Het .... zoals het is

Het gebèurt nog hoor
Dat ik denk "hier wil ik het over hebben"
Of dat ik een foto neem met in gedachten het blogje dat daarbij gaat horen.

en vervolgens
komt daar niets van.
Nul de botten
Nada als het ware
Zilch
Zip
Rien de knots (met vertaallink voor de noorderbuur. Lees met zwaar frans accent, svp :))

en het valt me voor, bij tijd en wijlen, dat ik even stil sta en me afvraag hoe dat komt.

Doorgaans
"door den band genomen" bijna
meestal
als grootste gemene deler
kan ik zeggen
dat er meestal geen antwoord volgt.
Of geen zinnig althans.

Vandaag is wellicht niet anders.
Ware het niet dat er wèl wat zit te dringen. Als bij  "hoge nood".
U kent dat wel.... Wanneer u "moet".
Zoiets.
Het moet eruit. Waar is de dichtstbijzijnde place of relief?

Probleem. Alles wil er in één keer uit.
En dat zorgt voor problemen. FILEproblemen.
Opstoppingen. Verwarring. Babylonia misschien zelfs :)

Als ik u nu zeg(schrijf)
dat er geen samenhang is
in wat volgt
en dat ik zèlf m'n best moet doen om "bij de zaak" te blijven
bent u dan gerust gesteld?
In uw vrees dat het begin van het eind (van Olijf en haar verstand) nabij is?

Ik hoop van wel.
'cause here goes

BOEK
Het boek van de maand is Bullshit Management van Jos Verveen. Nen Ollander:)
Geen probleem. Wij kunnen elkaar nog nèt lezen, Noord en Zuid.
En ik kocht het boek niet. Suggereerde het een hele tijd geleden aan m'n plaatselijke Bib en zij moeten hebben gedacht dat ik iets zinnigs voorstelde want een maand of wat geleden, toen ik Ginds zat, kreeg ik een mail, heel persoonlijk aan mij gericht, dat m'n suggestie was gearriveerd en dat ze klaar lag voor de pickup.De woorden waren anders, ik heb het over een respectabele en serieuze bib, die schrijven niet "pickup"....
maar het kwam erop neer dat ze mijn boek hadden aangekocht en  dat het - klap op de vuurpijl - nog eens bleef liggen tot IK erom kwam om het als eerste te lezen.
Knap vind ik dat.
Moet ik vaker doen.
Als ik de aankoopprijs van het boek niet zie zitten (en dat gebeurt "nogal regelmatig"....)

Hoe dan ook. Ik lach me een kriek.
Die Jos - wij zouden hier Zjos zeggen maar in Nederland vermoed ik een heel propere JJos met Jee en niet met Zj -  die Jos en Olijf.... die zouden dikke vrienden kunnen worden, denk ik zo.
Het boek gaat over de zin en vooral onzin van management. De termen. De adviesbureau's. De communicatiespecialisten, flow charts, bench marks en procedures. Hoe we, dankzij een handvol mannen (tja, helaas mànnen... ik kan de geschiedenis niet veranderen) en hun onbewezen theorieën een hele business hebben opgestart rond ... hoe je je business moet runnen.
Hier en daar geeft hij uit het leven gegrepen voorbeelden. En dan lach ik me een breuk.
Terwijl ik denk aan een aantal procedures, missie's en visie's, dure woorden en moeilijk te begrijpen processen die zich zelfs in mijn social non-profit afspelen.
En dat ik minstens de helft van ons "kwaliteitshandboek" kan missen als kiespijn omdat er geen tijd is om het normàle werk te doen, laat staan om dat - niet afgewerkt werk - in procedures te omschrijven. Omdat niemand die dingen gebruikt. Zelfs al zijn ze er.

Het is een lach. Om het boek. Maar ook een zure somtijds. Want je herkent je miserie in die van een ander.
Maar miserie is een overdreven woord.
Ik zit nog steeds graag waar ik zit. Zelfs al zit ik teveel en zou ik liever wat meer rondlopen.

Dat gezegd zijnde.
Lees het.
Het is een dun boek. Waardoor de bijna 25€ me nog méér verbaasden dan ze gewoonlijk al doen. Maar je kan je bib inschakelen.
Doen :)

FAMILIE: MOEDER

Sinds Olijf en zussen de moederroep collectief hebben genegeerd, lijkt moeder wonderwel te herstellen. Jawèl, het doet haar ontegensprekelijk pijn dat alle dochters even niets méér doen dan het strikt noodzakelijke (maar iedereen heeft z'n grenzen en de onze waren al enkele jaren overschreden), het lijkt er verdacht veel op dat we dat veel eerder hadden moeten doen.
De geest is helderder dan ooit tevoren. Ze gaat dingen leren die ze tevoren nooit maar dan ook nòòit zou hebben aangedurfd. En hiervoor kochten we deze week aan: één nieuwe pc, één.
Die Olijf zondag of maandag gaat installeren.
Want moeder mag zijn wie ze wil... als ze vooruit wil, wil Olijf haar op z'n minst faciliteren.

FAMILIE: DE ZUS

Eén van de zussen wuifde haar dochter uit op skivakantie. Ze vertrok helemaal alleen met een groep leeftijdsgenoten en zal een week weg blijven. Voor het eerst. Met niets dan onbekenden.
Op de leeftijd van nog geen 11 vind ik dat best stoer. Vooral als je het dutske ziet. Blond, frêle en klein. Thuis een grote mond maar elders..... miss Verlegenheid zelve.
Zus weet intussen met zichzelf geen blijf en "profiteert van de gelegenheid" om 1 van haar Bongobons op te souperen met... - ik val in de prijzen - "moi"!.
Ze belt me. Of ik even m'n mening wil geven over een vijftal mogelijkheden.
Voor mij klinkt alles OK. Ieder plekje heeft ongetwijfeld z'n voor- en nadelen - nogmaals... ik val in herhaling.... "zoals alles in het leven zeker?" - maar de leute van de ontdekking blijft in alle gevallen gelijk. Dus vind ik alles OK.
Omdat dat geen antwoord is waar zus wat mee ààn kan, ga ik toch over tot een aantal voorkeuren.
De ene blijkt helaas niet meer te bestaan. De andere heeft 1 lange gemeenschappelijke tafel - Prima toch? denk ik maar de tafel blijkt ook nog eens veel te breed te zijn waardoor persoonlijke gesprekken ... tja... niet meer persoonlijk kunnen zijn... tenzij je elkaar zou bellen of smssen van de ene tafelkant naar de andere - dus ook die valt af.
Eindigen we in gedachten uiteindelijk bij een eet-abilissement dat eerder aan de chique kant is en daardoor - sinterklaas bestaaaaaaaat niet - nogal weinig aanbiedt voor het Bongobedrag.
As a matter of fact, ze bieden zelfs minder aan dan wat ze adverteren in het Bongoboekje. "We trekken gewoon het Bongobedrag àf van wat u zou moeten betalen en zo is dat ook opgelost" ... of iets in die aard.
Nix geen speciale aanbieding dus. Nix geen welkomstpakket. Gewoon blote klantenwerving met valse reclame en daar moeten we het mee doen.

Of ik denk dat het een goede beslissing is, vraagt zus.
En ik kan niet rechttoe rechtaan antwoorden. Want alles is en blijft een verrassing. Maar wij zijn verschillend, zus en ik.
Ik twijfel lang, beslis, bega fouten, maak me even onmènselijk kwaad... en ga dan verder. Gedane zaken nemen geen keer en dat is dat. Ongeveer. Matters of the heart even dààr gelaten, ja?
Zus twijfelt lang, neemt een beslissing, komt daarop terug, bespreekt die uitgebreid met anderen, komt terug op haar teruggekomen beslissing, komt daar nog eens op terug, doet uiteindelijk wat ze in het begin had beslist, .... begaat (net als Olijf) fouten, is daar onmènselijk lang mee bezig en... herinnert zich het voorval jàren later nog steeds. Als een mijlpaal in haar emotioneel leven.
En dat màg.
Hier is geen beter of slechter. Het is gewoon anders.
Maar het maakt wèl dat ik haar bijna zou aanraden.... "als je je Nù al bekocht voelt, dan kiezen we beter een ander eethuis. Dat met de lange tafel bijvoorbeeld. Want die "slimmerds" die je net opbelde, die gaan jou nu ècht niet meer kunnen behagen. Wat ze ook doen".
Maar ze vindt de lange tafel blijkbaar erger dan een uitbater die slimmer wil zijn dan zijn klanten. En dàt gaan we dus doen. Morgen. Voor de lunch.
Ik ben nieuwsgierig :)
Meer naar de interacties zus - uitbater - Olijf (en alle mogelijke permutaties daarin) dan naar het voedsel.

en dan denk ik: wij zijn anders. En toch uit dezelfde nest. Gek :)





MACHINERIE

Deze week is niet de eerste keer dat ik de reclame zie. En ook niet de eerste keer dat ik denk "Hebben we dit nu wèrkelijk nodig?"
Gaan ze er ook deze keer in slagen om ons zo gek te krijgen dat we dènken dat ons leven niet compleet is zònder?
Ik heb het over een machine. En ik zou graag vaag blijven maar dan zal ik minstens twee keer meer woorden nodig hebben dan ik nu gebruik.... en deze blog is al lang en straks raak ik u, lezer, kwijt. Al was het maar omdat het laat is of omdat er een goeie film op het programma staat en deze blog dan maar moet wachten tot later.

Swat.
De machine wordt gelanceerd door dezelfde fabricant als die van Nespresso. Zo, nu weet u het. Special T heet de Thee.
En als u dacht dat u het nog kon trèkken met een builtje of met de losse variant - beide hoe dan ook in een theepot met heet water-  dan hebt u het mis. Nu moet uw thee uit een metalen kuipje komen en met een supersonische machine bereid worden. Zet de T-machine maar naast de hoe-heet-ie-ook-weer? machine die - goh ja, wel rédelijk lekkere koffie maakt maar niets dat zelfs maar in de buurt komt van een echte espresso (ja ik durf me wederom fanatiek op te stellen) - die naast de broodrooster staat die op de stoomoven staat die gemonteerd is boven de microgolf die dienst doet als hetewaterproducent wanneer de elektrische waterkoker het niet meer doet.......

Zucht.

Thee zèt en drink je niet meer, trouwens. Je Ontdekt en Beleeft hem. Met fancy words als Sunny Grapefruit en Caramel Gourmand.....
Ik voel een zekere nostalgie opwellen naar tijden dat Earl Grey en English Breakfast Tea zowat de enig verkrijgbare varianten waren. En die dronk je. De beleving volgde wellicht vanzelf.
Maar nu we mindfuller zijn dan ooit, is drinken zonder meer geen optie. We moeten al onze zintuigen mee betrekken bij het proces. In het hier en nu. En houden van het proces. Inclusief de veel te dure machine en de afvalproducerende cups. Allemaal hier en nu en geweldig en fantastisch.

Dan ben ik al blij dat dit nog kan met de zogenaamde cups. Foto geplukt van het internet.
Leuk idee. Maar eens al je deurgaten voorzien zijn van een cupgordijn..... kadootjes gaan maken voor vrienden en familie om hen via die weg deelgenoot te maken van koffie- of theeverslaving die lichtjes uit de hand is gelopen en die je de laatste jaren uitsluitend machinaal hebt onderhouden?
Ach ja...

"in onzen tijd was het beter" :) :) :)

DIY

Dan doe ik het nog liever zelf. Dingen maken. Inclusief koffie of thee.
En via Facebook en een aantal recyclage-gerichte pagina's kom ik terecht op leuke dingen. Kleurrijke. En toepasselijk op m'n werk. Vooral omdat we binnenkort verhuizen en een semi-plechtige opening houden met hopelijk een groot publiek, enkele prominenten en een originele inrichting.
Nou ja... "origineel"... wat kan een mens nog doen dat een ander al geen 10 jaar eerder en 20 keer beter deed, niet?
Olijf is niet origineel van aard. Ook niet echt creatief. Maar kopiëren kan ik als de besten.
Men zou dat kùnnen definiëren als "ik absorbeer als een spons"
Ik zeg gewoon: "ik kopieer. Punt". Ik zie wat, ik vraag me af of ik het kan reproduceren gezien de tijd en de middelen ter mijner beschikking en ik maak het na. Zo eenvoudig is dat.
Zolang er geen copyright op staat, maak ik me geen zorgen.
En nu zijn er dus die pagina's die ik volg. Die veel ideeën bezorgen. Het zijn zelfs de hùnne niet. Dus ook zij kopiëren. Tenminste in gedachten. En bij Olijf is het óók nog niet verder gekomen dan gedachten. En het kan goed zijn dat het daar eeuwig bij blijf. Bij gedachten.

maar stèl dat ik in actie zou schieten.
Stèl dat ik vèrf zou gaan kopen en schuurpapier en verfborstels (kwasten dus, lieve buren) en afplaktape en elektrische bedrading en hamers en nagels en schroeven....
dan zou ik één en ander in elkaar kunnen steken. Zonder veel kennis van zaken maar "altijd prijs" :)

En dan zou dat zoiets kunnen worden.

 of dit

 of anders dit?

 de mogelijkheden zijn eindeloos

Maar wie hou ik voor de gek? Ik zou beginnen haken. Aan een kussen of een sprei of een handtas... en kwam 3 bloemen ver.
Er wachten 4 rokken en 7 gordijnen op verkorting/smalling/lenging/breding... en ik haal de naaimachine niet boven.
Dus een nieuwe lamp wordt het ook niet. Of een gepimpt meubelstuk. Die ik niet nodig heb overigens, net zo min als die Theemachine.

Dat zijn - met andere woorden - enkele van de dingen die me bezig houden. Dat en andere zaken die beter niet op het net worden gegooid omdat ze te gevoelig liggen. (en nééééén, het gaat niet om Olijf's hartje :))


Het leven is een bonte verzameling aan onbenulligheden/markante feiten/nutteloze gegevens/belangrijke mensen. Een beetje van alles. In geen ènkele bepaalde volgorde. Want in dat laatste geval zouden we er iets van gaan snappen. En dat... zo lijkt het toch... is nooit de bedoeling geweest.

Ik zou vanavond gedanst  hebben en vroeg online naar mogelijke aanwezigheid van enkele gelijkgezinden. Vooruitgang kan ook leuk zijn. Zo vernam ik van een handvol dansers dat ze
"waarschijnlijk" zouden gaan. "In het laat".
Waarmee ik wist dat de goede wil er was.
Maar niet of het definitief beslist was.
En ook niet om hoe laat.
Want "in het laat" voor jou is hoogstwaarschijnlijk een ander "laat" dan voor mij. Waardoor één van ons misschien zó laat arriveert dat de andere alweer vertrokken is. Hiermee aan het doel voorbijschietend. Hetgeen niet de bedoeling was.
Ziet u?

"In het laat" deed me de das om. Ik werd moe. "Nogal vroeg" op de avond.
Dansen gaat dus niet door. Maar er komen nog dagen.
Morgen bievoorbeeld. Met zus bij de slimme restaurateur. Ik ben benieuwd :)

Weer es wat nieuws

Olijf deed vandaag weer es wat nieuws.
Helaas.... het goed fatsoen verbiedt me om het "nieuws" in 't lang en in 't breed hier neer te schrijven.
Zelfs in 't kort en in 't smal zou niet helemaal betamen.

Voor de annalen, deze van Olijf dus, moet het hier ... nou ja... "even" neer.

Bij deze. Neer.

Maar in het licht van
nieuws
en het uitproberen ervan
kruiste uitgerekend vanavond
deze spreuk me,
...
die ik terstond kopieerde en plakte in m'n FB-omslagfoto.

Deze dus.
I like. 
I like very much :)

Had u wat nodig?

• In de wetenschap dat ik de laatste tijd onvoorstèlbaar weinig schrijf
• daarbij vrezende dat het kan gaan lijken op een stilstand van de (kritische?) geest
• bij nader inzicht inziend dat dat wel eens mogelijk zou kunnen zijn
• en soms wel zin maar ook andere activiteiten hebbend (zoals daar zijn: vroeg gaan slapen en laat opstaan)....

is het misschien geen slecht idee om nog eens wat te posten.
Losse dingen wellicht. Al dan niet met een hint van samenhang... We zien wel :)

De foto hierboven is oud. Al enkele maanden. En ik dacht hem al gebruikt te hebben maar wellicht ondervond ik toèn last van uploadproblemen.
Vandaag de dag kampt Olijf meer met downloadproblemen maar dat is (misschien) voer voor een andere post.

Hoe dan ook: de hint zit in de foto.

Doen we (geholpen door de creatieve uitvinders en dito fabrikanten) al jààààààren ons best om die gsm-spullen zo klein en nietig mogelijk te maken.... zo modern en uit-deze-wereld-ogend mogelijk ook.... en biedt men anno 2012 dit dus aan: een knoeft van een Retrophone met minijack om aan te sluiten op.... juist ja.
We hàdden het niet nodig, ik betwijfel het zelfs dat er ook maar ièmand hier op zat te wachten... maar nu kunnen we het kopen, dus dat zal wel weer een aardige duit opbrengen.

Zo zag ik gisteren tijdens een doelloze maar aangename wandeltocht door twee zeer lowcost huishoudwinkels - die hun bestaansreden enkel ontlenen aan plebs als Olijf die op hun vrije dag wat gaan lopen rondlummelen tussen rekken "Allerlei" - ook nog de volgende items.
.........
Toch even vermelden dat ik al weken op zoek ben naar zo'n trechterding met een brede - tja, hoe noem je dat? - mond om confituur zonder morsen in glazen potjes te gieten.... en NERGENS te vinden, hoor!!!!)
.........
Maar goed, onderstaande vond ik wèl.

• Uiteraard, geïnspireerd ende gestuurd door Cupcake Wars en andere programma's: Cupcake Kookboeken, Cupcake displays, veelkleurige Cupcake Papiertjes en Cupcake Cookers. Blijkbaar bak je cupcakes tegenwoordig niet meer in een oven. Je moet daar een apart, ietwat op een rond wafelijzer lijkend masjien voor hebben.
  Dat die Cupcake Cooker binnen de kortste keren belandt waar alle andere overbodige keukentoestellen belanden.... het behoeft wellicht geen tekening :)

• In dezelfde categorie van volstrekt nutteloze keukendinges: de DrieDelige WarmHoud... Houder. U weet wel.... dat soort van rechthoekige RVS-schalen die middels een badje heet water of theelichtjes de zaak (mijn en uw eten dus) op een schappelijke net-niet-Legionella-veroorzakende temperatuur houden. Professionele Traiteurs en aanverwanten bedienen zich er al generaties lang van. Om het Warm Buffet mee warm te houden (het koud buffet trekt godzijdank z'n plan :)).
  Voor de doorsnee huisvrouw was het tot voor kort slechts een verre droom.... Not any longer!!!  Voor enkele tientallen euro's kunnen we vanaf nu de trotse bezitster worden van dit toestel der toestellen. Zouden ook hier de vele kookprogramma's iets mee te maken hebben?

en met heel wat minder uitleg:

• de aardbeisteelverwijderaar
• het houdertje/schaaltje voor uw gebruikte, nog lekkende theezakjes
• de banaanvormige banaandoos. Om je banaan in te steken.
• de appelvormige.... jewél .... ;-)
• het citroenschijfknijpertje

Naar mijn gevoel waren er nog X² van dit soort dingen. Maar m'n geheugen laat me in de steek en dus hou ik het hier bij.

En meer daarover.... wilde ik zelfs niet kwijt :)

Kaper op de kust

In de tuin zie ik iets wat ik nog nooit eerder zag.
Twee spinnen in één net.
Wist niet dat dat bestond. Tenzij eentje een oog heeft op de andere. Om welke reden dan ook.

Ik dènk te weten wie de Hoofdspin is. Want die zit in het midden.
En dan is er de Bijspin. Helemaal in het uithoekje van het web. Niet het wereldwijde.

En ik vraag me af.... welke plannen hebben ze? Hoe loopt dit af?
Misschien moet ik het hen eens vragen...... :)

Hoofdspin

Bijspin

Belastingen... een NON-dag :-/

Maandag 9 juli zou belastingaangiftedag worden.
Hij begon om 5u. In de ochtend.
Even bellen naar moeder om te zorgen dat ze op tijd zou wakker worden voor haar tweede vlucht naar Italië. Dat lukte (ongeveer).

Twee uurtjes later hees ik de voeten uit bed. En daarna de rest.
Belastingaangifte. Komààn! Forza!

....
Helaas... ik deed preciés wat ik vroeger tijdens de examenperiodes deed. Ik ontwikkelde een plotse nood om achterstallige poets- en opruimactiviteiten uit te voeren. Ook een onweerstaanbare drang om nieuwe recepten uit te proberen. En dingen op te zoeken die ik al lang wilde opzoeken maar... yep!... ook steeds had uitgesteld.
Procrastineren noemen ze dat, geloof ik.
Ik ben daar gewèldig goed in. In dingen uitstellen. Beetje kop in 't zand steken ook.

Dus ging ik ruimen, poetsen, afwassen, ... herinnerde me plots dat ik ook dringend (werkelijk dringend) naar de fotograaf moest voor m'n nieuwe ID-kaart, deed boodschappen (en nam daar ruim m'n tijd voor), hing de wasdraad opnieuw op (verdwenen na het vellen van de Jasmijnboom)... en kookte. Een recept van m'n tante.
Nix opzienbarends maar wèl iets wat ik zèlf op diè manier nog niet had bereid. En ik belde haar. In het Zuiden. Om details te vragen over haar recept.

Is het duidelijk, vraag ik me af, dat ik zo lang mogelijk uitstel zocht????

Zo rond zessen vond ik dat de dag het einde begon te naderen. Door de regen had ik de haag niet kunnen onder handen nemen (godzijdank!) en begon ik dan tòch in de papieren te rommelen.
Op zich - en ik wèèt dat! - duurt die hele aangifte niet zo lang. Maar ik hààt ze. Grondig.

Dus de papieren kwamen uit hun doos, kaft, hoekje, ... van onder hun steen dus :)

Waarna, zo'n uurtje na het rommelen, een berichtje binnen kwam.
Dat hij een uur wachttijd had op het vliegveld en hoe het met me was. Dat ik gemist werd. En nog van die leuke dingetjes.
Ik zeg het niet graag... maar "ik ben òòk maar een mens"... en zoveel egostreling in zo weinig woorden doet zelfs Olijf zwichten. Dat ik daarmee de aangifte opnieuw uitstel... tja... dat neem ik er maar bij :):):)

Pffff.... resultaat... lekker bijpraten via internet en smartphone.. zomaar even vanuit de wachtrij bij het boarden.... eigenlijk wonderbaar, vind ik.
Een slordige tien jaar geleden kon je dit niet eens dròmen, laat staan dòen.
In weinig woorden: ik vind het schitterend.

Mocht u zich afvragen: heb ik iets? Neen, dat heb ik niet. Of toch wel. Of ook niet. Het doet er weinig toe. Het is fijn en meer dan dat hoef ik niet te weten. U hopelijk ook niet.
Mocht, overigens, (n)iets ooit stoppen... dan is dat OK.  Zoveel heb ik mezelf al aangepraat.
De staat waarin Olijf zich bevond toen deze blog ontstond, komt nooit meer terug. Voor niets of niemand. Omdat ik mezelf zoveel verschuldigd ben. Een stukje immuniteit, zeg maar.

Of het goed of slecht is, laat ik graag in het midden.
Iedereen doet wat ie moet om te overleven. En als het effe kan, wil ik graag dat "over" voorgoed uit m'n leefwoord. Moet lukken, dacht ik zo...

Misschien komt ooit de dag dat ik een bedankkaartje stuur aan de man die m'n wereld veranderde.
Lang geleden meende ik dat het leven voorgoed uit me gezogen was. Het klinkt melig maar zo voelde het aan. "Hij" had me geruïneerd, dacht ik. Maar ik hoor hem te bedanken. Wèrkelijk. Zonder het hartzeer van tòen zou ik niet zijn wie ik vandaag ben.
Hoe Olijf er voor de buitenwereld uitziet, maakt me eigenlijk nix uit (en - nadrukkelijke vraag - gaat u nu asjeblief niet schrijven hoe'n schàt ik ben, knipoog knipoog ;-)).
Olijf is allesbehalve perfect. Allesbehalve.
Ik ben slordig, ongeorganiseerd, lui, en ik procrastineer :). Maar d'er zijn ook goeie kantjes aan. Een heleboel. En voor mij - voor MIJ - zijn die méér dan goed genoeg.

Dus ja, eens ik over m'n giga-ego heen geraak, stuur ik hem een bedankje. Voor wat hij me toonde.
Nu nog even niet. M'n ego is groot. Bère-groot :-D

Een greep uit wat volgens mij foto-waardig was vandaag. Alles om maar niet aan de fiscus te hoeven denken :)

Het mag snel gaan stoppen

Pijntjes. Om me maar eens eufemistisch uit te drukken.
Want het zijn er gróte. Op alle momenten van de dag.
En soms (oef!) eens een dag nix. Waardoor een mens al eens gaat hopen dat het ergste nu wel achter de rug is.
En er een avond als die van vandaag komt. En je denkt dat je hele ingewanden terstond UITgewanden gaan worden... geheel ongewild en al even ongewenst.

Pffff...

"Even" en "Enkele" ongemakjes. Bij de minderheid van de vrouwen... als je de bijsluiter moet geloven.
In dit geval is Olijf heel duidelijk lid van een minderheidsgroep. Weet niet of ik moet juichen of huilen...

Nja.... iedere dag hopen dat het eindelijk gedaan zal zijn. Meer kan een mens niet doen, veronderstel ik.

(dit soort dingen, tussen haakjes, zijn heel erg nieuw voor uw Olijf. Stoort u zich alstublieft niet aan een streepje gezeur. Effe klagen schijnt de last te verlichten. In het licht van "gedeelde pijn is halve... " Juist ja :))

Sssssmokin'

Het is na enen en de slaap laat op zich wachten.
BBC ONE is zo vriendelijk een special van Lionel Richie uit te zenden.
Ik heb de hele dag geen nieuws gezien en begin me af te vragen of ik alweer een tragisch heengaan heb gemist. Ergens hoop ik dat het niet dààraan ligt, dat Lionel extra zendtijd krijgt.

Eerder vanavond stuurde m'n zus een smsje om te melden dat m'n vorig huis, het huis van mijn grootmoeder (en waar m'n moeder opgroeide) vermoedelijk in de fik staat. Ik zie het bericht laat en besluit niet te antwoorden, maar het doet me wel wat. Als het vermoeden klopt, zal het ook voor m'n moeder heel erg moeilijk zijn. Alweer een stuk van haar verleden in rook opgegaan.....Ik heb er maar 10 jaar gewoond. Zij langer.

Maar terug naar Lionel.
U hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik hou van 's mans stem. Iedere clip (BBC-optredens, neem ik aan) zijn live gezongen. Geen playback. En het valt me op dat hij met het grootste gemak zingt, geen noot mist en met zichtbaar genot nummers brengt die hij naar alle waarschijnlijkheid al duizenden keren gezongen heeft. Het pakt me behoorlijk.

Ergens in één of andere clip valt de disco-rook me op. Je kent dat stinkend goedje wel. Blijft dicht bij de bodem hangen, kruipt soms over de rand van het podium en blijft maar ergens uit het oneindige komen.
Zomaar, zonder enige aanleiding, vraag ik me af wie dat ooit uitgevonden heeft... kunstrook. En waarom dat "gepakt" heeft. Het is te zeggen..... welk publiek gaf te kennen die voetenrook biezonder geinig te vinden? Welk was het nuttig doel van de rook? Lelijke podia verbergen? De aandacht van het slechte lipwerk van de zanger afleiden? Een zwoele sfeer creëren? Het publiek bedwelmen?

Ik zou het graag weten.
Waarom podiumrook (en bij uitbreiding: discorook) tot stand en tot groei kwam.
Ik dank u bij voorbaat als u een antwoord verzint. En néén, deze keer zoek ik het niet zelf op. Het is namelijk laat en de slaap màg komen :)

Nullipaar

"Bent u nullipaar, mevrouw?"
"Neen, ik voel me best lekker, maar dank u dat u het vraagt".... zou een antwoord kunnen zijn.
Of
"Inderdaad, hoe wìst u dat zo meteen?"

Bon... Olijf - zo leerde ik vandaag - is nullipaar.
Ovipaar en Vivipaar kende ik. Ovovivipaar ook (wat ben ik slim...). Nullipaar was nieuw. Maar het moest toch wat met "werpen" te maken hebben. In één of andere vorm. En zo bleek...

Ik heb geen kinderen en heb er ook nooit gehad. Nooit een zwangerschap doorgemaakt zelfs. Of een schijnbeweging in die zin gemaakt.
Wat mij vermoedelijk extréém nullipaar maakt. Na ja... 

Het woordje las ik in een foldertje dat ik had meegekregen van m'n ... ahem... vrouwendokter. Die ik alweer - laat me flou zeggen - "enkele" jaren niet gezien had.
Niet omdat ik dokterfobieën heb of angst voor diagnoses/onderzoeken/ingrepen. Wàt het ook is dat ze moeten doen op het moment van mijn bezoek... ze dòen maar. Ik ga ervan uit dat ze het met kennis van zaken en handelen doen. En voor mijn goed.
Alleen..... ik ben zo LUI als het op afspraken maken aankomt. Het telefoonnummer opzoeken, de agenda erbij én de foon ter hand nemen voor die afspraak.... ik blijf het telkens weer voor me uitschuiven.
Overigens "heb ik zoiets van" (jààààà, ik heb soms ook wel eens iets van :))... als er nix fouts aanvoelt, dan hoef ik het niet te laten onderzoeken.

Maar goed. Enkele weken geleden had ik dus de nodige reeks handelingen doorlopen om een afspraakje te regelen. En dat was dus voor vandaag.
Nu ik officieel het premiddelbare leeftijd stadium gepasseerd ben, mocht de dokter me wel eens vertellen hoe dat zit met die mammografieën en toestanden.

Ik heb een toffe dokter... vind ik.
Zo ééntje die alles to the point maar met zachte hand aanpakt. Geen frulletjes die je ongemakkelijk doen voelen maar ook geen kille koudheid. Nèt goed.

Zo wilde ik ook wel es weten wat er zoal "op de markt" is aan anticonceptie. Naast de pil, dat is.
Die ken ik. En die vergat ik wel eens. Altijd zonder rampzalige gevolgen (... anders zou ik nu niet nullipaar zijn) maar die ellendige rompslomp van dagelijks pilletje slikken, weekje onderbreken en daarna weer tijdig beginnen... het heeft me nooit gelegen. En dus "informeerde" ik.
Eerder had ik al Tinternethuiswerk verricht waardoor m'n vragen al éven to the point waren als de antwoorden van m'n dokter. Geen pil en geen ring want dat mócht ik niet. Gezien m'n leeftijd en m'n ongezonde gewoonte (Olijf rookt, u mag het weten).
"Spiraaltje" klonk het vastberaden. Dat was dus m'n optie. De enige blijkbaar.
Hupsakee foldertje in de hand, beetje extra uitleg over het waar, wanneer en hoe en dat was het dan.

Waarna ik thuis kwam en ontdekte dat ik nullipaar was.
Maar dat zelfs dàn een spiraaltje nog mag.
Oef.
:)

(mààrrrrr.... dat wordt binnenkort OPNIEUW een afspraakje regelen.... verdorie....)

Eindnoot: met Olijf was alles dik in orde. Ik wìst het wel :)

Foto ware onfatsoenlijk geweest :)

Tussen de middag (of is het "over" de middag... of "op"...?... Afijn, ergens ter hoogte van de middag) glip ik even weg naar de dichtstgelegen winkel om wat te eten te halen.
"Hoe interessant", hoor ik u denken...
Inderdaad, hoogst interessant. Bij deze kent u de graad van opwindendheid van m'n dagdagelijks leven :)

Het opmerkelijke aan deze winkelbeurt waren twee meisjes die vóór me in de rij stonden.
Beide identiek gekleed. IIIIEEEE-DEN-TIEK.
Beige gewatteerde lange winterjas. Roodbruine laarzen. Beige elastiekje in het licht krullend haar. Identieke bril. Niet zomaar een beetje gelijkend, neen - ik wil dat dit duidelijk overkomt - identiek!
Het haar - dit mag u intussen niet eens verbazen - was ook identiek. Zelfde kleur, zelfde lengte, zelfde lichte krullen.

Het waren tweelingzusjes....

DUS, denkt u, Olijf is "eindelijk" de trappers kwijt. Wat is er nu speciààl aan tweelingzusjes die dezelfde kleren dragen?

.....

Als die zusters ergens tussen de 45 en de 55 jaren oud zijn....... dan ben ik op z'n minst licht verbaasd... ja.

Men hoort in deze vereenzamende maatschappij wel vaker van zussen en/of broers die zowat hun hele leven samenwonen. Of na een scheiding/overlijden van de partner opnieuw bij elkaar intrekken.
Met tweelingzussen - veronderstel ik - zal deze band nog sterker zijn dan gewoonlijk. Dat schijnt zo te zijn. Dus ik neem dat aan.

Dat ze hun hele leven dezelfde kleren dragen, dàt gaat er net iets minder vlot in bij Olijf.
Zelf heb ik tweelingnichtjes en zij bevestigen wat ik zo vaak van andere tweelingen hoorde: "We haatten het dat we steeds hetzelfde aanmoesten. We wilden individueel erkend worden en dat kon pas toen we zèlf onze kledij mochten kiezen".
Dus tja, ik worstel een beetje met het tafereel van vanmiddag.

'k Probeer het me voor te stellen, het ochtendtafereel.... en al de rest.
Hup, één der beiden (of beiden tegelijk?) slaat/slaan de kastdeuren open en begint/beginnen te kiezen uit het ruime (dubbele!) aanbod. Misschien is ééntje dominant en kiest voor twee.. of er wordt gekibbeld.
Bij het shoppen kopen ze alles dubbel. Zouden ze daar speciale korting voor krijgen?
Zouden ze op culinair vlak ook dezelfde smaak hebben?
En wat "heren" betreft? (of dames.... de geaardheid was niet meteen duidelijk)

Toegegeven, ik vond het méér dan "licht" bizar. En durfde het niet aan om fotografisch bewijsmateriaal te verzamelen. Dus kreeg u het maar zó: in woorden.

"Identieke tweeling" is voor Olijf nog nooit zo aanschouwelijk geweest als vandaag.

NLP

NLP?
Niet Lopen Piekeren?
Nog Liever Patatjes?
Naar Late Practica?
Na Levendig Palaveren?

NLP...
Neuro Linguistic Programming.
Dat stond sinds enkele dagen op Olijf's programma voor vanavond. Een gratis workshop nog wel.
En omdat ik NLP tijdens m'n overpeinzende omzwervingen al enkele keren was tegengekomen
En omdat een gratis workshop waar twee sprekers me zouden komen uitleggen wat ik er in het bedrijfsleven mee kon aanvangen
En omdat het niet ècht ver was (oftewel: voor één keer eens niet aan de andere kant van Antwerpen... lees, de verste kant van Antwerpen)
dacht ik.... mja... ik laat het me graag uitleggen. Waarom niet eh? Het kon misschien een fijne opstap zijn naar nieuw leesvoer.

Vriendin B zou ook komen als ze zich tijdig kon losrukken van andere bezigheden, maar tegen de middag wist ik al dat dat niet ging lukken.
No Worries, Olijf had zich vast voorgenomen om dit evenement sowieso bij te wonen. In gezelschap of alleen.
Het uur lag zelfs schappelijk. Als ik op tijd kon stoppen op het werk (vertaling: geen overuren zou forceren), kon ik zelfs nog voor het ontvangstmoment arriveren. Schitterend. Gratis èn op tijd.

Ik had me zelfs vòòrbereid vanochtend. De reisroute bestudeerd, alle 3 mogelijke varianten PLUS eentje die ik zelf had toegevoegd. Het adres werd nauwkeurig bestudeerd met - jawèl - Google Streetview. Een ochtendgniffel ontsnapte me zelfs wanneer ik zag dat één van de huizen (in een statige buurt overigens) onherkenbaar wazig was gemaakt. Achterdocht in praktijk.

en aldus geschiedde dat Olijf bijna helemaal tijdig ten adresse verscheen. Ik herkende de buurt, ofschoon ik er nooit eerder geweest was. Zelfs ondanks het wazige huis, was de rest perfect herkenbaar.
Edoch... de straat was ongewoon kalm. Wel èrg weinig geparkeerde auto's, vond ik.
Het huis waar ik diende aan te bellen, was gehuld in duisternis... op de benedenverdieping na. Gewapend met het Ledlampje van m'n sleutelhanger kon ik enkele namen op de bel uitpikken die  erg NLP-gericht "konden" zijn.
Bel: geen antwoord.
Bel ergens anders: geen antwoord.
Dan voelde Olijf maar eens aan de deur van het woningcomplex. Die was open.
Lichtje in de luxueuze hal ging aan, hetgeen me uitnodigde om alle verdiepingen uit te proberen. Zelfs aan alle deuren aan te bellen of te kloppen. Geen antwoord. Muisstil. Heel duidelijk geen plaats waar een workshop aan de gang was, laat staan een gratis workshop :)

Olijf droop af. Naar de auto. In de war. En een beetje gefrustreerd.
Belde B op om te zien of ze met Tinternet kon helpen. Ze deed haar best, de lieverd, maar het mocht niet baten.
Na Lang Palaveren hadden we beiden door dat het Niet Lonend "P"leek om verder te zoeken.
Hoewel ik een tweede bezoek probeerde na een kwartiertje de buurt te hebben verkend EN her en der wat te hebben stilgestaan.
.... hetgeen resulteerde in een heuse buurtpatrouille.
Net wanneer ik het volledig voor bekeken hield, stopte een wagen achter de mijne. Ze bleven staan.
In een laatste opwelling van hoop dacht ik te maken te hebben met mede-zoekenden. Die weliswaar hopeloos te laat waren maar net als ik zochten naar het juiste adres.

Niets bleek minder waar. Ze maakten zich zorgen. Gisteren was er in het huis rechtover ingebroken.
Mijn "verdacht" gedrag (rondrijden, in- en uitstappen, halt houden zonder duidelijk doel) had hen gealarmeerd.
Maar ik slaagde erin om hen met m'n engelachtige blik te overtuigen van m'n onschuld. M'n "vlot" relaas van m'n tevergeefse reis naar een onbestaande workshop leek hen aannemelijk.
"Gisteren stond het hier vol auto's," wisten ze me te zeggen. "Het zal dan wel gisteren doorgegaan zijn".
Tja... dat zal dan wel.
Ik stond hier nu en de datum had ik, net als het adres, gecheckt en gedubbelcheckt.
Geen telefoonnummer om aanwezigheden te bevestigen of aanwijzingen te vragen.
Dat, vond ik, was een stevig minpunt.
Vooral voor docenten NLP. In bedrijfsvoering.

Ach ja.
Niet Langer Piekeren en rechtsomkeer maken leek de beste oplossing.
Zelfs Na Lokale Paniek omwille van het dievegge-voorval.

Klagen en zeuren is niet zo fijn. Maar een mailtje om de gemiste afspraak te melden, ga ik tòch in elkaar flansen. Al was het maar om te suggereren dat een contactnummer wèl zo handig was geweest....

enneuh...

No Laughing, Peeps! ;-)

Het begin van mijn fortuin....

De dag moest komen... dat "de commerce" het wilde overnemen.
Nu ja... de dag moest niet noodzàkelijk komen, maar dat deed hij wel.
Vandaag. Laat in de avond.
Via mail.

Hello Dear, we saw your blog at http://olijfolijf.blogspot.com and wanted to get in touch with you. We like your blog and would like to offer you a cooperation. Here is a Coupon with a 5% discount on all orders at our fashion online store http://huppeldepup.com (coupon: blogspot2011). You may use it for your personal use or make a article about http://huppeldepup.com at your blog. I hope you like our offer. Yours Huppeldepup.com


Zo.
Verrassing.
Huppeldepup - voor de aandachtige en misschien geïnteresseerde lezer - is Olijf's manier om het commerciële aanbod nog even rustig te overschouwen. Geen zin om gratis-gaweg namen te noemen die me hiervoor zouden moeten betalen.


Bon, ik lieg. Ik ga er niet op in.
Want Olijf is geen oen. De links in zo'n mail ga je niet meteen volgen zonder de nodige voorzichtigheid.
Dus googlede ik hun naam en zocht een review-tje op.


Het gaat om een webshop die wholesale clothing verkoopt. En die verscheept. Tegen betaling. En met de verschepingskosten (zo blijkt uit de review) meteen je eerdere zogenaamde besparing naar de maan schiet.
Want ze verschepen vanuit.... China.
Confectie, gemaakt door onderbetaalde chinese kinderhandjes waarschijnlijk.
Effe nadenken......


NOPE!
doe ik niet aan mee.
Verbaast u dat?
Zou niet mogen nochtans...(hoewel m'n Chinese-brol-gsm-avontuur wellicht tegen me pleit...)

Voorlopig blijft de blog zoals ie is. Zonder reclame.
Maar ik wacht geduldig op aantrekkelijke aanbiedingen :):):)

Goud

Er zijn zo van die dagen....
Goeie
en minder goeie.

Gisteren was een gemengde.
Olijf mocht samen met vriend S op bezoek bij zijn vrienden. Om kennis te maken.
In Januari zit er namelijk een snoepreisje in voor Olijf. Vier daagjes skieën, reis en verblijf betaald "door de firma", skipas en "verteer" te betalen door mezelf.
Zo'n aanbod DURF ik zelfs niet af te slaan :)

Maar goed. Gisteren dus kennismaking met "de firma".
De afspraak was ergens tussen 2 en 3, dus dat was marge genoeg voor Chaotische Olijf.
... tot onderweg een lichtje ging branden in de auto. Batterij. Verdorie.
En dan stopte de verwarming even met blazen... en begon opnieuw.
Sloeg de boordcomputer uit. En weer aan.
Ging lichtje van ABS branden. En dan dat van de motor. Ferdoem Ferdèch Ferdjuu!

Olijf krijgt het niet snel benauwd maar op een 90km/uur éénrijvaksbaan zonder pechstrook begon ik hem toch een beetje te knijpen. Dit zag er niet goed uit.
Eerstvolgend zijweggetje koos ik.... en dat bleek geen seconde te vroeg. De servo gaf het ook op.....
Dames en heren, Olijf herinnert zich nog de wagens zonder servostuur. Ik ben "rijp" genoeg om het rijbewijs nog servoloos te hebben gehaald. Maar een auto mét servo die zònder servo valt... dat is toch andere koek hoor.
...
Gelukkig vond ik een inrit van een bedrijf en ging (op zondag) voor de gesloten poort staan, manoevreerde met veel getrek en gesleur de wagen in een acceptabele positie... en belde de hulplijn.
Die niet veraf meer woonde en - geluk oh geluk - een reservebatterij meebracht.
Een klusjesman als vriend is een handig ding, voorwaar ik zeg het u.
In no time was de oude batterij eruit en de nieuwe erin.
Nu... Olijf is nog in staat om zo'n ding te vervangen. Vrouwen hoeven niet helemaal hulpeloos te zijn. Maar ik rijd niet alle dagen met een reserverbatterij rond... en er zit potverdorie diep weggedoken nog ergens een moertje dat je met een gewone sleutel niet zomaar even snel wegdraait.
S trok de deuren van z'n bestelwagentje open ... en daar zat, lag en hing alles wat we nodig hadden. Inclusief vochtige doekjes om de handen nadien weer schoon te vegen.
Een voorziene man is er ... een paar... waard :))

De afspraak met "de firma" lieten we doorgaan zoals voorzien, maar eerlijk is eerlijk.... Olijf dacht de hele avond aan de rit terug in het donker.
De nieuwe batterij deed wat ze (?) moest doen maar het rode lichtje ging al snel weer branden.
"Alternator" dacht ik meteen. Tja... dat heb je als pa z'n leven lang in een autofabriek heeft gewerkt ...
En yep, bij aankomst besloot ook vriend S dat het de alternator moest zijn.

De avond was fijn ende gezellig. Heel onderhoudend zelfs. De firmamensen zijn vermogend maar lekker gewoon. Zùkke mensen kan Olijf best smaken. Nix geen naast de schoenen lopen. Gewoon gewoon. En alles wees erop - of ik zou me schromelijk moeten vergissen - dat dat gevoel wederzijds was. Fijn fijn fijn!

Zelfs de rit terug, hoewel spannend omdat je op het eigenste ogenblik niet wéét of je het haalt, was doenbaar.

Maar vandaag....
Met de auto naar de garage. Uitleg doen, want de heren garagisten mogen weten dat ze met deze juffrouw niet moeten lachen (lees onnodig werk uitvoeren omdat meisjes toch nix van auto's afweten).
De balieman meende ook dat de alternator het begeven had, maar er zou toch een analyse moeten uitgevoerd worden. Fair enough, een analyse moet uitsluitsel geven. Stel dat het tòch wat anders zou zijn....

"En?" vroeg ik. "Waar mag ik me aan verwachten?... Als het de alternator is?"

En toen kreeg Olijf de mokerslag.
Ik had rekening gehouden met alles tussen 100 en 300 eurootjes. Belgische dan :)
NU ben ik blij dat ik geen van beide bedragen luidop had gezegd... want het verdict luidde..... 650€.
ZEShonderdVIJFTIG.

Spontaan ontschoot me "Die zijn van goud gemaakt zeker?"
Tja, ik kon het niet helpen. Ik herinner me àndere prijzen van "vroeger".
Akkoord.... "vroeger" is een hele tijd geleden, maar zelfs met inflatie, indexering en andere in-nen, lijkt de prijsstijging me excessief.
Anderzijds.... welke keuze heeft een klant in dit geval? Geen alternator? I think not! Dat laat Olijf achter met een hoopje schroot. Want een auto zonder alternator is als een .... vult u maar aan.
Treinen en fietsen zijn heel erg leuk als je in iets of wat stad/gemeente woont. Maar Olijf's dorp (hoewel dat  graag doorgaat voor gemeente) wordt 1 keer per uur bediend door een boemelding dat een trein moet voorstellen. Behalve de twee dichtsbijzijnde "groot"steden, bereik ik nix zonder één of meerdere overstappen. En kom ik OF overal vééééééél te vroeg aan OF véééééél te laat. Nooit gewoon lekker op tijd.
En dat zint me niet. Zó ecologisch ben ik niet aangelegd, very sorry to say....
Een Belg en zijn gemak....

"Ik zie dat u nog een groot onderhoud nodig hebt" zei de baliemeneer er nog bij.
Zozo... cheecky little bastard.... ja... MIJN AUTO heeft een groot onderhoud nodig. Doe dat er ook maar bij.
Voor 350€ doen ze me dat plezier.
En een keuring voor de autokeuring. Doe die ook maar. 50€ asjebliefdankuwel.
"Gaat u zelf naar de keuring?" vraagt hij nog.
"Tja, wie ànders dan ik zou dat doen" merk ik fijntjes op.
"ah, dat kunnen wij voor u doen, mevrouw".

In m'n hoofd en in m'n zeer nabije toekomst is m'n portefeuille al geplunderd, dus ik bedank vriendelijk. Die mannen rijden niet gratis ficatis naar de keuring, zoveel weet Olijf ook wel.

Ze moeten ook nog wat bougies vervangen. Dat had ik onlangs al eens vernomen. Maar toen mocht ik nog rustig verder rijden, zeiden ze. Nu ik hier toch ben, vraag ik om nazicht van die ...ehum... ontstekingskaarsen.
Diè prijs heb ik geeneens meer gevraagd. Ik ga ervan uit dat die er nog wel bij kunnen.

En voor al de rest - lees: onvoorziene kosten - moeten ze me eerst bellen voor toestemming.
M'n oude batterij - liet ik weten - zit in de koffer en heeft de hele nacht opgeladen. Dat ze hem niet onnodig moeten vervangen. (bij "NIET" keek ik veelbetekenend in de balie-ogen van meneer)

En nu....?
Nu is het hoopvol afwachten en ervan uitgaan dat ze inderdààd niet nodeloos een nieuwe batterij steken. Of andere dingen "steken" die niet gestoken hoeven te worden.
Want als ze allemààl hun prijs in goud waard zijn... dan kan Olijf zelfs geen kerstdineetje meer kopen, boehoehoehoehoe

De wens voor een nieuwe digitale spiegelreflexcamera stop ik maar eventjes in het vriesvak. Tot in de Soldenperiode ofzo. Of later. Het mooie aan wensen is dat ze niet verslijten.

:)

 

2a Estate 2011: Cazza la randa

Met een paar vakantiefilmpjes continu op de blog en een beetje een nood om me mentaal terug te katapulteren om alzo iets te bereiken wat voor Olijf het dichtst bij een meditatieve toestand komt, denk ik te pas en te onpas aan nieuw geleerde woorden. Ze doen me (glim)lachen.
Vooral omdat de kans groot is dat ik ze snel weer vergeet.

Cazza la randa.... nou nou, toen ik de eerste keer hoorde dat ik moest cazzare, dacht ik "Hey, geen vuile woorden eh!". Maar ik had het mis natuurlijk. Van mij werd niet veel meer verwacht dan dat ik het grootzeil zou straktrekken...

Olijf's (licht?) mannelijke kant komt weer boven wanneer een hobby als deze beoefend wordt. Ik vind het een leuke bijkomstigheid als die hobby een technische kant heeft. Het klaarleggen, controleren en hanteren van het nodige materiaal... het hééft wat.
M'n vroegere duikhobby had óók zo'n technisch kantje. Vóór het vertrek naar de duikstek alle spullen klaarleggen, controleren of het nog werkte, lampje, kompas, computertje en (yep!.. van de ouwe stempel) duiktabel nog in zak? Werkten alle ontspanners naar behoren? Fles goed gevuld? Enzovoort enzoverder. De voorbereiding vroeg die kleine dosis concentratie die me wel lag. Net zo met het monteren van de fles ter plaatse. Het maakt me rustig.
Dat ik het duiken (en dus alle termen) destijds in Italië had geleerd, was dik OK. Toen ik nadien terugkeerde naar België, moest ik de hele rimram nog eens in het NL leren. Een erogatore moest ik plots ontspanner noemen. Il Gav (giubetto ad assetto variabile voor de geïnteresseerde lezer)  werd de jacket (als we't niet in 't NL kennen, dan smijten we er maar een engels woordje tegenaan, waarom niet?) en de pinne werden Palmen. Pffff... PALMEN.... waarom niet gewoon zwemvliezen zoals we dat in de goeie ouwe tijd noemden? Palmen... bon ja, een mens past zich aan :)

En zie... nu overkomt Olijf alweer hetzelfde.
Ik mag meedoen met technisch getinte vrijetijdsbestedingen EN moet alles in twee talen zien te onthouden. Wat een plezier :)
Alleen... deze keer doe ik het meteen gelijktijdig. La randa = het grootzeil. Il fiocco = de fok. Navigare di bolina is aan de wind zeilen. Chi orza loeft af en "klaar om te wenden" wordt "prepariamo la virata".
Deze keer, omdat er nu wellicht màààànden zullen overgaan vooraleer Olijf nog een zeil ziet, neem ik nota. Ik zoek op en bewaar.
Misschien mag ik nooit meer op een zeilboot... kan ook :)... maar dan zorg ik zelf wel voor m'n pleziertjes. En intussen zorgen dat we wat nieuws leren (of onthouden).

Fijn om weten, ontdek ik (véél) later, is dat bolina een afgeleide is van  het Engelse bowline... één of ander scheepstouw..... en toen werd het te laat om verder te zoeken....
Of hoe sport kan leiden tot taalverrijking. Wie had dat gedacht :)


Il fiocco e la randa a farfalla. 
Enkel bruikbaar bij (zwakke) wind van achter.
Wees gerust: méér weet Olijf daar ook niet van ;)



Walnoten...and the mystery continues...

De ramen boven zijn proper. Allemaal. Binnen èn buiten.
En het dak is vrij van troep. Beide daken... want ik heb er twee (een rijk mens is iets raars :))
En de dakgoot.

Ja ja, Olijf kàn vlijtig zijn als ze wil.

Maar het mysterie zette zich voort. Dat wilde ik graag nog even kwijt.


Onder het motto "Als je dan tòch bezig bent, haal dan je ladder boven en inspecteer het tweede dak óók", gaf ik toe aan m'n plotse en zeer zeldzame spurt van activiteit.
De ladder werd bovengehaald. Een multifunctionele driedubbel plooibare ladder. Een tijd geleden gekocht in de betere discountzaak :)

Ladder, borstel, vuilblik, handvegertje, zak voor het vuil én tuinschepje. Check.
Oh ja... en fotoapparasie....want een eerste oppervlakkige inspectie van dak nummer twee had me met stomheid geslagen.

Nòg walnoten!
Op de tweede verdieping!

Nu vraag ik wellicht veel van uw verbeelding maar ik doe een poging tot omschrijving.
Twee platte daken dus. Eentje boven m'n gelijkvloers (en dus een eersteverdiepingdak) ligt vlak aan de straatkant. Geen kunst om daar een noot op te smijten. Zelfs Olijf kan dat.
Ik vond er na m'n vorige post overigens méér dan één nootrestant, maar dat terzijde. Als je dan toch loopt te gooien, kan je net zo goed verschillende noten omhoog mikken. Ik begrijp dat....
Dak nummer twee houdt het hemelnat uit m'n badkamer op de eerste verdieping en is dus een tweedeverdiepingdak. NIET aan de straatkant gelegen. Het vraagt mijns inziens al heel wat meer behendigheid om ook dààr "spul" op te smijten. Tenzij je je extra inspant. Een "houding" aanneemt als het ware om zover te mikken. En te raken.
Ook dààr meer dan één noot.
Het betreft hier duidelijk een recidivist. Eentje met een flinke dosis volharding en uithoudingsvermogen.

Terwijl Olijf triomfantelijk op haar hoogste dak staat, kijkt ze even in het rond. Oké, ik geef toe... now is the time om even in andermans tuin te gluren. Dat hoort niet, maar ik daag u uit om in mijn positie te staan en moedwillig NIET even opzij te kijken.
Foto's publiceren van de tuintjes van de buren zou waarschijnlijk een inbraak zijn op een hele resem privacy-wetten, dus dat laten we maar achterwege.
Wat wèl mag gezegd worden, is dat de daken van de buren walnoten-vrij waren. En verder... éven vuil als de mijne... hetgeen mij zegt dat ook zij niet vaak aan dakruimerij doen.

Een theorie die me door het hoofd schoot - heb ik hier te maken met meeuwen, eksters of andere stoute vogels die van uit de lucht noten te pletter gooien op daken van vredelievende burgers? - vervalt bij deze. Ik ga ervan uit dat de vogels in kwestie het niet persé en exclusief op Olijf's dak(en) gemunt hebben.

Rest nog steeds de walnotenbende. Die er zonet nog gevaarlijker op geworden is, gezien hun mikcapaciteiten.
Mja. The plot thickens :)


Nu ik op dreef ben, zet ik volgende activiteiten op de agenda.

• Ramen beneden: opnieuw onder handen nemen. Kattenwasje van vorige week staat me niet aan.
• Stofzuigen op onbereikbare plaatsjes, nu enkele meubels even verhuisd zijn.
• Met m'n netjes opgeruimde dak: schotelantenne terug plaatsen, richten en aansluiten.
• En als ik dan toch bij de TV bezig ben, meteen de dvd-recorder die al een jaar of wat op (her)aansluiting staat te wachten, opnieuw installeren.
• Oh ja, ik ging nog oude (gerecycleerde) tegeltjes inspecteren voor mogelijke plaatsing in huis.
• Bijplamuren in de keuken.
•  en nog een vakantieblogje bijplaatsen... vóór middernacht?

....
dit wordt een héél nieuwe pijplijst.... Zucht.

Voor vandaag zie ik wel hoever ik spring.
DIT is alvast gedaan.

voor

na

jewèl: walnoten!

Noot aan mezelf: niet vergeten eten :)

rare turnoffs

Een willekeurig onderwerp. Eentje dat me zomaar te binnen schiet terwijl ik enkele foto's bekijk.
Van mensen die ik ken(de) en die stuk voor stuk lief, sympathiek, zorgzaam, respectvol of gewoon mooi om zien zijn. De laatste eigenschap is de meest oppervlakkige (een klein kind ziet dat :)) èn meteen de minst belangrijke. Of.....?

Op een moment in dit aardse leven dat een zogenaamde soulmate even niet prioritair helemaal boven aan (effe twee maal zeggen zodat m'n punt onderlijnd wordt :)) m'n lijstje staat, schiet - helemaal uit het niets - een vraag door m'n hoofd.
Die vraag schoot in het verleden wel vaker te binnen, maar toen zat ik niet aan een pc. Deze keer dus wel.
En schrijf ik 'em even neer. Ter uwer informatie. En verder issie voor u van generlei belang. In het beste geval kan u nog eens lachen.

Ik vraag me af waarom bepaalde heren die in het verleden "een zekere interesse" toonden voor yours truly, geen schijn van kans kregen.
Ze waren nochtans - zoals ik al schreef - sympathiek, intelligent, zorgzaam, lief, respectvol ... allez... kortom... GOEI mensen.

Er zijn allicht een heleboel redenen aan te halen. Aantrekking is namelijk iets wat de grootsten der aarden probeerden te definiëren en zelfs wetenschappelijk trachtten aan te tonen... met als conclusie dat er geen echt vast recept voor bestaat.
Velen - zoniet de meesten onder ons - voelen zich om onverklaarbare redenen wel aangetrokken tot de ene en helemaal niet tot de andere... terwijl de andere hoogstwaarschijnlijk de meeste positieve (en wenselijke?) eigenschappen etaleert.
Moeilijk dus.

Vandaag krijgt u van Olijf de meest oppervlakkige reden mee. Alle andere laat ik in het midden. Omdat ik geen zin heb in diep psychologisch geschrijf.
Vandaar trouwens dat deze post startte vanuit foto's. Visueel materiaal dus.

Wat precies mooi of lelijk is, is zéér persoonlijk, zoveel is duidelijk.
Olijf heeft geen sluitende definitie voor wat ze mooi vindt in een ... nou ja, in mijn geval... man. Dat kan een totaalbeeld zijn (gewoon helemaal knap) of één detail: sprekende ogen, een oprechte glimlach, mooie handen, sterke schouders. Hoe dan ook nog steeds oppervlakkig, ik ben me ervan bewust.
Want van een mooie tafel eet je nooit alleen, zei m'n mémé zaliger :)

Maar zelfs dààr gaat het niet over. Ik wou het hebben (en was van plan het kort te houden, terwijl ik nu zie dat de post al langer is dan me lief is) over turnoffs. Uiterlijkheden die het NIET doen voor Olijf.
En nu kan ik "kort" zijn.

Olijf houdt niet van mannen

• die er flagrant onverzorgd uitzien. Bon... da's geen moeilijke. 
• (nu wordt het even ingewikkeld, gezien vorig punt) -> die er zò goed uitzien dat je mag vermoeden dat ze langer in de badkamer en voor de spiegel doorbrengen dan de gemiddelde vrouw (voor het gemak beschouw ik mezelf even als de gemiddelde vrouw).
• met minder lichaamsbeharing dan Olijf.
  Ik moet zelf even lachen want nu gaat u denken dat Olijf Siciliaans behaarde benen en dito snor heeft... maar kijk, het is eenvoudig. Wij vrouwen van de Westerse Wereld zijn opgegroeid met een uitzet die minstens een scheermesje of epileertoestel moest bevatten. Ergens in de puberteit hebben we moeten leren dat een vrouwenbeen glad hoort te zijn, de bikinilijn mooi onderhouden en de snor netjes getrimd. Die snor valt in den beginne wel mee.... en verder zeg ik daar NU nix over :). Een man mag best enige lichaamsbeharing bezitten.... binnen grenzen die voor iedere vrouw verschillend zijn.
  Voor Olijf geldt het volgende. Bosapen hoeven niet. Trop is teveel. Maarrrrr....Mannen met hobby's die geschoren benen vereisen... het doet me niets. Méér zelfs... ik vind het vreselijk. Dat zijn benen gladder zijn dan de mijne. Misschien is het wel omdat ik jaloers ben op het feit dat hij méér scheerdiscipline aan de dag legt dan ikzelf. Dunno... maar ik mòt ze niet :)
• met stoppels op de borstkas. Een afschuwelijke ontwikkeling van onze moderne maatschappij, vind ik zelf... dat de lichaamsverzorgende industrie "onze" mannen zo gèk heeft gekregen dat ook zij alle haartjes te lijf gaan met een scheermes, inclusief de upper torso. Lààt die paar haartjes toch stààn verdorie. Eens je begint te scheren, moet je daar dagelijks mee bezig zijn. En ik heb me laten vertellen dat het vréselijk jeukt als je een paar daagjes onoplettend bent geweest. Stoppels horen thuis op één plaats en één plaats alléén: in het (mannen)gezicht. Dààr zijn ze mooi. Elders niet :)
• met een lui lijf. Eentje dat zegt "ik breng uren door voor de TV (of aan de toog) met een pak chips, knackworstjes (of andere troep) en een niet nader bepaalde hoeveelheid drank en zoetigheid. Take it or leave it."... mja... I prefer to leave it.
• met een lichaam dat zou kùnnen wijzen (ik spreek met twee woorden...) op een uit de hand gelopen hobby. Ik breng u in de war. Te lui mag niet, te actief ook niet.
  Nu ja, zòò zwart-wit is het allemaal niet, maar een lijf als Arnold Schwarzenegger in z'n prime hoeft niet... liever niet zelfs. Het mag er zowaar nog een beetje natuurlijk uitzien :)
• met een haardos die - alweer - doet vermoeden dat meneer wast, balsamt, waxt en brusht tot hij  perfèct oogt.
  Ik wou schrijven: mannen met haren die langer zijn dan de mijne, maar vermits de mijne zelfs de schouder niet (meer) halen, moet ik me milder opstellen.

Eigenlijk is het hele zaakje samen te vatten in één (lange) zin.
Olijf voelt zich nóóit aangetrokken tot mannen waarvan je mag verwachten dat ze je vragen "een tandenborstel... wat is dat?" (of die menen dat de badkamer ènkel dient om (naast de pot) te pissen) maar ook niet tot het soort heerschap dat zódanig met het eigen lijf bezig is dat je je als vrouw (aan zijn edele zijde) voortdurend tekort voelt schieten.

Eigenlijk feitelijk mag het allemaal best heel gewoontjes zijn voor Olijf. "Mijn" soort gewoon dan... als u nog kan volgen :)

Maar dat gezegd zijnde ben ik er momenteel niet echt mee bezig... voor wie dat gelooft (maar u màg het geloven).

Eén vraag rest me op dit punt.... laat ik me kennen? Publiceren of niet publiceren?
Wat denkt ù?
;-)

Woensdagochtendvraag

Stel: je wordt wakker. Stel: je bekijkt het nieuws van gisteravond (omdat dat gisteren alwéér niet wilde lukken :) )
Stel: je hoort voor de X-te keer dat er een misdaad is begaan tegen de mensheid. En je vraagt je voor de Y-de keer dit jaar af... hoe zit dat nu? Mensheid of menselijkheid? En waarom verandert dat periodiek? Wie beslist daarover en waarom?
Er bestààn productiever en zeer zeker meer optimistisch getinte gedachten dan deze op een woensdagochtend, maar goed.... deze vraag rent alweer rondjes door m'n hoofd.

Een eerste stap is die zaak Googlen. Zo voorkom ik - hoop ik - nutteloze hersenspinsels en domme ondoordachte uitspraken.

Blijkt dat Mensheid/Menselijkheid niet het enige dilemma is. Dit is wat Taaladvies.net erover te zeggen heeft: Misdaden/misdrijven tegen de menselijkheid/mensheid
Een woord van waarschuwing: best wel interessant maar bijzonder lang. Goed indien het u interesseert. Indien minder interesse -> ziehier de kortere versie.

Veel heeft te maken met juridische definities blijkbaar. En Nederlandse en Belgische strafwetboeken.
We - lees: de Nederlandstalige gemeenschappen - houden er, zo te zien, andere begrippen op na.
Goed, dit artikel legt dat haarfijn uit.

Wat het me NIET uitlegt, is waarom onze journalisten bij tijd en wijlen zeer consequent de term menselijkheid  gebruiken en dan weer een poos éénlijnig mensheid.

Olijf meent te zijn opgegroeid met misdaden tegen de mensheid. Groot was dan ook m'n verbazing een paar jaren geleden toen bleek dat ik het al die tijd OF verkeerd gehoord had OF verkeerd gebruikt (het me misschien zelfs wel verkeerd herinnerde???).
En net nu ik het na enkele jaren menselijkheid-hersenspoeling gewoon was geworden, hebben onze verslaggevers het opnieuw over mensheid.
Olijf houdt van duidelijkheid en is bij deze officieel verward.

Ik vraag me af hoe dat in z'n werk gaat: het vervangen van de ene term door de andere. Worden daar speciale vergaderingen voor georganiseerd bij de Nieuwsdienstredactie? En wie is daar dan aanwezig? Alle journalisten of enkel de prominente? Of mag de directie alléén daarover beslissen? En waarom? Omdat ze de ene term beu-gehoord zijn of omdat ze innovatie/renovatie hoog in het vaandel dragen? Wordt er op voorhand beslist hoe lang ze de ene dan wel de andere term zullen gebruiken of wordt dat aan het toeval overgelaten? Wordt het bij unanimiteit beslist of mag er verdeeldheid heersen? En in geval van verdeeldheid, hoeveel meerderheid is nodig om door te gaan zoals vroeger of een nieuwe weg in te slaan?
U ziet... vragen genoeg.

Op het radionieuws gisteravond hoorde ik dat een groep slachtoffers van sexueel misbruik door leden van de RK-kerk de paus en een handvol andere prominenten gaan aanklagen voor misdaden tegen de mensheid. MENSHEID.
Los van de correctheid van de term schijnt Vlaams Hooglereaar en kerkjurist Rik Torfs van mening te zijn dat deze aanklacht nul kansen op honderd heeft om ontvankelijk te worden verklaard... om allerlei redenen die te ver gaan voor deze blog.
Heel kort denkt hij dat als de paus en zijn companen hun handen niet daadwerkelijk hebben vuil gemaakt aan deze kwestie, de aanklacht als null and void zal worden beschouwd.
Schuldig verzuim ... is dat geen juridische term, vraag ik me af?

Nochtans lees je in diverse online artikels dat er best wel een stevig dossier werd opgebouwd.... 20 000 pagina's dik asjeblief.
Een artikel eindigt met volgende bedenkingen:
"Volgens een VN-verdrag kunnen deze misdaden niet verjaren. Toch is het de vraag of de klacht enige kans maakt. Het Vaticaan erkent het Internationaal Strafhof namelijk niet."

Tja... als het Vaticaan het Internationaal Strafhof niet erkent... dan is er geen vuiltje aan de lucht, juist?
"Ik erkèn u niet. Wat vindt u dààr van?" (maakt lange neus en steekt tong uit.. nèèh nèh neneèèèh nèh)
Doet me gek genoeg denken aan een paar andere misdadigers tegen de menselijkheid... die erkenden hun respectievelijke rechtbanken ook niet....
En zodra ze geen andere keuze hadden dan de rechtspraak te ondergaan, werden ze stante pede "zeer ziek"... òòk een schitterende manier om niet te hoeven opdagen.

Wij blijven dat slikken... sigh.

MAAARRRR ik wil graag eindigen met een vrolijke noot.

Tijdens het ochtendlijk haardroogritueel kreeg Olijf bezoek.
Van een langpootmug.
Ze landde in de lavabo...
Vond het vreemd dat het dier binnen was gekomen, maar met alle ramen die open staan, neem ik aan dat het niet echt verwonderlijk is. De sukkel was in het beste geval nieuwsgierig geweest en in het slechtste geval gewoon aangezogen door één of andere luchtverplaatsing (wie weet hoe al die open ramen wervelende luchtstromen kunnen creëren?).
Na enkele minuten vroeg ik me af waarom de mug bleef zitten. Er viel niets te beleven in m'n lavabo en ze moest intussen toch wel doorhebben dat daar weinig verandering in zou komen?
Waarna m'n centje viel. ... Ze plakte vast. In de druppels .
Met zulke lange poten en biezònder weinig spierkracht geraakte den duts niet meer los.
Die poten dienen om te landen, ziet u... niet om te plakken en vervolgens weer los te trekken.

Dus deed ik wat Olijf altijd deed. M'n tijdelijke huisgenoot vastleggen... op de foto that is en hem daarna de vrijheid gegeven. Voor de curieuzeneuzemosterdpotten onder u: zo'n beest voel je zelfs niet zitten in je hand :)

Nu vraag ik me af.... heb ik een goede daad jegens de muggelijkheid begaan? Of hoort dat mugheid te zijn?

zoek de fout

Oh! Bijna vergeten. "Mijn" spinneke van gisteren... Web was er nog, zij het enigszins verhuisd. Ze moet hebben beseft dat haar dwarse oversteek om problemen vragen was :)

even lachen: tinternetgevaren

Een tijd geleden zag (en deelde?) ik een licht cynisch filmpje over Facebook en zijn gevaren.

Ik kon er fijntjes om lachen.
En ... yep... dat kan ik nu nog steeds. Geweldig, oef. :)

Edoch, Olijf viel afgelopen week ten prooi aan het fenomeen zoals hierboven in het filmpje wordt geïllustreerd.
Ik werd ontvriend en weet begot niet door wie.
Eén vriendje verdween maar dat was aangekondigd. 'k Begreep ook volkomen waarom.
Kort daarna bleek nog een tweede vriendje de plaat te hebben gepoetst.
En eerlijk... zoiets maakt je wel nieuwsgierig.

Nu... het is belangrijk dat ik duidelijk ben.
Veel van m'n "vriendjes" zijn niet mèèr dan contacten die ik "opdeed", bijna als een griepvirus. Vrienden van vrienden van (voornamelijk) de salsascene.
Mensen die een vriendschapsverzoek sturen, die je misschien van ziens kent en waarvan je denkt "Ach ja, waarom niet?"
Sommigen gebruiken FB (terecht, waarom zouden ze niet?) als reclamemedium. In Olijf's geval zijn dat dan hoofdzakelijk mensen die een dansschool hebben opgericht en langs die weg leden willen ronselen. Onder het motto "Je kan nooit geïnformeerd genoeg zijn" aanvaardde ik ook die vriendschappen.
The Information Age

Wat bekenden betreft, weet ik precies wie in m'n lijst staat. Het zou er nog aan mankeren.
Maar van de andere pakweg 90% ben ik eerlijkheidshalve nauwelijks op de hoogte.

Zelf heb ik meermaals een stevige opkuisbeurt gehouden in m'n lijst. Mensen die ik niet zag, niet hoorde...kortom, die weinig of niets gemeen hadden met Olijf. Ik verwijderde hen zonder boe of ba. 'k Betwijfel of ze't ooit gemerkt hebben.

... of werden ze - net als Olijf deze week - toch een béétje nieuwsgierig naar wie verdwenen was?
En konden ze om de dooie dood niet ontdekken wie niet langer vriendjes wilde zijn?
En gaven ze kort daarna gewoon op omdat er geen ontdekken ààn was en het au fond dan ook niet zo belangrijk kon zijn als ze het met de beste wil van de wereld, echtig in techtig  NIET konden vinden?

Neen, lieve lezer, Olijf voelt zich niet uitgesloten. Ik was gewoon nieuwsgierig, meer niet.
Maar verloor er ook geen minuut slaap om toen ik merkte dat ik het echtig in techtig niet wist :)

Waarna ik vlotjes overstap op een FB-gedachte die me al enkele weken bezig houdt.
De "gevaren" van FB.
Een jong vriendje van me is van de multimediageneratie. Mensen als ik zijn dat niet. Niet echt, in alle geval.
Wij zijn nog opgegroeid met vaste telefoons, van die oude, met draaischijven. Olijf moest nog communiceren via brieven die vaak wekenlang onderweg waren en waarnaar halsreikend werd uitgekeken. Met trillende handen werden opengemaakt. Nu lezen of bewaren voor strakjes? Want het was een kleine schat (al beseften we dat toen nog niet ten volle).
De gsm leerde ik pas gebruiken op - ahum - relatief latere leeftijd. Voor je't wist, liet je per sms weten wààr precies op het plein je je bevond omdat je je vriend(in) niet binnen de 5 minuten kon lokaliseren.

De multimediageneratie leerde op 2-jarige leeftijd computerspelletjes spelen (die al snel online werden uitgevochten met total strangers aan de andere kant van de wereld), onder het mom "mijne kleine kan maar beter met een pc leren omgaan... voor z'n toekomst).
Naast de klauw- en hamertenen die onze niet-dichtgebonden-sportschoenen-dragende-jeugd teisterde, zou het me niet verbazen als er ook zoiets zou bestaan als muis- en klaviervingers, gevolg van het jeugdig vastklampen van pc-onderdelen :)

Ik wijk af.

De multimediageneratie is opgegroeid met social media alsof het normaal was. En dàt op een ogenblik dat niemand echt weet wat alle gevolgen zijn.
We moeten het allemaal leren, wat er wél en niet publiek kan gezegd worden. Veel kan en mag, maar veel kan ook mislopen.
Eens in de nadenkende fase van hun leven komen enkelen al zover dat ze eerder gemaakte (kwetsende en zelfs zwaar blamerende) uitspraken leren deleten om hun achterklap-sporen te wissen. Maar vaak is het kwaad dan al geschied. En wel hierom.

Stel: je bent jong en jaaaa, je wil wat. Je krijgt wat.. in de vorm van een liefje.
Om de haverklap verklaren je liefje en jij mekaar openlijk de eeuwige liefde. Het voelt zo goed, het stààt zo goed om aan ieder die het lezen wil te laten merken hoe immens gelukkig je wel bent.
En dan.. stel... gebeurt er wat. Het geraakt "uit". (nu zeggen ze, als ik me niet vergis, dat ze niet meer "op" mekaar zijn... nu ja... aan, uit, op, af... what's in a name?)
Het is uit of af - enfin, het is dus gedààn - en in je jeugdige impulsiviteit ontvriend je je voorheen eeuwige liefde meteen.
Eeuwigheid kan soms héél kort duren...

Ontvrienden volstaat uiteraard niet. Je moet je frustratie kwijt. En ook dat gebeurt even openlijk als het voormalig geflikflooi.
Je schrijft wat. Iets kwetsends. Iets persoonlijks. Iets wat ei-gen-lijk helemaal niet en nooit voor andermans ogen bestemd was. Ei-gen-lijk ga je sociaal gezien véél te ver. Maar je bent jong en je doèt maar wat.
Zij (of hij) kan het tòch niet lezen... denk je. Zij/hij is ontvriend.
Tot je - shit - meestal pas veeeeeel te laat bedenkt dat ZIJ misschien wel ontvriend was, maar NIET - slik - al haar èn jouw gemeenschappelijk vrienden... die dat netjes doorspelen aan het ex-liefje.
Waarmee de cirkel bijna rond is.

The internet createth and the internet distroyeth zeg maar :)

Want zij maakt het weer aan... ofzo. Enfin, twee dagen later zijn zij en jij weer "op" mekaar.
Geweldig! Weer de eeuwige zon tegemoet, vriendlijk en tevree, hand in hand.
En 24 uren later zijn jullie weer over and out.

Het is niet duidelijk, je begrijpt er niets van en hoogstwaarschijnlijk zal je het nooit zeker weten.
Jeugdig ongeduld of gewoon stomme onvoorziene omstandigheden?
Dat zij hoorde van hem die intussen op haar (andere vriendin) was, die toevallig maatjes was met hem (de ex) die zoveel naars had geschreven, waardoor zij dacht "Ik zal hem gaan hebben" en daarmee helemaal niet bedoelde dat ze hem terùg hebben wou... maar gewoon bij z'n pietje... tot ze dat loslaten zou... en plein public zodat hij een tweede keer - z'n wonden en gedeukt ego likkend en na haar alwèèr te hebben ontvriend - de lelijkst mogelijke dingen over haar zou schrijven.... op GezichtBoek.

Oh ja... zij of hij... ik moest een geslacht kiezen. Zelf vrouw zijnde en in een vlaag van totaal misplaatste genderfierheid, ga ik ervan uit dat alleen hij zoiets doms kan doen... maar dat is uiteraard een onnozele veronderstelling. Zij is net zo goed in staat om haar daden niet te overzien.

En vergis u niet.
Vandaag doel ik op de jeugd. Maar ik las al grooten die net zo dom hun privé-leven uit de doeken deden. Zoals de - och, namen noemen heeft geen zin - volwassen man die niet kiezen kon tussen twee liefjes, beiden een goed jaar lang aan het lijntje hield en er intussen in slaagde om de ene wijs te maken dat hij de andere niet luchten kon... waarna hij op FB - volkomen leesbaar voor de ene - aan de andere schreef dat hij smachtend uitkeek naar hun weekje verlof tezamen.

Einstein moet eens gezegd hebben: Two things are infinite. The universe and human stupidity. I'm not sure about the universe.

Einstein was geen dommerdje.
Hoe hij Tinternet zou hebben gebruikt, weet ik niet. Met mate(n) waarschijnlijk :)

Maar ik heb een ei gelegd. Over Tinternet en z'n gevaren. Freewheelend als het ware... en het deed nog eens deugd.

M'n vriendjes, de èchte, waarvan ik er enkele op FB heb, lachen wel eens met Olijf's FB-activiteit.
"Je zet er zovéél op" zeggen ze.
"Maar ik vind het leuk, want je schrijft nooit iets voluit. Ik heb er altijd het raden naar wat je precies bedoelt"

Het is m'n aard. Om iets te zeggen en tegelijk ook niets. Om me te laten kennen, maar niet helemaal.
Vanavond buig ik me (geheel offline) over de vraag hoe het komt dat Olijf online wél een dosis mysterie weet te bewaren en offline, met beide voeten op de geheel echte en begane grond... niet.
Nieuwsgierig wat daar uit zal komen. This just might get quite interesting :)


Olijfnoot: lichtjes sombere nagedachte (maar niet tè)
Yours truly schrijft online wat u allen 's avonds aan de andere helft kan zeggen, gezellig neergeploft in de zetel, biertje/theetje in de ene hand, krant in de andere, de afwas netjes met z'n tweeën gedaan. (Okee okee, dit is een al te idyllisch beeld but you get the picture).
Hoe grappig het ook moge lijken... in de grond heeft het iets triests.

Enkel in de grond. Want bovengronds.... lacht Olijf dat het een lieve lust is!
Olé :)

Ik zie u niet!

Spijtig....
gisteravond, op weg naar huis, was Olijf niet snel genoeg.
Het foto-apparasie zat te diep in de handtas.

Een traktor (of.. de man die de traktor bestuurde) met aanhangwagen, schoonde de zijbermen op. Maaien dus. Van onkruid... dus. Maar dat terzijde.

Wat me opviel (en ik nog nooit eerder gezien had) was het grote oranje bord op de achterkant van de aanhangwagen.

IK ZIE U NIET!

stond erop.

en dat vond ik schitterend.
Tuurlijk ziet die man niemand achter z'n gevaarte. Zeker niet terwijl hij bezig is met z'n stoffig gemaai.

Kort maar krachtig. IK ZIE U NIET!
Zegt wat het moet zeggen.

Grosso modo 3 seconden later (intussen had ik 'em uiteraard al lang voorbijgestoken... in een brede bocht), vroeg ik me af hoe je dat in een pictogrammetje kan gieten.
Want niet iedereen kan lezen, da's één.
en twee: niet iedereen kan Nederlands lezen, een opmerking die Olijf af en toe te horen krijgt in de winkel.
Onze verkoopsvoorwaarden bievoorbeeld, die verplicht uithangen, staan er "maar" in het Nederlands.
Geen Frans, Duits of Engels.
En ook geen Turks, Arabisch of Pools.

Dat schijnt een onoverkomelijk euvel te zijn, dat het niet in het Arabisch geschreven is.

Vergis u niet: u leest hier géén racistisch getinte blog.
Gewoon een vaststelling, zomaar losjes uit de pols.

mja...
ik wijk af.
In gedachten dan toch.

Weird...

Hier hoort eigenlijk een andere post te staan. Iets over Bocadero en kortste nacht van 't jaar. Over nieuwe dingen en nieuwe mensen.

Maar de tijd is wat ie is. En momenteel is er te weinig van.

Met een uurtje of vijf slapen achter de haren, een nieuwe autoruit (eindelijk! na 6 maanden!), een nieuw contact, een nieuwe aanvraag voor pensioensparen en andere fiscale (maar perfect legale!) truucjes en een heel bizar maar aangenaam telefoontje....wil Olijf gewoon het bed opzoeken.
Een beetje bizar en onverwacht trekt me wel aan... wat hiervan komt, zie ik morgen of overmorgen.... of overovermorgen wel. Whenever :)

Beschouw deze post als een herinnering voor latere posts. Hopelijk doe ik het ooit beter dan gemiste reisverhalen die nooit af geraken....

't was alweer een goed gevulde dag. Straffen toebak-dag :)

De wereld ligt aan je voeten

... schrijft een advertentie me in een mail.

Wel wel wel.... dat is voorwaar een leuke gedachte.
Vooral 's morgens in de vroegte wanneer een internetverslaafde als Olijf haar mail bij de koffie snel doorneemt.

Alleen... die wereld blijkt in Egypte te liggen,
of in Cambodja
of Mexico.

Begrijp me niet verkeerd...
het zijn ongetwijfeld allemaal heel leuke werelden om aan je voeten te hebben
maar ik vraag me af welke burgeroorlog ik daarvoor moet ontketenen
of welke drugbarons ik  te vriend moet maken om on the top of their world  te komen.

Neen, danku dus.
Geef me voorlopig Belgenland maar. Netjes aan m'n voeten.
Ik stel mezelf tevreden met m'n huis aan m'n voeten, helemaal opgeknapt en in orde.
Ooit (herinnert u zich déze nog?) misschien verhuur- of verkoopbaar om een huisje aan zee te kopen.
De zee aan m'n voeten lijkt me nog steeds een mooie droom :)
Al was het maar omdat de opklaringen volgens onze weerman bijna onveranderd uit het Westen komen :):):)

Naar aanleiding van een nieuwe lezer en de recente problemen met blogreacties, heb ik vandaag 21 juni 2011 voorzichtig besloten om dat moderaten van reacties maar eens uit te schakelen.
Het betekent wél dat ik, blogbeheerder zoals dat heet, geen mails meer ontvang met een reactiemelding.
Benieuwd of ik nu nog ga merken wat hier verschijnt.
Geloof het of niet: ik doorsnuister m'n blog niet alle dagen op veranderingen.
We zien wel :)

Oh,
"dus"...
is het vandaag officieel zomer?
Langste dag van het jaar?
Het ziet er niet naar uit dat dat gevierd zal worden met een warm avondterrasje na het werk.

Ach ja... we hèbben al een heel mooie lente gehad.
En wat de zomer nog niet heeft gegeven... kan nog komen.

Welkom, Zomer!