Posts tonen met het label vrienden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrienden. Alle posts tonen
zondag 7 april 2013
Losjes over de schouder :)
Ik kom er maar niet toe om het op TV te bekijken
en probeer nog steeds door het leven te gaan zonder uitgesteld kijken.
Vroeger heette dat "opnemen". Nu kijk je uitgesteld.
Ook goed. Ik doe het nog niet.
Behalve online. Wanneer ik al dan niet per toeval ergens op stoot. Of iemand wat suggereert.
De "Wat als" serie van 2Be is één van die programma's die ik niet zie. En waarvan ik het een beetje spijtig vind dat ik ze niet zie. Het zou zelfs niet eens zo moeilijk zijn om ernaar te kijken. Gaan néérzitten, de TV àànzetten en kijken op juiste dag en uur zou een goed begin zijn. Maar daar kom ik dus niet toe. Om redenen die totààl onaanvaardbaar zijn, dus ik vernoem ze wijselijk niet.
maar goed... Tinternet brengt (zoals zo vaak... maar niet altijd als ik Lehti lees... maar ik wijk af....en keer dus nu terug om verder te gaan met deze zin) soelaas. In de vorm van de website van voornoemde Vlaamse Zender èn links van divers allooi. Zoals daar is - in het laatste geval - een mij nog relatief nieuw fenomeen (het is te zeggen... het is ongetwijfeld al oeroud in cybertermen maar ik heb me nog niet ernstige beziggehouden met de technische details en implicaties ervan maar ben er zéker van dat ik dat vroeg of laat wel zal doen..........."èèèèèèn Adem" ...) dat zich manifesteert in de vorm van ingebedde filmpjes op FB.
Die dus NIET (ik schrijf NIET) - zoals "vanouds" - bestaan uit een ouderwetse link die je kan volgen of kopiëren en plakken om hem aldus door te mailen naar vrienden en familie waarvan je hoopt dat ze het filmpje even grappig gaan vinden als jezelf....
Dat domweg doorsturen van links is dus verleden tijd. Althans SOMS.
(nadien toegevoegde noot: Links stuur je niet door in de betekenis van "de andere kant van rechts", en al zèker niet als je daarmee je politieke overtuigingen wil laten geworden. In de zin van "meervoud van Link, de Engelse term voor Schakel, Verband" kan je je dan weer véél veroorloven. En dat bedoelde ik in de zin hiervóór. Want ik zag hem bij herlezen een beetje wazig worden. Begrijpt u?)
Tot een Olijfmens weer een mogelijkheid "ontdekt" (om maar eens een groot woord te gebruiken want rechtsklikken en kiezen uit 1 van 2 opties (waarvan optie nr2 het signaleren als spam is) is bezwaarlijk te catalogeren als "ontdekken").
Goed... ik (her)ontdek het embedden van video's. En wil daarmee aan de slag. Hoop het ding te kunnen gebruiken in een mail maar dat lukt maar matig. Om niet te zeggen "niet" dus.
Waarna ik terugkeer naar het goeie oude blog. Alwaar embedden vroeger wel wou lukken en het nu een ietwat mysterieuzer karakter dan vroeger heeft gekregen maar desalniettemin in voorbeeldversie nog schijnt te willen lukken. Hetgeen me doet besluiten om het nog eens te proberen, dat embedden. Wat hier gebeurd is... dus.....
En ik maar denken, vorige keer, een slordige dag of wat geleden, dat mijn embed-dagen voorgoed achter me lagen....
Niets is minder waar dus, lieve lezer (en inmiddels weer even gerustgestelde Olijf). De internettruuc lukt nog steeds, zij het dat hij/zij zich aan mijn onderzoekend oog onttrekt... tot ik ertoe kom om verder te kijken dan m'n cyberneus lang is (voor de echte techneuten onder u.... ik sla op en bekijk het voorbeeld even... ) en met een zucht van verlichting vast te stellen dat de link die ik niet zie er wèl staat :)
Ziezo.
Veel tekst voor maar 1 doel: Het bewaren van een filmlinkje waar ik wel van hou.
En misschien het omleiden van een handvol niet FB-gebruikers naar dit blog om datzelfde filmpje te kunnen delen. Met een beetje twijfel in het hart. Want het is al lang geleden dat hier nieuwe lezers terecht kwamen. En dat gebeurde in de helft van de gevallen omdat ik het blog had vernoemd en in de andere helft door puur toeval.
Ik hou persoonlijk meer van het puurtoevalscenario. Hèb het zelf niet zo begrepen op het uitnodigen van kennissen (om nu snel even een heel algemeen woord te gebruiken dat alles dekt van familie tot verre collega's) op/aan/in m'n blog. Ik denk, denk ik, dat een deel van m'n anonimiteit voorgoed verdwijnt dan. En dan kan ik niet meer alles kwijt dat ik kwijt zou willen. .... of zo.... iets in die aard.
En dààrom, lieve lezer (waarvan de meesten onder u - en u bent wel met z'n vijven of zo :) - èchte anciens zijn geworden) kreeg u voor één keer eens éérst het filmpje en pas dààrna de licht geschifte tekst.
Omdat ik hoop dat mensen die wel wat béters te doen hebben dan blogs lezen (ik denk aan strijken, koken en algemeen gezellig met het gezin bezig zijn ... en néén, dit is NIET (ik schrijf NIET) spottend bedoeld!)
zich gaan beperken tot het bekijken van het filmpje
daarna het veel te lange tekstgedeelte gaan zien
denken "hier begin ik niet aan want ik heb nog veel te veel strijk liggen"
en de boel weer afsluiten.
Waardoor ik, Olijf Extra- Ordinair
twee vliegen in één klap sloeg:
de dierbaren waarmee ik het filmpje wilde delen zagen precies dàt (en ook nix méér)
en ik kan ongestoord verder kribbelen. Op de meest onsamenhangend mogelijke manier.
Want zo bèn ik. Geloof ik. Ér-rug onsamenhangend. Een beetje gestoord. Of storend... daar ben ik nog niet uit. The jury's still out on that one.
De zon schijnt.
Hier was het vanochtend zonnig bij 4°C, ginder zonnig bij 14°C.
Op de middag voel ik me een beetje getroost. Want bij "hen" is het nog steeds 14°C onder de wolken en wij zijn al 3° dichter bij gekomen. Met 7° en nog steeds in de zon.
Een mens mòt wat met z'n onrust. En ik doe dat zò. Me troosten met onbenulletjes. En lachen met andermans goede vondsten.
Ik wens u allen een fijne rest van een veel te kouwe aprilzondag.
En hoop u ooit eens ergens te mogen zien/spreken/lezen. Voor zover dat al niet gebeurd is.
Wàt er ook gebeurde,
ik hoop minimaal
op z'n minst
dat u het filmpje leuk vond
Want dààrom werd dit stuk geboren.
Alaaf :)
woensdag 27 maart 2013
Zó zit dat dus
terwijl ik met net afvroeg
of ik niet beter zou zwijgen
(en daar voor mezelf op antwoordde...
waarschijnlijk meer in daden dan in woorden...
dat dat wellicht geen slecht idee zou zijn (geweest))
sla ik de vingers weer ter toets.
(bear with me... soms moet ik wat kwijt, zelfs al is het taalkundig heel erg fout)
Omdat ik,
terwijl ik de afwas doe
- 1 bord, 2 lepels, 1 (klein) kookpotje, 1 glas en 1 snijplank -
me onwillekeurig realiseer waaròm ik online schrijf welke scheet ik vandààg ook alweer liet
(alsof ik dat niet wist... waardoor het vaak wijzer lijkt gewoon te zwijgen, ook - of vooràl - online...)
Nou ja...
mijn scheet komt online
omdat ik ze thuis niet kwijt kan.
Zo eenvoudig is dat.
Zo leert u
tegen wil en dank
dat Olijf vandaag voldaan haar bed zal in kruipen
omdat mij niets mankeert.
Dat zegt mijn bloed.
Of dat zegt mijn dokter via het labo via mijn bloed.
Goede lever, goede nieren, goede schildklier en menodinges nog bijlange niet in zicht.
Schitterend nieuws heet dat.
Behalve dat het extra gewicht "dus" enkel en alleen bij "moi" ligt
en niet bij iets wat niet naar behoren functioneert.
En dat terwijl m'n voeding bijna niet meer gezonder of lighter kan. Misschien net een beetje tè light...
Dus besloot deze Olijf om het eens op de klassieke manier te proberen. Met hulp. Van buitenaf. Die morgen uitgeprobeerd wordt.
Ik zeg niet veel méér dan WW. Maak ervan wat je wil. Een goed verstaander.....
Hier komt het dus op neer.
Dat een relatief intelligent wezen als Olijf "weetjes" als deze publiek maakt
aldus aandacht trekkend (of minstens zoekend)
terwijl eender welk ander (behoorlijk) normaal mens daar stil over zwijgt. Of het tenminste binnen de vier muren van de eigen woning houdt.
Nou ja ... goed... zo zit dat dus. Ongeveer.
En terwijl de autoanalyse ontspoort of (nog steeds of steeds vaker) kant noch wal raakt
probeert een blogster de draad weer op te pikken
van het dankbaar kijken
verwonderd fotograferen
en blij posten.
Dat het leven fijn is
en wonderful
en niets dan leute en avontuur.
Vanavond gekocht
....
.... .... .... ....
Zodra de irritant eeuwige optimist even het fatsoen heeft om haar positieve bek te houden
geef ik ook even toe
dat ik soms (vaak) nog denk aan B, die na haar honderden uitbundige lachsalvo's een eind maakte aan haar werelds bestaan
en dat ik haar mis. Heel hard soms. Zeker deze maand, dat ze 53 had moeten vieren.
Met nieuwe plantjes in haar moestuin. Onder de serre die ze vorig jaar nog kocht. Met alle verplantplannen die ze nog had en me had meegedeeld. Vandaag vroeg ik me af hoe haar tuin er nu zou uit zien...
dat tijd en ruimte me soms parten spelen. In de zin van... liever èlders, als het mag. Zelfs al zit daar niemand op me te wachten.
En dan flitst even door me... zelfs van de laatste keer postte ik geen enkele foto.
Nu ja. Vandaag dan even wèl. Enkele. Niet te veel. Want ik ben hier. En niet daar.
Zoals dat hoort, wellicht. En daar hoor ik verder niet over te zeuren.
of ik niet beter zou zwijgen
(en daar voor mezelf op antwoordde...
waarschijnlijk meer in daden dan in woorden...
dat dat wellicht geen slecht idee zou zijn (geweest))
sla ik de vingers weer ter toets.
(bear with me... soms moet ik wat kwijt, zelfs al is het taalkundig heel erg fout)
Omdat ik,
terwijl ik de afwas doe
- 1 bord, 2 lepels, 1 (klein) kookpotje, 1 glas en 1 snijplank -
me onwillekeurig realiseer waaròm ik online schrijf welke scheet ik vandààg ook alweer liet
(alsof ik dat niet wist... waardoor het vaak wijzer lijkt gewoon te zwijgen, ook - of vooràl - online...)
Nou ja...
mijn scheet komt online
omdat ik ze thuis niet kwijt kan.
Zo eenvoudig is dat.
Zo leert u
tegen wil en dank
dat Olijf vandaag voldaan haar bed zal in kruipen
omdat mij niets mankeert.
Dat zegt mijn bloed.
Of dat zegt mijn dokter via het labo via mijn bloed.
Goede lever, goede nieren, goede schildklier en menodinges nog bijlange niet in zicht.
Schitterend nieuws heet dat.
Behalve dat het extra gewicht "dus" enkel en alleen bij "moi" ligt
en niet bij iets wat niet naar behoren functioneert.
En dat terwijl m'n voeding bijna niet meer gezonder of lighter kan. Misschien net een beetje tè light...
Dus besloot deze Olijf om het eens op de klassieke manier te proberen. Met hulp. Van buitenaf. Die morgen uitgeprobeerd wordt.
Ik zeg niet veel méér dan WW. Maak ervan wat je wil. Een goed verstaander.....
Hier komt het dus op neer.
Dat een relatief intelligent wezen als Olijf "weetjes" als deze publiek maakt
aldus aandacht trekkend (of minstens zoekend)
terwijl eender welk ander (behoorlijk) normaal mens daar stil over zwijgt. Of het tenminste binnen de vier muren van de eigen woning houdt.
Nou ja ... goed... zo zit dat dus. Ongeveer.
En terwijl de autoanalyse ontspoort of (nog steeds of steeds vaker) kant noch wal raakt
probeert een blogster de draad weer op te pikken
van het dankbaar kijken
verwonderd fotograferen
en blij posten.
Dat het leven fijn is
en wonderful
en niets dan leute en avontuur.
- Met een streepje rood in de lucht, gekiekt achter een rijdend stuur
- een vlekje gemist rood op een gevel, nog steeds achter datzelfde stuur
- en een "Ilske" in de woonkamer.
Vanavond gekocht
- omdat ik gezond ben. Blakend gezond. Zelfs zónder de toevoeging "voor iemand van mijn leeftijd". Want m'n longen presteren boven de 100%... en dat hoor ik graag, op bijna 6 maanden afstand van m'n laatste sigaret.
- De (lucht)thermometer haalt de twee cijfers nog steeds niet maar de zon scheen. De hele dag. En een vrolijk mens viert zoiets.
- Alles werkt in m'n lijf. Naar behoren, zo blijkt. En ook dàt is "geweldig".
- Ik heb een leuke job, fijne collega's en een eigen dak boven m'n hoofd.
- Mocht de job wegvallen, dan heb ik nog steeds een sociaal vangnet en een spaarpotje dat enkele calamiteiten opvangt. In tijden als deze... voorwaar een gedachte die goud waard is.
....
.... .... .... ....
Zodra de irritant eeuwige optimist even het fatsoen heeft om haar positieve bek te houden
geef ik ook even toe
dat ik soms (vaak) nog denk aan B, die na haar honderden uitbundige lachsalvo's een eind maakte aan haar werelds bestaan
en dat ik haar mis. Heel hard soms. Zeker deze maand, dat ze 53 had moeten vieren.
Met nieuwe plantjes in haar moestuin. Onder de serre die ze vorig jaar nog kocht. Met alle verplantplannen die ze nog had en me had meegedeeld. Vandaag vroeg ik me af hoe haar tuin er nu zou uit zien...
dat tijd en ruimte me soms parten spelen. In de zin van... liever èlders, als het mag. Zelfs al zit daar niemand op me te wachten.
En dan flitst even door me... zelfs van de laatste keer postte ik geen enkele foto.
Nu ja. Vandaag dan even wèl. Enkele. Niet te veel. Want ik ben hier. En niet daar.
Zoals dat hoort, wellicht. En daar hoor ik verder niet over te zeuren.
 |
| heb ik het ooit met u gehad over deze plant?.... |
 |
| déze plant ja. Drie meter hoog. Hàd ik het er met u ooit over? |
woensdag 6 maart 2013
een stukje geluk
Om acht uur (zegge en schrijve 20u) arriveer ik ter plaatse. Buiten aan een etablissement niet ver van waar ik woon. Omdat iemand jarig is en de vrienden/dansgenoten het fijn vonden om hem te verrassen na de dansles.
Ik maak sinds kort deel uit van de dansgroep en mag mezelf een heel klein beetje vriend noemen.
Het is acht uur in de avond en het is niet koud.
Een handvol mensen doet zelfs een terrasje. In het donker.
En ik denk "Dit is goed"
Even later slagen we in ons opzet. Hij is verrast. Of lijkt dat toch. Het is fijn wanneer iemand doet alsof hij compleet verrast is. En misschien IS hij dat wel. Maar dat weten wij niet. En ook wij zijn in onze nopjes of doen alsof we dat zijn.
Het wordt een leuk avondje midden in de week. Met echte mensen en echte bedankjes en echte knuffels en echte lachjes en echte praatjes.
Niemand die je ontvriendt of negeert als je even niet oplet. Gewoon gewoon.
Ik voel me hier goed.
en ik denk "Dit is goed"
Het is elf uur wanneer ik weer naar huis rijd. Dertien graden. Celsius.
Dit is ook goed.
Maar binnenkort kan het weer sneeuwen, zegt de weerman.
Nja....
dat zal dan óók maar goed moeten zijn.
Ik had een leuke paar uurtjes weg van huis. Zo hoort dat. Of ook niet. Maar het was leuk.
Ik maak sinds kort deel uit van de dansgroep en mag mezelf een heel klein beetje vriend noemen.
Het is acht uur in de avond en het is niet koud.
Een handvol mensen doet zelfs een terrasje. In het donker.
En ik denk "Dit is goed"
Even later slagen we in ons opzet. Hij is verrast. Of lijkt dat toch. Het is fijn wanneer iemand doet alsof hij compleet verrast is. En misschien IS hij dat wel. Maar dat weten wij niet. En ook wij zijn in onze nopjes of doen alsof we dat zijn.
Het wordt een leuk avondje midden in de week. Met echte mensen en echte bedankjes en echte knuffels en echte lachjes en echte praatjes.
Niemand die je ontvriendt of negeert als je even niet oplet. Gewoon gewoon.
Ik voel me hier goed.
en ik denk "Dit is goed"
Het is elf uur wanneer ik weer naar huis rijd. Dertien graden. Celsius.
Dit is ook goed.
Maar binnenkort kan het weer sneeuwen, zegt de weerman.
Nja....
dat zal dan óók maar goed moeten zijn.
Ik had een leuke paar uurtjes weg van huis. Zo hoort dat. Of ook niet. Maar het was leuk.
zondag 3 februari 2013
Dansen en gehoorzamen.
Ik word uitgedaagd. Om te doen wat me wordt gevraagd.
Eerlijk is eerlijk. Het wordt me gevrààgd en niet opgedragen. Hetgeen betekent dat gehoorzamen nog geheel vrij is. Vrijblijvend dus. En dan doe ik graag wat van me gevraagd wordt. Of zelfs verwacht.
Of Olijf over de grenzen van het vrijblijvende nog steeds gewillig ja-knikt, blijft voorlopig een mysterie... zowel voor u als voor mij, dus wat dat betreft staan wij - u lezer ik schrijver- tot nader order op gelijke voet.
Zucht. Ik weet niet meer waar ik heen wilde.
Ach ja. Gehoorzamen.
Er wordt me gevraagd foto's te plaatsen. Van een dansende Olijf.
Ik wil wel.... maar kan niet. Zoals eerder geschreven, komt Olijf niet vaak op de gevoelige sensor (zelfs niet op de ongevoelige maar dat was een geheel ander verhaal :) )
Wat ik wèl wil èn kan, is foto's plaatsen van dansende mensen. Genomen met mijn fotoapparasie. Verder beweer ik, hopelijk overtuigend, dat ik daar wàs (anders zouden de foto's niet de mijne kunnen zijn) EN dat ik daar ook danste. Veel zelfs, gezien het relatief korte tijdsbestek.
Mocht iemand anders foto-materiaal posten alwaar Olijf in actie op te zien is, dan beloof ik plechtig een epiloog op deze post. Met foto. :)
Gelegenheid en plaats: Stadhuis van Antwerpen. Het schoon verdiep, naar het schijnt. Ik ben een cultuurbarbaar en doe momenteel niet veel meer dan het herhalen van wat andere mensen beweren in de hoop dat hun info correct is waardoor ook de mijne geloofwaardig blijft.
Stadhuis van Antwerpen dus. Voor de gelegenheid danszaal voor gepeupel als Olijf.
Bij nader inzien - en om te compenseren voor een blogpost die ik wou schrijven maar die ik nu tóch maar achterwege ga laten... maar ik kan het niet laten en ik geef u wèl de link mee - bij nader inzien geloof ik dat ik te kleurig (kLeurig, niet keurig...) gekleed was en daarmee een hint van obediëntie aangaf...
Aan/naar/voor wàt precies wéét ik niet - m'n favoriet kledingmerk waarschijnlijk? - maar ik hoop dat ik niemand beledigd heb.
Leuk bijverschijnsel is dat ik het niet over hem wou hebben maar dat hij op 1 of andere manier dubbel en dik figureert in dit stuk. Willens nillens zelfs.
Want hij is nu burgemeester van 't Stad. En er zal in het licht van besparingen en algemene opkuis één en ander verdwijnen van het cultureel programma. Als het van hem of zijn partij afhangt.
Of sport en dansen bij cultureel erfgoed worden gerekend, weet ik niet. Of het programma van 2013 al vrucht is van zijn beleid, weet ik evenmin. Feit is dat het gisteren plaatsvond. Met succes voor zover ik begreep.
En ik had het over gehoorzaamheid. Geheel toevallig ingegeven door een vraag "tot" en een gesprek dat enkele dagen geleden plaatsvond, heel privé en niet politiek getint. Dan vind ik het "grappig" dat uitgerekend de man waarover ik het NIET wil hebben, het woord obediëntie in de mond neemt.
Ha Ha dus, Olijf lacht
:)
Ook en fijn en "toevallig" als in "niet zo bedoeld maar het is nu eenmaal zo" kan een paar maar dansen als de man aangeeft hoe het moet en de vrouw .... ach ja... sta me toe... die obediëntie is toegedaan.
Waarmee de cirkel van deze post min of meer rond is
en ik kan overgaan tot het plaatsen van het visueel ondersteunend materiaal. Gehoorzamend aan de vraag om dat te doen.
Zoals ik zei in het begin: Ik doe het graag. Dansen en gehoorzamen.
Eerlijk is eerlijk. Het wordt me gevrààgd en niet opgedragen. Hetgeen betekent dat gehoorzamen nog geheel vrij is. Vrijblijvend dus. En dan doe ik graag wat van me gevraagd wordt. Of zelfs verwacht.
Of Olijf over de grenzen van het vrijblijvende nog steeds gewillig ja-knikt, blijft voorlopig een mysterie... zowel voor u als voor mij, dus wat dat betreft staan wij - u lezer ik schrijver- tot nader order op gelijke voet.
Zucht. Ik weet niet meer waar ik heen wilde.
Ach ja. Gehoorzamen.
Er wordt me gevraagd foto's te plaatsen. Van een dansende Olijf.
Ik wil wel.... maar kan niet. Zoals eerder geschreven, komt Olijf niet vaak op de gevoelige sensor (zelfs niet op de ongevoelige maar dat was een geheel ander verhaal :) )
Wat ik wèl wil èn kan, is foto's plaatsen van dansende mensen. Genomen met mijn fotoapparasie. Verder beweer ik, hopelijk overtuigend, dat ik daar wàs (anders zouden de foto's niet de mijne kunnen zijn) EN dat ik daar ook danste. Veel zelfs, gezien het relatief korte tijdsbestek.
Mocht iemand anders foto-materiaal posten alwaar Olijf in actie op te zien is, dan beloof ik plechtig een epiloog op deze post. Met foto. :)
Gelegenheid en plaats: Stadhuis van Antwerpen. Het schoon verdiep, naar het schijnt. Ik ben een cultuurbarbaar en doe momenteel niet veel meer dan het herhalen van wat andere mensen beweren in de hoop dat hun info correct is waardoor ook de mijne geloofwaardig blijft.
Stadhuis van Antwerpen dus. Voor de gelegenheid danszaal voor gepeupel als Olijf.
Bij nader inzien - en om te compenseren voor een blogpost die ik wou schrijven maar die ik nu tóch maar achterwege ga laten... maar ik kan het niet laten en ik geef u wèl de link mee - bij nader inzien geloof ik dat ik te kleurig (kLeurig, niet keurig...) gekleed was en daarmee een hint van obediëntie aangaf...
Aan/naar/voor wàt precies wéét ik niet - m'n favoriet kledingmerk waarschijnlijk? - maar ik hoop dat ik niemand beledigd heb.
Leuk bijverschijnsel is dat ik het niet over hem wou hebben maar dat hij op 1 of andere manier dubbel en dik figureert in dit stuk. Willens nillens zelfs.
Want hij is nu burgemeester van 't Stad. En er zal in het licht van besparingen en algemene opkuis één en ander verdwijnen van het cultureel programma. Als het van hem of zijn partij afhangt.
Of sport en dansen bij cultureel erfgoed worden gerekend, weet ik niet. Of het programma van 2013 al vrucht is van zijn beleid, weet ik evenmin. Feit is dat het gisteren plaatsvond. Met succes voor zover ik begreep.
En ik had het over gehoorzaamheid. Geheel toevallig ingegeven door een vraag "tot" en een gesprek dat enkele dagen geleden plaatsvond, heel privé en niet politiek getint. Dan vind ik het "grappig" dat uitgerekend de man waarover ik het NIET wil hebben, het woord obediëntie in de mond neemt.
Ha Ha dus, Olijf lacht
:)
Ook en fijn en "toevallig" als in "niet zo bedoeld maar het is nu eenmaal zo" kan een paar maar dansen als de man aangeeft hoe het moet en de vrouw .... ach ja... sta me toe... die obediëntie is toegedaan.
Waarmee de cirkel van deze post min of meer rond is
en ik kan overgaan tot het plaatsen van het visueel ondersteunend materiaal. Gehoorzamend aan de vraag om dat te doen.
Zoals ik zei in het begin: Ik doe het graag. Dansen en gehoorzamen.
 |
| "op weg naar" heldere lucht en geen spatje regen. Allright! |
 |
| de Suikerrui zoals ik die nog niet eerder zag. Heraangelegd. Mooi |
 |
| Mooie.... luchters. Veel.... poetswerk :) |
 |
| Olijf was here :) |
 |
| tussendoor een biertje met Nadia. In de Reus. Superblij dat ze van zó ver meekwam naar Antwerpen :) :) :) |
maandag 26 november 2012
Te lui om te schrijven
maar niet te lui om de rest van "de zaak" wat om te vormen.
Olijf was een week weg en genoot zich te pletter. In alle eenzaamheid ... met een welkome onderbreking links en rechts. Maar vooral Links :)
Intussen ligt alweer een werkweek achter de rug met 1 goed voornemen verwezenlijkt: verbroederen met de collega's. Gezien het Grootst Gemene Geslacht sinds de personeelswissel deze zomer, heet dat "verzusteren".... en we deden dat afgelopen donderdag schitterend. Ronduit schitterend.
Vink af. ( + voor herhaling vatbaar)
Van één van de nieuwe "zusters" neemt Olijf goede gewoonten over. Zoals daar zijn: Agenda bijhouden en Notaschriftje altijd en overal meenemen. Doelen opschrijven. En Afvinken wanneer klaar. En dat werkt. Klaar. Vink af :)
De Tabakoloog wenst me na een maand afwezigheid en 6 weken rookvrij een dikke proficiat en raadt me aan de twee resterende visites te houden voor wanneer het nodig zou mogen blijken. Ik wens mezelf samen met hem ook dikke proficiat en ben akkoord. Mocht ik hem nog nodig hebben, dan weet ik hem te vinden. Aan sociaal tarief. Vink af.
Hoewel zeer blij met m'n Stopprestatie, ben ik heel wat minder blij met m'n bijverschijnsel. Bijna 5 kg bijverschijnsel intussen. En dat begint te wegen. Letterlijk en figuurlijk. Zelfs méér figuurlijk dan letterlijk want BMI-gewijs zit Olijf volgens alle mogelijke berekeningen nog steeds zeer veilig. Het is in het hoofd dat het minder wil lukken. Cijfers zijn maar cijfers en ik voel me bij deze cijfers niet erg lekker. Hetgeen dan weer andere bijwerkingen heeft die ik graag vermijd.
Dus ga ik weer zoeken naar sport. Vandaag. Maandag. Tijdens de vrije uurtjes.
Vanavond onderzoek ik een vochtige sportactiviteit. En van daaruit zien we verder.
Vink af. We moeten voort.
Nieuwe zustercollega belt me om te zien of haar man bij me langs mag komen. Om één van m'n motorfietsen te komen bekijken. Hij mag dat zeker. En hij doet dat. De batterij staat oneindig plat maar hij lijkt onder de indruk.
Olijf gaat aan de batterij werken (en .... we zijn toch bezig... de motorfiets eens een poetsbeurt geven) en verder op het beste hopen.
Het zou leuk zijn, mocht alvast eentje verkocht geraken. Ik heb er alle vertrouwen in.
Vink af. Of bijna.
En temidden van dat alles.... kwam L nog eens op bezoek. Met de trein. Zonder kids. We maakten konijn met pruimen, hingen zèlf nog eens het klein kind uit. En praatten over mannen. In Oostende. En dat....
dat was oneindig leuk. Vink af. En herhaal. Zo vaak mogelijk graag :)
Olijf was een week weg en genoot zich te pletter. In alle eenzaamheid ... met een welkome onderbreking links en rechts. Maar vooral Links :)
Intussen ligt alweer een werkweek achter de rug met 1 goed voornemen verwezenlijkt: verbroederen met de collega's. Gezien het Grootst Gemene Geslacht sinds de personeelswissel deze zomer, heet dat "verzusteren".... en we deden dat afgelopen donderdag schitterend. Ronduit schitterend.
Vink af. ( + voor herhaling vatbaar)
Van één van de nieuwe "zusters" neemt Olijf goede gewoonten over. Zoals daar zijn: Agenda bijhouden en Notaschriftje altijd en overal meenemen. Doelen opschrijven. En Afvinken wanneer klaar. En dat werkt. Klaar. Vink af :)
De Tabakoloog wenst me na een maand afwezigheid en 6 weken rookvrij een dikke proficiat en raadt me aan de twee resterende visites te houden voor wanneer het nodig zou mogen blijken. Ik wens mezelf samen met hem ook dikke proficiat en ben akkoord. Mocht ik hem nog nodig hebben, dan weet ik hem te vinden. Aan sociaal tarief. Vink af.
Hoewel zeer blij met m'n Stopprestatie, ben ik heel wat minder blij met m'n bijverschijnsel. Bijna 5 kg bijverschijnsel intussen. En dat begint te wegen. Letterlijk en figuurlijk. Zelfs méér figuurlijk dan letterlijk want BMI-gewijs zit Olijf volgens alle mogelijke berekeningen nog steeds zeer veilig. Het is in het hoofd dat het minder wil lukken. Cijfers zijn maar cijfers en ik voel me bij deze cijfers niet erg lekker. Hetgeen dan weer andere bijwerkingen heeft die ik graag vermijd.
Dus ga ik weer zoeken naar sport. Vandaag. Maandag. Tijdens de vrije uurtjes.
Vanavond onderzoek ik een vochtige sportactiviteit. En van daaruit zien we verder.
Vink af. We moeten voort.
Nieuwe zustercollega belt me om te zien of haar man bij me langs mag komen. Om één van m'n motorfietsen te komen bekijken. Hij mag dat zeker. En hij doet dat. De batterij staat oneindig plat maar hij lijkt onder de indruk.
Olijf gaat aan de batterij werken (en .... we zijn toch bezig... de motorfiets eens een poetsbeurt geven) en verder op het beste hopen.
Het zou leuk zijn, mocht alvast eentje verkocht geraken. Ik heb er alle vertrouwen in.
Vink af. Of bijna.
En temidden van dat alles.... kwam L nog eens op bezoek. Met de trein. Zonder kids. We maakten konijn met pruimen, hingen zèlf nog eens het klein kind uit. En praatten over mannen. In Oostende. En dat....
dat was oneindig leuk. Vink af. En herhaal. Zo vaak mogelijk graag :)
 |
| (geleend van L) |
 | |
| (geleend van L) |
 |
| (geleend van L) |
maandag 29 oktober 2012
Belofte maakt schuld
Of ik tijd had voor een praatje. Dat had ik.
Dus zocht ik de telefoon (dat heb je met die draadloze modelletjes) en "deed" het nog eens internationaal. Met L.
Voor een wederzijdse update.
Hoe ik het deed zonder sigaretten. Hoe zij het deed met al dat volk in huis.
Dat - nu de sigaretten uit m'n leven schijnen te zijn - ze er bij haar weer ingeslopen zijn.
Ik twijfel even ... of ik nu de aangewezen persoon ben om een anti-rookcampagne te starten bij m'n "naasten".
Eén: ik ben zélf nog maar een groentje
en Twee: ex-rokers zijn notoir fanatieke anti-rokers...
dus ik kijk wel uit.
Maar ze heeft graag een schop onder haar ... edele derrière. Dus geef ik die. Virtueel.
En doe wat ik beloofd heb.
Ik prik maandag 29 oktober op mijn blog zodat zij er regelmatig aan denkt dat ze weer stoppen moet.
Intussen ben en blijf ik overtuigd van m'n stopbeweging. Ondanks de ongemakken en ontevredenheden met andere ... laat het me "lichaamseigen" karakteristieken noemen. Eerst het eind van Oktober halen zonder siggies. En dan eind November en eind December. Daarna buig ik me over de rest.
hoewel...
dat de resterende maanden van 2012 gehaald worden zonder roken.... ik twijfel daar geen seconde meer aan.
Ondanks een valse start in September, ben ik niet alleen gestOpt... ik kan me niet voorstellen dat ik een reden kan verzinnen om opnieuw te beginnen.
Oktober was, tussen haakjes (even een pluim op eigen hoed steken) best wel een topmaand op m'n persoonlijke stress-schaal. Aanloop naar Dé Hoogdag in Kringwinkelland, nieuwe collega die tussen soep en patatten door moest opgeleid worden, enkele ongenoegens met de "superieuren" en nog een handvol gevoeligheden op het thuisfront waarvoor alle resterende energie gebundeld werd.
ALLES om maar NIET te doen wat in me opkwam.
Geen nut om terug te keren naar die episode....
maar een Olijf zegt voor één keer (en hierna nog enkele keren) tegen zichzelf
Flink gedaan, meid :)
Er waren redenen genoeg om naar een sigaret te grijpen...en ik deed het lekker niet!!!!!
Holadijee! Hupsakee! Falderalderie hopsasa :)
Intussen: laatste nieuwtje. De Peperdure Medicatie die me door de volgende 3 maanden moest loodsen.... aan de kant gelegd. Teveel bijverschijnselen.
Hetgeen betekent dat.... I'm flying solo. Geen hulpmiddelen. Puur natuur....
En
DAT
GAAT
GOED :):):):):)
Bon. Genoeg pluimen op eigen hoed.
Nu jij nog, L :)
Dus zocht ik de telefoon (dat heb je met die draadloze modelletjes) en "deed" het nog eens internationaal. Met L.
Voor een wederzijdse update.
Hoe ik het deed zonder sigaretten. Hoe zij het deed met al dat volk in huis.
Dat - nu de sigaretten uit m'n leven schijnen te zijn - ze er bij haar weer ingeslopen zijn.
Ik twijfel even ... of ik nu de aangewezen persoon ben om een anti-rookcampagne te starten bij m'n "naasten".
Eén: ik ben zélf nog maar een groentje
en Twee: ex-rokers zijn notoir fanatieke anti-rokers...
dus ik kijk wel uit.
Maar ze heeft graag een schop onder haar ... edele derrière. Dus geef ik die. Virtueel.
En doe wat ik beloofd heb.
Ik prik maandag 29 oktober op mijn blog zodat zij er regelmatig aan denkt dat ze weer stoppen moet.
Intussen ben en blijf ik overtuigd van m'n stopbeweging. Ondanks de ongemakken en ontevredenheden met andere ... laat het me "lichaamseigen" karakteristieken noemen. Eerst het eind van Oktober halen zonder siggies. En dan eind November en eind December. Daarna buig ik me over de rest.
hoewel...
dat de resterende maanden van 2012 gehaald worden zonder roken.... ik twijfel daar geen seconde meer aan.
Ondanks een valse start in September, ben ik niet alleen gestOpt... ik kan me niet voorstellen dat ik een reden kan verzinnen om opnieuw te beginnen.
Oktober was, tussen haakjes (even een pluim op eigen hoed steken) best wel een topmaand op m'n persoonlijke stress-schaal. Aanloop naar Dé Hoogdag in Kringwinkelland, nieuwe collega die tussen soep en patatten door moest opgeleid worden, enkele ongenoegens met de "superieuren" en nog een handvol gevoeligheden op het thuisfront waarvoor alle resterende energie gebundeld werd.
ALLES om maar NIET te doen wat in me opkwam.
Geen nut om terug te keren naar die episode....
maar een Olijf zegt voor één keer (en hierna nog enkele keren) tegen zichzelf
Flink gedaan, meid :)
Er waren redenen genoeg om naar een sigaret te grijpen...en ik deed het lekker niet!!!!!
Holadijee! Hupsakee! Falderalderie hopsasa :)
Intussen: laatste nieuwtje. De Peperdure Medicatie die me door de volgende 3 maanden moest loodsen.... aan de kant gelegd. Teveel bijverschijnselen.
Hetgeen betekent dat.... I'm flying solo. Geen hulpmiddelen. Puur natuur....
En
DAT
GAAT
GOED :):):):):)
Bon. Genoeg pluimen op eigen hoed.
Nu jij nog, L :)
woensdag 3 oktober 2012
BOEF!
Een half uurtje nadat ik bij vriendin Ils een post las over onverwacht (en pijnlijk) nieuws, slaat het toeval ook bij mij toe.
Niets ernstigs maar potverdorie toch even slikken.
Of... moderne media op z'n bizarst.
Op 26 mei van dit jaar ging ik met vriendin B naar een avondseminar in Hasselt. Een seminar dat wat in de lijn van m'n overtuigingen ligt en dat sowieso een positieve boodschap beloofde.
Voor vriendin dacht ik dat het ook interessant kon zijn.
Ze ging mee.
Samen genoten we van de avond, die best wel warm en zonnig was. Na afloop bezochten we de markt in Hasselt en aten een bakje vettige friet. Ik herinner me dat ik nog naar I berichtte waar we zaten, want zij kent centrum Hasselt inmiddels beter dan wie ook.
B zei dat ze blij was dat ze was meegekomen in plaats van alwéér thuis te blijven. Want ze zat de laatste tijd heel veel thuis. Zelfs Salsa, één van haar grootste passies al zo'n 12-13 jaren lang, zei haar "even" niets meer.
M'n herinnering begint te vervagen... want ik herinner me niet of dat de laatste avond was die ik in gezelschap van vriendin B doorbracht. Ik bèn nog een keer bij haar thuis geweest. Nà Hasselt. Meen ik.
Maar Hasselt was in alle geval onze laatste keer samen "uit".
En daarna.... stopte ze met haar leven. Yep... het is dié vriendin B. Die ik onlangs, in gezelschap van honderden anderen, begroef.
Vanavond een klopje via Tinternet.
De spreker van de avond stuurt een linkje door. Naar een samenvatting van die avond in mei.
Met een koude rilling over de rug kijk ik ernaar.
En daar zitten we, niet vaak in beeld en meestal vrijwel onherkenbaar. Maar daar zitten we. B en ik. Zij aan zij. Te luisteren. Allebei nog in leven.
Ik geef de link niet mee. Vind het een beetje kies.
Maar het pàkte me toch weer even.
En nu ga ik nog even kijken naar de full version. Of toch een beetje ervan. Want dan zie ik haar nog eens. Bij leven en welzijn.
Epiloog
Die avond was ik 20 dagen verwijderd van m'n laatste mei-verblijf in het buitenland en (zonder het te weten) zo'n 20 dagen weg van m'n volgend juni-verblijf. Ik leefde nog op wolkjes. Vond alles over "positief in het leven staan" zéér juist. Was overtuigd dat ik alles in m'n leven zèlf tot stand bracht, mits de juiste instelling. Want toen liepen een aantal dingen vreemd-gaweg op rolletjes. En alle andere details van het dagelijks leven konden me gestolen worden.
Vandaag, de laatste tijd - zoals u al merkte - draaien een paar dingetjes vierkant en heb ik de grootste moeite om de weg van onschuldig positivisme te bewandelen. Eén en ander blijft aan de licht- tot donkergrijze kant.
Dan is het een beetje zwaar om te "vatten" dat ik het zelf kan "maken".
En tòch geloof ik het. Dat dat kan.
Ergens in de buurt van eind mei was iemand zo blij als een kind in een snoepwinkel bij het nieuws dat Olijf eerder dan verwacht weer op bezoek zou komen.
Vandaag is er van dat enthousiasme niets meer te merken. In fact - ik kan daar erg kort over wezen - er is helemààl niets meer te merken.
En laat me toch maar even zeggen - gewoon mens zijnde - dat het fijn is om weten (of tenmìnste te dènken) dat je voor 1 iemand bijzonder kan zijn. Wanneer je plots moet merken - zonder tekst of uitleg.... zonder tekst of uitleg - dat er op dat bijzonder zijn een vervaldatum stond, dan prikt dat wel even. En soms langer dan even.
Ook omdat het moeilijk te rijmen is.... dat je zó gewéldig bijzonder bleek dat de verdwijntruuc geen woord waard was. Geen gebenedijd woord.
Een mens gaat zichzelf van minder in vraag stellen.
Maar goed.
De replay van het mei-seminar krijgt m'n ingesteldheid er misschien wel weer bovenop.
Niets ernstigs maar potverdorie toch even slikken.
Of... moderne media op z'n bizarst.
Op 26 mei van dit jaar ging ik met vriendin B naar een avondseminar in Hasselt. Een seminar dat wat in de lijn van m'n overtuigingen ligt en dat sowieso een positieve boodschap beloofde.
Voor vriendin dacht ik dat het ook interessant kon zijn.
Ze ging mee.
Samen genoten we van de avond, die best wel warm en zonnig was. Na afloop bezochten we de markt in Hasselt en aten een bakje vettige friet. Ik herinner me dat ik nog naar I berichtte waar we zaten, want zij kent centrum Hasselt inmiddels beter dan wie ook.
B zei dat ze blij was dat ze was meegekomen in plaats van alwéér thuis te blijven. Want ze zat de laatste tijd heel veel thuis. Zelfs Salsa, één van haar grootste passies al zo'n 12-13 jaren lang, zei haar "even" niets meer.
M'n herinnering begint te vervagen... want ik herinner me niet of dat de laatste avond was die ik in gezelschap van vriendin B doorbracht. Ik bèn nog een keer bij haar thuis geweest. Nà Hasselt. Meen ik.
Maar Hasselt was in alle geval onze laatste keer samen "uit".
En daarna.... stopte ze met haar leven. Yep... het is dié vriendin B. Die ik onlangs, in gezelschap van honderden anderen, begroef.
Vanavond een klopje via Tinternet.
De spreker van de avond stuurt een linkje door. Naar een samenvatting van die avond in mei.
Met een koude rilling over de rug kijk ik ernaar.
En daar zitten we, niet vaak in beeld en meestal vrijwel onherkenbaar. Maar daar zitten we. B en ik. Zij aan zij. Te luisteren. Allebei nog in leven.
Ik geef de link niet mee. Vind het een beetje kies.
Maar het pàkte me toch weer even.
En nu ga ik nog even kijken naar de full version. Of toch een beetje ervan. Want dan zie ik haar nog eens. Bij leven en welzijn.
Epiloog
Die avond was ik 20 dagen verwijderd van m'n laatste mei-verblijf in het buitenland en (zonder het te weten) zo'n 20 dagen weg van m'n volgend juni-verblijf. Ik leefde nog op wolkjes. Vond alles over "positief in het leven staan" zéér juist. Was overtuigd dat ik alles in m'n leven zèlf tot stand bracht, mits de juiste instelling. Want toen liepen een aantal dingen vreemd-gaweg op rolletjes. En alle andere details van het dagelijks leven konden me gestolen worden.
Vandaag, de laatste tijd - zoals u al merkte - draaien een paar dingetjes vierkant en heb ik de grootste moeite om de weg van onschuldig positivisme te bewandelen. Eén en ander blijft aan de licht- tot donkergrijze kant.
Dan is het een beetje zwaar om te "vatten" dat ik het zelf kan "maken".
En tòch geloof ik het. Dat dat kan.
Ergens in de buurt van eind mei was iemand zo blij als een kind in een snoepwinkel bij het nieuws dat Olijf eerder dan verwacht weer op bezoek zou komen.
Vandaag is er van dat enthousiasme niets meer te merken. In fact - ik kan daar erg kort over wezen - er is helemààl niets meer te merken.
En laat me toch maar even zeggen - gewoon mens zijnde - dat het fijn is om weten (of tenmìnste te dènken) dat je voor 1 iemand bijzonder kan zijn. Wanneer je plots moet merken - zonder tekst of uitleg.... zonder tekst of uitleg - dat er op dat bijzonder zijn een vervaldatum stond, dan prikt dat wel even. En soms langer dan even.
Ook omdat het moeilijk te rijmen is.... dat je zó gewéldig bijzonder bleek dat de verdwijntruuc geen woord waard was. Geen gebenedijd woord.
Een mens gaat zichzelf van minder in vraag stellen.
Maar goed.
De replay van het mei-seminar krijgt m'n ingesteldheid er misschien wel weer bovenop.
woensdag 5 september 2012
Over einde en (her)begin
Vandaag nam ik afscheid van een heel bijzondere vriendin.
Dat is niet mijn mening.
Het is te zeggen.... dat is niet énkel MIJN mening.
Vele anderen dachten daar precies hetzelfde over.
Zoveel merkte ik afgelopen week, in aanloop naar de uitvaart. En vandaag.
Olijf had tijd. Ik zit thuis. Met een rug die schijnbaar herstellende is maar nog niet helemaal doet wat ie moet doen. Maar goed. Thuis zitten en veel rusten = tijd hebben.
Dus schreef ik alle salsa-vrienden aan met de vraag of ze wat zagen in een gemeenschappelijk afscheidsboeket. Dat zagen ze. Of ze zagen er wat in. Want bijna iedereen antwoordde, bracht nog wat extra contacten aan (waarvan ik geen contactgegevens had) en vonden het een leuk initiatief. Met dank.
Die dank hoefde niet.Ik had en heb nog steeds tijd. Geen kunst dus om een paar mailtjes te sturen en een bloemist te organiseren.
En - ik zei het al - het was een bijzondere vriendin. Van een uitzonderlijk ontwerp, deze vrouw. Een exemplaar waarvan er maar ééntje gemaakt werd en waarbij "men" na haar creatie de mal had vernietigd. Onnavolgbaar. Neem het van me aan.
"Gaat het met je?" vroeg ze me ooit - helemaal out of the blue - op een zomerdansavond. Ik kende haar niet. Of tenminste.... enkel van ziens. Zij kende me ook niet en toch..... zomaar op een wildvreemde afstappen en vragen of het gaat... ik vond dat toen al bijzonder.
Haar opmerkelijk gebaar gebeurde nog in de periode dat Olijf "niet zo goed in haar vel zat". U weet dat ik me eufemistisch uitdruk nu.
Om te remediëren tegen m'n innerlijke strijd en verdriet en het pingpongspel dat maar bleef voortduren (en dat ik meespeelde.... ooooh yes, know thyself) had ik me ingeschreven in salsa-lessen.
Op het ogenblik van B's vraag was al een dansseizoen gepasseerd, voelde ik me met vlagen beter en nam ik links en rechts deel aan dansavonden. Met een al dan niet geforceerde glimlach op m'n gezicht, in de hoop dat niemand zou merken dat het "daarbinnen" nog niet helemaal pluis zat.
En zij....
zij had gewoon door m'n muur heen gekeken, was op me afgestapt en stelde - waarschijnlijk zonder twee keer na te denken, want zo wàs ze - "de" vraag. "Gaat het met je?"
Ik hield het masker nog even op. "Hoezo? Tuurlijk gaat het met me. Dankjewel dat je't vraagt, maar alles is OK hoor".
"OK, goed" liet ze zich niet afschrikken. "Het is maar dat het me lijkt dat je ergens mee zit.... en als je het erover wil hebben, dan wil ik wel eens luisteren als je daar wat aan hebt".
Hoe het gesprek precies verliep, herinner ik me niet meer woord voor woord. Maar dat was de teneur van ons kort onderhoud.
We praatten nog even voort, zonder te diep op m'n problemen in te gaan.... maar het startschot voor een mooie vriendschap was gegeven.
Samen met een handvol vrienden vierden we eindejaar 2010 bij haar thuis. M en ik mochten nadien crashen op haar logeerbed. De ochtend nadien namen we een gezellig ontbijt.... dat uitliep tot ergens in de late namiddag.
We spraken af om samen te gaan dansen, praatten soms avonden aan een stuk over het leven in het algemeen, ons leven (als "rijpere" singles) in het bijzonder, de liefde, het milieu, vriendschap, familie, knutselen, werken, ...... B was een spraakwaterval. Een vrolijke. Een energieke.
En toen...
toen kreeg ze één en ander te verwerken. Geen details, het spijt me, maar het was veel. Héél erg veel voor één persoon om te dragen.
En dan de crisis. Ze was zelfstandige en zag haar werkopdrachten verminderen. De paniek sloeg toe. En samen daarmee haar vrije val richting depressie.
We praatten er nog enkele keren over, maar dat deed ze liever niet.
Of dat nu was omdat ze niemand tot last wilde zijn of omdat ze er niet voortdurend aan wilde herinnerd worden... het zal me altijd een mysterie blijven. Feit is dat ik haar wens om het er niet over te hebben (bijna altijd) respecteerde. Op enkele contacten en een telefoongesprek na. Omdat ik toch even wilde checken.
en dan...
De telefoon. M, de vriendin waarmee ik het ouderjaarsavondbed mee had gedeeld bij B thuis. Dat ze er niet meer was....
Ik schrok. En ook weer niet. Want ik WIST dat ze het erg moeilijk had gehad de laatste tijd. Waardoor ik haar beslissing kon begrijpen. En ook weer niet. Want degene die de beslissing had genomen, was niet de B die we met z'n allen hadden gekend.
Hoe dan ook. Ze is niet meer bij ons. En iedere salsa-vriend(in) die kòn, was vandaag aanwezig voor het laatste afscheid. Een grote groep bleek tijd te hebben. En snotterde dat het een lieve lust was. Olijf incluis.
'Spijtig dat ze niet heeft kunnen zien hoeveel mensen haar graag zagen", schrijft iemand later op FB.
Ik denk dat ze er wel een idee van had. Maar wéten... dat doe je nooit.
Omdat we het bij leven en welzijn nooit vaak genoeg zeggen.
Afijn.... dat vind ik ervan.
en dat begin?
Het kan bijna niet wereldser.
Ik heb Firefox hergeïnitialiseerd. Of geherinitialiseerd. Hoe zeg je dat?
Waardoor ik vandaag via Firefox terug in m'n eigen blog kon.
En B.... die zit in m'n rug... denk ik.
Want ik voelde vandaag geen pijn. Althans, niet dààr.
Dat is niet mijn mening.
Het is te zeggen.... dat is niet énkel MIJN mening.
Vele anderen dachten daar precies hetzelfde over.
Zoveel merkte ik afgelopen week, in aanloop naar de uitvaart. En vandaag.
Olijf had tijd. Ik zit thuis. Met een rug die schijnbaar herstellende is maar nog niet helemaal doet wat ie moet doen. Maar goed. Thuis zitten en veel rusten = tijd hebben.
Dus schreef ik alle salsa-vrienden aan met de vraag of ze wat zagen in een gemeenschappelijk afscheidsboeket. Dat zagen ze. Of ze zagen er wat in. Want bijna iedereen antwoordde, bracht nog wat extra contacten aan (waarvan ik geen contactgegevens had) en vonden het een leuk initiatief. Met dank.
Die dank hoefde niet.Ik had en heb nog steeds tijd. Geen kunst dus om een paar mailtjes te sturen en een bloemist te organiseren.
En - ik zei het al - het was een bijzondere vriendin. Van een uitzonderlijk ontwerp, deze vrouw. Een exemplaar waarvan er maar ééntje gemaakt werd en waarbij "men" na haar creatie de mal had vernietigd. Onnavolgbaar. Neem het van me aan.
"Gaat het met je?" vroeg ze me ooit - helemaal out of the blue - op een zomerdansavond. Ik kende haar niet. Of tenminste.... enkel van ziens. Zij kende me ook niet en toch..... zomaar op een wildvreemde afstappen en vragen of het gaat... ik vond dat toen al bijzonder.
Haar opmerkelijk gebaar gebeurde nog in de periode dat Olijf "niet zo goed in haar vel zat". U weet dat ik me eufemistisch uitdruk nu.
Om te remediëren tegen m'n innerlijke strijd en verdriet en het pingpongspel dat maar bleef voortduren (en dat ik meespeelde.... ooooh yes, know thyself) had ik me ingeschreven in salsa-lessen.
Op het ogenblik van B's vraag was al een dansseizoen gepasseerd, voelde ik me met vlagen beter en nam ik links en rechts deel aan dansavonden. Met een al dan niet geforceerde glimlach op m'n gezicht, in de hoop dat niemand zou merken dat het "daarbinnen" nog niet helemaal pluis zat.
En zij....
zij had gewoon door m'n muur heen gekeken, was op me afgestapt en stelde - waarschijnlijk zonder twee keer na te denken, want zo wàs ze - "de" vraag. "Gaat het met je?"
Ik hield het masker nog even op. "Hoezo? Tuurlijk gaat het met me. Dankjewel dat je't vraagt, maar alles is OK hoor".
"OK, goed" liet ze zich niet afschrikken. "Het is maar dat het me lijkt dat je ergens mee zit.... en als je het erover wil hebben, dan wil ik wel eens luisteren als je daar wat aan hebt".
Hoe het gesprek precies verliep, herinner ik me niet meer woord voor woord. Maar dat was de teneur van ons kort onderhoud.
We praatten nog even voort, zonder te diep op m'n problemen in te gaan.... maar het startschot voor een mooie vriendschap was gegeven.
Samen met een handvol vrienden vierden we eindejaar 2010 bij haar thuis. M en ik mochten nadien crashen op haar logeerbed. De ochtend nadien namen we een gezellig ontbijt.... dat uitliep tot ergens in de late namiddag.
We spraken af om samen te gaan dansen, praatten soms avonden aan een stuk over het leven in het algemeen, ons leven (als "rijpere" singles) in het bijzonder, de liefde, het milieu, vriendschap, familie, knutselen, werken, ...... B was een spraakwaterval. Een vrolijke. Een energieke.
En toen...
toen kreeg ze één en ander te verwerken. Geen details, het spijt me, maar het was veel. Héél erg veel voor één persoon om te dragen.
En dan de crisis. Ze was zelfstandige en zag haar werkopdrachten verminderen. De paniek sloeg toe. En samen daarmee haar vrije val richting depressie.
We praatten er nog enkele keren over, maar dat deed ze liever niet.
Of dat nu was omdat ze niemand tot last wilde zijn of omdat ze er niet voortdurend aan wilde herinnerd worden... het zal me altijd een mysterie blijven. Feit is dat ik haar wens om het er niet over te hebben (bijna altijd) respecteerde. Op enkele contacten en een telefoongesprek na. Omdat ik toch even wilde checken.
en dan...
De telefoon. M, de vriendin waarmee ik het ouderjaarsavondbed mee had gedeeld bij B thuis. Dat ze er niet meer was....
Ik schrok. En ook weer niet. Want ik WIST dat ze het erg moeilijk had gehad de laatste tijd. Waardoor ik haar beslissing kon begrijpen. En ook weer niet. Want degene die de beslissing had genomen, was niet de B die we met z'n allen hadden gekend.
Hoe dan ook. Ze is niet meer bij ons. En iedere salsa-vriend(in) die kòn, was vandaag aanwezig voor het laatste afscheid. Een grote groep bleek tijd te hebben. En snotterde dat het een lieve lust was. Olijf incluis.
'Spijtig dat ze niet heeft kunnen zien hoeveel mensen haar graag zagen", schrijft iemand later op FB.
Ik denk dat ze er wel een idee van had. Maar wéten... dat doe je nooit.
Omdat we het bij leven en welzijn nooit vaak genoeg zeggen.
Afijn.... dat vind ik ervan.
en dat begin?
Het kan bijna niet wereldser.
Ik heb Firefox hergeïnitialiseerd. Of geherinitialiseerd. Hoe zeg je dat?
Waardoor ik vandaag via Firefox terug in m'n eigen blog kon.
En B.... die zit in m'n rug... denk ik.
Want ik voelde vandaag geen pijn. Althans, niet dààr.
vrijdag 31 augustus 2012
Van de andere kant
Heel vreemd.... wanneer ik m'n ochtend FB-check doe.
Wie schreef wat sinds ik gisteren het bed opzocht?
Eén nieuwigheid.
Van overleden vriendin.
Ik schrik......
De familie had - zeer terecht - het overlijdensbericht op vriendin's profiel geplaatst.
Op die manier - de toepassingen van FB blijven nog steeds verbazen- bereik je een boel mensen die haar kenden, zelfs de degenen waarvan je als dochter/zoon/ouder niet noodzakelijk op de hoogte was.
Gisteravond, zoekend naar telefoonnummers van een aantal salsavrienden waarvan ik "wist" dat ze er speciale appreciatie voor had (appreciatie, vriendschap, plezier..... in een clubwereldje kan je het vaak best goed met elkaar vinden zonder elkaars voordeur plat te lopen...), doorzocht ik oude mails.
Het "doet" heel bizar als je dan vrolijke gevatheden leest van een vriendin.... die er nu niet meer is. Omdat ze zich al een poos niet meer zo vrolijk voelde. En daarin een beetje met rust wou gelaten worden. Hetgeen ik respecteerde. En waarvan ik nu denk "Had ik toch meer moeten aandringen?"... maar dan zou ze zich geteisterd hebben gevoeld... en dat wil je niet doen met iemand die zich zwak voelt...
Dilemma's.
En moeilijk te voorkomen.
Voor zover voorkomen wenselijk is.
Want hoe triest het ook is.... persoonlijk geloof ik er niet echt in om iemand met alle geweld in dit leven te houden als hij/zij dat werkelijk niet meer wil. Als alles te zwaar en te zwart lijkt om het leven nog aan te kunnen.
Het gaat hier niet om mij. Het gaat om haar. En dat ze met rust wou gelaten worden. En dat ze die rust heel drastisch en plots zèlf opzocht.
Ik zal haar uitbundge lach missen. En haar ongegeneerd plezier maken.
Haar naam zet ik hier niet. Ook geen foto van haar. Want u weet.... ik plaats geen foto's zonder toestemming... en die van haar kan ik nooit meer vragen.
Lieve meid, ik zie je graag. Blij dat we bij leven en welzijn niet nalieten om dat ook wèrkelijk aan elkaar te zeggen.
Wie schreef wat sinds ik gisteren het bed opzocht?
Eén nieuwigheid.
Van overleden vriendin.
Ik schrik......
De familie had - zeer terecht - het overlijdensbericht op vriendin's profiel geplaatst.
Op die manier - de toepassingen van FB blijven nog steeds verbazen- bereik je een boel mensen die haar kenden, zelfs de degenen waarvan je als dochter/zoon/ouder niet noodzakelijk op de hoogte was.
Gisteravond, zoekend naar telefoonnummers van een aantal salsavrienden waarvan ik "wist" dat ze er speciale appreciatie voor had (appreciatie, vriendschap, plezier..... in een clubwereldje kan je het vaak best goed met elkaar vinden zonder elkaars voordeur plat te lopen...), doorzocht ik oude mails.
Het "doet" heel bizar als je dan vrolijke gevatheden leest van een vriendin.... die er nu niet meer is. Omdat ze zich al een poos niet meer zo vrolijk voelde. En daarin een beetje met rust wou gelaten worden. Hetgeen ik respecteerde. En waarvan ik nu denk "Had ik toch meer moeten aandringen?"... maar dan zou ze zich geteisterd hebben gevoeld... en dat wil je niet doen met iemand die zich zwak voelt...
Dilemma's.
En moeilijk te voorkomen.
Voor zover voorkomen wenselijk is.
Want hoe triest het ook is.... persoonlijk geloof ik er niet echt in om iemand met alle geweld in dit leven te houden als hij/zij dat werkelijk niet meer wil. Als alles te zwaar en te zwart lijkt om het leven nog aan te kunnen.
Het gaat hier niet om mij. Het gaat om haar. En dat ze met rust wou gelaten worden. En dat ze die rust heel drastisch en plots zèlf opzocht.
Ik zal haar uitbundge lach missen. En haar ongegeneerd plezier maken.
Haar naam zet ik hier niet. Ook geen foto van haar. Want u weet.... ik plaats geen foto's zonder toestemming... en die van haar kan ik nooit meer vragen.
Lieve meid, ik zie je graag. Blij dat we bij leven en welzijn niet nalieten om dat ook wèrkelijk aan elkaar te zeggen.
donderdag 30 augustus 2012
Nieuws
dat een vriendin het niet meer zag zitten in dit leven
en er dus uitstapte.
Op haar 50ste.
Dat is nieuws.
Helaas.
en er dus uitstapte.
Op haar 50ste.
Dat is nieuws.
Helaas.
zondag 8 juli 2012
Trolley
Ik hàd het (haar) beloofd en dit uur is nèt zo goed als eender welk ander uur om het even ter sprake te brengen: de trolley.
Voor het gemak ga ik ervan uit dat iedere Vlaming weet waarover ik het heb. Het mini-koffertje op wieltjes dat door menig reiziger netjes achteraan wordt meegesleept bij wijze van handbagage.
Bij Ryanair krijgt de trolley een tweede dimensie in zoverre dat hij in totaal (handtas inbegrepen) niet méér dan 10 kg mag wegen (en dat wordt vrij secuur gecontroleerd), zeer precieze afmetingen heeft en - voor de goedkoopzuchtige reiziger (zoals Olijf) - vaak als énige bagage wordt gebruikt "teneinde meerkosten voor extra bagage te vermijden".
Het is een kwestie van kleren kiezen, wegen, kleren wegnemen, weer wegen, er opnieuw eentje bijsteken, nog eens wegen en dan met kloppend hart vertrekken naar het eufemisme dat Brussel Zuid genoemd wordt. Charleroi dus. Nix geen Brussel. Het heeft er nix mee te maken, met onze hoofdstad. Charleroi ligt "gewoon" grosso modo ergens in de buurt van Brussel Zuid. Ten zuiden van Brussel, met andere woorden. Grosso modo dan nog wel.
De trolley is wat onze vrienden Noorderburen - naar wat ik vanavond na een twee uur durend telefoongesprek leerde - een rolkoffer noemen. Oòk goed wat mij betreft. Het is een koffertje en het rolt. De Nederlandsche tael pur sang.
Diezelfde buren denken aan would-be trams of iets in dien aard wanneer je trolley zegt (of schrijft). Een boemeltram. Of iets anders dat enige gammelheid doet vermoeden. Terwijl een moderne trolley, dewelke meegaat op de lowcost vliegtuigen, helemaal niet gammel is.
Toch weer grappig. Hoe een paar kilometers en een landgrens verder een verpakkingsitem plots verandert in een vervoersmiddel.
Deze is opgedragen aan Lehti, die twee maanden verhaal mocht aanhoren in twee uren. En dat schitterend deed :)
Voor het gemak ga ik ervan uit dat iedere Vlaming weet waarover ik het heb. Het mini-koffertje op wieltjes dat door menig reiziger netjes achteraan wordt meegesleept bij wijze van handbagage.
Bij Ryanair krijgt de trolley een tweede dimensie in zoverre dat hij in totaal (handtas inbegrepen) niet méér dan 10 kg mag wegen (en dat wordt vrij secuur gecontroleerd), zeer precieze afmetingen heeft en - voor de goedkoopzuchtige reiziger (zoals Olijf) - vaak als énige bagage wordt gebruikt "teneinde meerkosten voor extra bagage te vermijden".
Het is een kwestie van kleren kiezen, wegen, kleren wegnemen, weer wegen, er opnieuw eentje bijsteken, nog eens wegen en dan met kloppend hart vertrekken naar het eufemisme dat Brussel Zuid genoemd wordt. Charleroi dus. Nix geen Brussel. Het heeft er nix mee te maken, met onze hoofdstad. Charleroi ligt "gewoon" grosso modo ergens in de buurt van Brussel Zuid. Ten zuiden van Brussel, met andere woorden. Grosso modo dan nog wel.
De trolley is wat onze vrienden Noorderburen - naar wat ik vanavond na een twee uur durend telefoongesprek leerde - een rolkoffer noemen. Oòk goed wat mij betreft. Het is een koffertje en het rolt. De Nederlandsche tael pur sang.
Diezelfde buren denken aan would-be trams of iets in dien aard wanneer je trolley zegt (of schrijft). Een boemeltram. Of iets anders dat enige gammelheid doet vermoeden. Terwijl een moderne trolley, dewelke meegaat op de lowcost vliegtuigen, helemaal niet gammel is.
Toch weer grappig. Hoe een paar kilometers en een landgrens verder een verpakkingsitem plots verandert in een vervoersmiddel.
Deze is opgedragen aan Lehti, die twee maanden verhaal mocht aanhoren in twee uren. En dat schitterend deed :)
donderdag 7 juni 2012
Venus, ossenworst en pluggen
oftewel... de praktische kant van het leven ... minus Venus dan.
Terwijl ik achter een regenachtig raam mezelf afvraag wanneer ik nog es wat ga schrijven, wil ik een hongertje stillen. En duik de koelkast in. Die niet echt leeg is maar tegelijk weinig inspiratie biedt. Net als dit weer trouwens.
M'n ongeïnspireerd oog valt op een souvernirtje uit Holland. Pardon, Nederland. Wat ben ik, Belg, toch slordig met m'n taal.
Afgelopen weekend was uw aller Olijf te gast bij juffrouw L. En haar warme ouders. En haar wijze zoons.
Er werd gepraat, gefietst (jewèl... in Amsterdam onder andere!), gekiekt, gekookt en zelfs gedanst. Olijf maakte zelfs nog eens kennis met de term "touche" in de meest moderne zin van het woord. Maar daarover later misschien meer.
Ik ging iets achter de kiezen stoppen zonet. Bij wijze van aperitief.
En stootte op dit.
Neem nota asjeblief. Olijf voegde een referentiepunt toe. De euro. Opdat hij moge vallen...
Vòòr u liggen enkele exemplaren van Kleintje Smeer Leverworst. Volle 20 (schrijve en leze TWINTIG) gram per stuk. "Lekker makkelijk zonder knoeien..... Liever Kips!"
(en nu hoop ik gecontacteerd te worden door de Kips-fabrikant die met graagte zijn advertenties tegen betaling op mijn blog plaatst....)
Wat, vraagt u zich ongetwijfeld af, heb ik met Kleintje Smeer Leverworst?
Wel... nix eigenlijk. Behalve dat ik die kleine porties grappig en handig vind. En zuinig, maar dat is dan weer een voorspelbare stelling.
De weloverwogen aankoop van Kips vond plaats na de wonderlijke ontdekking van ... Ossenworst, nòg zo'n ding dat Olijf nooit eerder had gezien.
Zaterdagavond, op weg van Amsterdam over Hoorn naar Groningen, was een AH-tussenstop noodzakelijk. Albert Heijn... m'n eerste.
L spurtte als een volleerde speedshopper door de supermarkt en kwam even later met een zak vol voedsel aan de kassa. Daar meende ik een zakje worstjes te zien. En keek niet verder. Het zàg eruit als worst dus ik nam ààn dat het worst was.
Tot ik de ochtend nadien m'n bijna-ontbijt-op-bed nuttigde. ("Bijna", tussen haakjes, omdat één der zonen net onderaan de trap stond met een feestelijk gevuld dienblad... toen Olijf met haar slaapkop naar beneden strompelde.... hoe onwézenlijk lief is dat?????).
Hoe dan ook, m'n broodje was gesmeerd. En Olijf at. Lekker gekruide Filet Américain meende ik... tot bleek dat ik Ossenworst at.
Ossenwàt? Yep, Ossenworst. Déze.
Deze keer 210 grammen netjes verdeeld in 3 worstjes. In mijn wereld zijn dat 70 grammen per portie. Nog steeds erg handig. En luchtdicht afgesloten, zodat je de zaak rustig kan spreiden over meerdere dagen - en dito sneetjes brood - zonder voortdurend te tobben over voedselvergiftiging.
In het leven van een single vrouw niet geheel onbelangrijk, dacht ik zo.
When in Rome... denk ik steeds in het buitenland.... gedraag ik me als een Romein. En koop de lokale delicatessen. Al was het maar omdat ze me slaan met verwondering. Ook en vooràl omdat we (de Nederlanders en wij, Vlamingen) slechts op een booscheut van elkaar wonen en er tòch andere gewoontes op na houden.
De handigheden in het dagelijks leven.
Zoals daar ook zijn: deze.
Zelftappende pluggen. Voor gipsplaten en zachte ondergronden.
Speciaal voor L, die daar ongetwijfeld een ander en véél professioneler woord voor heeft.
Olijf had wat nodig voor een steeds loskomende schroef (twee zelfs) in ... een zachte ondergrond.
Bij deze, sinds vanavond, hoop ik dat euvel te hebben opgelost. Zodat de lintrol van het rolluik aan m'n keukenraam niet langer loskomt.
Ik hoop, beste klusmevrouw (u weet wie u bent :)) dat m'n keuze de juiste was.
En Venus?
Die stond gisterochtend ergens tussen halfzes en zeven uur in de ochtend tussen Aarde en Zon. Ze zou als een zwart vlekje passeren en wij zouden dat kunnen observeren. Uitgerust met een verduisterend dingetje om onze ogen niet te verbranden.
...
Uitgerust was ik alvast niet toen ik om vijf uur totààl onverwacht wakker werd. Zomaar. Tegen alle gewoonten in. Want ik dòe daar niet aan, aan spontaan wakker worden op onmenselijke tijdstippen.
Maar op 6/6 deed ik dat dus wèl. En dacht aan Venus.
Tja... dan kan je net zo goed even uit je bed rollen en naar de hemel gaan turen, niet?
Die muizengrijs bleek... voor zover je dat kon zien door de gietende regen.
Olijf sukkelde terug in bed en sliep even verder. In tegenstelling tot alle prof- en amateurastologen die ergens op één of andere toren vergeefs hadden zitten wachten op een gebeurtenis die pas binnen 100 jaar of wat opnieuw voorvalt.
Niet in ons leven, dus. Of althans, niet in dit leven.
Misschien zie ik het volgende keer wel, wanneer ik terugkeer als konijn.
Of varken.
Of Kalf(sleverworst).
Van de Albert Heijn.
1.
Aaaaah... u dacht dat u iets NUTTIGS ging lezen deze keer????
Helaas Pindakaas. Ook uit de Albert Heijn :)
2.
Allez, toegift dan.
U zag weer foto's. En u denkt misschien "die Olijf heeft het uitgedokterd, hoe ze de 1GB-limiet kan overschrijden".
Ewel ... ja.... misschien.
Als ik het goed begreep (en tot hiertoe lijkt dat het geval te zijn), dan worden foto's en filmpjes ONDER een zekere grootte NIET meegerekend in de toegestane gigabyte. Dus moet je ze verkleinen als ze te groot zijn. Hetgeen ik vandaag deed. En slaagde in m'n bedrieglijke opzet.
Probleem opgelost.
Ware het niet dat ik zo luuuuuuiiiiiii kan zijn. Foto's verkleinen..... Pfoe!!!!!
(maar geef toe... bent u niet ont-zèt-tend blij dat u m'n worstjes mocht aanschouwen?????)
Terwijl ik achter een regenachtig raam mezelf afvraag wanneer ik nog es wat ga schrijven, wil ik een hongertje stillen. En duik de koelkast in. Die niet echt leeg is maar tegelijk weinig inspiratie biedt. Net als dit weer trouwens.
M'n ongeïnspireerd oog valt op een souvernirtje uit Holland. Pardon, Nederland. Wat ben ik, Belg, toch slordig met m'n taal.
Afgelopen weekend was uw aller Olijf te gast bij juffrouw L. En haar warme ouders. En haar wijze zoons.
Er werd gepraat, gefietst (jewèl... in Amsterdam onder andere!), gekiekt, gekookt en zelfs gedanst. Olijf maakte zelfs nog eens kennis met de term "touche" in de meest moderne zin van het woord. Maar daarover later misschien meer.
Ik ging iets achter de kiezen stoppen zonet. Bij wijze van aperitief.
En stootte op dit.
Neem nota asjeblief. Olijf voegde een referentiepunt toe. De euro. Opdat hij moge vallen...
Vòòr u liggen enkele exemplaren van Kleintje Smeer Leverworst. Volle 20 (schrijve en leze TWINTIG) gram per stuk. "Lekker makkelijk zonder knoeien..... Liever Kips!"
(en nu hoop ik gecontacteerd te worden door de Kips-fabrikant die met graagte zijn advertenties tegen betaling op mijn blog plaatst....)
Wat, vraagt u zich ongetwijfeld af, heb ik met Kleintje Smeer Leverworst?
Wel... nix eigenlijk. Behalve dat ik die kleine porties grappig en handig vind. En zuinig, maar dat is dan weer een voorspelbare stelling.
De weloverwogen aankoop van Kips vond plaats na de wonderlijke ontdekking van ... Ossenworst, nòg zo'n ding dat Olijf nooit eerder had gezien.
Zaterdagavond, op weg van Amsterdam over Hoorn naar Groningen, was een AH-tussenstop noodzakelijk. Albert Heijn... m'n eerste.
L spurtte als een volleerde speedshopper door de supermarkt en kwam even later met een zak vol voedsel aan de kassa. Daar meende ik een zakje worstjes te zien. En keek niet verder. Het zàg eruit als worst dus ik nam ààn dat het worst was.
Tot ik de ochtend nadien m'n bijna-ontbijt-op-bed nuttigde. ("Bijna", tussen haakjes, omdat één der zonen net onderaan de trap stond met een feestelijk gevuld dienblad... toen Olijf met haar slaapkop naar beneden strompelde.... hoe onwézenlijk lief is dat?????).
Hoe dan ook, m'n broodje was gesmeerd. En Olijf at. Lekker gekruide Filet Américain meende ik... tot bleek dat ik Ossenworst at.
Ossenwàt? Yep, Ossenworst. Déze.
Deze keer 210 grammen netjes verdeeld in 3 worstjes. In mijn wereld zijn dat 70 grammen per portie. Nog steeds erg handig. En luchtdicht afgesloten, zodat je de zaak rustig kan spreiden over meerdere dagen - en dito sneetjes brood - zonder voortdurend te tobben over voedselvergiftiging.
In het leven van een single vrouw niet geheel onbelangrijk, dacht ik zo.
When in Rome... denk ik steeds in het buitenland.... gedraag ik me als een Romein. En koop de lokale delicatessen. Al was het maar omdat ze me slaan met verwondering. Ook en vooràl omdat we (de Nederlanders en wij, Vlamingen) slechts op een booscheut van elkaar wonen en er tòch andere gewoontes op na houden.
De handigheden in het dagelijks leven.
Zoals daar ook zijn: deze.
Zelftappende pluggen. Voor gipsplaten en zachte ondergronden.
Speciaal voor L, die daar ongetwijfeld een ander en véél professioneler woord voor heeft.
Olijf had wat nodig voor een steeds loskomende schroef (twee zelfs) in ... een zachte ondergrond.
Bij deze, sinds vanavond, hoop ik dat euvel te hebben opgelost. Zodat de lintrol van het rolluik aan m'n keukenraam niet langer loskomt.
Ik hoop, beste klusmevrouw (u weet wie u bent :)) dat m'n keuze de juiste was.
En Venus?
Die stond gisterochtend ergens tussen halfzes en zeven uur in de ochtend tussen Aarde en Zon. Ze zou als een zwart vlekje passeren en wij zouden dat kunnen observeren. Uitgerust met een verduisterend dingetje om onze ogen niet te verbranden.
...
Uitgerust was ik alvast niet toen ik om vijf uur totààl onverwacht wakker werd. Zomaar. Tegen alle gewoonten in. Want ik dòe daar niet aan, aan spontaan wakker worden op onmenselijke tijdstippen.
Maar op 6/6 deed ik dat dus wèl. En dacht aan Venus.
Tja... dan kan je net zo goed even uit je bed rollen en naar de hemel gaan turen, niet?
Die muizengrijs bleek... voor zover je dat kon zien door de gietende regen.
Olijf sukkelde terug in bed en sliep even verder. In tegenstelling tot alle prof- en amateurastologen die ergens op één of andere toren vergeefs hadden zitten wachten op een gebeurtenis die pas binnen 100 jaar of wat opnieuw voorvalt.
Niet in ons leven, dus. Of althans, niet in dit leven.
Misschien zie ik het volgende keer wel, wanneer ik terugkeer als konijn.
Of varken.
Of Kalf(sleverworst).
Van de Albert Heijn.
1.
Aaaaah... u dacht dat u iets NUTTIGS ging lezen deze keer????
Helaas Pindakaas. Ook uit de Albert Heijn :)
2.
Allez, toegift dan.
U zag weer foto's. En u denkt misschien "die Olijf heeft het uitgedokterd, hoe ze de 1GB-limiet kan overschrijden".
Ewel ... ja.... misschien.
Als ik het goed begreep (en tot hiertoe lijkt dat het geval te zijn), dan worden foto's en filmpjes ONDER een zekere grootte NIET meegerekend in de toegestane gigabyte. Dus moet je ze verkleinen als ze te groot zijn. Hetgeen ik vandaag deed. En slaagde in m'n bedrieglijke opzet.
Probleem opgelost.
Ware het niet dat ik zo luuuuuuiiiiiii kan zijn. Foto's verkleinen..... Pfoe!!!!!
(maar geef toe... bent u niet ont-zèt-tend blij dat u m'n worstjes mocht aanschouwen?????)
donderdag 24 mei 2012
den tantiest
Gisteren was het nog eens tijd voor een bezoek aan "den tantiest".
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.
Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.
Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)
Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).
Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.
Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.
Of wat een muts en een beetje jeans zoal vermogen. Image building.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)
(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."
Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.
Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.
Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)
Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).
Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.
Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)
(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."
Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)
vrijdag 13 april 2012
Echt of onecht? (2)
Beter de daad bij het woord voegen en meteen aan deel twee beginnen.
Vandaag las ik "Your word is as powerful as you say it is" met als bijkomende uitleg: als je (jezelf of een ander) belooft iets te doen, doe het dan onmiddellijk. Stel niet uit en blijf geloofwaardig.
Het houdt steek. Zeker voor een Olijf die maar wàt graag dingen uitstelt... tot in het oneindige. Of tot nooit.
So here goes. Deel twee.
Gesprek.
"Wij zitten hier nu zo open te praten. Over dingen die ècht zijn, over hoe wij ècht zijn. Niet hoe we denken dat we horen te zijn, perfect, gestroomlijnd, aangepast aan wat de maatschappij van ons verlangt. Waarom kan niet iedereen zo zijn?"
De stelling en de vraag is terecht. We ZIJN open. Over onszelf en hoe we in het leven staan. Met fouten en gebreken. We doen onszelf niet anders voor dan hoe we iedere dag opnieuw zijn, telkens weer met oude of nieuwe fouten. Die we zo goed als kan weer bijsturen. Fijn. Terecht.
Maar "Waarom kan niet iederéén zo zijn" houdt me niet bezig.
Dat is wensen dat de wereld zou veranderen. Een grote vraag. Een enòrme wens. Eentje die je ervan weerhoudt om tevreden te zijn met het handvol èchten die je wèl kent en waardoor je gefocust blijft op al de rest die misloopt. Een recept voor gemist geluk... lijkt me.
"Waarom is het zo belangrijk voor je dat iederéén zo is?" vraag ik. "Is het niet genoeg dat je alvast enkelen kent die aan je wens voldoen? Kan je "de rest" niet gewoon de rug toekeren en je daar verder niets van aantrekken? Wat maakt het uit als niet iedereen is zoals je dat graag zou hebben?"
Voor hem volstaat het niet. Hij kan er niet òver stappen, zegt hij. Hij WIL het wel maar het lukt niet.
Waardoor ik - zijn collega - steeds vaker merk dat hij veel te laat op het werk komt met een hoofd waarvan ik weet waarom het er zo verfrommeld uitziet. Geest- en Zinsverruimende substanties en alle aanverwanten.... manieren om te vluchten, creatief te wezen onder invloed.. en daarna weg te zinken in een put die dieper is dan voorheen.
Ik vind het spijtig. Maar kan er niets aan doen.
Af en toe flakkert hij op. Voelt hij een sprankel hoop in z'n eigen "voornemen" om z'n wereld met minder zorgen te benaderen. En "zal" hij zich van de rest niets aantrekken.... zegt hij.
"Ik moet er tussen uit" flikkeren z'n ogen. "Weg van deze plastic maatschappij. Weer terugkeren naar de essentie"... maar het geld ontbreekt.
De man in Olijf zoekt meteen naar mogelijke oplossingen. Ik wéét dat ik een stap te ver dreig te gaan, maar smijt een paar suggesties op tafel. Dingen die ik al surfend ontdekte en waarvan ik denk dat ze hem misschien wel kunnen liggen. Om er even uit te stappen... op een gezonde manier... en zonder gek veel geld. "Moet je wel een poosje je wekelijkse aankopen voor uitstellen" zeg ik hem oprecht gemeend. Hard maar gemeend.
Hij lacht flauw. Hij WIL wel.... en hij KAN wel... zegt hij.... maar......
Ik blijf het spijtig vinden. Ik kan er niets aan doen. En dat is ook de bedoeling niet...
Intussen.... komt m'n eigen droom weer tot leven. Samen met m'n eigen beperkingen. Die van eeuwig uitstellen en vooruitschuiven.
Maar het vuur van m'n droompje laait hevig op. Zegt me (en ik laat het hem luidop weten) waar de oorsprong van m'n wens ligt. De bestaansreden die ik tot hiertoe maar niet wist bloot te leggen.
Terug naar de essentie. Leven met weinig extra's. Kijken naar wie en wat me omringt. Eten wat ik kweek/verzorg/pluk/vang/zelf vil.... bij wijze van spreken.
De momenten, met andere woorden, waarin het leven me echter leek dan ooit tevoren...of erna.
Back to basics.
En dat soort gevoel wens ik hem óók toe. Niet omdat hij wat meer Olijf zou zijn maar omdat hij wat vaker vreugde en geluk zou voelen... zonder "middelen"...
Wat ècht is - om kort door de bocht te gaan - is niet hoe je wereld IS, maar hoe je ernaar kijkt.
En dat, vrees ik, heeft hij nog steeds niet in de mot.
Nog steeds... spijtig. Maar het is zijn reis. Ik heb de mijne.
Vandaag las ik "Your word is as powerful as you say it is" met als bijkomende uitleg: als je (jezelf of een ander) belooft iets te doen, doe het dan onmiddellijk. Stel niet uit en blijf geloofwaardig.
Het houdt steek. Zeker voor een Olijf die maar wàt graag dingen uitstelt... tot in het oneindige. Of tot nooit.
So here goes. Deel twee.
Gesprek.
"Wij zitten hier nu zo open te praten. Over dingen die ècht zijn, over hoe wij ècht zijn. Niet hoe we denken dat we horen te zijn, perfect, gestroomlijnd, aangepast aan wat de maatschappij van ons verlangt. Waarom kan niet iedereen zo zijn?"
De stelling en de vraag is terecht. We ZIJN open. Over onszelf en hoe we in het leven staan. Met fouten en gebreken. We doen onszelf niet anders voor dan hoe we iedere dag opnieuw zijn, telkens weer met oude of nieuwe fouten. Die we zo goed als kan weer bijsturen. Fijn. Terecht.
Maar "Waarom kan niet iederéén zo zijn" houdt me niet bezig.
Dat is wensen dat de wereld zou veranderen. Een grote vraag. Een enòrme wens. Eentje die je ervan weerhoudt om tevreden te zijn met het handvol èchten die je wèl kent en waardoor je gefocust blijft op al de rest die misloopt. Een recept voor gemist geluk... lijkt me.
"Waarom is het zo belangrijk voor je dat iederéén zo is?" vraag ik. "Is het niet genoeg dat je alvast enkelen kent die aan je wens voldoen? Kan je "de rest" niet gewoon de rug toekeren en je daar verder niets van aantrekken? Wat maakt het uit als niet iedereen is zoals je dat graag zou hebben?"
Voor hem volstaat het niet. Hij kan er niet òver stappen, zegt hij. Hij WIL het wel maar het lukt niet.
Waardoor ik - zijn collega - steeds vaker merk dat hij veel te laat op het werk komt met een hoofd waarvan ik weet waarom het er zo verfrommeld uitziet. Geest- en Zinsverruimende substanties en alle aanverwanten.... manieren om te vluchten, creatief te wezen onder invloed.. en daarna weg te zinken in een put die dieper is dan voorheen.
Ik vind het spijtig. Maar kan er niets aan doen.
Af en toe flakkert hij op. Voelt hij een sprankel hoop in z'n eigen "voornemen" om z'n wereld met minder zorgen te benaderen. En "zal" hij zich van de rest niets aantrekken.... zegt hij.
"Ik moet er tussen uit" flikkeren z'n ogen. "Weg van deze plastic maatschappij. Weer terugkeren naar de essentie"... maar het geld ontbreekt.
De man in Olijf zoekt meteen naar mogelijke oplossingen. Ik wéét dat ik een stap te ver dreig te gaan, maar smijt een paar suggesties op tafel. Dingen die ik al surfend ontdekte en waarvan ik denk dat ze hem misschien wel kunnen liggen. Om er even uit te stappen... op een gezonde manier... en zonder gek veel geld. "Moet je wel een poosje je wekelijkse aankopen voor uitstellen" zeg ik hem oprecht gemeend. Hard maar gemeend.
Hij lacht flauw. Hij WIL wel.... en hij KAN wel... zegt hij.... maar......
Ik blijf het spijtig vinden. Ik kan er niets aan doen. En dat is ook de bedoeling niet...
Intussen.... komt m'n eigen droom weer tot leven. Samen met m'n eigen beperkingen. Die van eeuwig uitstellen en vooruitschuiven.
Maar het vuur van m'n droompje laait hevig op. Zegt me (en ik laat het hem luidop weten) waar de oorsprong van m'n wens ligt. De bestaansreden die ik tot hiertoe maar niet wist bloot te leggen.
Terug naar de essentie. Leven met weinig extra's. Kijken naar wie en wat me omringt. Eten wat ik kweek/verzorg/pluk/vang/zelf vil.... bij wijze van spreken.
De momenten, met andere woorden, waarin het leven me echter leek dan ooit tevoren...of erna.
Back to basics.
En dat soort gevoel wens ik hem óók toe. Niet omdat hij wat meer Olijf zou zijn maar omdat hij wat vaker vreugde en geluk zou voelen... zonder "middelen"...
Wat ècht is - om kort door de bocht te gaan - is niet hoe je wereld IS, maar hoe je ernaar kijkt.
En dat, vrees ik, heeft hij nog steeds niet in de mot.
Nog steeds... spijtig. Maar het is zijn reis. Ik heb de mijne.
zaterdag 17 maart 2012
Guilty :)
Dat suikerloze ging me goed af. Al weken.
Kleine onderbreking tijdens m'n week in Italië. "Morele" verplichting om een stukje taart te proeven die tantes en nichtjes speciaal voor Olijf hadden gebakken. Ik hield het stukje klein (telkens weer opnieuw....:)) en om te tonen dat het suikerloze me verder ernstig was, kocht ik heel demonstratief een suikervervanger voor in de caffè en zette die bij tante in de kast.
Olijf kan véél maar een Italiaanse espresso drinken zonder zoetstof hoort niet tot mijn kwaliteiten... net zo min als helemaal géén espresso's drinken in het land van de beste koffie van Europa (zei ze bescheiden....).
Eens terug thuis werd ik weer helemaal streng voor mezelf. Zelfs wanneer ik de laatste dagen weer last kreeg van voormiddagsneukelzin. Zelfs wanneer ik in de eetruimte op het werk telkens weer voorbij de schaal paaseitjes wandelde.
"Overal afblijven" dacht ik bij mezelf... en dat hield ik vol. Pluim op m'n hoed.
Vandaag was - wat mij betreft - een onmogelijke opgave.
Had de naaste familie uitgenodigd voor koffie en gebak voor m'n 46ste. Groenten met gezonde dipsaus leek me niet echt feestelijk genoeg. Dus werd het taart. En Bubbels. En at en dronk ik mee.....
Tijdens de boodschappen vanmiddag trakteerde ik mezelf op m'n allereerste doosje Stevia.
Da's óók valsspelen, hoor ik u denken.
Tja... de regels zijn flexibel, meende ik te lezen ... en ik wil IETS in m'n caffè. Sla me dus dood ...:)
m'n zondes uitvergroot ... hieronder.
Een blitsbezoek van een ouwe bekende van 't zeetje maakte m'n dag compleet. En hij is nog niet gedaan...
Alweer een pracht van een dag (zelfs al bracht ik hem grotendeels poetsend door... zou Olijf dan tóch bezig zijn met "volwassen" worden???)
Kleine onderbreking tijdens m'n week in Italië. "Morele" verplichting om een stukje taart te proeven die tantes en nichtjes speciaal voor Olijf hadden gebakken. Ik hield het stukje klein (telkens weer opnieuw....:)) en om te tonen dat het suikerloze me verder ernstig was, kocht ik heel demonstratief een suikervervanger voor in de caffè en zette die bij tante in de kast.
Olijf kan véél maar een Italiaanse espresso drinken zonder zoetstof hoort niet tot mijn kwaliteiten... net zo min als helemaal géén espresso's drinken in het land van de beste koffie van Europa (zei ze bescheiden....).
Eens terug thuis werd ik weer helemaal streng voor mezelf. Zelfs wanneer ik de laatste dagen weer last kreeg van voormiddagsneukelzin. Zelfs wanneer ik in de eetruimte op het werk telkens weer voorbij de schaal paaseitjes wandelde.
"Overal afblijven" dacht ik bij mezelf... en dat hield ik vol. Pluim op m'n hoed.
Vandaag was - wat mij betreft - een onmogelijke opgave.
Had de naaste familie uitgenodigd voor koffie en gebak voor m'n 46ste. Groenten met gezonde dipsaus leek me niet echt feestelijk genoeg. Dus werd het taart. En Bubbels. En at en dronk ik mee.....
Tijdens de boodschappen vanmiddag trakteerde ik mezelf op m'n allereerste doosje Stevia.
Da's óók valsspelen, hoor ik u denken.
Tja... de regels zijn flexibel, meende ik te lezen ... en ik wil IETS in m'n caffè. Sla me dus dood ...:)
m'n zondes uitvergroot ... hieronder.
 |
| Taart Saint-Honoré :) |
 | |||
| Voordeurverrassing van vannacht... Ik ZEI toch dat het lief was? |
Alweer een pracht van een dag (zelfs al bracht ik hem grotendeels poetsend door... zou Olijf dan tóch bezig zijn met "volwassen" worden???)
Is dit mogelijk?
Voor het eerst in mijn leven (voor zover ik me kan herinneren) ga ik uit met m'n twee zussen.
ZONDER aanwezigheid van ouders, kinderen, andere helften of bijkomende vrienden.
We gaan naar Freek de Jonge kijken. In Sint-Niklaas.
Drie zussen, waarvan Olijf de oudste en niet meer dan 2,5 jaar verschil met de jongste.
Alle drie met last van "frutsel" bij te lang stilzitten (restless legs... voor de ongeïnformeerde lezer:) ).
Na Freek "doen" we nog een drankje en praten we over vanalles.
Dingen die zij zich nog herinneren en ik niet. Of die ik me herinner en zij niet.
Dingen waar ik nooit wat van af geweten heb. Liefjes van adolescente kinderen intussen.....
Zò oud zijn we inmiddels geworden... dat de liefjes van de kinderen worden besproken....
En zeggen dat het de eerste keer is in m'n leven dat we "gewoon" met z'n drietjes erop uit trokken. En bijpraatten.....
Deugd.....
Thuiskomen een beetje voor énen en - wat is gewoonte een raar beest - even FB openzetten.
Ontdekken dat iemand een verrassing wou bezorgen voor iemand anders maar voor een gesloten deur stond en "dus" de verrassing maar aan de voordeur achterliet.
Gaan kijken aan de voordeur en merken dat de verrassing bij mij stond... Lief :)
Eindigen met een gelukkige verjaardag aan een FB-kennis die ik nog nooit ontmoet heb maar die precies even oud is als Olijf.
Wij tweeën zouden "ergens in februari" afspreken. Het is nu ergens in maart en dat is nog niet gebeurd.
Make mental note: dringend afspreken.
Want de tijd vliegt.
Fijne dag gehad. In alle mogelijke opzichten.
ZONDER aanwezigheid van ouders, kinderen, andere helften of bijkomende vrienden.
We gaan naar Freek de Jonge kijken. In Sint-Niklaas.
Drie zussen, waarvan Olijf de oudste en niet meer dan 2,5 jaar verschil met de jongste.
Alle drie met last van "frutsel" bij te lang stilzitten (restless legs... voor de ongeïnformeerde lezer:) ).
Na Freek "doen" we nog een drankje en praten we over vanalles.
Dingen die zij zich nog herinneren en ik niet. Of die ik me herinner en zij niet.
Dingen waar ik nooit wat van af geweten heb. Liefjes van adolescente kinderen intussen.....
Zò oud zijn we inmiddels geworden... dat de liefjes van de kinderen worden besproken....
En zeggen dat het de eerste keer is in m'n leven dat we "gewoon" met z'n drietjes erop uit trokken. En bijpraatten.....
Deugd.....
Thuiskomen een beetje voor énen en - wat is gewoonte een raar beest - even FB openzetten.
Ontdekken dat iemand een verrassing wou bezorgen voor iemand anders maar voor een gesloten deur stond en "dus" de verrassing maar aan de voordeur achterliet.
Gaan kijken aan de voordeur en merken dat de verrassing bij mij stond... Lief :)
Eindigen met een gelukkige verjaardag aan een FB-kennis die ik nog nooit ontmoet heb maar die precies even oud is als Olijf.
Wij tweeën zouden "ergens in februari" afspreken. Het is nu ergens in maart en dat is nog niet gebeurd.
Make mental note: dringend afspreken.
Want de tijd vliegt.
Fijne dag gehad. In alle mogelijke opzichten.
donderdag 23 februari 2012
Usanze
Binnenkort verlaat Olijf even het land.
Precies wanneer en voor hoe lang zeg ik u lekker niet (een mens moet gek wezen om ALLES op het wwweb te zetten... waar ligt de grens niewaar?)
Hoe dan ook. De reis leidt naar... yep! Holadijee!
Het Diepe Zuiden! Het dorpje aan zee! De rust! De familie!....
Kort na m'n boeking "ziet" Olijf haar neef. Die ginds woont.
Het blijde nieuws wordt verkondigd en onthaald op een goede reactie. Oef.
Tot...
"Jij komt bij ons slapen". Bij ons.. dat is bij zijn moeder, mijn tante.
Lief mens, daar niet van. 100% moeder, 200% verzorgster.
"Nee nee", probeer ik snel. "Ik wil niemand tot last zijn".
Het IS wat met familie. Enerzijds weet ik perfect dat "last" niet het juiste woord is. Er wordt me vaak genoeg gezegd dat we vaker moeten komen, dat er massa's logeerbedden zijn en dat we altijd welkom zijn.
Maar goed... mensen zéggen zoiets ook soms uit moreel plichtsbesef.
Maar daar krijg ik het. Het antwoord. Even snel als het mijne.
"Je bent helemaal niet tot last. Trouwens m'n moeder zal blij zijn met je gezelschap"
F*ck. Ik zou haar dus een dienst bewijzen.... Moreel dilemma.
En hij doet er nog een schepje bovenop.
Olijf MOET en ZAL bij de familie slapen.
Voorlopig geef ik het op. We zullen verder praten wanneer ik ter plaatse ben, zeg ik. En daarmee zwijgt hij even, denkend dat hij "gewonnen" heeft.
Het is altijd opletten geblazen wanneer je je buiten je eigen cultuur begeeft. Zelfs als wordt die "andere" cultuur verondersteld gekend te zijn dankzij wijlen papà...
U weet wellicht wat ik bedoel. Soms is het erg onbeleefd om een aangeboden kopje thee te weigeren (dat is wat het Egyptisch kappersjongetje me lang geleden zei). Of nog onbeleefder om een gekregen kadootje "goed te maken" door er zelf eentje terug te geven. Hiermee schijn je aan te geven dat je de schenker wil overtroeven.
Oppassen geblazen dus.
Zo vraag ik me onderhand dus ook af of het verstandig is om m'n willetje van doorgewinterde alleenstaande onafhankelijke vrouw door te drijven.
Enerzijds heb ik geen zin om tante, nonkel of neven op hun gastvrije tenen te trappen.
Anderzijds kijk ik uit naar de stilte en eenzaamheid van een verlaten vakantiedorp. Het uitgaan en terugkeren wanneer ik daar zin in heb, zonder te hoeven zeggen of ik thuis zal zijn voor het avondeten. Of anderen wakker te maken bij m'n thuiskomst.
Gaat u nu overigens niet denken dat Olijf van het zware uitgangstype is. Toen ik laatst ginds was, lag ik meestal rond tienen in bed....
Maar je moet je opties open kunnen houden als verstokte vrijgezel... niet?
Zoals ik het zie, heeft de modern single goeie en kwaaie momenten.
De winter is de periode bij uitstek voor de kwaaie. Kerst doorworstelen. Valentijn ook. Lange donkere avonden die allemaal, stuk voor stuk alléén doorgebracht worden.
De goeie momenten liggen hem in het ontmoeten van nieuwe mensen, het afspreken waar en wanneer je wil met (oude) bekenden. Aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.
Dus tja... het wringt een beetje wanneer van mij verwacht wordt dat ik in een gezinnetje probeer te passen, net wanneer ik vrij en blij m'n ding kan doen...
Voor alle zekerheid check ik nog even bij meneer G. Hoe dat zit met die geplogenheden. Le usanze del posto.
En dat blijkt niet eens zo erg te zijn. Hij schijnt dat te herkennen. Familie en vrienden die hun gastvrijheid een beetje "opdringen" zonder vraag naar de wensen van de gast.
Ik moet niet wakker liggen van een weigering, laat hij me weten.
Dus ga ik er nog even over nadenken, ... maar niet te lang.
De zee trekt me te veel aan.
De gulden middenweg zal gevonden worden... hoop ik :)
Trouwens... m'n gas(t)vuurtje was al besteld! :)
Precies wanneer en voor hoe lang zeg ik u lekker niet (een mens moet gek wezen om ALLES op het wwweb te zetten... waar ligt de grens niewaar?)
Hoe dan ook. De reis leidt naar... yep! Holadijee!
Het Diepe Zuiden! Het dorpje aan zee! De rust! De familie!....
Kort na m'n boeking "ziet" Olijf haar neef. Die ginds woont.
Het blijde nieuws wordt verkondigd en onthaald op een goede reactie. Oef.
Tot...
"Jij komt bij ons slapen". Bij ons.. dat is bij zijn moeder, mijn tante.
Lief mens, daar niet van. 100% moeder, 200% verzorgster.
"Nee nee", probeer ik snel. "Ik wil niemand tot last zijn".
Het IS wat met familie. Enerzijds weet ik perfect dat "last" niet het juiste woord is. Er wordt me vaak genoeg gezegd dat we vaker moeten komen, dat er massa's logeerbedden zijn en dat we altijd welkom zijn.
Maar goed... mensen zéggen zoiets ook soms uit moreel plichtsbesef.
Maar daar krijg ik het. Het antwoord. Even snel als het mijne.
"Je bent helemaal niet tot last. Trouwens m'n moeder zal blij zijn met je gezelschap"
F*ck. Ik zou haar dus een dienst bewijzen.... Moreel dilemma.
En hij doet er nog een schepje bovenop.
- Hij: de verbeteringswerken aan zee zijn nog niet klaar. Olijf: Ik kan ook één van de appartementen boven gebruiken, toch? Daar werd niet gewerkt.
- Hij: Ja maar.... het is vochtig en koud aan zee! Olijf: Hee, je vergeet waar ik vandaan kom. Trouwens, ik heb een elektrisch vuurtje en meneer G zou me nog een gasvuurtje bezorgen (wat Olijf natuurlijk biezonder lief vond van meneer G :) )
- Hij: Je zit daar moederziel alleen! Ràzendgevaarlijk joh! Alleen F de zwerver is er nu nog. Olijf: Dan nodig ik F es uit voor een lekker warm avondmaal. Zal hij blij zijn :)
Olijf MOET en ZAL bij de familie slapen.
Voorlopig geef ik het op. We zullen verder praten wanneer ik ter plaatse ben, zeg ik. En daarmee zwijgt hij even, denkend dat hij "gewonnen" heeft.
Het is altijd opletten geblazen wanneer je je buiten je eigen cultuur begeeft. Zelfs als wordt die "andere" cultuur verondersteld gekend te zijn dankzij wijlen papà...
U weet wellicht wat ik bedoel. Soms is het erg onbeleefd om een aangeboden kopje thee te weigeren (dat is wat het Egyptisch kappersjongetje me lang geleden zei). Of nog onbeleefder om een gekregen kadootje "goed te maken" door er zelf eentje terug te geven. Hiermee schijn je aan te geven dat je de schenker wil overtroeven.
Oppassen geblazen dus.
Zo vraag ik me onderhand dus ook af of het verstandig is om m'n willetje van doorgewinterde alleenstaande onafhankelijke vrouw door te drijven.
Enerzijds heb ik geen zin om tante, nonkel of neven op hun gastvrije tenen te trappen.
Anderzijds kijk ik uit naar de stilte en eenzaamheid van een verlaten vakantiedorp. Het uitgaan en terugkeren wanneer ik daar zin in heb, zonder te hoeven zeggen of ik thuis zal zijn voor het avondeten. Of anderen wakker te maken bij m'n thuiskomst.
Gaat u nu overigens niet denken dat Olijf van het zware uitgangstype is. Toen ik laatst ginds was, lag ik meestal rond tienen in bed....
Maar je moet je opties open kunnen houden als verstokte vrijgezel... niet?
Zoals ik het zie, heeft de modern single goeie en kwaaie momenten.
De winter is de periode bij uitstek voor de kwaaie. Kerst doorworstelen. Valentijn ook. Lange donkere avonden die allemaal, stuk voor stuk alléén doorgebracht worden.
De goeie momenten liggen hem in het ontmoeten van nieuwe mensen, het afspreken waar en wanneer je wil met (oude) bekenden. Aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.
Dus tja... het wringt een beetje wanneer van mij verwacht wordt dat ik in een gezinnetje probeer te passen, net wanneer ik vrij en blij m'n ding kan doen...
Voor alle zekerheid check ik nog even bij meneer G. Hoe dat zit met die geplogenheden. Le usanze del posto.
En dat blijkt niet eens zo erg te zijn. Hij schijnt dat te herkennen. Familie en vrienden die hun gastvrijheid een beetje "opdringen" zonder vraag naar de wensen van de gast.
Ik moet niet wakker liggen van een weigering, laat hij me weten.
Dus ga ik er nog even over nadenken, ... maar niet te lang.
De zee trekt me te veel aan.
De gulden middenweg zal gevonden worden... hoop ik :)
Trouwens... m'n gas(t)vuurtje was al besteld! :)
maandag 20 februari 2012
Il Suocero
Vrienden uitwuiven, dat éérst. Maar daarna opzoeken. En boeken.
De vrienden die ik op bezoek had, waren van de goede soort.
Iets bizars doen ze met Olijf. Ze pompen me vol energie.
Hoe weinig tijd ik afgelopen weekend ook had, plots begon ik te stofzuigen, afstoffen, opruimen en afwassen. Het maakte hen niets uit maar Olijf was ieder "vrij" ogenblik in de weer. Gewoon, omdat ik dat wilde.
Vriend F die tientallen jaren geleden een jaartje of wat bij ons kwam wonen, spant de kroon.
Hij
Rond z'n twintigste besloot hij vrijwel van de ene dag op de andere om "het" te komen proberen in België. Z'n beste maatje was destijds het vriendje van m'n zus en die ging hierheen komen uit liefde. F. kwam mee voor morele steun.
Van hen beiden had F. op papier de minste mogelijkheden. En hij feestte wel wat af, het dient gezegd.
Maar hij werkte ook. Alle jobs die hij - buitenlandse jongen zonder één woord Nederlands - kon krijgen, pakte hij aan. Waar hij ook ging, Z'n werkmakkers en bazen zagen hem met spijt vertrekken. Maar dat heb je met interimklusjes...
Op z'n ukkie bouwde hij zelfs een mooie vriendenkring op. Kroegmakkers, dat wel, maar hij had niemand nodig om z'n handje vast te houden.
Ongeveer een jaar later keerde hij terug naar huis. Geen idee wat hij daar ging doen. Tot hij een meisje uit Noord-Italië ontmoette en ook hij ditmaal uit liefde naar het Noorden vertrok.
Hij viel - zo pleegt men te zeggen - met z'n gat in de boter. Want soon-to-be-schoonpapa had enkele jaren voordien een bedrijfje opgestart en daar kon hij aan de slag.
Het duurde echter niet lang vooraleer de bijna-schoonzoon méé ging denken, de automatisering van de productielijnen opdreef, zelfs nieuwe machines ontwierp.
Schoonpapa gaf hem - terecht - steeds meer verantwoordelijkheden. F. was begonnen op de werkvloer en klom de spreekwoordelijke ladder op.
"Tja, mooi makkelijk" hoor ik u denken, "als Schoonpapa aan het roer staat".
Olijf heeft Schoonpapa gekend. Een zeer aimabele heer maar ook een zakenman. F. zou z'n positie niet gekregen hebben als hij het niet waard was geweest. Per slot van rekening had Schoonpapa z'n hele hebben en houden in het bedrijf gestoken. Dat gooi je niet zomaar weg in een vlaag van nepotisme.
Intussen is Schoonpapa niet meer. Helaas. Hij wordt gemist.
Maar F. heeft het bedrijf schitterend overgenomen. Het is groter dan ooit, ze doen zaken met zowat de hele wereld èn nemen bedrijfjes in het buitenland over of gaan joint ventures aan over de Grote Plas.
Niet meteen iets wat je zou verwachten van een mènneke dat met moeite z'n middelbare school afmaakte.
En zo gebeurt het dat Olijf een biezondere bewondering heeft voor F. Niet alleen om z'n kunnen maar ook om z'n serene vriendschap. Een vriendschap waarin nix mòet.
Horen we elkaar een (half) jaar niet, dan is dat OK. Af en toe komt er een berichtje om ons aan te porren nog eens langs te komen. Of dat zij hierheen reizen. Als het gààt. Als het niet gaat, ook goed. We vinden wel een ander moment.
Z'n echtgenote, haar zuster en haar moeder kennen we ook. Allemaal geadopteerde familie. Zeer warme mensen. Oprechte.
...
Die ons aan het eind van het weekend bij "het laatste avondmaal" vragen om elkaar wat vaker te kunnen zien. Want goede vrienden mag je niet uit het oog verliezen.
Olijf zegt snel ja om niet te tonen dat het haar diep ontroert (maar ik ben het wél :))
Wanneer je een goed voorbeeld ziet, dan mag/moet je dat volgen lijkt me.
En dus... poetste Olijf dat het een lieve lust was.
En boekte dat werk-uitstapje dat ze al maanden voor zich uit schoof.
There's no time like the present is zowat het belangrijkste dat dit weekend me bijbracht.
Dat je momenten moet koesteren en kansen grijpen. Want voor je't weet, kan het te laat zijn.
Schoonpapa - il suocero - verloor de strijd tegen een plotse ziekte vóór hij met pensioen kon gaan en eindelijk de tijd zou hebben om met z'n geliefde vrouw alle uitstapjes te doen die ze hadden uitgesteld.
F. en zijn schoonfamilie hebben de waarde van het NU helemaal begrepen. Door een tragisch verlies maar goed... ze hebben het gesnopen. En gaven het nòg maar eens door aan Olijf en de haren.
En nu wat pix.
Samen zijn met hoedjes op (het was Carnavalweekend en Olijf ging op zolder champagneglazen zoeken, vond die niet maar stootte wel op de verzameling hoofdtooien... dingen die - tot mijn verbazing - iedereen met het grootste plezier opzette) :)
 |
| vrouwen op hun plaats :) |
 |
| De hoedjes gingen pas àf op het eind van de avond. NIET op Olijf's verzoek. Gewoon uit plezier :) |
 |
| Zondag Nieuwpoort. ZON! (en wind...) |
 | |
| Hondenbordje. 1 van m'n zwaktes :) |
 |
| klaar voor de zomer? |
 |
| "nogal" koud... |
 |
| Maandagochtend: terug naar huis :( |
Abonneren op:
Posts (Atom)