Hoogsteigenaardig

Kort nadat ik met veel achterstand een aantal blogs aan een sneltreintempo doorloop,
me tegelijkertijd afvraag waarom ik nog zo weinig plaats  (en daar gedeeltelijk een antwoord op vind dat me enerzijds plausibel lijkt en anderzijds geen ènkele voldoening geeft.... zo'n antwoord is dus géén antwoord), tenslotte halt houd bij webfilmpjes van Rosario Fiorello en me stellig voorneem om daar weldra iets over te schrijven .... gebeurt er iets hoogsteigenaardigs.

Nou ja... IK vind het hoogsteigenaardig.
In de Live Streaming van Edicola Fiore - waar ik écht heel binnenkort wat over wil gezegd hebben, hoe onbenullig ook - zie ik een zanger verschijnen waarvan ik het bestaan niet kende. Dat laatste heeft waarschijnlijk méér te maken met chronische onoplettendheid van mijnentwege dan met gebrek aan talent van de zanger... want ik vind hem lekker klinken.
Zo lekker zelfs, dat ik me de nodige moeite getroost om achter z'n naam te komen.
In de streaming keer ik enkele keren wére om de familienaam goed te begrijpen.... zonder resultaat. Dan maar op zoek naar de gastenlijst van het programma
en daar hèb ik hem: Max Pezzali lees ik.
Goed.
Leuk.
Nu kan ik eens gaan Youtuben om te zien en horen wat ik van z'n oevre vind.
Voor alle zekerheid "abonneer" ik me op z'n kanaal zodat zelfs een vlaag van vergetelheid bij deze geremedieerd is.

Vijf minuten later.
Facebook.
Eén van mijn geLike-te profielen verandert z'n omslagfoto. Om volgende aan te kondigen:

Het doet u niets, ik ben me daar zeer van bewust.
Mij maakt het.... "week" is het woord niet... een beetje "raar" vanbinnen.
Dat - 5 minuten nadat ik een muzikant voor het eerst ontdekte en nader onderzocht - toevallig vandaag, deze namiddag,  een interview met hem wordt aangekondigd.

Er is natuurlijk helemaal niets raars aan. Het zou sowieso gebeurd zijn, met of zonder mijn observatie. Het is een kwestie van zoekbeeld, zoals u me wellicht zult vertellen (en ik u, mochten de rollen omgekeerd zijn). Je ziet sommige dingen pas nadat iemand (of jijzelf) je erop attent maakte. Zeg maar eens Louis Vuitton handtas. Wedden dat u er vandaag méér zult zien dan op een andere doorsnee dag? (zelfs al zijn het namaakexemplaren ;-) )

Ziezo dus. (Intussen) een half uurtje geleden had ik nog nooit van Pezzali gehoord. Zoals de kaarten nu liggen, ga ik er om 16u vanmiddag plots veel meer over weten.
Het lot, het zoekbeeld.

Het ontroert me enigszins. Dat wou ik graag snel kwijt.
En nu weer onkruid gaan verzamelen.

2a Estate 2011: Freddy

Vrijdagnamiddag 30 september

Na m'n bezoek aan de familie, heb ik een hele namiddag voor mezelf. Tijd voor strand.
Nixdoen dus. Alla grande. 
Vandaag eens géén boot.... het lijkt me bijna abnormaal....
Hier volgt.... Freddy.



U kent Freddy niet en dat is helemaal OK.
Olijf kent hem wel, tezamen met het hele kustdorp en wijde omstreken.
Méér nog….. de meneer op het consulaat bleek hem ook te kennen. Dit had ik u nog niet verteld.

Begin augustus moest Olijf met de zussen naar het consulaat om enkele papieren in orde te brengen.
Voorwaar ik zeg u… een erfenis regelen is geen sinecure maar dit geheel terzijde.
Na het noodzakelijke verzamelen van persoonlijke info (en terloops ontdekken dat de 3 zusters ieder een àndere nationale status genieten), ontstak onze consulaatmedewerker MT in het ophalen van jeugdherinneringen.

“Sannicola”, zegt hij ietwat dromerig, zoals je dat doet wanneer je oude herinneringen ophaalt.
“Jullie zullen het plaatsje wel niet kennen, maar als kind ben ik jààààren in een klein kustdorpje op vakantie geweest”

Met z’n drieën zitten we gespannen te wachten op de naam van dat kustdorpje. Iedere zus op het pùntje van de stoel….
“Lido Conchiglie” onthult hij.
…
Onze monden vallen synchroon open.
“Niet mogelijk!” roepen we in koor. Daar zitten wij een leven lang iedere zomer!
“Waar logeerde u dan?” vragen we. Momenteel gebruiken we nog de beleefdheidsvorm maar na deze onthulling zijn alle hens van dek. We mogen stilaan jij zeggen.
Meneer MT beschrijft de woning en we weten metéén over welk huis hij het heeft. Onmiskenbaar.

“Moh Got! Hoe is het mogelijk???? We hebben mekaar als kind misschien wel vaak gezien!!!!”
Meneer MT is zichtbaar een klein decennium jonger dan de drie zussen, maar goed…. een ontmoeting in het verleden is niet noodzakelijk uitgesloten.

Olijf voelt de haren op haar armen rechtkomen van ontroering.
Hoe groot is de kans dat je op het consulaat in Brussel, dikke 2000 km van je andere thuis, iemand ontmoet die het Hol van Pluto óók kent????

“En die zwerver… hoe heet-ie-ook-weer…..is die er nog?” vraagt hij.
“Freddy?” vragen we terug.
“Ja! Freddy! Diè! Leeft die nog?”

Yep, Freddy leeft nog.
Freddy is een heerschap met een verleden. Vandaag een echte vagebond. Vroeger zoon van goeden huize. Maar drugs hebben hem aan de grond gekregen.
Freddy leeft zo lang mogelijk aan zee. Écht…. aan zee. Zolang het weer het toelaat, heeft hij een zelfgemaakte tent in de duinen, niet ver van waar wij in de zomer ons stekje hebben. Niet ver ook van waar meneer MT als kind met z’n ouders vakantie hield.

Freddy’s verhaal heeft nix verheffends of bewonderlijks. Hij heeft zich destijds zodanig geruïneerd met drugs dat zelfs z’n bezorgde welgestelde ouders op den duur beslisten hun handen van hem af te trekken. Hij mocht het zelf klaren, zonder onderdak en zonder gratis ficatis financiële steun.
Geen verhaal dat je jezelf of je kinderen zou toewensen.

En toch heeft Freddy iets bewonderenswaardigs.
Vandaag had ik een uurtje kans om hem te observeren in z’n natuurlijk habitat.
Terwijl hij z’n pannen waste in zee. Zand gebruikte om de aangebakken laag af te schuren. Z’n hond op anderhalve meter afstand rustig wachtte. En voorbijgangers een gemoedelijk praatje met hem deden.
Iedereen hier kent Freddy. En als je hem niet metéén kent, duurt het sowieso niet lang.

Veel intelligents heeft hij niet te vertellen.
Ik denk dat hij nog steeds zwaar onder de drugs zit, maar anderen zeggen dat hij z’n brein gekookt
heeft met z’n  verleden.
Hoe het ook zij, veel nuchtere praat hoor je nooit.
Maar klagen doet hij niet. Niet écht.
Oh ja, hij klaagt over dezelfde dingen als wij. Corrupte politici, ontbrekend onderling respect.
Maar hij klaagt nooit over z’n  netelige situatie. Hij vraagt nooit om geld. Vindt het zelfs vernederend mocht je hem geld of iets anders toestoppen om hem te helpen. Enkel via omwegen (Kan je dit gebruiken? Mij ligt het in de weg.) krijg je hem bereid genoeg om het te “aanvaarden”. Geen aalmoezen. Maar als het dan tóch in je weg ligt, kan ik het misschien gebruiken.

Ik vind dat iets hebben.
Drugs of geen drugs.
Zwerver of geen zwerver.

Ik zag hem vandaag op het strand. En kiekte hem van ver. Onherkenbaar genoeg voor een blog en herkenbaar genoeg voor meneer MT.
Vóór ik vertrek, kiek ik ook meneer MT’s vroegere vakantiehuisje.
Voor hem moet het zo’n 15-20 jaar geleden zijn sinds hij het zag.

En omdat wij het consulaat altijd mogen bellen via zijn persoonlijk nummer, breng ik hem volgende keer een paar kiekjes-uit-de-oude-doos-maar-ook-weer-niet-écht mee.
Olijf moet minstens nog één keer naar het consulaat.
Om iets terug te vragen wat ze vroeger had afgegeven. De nationaliteit.
Die wil ik terug.
Uit trots.
En uit noodzaak. Vandaag ontdekte ik dat ik hier geen lopende rekening bij de Poste Italiane kon openen met de nationaliteit die ik vandaag heb.
Dus brengen we dat in orde.
Via meneer MT die er ongetwijfeld voor zal zorgen dat het wat sneller verloopt.

Nogmaals….. het gaat er niet om wie je bent, maar wie je kent.
En door puur toeval kennen wij iemand die niet zonder nostalgie terugdenkt aan z’n zomervakanties als kind…..

Freddy en z'n hond aan de afwas. Z'n huis heb ik uit respect maar niet gefotografeerd. Ieder z'n privacy, zelfs al IS dat op een publiek strand....

Het vroegere vakantiehuisje van huidig consulaatmeneer MT

... bekend om z'n enòrme Bougainvillea, die na deze zomer nèt iets minder enorm is.
Sterk gesnoeid, maar hopelijk ziet u hoe de plant om het terras heen groeit.
... alsof het huis ROND de plant gebouwd werd.
Een indrukwekkend zicht.

Vandaag was een dag zonder boot. Dat mag. Oijf kan daarmee leven.

Ik kreeg sowieso al 4 keer méér dan waar ik op gehoopt had.

En 's avonds....

krijg ik telefoon.

Of ik morgen weer mee wil.

Dat wil ik. "We gaan daar niet moeilijk over doen"....

En toch... in de volgende Estate-blog mag u slakken verwachten. Monaceddhe om precies te zijn.

Don't Worry, Be Happy

De basis voor een gelukkig leven is .... hmm... surprise surprise... gelukkig zijn.
Content zijn om grote en kleine dingen, dankbaar zijn voor alles wat je hebt (in tegenstelling tot zeuren over alles wat je niet hebt), tevreden zijn om wie en wat je bent (klinkt eenvoudiger dan het is), lachen, springen en dansen.

U weet net als ik dat Olijf zeer veel oefent. In heel veel gevallen met succes.
(Op voorwaarde dat een medemens niet onherroepelijk in zak en as zit, durf ik te stellen dat:) Wanneer Olijf lacht, lacht haar entourage mee. Boude stelling, niet?
En toch...

Hoe vrolijker IK ben, hoe vrolijker vrienden, collega's en familie.
En gek genoeg... hoe méér vrolijke dingen er gebeuren.
Het vraagt uiteraard een kleine "inspanning" om die fijne dingetjes ook te willen zien...

De afgelopen week was er eentje die kon meetellen.
Op het werk liep alles aan een hoger tempo dan normaal maar desalniettemin vlotjes.
Thuis hield ik het rustig maar tevree.
De zon brak door van dinsdag tot vrijdag... altijd een PRIMA hulpje om de inwendige wolken te verdrijven.

Eind deze week zou petekindje terug naar huis keren, na maanden revalidatie in Pellenberg. Maanden lang hadden zus en schoonbroer dagelijks het traject huis - Leuven - huis gereden, moest petekindje iedere keer weer afscheid nemen van ouders en vrienden en nu was het zover... ze mocht terugkeren.
Enkele weken geleden vroeg m'n negenjarig nichtje naar verluidt aan de verpleegsters: "Hoe zit dat hier? Wanneer mag ik eindelijk terug beginnen stappen met m'n K-Walker?"
(Olijfnoot: 'n K-walker is een soort van looprekje).
De verpleegsters hadden verbaasd opgekeken, de specialisten geconsulteerd en die zeiden "Als E voelt dat ze er klaar voor is, moeten we er maar eens mee beginnen. Binnen een week of twee mag ze weer naar huis".
Het nieuws had haar eerst met vreugde vervuld.... En dan sloeg het ongeduld toe. Twee weken duren héél lang voor een meisje van 9. Vooràl als ze moet wachten om terug naar haar gezinnetje te mogen keren.
Maar goed, de twee weken passeerden, zoals dat pleegt te gaan en wij zouden haar gepast verwelkomen.

Zus C vond een Welkom Thuis-doek een leuk idee. "Een spandoekje" had ze gezegd.
...
dat doekJE bleek een flink uit de kluiten gewassen ding EN dat moest wegens tijdsgebrek op andere dagen Woensdag al gepositioneerd worden.
Terwijl de pasta in het kokend water glipte, glipten Olijf en zus C naar buiten, gewapend met trapladder, hamertje en nagels EN een resem koordjes om het doek nog twee dagen op te rollen tot het moment van onthulling....

Vrijdag was een drukke dag.
Naast de "gewone" taken, zocht EN vond Olijf iets voor de zoon van een vriendin, PRECIES wat hij gevraagd had (en daar wordt een Olijf zeer content van :)), deden Olijf en collega A hun eerste middagterrasje in de zon en werden er plannen gesmeed om 's avonds een surprise visit te brengen aan collega T die net de hele week had verhuisd naar haar droomwoning.
Het huis, dat zij al sinds jaar en dag op het oog had (ze kende het omdat het voordien bewoond werd door vrienden van haar en zij daar vaak had gelogeerd) was nu eindelijk "het hare" geworden, huurgewijs dan.
En inderdaad, het was prachtig gelegen, oogde zeer apart en gezellig... Toen we het zagen, was er duidelijk sprake van plaatsvervangend contentement :)
Blij dat deze juffrouw eindelijk had gekregen waar ze al zo lang op aasde. Er bestààt nog gerechtigheid.
Een meegebracht flesje Cava mét fluitjes (compleet met Kringwinkel prijsetiketje er nog ààn) maakte de boel extra feestelijk.
T was erg blij met het verrassingsbezoek. Wij waren haar eerste gasten geweest, zei ze...
Olé.

noteer: 4 maart 2011. De sjaal hoefde zelfs niet ààn :)

languit op de nieuwe zetel in T's nieuwe huisje :)

nonchalance troef :)

Van het ene feest naar het andere, want het was vrijdag en NU kwam nichtje E thuis.
Het kind was zichtbaar blij met haar welkomstfeestje (kadootjes incluis, of wat dacht u?).
Enige mogelijke domper op de vreugde was gefluisterde mededeling van zus dat we moesten afwachten of E's terugkeer definitief was. Binnen een maand zou ze geëvalueerd worden. Indien onvoldoende vooruitgang, zou ze moeten terugkeren naar Leuven.
We hopen met z'n allen dat E zich nog maar eens de kleine strijdster toont die ze tot nu toe altijd is geweest. In dat geval mag zij binnen een maandje gewoon lekker thuis blijven bij mama en papa...
Fingers crossed.

Zaterdag: haarknipdag.
Olijf heeft sinds begin dit jaar 1 zaterdag op de 2 vrij. Dat opent meer mogelijkheden naar vrijetijdsbesteding toe en idem dito naar haarkappersbezoek.
Eerder deze week had ik gebeld om te horen of de zaak open bleef (Carnaval, weetuwel?) en dat bleek geen probleem.
De zon die al de hele week had geschenen, verstopte zich voor één dagje achter de wolken. Uitgerekend op de dag dat Olijf naar de kust reed.
Lang blijven kon ik toch niet omdat we in de namiddag bezoek van vrienden uit Italië zouden krijgen. Ze waren "in de buurt" voor zaken en wilden graag gedag komen zeggen.
Gezien het donkere weer aan zee werd het een knipbezoek, 5 minuutjes op het strand, even stoppen voor een aperootje en weer weg. Ik had graag langer gestopt om nog wat mensen te bezoeken, maar de tijd was wat ie was. Volgende keer beter.

Laatste keer dat ik op het strand liep, was ergens in november.... de sneeuw op het strand-affaire als u het zich nog herinnert.
Ik dàcht dat ik toen het hondenbord had gefotografeerd en deed het deze keer opnieuw, kwestie van contrasten vast te leggen. Helaas, nu ik terugklik, zie ik dat het om het àndere bord ging.
Geen probleem, een contrast is er sowieso te zien, al was het maar omdat er geen sneeuw lag en geen greintje zonneschijn te bespeuren :)
Noteer: zaterdag 5 maart... eerste blik geworpen op onze kust. En dan weer opgeraapt :)

geen hoogstaande fotografie. Het grijs druipt er wél vanaf, vindt u niet?

Bizar, vond ik, hoe mensen bij een strandwandeling bij eb steevast langs het water willen wandelen. Wat doet water met mensen?

Het weerzien met de Italiaanse vrienden was warm en hartelijk. Een klein jaartje geleden waren ze hier nog eens gepasseerd. Ze zoeken ons graag op. Dat geldt ook voor onze ouders, die F eeuwig dankbaar blijft voor de kansen die ze hem boden zo'n dikke 20 jaar geleden. Het is mooi om aan te zien hoe z'n houding naar m'n ouders diep respect uitstraalt. Soms zijn oude Italiaanse normen niet gewoon ouwerwets maar sierlijk waardig....
Vorig jaar waren papa en mama er nog bij. Deze keer bezochten we tezamen papa's graf.
Tja....

We rondden de namiddag af met een etentje in de buurt.
We gingen voor het gemak (en omdat niemand grote honger had) naar een eet-ablissement in m'n oude nieuwe duikclubhuis. Ikzelf had er nog nooit gegeten en dat was verder ook van weinig belang. De uitbaters ken ik als mededuikers dus dat is altijd meegenomen.
De verrassing echter die me daar te wachten stond, had ik nooit kunnen verwachten.
Terwijl we al tetterend zaten te wachten op onze bestelling, hoorde ik van aan een andere tafel plots... "Sandra?"
Ik keek op en herkende de vrouw in kwestie niet. Met een mix van verwondering en nieuwsgierigheid vroeg ik uiteraard van waar ik haar moest kennen.
"Wendy" zei ze... en nog vóór ze verder kon praten, vulde ik haar naam aan met de familienaam.
Nu ik beter keek en luisterde, herkende ik m'n beste schoolmaatje uit de lagere school. Ze leek sprékend op haar moeder, zowel uiterlijk als gedragsgewijs. Griezelig bijna :)

Ging meteen even bij haar aan tafel zitten. Het was bizar.
Net als haar moeder was ze van het zéér nieuwgierige type. Wilde exact weten wie alle mensen aan m'n tafel waren, waarom m'n petekindje in een rolstoel zat, enzoverder. Daarbij deed ze ook precíes wat haar mama vroeger deed: het antwoord op haar vele vragen onderbreken met verhalen over ditjes en datjes. Het stoorde me niet, ik vond het zelfs grappig, maar het maakte wel dat ik alle antwoorden gemiddeld 5 keer moest hervatten vooraleer m'n verhaal compleet was.
De details die zij zich nog herinnerde uit onze kindertijd waren fenomenaal.
Ikzelf heb maar een heel vaag en algemeen beeld van m'n kindertijd. Waarom dat is, weet ik niet, maar het ís zo. Verfrissend is het dan wanneer je iemand ontmoet die een heleboel gaten kan opvullen :)
We hebben met tussenpozen nog veel gepraat gisteravond. Probeerde m'n aandacht fair te verdelen tussen de schoolvriendin en de Italiaanse bezoekers.
De kids hielden zich intussen bezig met Wendy's hondjes. Fluweelzachte pelsjes en rustige beestjes. Petekindje E was verkocht.
Ze wil ook graag een hondje.
Helaas, door de vele allergieën die bij m'n zus thuis circuleren, behoort een hond niet tot de mogelijkheden, hoewel het meteen duidelijk was dat zo'n dier voor m'n nichtje een grote meerwaarde zou hebben.



Petekindje, schoolvriendin en hondje

Olijf had een goed gevulde week en een drukke en snelle zaterdag. Bijna teveel indrukken om in één keer te verwerken... maar ik kan ertegen :)

Samenvatting.
Deze week liep óver van goede mensen en fijne gebeurtenissen. Hier en daar zijn er nog onkruidjes te wieden maar Olijf bezint zich daar rustig over.
Het ding is... hoe meer mooie dingen je ziet, hoe minder zin je hebt om de "rotte plekken" nog te onderhouden.
Wat ik met m'n rustige bezinning hoop te bereiken, is het maken van onderscheid tussen gapende wonden en gewone blauwe plekken en builen.
Van het ene wil je zo snel mogelijk af, het andere kan je simpelweg negeren.

Het leven zit raar in elkaar. Meer wou ik eigenlijk niet zeggen :)

Kers op de taart: binnen 2 weken is het Lente en komt er een uurtje avondlicht bij!!!!!

45

11+31+3 = 45
dagen sinds 21 december

25 + 20 = 45
dagen tot 21 maart

stom toevallig schoot me vandaag, op weg naar huis, te binnen "hoe ver zitten we nog verwijderd van de lente?"
Het was het vogeltje geweest, ergens hoog in de boom aan m'n werkgebouw, dat létterlijk uit volle borst was losgebarsten in de late namiddag. Het beest had zich laten vangen aan de lauwwarme zonnestralen van vandaag, vermoed ik.
Hij zong zó luid en zó heftig dat ik me ging afvragen "waar zitten we ergens op de weerkundige kalender?"

en zie.... we zitten precies in het midden vandaag. Wat een toeval.

Het is al licht wanneer ik naar het werk rijd EN nog steeds min of meer licht wanneer ik terug naar huis keer.

Dus ja... het gevoel begint te komen: den uitkoom :)
En dat voelen, er tenminste efkes aan denken, zelfs m'n stomme rekensom van hierboven... da's zonder meer goed.
Oef.

Tenminste op dit moment is m'n glas halfvol.
En dat vieren we?
Met een?
Widget :)
Een kalenderwidget en een countdownwidget.
Ja, Ilske.... widgets heten die dingetjes hier in de rechterbalk (kon het niet helpen... dacht meteen aan jou)
:)

Wie telt mee?

45 tot toen en 45 tot dàn.
en dàt - val omver - in het jaar dat Olijf 4? wordt???

Och jaaaa.... ook preciés vandaag met een nieuwe cursus begonnen. Toch maar even neerschrijven voor de persoonlijke annalen. Wat het is, komt er vandaag nog niet op. Later allicht wel eens,... wanneer het hart er zó vol van is dat de mond wel moet overlopen ...:)