Weer es wat nieuws

Olijf deed vandaag weer es wat nieuws.
Helaas.... het goed fatsoen verbiedt me om het "nieuws" in 't lang en in 't breed hier neer te schrijven.
Zelfs in 't kort en in 't smal zou niet helemaal betamen.

Voor de annalen, deze van Olijf dus, moet het hier ... nou ja... "even" neer.

Bij deze. Neer.

Maar in het licht van
nieuws
en het uitproberen ervan
kruiste uitgerekend vanavond
deze spreuk me,
...
die ik terstond kopieerde en plakte in m'n FB-omslagfoto.

Deze dus.
I like. 
I like very much :)

Justin Timberlake

U denkt...
nu is Olijf het Noorden kwijt.

Klopt.
Ben het Noorden kwijt.
Het Zuiden gelukkig niet. En Timberlake ook niet. Hij vond het. Samen met z'n (toen nog) toekomstige bruid Jessica Biel.

U weet het intussen: Olijf weet nix van cultuur. Of wat daarvoor moet doorgaan. Zelfs in flauw afkooksel.
Dit betekent dat ik enkel wéét dat Timberlake en Biel namen zijn waarvan ik wéét dat ze moeten ronken ... maar daar houdt het grosso modo ook op.

Tot ik een mailtje krijg van zus, die af en toe - om godweetwelke reden - door roddelblaadjes bladert (ik neem aan dat zij, net als wij allemaal, die blaadjes lezen bij de kwàffeur... niewaar?) en me via mail meldt dat het bekende koppel elkaar het ja-woord gaf in .... oh yes, there IS a god... Puglia. :)

Eén van de roddelberichten lees je hier. Met een bescheiden fotoreeks. Van de streek. De GEOGRAFISCHE streek welteverstaan :)

Laat het Borgo Egnazia Resort in Savelletri, Brindisi nu op een slordige 1u40 minuten rijden zijn van Olijf's persoonlijk paradijsje.... dat ook tijdelijk ter beschikking kan gesteld worden voor fijne herinneringen... aan prijzen die nèt iets bereikbaarder zullen zijn voor de gewone stervelingen die uw Olijf pleegt te kennen.

zulke toevalletjes/onverwacht berichtjes vind ik leuk.
Timberlake of Timberland..... ik maal er niet om.
Maar als het goed genoeg is voor Timberlake
dan is het goed genoeg voor Olijf.
Zeker weten :)

Santa Maria al Bagno: 130 km en 1u40 zuidelijker dan Savelletri.... MINSTENS even mooi :)

Voor één keer permitteerde ik me een foto op "origineel formaat". Grensoverschrijdend een beetje, gezien de limieten van m'n blogvenster.
Maar u moet begrijpen.... ik ben zo fiiiiiieeeeeeeeeer :):):):)

Naar het werk rijden met dèze muziek

Rij naar je werk
op een herfstochtend
...
een zonnige
...
en zet dit muziekje op

Zeg me
dat je helemaal vrolijk wordt :)

Want dat deed ik.
Ondanks de file tegen richting
en de kijkfile in mijn richting.

Ik wiebelde op en neer op de autostoel.
Hoofd heen en weer
en meelippen, zelfs al ken ik de tekst niet.

Liedje een keer of vier beluisterd.
En vrolijk
vréselijk vrolijk
op het werk gearriveerd.

Rido :):):):):)

Fortune Cookies

Al opruimend in de SD-kaart van het foto-apparasie bots ik op enkele foto's die ik eerder deze week nam.
't Is intussen algemeen geweten dat het beeldmateriaal op deze blog vaker als illustratie is bedoeld (in een poging om uw weledele aandacht erbij te houden) dan een poging om artiestiekerig  te zijn.
Hoewel... iederéén denkt wel es graag dattie "het" kan, foto's nemen.

Olijf kiekt en doet maar wat, de laatste jaren vaak met een blogje in het achterhoofd... hetgeen tot het bizarre fenomeen leidt dat nog weinig van m'n fotootjes een levend persoonsmens tonen. ... (dode ook niet.. het zou verdorie raar zijn...)
Erger nog: ik betrap mezelf erop dat mij bekénde (en dus dierbare) personen steeds minder vaak in m'n beeldarchief voorkomen.
Omwille van de blog.
Omdat ik hen niet herkenbaar op Tinternet wil smijten.

Een enkele vroeg me ooit in paniek - toen ze hoorde dat ik openbare dingen schreef - of zij "toch asjeblief niet op de foto's stond?" Want dat had ze niet graag. En ik begrijp dat.
Een andere liet langs haar neus weg weten dat ze niet graag gekiekt wordt en al helemaal niet op Tinternet wil met haar aantrekkelijke tronie. Want (and I quote) "Herinneringen leg je niet vast op foto. M'n mooiste momenten zitten allemaal hièr (wijst naar haar brein) en daar koester ik ze".
Alweer knikte Olijf in vol begrip.
...tot een gemeenschappelijke kennis me liet weten dat dame waarvan sprake wel dègelijk en wel degelijk vààk op Tinternet stond in andermans foto-album. Getagd en al.
Het lijkt erop - en méér dan lijken doet het niet en verder kan het Olijf geen ene r**t schelen - dat mevrouw eerder niet geassociéérd wil worden met bepaalde individuen van haar keuze. Ainsi soit-il.

Bon, het foto-apparasie is altijd mee (op enkele - helaas soms "cruciale" - momenten na).

En zo geschiedde dat het Olijf's beurt was om afgelopen week de traditionele spaghetti-avond te verzorgen. En iedereen gezellig rond de tafel zat tot nichtje G vroeg of Olijf een dessertje had.
Dat had ik niet, shame on me.

Maar nichtje G liet zich hierdoor niet van de wijs brengen en ging op ontdekkingstocht in Olijf's (nieuwe, jaja!) keuken. Ze zocht en vond.
Gelukskoekjes.
Vervàllen gelukskoekjes.

Ze opeten mocht niet meer, ècht niet meer. Ze bleken al een jaar onbruikbaar te zijn. Niet geschikt voor menselijke consumptie.
"Geeft niet" zei G, "we kunnen ze toch nog lezen???"
Dat dacht ik wèl ja :)

Waarna de koekjes deskundig en eerlijk werden verdeeld, geopend en gelezen.
Wijsheid uit een koekje.
Geen Confucius say, helaas, maar toch vermakelijk.

Uit respect voor de koekjes omdat ze zo lang stil bleven liggen in m'n (nieuwe, jaja!) keuken én omdat we ze nooit hebben kunnen proeven, deed het foto-apparasie dienst als laatste eerbetoon vooraleer de wak geworden Glückskekse roemloos de vuilbak in verdwenen en alle spreuken netjes verzameld werden door verzamelaar-by-default nichtje G.

Olijf's Fortune... ik neem alles op als een compliment, zelfs dat impulsieve :)

pre-vuilbak

Pliezant fait-divers.
Maar nu weet ik nog steeds niet hoe een Fortune Cookie smaakt.
...
Zou ik es een nieuwe doos kopen?
... :)

ACtion.... aaaaaand .... CUT!

... but it's not a wrap... not quite yet.

Alweer een hoofdstuk in Olijf's leven: de ramen.

Ze moesten eruit.

Na jaaaa... ze hàdden nog kunnen blijven zitten, maar Olijf wou ze eruit.

Met name het raam op de benedenverdieping. Dat zat (zit nog steeds, zie verder) te laag om eindelijk eens aan die keuken van me te kunnen beginnen.

Na jàren denken, plannen, twijfelen en nóóit es beslissen, deed ik het eindelijk tóch... ik besliste.

Eind vorig jaar bestelde EN betaalde ik meteen de laatste nog te vervangen ramen in m'n huis.

Dat betalen is een fiscaal dingetje, nix van aantrekken :)

Het verdict eind 2010 was: ongeveer half februari als het weer het toeliet.

En inderdaad, 16 februari zouden de ramen binnenkomen. Kort nadien had ik een afspraak vast: vrijdag 25 februari zouden "de mannen" komen. Maandag, mijn vrije dag, kon niet want die hield de aannemer voor grote klussen.

Olijf was dus overduidelijk een kleine klus, vermits ik op het eind van de week gepland werd. Bon, ik kon dat "aannemen", dus nam een dagje verlof.

In "den bouw" weet je maar nooit, dus naarmate de dag naderde, werd ik stilaan nerveuzer.

Het zou toch niet vriezen? Want met vriesweer beginnen ze niet aan metselwerken.

"Grijs maar overwegend droog en zacht", had ik de weerman horen zeggen, dus het weer werkte mee. Oef.

Hij zou het toch niet vergeten hebben? Moest ik nog es bellen? Ik belde niet. Wou niet de lastige klant uithangen.

Om 6 uur was ik wakker. Nog wat spullen verzetten, plaats maken, zorgen dat alles aan kant stond.

Halfnegen... "de mannen". OEF! Ze waren er :)

Ze begonnen er meteen aan. Serieuze kerels, en vriendelijk.

Eens bij de rolluikkast beland, vroeg eentje "Er moet toch geen nieuwe rolluik in eh?"

euh... ja.... er moest wel een nieuwe rolluik in.

Kijken, zoeken, nog eens kijken.... geen rolluik in de bestelwagen.

Bellen naar "de baas"... hij herinnerde het zich. Zat het er niet bij? Ah, dan kon dat raam vandaag niet.

"Oh, maar da's nie erg" stelde de klusjesman me gerust. "De woensdag kan je die dingen al hebben".

"Da's fijn" antwoordde ik glimlachend "maar je gaat me toch niet wéér een verlofdag laten nemen eh? Ze liggen niet dik gezaaid hoor"

Dat laatste loog ik. Ik sleep al sinds 2006 om 15 dagen overuren met me mee. Maar dat ik die niet allemaal wil opsouperen aan drie ramen, zei ik er niet bij.

Na wat over en weer gebel en enig vriendelijk doch assertief aandringen van mijnentwege, kreeg ik de halve belofte dat ze àlles zouden doen om het laatste (belangrijkste) raam te komen plaatsen op een maandag...

En ... omdat je in "den bouw" nooit weet, belde ik na afloop den baas nog eens op met dezelfde vraag.

Beetje aandringen, heel begripvol zijn voor wat gebeurd was enzovoort enzoverder.

Hij zou "z'n best" doen.

"Hun best" in den bouw vult me nooit met vertrouwen. Maar ik MOET vertrouwen.

Me boos maken, ongerust of opgewonden heeft totààl geen zin.

Flémen moet je doen. En een beetje aandringen. Een argumentje of twee aanhalen zonder overdrijven.

En dan hopen dat die mannen, net als ik, eerder geneigd zijn om een assertief maar vriendelijke en geduldige klant éérder te helpen dan een klant die raast en tiert... want dat gebeurt ook....

Ik weet niet wie m'n concurrenten zijn in de ramenmakerij. Maar gaan razen ... nee, daar heb ik nù nog geen zin in.

Patience.

De ramen boven zitten er in.

Afwerking (en dus opnieuw vuil, stof en rommel) volgt HOPELIJK "maandag acht dagen".

Acht is een geluksnummer. Dus ik ga ervan uit....

Oude ramen zijn eruit.

Nieuwe ramen zitten erin. Onafgewerkt mààr erín. Mét verluchting  én vliegenramen... let the summer and mosquito's come!

Lucky number 8

U weet het .... u weet het,
Al was het maar omdat het hier ooit even ter sprake kwam.
Acht is een geluksgetal.... tenminste in China.

Nu heb ik er acht.
Volgers.
Die publiek toegeven dat ze hier komen, kwamen, ooit geweest zijn of misschien nog zullen terugkeren.
Misschien zijn het er meer...
of neen,
ik weet wel zeker dat het er meer zijn, maar "de anderen" zijn stille lezers.
Ze maken zichzelf niet publiek bekend.
En dat is ok. Dik ok zelfs.
Ieder doet maar wat ie goed vindt.

Maar hier,
in de rechterkolom,
staan er acht.

Acht is niet veel.
Da's heel erg weinig zelfs.
Met deze blog zou ik m'n boterham niet kunnen verdienen.
Maar het PUNT,
het PUNT dus
is dat acht een GELUKSgetal is :)