Posts tonen met het label liedjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liedjes. Alle posts tonen
dinsdag 6 november 2012
Naar het werk rijden met dèze muziek
Rij naar je werk
op een herfstochtend
...
een zonnige
...
en zet dit muziekje op
Zeg me
dat je helemaal vrolijk wordt :)
Want dat deed ik.
Ondanks de file tegen richting
en de kijkfile in mijn richting.
Ik wiebelde op en neer op de autostoel.
Hoofd heen en weer
en meelippen, zelfs al ken ik de tekst niet.
Liedje een keer of vier beluisterd.
En vrolijk
vréselijk vrolijk
op het werk gearriveerd.
Rido :):):):):)
zaterdag 26 mei 2012
Nog wat radio: prisencol....
Voor de verandering gaan we eens van start met een clipje.
Vandaag op de radio. Zegt de presentator wat in de trant van "en voor de Italofielen onder ons - en ik beschouw mezelf ook als één van hen - Adriano Celentano met Prisencolinensinainciusol. Een klassieker"
De titel zei me niets. Maar zodra het deuntje begon, klonk het me vreemd bekend in de oren.
Dat ik het niet meteen kon méézingen, laat zich vandaag plotsklaps verklaren.
- Het nummer dateert van begin jaren '70... toen uw Olijf volop bezig was met de overgang van kleuter- naar lagere school. M'n talenkennis was nog in volle ontwikkeling (en per definitie volkomen onvolmaakt :)).
- Het KLINKT very American... maar daar blijft het ook bij.
Met meneer Celentano's naam + All Right vond YouTube moeiteloos het gezochte nummer.
Dat u hierboven ziet. Mét Engelse ondertiteling. Die al even gibberish is als de originele tekst.
Wiki schrijft:
In an interview, Celentano explains that the song is about incommunicability in modern times. He added that the only word we need is "prisencolinensinainciusol", which is supposed to stand for "universal love".
De Nederlandstalige Wiki voegt er nog aan toe:
Het nummer, dat hij zingt in het Celentanesca, een zelfbedacht pseudo-Engels, verovert de hele wereld. Het komt in de Amerikaanse hitparade binnen op nummer 70 nog voordat het in Italië in de hitlijsten staat, iets wat voor een Italiaans nummer tamelijk uitzonderlijk is.
Tot zover de "feiten".
Universele liefde dus.
Een half uurtje of zo heb ik gezocht naar de teksten (en gevonden) terwijl ik stiekem hoopte ergens een paar lijntjes te vinden over de wàre betekenis van de tekst (zoektocht gefaald).
Want Olijf hoort er nog wat in.
Prisencol... presa per culo.... of - opgekuist geparafraseerd - bij de neus genomen.
... Het zal m'n zieke geest wel zijn....zal ik maar denken. Hoewel Celentano z'n publiek wel vaker bij het edel reukorgaan placht te nemen.
Zoals YouTube dan weer pleegt te doen, verschijnen in de rechterkolom een boel suggesties om verder te kijken.
Eén daarvan is deze. Die ik u niet wil onthouden.
Maakt u zich geen zorgen. Het is normààl. Dat u er nix van begrijpt.
Maar het hoeft niet persé allemaal in het Engels. Bewijs daarvan hierna. M'n absolute favoriet.
Ik wou dat ik het kon, gibberish spreken. Maar zonder voldoende oefening in het land van oorsprong... vrees ik..... juist ja :)
donderdag 24 mei 2012
den tantiest
Gisteren was het nog eens tijd voor een bezoek aan "den tantiest".
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.
Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.
Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)
Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).
Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.
Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.
Of wat een muts en een beetje jeans zoal vermogen. Image building.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)
(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."
Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.
Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.
Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)
Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).
Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.
Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)
(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."
Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)
maandag 31 oktober 2011
Paul, Susan, Sung-Bong & Chooka
Terwijl ik bekom van een weekend waarvoor ik voorlopig geen woorden vind, word ik langzaam wakker.
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
Twee dagen opgestaan "in gezelschap", met iemand om "te soigneren".
Maak er niets méér van dan wat het was, beste lezer. Olijf is niet van 't straat, nog lang niet :)
Ik had een vriendin op bezoek. Het woord "vriendin" hoop ik vanaf nu te mogen gebruiken, terugblikkend op twee dagen praten, ideeën uitwisselen en van de ene verbazing in de andere vallen (in de best mogelijke betekinis van het woord).
Hoe dan ook. Vandaag werd ik opnieuw alleen wakker. Niet erg. "We" zijn dat gewoon.
En toch... het is heel even opnieuw wennen: opstaan en niets zeggen aan niemand.
Dus doet Olijf wat ze het best doet: koffietje drinken, (uitzonderlijk) een ontbijtje nemen en pc aan.
Op FB is weinig beweging of ik lees berichten waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Mail is weinig zeggend dus wend ik me even tot YouTube. Es kijken wat we daar vinden.
ViaVia krijg ik in de kantlijn videosuggesties. Ik klik op eentje dat ik ken. U kent het ongetwijfeld ook.
Susan.
Boyle.
De werkloze 47-jarige huisvrouw uit Engeland met een gouden stem.
Ik kijk, luister en krijg, voor de zoveelste keer, koude rillingen. Olijf is hierin onverbeterlijk... ik laat me graag en vaak bevangen door ontroering.
Na Susan volgt haar voorganger PauL Potts. Nòg zo'n verborgen talent.
De YouTube-suggesties blijven komen. Best wel slim (en soms een beetje beangstigend ook, als je er goed bij nadenkt) hoe je keuzes worden ge-tracked en worden "beantwoord" met méér suggesties in dezelfde lijn.
Sung-Bong is het volgende (voorheen) onbekend talent. Een Koreaanse jongen die het deel "Familie" in z'n vragenlijst blanco liet omdat hij op 5-jarige leeftijd wegliep uit het weeshuis waar hij tot moes werd geslagen en sindsdien op straat leefde.
Ik eindig bij Chooka Parker. Een australische farmboy met deze keer eens géén gouden stem maar dito handen. Improviseert ter plekke pianostukjes die je kippenvel bezorgen.
Nu....
Waarom geef ik u dit mee?
Omdat Olijf (voor de verandering) zat te grienen bij haar scherm.
Nix ergs, nix triests. Gewoon ontroering.
En dan vraag ik me af. Waaròm ben ik ontroerd? Er loopt toch heel wat talent rond in deze wereld?
Een deel van de ontroering wordt je natuurlijk met de paplepel ingegeven. Slim gekozen aanzwellende achtergrondmuziek, beelden van staande ovaties en tranenwegpinkende mensen hèlpen je om vanzelf meegesleept te worden in het hele gebeuren (terwijl je er zèlf niet eens aanwezig was).
Het àndere deel zoek ik in de achtergrond van de (op dat moment ongekende) performers.
Stuk voor stuk zijn het voorbeelden van the underdog. Mensen met een zeer bescheiden tot ronduit armoedige achtergrond die toevallig een talent hebben en zich er in vele gevallen niet eens bewust van zijn. Als van de hand gods geslagen wandelen ze het podium op, laten zich in enkele gevallen nog even kleineren door minachtende blikken van juryleden om vervolgens jury èn publiek met stomheid te slaan.
Daar houden wij van. Van underdogs die omhoog rijzen. Feniksen uit hun as. Ogenschijnlijke reïncarnaties bijna van de vroegere "groten" uit de geschiedenis.
Olijf zat dus weer met tranende ogen in haar huis. For all the good reasons. Want ik ween graag van ontroering. Voel me daarna bijna opgelucht, extra vrolijk en - wat belangrijker is - gesterkt in de wetenschap dat we allemààl een verborgen talent hebben dat vroeg of laat boven komt drijven.
Dat wéten is al veel... vind ik. Er wat mee DOEN.... nog beter :)
En met deze onnodig emotionele overpeinzing sluit ik deze post af.
Op ongekende en te ontdekken talenten. Schol! :)
zaterdag 10 september 2011
Pipì
Terwijl ik Tinternet ging sluiten maar de deur nog open stond, hoorde ik regendruppels vallen.
Drie, maximum vijf.
En toen nix meer.
Het klonk, vond ik in een moment van ongebruikelijk "poëtisch" denken, als een engeltje dat kwam piessen in m'n tuin. En dan weer verdween.
Het plasje uit de hemel bleef me bij.
Tot een flashback me pakweg 35 jaar terug katapulteerde naar onbevangen vakanties, zingend voor de poort van het appartementsgebouw met m'n vakantieboezemvriendinnetje Lia.
Lia Modugno uit Barletta.
Eén van de weinige namen die ik nooit zal vergeten.
Het moet zijn dat ze een diepe indruk op me heeft nagelaten. De meeste van m'n schoolvriendinnetjes - om u maar een vergelijkingspunt te geven - herinner ik me niet met naam en toenaam. Soms is zelfs hun voornaam tout court helemaal uit m'n geheugen gewist. Nix om fier op te zijn but there you have it.
Lia was een jaar of twee jonger dan Olijf en pakweg half zo breed. Olijf zat in haar mollige jaren.
Het was een levendig en opgewekt meisje dat altijd zong. En ze wou dat Olijf meezong.
Dus passeerden we onze vakanties tezamen al oefenend en zingend op het achterkoertje, in de garage, op het strand, in elkaars appartement tot we vonden dat we klaar waren voor het "grote" publiek: de nonkels en tante en papa's en mama's van dienst.
Eén keer, op het toppunt van onze carrière, haalden we zelfs een optreden in.... de plaatselijke slagerij :):):)
Ik heb die foto onlangs weergezien en dat op zich is een klein wonder omdat al onze foto's uit de kindertijd jaren geleden miraculeus verdwenen zijn. We kunnen ze niet meer vinden en dat stemt me soms een beetje triest. Af en toe wens ik hééél hard dat die ouwe foto's even miraculeus als ze verdwenen zijn terug tevoorschijn komen.
Maar wat heeft Lia te maken met plassende engeltjes, hoor ik u denken?
Het was een liedje dat ze me aanleerde. Eentje waarvan ik - hoe is het mogelijk? - vandaag nog alle woorden ken.
En dat ging zò.
Questa è la storia dei dodici angioletti
che scesero dal cielo per fare la pipì
poi videro con gli occhi spaghetti proprio lì
e si dimenticarono di fare la pipì
(pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom ) [Olijfnoot... ze zijn correct geteld, alle 28 pom poms]
E adesso fratelli
che ci siamo divertiti
andiamo dietro quel, dietro quel muretto li
andiamo tutti insieme, andiamo tutti lì
andiamo tutti insieme a fare la pipì
(pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom )
Zonder een letterllijke vertaling te maken, komt het hierop neer:
Het verhaal van 12 engeltjes die uit de hemelen nederdalen om een plasje te doen. Een bord spaghetti houdt hen van hun celestiale taak (tijdens de langdurige pom pom pom hoor je je voor te stellen hoe de engeltjes zich tegoed doen aan de pasta). Met hun buikjes gevuld neemt één engeltje het woord (het alfa-engeltje waarschijnlijk) en gebiedt z'n broertjes om nu te doen wat ze kwamen doen: plassen achter het muurtje.
De tweede pom pom pom geeft de toehoorder alweer de kans om zich een aanschouwelijke voorstelling te maken van 12 engeltjes met tomaatbesmeurde mondjes die achter een muurtje hun hemels watertje laten tinkelen.
End of story.
In gedachten zie ik mezelf daar in de slagerij het liedje zingen, geflankeerd door Lia en enkele jonge muzikanten, m'n buik schaamteloos vooruitgestoken en met kroezelige vlechten.
Olijf zag er - destijds de oudste en fors-ste uit de buurt - helemaal niet engelachtig uit... maar het publiek was vriendelijk genoeg om enthousiast te applaudiseren.
En wij glunderden.
Dàt waren nog eens tijden :)
PS.
U gelooft overigens niet wat Google me afbeeldingsgewijs voorstelde toen ik "plassend engeltje" intikte. Een onwaarschijnlijk beeldengamma dat varieerde van een veld madeliefjes over een foto van een knetterend haardvuur over een wel zéér interessante punk-haartooi over een hand-in-hand-foto van Mabel en Friso tot ... Susan Boyle...
Begrijpe wie begrijpen kan.
De enige plassende engel die ik vond, blijkt in Knokke te staan op het Driehoeksplein, heet Rose des Vents II (uiteraard, want we zitten in het Vlaams landsgedeelte...), staat manifest met piemel in de hand te urinen op z'n eingen windroos (= géén beeldspraak voor een ander deel van z'n anatomie ) en heeft méér weg van een zeer volwassen - weliswaar gevleugelde - man.
Baby-achtige engeltjes, meer in de stijl van Manneken Pis maar dan met vleugeltjes, vond ik niet.
Eerlijk is eerlijk: na het prinsenpaar en Susan Boyle gaf ik het op.
Voor de volledigheid: Rose Des Vents in Knokke. Zelf nooit gezien, hoe vaak ik er ook moge geweest zijn...
Drie, maximum vijf.
En toen nix meer.
Het klonk, vond ik in een moment van ongebruikelijk "poëtisch" denken, als een engeltje dat kwam piessen in m'n tuin. En dan weer verdween.
Het plasje uit de hemel bleef me bij.
Tot een flashback me pakweg 35 jaar terug katapulteerde naar onbevangen vakanties, zingend voor de poort van het appartementsgebouw met m'n vakantieboezemvriendinnetje Lia.
Lia Modugno uit Barletta.
Eén van de weinige namen die ik nooit zal vergeten.
Het moet zijn dat ze een diepe indruk op me heeft nagelaten. De meeste van m'n schoolvriendinnetjes - om u maar een vergelijkingspunt te geven - herinner ik me niet met naam en toenaam. Soms is zelfs hun voornaam tout court helemaal uit m'n geheugen gewist. Nix om fier op te zijn but there you have it.
Lia was een jaar of twee jonger dan Olijf en pakweg half zo breed. Olijf zat in haar mollige jaren.
Het was een levendig en opgewekt meisje dat altijd zong. En ze wou dat Olijf meezong.
Dus passeerden we onze vakanties tezamen al oefenend en zingend op het achterkoertje, in de garage, op het strand, in elkaars appartement tot we vonden dat we klaar waren voor het "grote" publiek: de nonkels en tante en papa's en mama's van dienst.
Eén keer, op het toppunt van onze carrière, haalden we zelfs een optreden in.... de plaatselijke slagerij :):):)
Ik heb die foto onlangs weergezien en dat op zich is een klein wonder omdat al onze foto's uit de kindertijd jaren geleden miraculeus verdwenen zijn. We kunnen ze niet meer vinden en dat stemt me soms een beetje triest. Af en toe wens ik hééél hard dat die ouwe foto's even miraculeus als ze verdwenen zijn terug tevoorschijn komen.
Maar wat heeft Lia te maken met plassende engeltjes, hoor ik u denken?
Het was een liedje dat ze me aanleerde. Eentje waarvan ik - hoe is het mogelijk? - vandaag nog alle woorden ken.
En dat ging zò.
Questa è la storia dei dodici angioletti
che scesero dal cielo per fare la pipì
poi videro con gli occhi spaghetti proprio lì
e si dimenticarono di fare la pipì
(pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom ) [Olijfnoot... ze zijn correct geteld, alle 28 pom poms]
E adesso fratelli
che ci siamo divertiti
andiamo dietro quel, dietro quel muretto li
andiamo tutti insieme, andiamo tutti lì
andiamo tutti insieme a fare la pipì
(pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom - pom pom - pom pom pom pom pom pom
pom pom pom pom )
Zonder een letterllijke vertaling te maken, komt het hierop neer:
Het verhaal van 12 engeltjes die uit de hemelen nederdalen om een plasje te doen. Een bord spaghetti houdt hen van hun celestiale taak (tijdens de langdurige pom pom pom hoor je je voor te stellen hoe de engeltjes zich tegoed doen aan de pasta). Met hun buikjes gevuld neemt één engeltje het woord (het alfa-engeltje waarschijnlijk) en gebiedt z'n broertjes om nu te doen wat ze kwamen doen: plassen achter het muurtje.
De tweede pom pom pom geeft de toehoorder alweer de kans om zich een aanschouwelijke voorstelling te maken van 12 engeltjes met tomaatbesmeurde mondjes die achter een muurtje hun hemels watertje laten tinkelen.
End of story.
In gedachten zie ik mezelf daar in de slagerij het liedje zingen, geflankeerd door Lia en enkele jonge muzikanten, m'n buik schaamteloos vooruitgestoken en met kroezelige vlechten.
Olijf zag er - destijds de oudste en fors-ste uit de buurt - helemaal niet engelachtig uit... maar het publiek was vriendelijk genoeg om enthousiast te applaudiseren.
En wij glunderden.
Dàt waren nog eens tijden :)
PS.
U gelooft overigens niet wat Google me afbeeldingsgewijs voorstelde toen ik "plassend engeltje" intikte. Een onwaarschijnlijk beeldengamma dat varieerde van een veld madeliefjes over een foto van een knetterend haardvuur over een wel zéér interessante punk-haartooi over een hand-in-hand-foto van Mabel en Friso tot ... Susan Boyle...
Begrijpe wie begrijpen kan.
De enige plassende engel die ik vond, blijkt in Knokke te staan op het Driehoeksplein, heet Rose des Vents II (uiteraard, want we zitten in het Vlaams landsgedeelte...), staat manifest met piemel in de hand te urinen op z'n eingen windroos (= géén beeldspraak voor een ander deel van z'n anatomie ) en heeft méér weg van een zeer volwassen - weliswaar gevleugelde - man.
Baby-achtige engeltjes, meer in de stijl van Manneken Pis maar dan met vleugeltjes, vond ik niet.
Eerlijk is eerlijk: na het prinsenpaar en Susan Boyle gaf ik het op.
Voor de volledigheid: Rose Des Vents in Knokke. Zelf nooit gezien, hoe vaak ik er ook moge geweest zijn...
 |
| geleend van Sincfala.be |
woensdag 4 mei 2011
2 mei: Angelo Branduardi
Begin april was ik voor het eerst in jààààààààààààààààren in De Roma.
Herinnerde me ab-so-luut NIX meer van die zaal maar was aangenaam verrast door de vergane-glorie-restauratie.
Muntagna Nera speelde toen, een groep geëmigreerde Italianen uit het Genkse (en naar ik een aantal jaren geleden leerde van een insider: Itakken te noemen indien liefdevol bedoeld). Voor alle volledigheid, er zongen en musiceerden ook Sarden mee maar de verstandhouding tussen Italianen en Sarden schijnt vèr zoek... alweer wat geleerd.
Tijdend de pauze had ik tot m'n verbazing op één van de vele affiches gezien dat Angelo Branduardi naar De Roma zou komen. Branduardi... de bard van Italië... één van m'n moeders favorietjes.
Na enige voorbereiding besliste ik twee ticketjes te kopen: eentje voor mama en eentje voor Olijf.
Gisteren was het dus zover.
Wegens rrrrrrrrrrrrruim tijdig vertrek waren we ook rrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd ter plaatse.
Helaas waren ook de helft van de toeschouwers rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd, waardoor een plaatsje helemaal vooraan er niet meer in zat. Toch nog iets deftigs gevonden in het midden van de zaal, naast een zeer voornaam uitziende maar sympathieke dame van mama's leeftijd die beweerde ALLE cd's van Branduardi te bezitten. Ik herinner me het exacte getal niet, maar het leken er astronomisch véél :)
En toen kwam Angelo.
Duivegrijs en ietwat rond in het gezicht. 60 of 61 is hij inmiddels.
Een man van trage bewegingen. Iedere slok water van z'n glas werd in slow-motion uitgevoerd.
Z'n stem was nog zeer herkenbaar hoewel bij tijd en wijlen ietwat beverig en onvast (gesproken door een échte muziekkenner... ahum...)
De 2 uur durende show zou zonder pauze worden uitgevoerd, vertelde men ons bij het binnenkomen. Sjiek, denk ik, voor een 61er :)
De eerste helft kon me maar weinig bekoren, ik wil eerlijk zijn. Nummers die ik niet kende, bijzonder repititief en doorspekt van elektronische geluiden. Zelfs Branduardi's viool was elektronisch en dat kon Olijf maar weinig smaken. Vaak twijfelde ik of het geluid dat hij produceerde afkomstig was van de synthesiser dan wel van de viool... niet zo m'n ding.
Af en toe zag ik mama vanuit m'n ooghoek .... en ik zag dat ze genoot.
Maar ze wilde z'n grote nummers horen! La Pulce d'Acqua, Alle Fiera Dell'Est, Cogli la Prima Mela... de liedjes die Branduardi groot hebben gemaakt in heel Europa.
Zo nu en dan riep ze't me toe: "Alleeeez, ik zou Alle Fiera dell"Est willen horen"
waarop Olijf: "Dat komt zéker nog. Geduld. Het kómt."
En dit scenario een keer of vijf.
Dat zo'n artiesten hun beste nummers tot het laatst houden, de druk wat opvoeren om dan tot een grote finale te komen... ik wilde het zelfs niet uitleggen. Ze zou wel zien dat dochterlief het bij het rechte eind had.
En oh oh oh... wat waren die nummers mooi!
Eindelijk het klassiek hese geluid van een viool. Eindelijk bijna uitsluitend Branduardi's stem die eens NIET in het muziekgedruis van de andere instrumenten verdween.
Mama was zichtbaar blij. Ze wuppelde en wiegde mee op het ritme van de muziek. Ik zag haar zowaar mee lippen. Na ieder nummer applaudiseerde ze enthousiast mee, armen hoog in de lucht.
Oh oh oh, wat was dat allemaal mooi.... lang geleden dat ik mama nog zó blij had gezien. Héééééél lang geleden.
Na twee volle uren was het tijd om terug te rijden. Mama nog steeds enthousiast, ik merkte het aan haar tred op weg naar de auto. Zelfs bij ons afscheid en goedenacht was ze nog steeds vrolijk.
"Kon dit maar van blijvende aard zijn," dacht ik.
....
Wie weet, niewaar?
Toch gèk, vonden we, dat zo'n grote meneer in een zaalTJE als De Roma komt optreden.
De voorname mevrouw naast ons had net hetzelfde gedacht, zei ze.
Noch zij noch wij waren er rouwig om. Lekker dichtbij, lekker gemakkelijk, lekker rustig.
Herinnerde me ab-so-luut NIX meer van die zaal maar was aangenaam verrast door de vergane-glorie-restauratie.
Muntagna Nera speelde toen, een groep geëmigreerde Italianen uit het Genkse (en naar ik een aantal jaren geleden leerde van een insider: Itakken te noemen indien liefdevol bedoeld). Voor alle volledigheid, er zongen en musiceerden ook Sarden mee maar de verstandhouding tussen Italianen en Sarden schijnt vèr zoek... alweer wat geleerd.
Tijdend de pauze had ik tot m'n verbazing op één van de vele affiches gezien dat Angelo Branduardi naar De Roma zou komen. Branduardi... de bard van Italië... één van m'n moeders favorietjes.
Na enige voorbereiding besliste ik twee ticketjes te kopen: eentje voor mama en eentje voor Olijf.
Gisteren was het dus zover.
Wegens rrrrrrrrrrrrruim tijdig vertrek waren we ook rrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd ter plaatse.
Helaas waren ook de helft van de toeschouwers rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrruim op tijd, waardoor een plaatsje helemaal vooraan er niet meer in zat. Toch nog iets deftigs gevonden in het midden van de zaal, naast een zeer voornaam uitziende maar sympathieke dame van mama's leeftijd die beweerde ALLE cd's van Branduardi te bezitten. Ik herinner me het exacte getal niet, maar het leken er astronomisch véél :)
En toen kwam Angelo.
Duivegrijs en ietwat rond in het gezicht. 60 of 61 is hij inmiddels.
Een man van trage bewegingen. Iedere slok water van z'n glas werd in slow-motion uitgevoerd.
Z'n stem was nog zeer herkenbaar hoewel bij tijd en wijlen ietwat beverig en onvast (gesproken door een échte muziekkenner... ahum...)
De 2 uur durende show zou zonder pauze worden uitgevoerd, vertelde men ons bij het binnenkomen. Sjiek, denk ik, voor een 61er :)
De eerste helft kon me maar weinig bekoren, ik wil eerlijk zijn. Nummers die ik niet kende, bijzonder repititief en doorspekt van elektronische geluiden. Zelfs Branduardi's viool was elektronisch en dat kon Olijf maar weinig smaken. Vaak twijfelde ik of het geluid dat hij produceerde afkomstig was van de synthesiser dan wel van de viool... niet zo m'n ding.
Af en toe zag ik mama vanuit m'n ooghoek .... en ik zag dat ze genoot.
Maar ze wilde z'n grote nummers horen! La Pulce d'Acqua, Alle Fiera Dell'Est, Cogli la Prima Mela... de liedjes die Branduardi groot hebben gemaakt in heel Europa.
Zo nu en dan riep ze't me toe: "Alleeeez, ik zou Alle Fiera dell"Est willen horen"
waarop Olijf: "Dat komt zéker nog. Geduld. Het kómt."
En dit scenario een keer of vijf.
Dat zo'n artiesten hun beste nummers tot het laatst houden, de druk wat opvoeren om dan tot een grote finale te komen... ik wilde het zelfs niet uitleggen. Ze zou wel zien dat dochterlief het bij het rechte eind had.
En oh oh oh... wat waren die nummers mooi!
Eindelijk het klassiek hese geluid van een viool. Eindelijk bijna uitsluitend Branduardi's stem die eens NIET in het muziekgedruis van de andere instrumenten verdween.
Mama was zichtbaar blij. Ze wuppelde en wiegde mee op het ritme van de muziek. Ik zag haar zowaar mee lippen. Na ieder nummer applaudiseerde ze enthousiast mee, armen hoog in de lucht.
Oh oh oh, wat was dat allemaal mooi.... lang geleden dat ik mama nog zó blij had gezien. Héééééél lang geleden.
Na twee volle uren was het tijd om terug te rijden. Mama nog steeds enthousiast, ik merkte het aan haar tred op weg naar de auto. Zelfs bij ons afscheid en goedenacht was ze nog steeds vrolijk.
"Kon dit maar van blijvende aard zijn," dacht ik.
....
Wie weet, niewaar?
 |
| De Roma: Deze keer was het balkon wél open. |
 |
| Afbeelding van z'n laatste cd (internetpluk). Nog steeds de wilde krullen, zij het wat grijzer dan toen. |
De voorname mevrouw naast ons had net hetzelfde gedacht, zei ze.
Noch zij noch wij waren er rouwig om. Lekker dichtbij, lekker gemakkelijk, lekker rustig.
zondag 20 maart 2011
zaterdag 12 maart 2011
Foute Muziek
Olijf heeft een gebrek.
Een serieus gebrek.
Ik hou van foute muziek.... en NIET omdat het IN is om dat te beweren. Nope mijn foute muziekkeuze is als het ware een aangeboren talent :)
Gebrek - Talent... het is dus maar hoe je't bekijkt.
Doorgaans heb ik geluk: de meeste van m'n vrienden worden zelden of nooit blootgesteld aan m'n muzikale voorkeuren - en dat heeft alles te maken met het feit dat ik het hen simpelweg niet ààndoe om "mijn" muziek op te zetten in hun bijzijn - en sommige van m'n vrienden maken mij dolgelukkig wanneer ze aangeven óók te genieten van dezelfde brol die mij luidkeels doet meekwelen.
's Ochtends, ergens tussen de douche en m'n eerste kop koffie door, pleeg ik mail en facebook te checken.
Anderen lezen de krant, ik lees andermans statusveranderingen. Ach ja.... :)
Zo viel m'n oog gisterenmorgen op een link naar ... Claude Barzotti en zijn Madame.
Ik zie u fronsen en hoor u kreunen... ik vergeef het u :)
Voor mij is het onlosmakelijk verbonden met m'n jeugd- en fuifjaren. Hopeloos sentimentele liedjes raken bij Olijf precies wat ze móeten raken en Barzotti deed dat feilloos.
Tiener-ludduhvudduh en sentimentele tearjerkers... ach... behoeft het méér uitleg?
Eerlijkheid gebiedt me alweer om het volledige plaatje te schilderen.
Wat hierna volgt, heeft veel te maken met eerder vernoemd jeugdsentiment, het ochtendlijke uur en - ik dek mezelf graag in - een uitgesproken wens die tot op heden onvervuld is gebleven.
Bij het aanhoren van Meneer Barzotti en zijn onbereikbare Madame werd m'n anders best wel wakkere blik enigszins wazig. Even stond ik mezelf toe dat dat gebeurde.... waarna ik mezelf weer bij elkaar raapte en m'n spontane inspiratie volgde.
Barzotti deed me meteen denken aan een ander nummer, ongeveer uit dezelfde periode en óók franstalig.
Enkele minuten lang kon ik maar niet op de titel of de woorden komen, maar neuriën lukte me wel.
Ik la-la-laaaa-de het verschillende keren .... tot de titel me plots te binnen schoot. 'k Hàd 'em!
On va s'aimer van Gilbert Montagné.
Youtube is wat dat betreft een prima medium. Binnen de 3 seconden weergalmde het nummer door m'n huiskamer. En nog eens... en nóg eens.
Mensenlief, wat maakte het me vrolijk!
Na de koffie maakte ik me verder klaar voor werk.
Eens klaar... bleek ik nog enkele minuten "vrij" te hebben. Dus ging het nummer wéér op.
Deze keer stond Olijf te zingen en wild te dansen in haar eigen living. Zomaar. Op een doordeweekse vrijdagochtend.
Uw frons is dieper geworden. Uw kreun vantzelfde. 't is niets... ik vergeef het u :)
Met bezeten gedrevenheid zocht en vond ik een manier om beide nummers voorlopig al op te nemen én te branden op een ceedeetje - let wel... nog steeds vóór de rit naar het werk - waardoor ik de vrolijkheid nog even kon vasthouden vooraleer in m'n dagelijkse rol van "verantwoordelijke" te stappen.
De rit naar de werkplaats op vrijdag duurt een kleine driekwartier. Tel daarbij 10 verloren minuten omdat Olijf al luidkeels zingend verkeerd reed (vergeten dat wegenwerken een andere reisroute verplichten), deel dat door de circa 4 minuten en 9 seconden die Gilbert Montagné nodig heeft om z'n optimisme al zingend te uiten.... en u weet hoe vaak ik het nummer heb gehoord in m'n wagen gisterenmorgen.....
Ik hoor te blozen om zoveel kitscherigheid... maar het kan me geen ene barst schelen.
Want Olijf kwam 10 minuten te laat op het werk maar met een humeur om U tegen te zeggen.
On va s'aimer, à toucher le ciel
Se séparer, à brûler nos ailes
Se retrouver comme les hirondelles
On va s'aimer, tellement tu es belle
On va jeter les clés d'la maison
On va rêver à d'autres saisons
On va quitter ces murs de prison
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau oh oh oh oh oh
On va s'aimer, aux marches des églises
Se réchauffer au coeur des banquises
Se murmurer toutes ces bêtises
On va s'aimer, j'aime que tu dises
On va partir au bout d'une île
Pour découvrir l'habit fragile
Se découvrir, amoureux encore
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau,
On va s'aimer, va s'aimer, va s'aimer
Foute muziek, foute teksten, bijna crimineel eenvoudig om het rijmschema te onderhouden.... je sais!
Maar wees nu es eerlijk, foute muziek of niet... wilt U niet aimeren à toucher le ciel?
Olijf wél... en voor minder doeket begot nie meer :)
Een serieus gebrek.
Ik hou van foute muziek.... en NIET omdat het IN is om dat te beweren. Nope mijn foute muziekkeuze is als het ware een aangeboren talent :)
Gebrek - Talent... het is dus maar hoe je't bekijkt.
Doorgaans heb ik geluk: de meeste van m'n vrienden worden zelden of nooit blootgesteld aan m'n muzikale voorkeuren - en dat heeft alles te maken met het feit dat ik het hen simpelweg niet ààndoe om "mijn" muziek op te zetten in hun bijzijn - en sommige van m'n vrienden maken mij dolgelukkig wanneer ze aangeven óók te genieten van dezelfde brol die mij luidkeels doet meekwelen.
's Ochtends, ergens tussen de douche en m'n eerste kop koffie door, pleeg ik mail en facebook te checken.
Anderen lezen de krant, ik lees andermans statusveranderingen. Ach ja.... :)
Zo viel m'n oog gisterenmorgen op een link naar ... Claude Barzotti en zijn Madame.
Ik zie u fronsen en hoor u kreunen... ik vergeef het u :)
Voor mij is het onlosmakelijk verbonden met m'n jeugd- en fuifjaren. Hopeloos sentimentele liedjes raken bij Olijf precies wat ze móeten raken en Barzotti deed dat feilloos.
Tiener-ludduhvudduh en sentimentele tearjerkers... ach... behoeft het méér uitleg?
Eerlijkheid gebiedt me alweer om het volledige plaatje te schilderen.
Wat hierna volgt, heeft veel te maken met eerder vernoemd jeugdsentiment, het ochtendlijke uur en - ik dek mezelf graag in - een uitgesproken wens die tot op heden onvervuld is gebleven.
Bij het aanhoren van Meneer Barzotti en zijn onbereikbare Madame werd m'n anders best wel wakkere blik enigszins wazig. Even stond ik mezelf toe dat dat gebeurde.... waarna ik mezelf weer bij elkaar raapte en m'n spontane inspiratie volgde.
Barzotti deed me meteen denken aan een ander nummer, ongeveer uit dezelfde periode en óók franstalig.
Enkele minuten lang kon ik maar niet op de titel of de woorden komen, maar neuriën lukte me wel.
Ik la-la-laaaa-de het verschillende keren .... tot de titel me plots te binnen schoot. 'k Hàd 'em!
On va s'aimer van Gilbert Montagné.
Youtube is wat dat betreft een prima medium. Binnen de 3 seconden weergalmde het nummer door m'n huiskamer. En nog eens... en nóg eens.
Mensenlief, wat maakte het me vrolijk!
Na de koffie maakte ik me verder klaar voor werk.
Eens klaar... bleek ik nog enkele minuten "vrij" te hebben. Dus ging het nummer wéér op.
Deze keer stond Olijf te zingen en wild te dansen in haar eigen living. Zomaar. Op een doordeweekse vrijdagochtend.
Uw frons is dieper geworden. Uw kreun vantzelfde. 't is niets... ik vergeef het u :)
Met bezeten gedrevenheid zocht en vond ik een manier om beide nummers voorlopig al op te nemen én te branden op een ceedeetje - let wel... nog steeds vóór de rit naar het werk - waardoor ik de vrolijkheid nog even kon vasthouden vooraleer in m'n dagelijkse rol van "verantwoordelijke" te stappen.
De rit naar de werkplaats op vrijdag duurt een kleine driekwartier. Tel daarbij 10 verloren minuten omdat Olijf al luidkeels zingend verkeerd reed (vergeten dat wegenwerken een andere reisroute verplichten), deel dat door de circa 4 minuten en 9 seconden die Gilbert Montagné nodig heeft om z'n optimisme al zingend te uiten.... en u weet hoe vaak ik het nummer heb gehoord in m'n wagen gisterenmorgen.....
Ik hoor te blozen om zoveel kitscherigheid... maar het kan me geen ene barst schelen.
Want Olijf kwam 10 minuten te laat op het werk maar met een humeur om U tegen te zeggen.
On va s'aimer, à toucher le ciel
Se séparer, à brûler nos ailes
Se retrouver comme les hirondelles
On va s'aimer, tellement tu es belle
On va jeter les clés d'la maison
On va rêver à d'autres saisons
On va quitter ces murs de prison
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau oh oh oh oh oh
On va s'aimer, aux marches des églises
Se réchauffer au coeur des banquises
Se murmurer toutes ces bêtises
On va s'aimer, j'aime que tu dises
On va partir au bout d'une île
Pour découvrir l'habit fragile
Se découvrir, amoureux encore
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Sur une étoile, ou sur un oreiller
Au fond d'un train, ou dans un vieux grenier
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau
On va s'aimer
Je veux découvrir ton visage où l'amour est né
On va s'aimer
Dans un avion, sur le pont d'un bateau
On va s'aimer, à se brûler la peau
A s'envoler, toujours, toujours plus haut
Où l'amour est beau,
On va s'aimer, va s'aimer, va s'aimer
Foute muziek, foute teksten, bijna crimineel eenvoudig om het rijmschema te onderhouden.... je sais!
Maar wees nu es eerlijk, foute muziek of niet... wilt U niet aimeren à toucher le ciel?
Olijf wél... en voor minder doeket begot nie meer :)
maandag 6 december 2010
Zet es een liedje op....
Maandag. Olijf's tweede weekenddag. Altijd.
Dat heb je wanneer je 's zaterdags werkt.
Maandagen zijn stil. De meeste vrienden werken wanneer ik thuis ben, net zoals ik werk wanneer de vrienden thuis zijn.
Maandagen zijn er voor Olijf. Thuis, ruimen, boodschappen, dat soort dingen.
Om de stilte te breken, gaat af en toe de Media Player aan. Vooruitgang: alle muziek staat op pc met z'n player. Cd's en dito speler worden nog zelden gebruikt.
Lijstje openen, lijstje overlopen en kiezen.
M'n oog valt op Riccardo Cocciante.
In België heeft hij destijds enige aandacht verworven met nummers als Sincerità, Margherita en ik geloof zelfs Se stiamo insieme.
In z'n vroege dagen, toen hij het nog moest hebben van covers, maakte Marco Borsato gretig gebruik van Cocciante's meer dramatische nummers.
Margherita behield onveranderd z'n titel in het Nederlands. Een ander lied vol aanzwellende dramatiek werd Waarom nou jij?
Quando finisce un'amore heette het in de originele versie.
Het oude originele nummer kende Olijf al jààààren vóór Borsato het vertaalde.
Een echte tearjerker, u bent GOED gewaarschuwd.
Hoewel Borsato z'n best heeft gedaan met zijn versie, vind ik Cocciante nog nèt dat stukje hartverscheurender...
Het zal u niet verbazen dat Olijf het in haar jonge tijd regelmatig draaide op momenten van heartbreak... tja, u weet hoe dat gaat. Je voelt je rot en met een streepje muziek kan je dat sadomaso-gewijs nog eens onderstrepen.
Vandaag valt m'n oog dus op Cocciante.
Zou ik het nog eens beluisteren? Het is al zo lang geleden. Kan ik ernaar luisteren zonder iets te voelen?
Ik luister.
Nope... "zonder iets te voelen" gaat niet. Nog steeds niet.
Maar luisteren en het daarna weer van me afzetten wil intussen best wel lukken.
Oef.
Om de zaak wat extra te rationaliseren, zet ik me aan het vertalen. Nooit ben ik tevreden met een vertaling van een lied, maar het zet het hoofd aan het werk... in plaats van de emotie. En voor een Olijf is dat goed.
Van u verwacht ik allerminst dat u het leest. Waarom zou u ook?
Als ik mezelf vergelijk met de meeste trendy muziekliefhebbers (en ik ga er voor het gemak van uit dat u eerder een STUBRU-fan bent...), dan wéét ik met stellige zekerheid dat mijn muziekkeuze niet de uwe is. Dat is ok.
Maar ik getroostte me de moeite om te vertalen, dus de tekst komt hier op. Voor de volledigheid en niets méér.
Dat heb je wanneer je 's zaterdags werkt.
Maandagen zijn stil. De meeste vrienden werken wanneer ik thuis ben, net zoals ik werk wanneer de vrienden thuis zijn.
Maandagen zijn er voor Olijf. Thuis, ruimen, boodschappen, dat soort dingen.
Om de stilte te breken, gaat af en toe de Media Player aan. Vooruitgang: alle muziek staat op pc met z'n player. Cd's en dito speler worden nog zelden gebruikt.
Lijstje openen, lijstje overlopen en kiezen.
M'n oog valt op Riccardo Cocciante.
In België heeft hij destijds enige aandacht verworven met nummers als Sincerità, Margherita en ik geloof zelfs Se stiamo insieme.
In z'n vroege dagen, toen hij het nog moest hebben van covers, maakte Marco Borsato gretig gebruik van Cocciante's meer dramatische nummers.
Margherita behield onveranderd z'n titel in het Nederlands. Een ander lied vol aanzwellende dramatiek werd Waarom nou jij?
Quando finisce un'amore heette het in de originele versie.
Het oude originele nummer kende Olijf al jààààren vóór Borsato het vertaalde.
Een echte tearjerker, u bent GOED gewaarschuwd.
Hoewel Borsato z'n best heeft gedaan met zijn versie, vind ik Cocciante nog nèt dat stukje hartverscheurender...
Het zal u niet verbazen dat Olijf het in haar jonge tijd regelmatig draaide op momenten van heartbreak... tja, u weet hoe dat gaat. Je voelt je rot en met een streepje muziek kan je dat sadomaso-gewijs nog eens onderstrepen.
Vandaag valt m'n oog dus op Cocciante.
Zou ik het nog eens beluisteren? Het is al zo lang geleden. Kan ik ernaar luisteren zonder iets te voelen?
Ik luister.
Nope... "zonder iets te voelen" gaat niet. Nog steeds niet.
Maar luisteren en het daarna weer van me afzetten wil intussen best wel lukken.
Oef.
Om de zaak wat extra te rationaliseren, zet ik me aan het vertalen. Nooit ben ik tevreden met een vertaling van een lied, maar het zet het hoofd aan het werk... in plaats van de emotie. En voor een Olijf is dat goed.
Van u verwacht ik allerminst dat u het leest. Waarom zou u ook?
Als ik mezelf vergelijk met de meeste trendy muziekliefhebbers (en ik ga er voor het gemak van uit dat u eerder een STUBRU-fan bent...), dan wéét ik met stellige zekerheid dat mijn muziekkeuze niet de uwe is. Dat is ok.
Maar ik getroostte me de moeite om te vertalen, dus de tekst komt hier op. Voor de volledigheid en niets méér.
donderdag 2 december 2010
Timing
Jovanotti, m'n favorietje...
hij lanceert z'n nieuwste single op Facebook...
Het werd aangekondigd voor december en hij heeft niet gelogen.
Twee december stipt ontvang ik een bericht dat het nummer online staat.
Olijf laat zich zulks geen twee keer zeggen, plugt de oorfoontjes in en luistert tijdens het werk naar het nieuwe nummer.
Zoals dat altijd gaat, moet het eerst even in het oor gaan liggen.
Weet nog niet of ik er wild van zal zijn, maar het onderwerp kon weer niet op een beter moment arriveren.
Zucht maar eens.
Titel: Tutto l'amore che ho
(Alle liefde die ik heb)
jaaaaaaaaaaaa jaaaaaaaaaaaaaaaa.... zucht, diepe zucht, I know...
Voor mezelf poot ik het refrein even hier neer. Het kon wat mij betreft niet op een geschikter ogenblik arriveren.
considerando che l’amore non ha prezzo
sono disposto a tutto per averne un po’
considerando che l’amore non ha prezzo
lo pagherò offrendo tutto l’amore, tutto l’amore che ho
Tegenwoordig hebt je online vertaalmachines.... ik zou zeggen: voor wie zich niet kan houden....
hij lanceert z'n nieuwste single op Facebook...
Het werd aangekondigd voor december en hij heeft niet gelogen.
Twee december stipt ontvang ik een bericht dat het nummer online staat.
Olijf laat zich zulks geen twee keer zeggen, plugt de oorfoontjes in en luistert tijdens het werk naar het nieuwe nummer.
Zoals dat altijd gaat, moet het eerst even in het oor gaan liggen.
Weet nog niet of ik er wild van zal zijn, maar het onderwerp kon weer niet op een beter moment arriveren.
Zucht maar eens.
Titel: Tutto l'amore che ho
(Alle liefde die ik heb)
jaaaaaaaaaaaa jaaaaaaaaaaaaaaaa.... zucht, diepe zucht, I know...
Voor mezelf poot ik het refrein even hier neer. Het kon wat mij betreft niet op een geschikter ogenblik arriveren.
considerando che l’amore non ha prezzo
sono disposto a tutto per averne un po’
considerando che l’amore non ha prezzo
lo pagherò offrendo tutto l’amore, tutto l’amore che ho
Tegenwoordig hebt je online vertaalmachines.... ik zou zeggen: voor wie zich niet kan houden....
 |
| Van J's FB-pagina. Een ... mwha...."vliegend" paard. I wonder why??? |
maandag 4 oktober 2010
Wêr Bisto. Zomaar
Tijdens de werkzaamheden vandaag stond m'n muziek random op.
Zonet passeerde Wêr Bisto (Twarres) de revue.
Call me a sentimental fool... ik heb het altijd een lief nummer gevonden.
Voor de gelegenheid ben ik de tekst eens gaan opsnorren.
Op zich geen literair hoogstandje, maar goed... ik hou van dialecten en dit is onmiskenbaar een dialect (al zullen de Friesen nu op hun achterpoten gaan staan).
Ik corrigeer mezelf: streektaal... beter?
Zonet passeerde Wêr Bisto (Twarres) de revue.
Call me a sentimental fool... ik heb het altijd een lief nummer gevonden.
Voor de gelegenheid ben ik de tekst eens gaan opsnorren.
Op zich geen literair hoogstandje, maar goed... ik hou van dialecten en dit is onmiskenbaar een dialect (al zullen de Friesen nu op hun achterpoten gaan staan).
Ik corrigeer mezelf: streektaal... beter?
Doe't ik dy seach lang ferlyn
Wat docht it dochs sear as ik d'r wer oan tink
Ik sjoch dy
Ik hear dy
Ik fiel dy, eltse kear opnij
Wat docht it dochs sear as ik d'r wer oan tink
Ik sjoch dy
Ik hear dy
Ik fiel dy, eltse kear opnij
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is al lang lyn
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is te lang lyn
Do bist net oars as leaf
Want do dochst gewoan neat ferkeard
Ik hâld fan dy, sa asto bist
Datst dat dan wol efkes wist
Wêr bisto
It is al lang lyn
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is te lang lyn
Do bist net oars as leaf
Want do dochst gewoan neat ferkeard
Ik hâld fan dy, sa asto bist
Datst dat dan wol efkes wist
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is al lang lyn
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is te lang lyn
Wêr bisto
It is al lang lyn
Hjir bin ik
Wêr bisto
It is te lang lyn
Ik sjoch dy
Ik hear dy
Ik fiel dy, eltse kear opnij
Ik hear dy
Ik fiel dy, eltse kear opnij
Verder wil ik hier helemaal nix mee zeggen.
Gewoon.
Gewoon.
Ik vind het nog steeds mooi.
donderdag 12 augustus 2010
Diggi Loo Diggi Ley
Ik maak me klaar om ter plaatse neergekogeld te worden.
Herinnert u zich dééjze nog???
Diggi Loo Diggi Ley van The Herrey's
Eurosongfestival in de jaren stillekes. Uit de tijd dat ik nog halsreikend uitkeek naar het jaarlijkse liedjesgebeuren.
M'n herinnering wordt wat vaag maar ik méén dat destijds alles afgehaspeld werd in één avond.
Tegenwoordig krijg je nationale preselectie- en selectierondes, dan hetzelfde ding nog eens internationaal met een meestemmend publiek thuis... het is ingewikkeld geworden.
Vroeger kon je je hoogstens druk maken om het feit dat buurlanden elkaar heel voorspelbaar het maximum van de punten gaven maar je had geen andere keuze dan je erbij neer te leggen.
Nu heb je't fenomeen dat digitaal stemmen vanuit je luie stoel ertoe leidt dat grote landen ... veel stemmen kunnen verzamelen.... en nog van die onzin.
Bon, ik volg het al jaren niet meer en treur daar geen seconde om.
De kwaliteit is er in al die jaren nog niet op verbeterd en dat zegt veel...
Maar goed. Dinsdagavond.
M'n eerste werkdag na 10 dagen thuis zit erop en ik stap in m'n wagen, zet de radio op en rij richting supermarkt voor wat avondeten.
Plots
Diggi Loo Diggi Ley
Life is going my waaaay
When I'm walking in my golden shoes
Everything I ever dreamed of
Has suddenly come true
Ay ay ay..... wat een kitsch
...
Zàààlig toch?
Ik had geen tijd om het hele nummer uit te horen maar nam me voor om het later op te zoeken, hetgeen ik vandaag deed (dank u YouTube).
Man man man.
De zeemzoeterigheid, de blonde koppen, de choreografie, het decor..... pùùùùre jeanetterij... maar zooo leuk! Een streepje jeugdsentiment uit de tijd dat ook groepen als Spandau Ballet en Duran Duran schaamteloos hun lange "blessen" over de ogen lieten groeien, met de juiste belichting erin slaagden semi-zwoel over te komen en glitterden dat het een lieve lust was.
Het weze de Herrey's dus vergeven :)
Omdat ik me de laatste tijd bezig hou met het "beseffen" dat je je eigen werkelijkheid creëert en dat dromen in dat plaatje niet misstaat (in tegenstelling tot zeuren, kankeren en treuren.... u herinnert zich toch óók andere tijden op deze blog?), vond ik het nummer fantastisch toepasselijk.
Heel even dacht ik "ze hebben dat voor mij gedraaid".... maar we weten wel beter :)
Hoe dan ook: IK vond het op een goed moment komen.
Het is niet voor niets dat As a man thinketh éérst op de blog ging.
Soms, heel soms, doe ik nog eens iets met voorbedachte rade :)
Later voeg ik nog wel foto's toe om m'n meest recente realiteiten te illustreren.
Maar nu is het tijd voor een 180° ommekeer.
Oftewel... hoe heb je de eigen realiteit gecreëerd waarbij op een korte tijdsspanne ingebroken wordt in je huis en enkele maanden later je auto vóór je huis in lichterlaaie wordt gezet?
Ik heb er een deels antwoord op, maar omdat het niet volledig is, onthou ik me van commentaar.
Ik vind het erg, het is zelfs wraakroepend.
De toevalligheden bij desbetreffend persoon zijn té veelvuldig en dit verdienen doe je niet, niemand verdient dit.
Ingewijden denken meteen aan één schuldige maar bewijzen zijn er niet, dus de "arm der wet" staat machteloos, althans voorlopig.
Na het zoeken van een schuldige volgt de tweede gedachte. "Houdt het hierbij op of moeten we ons aan erger verwachten? Moeten hier doden vallen?"
U weet niet precies waarover het gaat en dat hoeft ook niet.
Inbraak, dames en heren, is één ding. Vuur een ander.
Vandaag is het de wagen.... morgen het huis?
Criminaliteit komt net iets te dichtbij.
Wraak om onbeantwoorde verlangens neemt morbide proporties aan...
Ik hoop dat de arm der wet z'n ogen en oren gebruikt, met de vuist op tafel slaat en niet de benen neemt bij het aanschouwen van dergelijk probleem.
Het lijkt MIJ dat doortastend ingrijpen hier niet ongepast is, ... zo stilaan...
Diggi Loo Diggi Ley
Life is Not always going your way...
maar ik hoop voor slachtoffer dat het dat binnenkort wél doet.
Goeie keuzes maken in de toekomst kan misschien helpen.
Maar voor de goede orde: DIT verdient NIEMAND!!!!!!
Herinnert u zich dééjze nog???
Diggi Loo Diggi Ley van The Herrey's
Eurosongfestival in de jaren stillekes. Uit de tijd dat ik nog halsreikend uitkeek naar het jaarlijkse liedjesgebeuren.
M'n herinnering wordt wat vaag maar ik méén dat destijds alles afgehaspeld werd in één avond.
Tegenwoordig krijg je nationale preselectie- en selectierondes, dan hetzelfde ding nog eens internationaal met een meestemmend publiek thuis... het is ingewikkeld geworden.
Vroeger kon je je hoogstens druk maken om het feit dat buurlanden elkaar heel voorspelbaar het maximum van de punten gaven maar je had geen andere keuze dan je erbij neer te leggen.
Nu heb je't fenomeen dat digitaal stemmen vanuit je luie stoel ertoe leidt dat grote landen ... veel stemmen kunnen verzamelen.... en nog van die onzin.
Bon, ik volg het al jaren niet meer en treur daar geen seconde om.
De kwaliteit is er in al die jaren nog niet op verbeterd en dat zegt veel...
Maar goed. Dinsdagavond.
M'n eerste werkdag na 10 dagen thuis zit erop en ik stap in m'n wagen, zet de radio op en rij richting supermarkt voor wat avondeten.
Plots
Diggi Loo Diggi Ley
Life is going my waaaay
When I'm walking in my golden shoes
Everything I ever dreamed of
Has suddenly come true
Ay ay ay..... wat een kitsch
...
Zàààlig toch?
Ik had geen tijd om het hele nummer uit te horen maar nam me voor om het later op te zoeken, hetgeen ik vandaag deed (dank u YouTube).
Man man man.
De zeemzoeterigheid, de blonde koppen, de choreografie, het decor..... pùùùùre jeanetterij... maar zooo leuk! Een streepje jeugdsentiment uit de tijd dat ook groepen als Spandau Ballet en Duran Duran schaamteloos hun lange "blessen" over de ogen lieten groeien, met de juiste belichting erin slaagden semi-zwoel over te komen en glitterden dat het een lieve lust was.
Het weze de Herrey's dus vergeven :)
Omdat ik me de laatste tijd bezig hou met het "beseffen" dat je je eigen werkelijkheid creëert en dat dromen in dat plaatje niet misstaat (in tegenstelling tot zeuren, kankeren en treuren.... u herinnert zich toch óók andere tijden op deze blog?), vond ik het nummer fantastisch toepasselijk.
Heel even dacht ik "ze hebben dat voor mij gedraaid".... maar we weten wel beter :)
Hoe dan ook: IK vond het op een goed moment komen.
Het is niet voor niets dat As a man thinketh éérst op de blog ging.
Soms, heel soms, doe ik nog eens iets met voorbedachte rade :)
Later voeg ik nog wel foto's toe om m'n meest recente realiteiten te illustreren.
Maar nu is het tijd voor een 180° ommekeer.
Oftewel... hoe heb je de eigen realiteit gecreëerd waarbij op een korte tijdsspanne ingebroken wordt in je huis en enkele maanden later je auto vóór je huis in lichterlaaie wordt gezet?
Ik heb er een deels antwoord op, maar omdat het niet volledig is, onthou ik me van commentaar.
Ik vind het erg, het is zelfs wraakroepend.
De toevalligheden bij desbetreffend persoon zijn té veelvuldig en dit verdienen doe je niet, niemand verdient dit.
Ingewijden denken meteen aan één schuldige maar bewijzen zijn er niet, dus de "arm der wet" staat machteloos, althans voorlopig.
Na het zoeken van een schuldige volgt de tweede gedachte. "Houdt het hierbij op of moeten we ons aan erger verwachten? Moeten hier doden vallen?"
U weet niet precies waarover het gaat en dat hoeft ook niet.
Inbraak, dames en heren, is één ding. Vuur een ander.
Vandaag is het de wagen.... morgen het huis?
Criminaliteit komt net iets te dichtbij.
Wraak om onbeantwoorde verlangens neemt morbide proporties aan...
Ik hoop dat de arm der wet z'n ogen en oren gebruikt, met de vuist op tafel slaat en niet de benen neemt bij het aanschouwen van dergelijk probleem.
Het lijkt MIJ dat doortastend ingrijpen hier niet ongepast is, ... zo stilaan...
Diggi Loo Diggi Ley
Life is Not always going your way...
maar ik hoop voor slachtoffer dat het dat binnenkort wél doet.
Goeie keuzes maken in de toekomst kan misschien helpen.
Maar voor de goede orde: DIT verdient NIEMAND!!!!!!
zaterdag 7 augustus 2010
ik wil met je lachen
Er zijn mensen die metéén zullen weten waar ik het vandaan haal, dit onderwerp.
Minstens ten dele.
Het doet er niet toe.
Het greep me dus het gaat de blog op.
Ik wil met je lachen
en met je dansen
't komt uit een liedje dat Guus Meeuwis zingt. (Van hem of van een ander? Geen idee. Toetterooknietoe.)
Het werd gepost op FB door iemand die ik ken.
Hij vierde kort geleden blijkbaar z'n tinnen bruiloftsverjaardag.
Een mens met een bewogen verleden.... maar wie van ons heeft dat niet?
Dus lees hierin asjeblieft geen veroordeling....
Met z'n laatste partner heeft hij de tien jaren gehaald en het ziet er gelukkig naar uit dat de volgende tien jaar worden ingezet.
Ter gelegenheid daarvan postte hij het nummertje.
Lief vind ik dat.
Het zou me verbazen als dit niet het openingsnummer van het feestje was.
Het zou me sterk verbazen...
Punt van de blog?
Op de dag dat mij werd gevraagd de deur achter me te sluiten, zei m'n toen kersverse ex-vriend, op dat ogenblik zeer geëmotioneerd:
"Ik wil met je lachen en met je dansen.... misschien komt dat ooit nog terug...maar NU ben ik het kwijt"
Ik vond ze raak gevonden, die woorden.
Zocht toen door m'n wanhoop en tranen heen een sprankeltje hoop in dat zinnetje.
Twee jaar later weet ik waar het citaat vandaan komt.
Waren ze daarom minder gemeend?
Ik verkies te geloven van niet.
't Is niet omdat je iemand citeert, dat je't daarom niet meent.... geloof ik...
Maar nu weet ik het.
Ex-vriend staat beroepshalve dagelijks achter z'n discobar...rijkelijk gevuld met het Vlaamse en Nederlandse Lied.
Vanochtend schreef ik nog dat het verleden in vlagen terugkeert.
Ik zeg u ook niet welk het verband is tussen tinnen bruiloft en ex-vriend... als die er al is.
Sommigen onder u weten méér dan genoeg, maar wat telt, is dat IK het weet.
Het IS, zoals zovele nummers die me ergens raken, een melig liedje.
ERGENS raakt het omdat .... tja.... de woorden verdomde herkenbaar zijn voor wat ik hier intussen al zo lang schrijf (en wat tussen haakjes maar een zeer flauwe weerspiegeling is van wat dagelijks door m'n hoofd heen gaat).
Bon, het pakte me.
Ik hoop dat het hem ook pakte toen hij het hoorde, niet omwille van Olijf en wat tóen niet was (wie ben ik, niewaar?) maar omwille van wat hij óók zo graag zou vinden.
Het zou me verbazen, mocht hij het niet gehoord hebben.
Het zou me bijzonder hard verbazen...
Voor de volledigheid, vooral voor mezelf opdat ik het nooit zou vergeten, het hele refrein.
Lees er maar óver... u gaat braken van meligheid.
Ik wil met je lachen en met je dansen
En ik hoop heel binnenkort
Niets houdt het meer tegen dat de afstand
Tussen ons steeds kleiner wordt
Ik wil met je praten en met je vrijen
Hopen dat het ooit iets wordt
Ik wil naar je kijken en naast je liggen
Als je 's ochtends wakker wordt
Heel héél lang geleden ontving Olijf es een berichtje.
"Ik hoop dat dit het begin is van iets blijvend moois"
...
Ik hoopte dat toen ook....
Minstens ten dele.
Het doet er niet toe.
Het greep me dus het gaat de blog op.
Ik wil met je lachen
en met je dansen
't komt uit een liedje dat Guus Meeuwis zingt. (Van hem of van een ander? Geen idee. Toetterooknietoe.)
Het werd gepost op FB door iemand die ik ken.
Hij vierde kort geleden blijkbaar z'n tinnen bruiloftsverjaardag.
Een mens met een bewogen verleden.... maar wie van ons heeft dat niet?
Dus lees hierin asjeblieft geen veroordeling....
Met z'n laatste partner heeft hij de tien jaren gehaald en het ziet er gelukkig naar uit dat de volgende tien jaar worden ingezet.
Ter gelegenheid daarvan postte hij het nummertje.
Lief vind ik dat.
Het zou me verbazen als dit niet het openingsnummer van het feestje was.
Het zou me sterk verbazen...
Punt van de blog?
Op de dag dat mij werd gevraagd de deur achter me te sluiten, zei m'n toen kersverse ex-vriend, op dat ogenblik zeer geëmotioneerd:
"Ik wil met je lachen en met je dansen.... misschien komt dat ooit nog terug...maar NU ben ik het kwijt"
Ik vond ze raak gevonden, die woorden.
Zocht toen door m'n wanhoop en tranen heen een sprankeltje hoop in dat zinnetje.
Twee jaar later weet ik waar het citaat vandaan komt.
Waren ze daarom minder gemeend?
Ik verkies te geloven van niet.
't Is niet omdat je iemand citeert, dat je't daarom niet meent.... geloof ik...
Maar nu weet ik het.
Ex-vriend staat beroepshalve dagelijks achter z'n discobar...rijkelijk gevuld met het Vlaamse en Nederlandse Lied.
Vanochtend schreef ik nog dat het verleden in vlagen terugkeert.
Ik zeg u ook niet welk het verband is tussen tinnen bruiloft en ex-vriend... als die er al is.
Sommigen onder u weten méér dan genoeg, maar wat telt, is dat IK het weet.
Het IS, zoals zovele nummers die me ergens raken, een melig liedje.
ERGENS raakt het omdat .... tja.... de woorden verdomde herkenbaar zijn voor wat ik hier intussen al zo lang schrijf (en wat tussen haakjes maar een zeer flauwe weerspiegeling is van wat dagelijks door m'n hoofd heen gaat).
Bon, het pakte me.
Ik hoop dat het hem ook pakte toen hij het hoorde, niet omwille van Olijf en wat tóen niet was (wie ben ik, niewaar?) maar omwille van wat hij óók zo graag zou vinden.
Het zou me verbazen, mocht hij het niet gehoord hebben.
Het zou me bijzonder hard verbazen...
Voor de volledigheid, vooral voor mezelf opdat ik het nooit zou vergeten, het hele refrein.
Lees er maar óver... u gaat braken van meligheid.
Ik wil met je lachen en met je dansen
En ik hoop heel binnenkort
Niets houdt het meer tegen dat de afstand
Tussen ons steeds kleiner wordt
Ik wil met je praten en met je vrijen
Hopen dat het ooit iets wordt
Ik wil naar je kijken en naast je liggen
Als je 's ochtends wakker wordt
Heel héél lang geleden ontving Olijf es een berichtje.
"Ik hoop dat dit het begin is van iets blijvend moois"
...
Ik hoopte dat toen ook....
Lief klein konijntje
Soms haalt het verleden je even in.
Niet hard en zelfs niet snel.
Gewoon weer "even".
Deze week gebeurde dat enkele keren. Dacht toen "daar heb je't weer, m'n verleden".
Vond het zelfs niet erg of pijnlijk. Het wàs er gewoon even.
Dan draait het leven eenvoudigweg door, zoals dat hoort, maar houdt iets binnen in mij enkele minuten pauze.
U kent dat wel, neem ik aan.
Het detail van de meeste van die pauzemomenten ben ik al vergeten.
Het laatste niet, omdat het bleef terugkeren.
"Lief klein konijntje".... de meezinger...
Was op bezoek deze week bij een vriend. Een vrolijk iemand, een levensgenieter.
Er stond me een namiddagje bloementuin te wachten, dineetje én een zeiltochtje bij zonsondergang.
Dat was me beloofd en dat kreeg ik, minus het zeilen omdat er te weinig wind was.
We zijn uitgevaren, we hébben de ondergang gezien, alleen.... zonder zeilen :)
Komt nog wel, ik twijfel daar niet aan.
Tijdens het zitten in de prachtig nonchalante bloementuin zette G een muziekje op.
Op zijn schaamteloos genietende manier werd het een ceedeetje met zéér zéér foute muziek. Carnavalmuziek en schlagers.
"Mag dat?" vroeg ie...
Stom is dat eigenlijk, als je vindt dat je je moet excuseren omdat je "al eens" graag naar die muziek luistert.
Ik vind die muziek óók soms zalig leuk.
Ja, het is foute muziek.
Neen, het is geen staaltje van hoogstaande kunst.
Maar het maakt mensen wél vrolijk en dus... geen excuses nodig.... vind ik.
G koos voor "Lief klein konijntje".
Het is intussen (wat vliegt de tijd) dikke 3 jaar geleden sinds ik er de eerste keer attent op gemaakt werd.
"Ken je dit nummertje?" vroeg hij destijds.
Ik kende het niet, tot zijn grote verbazing. Maar wou het wel horen.
Hij vond het toen geniaal, .... hoewel ik me nu afvraag of het gewoon om het nummer ging of om het feit dat ik het niet kende. Hij vond het éven fijn om het me vaak te laten horen. "Omdat het bij je past" zei hij toen. 'k Herinner me nog hoe hij glunderde bij het draaien van dat nummer.... het doet me nú nog glimlachen, omdat ik vermoed dat zulke muziek hem nog steeds doet glunderen :)
Maar goed dus, 3 jaar was het geleden.
En dan deze week.
Wéér iemand met een glimlach van oor tot oor bij het horen van het konijnenlied.
Alweer iemand die vond dat het bij me paste.
Olijf moet iets van een konijn hebben, blijkbaar.
Betwijfel dat het iets met m'n zachte en poezelige uitstraling te maken heeft.... ik zie dat niet zo in mezelf.
Anderzijds.... m'n oren LIJKEN me van het normale type. Idem dito voor het gebit :)
Ach ja.... "men" schijnt me graag te associëren met het konijnenlied.
Ik vind dat niet erg, helemaal niet.
'k Zal maar denken dat er dan tóch een lieve of vertederende gedachte mee gepaard gaat.
We zaten in de tuin, middenin de bloemen, streepje zon en theetje in de hand.
Uit de boxen galmde de konijnenschlager.
Olijf's blik ging even op oneindig en het hoofd op pauze.
.... ... .... "vliegje op z'n neeeeus"......
Niet hard en zelfs niet snel.
Gewoon weer "even".
Deze week gebeurde dat enkele keren. Dacht toen "daar heb je't weer, m'n verleden".
Vond het zelfs niet erg of pijnlijk. Het wàs er gewoon even.
Dan draait het leven eenvoudigweg door, zoals dat hoort, maar houdt iets binnen in mij enkele minuten pauze.
U kent dat wel, neem ik aan.
Het detail van de meeste van die pauzemomenten ben ik al vergeten.
Het laatste niet, omdat het bleef terugkeren.
"Lief klein konijntje".... de meezinger...
Was op bezoek deze week bij een vriend. Een vrolijk iemand, een levensgenieter.
Er stond me een namiddagje bloementuin te wachten, dineetje én een zeiltochtje bij zonsondergang.
Dat was me beloofd en dat kreeg ik, minus het zeilen omdat er te weinig wind was.
We zijn uitgevaren, we hébben de ondergang gezien, alleen.... zonder zeilen :)
Komt nog wel, ik twijfel daar niet aan.
Tijdens het zitten in de prachtig nonchalante bloementuin zette G een muziekje op.
Op zijn schaamteloos genietende manier werd het een ceedeetje met zéér zéér foute muziek. Carnavalmuziek en schlagers.
"Mag dat?" vroeg ie...
Stom is dat eigenlijk, als je vindt dat je je moet excuseren omdat je "al eens" graag naar die muziek luistert.
Ik vind die muziek óók soms zalig leuk.
Ja, het is foute muziek.
Neen, het is geen staaltje van hoogstaande kunst.
Maar het maakt mensen wél vrolijk en dus... geen excuses nodig.... vind ik.
G koos voor "Lief klein konijntje".
Het is intussen (wat vliegt de tijd) dikke 3 jaar geleden sinds ik er de eerste keer attent op gemaakt werd.
"Ken je dit nummertje?" vroeg hij destijds.
Ik kende het niet, tot zijn grote verbazing. Maar wou het wel horen.
Hij vond het toen geniaal, .... hoewel ik me nu afvraag of het gewoon om het nummer ging of om het feit dat ik het niet kende. Hij vond het éven fijn om het me vaak te laten horen. "Omdat het bij je past" zei hij toen. 'k Herinner me nog hoe hij glunderde bij het draaien van dat nummer.... het doet me nú nog glimlachen, omdat ik vermoed dat zulke muziek hem nog steeds doet glunderen :)
Maar goed dus, 3 jaar was het geleden.
En dan deze week.
Wéér iemand met een glimlach van oor tot oor bij het horen van het konijnenlied.
Alweer iemand die vond dat het bij me paste.
Olijf moet iets van een konijn hebben, blijkbaar.
Betwijfel dat het iets met m'n zachte en poezelige uitstraling te maken heeft.... ik zie dat niet zo in mezelf.
Anderzijds.... m'n oren LIJKEN me van het normale type. Idem dito voor het gebit :)
Ach ja.... "men" schijnt me graag te associëren met het konijnenlied.
Ik vind dat niet erg, helemaal niet.
'k Zal maar denken dat er dan tóch een lieve of vertederende gedachte mee gepaard gaat.
We zaten in de tuin, middenin de bloemen, streepje zon en theetje in de hand.
Uit de boxen galmde de konijnenschlager.
Olijf's blik ging even op oneindig en het hoofd op pauze.
.... ... .... "vliegje op z'n neeeeus"......
donderdag 29 juli 2010
Fango e cielo
io lo so che non sono solo anche quando sono solo
io lo so che non sono solo
io lo so che non sono solo anche quando sono solo
sotto un cielo di stelle e di satelliti
tra i colpevoli le vittime e i superstiti
un cane abbaia alla luna
un uomo guarda la sua mano
sembra quella di suo padre
quando da bambino
lo prendeva come niente e lo sollevava su
era bello il panorama visto dall'alto
si gettava sulle cose prima del pensiero
la sua mano era piccina ma afferrava il mondo intero
ora la città è un film straniero senza sottotitoli
le scale da salire sono scivoli, scivoli, scivoli
il ghiaccio sulle cose
la tele dice che le strade son pericolose
ma l'unico pericolo che sento veramente
è quello di non riuscire più a sentire niente
il profumo dei fiori l'odore della città
il suono dei motorini il sapore della pizza
le lacrime di una mamma le idee di uno studente
gli incroci possibili in una piazza
di stare con le antenne alzate verso il cielo
io lo so che non sono solo
io lo so che non sono solo anche quando sono solo
io lo so che non sono solo
e rido e piango e mi fondo con il cielo e con il fango
(uit Fango / Jovanotti)
geen zin om te vertalen vandaag.
interesseert ook alleen mij.
wie wil begrijpen, woxikon is altijd een goeie optie.
tot hier.
io lo so che non sono solo
io lo so che non sono solo anche quando sono solo
sotto un cielo di stelle e di satelliti
tra i colpevoli le vittime e i superstiti
un cane abbaia alla luna
un uomo guarda la sua mano
sembra quella di suo padre
quando da bambino
lo prendeva come niente e lo sollevava su
era bello il panorama visto dall'alto
si gettava sulle cose prima del pensiero
la sua mano era piccina ma afferrava il mondo intero
ora la città è un film straniero senza sottotitoli
le scale da salire sono scivoli, scivoli, scivoli
il ghiaccio sulle cose
la tele dice che le strade son pericolose
ma l'unico pericolo che sento veramente
è quello di non riuscire più a sentire niente
il profumo dei fiori l'odore della città
il suono dei motorini il sapore della pizza
le lacrime di una mamma le idee di uno studente
gli incroci possibili in una piazza
di stare con le antenne alzate verso il cielo
io lo so che non sono solo
io lo so che non sono solo anche quando sono solo
io lo so che non sono solo
e rido e piango e mi fondo con il cielo e con il fango
(uit Fango / Jovanotti)
geen zin om te vertalen vandaag.
interesseert ook alleen mij.
wie wil begrijpen, woxikon is altijd een goeie optie.
tot hier.
zaterdag 24 juli 2010
Rido
Rido di me di te di tutto ciò che di mortale c'è
e che mi piace
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
Dit is nog maar eens Jovanotti. Mag geen verrassing zijn :)
Vandaag, na de honderdduizendste keer dat het lied door m'n autoboxen galmde, viel dit stuk me méér dan anders op.
Ik lach met mezelf, met jou en met alles wat sterfelijk is
en waar ik zoveel van hou
(Tanto = veel)
Kan me voorstellen dat het nummer u niet veel zegt.
Mij des te meer.
Wil u het horen? Dan gaat u hier naartoe.
(lach gerust met de onnozele video, ben er vrij gerust in dat de heer J er ook hard mee gelachen heeft :))
e che mi piace
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
tanto tanto tanto tanto tanto
Dit is nog maar eens Jovanotti. Mag geen verrassing zijn :)
Vandaag, na de honderdduizendste keer dat het lied door m'n autoboxen galmde, viel dit stuk me méér dan anders op.
Ik lach met mezelf, met jou en met alles wat sterfelijk is
en waar ik zoveel van hou
(Tanto = veel)
Kan me voorstellen dat het nummer u niet veel zegt.
Mij des te meer.
Wil u het horen? Dan gaat u hier naartoe.
(lach gerust met de onnozele video, ben er vrij gerust in dat de heer J er ook hard mee gelachen heeft :))
maandag 24 mei 2010
Rietsiebie Rietsiebaa RietsieBOEM
Oh hell.... ik heb nog even doogeklikt op YouTube om een beter zicht te krijgen op het oeuvre van Zanger Rinus.
Hij intrigeert me, what can I say?
Ik vermoed dat dit nummer uit z'n vroege periode dateert. Het heeft wat te maken met de toonvastheid die nog een beetje finetuning kan gebruiken.... Ik weet het niet. Z'n vroege periode.... ik denk het wel :)
"Ik ben verliefd op het meisje van DE oliebollenkraam."
Ik weersta de verleiding om een paar zinnen te citeren... eigenlijk zijn ze allemaal éven mooi. Ik nodig u uit om mee te kijken en te luisteren. Bekijk het desnoods enkele keren en begrijp waarom Olijf vanaf vandaag "de klos" is...
I'm sooooooo in love!
Hey Marloes
Man
Man
Man !!!!!
Na "Dos Cervezas Por Favor" van Tom Waes, zijn een boel van m'n schlagerlievende vrienden nog eens op YouTube gedoken om een paar gouwe ouwen op te duikelen.
Tot mijn groot jolijt, want ik had het zeer kort geleden nog over een onovertroffen nummer maar kon niet meer op Titel of Zanger komen...
Telepatisch-gewijs heeft het nummer zich terug een weg naar m'n FB gebaand.
En hier is het... ik ben verrukt :)
Geniet van de geïnspireerde teksten, de doordachte choreografie, het stemtimbre, sterke ritmes, de setting, de wardrobe én de geweldige casting.
Hey Marloes, 'k wil met je onder de does
of (u mag kiezen)
Hey Marlouche, 'k wil met je onder de douche
Als het maar rijmt, heya heya how!
De tekst is overigens zóóó ingewikkeld dat Zanger Rinus met moeite z'n cues kan bijhouden... ik smelt.
Ja mensen, ik lach.
Ik lach heel heel hard!
Want dit haalt de buitenwereld. Dit wordt gefilmd. Dit wordt uitgezonden. En als één of andere sluwerd het goed aanpakt, brengt dit vermoedelijk nog geld op ook....
Sterker nog, er zijn nitwits als Olijf die daar een blog aan wijden....
Enjoy, oh please, please, please ENJOY :)
http://www.youtube.com/watch?v=QLoQJVajLXI
het promo-materiaal :)
Man
Man !!!!!
Na "Dos Cervezas Por Favor" van Tom Waes, zijn een boel van m'n schlagerlievende vrienden nog eens op YouTube gedoken om een paar gouwe ouwen op te duikelen.
Tot mijn groot jolijt, want ik had het zeer kort geleden nog over een onovertroffen nummer maar kon niet meer op Titel of Zanger komen...
Telepatisch-gewijs heeft het nummer zich terug een weg naar m'n FB gebaand.
En hier is het... ik ben verrukt :)
Geniet van de geïnspireerde teksten, de doordachte choreografie, het stemtimbre, sterke ritmes, de setting, de wardrobe én de geweldige casting.
Hey Marloes, 'k wil met je onder de does
of (u mag kiezen)
Hey Marlouche, 'k wil met je onder de douche
Als het maar rijmt, heya heya how!
De tekst is overigens zóóó ingewikkeld dat Zanger Rinus met moeite z'n cues kan bijhouden... ik smelt.
Ja mensen, ik lach.
Ik lach heel heel hard!
Want dit haalt de buitenwereld. Dit wordt gefilmd. Dit wordt uitgezonden. En als één of andere sluwerd het goed aanpakt, brengt dit vermoedelijk nog geld op ook....
Sterker nog, er zijn nitwits als Olijf die daar een blog aan wijden....
Enjoy, oh please, please, please ENJOY :)
http://www.youtube.com/watch?v=QLoQJVajLXI
het promo-materiaal :)
Abonneren op:
Posts (Atom)