Maar daar krijg ik het. Het antwoord. Even snel als het mijne.
"Je bent helemaal niet tot last. Trouwens m'n moeder zal blij zijn met je gezelschap"

F*ck. Ik zou haar dus een dienst bewijzen.... Moreel dilemma.

En hij doet er nog een schepje bovenop.

• Hij: de verbeteringswerken aan zee zijn nog niet klaar. Olijf: Ik kan ook één van de appartementen boven gebruiken, toch? Daar werd niet gewerkt.
• Hij: Ja maar.... het is vochtig en koud aan zee!  Olijf: Hee, je vergeet waar ik vandaan kom. Trouwens, ik heb een elektrisch vuurtje en meneer G zou me nog een gasvuurtje bezorgen (wat Olijf natuurlijk biezonder lief vond van meneer G :) )
• Hij: Je zit daar moederziel alleen! Ràzendgevaarlijk joh! Alleen F de zwerver is er nu nog. Olijf: Dan nodig ik F es uit voor een lekker warm avondmaal. Zal hij blij zijn :)

Zelfs m'n laatste spottende noot neemt hij niet voor lief.
Olijf MOET en ZAL bij de familie slapen.

Voorlopig geef ik het op. We zullen verder praten wanneer ik ter plaatse ben, zeg ik. En daarmee zwijgt hij even, denkend dat hij "gewonnen" heeft.

Het is altijd opletten geblazen wanneer je je buiten je eigen cultuur begeeft. Zelfs als wordt die "andere" cultuur verondersteld gekend te zijn dankzij wijlen papà...
U weet wellicht wat ik bedoel. Soms is het erg onbeleefd om een aangeboden kopje thee te weigeren (dat is wat het Egyptisch kappersjongetje me lang geleden zei). Of nog onbeleefder om een gekregen kadootje "goed te maken" door er zelf eentje terug te geven. Hiermee schijn je aan te geven dat je de schenker wil overtroeven.
Oppassen geblazen dus.

Zo vraag ik me onderhand dus ook af of het verstandig is om m'n willetje van doorgewinterde alleenstaande onafhankelijke vrouw door te drijven.
Enerzijds heb ik geen zin om tante, nonkel of neven op hun gastvrije tenen te trappen.
Anderzijds kijk ik uit naar de stilte en eenzaamheid van een verlaten vakantiedorp. Het uitgaan en terugkeren wanneer ik daar zin in heb, zonder te hoeven zeggen of ik thuis zal zijn voor het avondeten. Of anderen wakker te maken bij m'n thuiskomst.
Gaat u nu  overigens niet denken dat Olijf van het zware uitgangstype is. Toen ik laatst ginds was, lag ik meestal rond tienen in bed....
Maar je moet je opties open kunnen houden als verstokte vrijgezel... niet?

Zoals ik het zie, heeft de modern single goeie en kwaaie momenten.
De winter is de periode bij uitstek voor de kwaaie. Kerst doorworstelen. Valentijn ook. Lange donkere avonden die allemaal, stuk voor stuk alléén doorgebracht worden.
De goeie momenten liggen hem in het ontmoeten van nieuwe mensen, het afspreken waar en wanneer je wil met (oude) bekenden. Aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.

Dus tja... het wringt een beetje wanneer van mij verwacht wordt dat ik in een gezinnetje probeer te passen, net wanneer ik vrij en blij m'n ding kan doen...

Voor alle zekerheid check ik nog even bij meneer G. Hoe dat zit met die geplogenheden. Le usanze del posto.
En dat blijkt niet eens zo erg te zijn. Hij schijnt dat te herkennen. Familie en vrienden die hun gastvrijheid een beetje "opdringen" zonder vraag naar de wensen van de gast.
Ik moet niet wakker liggen van een weigering, laat hij me weten.

Dus ga ik er nog even over nadenken, ... maar niet te lang.
De zee trekt me te veel aan.
De gulden middenweg zal  gevonden worden... hoop ik :)

Trouwens... m'n gas(t)vuurtje was al besteld! :)

Il Suocero

De laatste weekenddag bestond vooral uit opzoekwerk.
Vrienden uitwuiven, dat éérst. Maar daarna opzoeken. En boeken.

De vrienden die ik op bezoek had, waren van de goede soort.
Iets bizars doen ze met Olijf. Ze pompen me vol energie.

Hoe weinig tijd ik afgelopen weekend ook had, plots begon ik te stofzuigen, afstoffen, opruimen en afwassen. Het maakte hen niets uit maar Olijf was ieder "vrij" ogenblik in de weer. Gewoon, omdat ik dat wilde.
Vriend F die tientallen jaren geleden een jaartje of wat bij ons kwam wonen, spant de kroon.
Hij is was een jongen die zichzelf door de middelbare school heeft gesléépt. Ik vraag me zelfs af of hij die ooit heeft afgemaakt, maar dat detail doet er vandaag helemaal niet meer toe.

Rond z'n twintigste besloot hij vrijwel van de ene dag op de andere om "het" te komen proberen in België. Z'n beste maatje was destijds het vriendje van m'n zus en die ging hierheen komen uit liefde. F. kwam mee voor morele steun.
Van hen beiden had F. op papier de minste mogelijkheden. En hij feestte wel wat af, het dient gezegd.
Maar hij werkte ook. Alle jobs die hij - buitenlandse jongen zonder één woord Nederlands - kon krijgen, pakte hij aan. Waar hij ook ging, Z'n werkmakkers en bazen zagen hem met spijt vertrekken. Maar dat heb je met interimklusjes...
Op z'n ukkie bouwde hij zelfs een mooie vriendenkring op. Kroegmakkers, dat wel, maar hij had niemand nodig om z'n handje vast te houden. 

Ongeveer een jaar later keerde hij terug naar huis. Geen idee wat hij daar ging doen. Tot hij een meisje uit Noord-Italië ontmoette en ook hij ditmaal uit liefde naar het Noorden vertrok.
Hij viel - zo pleegt men te zeggen - met z'n gat in de boter. Want soon-to-be-schoonpapa had enkele jaren voordien een bedrijfje opgestart en daar kon hij aan de slag.
Het duurde echter niet lang vooraleer de bijna-schoonzoon méé ging denken, de automatisering van de productielijnen opdreef, zelfs nieuwe machines ontwierp.
Schoonpapa gaf hem - terecht - steeds meer verantwoordelijkheden. F. was begonnen op de werkvloer en klom de spreekwoordelijke ladder op.
"Tja, mooi makkelijk" hoor ik u denken, "als Schoonpapa aan het roer staat".

Olijf heeft Schoonpapa gekend. Een zeer aimabele heer maar ook een zakenman. F. zou z'n positie niet gekregen hebben als hij het niet waard was geweest. Per slot van rekening had Schoonpapa z'n hele hebben en houden in het bedrijf gestoken. Dat gooi je niet zomaar weg in een vlaag van nepotisme.

Intussen is Schoonpapa niet meer. Helaas. Hij wordt gemist.
Maar F. heeft het bedrijf schitterend overgenomen. Het is groter dan ooit, ze doen zaken met zowat de hele wereld èn nemen bedrijfjes in het buitenland over of gaan joint ventures aan over de Grote Plas.
Niet meteen iets wat je zou verwachten van een mènneke dat met moeite z'n middelbare school afmaakte.

En zo gebeurt het dat Olijf een biezondere bewondering heeft voor F. Niet alleen om z'n kunnen maar ook om z'n serene vriendschap. Een vriendschap waarin nix mòet.
Horen we elkaar een (half) jaar niet, dan is dat OK. Af en toe komt er een berichtje om ons aan te porren nog eens langs te komen. Of dat zij hierheen reizen. Als het gààt. Als het niet gaat, ook goed. We vinden wel een ander moment.

Z'n echtgenote, haar zuster en haar moeder kennen we ook. Allemaal geadopteerde familie. Zeer warme mensen. Oprechte.
...
Die ons aan het eind van het weekend bij "het laatste avondmaal" vragen om elkaar wat vaker te kunnen zien. Want goede vrienden mag je niet uit het oog verliezen.
Olijf zegt snel ja om niet te tonen dat het haar diep ontroert (maar ik ben het wél :))

Wanneer je een goed voorbeeld ziet, dan mag/moet je dat volgen lijkt me.
En dus... poetste Olijf dat het een lieve lust was.
En boekte dat werk-uitstapje dat ze al maanden voor zich uit schoof.

There's no time like the present is zowat het belangrijkste dat dit weekend me bijbracht.
Dat je momenten moet koesteren en kansen grijpen. Want voor je't weet, kan het te laat zijn.
Schoonpapa - il suocero - verloor de strijd tegen een plotse ziekte vóór hij met pensioen kon gaan en eindelijk de tijd zou hebben om met z'n geliefde vrouw alle uitstapjes te doen die ze hadden uitgesteld.
F. en zijn schoonfamilie hebben de waarde van het NU helemaal begrepen. Door een tragisch verlies maar goed... ze hebben het gesnopen. En gaven het nòg maar eens door aan Olijf en de haren.


En nu wat pix.
Samen zijn met hoedjes op (het was Carnavalweekend en Olijf ging op zolder champagneglazen zoeken, vond die niet maar stootte wel op de verzameling hoofdtooien... dingen die - tot mijn verbazing - iedereen met het grootste plezier opzette) :)

vrouwen op hun plaats :)

De hoedjes gingen pas àf op het eind van de avond. NIET op Olijf's verzoek. Gewoon uit plezier :)

Zondag Nieuwpoort. ZON! (en wind...)

Hondenbordje. 1 van m'n zwaktes :)

klaar voor de zomer?

"nogal" koud...

Maandagochtend: terug naar huis :(

RIP cozza pinna...

Wat hectisch rommelend en ruimend in huis (Olijf verwacht bezóek dit weekend...) stoot ik tegen een wankel rek.
Een halve seconde later ligt ie tegen de grond, in gruzelementen.
M'n oude cozza pinna.  Eentje die ik helemaal zelf had opgehaald tijdens een duik.
Een dode, anders had het niet gemogen.

Een cozza pinna is nix meer of minder dan een reuzenmossel. Duikers en snorkelaars hebben die wel her of der gezien, half of driekwart ingegraven in de zeebodem.
Pinna nobilis oftewel Noble Pen Shell voor wie het graag opzoeken wil.
Endemisch voor de Middellandse zee, wordt tot een kleine meter groot (leeftijd mij onbekend) en stilaan bedreigd omdat de mossel een delicatesse zou zijn.

Ik heb ze nooit gegeten.
En het exemplaar dat ik bovenhaalde was op dat moment overduidelijk morsdood. Geen dier meer te bekennen in de schelp.
Ik herinner het me nog duidelijk... hoe ik hem vond, twijfelde, hem uit het modderige zand loswrikte en ietwat beschaamd mee naar boven bracht. Hoe ik aan de duikleider teken deed als om te vragen "Màg het? Is het OK als ik hem meeneem?"... en hij knikte "Doe maar".

Hoe ik hem ooit tot in België heb gekregen, herinner ik me niet. Vermoedelijk heb ik hem meegegeven met m'n zus die destijds nog vaak met de auto kwam (vanwege een hele trossel erg jong kroost).
Maar ik had hem dus al jaren. Op een wankel rek.

En vandaag viel ie met een smak tegen de grond.

En dat vind ik spijtig....
Ik was fier op m'n nobele reuzenmossel. Hij was zo'n 45 à 50 cm lang. Ergens op de helft van z'n leven gestorven dus, om godweetwelke reden. Tot ik em vond en bovenbracht en meebracht en uitstalde en vrijwel elke dag bekeek.

Nu, ik heb er nòg eentje. Maar hoe die ooit in m'n bezit kwam, kan ik me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Hij ziet er ook niet zo verweerd en doorleefd uit als die andere, die nu kapot is.
De overblijver doet me niet zoveel.... maar die is blijven liggen waar ie lag.

Ach ja.
Weer een stom stukje "vroeger" in de vuilbak.
Zou ik? Hem wegsmijten?
.... MOET eh....

mijn cozza pinna... of wat er van over blijft

en zó zag ie er eerst uit... maar dan stukkkkken mooier...

Ach... ik laat hem nog even liggen tot morgenvroeg. En dan moet ie weg.
Ssssssonde.

2a Estate 2011. Me hunt you cook.. or not.

Donderdag 29 september

Het is een schandaal!
Voor de derde dag op rij werd ik uitgenodigd voor een dagje boot. Dit had ik nooit durven dromen, bootgewijs dan.
Dat er gedurende de hele week een boottochtje in zat, zoveel ging er bij Olijf nog wel in…. misschien, als ik héééél veel geluk had, kon er een tweede dagje af.
Maar drie dagen op rij?

En toch… dit is m’n deel en ik ben er niet rouwig om.
Ik mag op zee, op zee, op zeeeeeee!... en zou dus goed gèk moeten wezen om domweg “nee” te zeggen.
Voor de noodzakelijke afspraken heb ik het meeste geregeld, er werd zowaar zelfs rommel en tuin geruimd… genoeg om m’n geweten te sussen.

(eeuwen?)oude nachtkastjes gedemonteerd. Met hamer en schroevendraaier.
Dit is "werk" :)

Na het “Passo a prenderti. Arrivo tra una decina di minuti”-telefoontje, pak ik m’n boeltje bij elkaar. Zwemvliezen, duikmasker en tuba gaan mee. Misschien ga ik vandaag es voor het eerst IN het water? De voorbije dagen bracht de strakke wind me steeds op andere gedachten.

Eens op de boot merk ik (met enig plezier) dat ik de noodzakelijke handelingen voor het vertrek begin te kennen. Olijf is niet graag een nutteloos scheepsmaatje. Iets met m’n kost aan boord verdienen enzo, hoewel meneer G al duidelijk maakte dat m’n aanwezigheid hem pleziert.
Vooraleer u denkt dat Olijf weer op wolkjes loopt, ziehier een verduidelijkende uiteenzetting.
Meneer G wil graag uit zeilen, zo vaak hij kan. Alléén is dat eerder moeilijk, waardoor een medereiziger, eender wèlke medereiziger, op z’n minst handig is. Het klassieke verhaal van elkaars rug krabben.
Dat ik m’n nautisch contentement niet weet te verbergen en dat zeilgedoe graag onder de knie wil krijgen, vindt hij fijn, heel fijn. Een “passie” delen is leuk, zelfs al is het “maar” een passie voor de zee.
Vandaar… meneer G is content met z’n scheepsmaatje en Olijf is dat ook omwille de dagjes op de boot.

de boot helt "een beetje" vandaag.
Het kadertje hangt horizontaal.... ja écht :)

Verder zwijg ik.
ECHT..., ik zwijg.
Hij ook.
Op de boot wordt uitzonderlijk veel gezwegen.
Zwijgen en luisteren naar de golven en de wind is biezonder aangenaam, ontdek ik.
En het is gemakkelijk. Ik hoef geen onderwerpen te bedenken en zou het ook niet kùnnen nu.
M’n hoofd is het grootste deel van de dag opvallend leeg en voor het overige vind ik het moeilijk om me “naar behoren” te gedragen. [De kameleon in Olijf komt weer boven. "Naar behoren" is levenswijze van mij... misschien moeilijk te verdedigen (ook al omdat meneer G het èrg heeft op "jezelf zijn" en Olijf het nu even niet is, maar dat weet hij niet :))... maar kijk... Olijf kameleon't er weer op los....]

Ieder land heeft zo z’n gewoontes en omgangsvormen. De sociale geplogenheden tussen een koppel ex-zomerliefjes in Italië ken ik niet echt. In België vind ik in zulke situaties m’n weg min of meer op het gevoel af. Hier zijn m’n sociale antennes om godweetwelke reden klaarblijkelijk uitgeschakeld… waardoor ik “stil” val.
Hij – óók niet zo’n grote prater – schijnt dat stilvallen niet echt erg te vinden.
Waardoor we in stilte zeilen.
Tenzij om bij te sturen. Letterlijk dan. Wanneer Olijf aan het roer staat en langzaam maar zeker uit koers geraakt. Dan stuurt hij even bij. Met woorden of hij neemt het roer gewoon over. In ’t laatste geval hoeft er niet echt gepraat te worden. De ene neemt het roer, de andere laat los. Zo simpel is dat.

Rond enen leggen we de boot voor anker.
Hij gaat voor het eerst in nagenoeg 3 maanden (de duim, weetunogwel?) een rondje speervissen. Olijf gaat voor het eerst in 2 maanden snorkelen en onderzoeken hoe haar eigen apnee geëvolueerd is na jaren zonder zwembadtraining.


“Hoe lang zal je weg zijn?” vraag ik hem wanneer hij op het punt staat te vertrekken.
Het is een veiligheidsvraag. Wie bij de boot blijft, moet een idee hebben  hoe lang lang is. Mocht er wat gebeuren en lang tè lang is geworden.
“Un paio di ore” zegt hij (enkele uurtjes)… waardoor ik weet dat dat alles kan zijn tussen 2 en 3 uren, realistisch gesproken. Vóór die tijd hoef ik me geen zorgen te maken.
En hij vertrekt.

Olijf's gerief :)

 Het eerste uur hou ik me bezig met m’n eigen apnee. Oren testen, adem testen … hoe diep geraak ik en hoe lang kan ik er blijven?
Geen idee hoe diep de bodem onder de boot is, maar ik moet erheen.
De eerste keer valt dik tegen. Ik haal de bodem nèt en vind al snel dat ik weer omhoog moet. Een tiental meters moet ik het nog uithouden vooraleer ik aan de oppervlakte opnieuw een ademteug kan nemen.
Na enig oefenen hou ik het een tiental seconden vol op de bodem.  Af en toe komt een school middelgrote vissen kijken wie die vreemde vis is, maar lang kan ik niet blijven hangen bij hen, hoezeer het me ook spijt. Het is zinloos om risico’s te nemen. Aan boord kan niemand me helpen ingeval van een syncope. Niet spelen, Olijf….
Na een uurtje hou ik het voor bekeken.   Op de boot heb ik nog minstens 1 uur om wat aan de kleur te “werken”.  Af en toe hou ik zijn boei in het oog. Die verplaatst zich nog: Olijf is gerustgesteld.
Af en toe denk ik aan hoe hij zich moet voelen na 3 maanden verplichte water-stop. En dan bedenk ik dat het gevoel waarschijnlijk niet in woorden uit te drukken is. Pesca in apnea is z’n tweede natuur, het is z’n grote passie. Ik neem me dan ook voor om er niet naar te vragen…

Drie uren na z’n eerste duik keert hij terug.
“Tutto apposto?”  vraagt hij me. Alles in orde?
Ik knik en antwoord “Tutto apposto?”.
Hij straalt, lacht en knikt.
Hij voelt zich goed.
Meer moet ik niet weten.
Dus zwijg ik opnieuw.
Waarna hij vertrekt “a due ricci”. Hij gaat het aperitiefhapje opduiken: zeeëgels.

Toegegeven: het hééft wel wat…. een man die de maaltijd thuisbrengt. Nou ja…. “thuis”…. bij wijze van spreken maar u weet wat ik bedoel. Olijf wordt af en toe graag een beetje ouderwets :)

Na nog eens een half uur keert hij terug met de buit. Een netje vol zeeëgels en twee vissen: een sarago en een dentice. Hoe dan ook twee tandbrasemsoorten maar verder onvertaalbaar wegens…. geen Nederlandse woordenschat voorzien. Lezer Lehti weet dat intussen :)

Boven Dentice, Onder Sarago fasciato

sarago (goed opletten Lehti :))

Dentice

vissen ontschubben met vork. Speciale techniek :)

Ik vraag hem naar z’n eerste vangstbeurt, waarna ik alles van naaldje tot draadje te horen krijg. Hoe hij de sarago  zag, hoe de sarago zich op de bodem voor dood hield, hoe hij twee keer moest schieten, enzovoort enzoverder. Voorwaar interessant, gezien z’n enthousiasme. Het verbaast me hoe een kleine bijvraag telkens weer een zeer uitgebreid antwoord krijgt :)
Ongeveer het langste gesprek van de dag.

Na uitgebreid genieten van het zeeëgelapertief volgt een eenvoudig maar smakelijk broodje. Tijd om de vis nog aan boord te bereiden, was er niet. Ik durfde niet voor te stellen om me in het keukentje onledig te houden met kokerelwerk voor de vers gevangen vis. Alweer… potverdorie….faalangst. There’s nooooo way dat Olijf de vis even lekker kan klaarmaken als la mamma dus hou ik m’n mond (en m'n twijfelachtige kooktalenten voor mezelf). En heb voor één keer spijt dat ik niet in het klassieke rollenpatroon kan glippen: me Tarzan you Jane. Me hunt, you cook. Ach ja… ik zwijg en concentreer me op m’n broodje. Maar voel me “onvoldoende”. Niet volledig. Zoals dat zou horen. En zoals dat fijn zou (kunnen) zijn. Maar nu niet dus… omdat falen in publiek me niet afgaat.

Ricci openen en reinigen.
Niet slecht, die idee van de handschoen. Te onthouden...

en dit géle eet je dus op. Lekkkkkkkerrrrrrrrr!!!!!

Bij de terugreis is de wind weer aangetrokken, Olijf kan nu maar beter niet aan het roer staan.
We zwijgen nog een beetje méér en arriveren net voor donker in het haventje. Alles wordt netjes ingepakt en ik word naar huis gereden.
G is moe. De uren in het water hebben hem uitgeput. Capisco.
Morgen blijft Olijf aan land. G heeft andere verplichtingen en Olijf ook. Beetje papierwerk en rijtjeschuiven bij diverse diensten. Morgen besteed ik meer aandacht aan m’n familie.
Drie dagen op een boot….schandalig! (geveinsde bloos :))

2a Estate 2011: Voorbereidingen om te blijven

Woensdag 28 september

Woensdag = marktdag. Altijd al geweest. Gallipoli. Grote markt, echt wel grote markt.

In m'n carrière van marktganger in den vremde (in België doe ik weinig moeite om naar een markt te gaan.... spijtig eigenlijk), heb ik de mercato van Gallipoli 2 of 3 keer weten verhuizen. Da's gemiddeld eens in de 15 jaren....
Deze zomer had ik de nieuwe marktplaats al gevonden. Het was weer wennen.
Nadat je door jaren ervaring hebt geleerd waar de beste schoenenkramen zijn of welke straat je in moet om de lekkerste olijven te vinden.... wordt het hele concept door elkaar gegooid. Geen straten meer. Nu staat alles op een vierkant plein.
Wat op het eerste zicht handiger zou moeten lijken - zo'n Romeins getint dambordpatroon - .... een onoplettend shopper als Olijf is al snel het Noorden kwijt.
Gelukkig zal nichtje O me bijstaan in de lijdensweg :)

Maar eerst: naar de kapster!
Met de Vespa.
Dan Markt
en dan....????? Geen plannen. Héérlijk :)



7u36: Olijf is al wakker, aangekleed en blogt op bed :)



Op weg naar... na 45 jaar eindelijk het wegkapelletje  van dichtbij bekeken

hier ter plaatse verongelukt? Geen idee. Vroeger druk kruispunt, nu zo goed als verlaten baan

Olijf promoveert van fotograferend autorijder tot fotograferend vesparijder.
Sowieso hogere moeilijkheidsfactor...
Aandacht voor het truitje om 8u37 in de ochtend

nix speciaals. Dit betekent enkel iets voor Olijf :)

Olijf en nichtje O hebben een ingewikkeld plan ontworpen om kapperbezoek slash marktbezoek zo optimaal mogelijk te laten verlopen.
Olijf rijdt met de vespa naar Sannicola. Nichtje O doet hetzelfde, maar met de wagen.
In Sannicola stapt Olijf in de wagen en rijden we samen naar de kapster. O heeft nix xpeciaals te doen, dus komt gewoon méé naar de kapster. Fijn :)
40 minuten en 18 € later (ik vrààg u, waar vind je dàt nog???) rijden we samen verder naar de markt in Gallipoli, alwaar nichtje O het navigatiegewijs overneemt. Nadat Olijf het stuur heeft overgenomen om de wagen te parkeren. Nichtje O is daar niet zo goed in :)

Olijf weet wat ze wil op de markt. De eerste twee dagen waren aan de frisse kant. Een beetje winterachtige kledij zou niet ongepast zijn. Kledij die lekker hier mag blijven. Voor volgende keren. Voor de toekomst.

Ik bereid me voor op m'n plan om m'n verblijf hier permanenter te maken. En doe wat vrouwen het best kunnen in zo'n geval: shoppen.
Nodig: enkele truitjes, enkele jeans, gesloten schoenen, gemakkelijke casual wear thuisbroek, een paar kleurtjes nagellak, toiletgerief, haarborstels.... allemaal spullen die NIET terug meegaan naar België. M'n kleerkast aan zee moet worden aangevuld :)
Niet alles wordt gevonden. En zelfs doorwinterde shopster O raakt na een tijd de kluts kwijt. Ook zij weet niet meer waar we al gepasseerd zijn en waar niet. Maar dat geeft niet.... het is bijna middag en we hebben dorst. Het is verdòmde heet geworden op deze 28ste september.

De reden waarom we beiden met eigen vervoer naar Sannicola kwamen, vervalt. O zou bij haar ouders gaan pranzare maar dat heeft ze inmiddels blijkbaar afgezegd. Een aperitiefje onder vrouwen lijkt dan ook een zéér geschikt idee. Zij weet een goeie bar op de corso.

Il corso is nòg zo'n fantastisch begrip. Het is niet meer of minder dan de straat of de avenue.
Een nààm erbij hoeft niet, zolang je maar weet over welke corso de andere het heeft. In welke stad met andere woorden. Iedere stad/gemeente heeft maar één corso. Waar je afspreekt. Waar je elkaar terugvindt. Ter hoogte van één of andere bar, fontein of standbeeld. Om daarna te doen wat "moet" gedaan worden: wild uitgaan of gezellig samenzijn....
I love it.

O trost Olijf dus mee naar een bar op de corso waar je lekkere hapjes kan nemen bij het apertief. Olijf volgt in blind vertrouwen. Tussendoor lopen we nog enkele winkels binnen. O koopt een paar schoenen met métershoge hakken. Olijf neemt een extra truitje mee. Voor de winter. In Italië. Je weet maar nooit...

En dan... de bar. Martinucci. Ik fotografeer het bord om niet te vergeten.
Olijf gaat voor een Spritz, nichtje O houdt het bij een fruitsap. Beiden met stuzzicchini, hapjes.
Ik denk dat er enkele schaaltjes chips en olijven zullen worden geserveerd maar ben zeer blij verrast met wat wordt aangevoerd. Laat de foto's even voor zichzelf spreken. Tussen haakjes: het drankje mèt hapjes kost maar 2 euro per persoon méér dan het drankje zonder hapjes..... Volge wie volgen kan....

Ik vind dit pure poëzie....

Enjoy. Knappe nichtje O én enige foto van Olijf in de hele reeks :)

Ergens doorheen ons apertief gaat de gsm. Boot call (niet te verwarren met booty call).
Meneer G. Die wil weten of namiddag zeilen tot de opties behoort.

Nu.... Olijf heeft inmiddels geleerd dat altijd klaar staan geen goed idee is. Het heeft wat weg van "ik heb geen eigen leven dus ik spring wanneer je me belt".... nooit een gezonde houding.
Deze week maak ik een uitzonderlijke uitzondering. Het weer is  - zelfs voor deze streken - abnormaal goed, m'n tijd hier is beperkt én die boot calls (en ja hoor, toegegeven, ook het gezelschap) zijn na m'n weekje hier sowieso niet meer mogelijk.
Een beetje egoïstisch-gawèg aanvaard ik dus ieder aanbod dat me leuk lijkt. Zelfs al is het soms een beetje last minute. Meepikken wat mee te pikken valt. Morgen weet je maar nooit, juist?
Nichtje O kan niet mee ondanks de spontane uitnodiging. Ze heeft een avondje bioskoop in het vooruitschiet en een zeiltocht is nooit op de minuut af te plannen.

Blij met het kapsel, de aankopen en het gewèldig aperitiefuurtje rijdt Olijf - alweer op de rode vespa - terug naar het appartement, pakt haar boeltje bij elkaar en wacht op de chauffeur.

Alweer - dit wordt vervelend blogmateriaal - beleeft Olijf een onvoorstelbare namiddag op zee.
No further comment....

2a Estate 2011: Mal di mare....

 Dinsdag 27 september

Olijf is van dienst. Als scheepsmaatje/gezelschapsdame/algemeen slaafje?
De functie heeft geen naam... wèrkelijk... die heeft geen naam.
Ik werd uitgenodigd om samen met meneer G uit te varen voor een "wat ouder" paar. Om halfacht in de ochtend moet ik klaar staan voor voorbereidende boodschappen en klaarmaken van de boot.
Meneer G meent blijkbaar dat het bootuitje (boot-uitje dus) eerder deze zomer voor voldoende "ervaring" (ahum) had gezorgd om Olijf zonder al te veel schaamte mee aan dek te nemen. Om te helpen indien nodig, of gewoon om gezellig te doen met de gasten.
Hoewel.... ik blijf me afvragen hoe gezellig je kan doen met wildvreemden als je de taal wel goed maar niet meesterlijk machtig bent.

Ik ben daar een beetje raar in, denk ik. In smalltalk verkopen. Ditjes en datjes. Koetjes en kalfjes.
Vooral in vreemde talen.
Raar, zeg/denk ik... maar misschien ook helemaal niet. De gedachte wortelt in onzekerheid, zeer waarschijnlijk. Maak u klaar voor een streepje analyse :)

Op feestjes en bijeenkomsten allerhande heb ik het altijd al moeilijk gevonden om koetjes en kalfjes boven te halen, ik geef dat grif toe. Het valt me éxtra moeilijk als ik zulks moet doen met wildvreemden.... in welk geval koetjes en kalfjes (én het weer natuurlijk) de beste - wegens bijna enige - aan te snijden onderwerpen zijn. Sommige mensen zijn daar meesters in en Olijf heeft daar zeer grote bewondering voor.
Een gesprek gaande houden, zelfs wanneer er au fond - in de grond dus - nix wezenlijks gezegd wordt.
Het heeft een sociale functie... waar ik dus nix van begrijp. Om die op te bouwen. Of te onderhouden.

Met bekenden lopen de conversaties heel wat vlotter. Aanknopingspunten zoals "hoe is het met het nieuwe liefje", "hoe doen de kids het op school" of "is de verhuizing goed verlopen" en alle daaruitvolgende bijvragen zijn meer m'n ding. Alles wat ik daarvoor hoef te doen, is details onthouden over vrienden/familieleden/kennissen. Details die later kunnen aangewend worden voor de start van een nieuw gesprek. Details die hopelijk ook aantonen dat hij/zij en zijn/haar leven me ook wèrkelijk interesseren. ... Enzo...
DAT vind ik makkelijk. Het over feiten hebben. En gevoelens ook... Olijf is en blijft een vrouw. Wij praten over gevoelens. En over wat de andere moet gevoeld of gedacht hebben toen hij/zij deze of gene handeling ondernam. En hoe wij ons daar naderhand over voelden... enzovoort enzoverder...
U, vrouwelijke medelezer, herkent het wel.
En U, mannelijke medelezer, herkent het ook, zij het misschien met een paar (licht?) sarcastische bijbedenkingen :)

Af en toe een (hopelijk) grappige kwinkslag/ondertoon/wending tussendoor vindt Olijf ook nog fijn. Zeer fijn zelfs. Te ondergaan of zelf te initiëren. Maar bon, wat spelen met woordjes, gevoelentjes en alle combinaties daartussenin.
In het Vlaams. Dat gààt.

In andere talen verstà ik die dingen, vind ze meestal biezonder grappig en kan dan ook mateloos genieten van de taaleigen woordspelingen. Maar deelnemen.... helaas. Beperkt.
Koetjes en kalfjes idem dito. Beperkt.

Hetgeen me terugbrengt naar een boot met twee wildvreemden op.
Meneer-en-Mevrouw-35-jaar-getrouwd en hopeloos overdressed omdat dochterlief hen tot het moment van aankomst niet had gezegd welke de verrassing was. Allebei in zondagse tenue. Zij met een deux pièce-ke en hoge hakken, hij met keurig gestreken broek & hemd, bijpassend vestje en sokken in de gepoetste zondagsschoenen.
Ik vind het bizar dat je als dochter geen hint geeft naar de gepaste "uitrusting" voor een dag als deze. Een boot op zee vereist toch een zekere dresscode? Niet? Het gaat hier niet om de gekende chichi Docksides of dergelijke. Gewoon een gemakkelijke schoen en een winddichte jas... zùkke dingen :)

Gelukkig oogt mevrouw ondanks haar ongepaste kledij zeer optimistisch. Ze heeft er duidelijk zin in, wind of geen wind. En er is wat wind. En wolken. Grijze donkere wolken...
Meneer heeft een minder geruststellende uitdrukking. Ik zou zweren dat ik hem al lichtgroen zie wegtrekken terwijl hij voet op het passerelletje zet...



DIT is de boot die u zoekt :)
Kom binnen in Il Portolano, wandel recht naar beneden, eerste rechts, eerste links, eerste links



Het weer is nog even afwachten...

wachten en kijken. Komen de wolken hierheen of niet?

Slecht weer heeft neiging om aan land te blijven.
Wij gaan op zee... no problemo dus :)

Eens van wal, stel ik vast dat meneer G best wel goed is in chiacchiere (de koetjes en kalfjes). Ook in het geruststellen van z'n cliënteel. Hier en daar doet ook Olijf een poging om bij te springen, praktisch en verbaal.
Het praktische lukt. Het verbale ... hàlf. Ik blijf me niet 100% op m'n gemak voelen in zo'n situaties, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zei het al: onzekerheid. Zolang ik de taal(kundige situatie) niet voldoende meester ben, blijf ik een sociaal kalf. Ach ja :)
Het schijnt meneer en mevrouw niet op te vallen want we blijven leuk aan de praat.
Tot meneer toch stilaan om een emmertje vraagt.... en z'n innerlijk blootlegt.

Veel vroeger dan voorzien keren we terug. Trop is teveel. Meneer kàn niet meer. Zelfs het zacht geklots van golven in de luwte, eens voor anker aan l'Isola di Sant'Andrea,  kan z'n oversture maag niet meer tot bedaren brengen.

Ik vind het un vero peccato. Niet voor ons. Voor hèm. En z'n vrouw, ocharme... die alles zo geweldig leuk vond. De sukkel voelde zich driemaal slecht. Eén keer om puur fysieke redenen. Eén keer omdat hij de huwelijksverjaardag van z'n echtgenote om zeep had geholpen. En één keer omdat hij had moeten ... u-weet-wel... in ons bijzijn.

Behalve een paar troostende woorden zeg ik nix. Het lag niet aan hem, vind ik... maar aan z'n dochter. Een verrassingsbootreis schenken aan je zee-gevoelige vader.... tsk tsk tsk :) Die gedachte hou ik wijselijk voor mezelf.

Eens meneer en mevrouw terug vaste grond onder de voeten voelen, vraagt meneer G of ik ergens heen moet. Dat moet ik niet.
Gewoon terug op zee dan? kijkt hij....
Ooooh yes. Gewoon terug op zee.

Meneer G aan "il timone". Soms is het hoofd eraf kappen het eenvoudigste.
Olijf heeft geen zin in disputen over herkenbaarheid :)
(en voor de rest ben ik niet echt wreed van ingesteldheid, wees gerust :))

'k hield van het zachte licht in afwachting van onweer-geen onweer?

aan stuurboord: dreigende lucht

aan bakboord: alles helder

moeilijk te zien, maar meer dan een uur lang deed een regenboog z'n best om volledig rond te komen :)

ziet u dat lijntje door de foto lopen?
Vislijntje :)
Vis (hieronder) heeft het geweten....of net niet...

Voor de liefhebber: alletterato, een kleine tonijnachtige (Euthynnus alletteratus)
Ook voor Olijf een nieuwe naam

Wat ben ik een pietzak :)

Er wordt een visje gevangen. Eentje dat ik niet meeneem naar huis. Vandaag niet.

Mijn eerste volledige dag eindigt met een broodje tomaat-olijfolie-grof zeezout. Méér dan dit wil ik niet. Het lekkerste broodje ter wereld.

Olijf, een broodje tomaat en TG1 op teevee.

En daarna .... wat digitaal schrijfwerk. Eindelijk digitaal bloggen op reis :)

E anche oggi sono contenta :)