Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
zondag 7 april 2013
Losjes over de schouder :)
Ik kom er maar niet toe om het op TV te bekijken
en probeer nog steeds door het leven te gaan zonder uitgesteld kijken.
Vroeger heette dat "opnemen". Nu kijk je uitgesteld.
Ook goed. Ik doe het nog niet.
Behalve online. Wanneer ik al dan niet per toeval ergens op stoot. Of iemand wat suggereert.
De "Wat als" serie van 2Be is één van die programma's die ik niet zie. En waarvan ik het een beetje spijtig vind dat ik ze niet zie. Het zou zelfs niet eens zo moeilijk zijn om ernaar te kijken. Gaan néérzitten, de TV àànzetten en kijken op juiste dag en uur zou een goed begin zijn. Maar daar kom ik dus niet toe. Om redenen die totààl onaanvaardbaar zijn, dus ik vernoem ze wijselijk niet.
maar goed... Tinternet brengt (zoals zo vaak... maar niet altijd als ik Lehti lees... maar ik wijk af....en keer dus nu terug om verder te gaan met deze zin) soelaas. In de vorm van de website van voornoemde Vlaamse Zender èn links van divers allooi. Zoals daar is - in het laatste geval - een mij nog relatief nieuw fenomeen (het is te zeggen... het is ongetwijfeld al oeroud in cybertermen maar ik heb me nog niet ernstige beziggehouden met de technische details en implicaties ervan maar ben er zéker van dat ik dat vroeg of laat wel zal doen..........."èèèèèèn Adem" ...) dat zich manifesteert in de vorm van ingebedde filmpjes op FB.
Die dus NIET (ik schrijf NIET) - zoals "vanouds" - bestaan uit een ouderwetse link die je kan volgen of kopiëren en plakken om hem aldus door te mailen naar vrienden en familie waarvan je hoopt dat ze het filmpje even grappig gaan vinden als jezelf....
Dat domweg doorsturen van links is dus verleden tijd. Althans SOMS.
(nadien toegevoegde noot: Links stuur je niet door in de betekenis van "de andere kant van rechts", en al zèker niet als je daarmee je politieke overtuigingen wil laten geworden. In de zin van "meervoud van Link, de Engelse term voor Schakel, Verband" kan je je dan weer véél veroorloven. En dat bedoelde ik in de zin hiervóór. Want ik zag hem bij herlezen een beetje wazig worden. Begrijpt u?)
Tot een Olijfmens weer een mogelijkheid "ontdekt" (om maar eens een groot woord te gebruiken want rechtsklikken en kiezen uit 1 van 2 opties (waarvan optie nr2 het signaleren als spam is) is bezwaarlijk te catalogeren als "ontdekken").
Goed... ik (her)ontdek het embedden van video's. En wil daarmee aan de slag. Hoop het ding te kunnen gebruiken in een mail maar dat lukt maar matig. Om niet te zeggen "niet" dus.
Waarna ik terugkeer naar het goeie oude blog. Alwaar embedden vroeger wel wou lukken en het nu een ietwat mysterieuzer karakter dan vroeger heeft gekregen maar desalniettemin in voorbeeldversie nog schijnt te willen lukken. Hetgeen me doet besluiten om het nog eens te proberen, dat embedden. Wat hier gebeurd is... dus.....
En ik maar denken, vorige keer, een slordige dag of wat geleden, dat mijn embed-dagen voorgoed achter me lagen....
Niets is minder waar dus, lieve lezer (en inmiddels weer even gerustgestelde Olijf). De internettruuc lukt nog steeds, zij het dat hij/zij zich aan mijn onderzoekend oog onttrekt... tot ik ertoe kom om verder te kijken dan m'n cyberneus lang is (voor de echte techneuten onder u.... ik sla op en bekijk het voorbeeld even... ) en met een zucht van verlichting vast te stellen dat de link die ik niet zie er wèl staat :)
Ziezo.
Veel tekst voor maar 1 doel: Het bewaren van een filmlinkje waar ik wel van hou.
En misschien het omleiden van een handvol niet FB-gebruikers naar dit blog om datzelfde filmpje te kunnen delen. Met een beetje twijfel in het hart. Want het is al lang geleden dat hier nieuwe lezers terecht kwamen. En dat gebeurde in de helft van de gevallen omdat ik het blog had vernoemd en in de andere helft door puur toeval.
Ik hou persoonlijk meer van het puurtoevalscenario. Hèb het zelf niet zo begrepen op het uitnodigen van kennissen (om nu snel even een heel algemeen woord te gebruiken dat alles dekt van familie tot verre collega's) op/aan/in m'n blog. Ik denk, denk ik, dat een deel van m'n anonimiteit voorgoed verdwijnt dan. En dan kan ik niet meer alles kwijt dat ik kwijt zou willen. .... of zo.... iets in die aard.
En dààrom, lieve lezer (waarvan de meesten onder u - en u bent wel met z'n vijven of zo :) - èchte anciens zijn geworden) kreeg u voor één keer eens éérst het filmpje en pas dààrna de licht geschifte tekst.
Omdat ik hoop dat mensen die wel wat béters te doen hebben dan blogs lezen (ik denk aan strijken, koken en algemeen gezellig met het gezin bezig zijn ... en néén, dit is NIET (ik schrijf NIET) spottend bedoeld!)
zich gaan beperken tot het bekijken van het filmpje
daarna het veel te lange tekstgedeelte gaan zien
denken "hier begin ik niet aan want ik heb nog veel te veel strijk liggen"
en de boel weer afsluiten.
Waardoor ik, Olijf Extra- Ordinair
twee vliegen in één klap sloeg:
de dierbaren waarmee ik het filmpje wilde delen zagen precies dàt (en ook nix méér)
en ik kan ongestoord verder kribbelen. Op de meest onsamenhangend mogelijke manier.
Want zo bèn ik. Geloof ik. Ér-rug onsamenhangend. Een beetje gestoord. Of storend... daar ben ik nog niet uit. The jury's still out on that one.
De zon schijnt.
Hier was het vanochtend zonnig bij 4°C, ginder zonnig bij 14°C.
Op de middag voel ik me een beetje getroost. Want bij "hen" is het nog steeds 14°C onder de wolken en wij zijn al 3° dichter bij gekomen. Met 7° en nog steeds in de zon.
Een mens mòt wat met z'n onrust. En ik doe dat zò. Me troosten met onbenulletjes. En lachen met andermans goede vondsten.
Ik wens u allen een fijne rest van een veel te kouwe aprilzondag.
En hoop u ooit eens ergens te mogen zien/spreken/lezen. Voor zover dat al niet gebeurd is.
Wàt er ook gebeurde,
ik hoop minimaal
op z'n minst
dat u het filmpje leuk vond
Want dààrom werd dit stuk geboren.
Alaaf :)
donderdag 3 januari 2013
een kaarsje voor papà
Omdat vandaag, 2 jaar geleden, de laatste dag en uren waren dat ik hem levend zag.
En zelfs dàt was relatief.
Mocht er keuze bestaan
en andere mogelijkheden om ermee te stoppen
dan zou ik aanraden
Blijf weg van Morfine.
Want eens je begint met die rommel,
is het eind niet ver uit de buurt.
En de persoon die je liefhad in al z'n vormen en gedaanten,
die is allang iemand anders, eens de Morfine het heeft overgenomen.
OK
sombere gedachte.
Het is niet anders.
En zelfs dàt was relatief.
Mocht er keuze bestaan
en andere mogelijkheden om ermee te stoppen
dan zou ik aanraden
Blijf weg van Morfine.
Want eens je begint met die rommel,
is het eind niet ver uit de buurt.
En de persoon die je liefhad in al z'n vormen en gedaanten,
die is allang iemand anders, eens de Morfine het heeft overgenomen.
OK
sombere gedachte.
Het is niet anders.
vrijdag 28 december 2012
de wereld ver, de wereld dichtbij
Vorige posts wekten, zo merk ik nu, de indruk dat Olijf onderhevig is aan weemoedige buien.
En wie weet... misschien IS dat wel zo. Of was.. Wellicht - er even van uitgaande dat de geschiedenis zich graag herhaalt - zal het in de toekomst af en toe opnieuw zo zijn.
Hoe dan ook. Enkele dagen na kerst herinner ik me bitter weinig over m'n werkelijke gemoedsgesteldheid. Of vraag me af of het hele gedoe de moeite van de woorden waard was. Misschien wel, misschien ook niet. Vandaag telt enkel dat gisteren achter me ligt en morgen vooralsnog onbekend is.
Nu deze wijsheden genoteerd werden, kan ik verder :)
...
Met het nieuws dat de ex van de zeerweledelgeëerde heer Berlusconi (Mevrouw nummer 2) mag rekenen op een jaarlijkse alimentatievergoeding van 36 miljoen.
Euro.
Dat zijn er 3 miljoen per maand. Euro dus.
Of - iets minder royaal uitgedrukt - 1,2 miljoen Euro voor ieder jaar dat ze elkaar gekend hebben.
30 jaar samen, waarvan 22 gehuwd.
Tot Mevrouw nummer 2 er een punt achter zette omdat meneer wat zou hebben gehad met minderjarige deernes. Hetgeen er voor haar óver was en volgens hem zwaar gelogen.
Maar hij treurt er niet zwaar om. Meer zelfs, de scheiding komt zeer gelegen.... nu hij zich verloofd heeft met een juffrouw die 50 jaar jonger is dan hijzelve.
"minderjarige vrouwen"... gelógen zeg ik u.
....
....
even denken hoor...
Hij is ergens in of rond de 70. Dat maakt de nieuwe Zij zo'n jaar of 20. Volgens de letter van de wet is dat niet minderjarig.
Punt gemaakt.
De oude Zij was niet akkoord met de voorkeuren van haar ex-ega en vroeg een soort van schadevergoeding voor de jaren samen met haar man die nu achter haar lagen. Of een garantie voor de eenzame jaren die voor haar liggen. Aan 3 miljoen per maand. 3 MILJOEN euro. PER MAAND.
Een normaal mens vraagt zich af hoe je in godsnaam 3 miljoen per maand kan opsouperen. Maar blijkbaar heeft Mevrouw nummer 2 dat nódig. En kan meneer B het vrij vlotjes missen.
Ik geef het maar eerlijk toe. Dergelijke bedragen gaan mijn petje te boven. Gedragingen ook. Situaties in het algemeen. ... Absurd. Meneer Berlusconi.
Ach ja. Pittig detail. Dat Meneer B nog steeds ernstig is over z'n terugkeer op het politiek toneel.
Het wordt bang afwachten tot eind februari om te ontdekken of de Italianen wèrkelijk zo gek zullen zijn om hem terug te nemen...
Bang hartje. Neem het van me aan.
Dichter bij huis sluit ik de familiedeur achter me ongeveer een half uur nadat ik ze open had gedaan. De wekelijkse spaghettiavonden worden steeds grimmiger. Heeft wat te maken met spanningen over ouders en organisatie. En algemene incompatibiliteiten die immer vaker duidelijk worden. En Olijf die daar geen zin meer in heeft.... maar tegelijk weet dat je familie moet koesteren.
M'n petje te boven, ook dit. Maar geen zin om het nog te ontrafelen. Ik verkies de stilte van m'n vier muren boven het onvermogen om één zin volledig af te maken in gezelschap.
Een beetje overstuur rij ik naar huis. De rit duurt een minuut of 7. Na 3 minuten ben ik al gekalmeerd.
En vraag me af of ik wèrkelijk zo ongevoelig geworden ben dat dit en andere persoonlijke aangelegenheden me niet langer dan 3 minuten bezighouden.
Net zo min als de vraag of een "andere helft" iets is wat ooit nog in mijn toekomst zal liggen. En of ik dat nog wens. Of durf te verlangen.
Het laat me stilaan allemaal koud. Of houdt me niet meer bezig.
Kort door de bocht: Niets houdt Olijf nog bezig. Niet echt.
En...
hoewel dat bijzonder gemàkkelijk te noemen is,
lijkt het me niet
ideaal.
Maar verder...
gaat het goed met Olijf.
No worries :)
En wie weet... misschien IS dat wel zo. Of was.. Wellicht - er even van uitgaande dat de geschiedenis zich graag herhaalt - zal het in de toekomst af en toe opnieuw zo zijn.
Hoe dan ook. Enkele dagen na kerst herinner ik me bitter weinig over m'n werkelijke gemoedsgesteldheid. Of vraag me af of het hele gedoe de moeite van de woorden waard was. Misschien wel, misschien ook niet. Vandaag telt enkel dat gisteren achter me ligt en morgen vooralsnog onbekend is.
Nu deze wijsheden genoteerd werden, kan ik verder :)
...
Met het nieuws dat de ex van de zeerweledelgeëerde heer Berlusconi (Mevrouw nummer 2) mag rekenen op een jaarlijkse alimentatievergoeding van 36 miljoen.
Euro.
Dat zijn er 3 miljoen per maand. Euro dus.
Of - iets minder royaal uitgedrukt - 1,2 miljoen Euro voor ieder jaar dat ze elkaar gekend hebben.
30 jaar samen, waarvan 22 gehuwd.
Tot Mevrouw nummer 2 er een punt achter zette omdat meneer wat zou hebben gehad met minderjarige deernes. Hetgeen er voor haar óver was en volgens hem zwaar gelogen.
Maar hij treurt er niet zwaar om. Meer zelfs, de scheiding komt zeer gelegen.... nu hij zich verloofd heeft met een juffrouw die 50 jaar jonger is dan hijzelve.
"minderjarige vrouwen"... gelógen zeg ik u.
....
....
even denken hoor...
Hij is ergens in of rond de 70. Dat maakt de nieuwe Zij zo'n jaar of 20. Volgens de letter van de wet is dat niet minderjarig.
Punt gemaakt.
De oude Zij was niet akkoord met de voorkeuren van haar ex-ega en vroeg een soort van schadevergoeding voor de jaren samen met haar man die nu achter haar lagen. Of een garantie voor de eenzame jaren die voor haar liggen. Aan 3 miljoen per maand. 3 MILJOEN euro. PER MAAND.
Een normaal mens vraagt zich af hoe je in godsnaam 3 miljoen per maand kan opsouperen. Maar blijkbaar heeft Mevrouw nummer 2 dat nódig. En kan meneer B het vrij vlotjes missen.
Ik geef het maar eerlijk toe. Dergelijke bedragen gaan mijn petje te boven. Gedragingen ook. Situaties in het algemeen. ... Absurd. Meneer Berlusconi.
Ach ja. Pittig detail. Dat Meneer B nog steeds ernstig is over z'n terugkeer op het politiek toneel.
Het wordt bang afwachten tot eind februari om te ontdekken of de Italianen wèrkelijk zo gek zullen zijn om hem terug te nemen...
Bang hartje. Neem het van me aan.
Dichter bij huis sluit ik de familiedeur achter me ongeveer een half uur nadat ik ze open had gedaan. De wekelijkse spaghettiavonden worden steeds grimmiger. Heeft wat te maken met spanningen over ouders en organisatie. En algemene incompatibiliteiten die immer vaker duidelijk worden. En Olijf die daar geen zin meer in heeft.... maar tegelijk weet dat je familie moet koesteren.
M'n petje te boven, ook dit. Maar geen zin om het nog te ontrafelen. Ik verkies de stilte van m'n vier muren boven het onvermogen om één zin volledig af te maken in gezelschap.
Een beetje overstuur rij ik naar huis. De rit duurt een minuut of 7. Na 3 minuten ben ik al gekalmeerd.
En vraag me af of ik wèrkelijk zo ongevoelig geworden ben dat dit en andere persoonlijke aangelegenheden me niet langer dan 3 minuten bezighouden.
Net zo min als de vraag of een "andere helft" iets is wat ooit nog in mijn toekomst zal liggen. En of ik dat nog wens. Of durf te verlangen.
Het laat me stilaan allemaal koud. Of houdt me niet meer bezig.
Kort door de bocht: Niets houdt Olijf nog bezig. Niet echt.
En...
hoewel dat bijzonder gemàkkelijk te noemen is,
lijkt het me niet
ideaal.
Maar verder...
gaat het goed met Olijf.
No worries :)
vrijdag 3 augustus 2012
Understatement
"Spijtig"
als je blogbeheerders je geen kans meer geven om een onnozel fotootje te plaatsen.
Omdat dat - zelfs hier - zal te maken hebben met "de economie moet draaien" (maar dit is enkel een gedachte die door mijn maalt)
"Spijtig"
als je een dierbaar iemand moet gaan bezoeken waarvan je bijna zeker weet dat je haar bij terugkeer niet meer zal terugzien.
en een ander dierbaar iemand haar eigen problemen niet kan plaatsen binnen dit ruimer kader.
Spijtig. Erg. Rot.
Soms is geen enkel woord goed genoeg om uit te drukken hoe het is.
Het eerste punt kom ik te boven.
Het andere... zal een beetje langer duren.
nagedachte
soms vraag ik me af of ik me schuldig zou moeten voelen omdat m'n leven "gewoon" goed loopt.....
best wel ingewikkeld eigenlijk.
Of ook niet.
als je blogbeheerders je geen kans meer geven om een onnozel fotootje te plaatsen.
Omdat dat - zelfs hier - zal te maken hebben met "de economie moet draaien" (maar dit is enkel een gedachte die door mijn maalt)
"Spijtig"
als je een dierbaar iemand moet gaan bezoeken waarvan je bijna zeker weet dat je haar bij terugkeer niet meer zal terugzien.
en een ander dierbaar iemand haar eigen problemen niet kan plaatsen binnen dit ruimer kader.
Spijtig. Erg. Rot.
Soms is geen enkel woord goed genoeg om uit te drukken hoe het is.
Het eerste punt kom ik te boven.
Het andere... zal een beetje langer duren.
nagedachte
soms vraag ik me af of ik me schuldig zou moeten voelen omdat m'n leven "gewoon" goed loopt.....
best wel ingewikkeld eigenlijk.
Of ook niet.
dinsdag 17 juli 2012
Hagen en andere problemen
Ik ging iets grappigs en gevats schrijven over het snoeien van hagen tijdens een Belgische Regenzomer.
Maar dan hoor ik dat mama's koorts en een daarvan aan de grond liggende infectie weer zeer ernstig te noemen is. En dat dokters zich boos maken omdat dit nooit had mogen gebeuren: tweemaal met een katheter op vakantie gaan.
Dat ze zelf niet weten hòe steriel steriel precies hoort te zijn, zeggen ze er niet bij.
Het gaat om vingerwijzen en de schuld leggen bij anderen. Altijd opnieuw.
Ik hou niet van afwijzen van verantwoordelijkheden.
Niet door de dokters hier thuis die langdurige katheters plaatsen terwijl die daar niet geschikt voor zijn.
En niet door de dokters ginds die ondanks een slechte ervaring vorige keer nog steeds niet beseffen dat steriliteit bij katheters van het allerhoogste belang is en dat dus handen wassen, ontsmetten, handschoenen en maskers dragen, juwelen achterwege laten (net zo goed als borstharen bedekken) er allemaal bij horen..... en "dus" nog steeds even onsteriel tewerk gaan als voorheen. En boos worden omwille van een onterecht geplaatste katheter....
pfffff
Ik hou er niet van wanneer mensen verantwoordelijkheden doorschuiven.
In Juni was mijn reactie bij de eerste koorts "mijn schuld". Want ik had m'n moeder iedere avond onder de douche gezet. Omdat het zo verdomde héét was ginder. Weliswaar met duizend waterdichte compressen maar toch.... ik meende dat het aan mij lag. Tot ik ontdekte hoe losjes het verplegend personeel met steriliteit omsprong en ik besefte dat het bij iederéén kon liggen, die infectie.
Dus nee..
vandaag schrijf ik maar niet over hagen en regen en heldendaden voor het snoeien ervan.
Voorlopig rest me niet veel meer dan afwachten.
Bang afwachten, als ik eerlijk moet zijn......
Maar dan hoor ik dat mama's koorts en een daarvan aan de grond liggende infectie weer zeer ernstig te noemen is. En dat dokters zich boos maken omdat dit nooit had mogen gebeuren: tweemaal met een katheter op vakantie gaan.
Dat ze zelf niet weten hòe steriel steriel precies hoort te zijn, zeggen ze er niet bij.
Het gaat om vingerwijzen en de schuld leggen bij anderen. Altijd opnieuw.
Ik hou niet van afwijzen van verantwoordelijkheden.
Niet door de dokters hier thuis die langdurige katheters plaatsen terwijl die daar niet geschikt voor zijn.
En niet door de dokters ginds die ondanks een slechte ervaring vorige keer nog steeds niet beseffen dat steriliteit bij katheters van het allerhoogste belang is en dat dus handen wassen, ontsmetten, handschoenen en maskers dragen, juwelen achterwege laten (net zo goed als borstharen bedekken) er allemaal bij horen..... en "dus" nog steeds even onsteriel tewerk gaan als voorheen. En boos worden omwille van een onterecht geplaatste katheter....
pfffff
Ik hou er niet van wanneer mensen verantwoordelijkheden doorschuiven.
In Juni was mijn reactie bij de eerste koorts "mijn schuld". Want ik had m'n moeder iedere avond onder de douche gezet. Omdat het zo verdomde héét was ginder. Weliswaar met duizend waterdichte compressen maar toch.... ik meende dat het aan mij lag. Tot ik ontdekte hoe losjes het verplegend personeel met steriliteit omsprong en ik besefte dat het bij iederéén kon liggen, die infectie.
Dus nee..
vandaag schrijf ik maar niet over hagen en regen en heldendaden voor het snoeien ervan.
Voorlopig rest me niet veel meer dan afwachten.
Bang afwachten, als ik eerlijk moet zijn......
donderdag 17 mei 2012
1 down, 156 more to go...
Er steeg er eentje ten hemel vandaag. Lang geleden.
Olijf zette zichzelf ook enkele treden dichter bij den hemel. Gedurende een dik half uur letterlijk en dààrna urenlang geestelijk.
Het verhaal van het druivenrek.
Tien, Elf jaar geleden, toen Olijf haar hebben en houden verkaste naar haar nieuwe woonst, verhuisde de plant mee. De druivenplant. Ooit gekregen als verjaardagskadootje van een dierbare collega en zonder uitzondering het meest succesvolle plantenverhaal uit Olijf's geschiedenis.
Een Boskoop Glory-druif (notéér als u graag een zonder-zorgen-druif wil planten).
Ik zocht hem even voor u op en ontdekte dat ik toevallig alles juist deed... geheel zonder het te weten.
Zuidgevel, kalk uit de muur, compost... allez... m'n plantje bedankt me jaarlijks voor de goede zorgen (zelfs al waren ze niet intentioneel).
De verhuizing destijds moet een ware nachtmerrie zijn geweest voor m'n druivenplantje dat op dat ogenblik al een jaar of vijf-zes-zeven moet geweest zijn. Olijf snoeide het hele boeltje maar weg tot de hoofdstam, haalde een zo groot mogelijke wortelkluit uit de grond.... en liet hem dan enkele weken tot maanden (m'n geheugen laat me in de steek)... met blote wortels tegen de muur staan.
En toch overleefde hij het. Straffen toebak. Een plant met een sterke wil.
Ergens in 2008 (me dunkt), midden in een persoonlijke crisis, wilde ik een druivenrek. Eentje dat in de hoogte hing, geen poten had (het oud betonnetje in de tuin moet nog steeds weg en met een vastgecementeerde pootsteun wordt dat een nieuw horrorverhaal) en - als het effe kon - géén stukken van mensen zou kosten.
Op een goede dag vond ik m'n frames. Van te recycleren materiaal. Ze gingen mee naar huis. Kostprijs: € 2,00.
En daar bleven ze staan... een jaartje of wat.
Waarna ze een lik verf kregen. Met antiroest. In meerdere lagen. Kostprijs: die van 0,75l Hamerite.
En toen bleven ze nog wat staan. Laat ons zeggen... boh... een jaartje of wat. Misschien wel twee.
Waarna Olijf haar meetlat en boormachine ter hand nam en gaten ging boren. En staalkabels spannen. En schroeven, ogen en plugs ging kopen.
Dat was vorige zomer. Een jaartje of wat geleden dus.... Kostprijs: ik weet het niet meer.
Alles tezamen voor de hele ijzerhandel schat ik zo'n 30 à 40 €. Werkuren niet inbegrepen :)
Na twee wel erg productieve weken in het buitenland vond ik onderhand dat m'n werkniveau hier thuis lichtjes omhoog mocht. Na enkele (vrije) dagen broeden op het optimaalste werkschema (en de ontdekking dat het deze keer ècht niet op m'n eentje ging lukken) "ontbood" ik hulp.
Nou ja... ik vroeg er vriendelijk naar.. en ging die krijgen.
Op Jezuke Klimop. Vandaag dus.
En dit, dames, heren, is het resultaat waar Olijf (hopelijk terecht) zeer trots op is. Vier jaar nà het oorspronkelijk idee... I give you... tadàààààààààààà..... het druivenrek!
Het idee van ophangkabels in plaats van ondersteunende driehoeken was nog een suggestie van papà... die bij deze eeuwig in m'n tuin aanwezig zal zijn... tot iemand het weer weghaalt...
Eén klusje geklaard, nog 156 te gaan.
Méér hoefde vandaag niet te gebeuren. Het was per slot van rekening een rustdag.
En zelfs dàn kwam extra hulp ongevraagd opdagen. Online. Over andere kwesties. Dingen waar ik zelf niets van begrijp maar waar anderen wel "even" naar willen kijken.
Schitterend toch?
Olijf was/is supercontent met het resultaat, àlle resultaten. En dankbaar om de hulp. De hemel te rijk :)
Och ja.... ziet ù wat de frames in een ander leven waren?
Olijf zette zichzelf ook enkele treden dichter bij den hemel. Gedurende een dik half uur letterlijk en dààrna urenlang geestelijk.
Het verhaal van het druivenrek.
Tien, Elf jaar geleden, toen Olijf haar hebben en houden verkaste naar haar nieuwe woonst, verhuisde de plant mee. De druivenplant. Ooit gekregen als verjaardagskadootje van een dierbare collega en zonder uitzondering het meest succesvolle plantenverhaal uit Olijf's geschiedenis.
Een Boskoop Glory-druif (notéér als u graag een zonder-zorgen-druif wil planten).
Ik zocht hem even voor u op en ontdekte dat ik toevallig alles juist deed... geheel zonder het te weten.
Zuidgevel, kalk uit de muur, compost... allez... m'n plantje bedankt me jaarlijks voor de goede zorgen (zelfs al waren ze niet intentioneel).
De verhuizing destijds moet een ware nachtmerrie zijn geweest voor m'n druivenplantje dat op dat ogenblik al een jaar of vijf-zes-zeven moet geweest zijn. Olijf snoeide het hele boeltje maar weg tot de hoofdstam, haalde een zo groot mogelijke wortelkluit uit de grond.... en liet hem dan enkele weken tot maanden (m'n geheugen laat me in de steek)... met blote wortels tegen de muur staan.
En toch overleefde hij het. Straffen toebak. Een plant met een sterke wil.
Ergens in 2008 (me dunkt), midden in een persoonlijke crisis, wilde ik een druivenrek. Eentje dat in de hoogte hing, geen poten had (het oud betonnetje in de tuin moet nog steeds weg en met een vastgecementeerde pootsteun wordt dat een nieuw horrorverhaal) en - als het effe kon - géén stukken van mensen zou kosten.
Op een goede dag vond ik m'n frames. Van te recycleren materiaal. Ze gingen mee naar huis. Kostprijs: € 2,00.
En daar bleven ze staan... een jaartje of wat.
Waarna ze een lik verf kregen. Met antiroest. In meerdere lagen. Kostprijs: die van 0,75l Hamerite.
En toen bleven ze nog wat staan. Laat ons zeggen... boh... een jaartje of wat. Misschien wel twee.
Waarna Olijf haar meetlat en boormachine ter hand nam en gaten ging boren. En staalkabels spannen. En schroeven, ogen en plugs ging kopen.
Dat was vorige zomer. Een jaartje of wat geleden dus.... Kostprijs: ik weet het niet meer.
Alles tezamen voor de hele ijzerhandel schat ik zo'n 30 à 40 €. Werkuren niet inbegrepen :)
Na twee wel erg productieve weken in het buitenland vond ik onderhand dat m'n werkniveau hier thuis lichtjes omhoog mocht. Na enkele (vrije) dagen broeden op het optimaalste werkschema (en de ontdekking dat het deze keer ècht niet op m'n eentje ging lukken) "ontbood" ik hulp.
Nou ja... ik vroeg er vriendelijk naar.. en ging die krijgen.
Op Jezuke Klimop. Vandaag dus.
En dit, dames, heren, is het resultaat waar Olijf (hopelijk terecht) zeer trots op is. Vier jaar nà het oorspronkelijk idee... I give you... tadàààààààààààà..... het druivenrek!
 |
| Schoonbroer en neef monteren. Zus ondersteunt. |
 |
| Olijf checkt (geen flatteuze foto... niet te verwarren met flatulent :)) |
 |
| niet alleen de mannen stonden op ladders. Maar het rokje kroop wat ver omhoog... vandaar het kadertje :) |
 |
| ...en ze zagen dat het goed was... |
 |
| vóór |
 |
| na |
 |
| de kabels :) |
Eén klusje geklaard, nog 156 te gaan.
Méér hoefde vandaag niet te gebeuren. Het was per slot van rekening een rustdag.
En zelfs dàn kwam extra hulp ongevraagd opdagen. Online. Over andere kwesties. Dingen waar ik zelf niets van begrijp maar waar anderen wel "even" naar willen kijken.
Schitterend toch?
Olijf was/is supercontent met het resultaat, àlle resultaten. En dankbaar om de hulp. De hemel te rijk :)
Och ja.... ziet ù wat de frames in een ander leven waren?
vrijdag 13 april 2012
Echt of onecht? (1)
Wéér zo'n onderwerp. Meer vragen dan antwoorden. Over een plastic wereld waarin we leven. En dromen die daardoor weer even tot leven komen.
Eerder deze week was Olijf te gast bij zus. Voor de spaghetti-avond. U kent hem intussen.
Bij het binnenkomen in de keuken (als grote zus mag je gewoon langs de achterdeur naar binnen... handig), viel m'n oog (en het andere) op een pracht van een taart. Zo eentje met een witte suikerlaag en rode suikerrozen op.
Niet dat ik hem wilde opeten.... 1. hij was ongetwijfeld niet er mijner ere gemaakt en 2. m'n suikerarm bestaan blijft ook na Pasen verder leven ... ik vond hem gewoon mooi.
Hij - de taart dus - kwam pas na het eten ter sprake. Alwéér niet omdat we ervan gingen eten maar omdat ik zus en haar dochter toch even terloops wilde feliciteren met een prachtresultaat.
Waarna zus uit de doeken deed wat je daarvoor nodig hebt (peperdure suikerpasta, tegenwoordig overal te koop omdat het zo populair werd met alle Cupcake Wars en aanverwanten) en hoe je dat maakt.
Ze was zèlf biezonder NIET te spreken over het receptenboek. Een kookboekje voor kinderen dat er zeer mooi uitziet en dat heel fijne dingetjes voorstelt, maar dat bòl staat van de marketingstrategieën (hoe je die suikerpasta indien gewenst online kan kopen bij een aan het boek gerelateerde firma bievoorbeeld) en dat verder zo goed als uitsluitend aandacht besteedt aan hoe de taart er moet UITZIEN... niet hoe ze hoort te SMAKEN.
Ongeveer twee regeltjes over het taartdeeg (bak het en smeer het in naar smaak) en dan twee volle pagina's over de decoratie.
Het is onmogelijk om het NIET te laten opvallen. Hoe looks het stilaan overal winnen van content.
Het moet niet goed zijn, als het er maar goed uitziet, met andere woorden.
Het spijt me... die avond had ik niet de tegenwoordigheid van geest om de mooie (maar naar zus' eigen zeggen kurkdroge) taart te fotograferen.
In plaats daarvan krijgt u een foto die hier (geloof ik) ooit al eerder verscheen van m'n eerste en tot hiertoe énige zelfgemaakte snoeptaart. Die dateert uit de tijd vóórdat suikerpasta algemeen te koop was en je nog zelf glazuur moest maken (en smeren... verdorie sméren!... wat een klus). Een taart die Olijf maakte omdat nichtje G die voor haar eerste communie zo graag hebben wou en waarvan ik van begin af aan vreesde dat ze vréselijk vies zou smaken... maar het was het kind haar communiewens en de dag van vandaag weiger je zulke dingen niet. Gelukkig bleek op het moment van consumptie dat het ding verdorie lèkker was.... oef :)
De blog vraagt een foto, want tekst alléén is vaak zo saai. Een tweede deel over "echt en onecht" volgt (wellicht/hopelijk/vermoedelijk) later. En heeft niets met taarten te maken.
Maar nu.... taart. Virtueel. Want suikerarm... uweetwel :)
Eerder deze week was Olijf te gast bij zus. Voor de spaghetti-avond. U kent hem intussen.
Bij het binnenkomen in de keuken (als grote zus mag je gewoon langs de achterdeur naar binnen... handig), viel m'n oog (en het andere) op een pracht van een taart. Zo eentje met een witte suikerlaag en rode suikerrozen op.
Niet dat ik hem wilde opeten.... 1. hij was ongetwijfeld niet er mijner ere gemaakt en 2. m'n suikerarm bestaan blijft ook na Pasen verder leven ... ik vond hem gewoon mooi.
Hij - de taart dus - kwam pas na het eten ter sprake. Alwéér niet omdat we ervan gingen eten maar omdat ik zus en haar dochter toch even terloops wilde feliciteren met een prachtresultaat.
Waarna zus uit de doeken deed wat je daarvoor nodig hebt (peperdure suikerpasta, tegenwoordig overal te koop omdat het zo populair werd met alle Cupcake Wars en aanverwanten) en hoe je dat maakt.
Ze was zèlf biezonder NIET te spreken over het receptenboek. Een kookboekje voor kinderen dat er zeer mooi uitziet en dat heel fijne dingetjes voorstelt, maar dat bòl staat van de marketingstrategieën (hoe je die suikerpasta indien gewenst online kan kopen bij een aan het boek gerelateerde firma bievoorbeeld) en dat verder zo goed als uitsluitend aandacht besteedt aan hoe de taart er moet UITZIEN... niet hoe ze hoort te SMAKEN.
Ongeveer twee regeltjes over het taartdeeg (bak het en smeer het in naar smaak) en dan twee volle pagina's over de decoratie.
Het is onmogelijk om het NIET te laten opvallen. Hoe looks het stilaan overal winnen van content.
Het moet niet goed zijn, als het er maar goed uitziet, met andere woorden.
Het spijt me... die avond had ik niet de tegenwoordigheid van geest om de mooie (maar naar zus' eigen zeggen kurkdroge) taart te fotograferen.
In plaats daarvan krijgt u een foto die hier (geloof ik) ooit al eerder verscheen van m'n eerste en tot hiertoe énige zelfgemaakte snoeptaart. Die dateert uit de tijd vóórdat suikerpasta algemeen te koop was en je nog zelf glazuur moest maken (en smeren... verdorie sméren!... wat een klus). Een taart die Olijf maakte omdat nichtje G die voor haar eerste communie zo graag hebben wou en waarvan ik van begin af aan vreesde dat ze vréselijk vies zou smaken... maar het was het kind haar communiewens en de dag van vandaag weiger je zulke dingen niet. Gelukkig bleek op het moment van consumptie dat het ding verdorie lèkker was.... oef :)
De blog vraagt een foto, want tekst alléén is vaak zo saai. Een tweede deel over "echt en onecht" volgt (wellicht/hopelijk/vermoedelijk) later. En heeft niets met taarten te maken.
Maar nu.... taart. Virtueel. Want suikerarm... uweetwel :)
woensdag 28 maart 2012
Kijk even weg. Asjeblief?
Woensdagavond - Spaghettiavond.
Sinds begin vorig jaar eens in de 3 weken bij Olijf thuis. De andere 2 weken nemen de zussen de taak op zich.
Vroeger - tot bijna eind 2010 - namen de (groot)ouders dat voor hun rekening. Altijd en immer op woensdagavond. Bij hen thuis. Zonder fout.
Sinds papà's vertrek waren we het onmiddellijk eens: de wekelijkse spaghetti gingen we niet laten uitsterven. Al was het maar omdat het zijn moment was om z'n hele kroost en later nageslacht bij elkaar te krijgen.
Goed. Vandaag spaghetti bij Olijf.
En ... met het zomeruur en het lekker weertje kon een apertiefje in de "tuin" er nog net af.
Tijdens hetwelk ik - tussen heen en weer lopen om een drankje en een hapje voor de binnendruppelende familieleden - instant een warm gevoel kreeg.
Neen, geen vapeurekes, gewoon nog es warm. Emo-gewijs.
En ik iedereen vroeg om zich spontaan even onherkenbaar te maken voor het blogverslag.
"Och, Blur ons toch gewoon even uit" zegt de oudste me.... alsof ik niet weet wat blurren is.
"Jààà, kèn ik wel, maar het is zoveel sneller als jullie nu even wegdraaien of je hand voor het gezicht houden" antwoord ik met een air van doe-nu-niet-alsof-ik-van-het-stenen-tijdperk-kom.
Ze doen het. Tot en met de kleinsten.
Behalve de twee mannen. Die horen niet of zitten te diep in het aperitief... geen idee. Er moet nog wat ge-blurred worden vooraleer de foto erop mag.
En hier komt-ie.
Als alles goed gaat, naar logische volgorde (maar soms is het leven niet altijd logisch en zelfs niet chronologisch) zit mamma er vanaf volgende week weer bij. Met een beetje geluk vindt ze het in zich om later opnieuw zelf voor de spaghetti en saus te zorgen. Eens in de vier weken, pakweg.
We zien wel.
Vandaag was een fijne avond. Met zussen, nichten, neven, schoonbroer en ouwe rakker-vriend erbij.
De afwasmachine draait stil, Olijf schrijft een voor u non-event op en sluit binnen enkele minuten moe maar tevreden de dag af.
Sinds begin vorig jaar eens in de 3 weken bij Olijf thuis. De andere 2 weken nemen de zussen de taak op zich.
Vroeger - tot bijna eind 2010 - namen de (groot)ouders dat voor hun rekening. Altijd en immer op woensdagavond. Bij hen thuis. Zonder fout.
Sinds papà's vertrek waren we het onmiddellijk eens: de wekelijkse spaghetti gingen we niet laten uitsterven. Al was het maar omdat het zijn moment was om z'n hele kroost en later nageslacht bij elkaar te krijgen.
Goed. Vandaag spaghetti bij Olijf.
En ... met het zomeruur en het lekker weertje kon een apertiefje in de "tuin" er nog net af.
Tijdens hetwelk ik - tussen heen en weer lopen om een drankje en een hapje voor de binnendruppelende familieleden - instant een warm gevoel kreeg.
Neen, geen vapeurekes, gewoon nog es warm. Emo-gewijs.
En ik iedereen vroeg om zich spontaan even onherkenbaar te maken voor het blogverslag.
"Och, Blur ons toch gewoon even uit" zegt de oudste me.... alsof ik niet weet wat blurren is.
"Jààà, kèn ik wel, maar het is zoveel sneller als jullie nu even wegdraaien of je hand voor het gezicht houden" antwoord ik met een air van doe-nu-niet-alsof-ik-van-het-stenen-tijdperk-kom.
Ze doen het. Tot en met de kleinsten.
Behalve de twee mannen. Die horen niet of zitten te diep in het aperitief... geen idee. Er moet nog wat ge-blurred worden vooraleer de foto erop mag.
En hier komt-ie.
Als alles goed gaat, naar logische volgorde (maar soms is het leven niet altijd logisch en zelfs niet chronologisch) zit mamma er vanaf volgende week weer bij. Met een beetje geluk vindt ze het in zich om later opnieuw zelf voor de spaghetti en saus te zorgen. Eens in de vier weken, pakweg.
We zien wel.
Vandaag was een fijne avond. Met zussen, nichten, neven, schoonbroer en ouwe rakker-vriend erbij.
De afwasmachine draait stil, Olijf schrijft een voor u non-event op en sluit binnen enkele minuten moe maar tevreden de dag af.
zaterdag 17 maart 2012
Guilty :)
Dat suikerloze ging me goed af. Al weken.
Kleine onderbreking tijdens m'n week in Italië. "Morele" verplichting om een stukje taart te proeven die tantes en nichtjes speciaal voor Olijf hadden gebakken. Ik hield het stukje klein (telkens weer opnieuw....:)) en om te tonen dat het suikerloze me verder ernstig was, kocht ik heel demonstratief een suikervervanger voor in de caffè en zette die bij tante in de kast.
Olijf kan véél maar een Italiaanse espresso drinken zonder zoetstof hoort niet tot mijn kwaliteiten... net zo min als helemaal géén espresso's drinken in het land van de beste koffie van Europa (zei ze bescheiden....).
Eens terug thuis werd ik weer helemaal streng voor mezelf. Zelfs wanneer ik de laatste dagen weer last kreeg van voormiddagsneukelzin. Zelfs wanneer ik in de eetruimte op het werk telkens weer voorbij de schaal paaseitjes wandelde.
"Overal afblijven" dacht ik bij mezelf... en dat hield ik vol. Pluim op m'n hoed.
Vandaag was - wat mij betreft - een onmogelijke opgave.
Had de naaste familie uitgenodigd voor koffie en gebak voor m'n 46ste. Groenten met gezonde dipsaus leek me niet echt feestelijk genoeg. Dus werd het taart. En Bubbels. En at en dronk ik mee.....
Tijdens de boodschappen vanmiddag trakteerde ik mezelf op m'n allereerste doosje Stevia.
Da's óók valsspelen, hoor ik u denken.
Tja... de regels zijn flexibel, meende ik te lezen ... en ik wil IETS in m'n caffè. Sla me dus dood ...:)
m'n zondes uitvergroot ... hieronder.
Een blitsbezoek van een ouwe bekende van 't zeetje maakte m'n dag compleet. En hij is nog niet gedaan...
Alweer een pracht van een dag (zelfs al bracht ik hem grotendeels poetsend door... zou Olijf dan tóch bezig zijn met "volwassen" worden???)
Kleine onderbreking tijdens m'n week in Italië. "Morele" verplichting om een stukje taart te proeven die tantes en nichtjes speciaal voor Olijf hadden gebakken. Ik hield het stukje klein (telkens weer opnieuw....:)) en om te tonen dat het suikerloze me verder ernstig was, kocht ik heel demonstratief een suikervervanger voor in de caffè en zette die bij tante in de kast.
Olijf kan véél maar een Italiaanse espresso drinken zonder zoetstof hoort niet tot mijn kwaliteiten... net zo min als helemaal géén espresso's drinken in het land van de beste koffie van Europa (zei ze bescheiden....).
Eens terug thuis werd ik weer helemaal streng voor mezelf. Zelfs wanneer ik de laatste dagen weer last kreeg van voormiddagsneukelzin. Zelfs wanneer ik in de eetruimte op het werk telkens weer voorbij de schaal paaseitjes wandelde.
"Overal afblijven" dacht ik bij mezelf... en dat hield ik vol. Pluim op m'n hoed.
Vandaag was - wat mij betreft - een onmogelijke opgave.
Had de naaste familie uitgenodigd voor koffie en gebak voor m'n 46ste. Groenten met gezonde dipsaus leek me niet echt feestelijk genoeg. Dus werd het taart. En Bubbels. En at en dronk ik mee.....
Tijdens de boodschappen vanmiddag trakteerde ik mezelf op m'n allereerste doosje Stevia.
Da's óók valsspelen, hoor ik u denken.
Tja... de regels zijn flexibel, meende ik te lezen ... en ik wil IETS in m'n caffè. Sla me dus dood ...:)
m'n zondes uitvergroot ... hieronder.
 |
| Taart Saint-Honoré :) |
 | |||
| Voordeurverrassing van vannacht... Ik ZEI toch dat het lief was? |
Alweer een pracht van een dag (zelfs al bracht ik hem grotendeels poetsend door... zou Olijf dan tóch bezig zijn met "volwassen" worden???)
Is dit mogelijk?
Voor het eerst in mijn leven (voor zover ik me kan herinneren) ga ik uit met m'n twee zussen.
ZONDER aanwezigheid van ouders, kinderen, andere helften of bijkomende vrienden.
We gaan naar Freek de Jonge kijken. In Sint-Niklaas.
Drie zussen, waarvan Olijf de oudste en niet meer dan 2,5 jaar verschil met de jongste.
Alle drie met last van "frutsel" bij te lang stilzitten (restless legs... voor de ongeïnformeerde lezer:) ).
Na Freek "doen" we nog een drankje en praten we over vanalles.
Dingen die zij zich nog herinneren en ik niet. Of die ik me herinner en zij niet.
Dingen waar ik nooit wat van af geweten heb. Liefjes van adolescente kinderen intussen.....
Zò oud zijn we inmiddels geworden... dat de liefjes van de kinderen worden besproken....
En zeggen dat het de eerste keer is in m'n leven dat we "gewoon" met z'n drietjes erop uit trokken. En bijpraatten.....
Deugd.....
Thuiskomen een beetje voor énen en - wat is gewoonte een raar beest - even FB openzetten.
Ontdekken dat iemand een verrassing wou bezorgen voor iemand anders maar voor een gesloten deur stond en "dus" de verrassing maar aan de voordeur achterliet.
Gaan kijken aan de voordeur en merken dat de verrassing bij mij stond... Lief :)
Eindigen met een gelukkige verjaardag aan een FB-kennis die ik nog nooit ontmoet heb maar die precies even oud is als Olijf.
Wij tweeën zouden "ergens in februari" afspreken. Het is nu ergens in maart en dat is nog niet gebeurd.
Make mental note: dringend afspreken.
Want de tijd vliegt.
Fijne dag gehad. In alle mogelijke opzichten.
ZONDER aanwezigheid van ouders, kinderen, andere helften of bijkomende vrienden.
We gaan naar Freek de Jonge kijken. In Sint-Niklaas.
Drie zussen, waarvan Olijf de oudste en niet meer dan 2,5 jaar verschil met de jongste.
Alle drie met last van "frutsel" bij te lang stilzitten (restless legs... voor de ongeïnformeerde lezer:) ).
Na Freek "doen" we nog een drankje en praten we over vanalles.
Dingen die zij zich nog herinneren en ik niet. Of die ik me herinner en zij niet.
Dingen waar ik nooit wat van af geweten heb. Liefjes van adolescente kinderen intussen.....
Zò oud zijn we inmiddels geworden... dat de liefjes van de kinderen worden besproken....
En zeggen dat het de eerste keer is in m'n leven dat we "gewoon" met z'n drietjes erop uit trokken. En bijpraatten.....
Deugd.....
Thuiskomen een beetje voor énen en - wat is gewoonte een raar beest - even FB openzetten.
Ontdekken dat iemand een verrassing wou bezorgen voor iemand anders maar voor een gesloten deur stond en "dus" de verrassing maar aan de voordeur achterliet.
Gaan kijken aan de voordeur en merken dat de verrassing bij mij stond... Lief :)
Eindigen met een gelukkige verjaardag aan een FB-kennis die ik nog nooit ontmoet heb maar die precies even oud is als Olijf.
Wij tweeën zouden "ergens in februari" afspreken. Het is nu ergens in maart en dat is nog niet gebeurd.
Make mental note: dringend afspreken.
Want de tijd vliegt.
Fijne dag gehad. In alle mogelijke opzichten.
donderdag 23 februari 2012
Usanze
Binnenkort verlaat Olijf even het land.
Precies wanneer en voor hoe lang zeg ik u lekker niet (een mens moet gek wezen om ALLES op het wwweb te zetten... waar ligt de grens niewaar?)
Hoe dan ook. De reis leidt naar... yep! Holadijee!
Het Diepe Zuiden! Het dorpje aan zee! De rust! De familie!....
Kort na m'n boeking "ziet" Olijf haar neef. Die ginds woont.
Het blijde nieuws wordt verkondigd en onthaald op een goede reactie. Oef.
Tot...
"Jij komt bij ons slapen". Bij ons.. dat is bij zijn moeder, mijn tante.
Lief mens, daar niet van. 100% moeder, 200% verzorgster.
"Nee nee", probeer ik snel. "Ik wil niemand tot last zijn".
Het IS wat met familie. Enerzijds weet ik perfect dat "last" niet het juiste woord is. Er wordt me vaak genoeg gezegd dat we vaker moeten komen, dat er massa's logeerbedden zijn en dat we altijd welkom zijn.
Maar goed... mensen zéggen zoiets ook soms uit moreel plichtsbesef.
Maar daar krijg ik het. Het antwoord. Even snel als het mijne.
"Je bent helemaal niet tot last. Trouwens m'n moeder zal blij zijn met je gezelschap"
F*ck. Ik zou haar dus een dienst bewijzen.... Moreel dilemma.
En hij doet er nog een schepje bovenop.
Olijf MOET en ZAL bij de familie slapen.
Voorlopig geef ik het op. We zullen verder praten wanneer ik ter plaatse ben, zeg ik. En daarmee zwijgt hij even, denkend dat hij "gewonnen" heeft.
Het is altijd opletten geblazen wanneer je je buiten je eigen cultuur begeeft. Zelfs als wordt die "andere" cultuur verondersteld gekend te zijn dankzij wijlen papà...
U weet wellicht wat ik bedoel. Soms is het erg onbeleefd om een aangeboden kopje thee te weigeren (dat is wat het Egyptisch kappersjongetje me lang geleden zei). Of nog onbeleefder om een gekregen kadootje "goed te maken" door er zelf eentje terug te geven. Hiermee schijn je aan te geven dat je de schenker wil overtroeven.
Oppassen geblazen dus.
Zo vraag ik me onderhand dus ook af of het verstandig is om m'n willetje van doorgewinterde alleenstaande onafhankelijke vrouw door te drijven.
Enerzijds heb ik geen zin om tante, nonkel of neven op hun gastvrije tenen te trappen.
Anderzijds kijk ik uit naar de stilte en eenzaamheid van een verlaten vakantiedorp. Het uitgaan en terugkeren wanneer ik daar zin in heb, zonder te hoeven zeggen of ik thuis zal zijn voor het avondeten. Of anderen wakker te maken bij m'n thuiskomst.
Gaat u nu overigens niet denken dat Olijf van het zware uitgangstype is. Toen ik laatst ginds was, lag ik meestal rond tienen in bed....
Maar je moet je opties open kunnen houden als verstokte vrijgezel... niet?
Zoals ik het zie, heeft de modern single goeie en kwaaie momenten.
De winter is de periode bij uitstek voor de kwaaie. Kerst doorworstelen. Valentijn ook. Lange donkere avonden die allemaal, stuk voor stuk alléén doorgebracht worden.
De goeie momenten liggen hem in het ontmoeten van nieuwe mensen, het afspreken waar en wanneer je wil met (oude) bekenden. Aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.
Dus tja... het wringt een beetje wanneer van mij verwacht wordt dat ik in een gezinnetje probeer te passen, net wanneer ik vrij en blij m'n ding kan doen...
Voor alle zekerheid check ik nog even bij meneer G. Hoe dat zit met die geplogenheden. Le usanze del posto.
En dat blijkt niet eens zo erg te zijn. Hij schijnt dat te herkennen. Familie en vrienden die hun gastvrijheid een beetje "opdringen" zonder vraag naar de wensen van de gast.
Ik moet niet wakker liggen van een weigering, laat hij me weten.
Dus ga ik er nog even over nadenken, ... maar niet te lang.
De zee trekt me te veel aan.
De gulden middenweg zal gevonden worden... hoop ik :)
Trouwens... m'n gas(t)vuurtje was al besteld! :)
Precies wanneer en voor hoe lang zeg ik u lekker niet (een mens moet gek wezen om ALLES op het wwweb te zetten... waar ligt de grens niewaar?)
Hoe dan ook. De reis leidt naar... yep! Holadijee!
Het Diepe Zuiden! Het dorpje aan zee! De rust! De familie!....
Kort na m'n boeking "ziet" Olijf haar neef. Die ginds woont.
Het blijde nieuws wordt verkondigd en onthaald op een goede reactie. Oef.
Tot...
"Jij komt bij ons slapen". Bij ons.. dat is bij zijn moeder, mijn tante.
Lief mens, daar niet van. 100% moeder, 200% verzorgster.
"Nee nee", probeer ik snel. "Ik wil niemand tot last zijn".
Het IS wat met familie. Enerzijds weet ik perfect dat "last" niet het juiste woord is. Er wordt me vaak genoeg gezegd dat we vaker moeten komen, dat er massa's logeerbedden zijn en dat we altijd welkom zijn.
Maar goed... mensen zéggen zoiets ook soms uit moreel plichtsbesef.
Maar daar krijg ik het. Het antwoord. Even snel als het mijne.
"Je bent helemaal niet tot last. Trouwens m'n moeder zal blij zijn met je gezelschap"
F*ck. Ik zou haar dus een dienst bewijzen.... Moreel dilemma.
En hij doet er nog een schepje bovenop.
- Hij: de verbeteringswerken aan zee zijn nog niet klaar. Olijf: Ik kan ook één van de appartementen boven gebruiken, toch? Daar werd niet gewerkt.
- Hij: Ja maar.... het is vochtig en koud aan zee! Olijf: Hee, je vergeet waar ik vandaan kom. Trouwens, ik heb een elektrisch vuurtje en meneer G zou me nog een gasvuurtje bezorgen (wat Olijf natuurlijk biezonder lief vond van meneer G :) )
- Hij: Je zit daar moederziel alleen! Ràzendgevaarlijk joh! Alleen F de zwerver is er nu nog. Olijf: Dan nodig ik F es uit voor een lekker warm avondmaal. Zal hij blij zijn :)
Olijf MOET en ZAL bij de familie slapen.
Voorlopig geef ik het op. We zullen verder praten wanneer ik ter plaatse ben, zeg ik. En daarmee zwijgt hij even, denkend dat hij "gewonnen" heeft.
Het is altijd opletten geblazen wanneer je je buiten je eigen cultuur begeeft. Zelfs als wordt die "andere" cultuur verondersteld gekend te zijn dankzij wijlen papà...
U weet wellicht wat ik bedoel. Soms is het erg onbeleefd om een aangeboden kopje thee te weigeren (dat is wat het Egyptisch kappersjongetje me lang geleden zei). Of nog onbeleefder om een gekregen kadootje "goed te maken" door er zelf eentje terug te geven. Hiermee schijn je aan te geven dat je de schenker wil overtroeven.
Oppassen geblazen dus.
Zo vraag ik me onderhand dus ook af of het verstandig is om m'n willetje van doorgewinterde alleenstaande onafhankelijke vrouw door te drijven.
Enerzijds heb ik geen zin om tante, nonkel of neven op hun gastvrije tenen te trappen.
Anderzijds kijk ik uit naar de stilte en eenzaamheid van een verlaten vakantiedorp. Het uitgaan en terugkeren wanneer ik daar zin in heb, zonder te hoeven zeggen of ik thuis zal zijn voor het avondeten. Of anderen wakker te maken bij m'n thuiskomst.
Gaat u nu overigens niet denken dat Olijf van het zware uitgangstype is. Toen ik laatst ginds was, lag ik meestal rond tienen in bed....
Maar je moet je opties open kunnen houden als verstokte vrijgezel... niet?
Zoals ik het zie, heeft de modern single goeie en kwaaie momenten.
De winter is de periode bij uitstek voor de kwaaie. Kerst doorworstelen. Valentijn ook. Lange donkere avonden die allemaal, stuk voor stuk alléén doorgebracht worden.
De goeie momenten liggen hem in het ontmoeten van nieuwe mensen, het afspreken waar en wanneer je wil met (oude) bekenden. Aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.
Dus tja... het wringt een beetje wanneer van mij verwacht wordt dat ik in een gezinnetje probeer te passen, net wanneer ik vrij en blij m'n ding kan doen...
Voor alle zekerheid check ik nog even bij meneer G. Hoe dat zit met die geplogenheden. Le usanze del posto.
En dat blijkt niet eens zo erg te zijn. Hij schijnt dat te herkennen. Familie en vrienden die hun gastvrijheid een beetje "opdringen" zonder vraag naar de wensen van de gast.
Ik moet niet wakker liggen van een weigering, laat hij me weten.
Dus ga ik er nog even over nadenken, ... maar niet te lang.
De zee trekt me te veel aan.
De gulden middenweg zal gevonden worden... hoop ik :)
Trouwens... m'n gas(t)vuurtje was al besteld! :)
maandag 20 februari 2012
Il Suocero
Vrienden uitwuiven, dat éérst. Maar daarna opzoeken. En boeken.
De vrienden die ik op bezoek had, waren van de goede soort.
Iets bizars doen ze met Olijf. Ze pompen me vol energie.
Hoe weinig tijd ik afgelopen weekend ook had, plots begon ik te stofzuigen, afstoffen, opruimen en afwassen. Het maakte hen niets uit maar Olijf was ieder "vrij" ogenblik in de weer. Gewoon, omdat ik dat wilde.
Vriend F die tientallen jaren geleden een jaartje of wat bij ons kwam wonen, spant de kroon.
Hij
Rond z'n twintigste besloot hij vrijwel van de ene dag op de andere om "het" te komen proberen in België. Z'n beste maatje was destijds het vriendje van m'n zus en die ging hierheen komen uit liefde. F. kwam mee voor morele steun.
Van hen beiden had F. op papier de minste mogelijkheden. En hij feestte wel wat af, het dient gezegd.
Maar hij werkte ook. Alle jobs die hij - buitenlandse jongen zonder één woord Nederlands - kon krijgen, pakte hij aan. Waar hij ook ging, Z'n werkmakkers en bazen zagen hem met spijt vertrekken. Maar dat heb je met interimklusjes...
Op z'n ukkie bouwde hij zelfs een mooie vriendenkring op. Kroegmakkers, dat wel, maar hij had niemand nodig om z'n handje vast te houden.
Ongeveer een jaar later keerde hij terug naar huis. Geen idee wat hij daar ging doen. Tot hij een meisje uit Noord-Italië ontmoette en ook hij ditmaal uit liefde naar het Noorden vertrok.
Hij viel - zo pleegt men te zeggen - met z'n gat in de boter. Want soon-to-be-schoonpapa had enkele jaren voordien een bedrijfje opgestart en daar kon hij aan de slag.
Het duurde echter niet lang vooraleer de bijna-schoonzoon méé ging denken, de automatisering van de productielijnen opdreef, zelfs nieuwe machines ontwierp.
Schoonpapa gaf hem - terecht - steeds meer verantwoordelijkheden. F. was begonnen op de werkvloer en klom de spreekwoordelijke ladder op.
"Tja, mooi makkelijk" hoor ik u denken, "als Schoonpapa aan het roer staat".
Olijf heeft Schoonpapa gekend. Een zeer aimabele heer maar ook een zakenman. F. zou z'n positie niet gekregen hebben als hij het niet waard was geweest. Per slot van rekening had Schoonpapa z'n hele hebben en houden in het bedrijf gestoken. Dat gooi je niet zomaar weg in een vlaag van nepotisme.
Intussen is Schoonpapa niet meer. Helaas. Hij wordt gemist.
Maar F. heeft het bedrijf schitterend overgenomen. Het is groter dan ooit, ze doen zaken met zowat de hele wereld èn nemen bedrijfjes in het buitenland over of gaan joint ventures aan over de Grote Plas.
Niet meteen iets wat je zou verwachten van een mènneke dat met moeite z'n middelbare school afmaakte.
En zo gebeurt het dat Olijf een biezondere bewondering heeft voor F. Niet alleen om z'n kunnen maar ook om z'n serene vriendschap. Een vriendschap waarin nix mòet.
Horen we elkaar een (half) jaar niet, dan is dat OK. Af en toe komt er een berichtje om ons aan te porren nog eens langs te komen. Of dat zij hierheen reizen. Als het gààt. Als het niet gaat, ook goed. We vinden wel een ander moment.
Z'n echtgenote, haar zuster en haar moeder kennen we ook. Allemaal geadopteerde familie. Zeer warme mensen. Oprechte.
...
Die ons aan het eind van het weekend bij "het laatste avondmaal" vragen om elkaar wat vaker te kunnen zien. Want goede vrienden mag je niet uit het oog verliezen.
Olijf zegt snel ja om niet te tonen dat het haar diep ontroert (maar ik ben het wél :))
Wanneer je een goed voorbeeld ziet, dan mag/moet je dat volgen lijkt me.
En dus... poetste Olijf dat het een lieve lust was.
En boekte dat werk-uitstapje dat ze al maanden voor zich uit schoof.
There's no time like the present is zowat het belangrijkste dat dit weekend me bijbracht.
Dat je momenten moet koesteren en kansen grijpen. Want voor je't weet, kan het te laat zijn.
Schoonpapa - il suocero - verloor de strijd tegen een plotse ziekte vóór hij met pensioen kon gaan en eindelijk de tijd zou hebben om met z'n geliefde vrouw alle uitstapjes te doen die ze hadden uitgesteld.
F. en zijn schoonfamilie hebben de waarde van het NU helemaal begrepen. Door een tragisch verlies maar goed... ze hebben het gesnopen. En gaven het nòg maar eens door aan Olijf en de haren.
En nu wat pix.
Samen zijn met hoedjes op (het was Carnavalweekend en Olijf ging op zolder champagneglazen zoeken, vond die niet maar stootte wel op de verzameling hoofdtooien... dingen die - tot mijn verbazing - iedereen met het grootste plezier opzette) :)
 |
| vrouwen op hun plaats :) |
 |
| De hoedjes gingen pas àf op het eind van de avond. NIET op Olijf's verzoek. Gewoon uit plezier :) |
 |
| Zondag Nieuwpoort. ZON! (en wind...) |
 | |
| Hondenbordje. 1 van m'n zwaktes :) |
 |
| klaar voor de zomer? |
 |
| "nogal" koud... |
 |
| Maandagochtend: terug naar huis :( |
donderdag 2 februari 2012
Mini-emo
Omdat een nieuwe zomer binnenkort voor de deur staat en omdat sommige mensen om foto's vragen (niet hier maar elders...ergens waarover ik hier beter niet schrijf), doorzoek ik op donderdagavond het archief van gerecupereerde gewiste foto's.
Slordig 48.000 zijn het er, alle rommel inclusief waarvan ik zelfs niet weet waarvan die vandaan komt.
Hoe dan ook, Olijf is op zoek naar specifieke foto's. Ongemerkt (en toch ook weer niet) begin ik alles te bekijken. Heel erg snel, dat wel, maar alles wordt bekeken.
Foto's van tijden waar ik een hele poos NIET naar kon kijken omdat de pijn alle schoonheid overheerste. Nu lukt dat wel. Al blijf ik niet lang (helemààl niet lang) stilstaan bij foto's met zijn gezicht op. Ik zie er nog amper liefde in. En misschien is dat goed. Dat de herinnering aan zijn graag zien nu heel domweg overschaduwd wordt door z'n manifeste onkunde om vol te houden wanneer hij "wat" kwijt was.
Want iemand die zo snel opgeeft zoals hij destijds deed... daarvan zeg ik nu: NIET bij blijven stilstaan.
Maar Olijf bleef wel stilstaan. Heel erg lang zelfs. Maar dat was nodig, merk ik nu. Om des te beter te weten hoe het absoluut niet moet.
Foto's van alle dagen, weken, maanden en jaren daarna. Schandalig vermagerd van al dat stilstaan. Pogingen ondernemend om het mooie in het leven terug te vinden, daar op het moment niet in slagend maar potverdorie heel hard doend alsof dat wel lukte, en nu..... weten dat het wél mooi was.
Foto's van m'n vader met één van de kleinkinderen op schoot, of aan de barbeque. Foto's van vriendin Ils die meeging naar Leggiuno, wij tweeën op een terras, op een boot, op een eiland. En Olijf met een glimlach op het gezicht. Eentje die "hoorde" maar niet gevoeld werd. Toen niet nee.
Vandaag wordt Olijf lekker warm bij al die herinneringen.
Of hoe wonden helen kunnen.
Niet terug naar voorheen, maar ànders. En zo hoort dat ook waarschijnlijk. Dat je nooit meer dezelfde wordt. Maar ook niet voorbij herstelling kapot gaat.
Alle foto's herinneren me aan gemengde tijden. Mooie die kapot gingen door verdriet. Andere mooie die niet beleefd werden door restanten van datzelfde verdriet.
Maar .... au fond.... allemaal mooie.
Neen, vandaag verschijnen de foto's niet online. Ooit misschien. Maar nu heb ik er nog zo'n 30.000 te doorbladeren.
We zijn er nog niet. Aan de nief patatten.
:)
Slordig 48.000 zijn het er, alle rommel inclusief waarvan ik zelfs niet weet waarvan die vandaan komt.
Hoe dan ook, Olijf is op zoek naar specifieke foto's. Ongemerkt (en toch ook weer niet) begin ik alles te bekijken. Heel erg snel, dat wel, maar alles wordt bekeken.
Foto's van tijden waar ik een hele poos NIET naar kon kijken omdat de pijn alle schoonheid overheerste. Nu lukt dat wel. Al blijf ik niet lang (helemààl niet lang) stilstaan bij foto's met zijn gezicht op. Ik zie er nog amper liefde in. En misschien is dat goed. Dat de herinnering aan zijn graag zien nu heel domweg overschaduwd wordt door z'n manifeste onkunde om vol te houden wanneer hij "wat" kwijt was.
Want iemand die zo snel opgeeft zoals hij destijds deed... daarvan zeg ik nu: NIET bij blijven stilstaan.
Maar Olijf bleef wel stilstaan. Heel erg lang zelfs. Maar dat was nodig, merk ik nu. Om des te beter te weten hoe het absoluut niet moet.
Foto's van alle dagen, weken, maanden en jaren daarna. Schandalig vermagerd van al dat stilstaan. Pogingen ondernemend om het mooie in het leven terug te vinden, daar op het moment niet in slagend maar potverdorie heel hard doend alsof dat wel lukte, en nu..... weten dat het wél mooi was.
Foto's van m'n vader met één van de kleinkinderen op schoot, of aan de barbeque. Foto's van vriendin Ils die meeging naar Leggiuno, wij tweeën op een terras, op een boot, op een eiland. En Olijf met een glimlach op het gezicht. Eentje die "hoorde" maar niet gevoeld werd. Toen niet nee.
Vandaag wordt Olijf lekker warm bij al die herinneringen.
Of hoe wonden helen kunnen.
Niet terug naar voorheen, maar ànders. En zo hoort dat ook waarschijnlijk. Dat je nooit meer dezelfde wordt. Maar ook niet voorbij herstelling kapot gaat.
Alle foto's herinneren me aan gemengde tijden. Mooie die kapot gingen door verdriet. Andere mooie die niet beleefd werden door restanten van datzelfde verdriet.
Maar .... au fond.... allemaal mooie.
Neen, vandaag verschijnen de foto's niet online. Ooit misschien. Maar nu heb ik er nog zo'n 30.000 te doorbladeren.
We zijn er nog niet. Aan de nief patatten.
:)
 |
| cluster12334508 heet de foto nu. Na reconstructie. Papà die keek naar het laatste werk dat hij liet uitvoeren. LIET uitvoeren want dit klusje was inmiddels te zwaar voor hem. 21/07/2009 |
woensdag 1 februari 2012
SA -tijn en -int Amour
een snel discount-bezoek tussen de middag voor broodnodige last-minute boodschappen (spaghetti-avond ten huize Olijf is opnieuw aangebroken) leveren me volgende observaties op.
In de aanbieding:
Olijf heeft vandaag een persoonlijke feestdag gehad.
Vlotte werkdag èn hervatting van de wekelijkse spaghetti.
Dat laatste lag enkele weken op ijs wegens een .... tja... een stevig misgelopen communicatie (om me maar eens eufemistisch uit te drukken).
Dat we - zussen, hun familie en Olijf - de draad weer oppikten met een air van "krommenaas", deed me deugd. Werkelijk deugd.
Voeg daaraan toe een stralende zon op weg terug van het werk (uurtje vroeger gestopt om het diner in goede banen te leiden) en de dag kon niet meer stuk.
Daar kan geen Valentijn aan tippen. Zelfs niet in een Satijnen nachtprulletje met een Saint-Amour in de linker- en een doos hartvormige chocolaatjes in de rechterhand.
Déze kinderhand is gauw gevuld. Met - zoals we "hier" plegen te zeggen - "ne nix".
Cincin :)
In de aanbieding:
- Satijnen nachtkleed. Ziet er redelijk luxueus uit en zelfs - mits enige fantasie - verleidelijk. Tot ik eens en voor altijd naga wat "Satijn" eigenlijk betekent....
96% Polyester en 4% Elastaan.
Satijn klinkt toch "voller" besluit ik :) - Fles Saint-Amour. Niet nader bestudeerd, maar het zou me verbazen mocht het veel meer zijn dan een rosé schuimwijntje van dubieus allure.
- Doosje chocolaatjes in een rode hartvormige doos.
Olijf heeft vandaag een persoonlijke feestdag gehad.
Vlotte werkdag èn hervatting van de wekelijkse spaghetti.
Dat laatste lag enkele weken op ijs wegens een .... tja... een stevig misgelopen communicatie (om me maar eens eufemistisch uit te drukken).
Dat we - zussen, hun familie en Olijf - de draad weer oppikten met een air van "krommenaas", deed me deugd. Werkelijk deugd.
Voeg daaraan toe een stralende zon op weg terug van het werk (uurtje vroeger gestopt om het diner in goede banen te leiden) en de dag kon niet meer stuk.
Daar kan geen Valentijn aan tippen. Zelfs niet in een Satijnen nachtprulletje met een Saint-Amour in de linker- en een doos hartvormige chocolaatjes in de rechterhand.
Déze kinderhand is gauw gevuld. Met - zoals we "hier" plegen te zeggen - "ne nix".
Cincin :)
woensdag 11 januari 2012
2012 wordt "mijn" jaar
Ik hoor het hem nog zeggen: "2010 wordt mijn jaar"
En dat wérd het ook. Met een handvol vrouwen die de revue passeerden een een ex-lief dat er was toen alles scheef liep.
2010 werd dus NIET zijn jaar.
Noch het mijne.
Dat 2011 òòk m'n jaar niet ging zijn, werd vrij snel duidelijk, maar ik blijf geloven dat ik me er redelijk doorheen geslagen heb.
En nu.... 2012 zag ik goed beginnen.
Omdat 2011 hoopvol eindigde. Met mama die alsmaar beter en strijdlustiger werd.
Maar soms ondoordachte dingen deed, zij het deels uit noodzaak.... omdat het niet anders kon.
...
En woorden veroorzaakte... waarschijnlijk zonder dat ze dat ooit zo bedoeld had.... maar wel met tijdelijk desastreuze gevolgen.
Ruzie. Woorden. Dingen die je niet wil doen of zeggen.
U begrijpt er nix van.
Troost u. Olijf binnen een (half) jaar ofzo, weet het òòk niet meer... omdat m'n geheugen, wanneer het op m'n familie aankomt, erg kort is.
Maar vanavond voelde ik de grond onder me wegzakken.
En besefte ik
dat 2012
waarschijnlijk nòg maar eens
NIET
mijn jaar wordt.
Pazienza.
Er komen nog andere jaren.
En dat wérd het ook. Met een handvol vrouwen die de revue passeerden een een ex-lief dat er was toen alles scheef liep.
2010 werd dus NIET zijn jaar.
Noch het mijne.
Dat 2011 òòk m'n jaar niet ging zijn, werd vrij snel duidelijk, maar ik blijf geloven dat ik me er redelijk doorheen geslagen heb.
En nu.... 2012 zag ik goed beginnen.
Omdat 2011 hoopvol eindigde. Met mama die alsmaar beter en strijdlustiger werd.
Maar soms ondoordachte dingen deed, zij het deels uit noodzaak.... omdat het niet anders kon.
...
En woorden veroorzaakte... waarschijnlijk zonder dat ze dat ooit zo bedoeld had.... maar wel met tijdelijk desastreuze gevolgen.
Ruzie. Woorden. Dingen die je niet wil doen of zeggen.
U begrijpt er nix van.
Troost u. Olijf binnen een (half) jaar ofzo, weet het òòk niet meer... omdat m'n geheugen, wanneer het op m'n familie aankomt, erg kort is.
Maar vanavond voelde ik de grond onder me wegzakken.
En besefte ik
dat 2012
waarschijnlijk nòg maar eens
NIET
mijn jaar wordt.
Pazienza.
Er komen nog andere jaren.
woensdag 4 januari 2012
Eén jaar
Bon.
Het is dus één jaar geleden sinds papà kwam te gaan.
Niet meteen een datum waar je naartoe leeft maar - we zijn maar mensen - die tegen wil en dank in je geheugen gegrift is... en waar je dus naartoe leeft.
Vorige week had ik de idee opgevat om op 4 januari "gewoon" thuis te blijven. Een dagje verlof nemen.
Na m'n eerste inventarisdag sinds m'n start bij deze werkgever kon ik dat dagje vrij best gebruiken. ALLES mag je me vragen, maar een inventaris maken van winkel én magazijn in een Kringwinkel (per definitie een mix van verkoopbare én weg te smijten spullen waar geen ènkele leveringsbon van bestaat).... kortom: een dag vullen met volstrekt zinloze tellingen is niet zo Olijf's ding.
Maar goed. Plichtsbewust als ik ben (ahèm :) ) dorst ik geen dag vrij te nemen op de gehate inventarisdag maar de dag nadien leek me om allerlei redenen prima te verantwoorden.
En zo geschiedde.
Dat Olijf met mamma een namiddag zou doorbrengen. Zomaar. In het MIDDEN van de week.
En mamma wou graag shoppen.
zucht.
Shoppen is nòg zo'n bezigheid die helemaal onderaan m'n lijstje favoriete bezigheden staat. Ik doe het zo zelden mogelijk en dan nog liefst alleen. Zodat anderen niet hoeven te wachten op Olijf wanneer ik het 50ste paar laarzen aantrek vooraleer te "investeren". En zodat Olijf geen uren hoeft te dralen aan overvolle pashokjes omdat compagnon van dienst twee armen vol kleren wil proberen.
Maarrrrrr, vandaag wàs een speciale dag en Olijf hàd mamma uitgenodigd om die samen door te brengen.
Dat mamma daarbij voor het eerst in een meer dan een jaar zèlf het initiatief nam om op zoek te gaan naar nieuwe kledij (zelfs al gebeurde dat aan het begin van de gehate koopjesperiode)... was eigenlijk schitterend nieuws. Ze had net zo goed in zak en as kunnen gaan zitten op deze vreselijke verjaardag.
Maar ze hàd wat, m'n mamma. Ze was zowaar vrolijk gezind toen ik haar een half uur te laat kwam oppikken (olijfnoot: voor één keer was het laattijdig arriveren eens NIET Olijf's fout).
Het parkeren ter plaatse was een ware nachtmerrie, no surprise there. Waardoor Olijf meteen naar de "verantwoordelijken" belde om te "vragen" of een latere terugkeer toegestaan was. Twee uurtjes om een hele garderobe samen te stellen (mamma is fysiek nog ongeveer de helft van wie ze een goed jaar geleden was)... twee uurtjes in volle koopjesperiode vond ik wat weinig. Vooràl omdat ik m'n moeder niet zenuwachtig wou maken omwille van iets onnozels als tijdsdruk.
De verpleegster aan de telefoon deed wat "moeilijk". Dat ze die toestemming strikt genomen niet mocht geven. Dat de dokter over zulke uitzonderingen moest beslissen. Stel dat er wat zou geBEUREN.
...
Waarna Olijf's assertiefste ego de kop opstak, vroeg wat er zoal zou kùnnen gebeuren tijdens een paar uurtjes extra shoppen in een overdekt complex, zei dat ik er wel voor zou zorgen dat ze haar avondmaal kreeg en voor de goede maat toevoegde dat IK de verantwoordelijkheid volledig op me nam.
De verpleegster vond dat ik dat maar moest doen, de verantwoordelijkheid nemen.
Was ik volledig mee akkoord.....
Hierna volgde nog een gepiqueerde opmerking van Olijf, een beleefde maar niet echt welgemeende groet en het gesprek was afgelopen.
En toen.... begon het shoppen. Heel eenvoudig eigenlijk. In mamma's favoriete winkel. Ruim twee uren lang paste ze zonder verpinken het ene vestje na het andere truitje. Onvermoeibaar. En blij. En tevreden met wat ze zag.
Méér wou ik niet zien. Een moeder die haar levenslust langzaam maar zeker terugvond.
Daar kon geen ènkel geërgerd gesprek met een regelneef tegenop.
Moeder was blij en Olijf was blij. Met pijnlijke voeten na twee uren wachten aan het pashokje...maar blij :)
Nadien volgde nog een hapje en zowaar een bezoek aan een knutselwinkel omdat moeder een nieuw soort sjaal wil leren breien. "Ze wordt weer creatief" dacht ik. En wéérom blij. Zonder meer. Het mooiste nieuwjaarskado.
Bij terugkeer werden moeder en Olijf opgevangen door een verzorgster. Niet door de hoofdverpleegster die ik eerder aan de lijn had gehad. Ze zàt er wel, met de rug naar ons toegekeerd, maar vertikte het om zich om te draaien.
Het gevreesde tikje op de vingers volgde niet.
Althans.... niet op het moment dat Olijf aanwezig was.....
Juffrouw Hoofdverpleegster deed exàct wat Olijf had gevreesd: de willoze patiënt onder handen nemen nadat de dochter uit het zicht verdwenen was. En dàt kan ik niet hebben. Nog minder dan een dagje zinloos inventariseren.
Gelukkig - zo hoorde ik later aan de telefoon - had moeder zich kranig gehouden. Ze had gelògen :)
In onze voorbereiding van Hoofdverpleegster's verwachtte laffe aanpak had ik haar gevraagd zich te houden aan volgende statement. "Ik kon niet horen wat m'n dochter met u aan de telefoon besprak en overigens ben ik niet verantwoordelijk voor wat zij al dan niet tegen u heeft gezegd".
Wat dàt betreft, heeft m'n mamma zich van haar moedigste kant laten zien. Ze liet zich geen schuldgevoel aanpraten door een persoon die - laat ons dit even niet vergeten - alle macht heeft over haar vaak monddode patiënten.
Olijf was - m'n allermooiste kant is dit, let u even goed op - ziedend van woede dat het mens de kans niet greep om haar ongenoegen persoonlijk met mij te bespreken. Liever dan dat wendde ze zich tot de persoon die voor haar dagelijks leven van haar afhankelijk is. Hoe, in godsnaam HOE, dacht ze daarmee iets op te lossen?
Bovendien - en op dit punt heeft m'n bloed het kookpunt al lang overschreden - bleek dat de dames verpleegkundigen in een gezamenlijke inspanning fijntjes hadden vergeten om één van haar medicijnen bij te bestellen. Zo'n akkefietje wordt niet verteld aan de "naasten"....
Bijkomend kreeg mamma 's avonds een medicijn in de handen gestopt dat niet voor haar bestemd was... een aspirientje of iets "straffers"... wie zal het zeggen?... Oók niet het loggen waard, zo blijkt.
En tenslotte vernam ik dat de dokter - uw weet wel: degene die zou moeten beslissen over uitzonderlijke uitstapjes - ..... een weekje met vakantie is. In m'n ergste nachtmerrie was de plaatsvervangende verantwoordelijke dokter "dus" diegene die vorig jaar een levensgevaarlijke dosis medicijnen voorschreef aan Olijf's ma, nadat ze (dit was haar punt van verdediging...) het dossier diagonaal had doorgenomen. Een detail dat wij, liefhebbende familie, omwille van de lieve vrede NIET publiek hebben gemaakt. Zelfs niet aanhangig.
Ik hoor het grààg hoor, preken over verantwoordelijkheid.
....
De strijder in Olijf heeft zin om eens een hartig woordje te spreken met de Hoofdverpleegkundige. Over foutjes en (on)waarschijnlijkheden. En over moed of z'n tegenhanger. Om nog te zwijgen van projectie.
Maar m'n mamma is nog steeds afhankelijk van de "goede" zorgen van het personeel.
Dus zwijg ik. (ik haat het maar ik zwijg)
En beperk me voor de rest van de avond en de week tot het contentement dat ik voelde toen m'n moeder voor het eerst sinds lang weer lachte.
En loog :)
Ze lóóg! De hemel zij geprijsd!!!!!!! :):):)
M'n moeder loog... tralalalalaaaaaaaaaa
Papà - ik weet het zéker - zweefde boven ons en lachte gelukzalig mee :)
Het is dus één jaar geleden sinds papà kwam te gaan.
Niet meteen een datum waar je naartoe leeft maar - we zijn maar mensen - die tegen wil en dank in je geheugen gegrift is... en waar je dus naartoe leeft.
Vorige week had ik de idee opgevat om op 4 januari "gewoon" thuis te blijven. Een dagje verlof nemen.
Na m'n eerste inventarisdag sinds m'n start bij deze werkgever kon ik dat dagje vrij best gebruiken. ALLES mag je me vragen, maar een inventaris maken van winkel én magazijn in een Kringwinkel (per definitie een mix van verkoopbare én weg te smijten spullen waar geen ènkele leveringsbon van bestaat).... kortom: een dag vullen met volstrekt zinloze tellingen is niet zo Olijf's ding.
Maar goed. Plichtsbewust als ik ben (ahèm :) ) dorst ik geen dag vrij te nemen op de gehate inventarisdag maar de dag nadien leek me om allerlei redenen prima te verantwoorden.
En zo geschiedde.
Dat Olijf met mamma een namiddag zou doorbrengen. Zomaar. In het MIDDEN van de week.
En mamma wou graag shoppen.
zucht.
Shoppen is nòg zo'n bezigheid die helemaal onderaan m'n lijstje favoriete bezigheden staat. Ik doe het zo zelden mogelijk en dan nog liefst alleen. Zodat anderen niet hoeven te wachten op Olijf wanneer ik het 50ste paar laarzen aantrek vooraleer te "investeren". En zodat Olijf geen uren hoeft te dralen aan overvolle pashokjes omdat compagnon van dienst twee armen vol kleren wil proberen.
Maarrrrrr, vandaag wàs een speciale dag en Olijf hàd mamma uitgenodigd om die samen door te brengen.
Dat mamma daarbij voor het eerst in een meer dan een jaar zèlf het initiatief nam om op zoek te gaan naar nieuwe kledij (zelfs al gebeurde dat aan het begin van de gehate koopjesperiode)... was eigenlijk schitterend nieuws. Ze had net zo goed in zak en as kunnen gaan zitten op deze vreselijke verjaardag.
Maar ze hàd wat, m'n mamma. Ze was zowaar vrolijk gezind toen ik haar een half uur te laat kwam oppikken (olijfnoot: voor één keer was het laattijdig arriveren eens NIET Olijf's fout).
Het parkeren ter plaatse was een ware nachtmerrie, no surprise there. Waardoor Olijf meteen naar de "verantwoordelijken" belde om te "vragen" of een latere terugkeer toegestaan was. Twee uurtjes om een hele garderobe samen te stellen (mamma is fysiek nog ongeveer de helft van wie ze een goed jaar geleden was)... twee uurtjes in volle koopjesperiode vond ik wat weinig. Vooràl omdat ik m'n moeder niet zenuwachtig wou maken omwille van iets onnozels als tijdsdruk.
De verpleegster aan de telefoon deed wat "moeilijk". Dat ze die toestemming strikt genomen niet mocht geven. Dat de dokter over zulke uitzonderingen moest beslissen. Stel dat er wat zou geBEUREN.
...
Waarna Olijf's assertiefste ego de kop opstak, vroeg wat er zoal zou kùnnen gebeuren tijdens een paar uurtjes extra shoppen in een overdekt complex, zei dat ik er wel voor zou zorgen dat ze haar avondmaal kreeg en voor de goede maat toevoegde dat IK de verantwoordelijkheid volledig op me nam.
De verpleegster vond dat ik dat maar moest doen, de verantwoordelijkheid nemen.
Was ik volledig mee akkoord.....
Hierna volgde nog een gepiqueerde opmerking van Olijf, een beleefde maar niet echt welgemeende groet en het gesprek was afgelopen.
En toen.... begon het shoppen. Heel eenvoudig eigenlijk. In mamma's favoriete winkel. Ruim twee uren lang paste ze zonder verpinken het ene vestje na het andere truitje. Onvermoeibaar. En blij. En tevreden met wat ze zag.
Méér wou ik niet zien. Een moeder die haar levenslust langzaam maar zeker terugvond.
Daar kon geen ènkel geërgerd gesprek met een regelneef tegenop.
Moeder was blij en Olijf was blij. Met pijnlijke voeten na twee uren wachten aan het pashokje...maar blij :)
Nadien volgde nog een hapje en zowaar een bezoek aan een knutselwinkel omdat moeder een nieuw soort sjaal wil leren breien. "Ze wordt weer creatief" dacht ik. En wéérom blij. Zonder meer. Het mooiste nieuwjaarskado.
Bij terugkeer werden moeder en Olijf opgevangen door een verzorgster. Niet door de hoofdverpleegster die ik eerder aan de lijn had gehad. Ze zàt er wel, met de rug naar ons toegekeerd, maar vertikte het om zich om te draaien.
Het gevreesde tikje op de vingers volgde niet.
Althans.... niet op het moment dat Olijf aanwezig was.....
Juffrouw Hoofdverpleegster deed exàct wat Olijf had gevreesd: de willoze patiënt onder handen nemen nadat de dochter uit het zicht verdwenen was. En dàt kan ik niet hebben. Nog minder dan een dagje zinloos inventariseren.
Gelukkig - zo hoorde ik later aan de telefoon - had moeder zich kranig gehouden. Ze had gelògen :)
In onze voorbereiding van Hoofdverpleegster's verwachtte laffe aanpak had ik haar gevraagd zich te houden aan volgende statement. "Ik kon niet horen wat m'n dochter met u aan de telefoon besprak en overigens ben ik niet verantwoordelijk voor wat zij al dan niet tegen u heeft gezegd".
Wat dàt betreft, heeft m'n mamma zich van haar moedigste kant laten zien. Ze liet zich geen schuldgevoel aanpraten door een persoon die - laat ons dit even niet vergeten - alle macht heeft over haar vaak monddode patiënten.
Olijf was - m'n allermooiste kant is dit, let u even goed op - ziedend van woede dat het mens de kans niet greep om haar ongenoegen persoonlijk met mij te bespreken. Liever dan dat wendde ze zich tot de persoon die voor haar dagelijks leven van haar afhankelijk is. Hoe, in godsnaam HOE, dacht ze daarmee iets op te lossen?
Bovendien - en op dit punt heeft m'n bloed het kookpunt al lang overschreden - bleek dat de dames verpleegkundigen in een gezamenlijke inspanning fijntjes hadden vergeten om één van haar medicijnen bij te bestellen. Zo'n akkefietje wordt niet verteld aan de "naasten"....
Bijkomend kreeg mamma 's avonds een medicijn in de handen gestopt dat niet voor haar bestemd was... een aspirientje of iets "straffers"... wie zal het zeggen?... Oók niet het loggen waard, zo blijkt.
En tenslotte vernam ik dat de dokter - uw weet wel: degene die zou moeten beslissen over uitzonderlijke uitstapjes - ..... een weekje met vakantie is. In m'n ergste nachtmerrie was de plaatsvervangende verantwoordelijke dokter "dus" diegene die vorig jaar een levensgevaarlijke dosis medicijnen voorschreef aan Olijf's ma, nadat ze (dit was haar punt van verdediging...) het dossier diagonaal had doorgenomen. Een detail dat wij, liefhebbende familie, omwille van de lieve vrede NIET publiek hebben gemaakt. Zelfs niet aanhangig.
Ik hoor het grààg hoor, preken over verantwoordelijkheid.
....
De strijder in Olijf heeft zin om eens een hartig woordje te spreken met de Hoofdverpleegkundige. Over foutjes en (on)waarschijnlijkheden. En over moed of z'n tegenhanger. Om nog te zwijgen van projectie.
Maar m'n mamma is nog steeds afhankelijk van de "goede" zorgen van het personeel.
Dus zwijg ik. (ik haat het maar ik zwijg)
En beperk me voor de rest van de avond en de week tot het contentement dat ik voelde toen m'n moeder voor het eerst sinds lang weer lachte.
En loog :)
Ze lóóg! De hemel zij geprijsd!!!!!!! :):):)
M'n moeder loog... tralalalalaaaaaaaaaa
Papà - ik weet het zéker - zweefde boven ons en lachte gelukzalig mee :)
zondag 20 november 2011
Moffen en ooievaars
Net nu het er op lijkt dat de meeste mensen "de" oorlog ver genoeg achter zich hebben gelaten (de meeste levenden hebben hem enkel meegemaakt door verhalen van (intussen over-)grootouders), komen de Duitsers met dit.
Ik persoonlijk kan m'n oren niet geloven.
"Duitsland heeft beslist belasting te heffen op het pensioen dat mensen hebben ontvangen tengevolge van hun dwangarbeid tijdens de oorlog. In binnen- en buitenland."
Nuchter gezien noem je dat "het geld halen waar je het halen kan", zeker nu het crisis is.
Menselijk gezien noem je dat een schaamtelijke strategie, in de ogen van een simpel mens als Olijf dan toch.
Net nu een belangrijk deel van de wereldbevolking het over z'n hart krijgt om Duitsland niet altijd en meteen te verbinden met massamoord ten behoeve van een megalomane gek.... net nu - ik geef het even mee - dat "Mof" niet meer zo vaak te horen is..... gaan ze
in binnen-
én buitenland
belastingen heffen
op pensioenen
die voortkomen uit
de DWANGARBEID
tijdens de oorlog.
Met terugwerkende kracht.
Ook..
bij weduwen
van die dwangarbeiders van destijds.
Met een overlevingspensioen.
Je moet het maar in je hoofd halen om dit te bedenken
laat staan het over je lippen te krijgen (wie stelde dit voor het eerst voor in Kamer, Senaat of weet ik veel waar je zoiets luidop in de micro zegt?)
laat staan dat internationaal uit te vaardigen
laat staan daarmee zelfs het wettelijk récht te hebben om dat te eisen.
Want,
voor de goede verstaander...
als je denkt "den duts" te snel af te zijn door eenvoudigweg NIET te betalen
dan keren ze gewoon terug met een belasting op een schatting van je ontvangen pensioenen.
Met terugwerkende kracht.
Ik ben eerlijk en geef niet zonder schaamrood toe....
M'n eerste gedacht was "vuile moffen".
........
Niet alles vandaag was lelijk.
Aamof.... het meeste was mooi.
Zoals de eerste avond met m'n moeder bij haar thuis. Avond. Nacht. Thuis. Met haardvuur. Echt haardvuur met echt hout en echte vonken.
Een mijlpaal. Voorlopig.
Het schaaltje dat ik vond. Van papà aan mamma of omgekeerd,een leven geleden,.... ik vergeet het steeds.
en vogels op lantaarnpalen. 's Ochtends. Nogal grote. Vogels. De lantaarnpalen waren van normaal formaat. Groot maar normaal.
Ik dacht aan de Kraanvogels waarover eerder deze week één en ander te doen was. Maar het bleken "gewone" ooievaars.
En ik stopte. Om te kieken. Waardoor ik te laat kwam voor werk. Maar dat was niet erg.
De duitsers vind ik vandaag even schoften.
Maar al de rest was goed.
Ik persoonlijk kan m'n oren niet geloven.
"Duitsland heeft beslist belasting te heffen op het pensioen dat mensen hebben ontvangen tengevolge van hun dwangarbeid tijdens de oorlog. In binnen- en buitenland."
Nuchter gezien noem je dat "het geld halen waar je het halen kan", zeker nu het crisis is.
Menselijk gezien noem je dat een schaamtelijke strategie, in de ogen van een simpel mens als Olijf dan toch.
Net nu een belangrijk deel van de wereldbevolking het over z'n hart krijgt om Duitsland niet altijd en meteen te verbinden met massamoord ten behoeve van een megalomane gek.... net nu - ik geef het even mee - dat "Mof" niet meer zo vaak te horen is..... gaan ze
in binnen-
én buitenland
belastingen heffen
op pensioenen
die voortkomen uit
de DWANGARBEID
tijdens de oorlog.
Met terugwerkende kracht.
Ook..
bij weduwen
van die dwangarbeiders van destijds.
Met een overlevingspensioen.
Je moet het maar in je hoofd halen om dit te bedenken
laat staan het over je lippen te krijgen (wie stelde dit voor het eerst voor in Kamer, Senaat of weet ik veel waar je zoiets luidop in de micro zegt?)
laat staan dat internationaal uit te vaardigen
laat staan daarmee zelfs het wettelijk récht te hebben om dat te eisen.
Want,
voor de goede verstaander...
als je denkt "den duts" te snel af te zijn door eenvoudigweg NIET te betalen
dan keren ze gewoon terug met een belasting op een schatting van je ontvangen pensioenen.
Met terugwerkende kracht.
Ik ben eerlijk en geef niet zonder schaamrood toe....
M'n eerste gedacht was "vuile moffen".
........
Niet alles vandaag was lelijk.
Aamof.... het meeste was mooi.
Zoals de eerste avond met m'n moeder bij haar thuis. Avond. Nacht. Thuis. Met haardvuur. Echt haardvuur met echt hout en echte vonken.
Een mijlpaal. Voorlopig.
Het schaaltje dat ik vond. Van papà aan mamma of omgekeerd,een leven geleden,.... ik vergeet het steeds.
en vogels op lantaarnpalen. 's Ochtends. Nogal grote. Vogels. De lantaarnpalen waren van normaal formaat. Groot maar normaal.
Ik dacht aan de Kraanvogels waarover eerder deze week één en ander te doen was. Maar het bleken "gewone" ooievaars.
En ik stopte. Om te kieken. Waardoor ik te laat kwam voor werk. Maar dat was niet erg.
De duitsers vind ik vandaag even schoften.
Maar al de rest was goed.
dinsdag 15 november 2011
Ice Ice Baby
Olijf liet zich vanochtend verrassen door het ijs.
De garage - hoewel al gedeeltelijk opgeruimd - is nog niet klaar om de auto te "ontvangen". De auto stond dus buiten. Helemaal bevroren.
Onwil om te beginnen krabben (antivries moet het toch òòk kunnen?) maakte dat ik enkele minuten te laat op het werk arriveerde. Bon ja. Gebeurt.
Onderweg naar de andere werkvloer vond ik het nodig enkele keren halt te houden.
Voor dit.
En verder is er nix te melden :)
Behalve dat Olijf te lui en te moe is om de pleisterwerken vandaag verder te zetten.
En dat petekindje E met haar koor in de krant en op youtube verscheen.... maar daar mag ik nix van tonen. Petekindje mocht tussendoor wat solo-en en dat deed ze helemaal niet slecht --> Olijf is een heel fiere tante :):):)
Om de dag "in schoonheid" te eindigen, geeft Olijf zich vanavond over aan een chick flick op TV. Met een beetje geluk slaap ik vóór het einde :)
Tot dusver deze lezing.
De garage - hoewel al gedeeltelijk opgeruimd - is nog niet klaar om de auto te "ontvangen". De auto stond dus buiten. Helemaal bevroren.
Onwil om te beginnen krabben (antivries moet het toch òòk kunnen?) maakte dat ik enkele minuten te laat op het werk arriveerde. Bon ja. Gebeurt.
Onderweg naar de andere werkvloer vond ik het nodig enkele keren halt te houden.
Voor dit.
 |
| Alweer te lui om photostich nog te photoshoppen. Kijk maar even voorbij de naden :) |
 |
| koeden |
En verder is er nix te melden :)
Behalve dat Olijf te lui en te moe is om de pleisterwerken vandaag verder te zetten.
En dat petekindje E met haar koor in de krant en op youtube verscheen.... maar daar mag ik nix van tonen. Petekindje mocht tussendoor wat solo-en en dat deed ze helemaal niet slecht --> Olijf is een heel fiere tante :):):)
Om de dag "in schoonheid" te eindigen, geeft Olijf zich vanavond over aan een chick flick op TV. Met een beetje geluk slaap ik vóór het einde :)
Tot dusver deze lezing.
vrijdag 11 november 2011
San Martino
Speciale datum vandaag.
Voor heel de wereld, omwille van een handvol cijfers. 11-11-11.
Voor Olijf en haar familie is vandaag ook een speciale dag.
Papà zou - mocht hij dit jaar gehaald hebben - 74 zijn geworden.
Vorige week hadden de zussen en Olijf het plan opgevat om van 11 november een herdenkingsdag te maken. Allerzielen hadden we al gehad, mét tijdig geplaatste grafsteen. "Verjaardag" kon wat morbide worden. Maar samenkomen met de hele familie om gezamenlijk nog even aan hem te denken, leek ons te doen.
Mamma zag er verrassend goed uit vanochtend toen ik haar ging halen. In de auto begon ze meteen te herdenken.
"Vandaag is het exact 50 jaar geleden dat papà voor de eerste keer naar België kwam om me te bezoeken" begon ze. En toen volgde de rest van haar verhaal.... dat ik natuurlijk al ken... maar ik liet haar vertellen.
Mamma was dochter van een jonge (en best wel strenge) weduwe. Dat dochterlief op vakantie een Italiaan had leren kennen was allemaal fijn en wel .... tot die vreemdeling naar België wilde komen... om hààr dochter te bezoeken. Dan moest het wel "serieuzer" zijn dan wat ze tot dan toe gedacht had.
Voor zover Olijf weet, waren er voorheen al wat handjes gehouden en zelfs een zoen uitgewisseld
"Och néééé.... een zoen?.....Van vèr!" had moeder gezegd in een poging om haar jeugdige vrijerij te minimaliseren. Meisjes in die tijd waren vroom en braaf... of dat moeten we dan maar geloven... maar een zoen van vèr, tenzij het een handzoen was, bestaat in mijn woordenboek niet.
Dus gaf ze toe dat lippen elkaar wel geraakt hadden.
In m'n hoofd haalde ik beelden boven van m'n ouders zoals ze vroeger waren en "zag" ik hen in ZwartWit kuise zoentjes uitwisselen en idyllische wandelingen maken in Duitse landschappen.
Jonge G - toen was hij nog geen papà en had hij hoogstens een hoop of vermoeden dat hij dat ooit zou worden - was 23 toen hij de idee opvatte om dat Belgisch meisje te gaan bezoeken bij haar thuis... bij haar moeder.... die geen vreemdeling in huis wilde.
Jonge J - toen nog braaf maar óók een beetje rebels voor haar tijd - had zich al lange tijd in allerlei bochten gewrongen om het bezoekje van haar "vrijer" uit te stellen... net omwille van haar strenge moeder.
Maar G. - een jonge man met een missie (jagen was toen nog "in", geloof ik) - liet zich niet afpoeieren en bleef aandringen. Stel u voor... destijds gebeurde alles nog per brief....Prior-Post bestond niet, dus dat was weken wachten tussen "gedurfde" voorstellen en daaropvolgende antwoorden.
J, die intussen geen smoesjes meer kon verzinnen om het tempo af te remmen, stelde 11 november voor. "Dan is het feestdag" liet ze hem weten. "Ik heb dan vrij. Misschien is dàt een geschikte dag?"
"Wat een toeval" antwoordde G "die dag is toevallig ook m'n verjaardag".
En zo geschiedde.... dat de jonge G, gastarbeider in Duitsland, z'n 24ste verjaardag kwam vieren in België....
All the rest is history. Toekomstige schoonmoeder die de vreemdeling niet alleen leerde aanvaarden maar zelfs van hem ging houden (hij was één van de laatsten om wie ze vroeg op haar sterfbed), 3 dochters werden geboren en hij heeft hard gewerkt om z'n vrouw en kinderen een goede toekomst te bieden.
En dat alles omdat hij niet opgaf toen z'n Belgisch vriendinnetje hem probeerde af te remmen...
11 november is ook de herdenkingsdag van San Martino, de dag waarop sinds oudsher de vino novello, de nieuwe wijn van de laatste oogst wordt geopend en geproefd.
Papà's tweede naam was naar Italiaanse traditie de naam van de heilige van de dag. G Martino dus.
In Italië is het nooit een officiële feestdag geweest zoals bij ons.
Dikke meevaller voor hem dus dat hij, eens in België, altijd vrij had op z'n verjaardag.... hoewel hij niet zo'n verjaardagvierder was. Geen kadootjes voor hem of, als we het ècht niet konden laten, dan graag iets nuttigs. Werkmateriaal bijvoorbeeld. Een boormachine. Of een cirkelzaag. Zodat hij alles zèlf kon doen.
Vandaag zaten we met z'n twaalven aan tafel. Vorig jaar waren dat er nog dertien.
We hebben aan hem gedacht, een paar verhaaltjes verteld en het glas op hem geheven. Geen uitbundig gelach maar ook geen tranen. Het was mooi zoals het was.
Voor heel de wereld, omwille van een handvol cijfers. 11-11-11.
Voor Olijf en haar familie is vandaag ook een speciale dag.
Papà zou - mocht hij dit jaar gehaald hebben - 74 zijn geworden.
Vorige week hadden de zussen en Olijf het plan opgevat om van 11 november een herdenkingsdag te maken. Allerzielen hadden we al gehad, mét tijdig geplaatste grafsteen. "Verjaardag" kon wat morbide worden. Maar samenkomen met de hele familie om gezamenlijk nog even aan hem te denken, leek ons te doen.
Mamma zag er verrassend goed uit vanochtend toen ik haar ging halen. In de auto begon ze meteen te herdenken.
"Vandaag is het exact 50 jaar geleden dat papà voor de eerste keer naar België kwam om me te bezoeken" begon ze. En toen volgde de rest van haar verhaal.... dat ik natuurlijk al ken... maar ik liet haar vertellen.
Mamma was dochter van een jonge (en best wel strenge) weduwe. Dat dochterlief op vakantie een Italiaan had leren kennen was allemaal fijn en wel .... tot die vreemdeling naar België wilde komen... om hààr dochter te bezoeken. Dan moest het wel "serieuzer" zijn dan wat ze tot dan toe gedacht had.
Voor zover Olijf weet, waren er voorheen al wat handjes gehouden en zelfs een zoen uitgewisseld
"Och néééé.... een zoen?.....Van vèr!" had moeder gezegd in een poging om haar jeugdige vrijerij te minimaliseren. Meisjes in die tijd waren vroom en braaf... of dat moeten we dan maar geloven... maar een zoen van vèr, tenzij het een handzoen was, bestaat in mijn woordenboek niet.
Dus gaf ze toe dat lippen elkaar wel geraakt hadden.
In m'n hoofd haalde ik beelden boven van m'n ouders zoals ze vroeger waren en "zag" ik hen in ZwartWit kuise zoentjes uitwisselen en idyllische wandelingen maken in Duitse landschappen.
Jonge G - toen was hij nog geen papà en had hij hoogstens een hoop of vermoeden dat hij dat ooit zou worden - was 23 toen hij de idee opvatte om dat Belgisch meisje te gaan bezoeken bij haar thuis... bij haar moeder.... die geen vreemdeling in huis wilde.
Jonge J - toen nog braaf maar óók een beetje rebels voor haar tijd - had zich al lange tijd in allerlei bochten gewrongen om het bezoekje van haar "vrijer" uit te stellen... net omwille van haar strenge moeder.
Maar G. - een jonge man met een missie (jagen was toen nog "in", geloof ik) - liet zich niet afpoeieren en bleef aandringen. Stel u voor... destijds gebeurde alles nog per brief....Prior-Post bestond niet, dus dat was weken wachten tussen "gedurfde" voorstellen en daaropvolgende antwoorden.
J, die intussen geen smoesjes meer kon verzinnen om het tempo af te remmen, stelde 11 november voor. "Dan is het feestdag" liet ze hem weten. "Ik heb dan vrij. Misschien is dàt een geschikte dag?"
"Wat een toeval" antwoordde G "die dag is toevallig ook m'n verjaardag".
En zo geschiedde.... dat de jonge G, gastarbeider in Duitsland, z'n 24ste verjaardag kwam vieren in België....
All the rest is history. Toekomstige schoonmoeder die de vreemdeling niet alleen leerde aanvaarden maar zelfs van hem ging houden (hij was één van de laatsten om wie ze vroeg op haar sterfbed), 3 dochters werden geboren en hij heeft hard gewerkt om z'n vrouw en kinderen een goede toekomst te bieden.
En dat alles omdat hij niet opgaf toen z'n Belgisch vriendinnetje hem probeerde af te remmen...
11 november is ook de herdenkingsdag van San Martino, de dag waarop sinds oudsher de vino novello, de nieuwe wijn van de laatste oogst wordt geopend en geproefd.
Papà's tweede naam was naar Italiaanse traditie de naam van de heilige van de dag. G Martino dus.
In Italië is het nooit een officiële feestdag geweest zoals bij ons.
Dikke meevaller voor hem dus dat hij, eens in België, altijd vrij had op z'n verjaardag.... hoewel hij niet zo'n verjaardagvierder was. Geen kadootjes voor hem of, als we het ècht niet konden laten, dan graag iets nuttigs. Werkmateriaal bijvoorbeeld. Een boormachine. Of een cirkelzaag. Zodat hij alles zèlf kon doen.
Vandaag zaten we met z'n twaalven aan tafel. Vorig jaar waren dat er nog dertien.
We hebben aan hem gedacht, een paar verhaaltjes verteld en het glas op hem geheven. Geen uitbundig gelach maar ook geen tranen. Het was mooi zoals het was.
 |
| toch iets wat kon doorgaan voor verjaardagstaart... |
 |
| correct, u telt er maar 10. Eentje kiekt (yours truly) en eentje zat waarschijnlijk bij z'n pc. |
 |
| Laaghangende vleugels....een (b)engeltje in huis? |
Met z'n vieren maakten we na het eten een ommetje. Laagstaande zon, schaapjes, weiden, wandelpaden. Even dacht ik "hier ontbreekt er eentje". Maar hij was erbij. In m'n hoofd.
Abonneren op:
Posts (Atom)