coming home

Olijf is terug "thuis"

en hoewel er veel te vertellen is
en eigenlijk ook niets

is de titel allesomvattend

coming home
to me

nog maar eens


'quante batoste puoi prendere?" vraag ik me even heel Italiaans af

nu, wel....
ik kan niet antwoorden

"veel" wellicht
en "zoveel als je dragen kunt"

dus daar gaan we even mee de avondzon mee tegemoet
naar buiten heet dat "met hernieuwde moed"
en naar binnen...... dat zeg ik u niet.




Hulp is welkom
maar ik zal er wel voor betalen
want het is inderdaad
"that time again"

Ach ja,
als een sessie of twee - vier - zes de boel oplost.... waarom niet?

Maaike Ouboter - Dat ik je mis

Omdat er iedere dag mensen zijn
die ergens mee zitten
vers of oudbakken
rauw of bewerkt

Omdat iedereen ooit wel eens ergens door moet
en denkt dat wat hij/zij voelt nooit eerder zo hard werd gevoeld als hier en nu...
en dat dat "dat" niet.... nooit.... in woorden kan uitgedrukt worden

Omdat ik vandaag dit liedje mocht ontdekken
dankzij iemand anders' post
en het me leek
dat déze woorden aardig in de buurt komen

en

Omdat ik met stellige zekerheid weet
dat het enkele snaren zal raken
bij wie wil en ook bij wie niet wil

Omdat mijn herinnering aan al dat gemis
steeds vager wordt
maar ook nooit helemaal verdwijnt

een liedje
van een jong meisje
met een oud hart

Note to Self

terwijl ik voor iemand (ik mag nog niets verklappen, zelfs niet hier)
foto's bij elkaar zoek
die een verleden samenvatten

doorloop ik de nodige (digitale) fotomappen.

De meeste "delicate" weet ik te ontwijken
wegens niets te maken met de persoon in kwestie
en alles met een leven dat ik niet persé wil vergeten
maar dat ik nu niet meer heb
en dat - alles bij elkaar genomen - niet veel méér was dan een hoop schone schijn.
En vooral een klassevoorbeeld van hoe iedereen, ook Olijf (die dacht een mensenkenner te zijn), zich bij de neus kan laten nemen of bij de neus nemen kan.

Om die reden, nog steeds, ontwijk ik sommige albi.
(ja sla me dood, ik wéét dat het anders moet maar ik vind dit woord leuker klinken)

Goed dus. Professioneel worden bepaalde mappen zeer bewust niet geopend, al was het maar omdat het in de speurtocht naar het juiste fotomateriaal een niet te verwaarlozen tijdverspilling is.
In sommige mappen - helaas pindakaas - dagen foto's op
die ik vandaag liever niet had gezien
maar die desondanks hun "nut" bewijzen.

Zoals daar is - heel specifiek vandaag en het liefst met donderende weerklank voor de rest van m'n aards bestaan - de boodschap:
"nooit ofte nooit, wàt er ook gebeurt, hoe slecht en rot je je ook voelt... Nooit ofte Nimmer probeer je een zieke relatie nog op het "rechte" spoor te krijgen"

De blik van de persoon in kwestie
na het einde van "wat was"
maar in een zoveelste verwoede poging om de liefde/passie/aantrekkingskracht terug te vinden
die hij was kwijtgespeeld
en op één of andere bizarre manier - deels gewild en deels geheel tegen zijn zin - probeert terug te vinden

is ronduit

pathetisch. Pijnlijk zelfs.

Als "ontvangend" of "wachtend" sujet
wil je dàt soort blik
nooit meer zien.

En uitgerekend dàt soort foto
kruiste vandaag m'n gezichtsveld.

Daarom dus
hoop ik
ondanks alle factoren die tégen me spelen
(maar met voldoende verve en eigenzinnigheid om fluks verder te lopen in het leven)
me te herinneren tot het eind mijner dagen
dat ik Nooit ofte Nimmer
nog een poging zal ondernemen
om te solliciteren naar de aandacht en liefde
van een man
die z'n passie voor me verloren heeft.

De blik in z'n ogen wanneer hij - wie weet... misschien wel heel hard - probéért maar het niet lukt
is walgelijk.
Dan nog liever oud, gebroken en alleen.
Maar NIET, wàt er ook gebeurt, met iemand die ik gijzel met valse emoties.
Ik vind het vies, het maakt me triest. Voor hem èn voor mij.

Ach ja...
foto's en herinneringen....
ze brengen wat teweeg.

u kent m'n principe. Niemand komt hier herkenbaar op.
Tenzij met expliciete toestemming.
U heeft aan "de uitdrukking op z'n gezicht" niets.
Ik wilde u de foto tonen die deze post deed ontstaan.
méér niet.

een stukje geschiedenis

op 19/07/2007 kostte een liter diesel 0,979€ per liter.
Begin augustus 2007 kroop de prijs even boven de euro om daarna weer een poos te zakken.
En dan weer te stijgen. (ik vertel u niets nieuws)

Rond m'n vader's verjaardag in 2007 betaalde ik alweer 1,134€ per liter en ik wist dat het slechter ging. Niet alleen met de brandstofprijzen maar ook met het lief en ik.
Nou ja. Ik voelde wat. En hij ook. Maar hij kon het niet benoemen en liet ons beiden dus maar een poosje stoven in ons respectievelijk vet.

Rond de jaarwisseling deden we nog even alsof plezier maken een mogelijkheid was
en kostte de diesel nog steeds meer dan een euro. Zowel eind 2007 als begin 2008.
De prijzen waren gekend. Maar het spel niet.

Gewoon moedig verder doen.
Het aantal tankstationticketjes wordt minder frequent. Omdat ik minder vaak over en weer reed. Omdat ik wat voelde. Dat het niet pluis zat bij hem. Maar dat hij nog niet wist waarom. Zei hij.

16 maart 2008. Een volle tank kost me bijna 52 Euro.
Het is de dag voor m'n verjaardag. Ik herinner me niet of ik kwam of ging naar het lief.

16 april 2008. Dezelfde volle tank kost me 60 Euro. De diesel is gestegen van 1,150 naar 1,480 €/l. Een record. Ik weet niet meer waarom. Er zal wel ergens een pompstation in de fik hebben gestaan in het middenoosten veronderstel ik.

Van daaruit gaat het schommelen. De diesel gaat wat op en neer, zoals hij pleegt te doen, maar hij doet niet gek veel meer dan wat we ervan mogen verwachten.
De relatie ... de "relatie" schommelt recht de dieperik in. Wat was het ook alweer? Begin juni? Begin juli?
Ik ben blij dat alvast zóveel vergeten is. De dag van het precieze eind.
.....
aanhalingstekens mogen veelvuldig gebruikt in dit geval.
"precies" en "eind" .... ook daar relativiteit troef.
Maar goed. Wat was, is niet meer. Maar m'n auto blijft wèl op diesel rijden.
En daaraan zie ik
dat op 2 november 2008 de prijzen opnieuw onder de euro zakken.
De winter gaat in, mijn winterslaap (eentje van een jaar of twee) gaat mee in.
En de diesel haalt ergens in februari 2009 een mooi dieptepunt van 0,934€ per liter.

Na september 2009 hou ik op met bonnetjes bijhouden.

Ik kan u dus niet zeggen wat er daarna gebeurde. Met de diesel.
Over al de rest kan ik u veel vertellen. Maar dat deed ik al. Toen. Hier. Op dit blog.

Dit schreef ik u
omdat ik vandaag besliste
dat die bonnetjes
best wel eens in de vuilbak mogen. Samen met dat deel van mijn verleden.

Ik besliste het moedig.
Maar ze liggen hier nog. En ik schrééf u. Over dieselprijzen nota bene.
Omdat loslaten
soms
zelfs na zoveel jaren
weer even pijn kan doen.

En dan is schrijven over brandstofprijzen
net dàt beetje gemakkelijker.

de geschiedenis van een relatie.

Zó zit dat dus

terwijl ik met net afvroeg
of ik niet beter zou zwijgen
(en daar voor mezelf op antwoordde...
waarschijnlijk meer in daden dan in woorden...
dat dat wellicht geen slecht idee zou zijn (geweest))

sla ik de vingers weer ter toets.
(bear with me... soms moet ik wat kwijt, zelfs al is het taalkundig heel erg fout)

Omdat ik,
terwijl ik de afwas doe
- 1 bord, 2 lepels, 1 (klein) kookpotje, 1 glas en 1 snijplank -
me onwillekeurig realiseer waaròm ik online schrijf welke scheet ik vandààg ook alweer liet
(alsof ik dat niet wist... waardoor het vaak wijzer lijkt gewoon te zwijgen, ook - of vooràl - online...)

Nou ja...
mijn scheet komt online
omdat ik ze thuis niet kwijt kan.
Zo eenvoudig is dat.


Zo leert u
tegen wil en dank
dat Olijf vandaag voldaan haar bed zal in kruipen
omdat mij niets mankeert.
Dat zegt mijn bloed.
Of dat zegt mijn dokter via het labo via mijn bloed.
Goede lever, goede nieren, goede schildklier en menodinges nog bijlange niet in zicht.
Schitterend nieuws heet dat.
Behalve dat het extra gewicht "dus" enkel en alleen bij "moi" ligt
en niet bij iets wat niet naar behoren functioneert.
En dat terwijl m'n voeding bijna niet meer gezonder of lighter kan. Misschien net een beetje tè light...
Dus besloot deze Olijf om het eens op de klassieke manier te proberen. Met hulp. Van buitenaf. Die morgen uitgeprobeerd wordt.
Ik zeg niet veel méér dan WW. Maak ervan wat je wil. Een goed verstaander.....

Hier komt het dus op neer.
Dat een relatief intelligent wezen als Olijf "weetjes" als deze publiek maakt
aldus aandacht trekkend (of minstens zoekend)
terwijl eender welk ander (behoorlijk) normaal mens daar stil over zwijgt. Of het tenminste binnen de vier muren van de eigen woning houdt.

Nou ja ... goed... zo zit dat dus. Ongeveer.

En terwijl de autoanalyse ontspoort of (nog steeds of steeds vaker) kant noch wal raakt
probeert een blogster de draad weer op te pikken
van het dankbaar kijken
verwonderd fotograferen
en blij posten.
Dat het leven fijn is
en wonderful
en niets dan leute en avontuur.

• Met een streepje rood in de lucht, gekiekt achter een rijdend stuur
• een vlekje gemist rood op een gevel, nog steeds achter datzelfde stuur
• en een "Ilske" in de woonkamer. 

Vanavond gekocht

• omdat ik gezond ben. Blakend gezond. Zelfs zónder de toevoeging "voor iemand van mijn leeftijd". Want m'n longen presteren boven de 100%... en dat hoor ik graag, op bijna 6 maanden afstand van m'n laatste sigaret.
• De (lucht)thermometer haalt de twee cijfers nog steeds niet maar de zon scheen. De hele dag. En een vrolijk mens viert zoiets.
• Alles werkt in m'n lijf. Naar behoren, zo blijkt. En ook dàt is "geweldig".
• Ik heb een leuke job, fijne collega's en een eigen dak boven m'n hoofd.
• Mocht de job wegvallen, dan heb ik nog steeds een sociaal vangnet en een spaarpotje dat enkele calamiteiten opvangt. In tijden als deze... voorwaar een gedachte die goud waard is.

....
....
.... .... .... ....
Zodra de irritant eeuwige optimist even het fatsoen heeft om haar positieve bek te houden
geef ik ook even toe

dat ik soms (vaak) nog denk aan B, die na haar honderden uitbundige lachsalvo's een eind maakte aan haar werelds bestaan
en dat ik haar mis. Heel hard soms. Zeker deze maand, dat ze 53 had moeten vieren.
Met nieuwe plantjes in haar moestuin. Onder de serre die ze vorig jaar nog kocht. Met alle verplantplannen die ze nog had en me had meegedeeld. Vandaag vroeg ik me af hoe haar tuin er nu zou uit zien...

dat tijd en ruimte me soms parten spelen. In de zin van... liever èlders, als het mag. Zelfs al zit daar niemand op me te wachten.
En dan flitst even door me... zelfs van de laatste keer postte ik geen enkele foto.
Nu ja. Vandaag dan even wèl. Enkele. Niet te veel. Want ik ben hier. En niet daar.
Zoals dat hoort, wellicht. En daar hoor ik verder niet over te zeuren.

heb ik het ooit met u gehad over deze plant?....

déze plant ja. Drie meter hoog.
Hàd ik het er met u ooit over?

omdat het tijd was

verwacht u niet aan veel onder deze titel.
Hij dient vooral als geheugensteun voor Olijf, maar vandaag gaat er niet veel mee gebeuren.
Omdat gemoederen moeten bedaren en denkpauzes moeten ingelast.

om de aandacht enigszins af te leiden
en omdat u dit blog vandaag met een gelukzalig gevoel moge  verlaten
geef ik u
biologische wortelen.

die eruit zien als volgt:

Links geschild. Rechts.... niet.

geen tekenen van verval. Dit is de oerwortel... zei de reformzaakmanager me.

Verder:
de minituin is aan z'n einde toe. Linzen passeerden de 10 cm met gemak. Al de rest niet
en ik leg me daarbij neer. Vertaling: morgen contempleer ik een volledige consumatie van de eerste tuin.

De tweede tuin werd inmiddels opgestart en voor de derde overweeg ik uitsluitend linzen. Vanwege de opbrengst.

Er IS dus groei.
En méér productiefs heb ik niet te melden.

Ik ga ervan uit dat u weet hoe 10 cm eruit zien.
Geen linzenfoto vandaag.

Oh ja. HIER scheen de zon de hele dag.
Ik hoop dat dat voor u ook het geval was.

Alleria

Voglio 'o sole pe' m'asciutta`  
Voglio n'ora pe m'arricurda` 

Ik wil
de zon om me te drogen
een uur om me te herinneren


En tegelijk
kijkt Olijf naar melige films
in het teken van de komende "hoogdag".

Alleria

(voor wie zoekt en niet vindt: Pino Daniele - Alleria.... vertalingen uit het Napoletaans)

Doe (toch nog) Maar (eens)

Een jaar of 10 geleden (het kunnen er ook 12-13 geweest zijn) besloten ze om nog eens samen te komen.
De enige groep waarmee ik als tiener zwaar dweepte. Schaamteloos zwaar. Geen Joepie was veilig voor me als Jansz erin voorkwam. Ernst voor de vrienden. Collega van Vrienten, Henny.
Jewèl..... die van Doe Maar.

Dus goed. Tòen zag ik hen met gepaste blijdschap en anticipatie terug, zelfs al was hun concert minstens deels aan een nieuw album gewijd. Eentje waar ik, inmiddels stevige dertiger, geen voeling meer mee had. Niet omdat het me niet interesseerde, nee. Eerder omdat m'n dweepneigingen en de daarmee gepaard gaande noodzaak om alle nummers meteen uit het hoofd te kennen, wat afgezwakt waren.
"Klaar" mocht dan nòg zo mooi zijn.... ik had er nix mee. Of toch weinig. Maar dat is bijzaak.
Destijds (ik Wiki hen even en lees dat dat ergens in 2000 moet geweest zijn) leefde ik maanden naar het concert toe... om er uiteindelijk maar deels van te genieten, om nu maar even overdramatisch te gaan doen. Omwille van Klaar  dus :)

Deze keer wist ik pakweg een klein jaar lang dat ze zouden terugkeren, leefde ik mooi nergens naartoe (bestelde de kaarten zelfs pas donderdagavond...) en trok er samen met één van m'n zusjes zonder verwachtingen heen.
....
Bleek dat we hen wat onderschat hadden.
Daar waar we in het verre 2000 nog ruim plaats en goed zicht hadden.... was dat deze keer helemààl niet het geval. Zo goed als bomvol. En wij arriveerden maar nèt op tijd. Nèt. De deuren sloten nog niet goed achter onze respectievelijke ruggen ....
.... of de noten van Doe maar net alsof (je neus bloedt) vullen de zaal.
Hoe vertrouwd. Alsof er geen dag was voorbij gegaan sinds de jaren '80....

ou
 
deze plukte ik van YouTube. Een luxueuse versie. Met volledige strijkband. Maar dit zijn ze. Doe Maar.

Ik was net 18 toen het "vreselijke" nieuws me bereikte. Dat Doe Maar in een moment van volle glorie ermee stopte. Ik vernam het - het is 1 van de weinige dingen die me klaar voor de geest staan - op de bus naar school. Geloofde er geen snars van. Kwam half overstuur op school aan en kreeg ook daar bevestiging van klasvriendinnetjes dat ..... "het definitief gedaan was".

Nu ja. Een mens overleeft één en ander. Zo ook de split van een razend populaire band.
De grootste Nederlandse band aller tijden tot hiertoe, als ik Wiki moet geloven. En in mijn hoofd zullen ze dat altijd blijven. Wie of wat er ook na hen komt.
Doe Maar zette Nederlandstalige hedendaagse muziek op de kaart. Punt. Mij maak je nix anders wijs (dus probeer maar niet.... het zou een lange discussie kunnen worden) :)

Een paar dingen vielen me op gisteren, naast het onmiskenbare feit dat de Lotto Arena afgeladen vol was.

1. Ik dacht/hoopte om bij uitzondering (tegenwoordig is dat zo) nog eens bij de jongsten van de meute te horen. Niets was minder waar. Een indrukwekkende verzameling "jonk goed" stond daar niet alleen te staan maar gilde alle nummers feilloos mee. Alsof ze nooit anders gedaan hadden....
   Ik dacht "Jullie lééfden nog niet in de hoogtijden van Doe Maar" (en het feit aleen al dat die gedachte überhaupt het onsmakelijk idee had gehad om door m'n hoofd te flitsen, vulde me tijdelijk met een acute aanval van tijdelijke depressie....) ... waarna ik me realiseerde dat ik óók kan meezingen met The Beatles, terwijl ik bezwaarlijk volwassen kon genoemd worden tijdens hùn heyday.
   Dus ik legde m'n gedachten snel het zwijgen op en luisterde en keek verder.
2. (net geen) 30 jaren sinds hun split... en Olijf zingt alle nummers nog mee alsof ik hun LP's nog dagelijks draai. Jawèl... LP's. Ik heb hun muziek (nog) niet op cd, mp3 of I-tunes. Gewóón op vinyl heb ik ze. Maar ik draai ze niet meer. En daarom vond ik het - in het licht van Alzheimer en het gebrek daaraan - fijn om vast te stellen dat er twee dingen zijn in het leven die ik niet vergeet.
   Het verloop van een misviering (en alle teksten die daarin opgedreund worden).
   De nummers van m'n favoriete band (en alle rare geluidjes die ze daarbij maakten om zichzelf van achtergrond te voorzien)
   
   Het weze duidelijk: aan het huidig tempo ziet het ernaar uit dat Olijf vaker een Doe Maar-concert zal bijwonen dan een misviering... maar het leven zit wat tegen. Overlijdens plegen steeds vaker voor te vallen en een uitvaart is een van de weinige kerkbezoeken die ik niet kan weigeren...
   
   Nou ja... ik ken de teksten... en da's ook handig (waarvòòr precies weet ik niet, maar het lijkt me handig)
3. Ernst's haardos wordt alsmaar dunner. En dat is menselijk. Maar tegelijk voor een popster een beetje .... tja... dunnetjes :)
4. De heren - gisteren rekende ik nog snel wat uit met m'n zus maar vandaag stond het zwart op wit op m'n pc-scherm - zijn pensioengerechtigd of bijna. Jan Hendriks is nog een jaartje te jong om met pensioen te gaan volgens het oude (Belgische) stelsel ... maar het is toch een ontnuchterend bewijs van Time Flies When You're Having Fun.Of ook Time stops for no one. Zelfs niet voor razend populaire popsterren.
5. De opstelling van de band is nog steeds dezelfde als vroeger. En - wat mij betreft - nog steeds even bizar. Jan Hendriks... die stond en staat nog steeds in het midden.
   Jààààà, hij is zeker en vast en zeker volwaardig lid van de band... maar hij was wel de stilste en minst opvallende. Eigenlijk wist/hoorde/vernam niemand ooit wat van hem. Behalve dat hij gitarist/songschrijver was bij Doe Maar. En zelfs dàt wist je maar door proefondervindelijke waarneming....
   Uitgerekend Jan stond en staat steeds in het midden van het podium. Met Ernst zoals altijd links en Henny... hoofdzakelijk rechts, maar hij wandelt :)
   Ik blijf Jan in het midden bizar vinden, maar het is een keuze waarbij de heren zich overduidelijk zeer goed voelen :)
   De andere Jan (Pijnenburg)... die is er niet meer.
   Bij.
   Hij IS er nog wel, maar Wiki zegt dat hij in Spanje woont. En dat is wat ver om een paar concertjes te komen doen. Of hij heeft andere bezigheden die hem verhinderen. Dus Jan P was er niet bij.
6. Nederwiet doet het nog steeds goed. Schitterend zelfs. Wellicht béter dan vroeger, met de vrije markt en diverse vormen van gedoogbeleid.
   Gedoogbeleid was er overigens gisteren ook. Olijf en zus werden bijna high van de luchtjes in de buurt.... en "we" vergeten daarbij niet dat het hier een afgesloten publieke ruimte betrof... alwaar in België niet mag gerookt worden...
   Je houdt dat niet tegen eh... een massa van enkele duizenden mensen. Vooral niet als handenvolle groepjes stomdronken zijn. Of een beetje "leutig". Of beide.
   Die laat je "dus" maar binnen roken. Wiet als het moet. Wiedewiedewiet.
   Toepasselijk :)
   

deze is van Olijf. Met een heheuhenkaart die op het punt stond vol te raken.... 


7.  Zin voor uithouding en doorzetting zijn relatieve begrippen. Als je een heel concert lang uit evenwicht op het randje van een dranghek zit en je jezelf vastklemt aan de tribune boven je om er maar niet af te vallen.... Maar het zit hoog. Hoger dan de mensen vóór je en je wil wat zien. Want verder naar voren lopen is geen optie. En je wil zien.
   Ik wou zien. En zus ook. Dus kweekten we allebei een setje arm- en buikspieren om de evenwichtsoefening vol te houden. Met verve. En pijn. Die het waard was.
8. Deze keer enkel en alleen liedjes uit de oude doos. Waarvoor dank.

En nu....
een fotootje of twee. Genomen vanuit m'n wankele positie.

Ernst

allemaal :)

Henny

Ernst en Jan

Joost

 

(fluit fluit fluit).... Is dit alles?

Jan. DE Jan. In het midden.
:)

interludium: iets met lampjes vervangen...

maar Olijf begreep er de b*llen van...

buigen. 't Is bijna gedaan.

Olijf klemt zich vast. Radeloo-ho-hooos :)

De Doe Maar Hoofdbandjes. ... wie had daar nog aan gedacht???

Restjes van een avondje stappen...

Het was de moeite waard, het optreden van Doe Maar. Zelfs (of misschien net omdàt) ik er deze keer nix van had verwacht. Of eenvoudiger nog... nix verwachten is de term niet. Van Doe Maar "verwacht" ik d'office niets dan kwaliteit. Olijf en bij uitbreiding Zus waren niet voorbereid op een concert. Helemaal niet. Zelfs niet vestimentair.
Hetgeen m'n verwilderde blik in onderstaande foto misschien kan verduidelijken.
Ik onderstreep met graagte nog één keer m'n wapenfeit van gisteravond.

1 vrouw van middelbare leeftijd + 1 ongemakkelijk dranghek + 1 bovenliggende tribune + winterse kledij (wegens wandeling van tram naar LA op bitter koude avond) + 1 warmeluchtblazer... net waar wij zaten.... een mens zou van minder wat "ongemakkelijk" kijken :) :) :)

Dus
Doe maar net alsof je neus bloedt
Doe maar net alsof... je neus bloedt
Doe maar net alsOF je neus blooooeeeeeeedt

:)

een kaarsje voor papà

Omdat vandaag, 2 jaar geleden, de laatste dag en uren waren dat ik hem levend zag.
En zelfs dàt was relatief.

Mocht er keuze bestaan
en andere mogelijkheden om ermee te stoppen
dan zou ik aanraden
Blijf weg van Morfine.
Want eens je begint met die rommel,
is het eind niet ver uit de buurt.
En de persoon die je liefhad in al z'n vormen en gedaanten,
die is allang iemand anders, eens de Morfine het heeft overgenomen.


OK
sombere gedachte.
Het is niet anders.

Niet-therapeutisch

"Mijn schrijven op een blog is niet-therapeutisch" las ik nog niet zo lang geleden.
En ik vond dat knap. Omdat mijn schrijven dat wèl was geweest.
Zo lang en zo uitgebreid.

En in feite is het dat nog steeds. Zij het minder frequent. En meer gecensureerd.
Omdat ik vind dat ik intussen m'n hart en ziel al genoeg heb blootgelegd. Tot ieders verveling wellicht :)

En omdat teveel therapie soms ook net dàt is..... "TE".
Er schieten nog massa's vragen door m'n hoofd. Dagelijks.
Over mens en maatschappij. Te veel miserie, Te veel werklozen, Te weinig werkenden, Te weinig solidariteit... of net TE veel...
Over jonge tieners die op spitsuur van bruggen springen omdat de pesterijen hen te veel werden. TE, ja.
Over communicatie tussen mannen en vrouwen en mannen onderling en vrouwen onderling. En hoe we onze kinderen daar beter op zouden moeten voorbereiden. Toch wel. Zelfs al heb ik er geen :)



Ik zag Freddy onlangs. De dakloze waarvan sprake vorig jaar.
Hij woont nog steeds aan het strand. Tot zolang het houdbaar is. En houdbaar was het dit najaar. Als ik m'n contacten mag geloven, is het dat nu - eind november - nog steeds, met middagtemperaturen van  25°C.... allemaal heel erg leuk... als we de opwarming van de aarde even naast ons neerleggen....

Maar goed. Ik kreeg Freddy wat vaker en van wat dichterbij te zien dit jaar. Met geknipte haren. Hij. Ik niet.

Vandaag heb ik niet veel te vertellen over Freddy. Hoewel hij wel wat te zeggen had. Het is Olijf die zich even aan de oppervlakte wil houden. En tegelijk ook niet. Maar de zin om het in woorden uit te drukken, ontbreekt.

dus doen we't met een foto of twee... en zien wat dat losmaakt. Se Dio vuole :)

Hij zegt dat ik hem moet opzoeken op Facebook. 
Iemand maakte een pagina van hem, zegt hij.
"Cerca: Freddy Tufo Lido Conchiglie", zegt hij

 Ik vind het bijna surreëel dat hij een Facebook-pagina zou hebben... vooral bij gebrek aan een computer. Of electriciteit... for that matter. Maar als iemand van/voor hem een pagina maakte, kan ik nog volgen.
Later op de dag zoek ik hem op, dankzij iemands computer en electriciteit... maar ik vind hem niet.

 

Freddy ziet dat ik lees. Ik kocht inderdaad een trilogie (als ik zin heb om te onthullen dewèlke, geef ik de titel bij gelegenheid nog wel eens door). Maar hij zegt dat er een boek is dat ik MOET lezen.
Een half uur later, zo rond zonsondergang ongeveer, komt hij het geven. Het is gelezen, zoveel is duidelijk. En ik beloof hem niets "want ik bèn al bezig in een boek". En dat begrijpt hij... maar ik "moet toch een beetje erin lezen" vindt hij.


.....

dagen later. Ik vertrek.
Maar moet nog een geleend boek terug brengen. Het regent vandaag. Ik weet waar Freddy woont.
En hij zit binnen. Met Dharma, de hond.  En een niet nader gedefinieerde pijp. Waarvan ik niet wil weten wat erin zit. Maar Freddy is Freddy en ik ben hier niet in professionele hoedanigheid.

Dharma - dat weet u (nog) niet (en als ik niet verder schrijf deze dagen... zal u het nooit weten) - wandelde met Olijf een hele voormiddag kilometers ver langs het strand. Ik wist toen niet hoe hij heette... hetgeen het biezonder moeilijk maakte wanneer bange wandelaars me vroegen om hem terug te roepen....
"Non è mio, mi dispiace. Mi segue da stamattina ma non so come si chiama".
Lullig excuus maar zo wàs het werkelijk.
"Hij is niet van mij, het spijt me. Hij volgt me sinds vanochtend maar ik weet niet hoe hij heet"

Enkele dagen later, een uurtje of twee voor m'n vertrek, zie ik Freddy en Dharma dus terug. In hun huis.
Freddy vindt het alweer niet erg om gefotografeerd te worden.
Ik geef hem z'n boek terug. Heb een praatje van een klein uurtje met hem (en hij is niet altijd gelukkig, zegt hij, want hij mist iets in z'n leven...een vrouw... nou ja.....don't we all???....) en moet dan weer naar mijn huis. Waar het koffertje wacht en de vuilzak nog moet weggegooid.
Dharma heeft me maar één voormiddag gekend, maar ik zou zweren dat hij me gaat missen... aan z'n blik te zien....
Een mens gelooft wat hij geloven wil.

Maar ze maken me warm, Freddy en Dharma. Op hùn manier. Zelfs in deze regen.

Thuis wacht me nog iemand. Voor het laatste half uur vóór m'n vertrek.
Die me, op zijn manier en heel welkom, óók heel warm maakt. Maar waarvan/voor ik weer heel andere geloofsovertuigingen heb. Die hij niet kent. En ik óók ook niet. En dat maakt alles moeilijk.
Maar leuk... zolang het duurt.
De blik in zijn ogen bij m'n vertrek.... kan ik niet lezen. Dharma was gemakkelijker. Die kon ik aaien zonder schroom :)



Ik zoek hem op. Vandaag, 30/11.
Freddy Tufo Lido Conchiglie.
Niets....
Freddy Lido Conchiglie...
en er komt wat....
Ik vraag me af of het om dezelfde man gaat. 



Het gaat om dezelfde man.
Als het u teveel wordt... Fast Forward van de duik naar  2:30.
Dat is Freddy in zijn goeden doen, ten voeten uit. Met lang haar.
Maar nu is het kort.
en het was niet Tufo maar Tuffo. Niet Tufsteen maar Duik.
En niet Facebook maar Youtube.
Zo simpel is Tinternet :)

En uw Olijf verhuisde dankzij deze blog vanavond weer een klein uurtje naar het Zuiden.
Bittersweet memories... niet meer en niet minder.








Ik zal er wonen.
Ooit. 
:) 

Bakkerspycho-filo-sofie

Dus Olijf bakte. Of is nog steeds bakkende. De laatste zit in de oven en het ziet ernaar uit dat deze gaat mislukken.
De enige van de drie die ik al enkele keren eerder maakte. Go figure....

Maar goed... de drang om mezelf op te werpen als bakker extra-ordinaire was dus groot.

En terwijl ik eieren klutste, bloem zeefde (niet dus... ik zeef nooit bloem), suiker en boter afwoog, deeg kneedde en appelen schilde, had ik enkele uren om na te denken over de dingen des levens.
Deze welke een single vrouw van middelbare leeftijd - met veel goede wil maar blijkbaar een slecht karakter - wel eens door het hoofd plegen te schieten.

Tussendoor wordt het internet even gecheckt. Terwijl de suiker karameliseert. Of de vulling stolt.
Op FB vind ik deze. Die overigens mooi klinkt. En die ik vaak zelf onderschreef. Nu weer even met minder enthousiasme.


Life doesn't give you the people you want,
it gives you the people you need,
to make you the person you were meant to be.

Echt, luitjes. Ik heb dit soort stellingen met veel overtuiging onderschreven. En zal dat op betere momenten heel waarschijnlijk opnieuw doen.
Getuige hiervan: de relatie waar ik langer om heb gerouwd dan ze heeft geduurd .... slaagde er op den duur in om me tot deze conclusie te brengen. Ik vond dat best "sjiek" van mezelf.

Wat het me bijbracht, schreef ik meermaals neer en ik voel niet de drang om mezelf te herhalen.
Maar ik dacht echtigintechtig dat ik best wel wat geleerd had. En zelfs wat gegroeid was. Dat ik het leven beter aankon.
...
Kàn ik ook. Of ik schreef nu niet.
Maar ik vraag me af....

Hoeveel k*tmensen (ik onthou me vandaag even van geslachten) moet Olijf nog in haar leven "zien" vooraleer ik de mens ben die ik hoorde te zijn?
Want ik dacht dat het er best op begon te lijken hoor.
Graag zien maar niet tè. Graag geven maar ook krijgen. Aandacht hebben voor andermans communicatiekanalen en -wegen. Niet altijd het "wuf" uithangen maar soms toch vrouw durven zijn. M'n mannetje staan maar ook hulp durven vragen. Zo vaak mogelijk lachen maar af en toe een glimps van de emotionele kant tonen. Een beetje dit en een beetje dat dus.
Allez kortom... het leven had - dacht ik - me een mooi evenwicht bezorgd.

Tot ook dàt niet bleek te kloppen.
En zelfs geen schup onder Olijf's g*t werd gegeven om de zaken te laten eindigen. Teveel moeite blijkbaar.

dus herbekijk ik die zin even. Met enige bitterheid vandaag. Tot dat weer verandert (en Olijf zou Olijf niet zijn als ze niet vurig hoopte en zelfs geloofde dat dat wel weer verandert).

Als ik mensen krijg die ik nodig heb
om te worden wie ik moet zijn, (en ik er dus moet van uit gaan, gezien de persoon die ik werd en de sujetten die m'n pad blijven kruisen, dat happygolucky NIET m'n doel is)
dan ziet mijn toekomst er uit als volgt. Keuzemogelijkheden. Op z'n minst dàt.

• Olijf wordt iemand die alles en iedereen wantrouwt. Nooit geweest maar misschien is dat nodig.
• Olijf wordt non. Als tiener en twenner placht ik daar wel eens een grapje over te maken. Maar het gaat erop lijken....

Als ik heel eerlijk moet zijn, spreekt geen van beide toekomsten me biezonder veel aan (spellingcheck geeft me nu aan dat het meervoud van toekomst niet bestaat... maar spellingcheck gelooft waarschijnlijk ook niet in parallelle universa).


Dus Olijf bakt.  En stelt zich intussen vragen.
Dat bakken misschien mijn manier is voor iemand iets te betekenen, al was het maar voor dat ene koffiemoment.
Maar verder ga ik er vandaag niet op in.
Twee redenen.

• Het is inmiddels bijna middernacht en de volgende twee dagen zullen loodzwaar zijn, net als de laatste drie.
• De Tarte Tatin, m'n laatste en m'n enigste gekende gebak, kwam net de oven uit. Of ie geslaagd is, weet ik nu nog niet. Maar het bakken is gedaan voor vandaag. 

En daarmee eindigt de dag van een single vrouw op middelbare leeftijd. Met een occasionele bakhobby. En enkele vragen rijker.

Epiloog
Terwijl de Tarte Tatin kort voor middernacht dan tòch wordt uitgestort (anders plakt hij morgenochtend onvermijdelijk aan de pan) en het erop lijkt dat het geen compléte mislukking is geworden (als appelmoes op een taartbodem mag beschouwd worden als een deels succes, dat is...), schiet "significant other" me te binnen. En waarom dat zo genoemd wordt.
En met een middernachtkop na 4,5 uren keukenwerk kan uw Olijf niets méér bedenken dan 
"nja.... voor een bepaald persoon... die significant other... ben JIJ in het beste geval óók significant".
En dat is een leuk gevoel, lijkt me zo.

Maar ik zou het niet weten. 'k geloof dat Olijf dat niet hoorde te leren.

Ogni volta che non guardo in faccia a niente

Liedje. Vasco Rossi.
Draaide in de auto.
Ogni volta.
Heb ik hier wel al eens geplaatst, denk ik.

Blijft één van m'n all time favourites. Jeugdsentiment, en geeneens van het romantisch soort dus trek uw tranen maar weer in :)


Op YouTube heb ik keuze uit een brede waaier aan Ogni Volta-videejootjes. En ook daar heb ik een favoriet die ik een paar keren beluister en bekijk.
Voor de volledigheid: de unplugged - versie. Voorbeeld-beeldje lukt niet wegens Vevo of zoiets.
Trek er uwe plan mee :)

Maar goed, een Olijf, onderhevig aan een zweem nostalgie, stopt niet bij één videejoo.
En stoot vervolgens op deze clip, opgenomen in 1982.... in Lugo.

 

Goed, schatjes,

ik weet dat Lugo u nix zegt. Het zou raar zijn, mocht dat wèl zo wezen.

Maar uw Olijf wordt even terug gekatapulteerd in de tijd. Zo'n slordige 20 jaar intussen.

Toen ik wèl in Italië woonde, zij het in settentrione i.p.v. in meridione.

Begonnen in Bologna, geëindigd in Russi. Piepklein onnozel dorp in de Pianura Padana. Vol wijngaarden, appelboomgaarden en lelijke vierkante huizen. Allemaal boeren. Letterlijk. Landbouwers.

Vriendelijke mensen, dààr niet van, maar wel met neus en voeten in de aarde en ènkel in de aarde.

Maar wat heeft de edele (doch immer stoned) Vasco Rossi hiermee te maken?

Awel, hij zong ooit in Lugo, vlak bij Russi.Tien jaar vóór ik er ging wonen. En 20 jaar nadat ik er wegging, kreeg ik er toch heel even kriebels van.

Waardoor ik ging zoeken op Google Maps. Waar zouden we zijn zonder Tinternet tegenwoordig?

Best wel moeilijk hoor... een huis en straat terugzoeken waarvan je je de naam niet herinnert.

Hij, het exexexex-lief zal er wellicht niet meer wonen. Z'n vader, schàt van een kerel, was destijds al vooraan in de 80. Laat me met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat den lieve Antonio niet meer leeft....

Edoch, na enig zoeken  - zelfs virtueel de straten doorrijden waar ik vroeger langs moest ... en licht teleurgesteld constateren dat ik vrijwel NIETS meer herken - geloof ik het huis te hebben gevonden.

Ik twijfel een minuut of 5 lang. 

De oude haag is onvoorstelbaar hoog geworden. Er staat ook nieuwe haag. De bloempjes die ik plantte, zijn weg (niet verwonderlijk).

Aan de straatkant staan nu fruitbomen waar vroeger heerlijk witte druiven groeiden. De aanzet van de gesubsidieerde omschakeling heb ik nog nèt meegemaakt. Om de overproductie aan wijn aan banden te leggen, ontvingen wijnboeren geld als ze een deel of alles van de wijnranken vervingen door (minder rendabele) fruitbomen. En Antonio had een deel van z'n wijn opgegeven voor fruit. Ik woonde daar toen nog.....

Dus de fruitbomen die ik zie, verbazen me niet.

De plattegrond van het domein lijkt niet echt op wat ik me herinner... maar destijds zweefde ik nooit (virtueel of echt) boven de gronden, dus het kàn er wat mee te maken hebben.

En dan... zie ik het "kot". Er stond een niet nader gedefinieerd "kotje" op het eind van de tuin.

En ... het staat er nog steeds.

En dan weet ik.... dat ik hier ooit woonde.

En dat m'n onnozele nostalgische bui me via omwegen even hiernaartoe bracht.

(en kijk.... hier ging ik een foto plaatsen en Blogspot had me weer te grazen.... waarna ik een Picasa-album elimineerde en weer even voortkon....)

Ik vind het fijn.

Maar het verandert niets aan 

Ogni volta che non guardo in faccia a niente

Toch even nadenken...

Ik heb hier graag gezeten...
Heb er zelfs nieuwe mensen mee leren kennen.
En moet er ééntje, Ils, heel hard bedanken voor het idee dat ze me aanreikte, nu al een tijdje geleden, om te gaan bloggen.
Ik heb hier écht heel graag gezeten.

Maar het niet (langer) kunnen uploaden van foto-materiaal weegt me zwaar.
Nou ja... "zwaar"....  ik heb er toch wat moeite mee.
Meteen gaan betàlen om méér fotootjes up te loaden, spreekt me niet meteen aan.
Waardoor ik stevig speel met de gedachte om andere oorden op te zoeken.

Ik had het liever ànders gehad.
Bij Ils lukte het om één of andere reden wèl om na een beetje geduld opnieuw te gaan publiceren... op visueeltechnisch vlak dan toch.
Hier wil het minder lukken. Al naargelang duistere door-een-onnozele-sterveling-als-ik-niet-verklaarbare-maar-wat-weet-IK-van-zulke-dingen-?-redenen....
Soms kan ik er nog iets op gooien, foto-gewijs.... maar meestal niet. En ik hou daar niet van.

Nu ja....
ik begrijp dat iederéén op een zeker punt graag centen wil gaan zien voor een service die hij of zij aanbiedt.
Je zou gèk zijn, mocht je een "goed" aanbieden zonder daar op een bepaald ogenblik iets voor terug te vragen.

Maar bon...
Olijf is soms gierig.
En dan is het tijd om naar iets anders te grijpen.

Zéker ben ik op dit ogenblik nog niet.
Er komt een flinke dosis experimenteerwerk bij kijken. Bij overstappen.
Maar het zou kunnen gebeuren.
Dat ik wegga.
En andere oorden opzoek.
Althans..... virtueel.
Want fysiek woon ik nog steeds waar ik al een dikke 10 jaar zit (dus maak u (nog) geen zorgen).
Maar virtueel denk ik na. Heel hard. En probeer ik één en ander uit.

No worries.... eens het zover is, laat ik het wel weten, lieve (trouwe of minder trouwe) lezer.

Maar in alle eerlijkheid.....
Ik vind het spijtig. Dat ik hier "wellicht" weg moet.

Nja...

Vijgen na Pinksteren

Thuiskomen,
even rondwandelen in de wildernis die voor tuin moet doorgaan,
kijken naar het vijgenboompje dat ik dood waande
...
en blaadjes zien.

Denken: "Hey papà, zie je dat? Hij gaat weer leven!"
en me afvragen waarom ik dat dacht.

Heel even triest zijn
omdat papà nooit meer zal leven.
Maar dan weer blij
omdat hij het wèl kan zien.

Zeker weten.

den tantiest

Gisteren was het nog eens tijd voor een bezoek aan "den tantiest".
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.

Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van  de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.

Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)

Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).

Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.

Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.

Of wat een muts en een beetje jeans zoal vermogen. Image building.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)





(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."

Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)

Exit

Het bloggen vertraagt. En dat heeft geen enkele goede reden.
Het stoort me zelfs zowaar dat dingen me niet genoeg "doen" om wat te schrijven.
Laat het me nu maar even gewoon writer's block noemen. Omdat domweg gevoelloosheid me nog wat te hard klinkt. Maar zo voelt het soms wel.
Ach ja.

Ils ruimt en schildert, Lehti lààt ruimen en Olijf - puur gedreven door huishoudelijke afgunst - denkt.... "zou ik dat beter òòk niet even doen?"

Na maandenlange inactiviteit, procrastinatie en meer van dat moois... schiet de Lenteschoonmaak ineens in gang. Onverwacht, onaangekondigd en... in spurten. Want "in spurten" is wat Olijf het beste doet.
Ongeorganiseerd, uiterààrd, lustig van hot naar haar en met een occasionele tussenpauze.
De trap, nog steeds m'n oude bouwvallig trap, heeft dringend een wasbeurt nodig. Schandàlig hoe hij erbij ligt. Zou een likje verf - in afwachting van een prijsvragenronde voor een nieuw exemplaar - niet leuk zijn, vraag ik me af... Ils heeft me geïnfecteerd.
De vraag rijst op tweede Paasdag. Notoir een dag van gesloten winkels en dus... geen potje verf te koop.
De garage stelt me even later ook teleur want er blijkt minder verf te staan dan ik dacht.

OK, ook goed. NIET schilderen dan maar.
Spinnenwebben. Mogen weg.
Keukenkasten schreeuwen om blinkbeurt... en krijgen die.
Eerste verdieping stofzuigen en dweilen. Bed verschonen, spiegels opboenen. Ramen wassen. Nee, wacht effe.... geen ramen wassen. Na elven 's avonds wordt dat doorgaans niet meer gedaan. Geen ramen wassen dus.

Dat was Paasmaandag.
Vanochtend had dat hele opruimgedoe me biezonder goed geluimd gemaakt. Midden in een druilerige ochtend pleur ik een welgemeende Buongiorno Mondo! op FB. Zomaar, omdat ik me bevrijd voel.
"Moet ik beslist nòg es doen. Vanavond misschien" denk ik.

Om geen énkele goede reden (ten huize Olijf is dat zowat de enige en vaak beste reden) kijk ik voor het eerst sinds lang nog eens op de datingsite. Zou dat lidmaatschap nog niet verlopen zijn?
Welnee. Op 22/4/2011 gestart... dus dat is nog héél erg even.
"Wat een gek toeval", denk ik. Hoewel het niets met gek en al evenmin met toeval te maken heeft. Het staat er gewoon los van. Dat me de dag nà de 22ste weer een tripje te wachten staat.
Maar ik vind het mooi zo. Op de virtuele vervaldag zal ik de hele boel netjes opruimen, daar online. Geen sporen meer achterlaten. Een jaar lang heeft het me afschùwelijk weinig geïnteresseerd en het lijkt me vrij onnodig om een digitale voetafdruk achter te laten in een wereld die niet meer de mijne is.
Exit Online-Olijf. Dààr dan toch.
Ook dàt is opruimen.

Hetgeen me terug brengt naar huis. En weg te gooien dingen. Af te stoffen dingen ook.
De overvolle boekenkast. Doen of niet doen? Poetsen of relaxen?

Het duurt even, maar er wordt gepoetst. Boeken verplaatst, afgestoft (hetzelfde voor de vieze legplankjes) en heel soms opzij gelegd. Eentje voor de jongens (als ze hem willen) en eentje voor de winkel. Eentje voor de papierophaling en eentje voor het containerpark.
Doet deugd. Ronduit DEUGD... dingen wegdoen.
Wou dat ik er nog béter in zou worden. Misschien komt dat nog.

Voorlopig ben ik blij met de kleine exits die ik hier en daar gedaan krijg.
Zowel virtueel als irl.

Ow... BEDANKT, meisjes (I en L) voor jullie goede invloed!!!!

Ricchi e Poveri...

.... of hoe een perfect serieuze aangelegenheid fout kan lopen.
(Vandaag - waarschijnlijk van de pure consternatie maar ook omdat een beetje reclame geen kwaad kan - ga ik trouwens nàmen noemen. U bent gewaarschuwd...)

Met M had ik enkele weken afgesproken dat ik vrij zou nemen om naar de boekvoorstelling van z'n zoon te trekken. De zoon in kwestie (reclameflash n° 1) is Piet Baete. Zo, dat mag gezegd worden, vind ik. (Verder hoop ik dat Piet het niet erg vindt dat er meteen een link naar z'n pagina werd gelegd....Flash n°2 ... bij deze :))

Jaren geleden had M me overigens een eerder boek van Piet uitgeleend. Tot m'n scha en schande heb ik het een tijdje later half gelezen teruggegeven. Niet omdat ik het niet goed vond. De tijd was toen niet rijp. "Mijn tijd" mag u hier gerust lezen. Andere dingen hielden me toen bezig en tja... ik kon het boek ook niet eeuwig bijhouden.

Om één en ander goed te maken en ook omdat ik een uitstapje in het midden van de week voor een heuse signeersessie best wel een leuk idee vond, concretiseerden we de afspraak.
"Op Linkeroever, M. Bij de voetgangerstunnel" mailde ik. Een béétje Waaslander weet dat 't Stad vandaag de dag een onneembaar fort is als je het met de wagen te lijf wil gaan. Erin komen wil misschien nog lukken maar erUIT...???
Je weet wanneer je vertrekt maar nooit wanneer je aankomt... of iets van die strekking :)

M - een rasechte Westfluut - had fotootjes, adressen, routebeschrijvingen en een zak vol kruimeltjes nodig om de voetgangerstunnel te vinden... maar hij arriveerde.
Ondanks een steeds somberder wordende weersvoorspelling - lage temperaturen, mogelijk plaatselijke buien ..pffff daar gaan we weer met ons Belgisch Aprilweer -  werd het een erg leuke namiddag, compleet met Groenplaatsterrasje in de zon, lekkere lunch, glas blond en lange babbels.
Alles op de spreekwoordelijke steenworp van de Fnac waar we later moesten zijn.
En waar we "dus" mooi op tijd een plaatsje op de eerste rij bemachtigden. Temidden van een handvol bekende koppen. Grappig. Vooral wanneer yours truly verwoede pogingen doet om hen niet aan te staren. "Het zijn ook maar mensen" denk ik dan maar "ze mogen hier ook gewoontjes zitten doen"

Piet's nieuwste geesteskind wordt voorgesteld, toegelicht en na afloop gesigneerd. Olijf krijgt - en grijpt - de kans om de auteur na een uitsluitend-facebook-vriendschap (en enthousiaste verhalen van vader M) in hoogsteigen persoon te feliciteren. Mijn stukje celebritycontact voor dit jaar :)

***

Terwijl M z'n zoon nog even .... nja... uit de doeken doet voor de camera, trekt Olijf er snel op uit.Het gebeurt tegenwoordig niet alle dagen dat ik in de Fnac kom. Wie maak ik wat wijs? Het gebeurt zelfs niet alle jàren.... dus ik wil even snuisteren.
Kado voor straks jarige zus: check.
Caetano Veloso zoeken en vinden: check.
En dan (hier gaat het mislopen...): CD's bekijken in de sectie Spaans/Italiaans. Een bezigheid die, gezien de geringe afmetingen van het rek, niet biezonder lang duurt. Onder Lucio Dalla's naam liggen 0 CD's. Nul dus. Allemaal verkocht gezien z'n treurig heengaan of heeft niemand het nodig gevonden om munt te slaan uit z'n plots vertrek van deze aardkloot?
Op het moment zelf komt het niet in me op om even te vergelijken met de sectie Whitney Houston.... zou het daar óók zo leeg zijn? Of is ze oneindig veel belangrijker - monetair gezien dan - nu ze niet meer is?

En dan... dus. Zie ik de nieuwe van Tiziano Ferro. Beluisteren. Zéker.
En ook.... Ricchi e Poveri. Hier in de lage landen beter gekend als Ricci e Povèri (los uit de pols vertaald als Egels en Armenen, zal ik maar zeggen)
Ricchi e Poveri (Rijken en Armen, mocht het u ook maar een heel klein beetje interesseren) maakten het muzikaal landschap ergens in de jaren '80 (of daaromtrent... ik kijk niet op een decade) onveilig. Heel onveilig. Smartlapgewijs maar dan op z'n Italiaans. Met veel springen en wijdopen gesperde ogen van de leadzangeres. Ze was maar een duim hoog maar haar ogen vulden het scherm...
Eén of twee nummers hebben zelfs de Belgische radio gehaald toentertijd, geloof ik.

Samen met de het vermoedelijk betere werk grabbel ik de CD vast en trek naar een bemande balie. Of een klant nog CD's uit de rekken kan voorbeluisteren, vraag ik met een blik van een neanderthaler.
Tegenwoordig blijkt dat volautomatisch te gebeuren. Zonder verveeld uitziende CD-assistentes, zonder plastic hoesjes afhalen (en later weer overtrekken). Nee... "tegenwoordig" zoek je een pilaster met een scanner-annex-scherm, scan je de barcode in en hupsakee: van ieder nummer krijg je 30 seconden te horen. Handig.
Waarna.... Olijf zowaar kippenvel en enig traanvocht gewaar wordt bij het beluisteren van de bekendste nummers van eerder genoemde smartlappers. Noem het jeugdsentiment. Hoewel ik zelfs tóen wist dat deze muziek behoorlijk fout was.

Wàt het precies moge geweest zijn - wellicht de belachelijk lage prijs - Olijf besloot te kopen.
En zong op weg naar huis luidkeels mee. Compleet met hoofdje schudden en op en neer wippen.
Ronduit Ridicuul. Maar wel vrolijk :)

En zó dus, lieve dames en heren, loopt een ernstige aangelegenheid uit op een heel foute aankoop. Niet die van Piet's laatste boek Vrijdag de 14de. Dat dàt een goeie koop was wil ik zelfs niet betwijfelen. Ricchi en Poveri... diè zullen me ooit nog duur te staan komen..... :)

Een uitgebreide versie van "Sarà perché ti amo". Noteer even dat u een driekoppige groep ziet waarvan nummer 3, de gesnorde basstem, nóóit in beeld komt. I wonder why.... :)

Finaal, om te eindigen mag u wel zeggen, een bizarre observatie.
Jààààààren lang maakt de industrie gsm's en mp3-spelers zo klein als maar fysiek mogelijk is. Het scheelt niet veel of de dingen moeten bediend worden met een microscoop en precisie-instrument.
Waarna diezelfde industrie HIERmee op de proppen komt..... een ouderwetse telefoonhoorn op ware grootte.... om in te pluggen op je micro-toestel :):):)

*** (foto-toelichting)
Olijf heeft niet de gewoonte om zonder toestemming herkenbare gezichten op de blog te publiceren.
In het geval van meneer Baete Junior en meneer Geubels, beide personen die het van publieke bekendheid moeten hebben, maakte ik een uitzondering. Meneer Baete Senior kreeg naar aloude gewoonte de Blurbehandeling.
't is maar dat u het weet.