Het schrijven valt me zwaar het laatste jaar. U merkt dat ongetwijfeld. Ik merk dat ook.
Regelmatig blijf ik me afvragen hoe dat komt.
Interesseert niets me nog?
Nee, dat is het niet. Ik zie, hoor en observeer en denk er vaak het mijne van. Er wàren tijden dat ik me naar de pc haastte om "het mijne" ook meteen wereldkundig te maken. Dat gebeurt nu niet zo vaak meer.
Het zou kunnen - zo voelt het althans vaak genoeg - dat het tot me doordringt dat het verkondigen van mijn mening niet bepaald iets is waar de wereld op zit te wachten. Het zou kunnen.
Het zou óók kunnen dat me duidelijk wordt dat vele andere denkers en schrijvers zó veel intelligenter en diepgaander argumenten weten aan te halen dan ik ooit zal kunnen. En dat zwijgen dan inderdaad gouder is dan zilver.
Maar dàt zijn blijken van persoonlijke twijfel en die moet ik maar in m'n eentje uitdokteren.
Ach ja, om te vermijden dat ik verval in valse bescheidenheid: complimentjes links en rechts (niet politiek bedoeld) strelen m'n steeds sarcastischer wordend ego nog éven hard als vroeger. Om één of andere reden zijn er mensen die "me" graag lezen. En dat vind ik fijn. En hoor ik graag. Ik zou liegen als ik zei dat het me koud liet.
Nee nee, het maakt me warm. Zelfs al ìs dat op compleet narcistische wijze :) :) :)
Maar goed.... weer afgeweken.
Zijn er geen blogwaardige onderwerpen?
..... Are you kidding me??????
Tùùùùùùùùùùùrlijk zijn die er. Meer dan genoeg. Zowel op persoonlijk, lokaal, regionaal als internationaal vlak. Onderwerpen bij de vleet. Allemaal perfect becommentarieerbaar ook.
Ik vraag me enkel af of mijn mening - alweer - iets wezenlijks gaat veranderen aan het onderwerp. Zelfs iets onwezenlijks gaat het niet veranderen.
... maar ook dàt is van ondergeschikt belang.
Het is.... denk ik.... dat er zo véél dingen gebeuren. En ik er te vààk iets over denk. ... dat ik niet meer kiezen kan. En door het gedachtenbos geen bomen meer zie.
Zoiets dus.
Maar goed.........
Waarom dan deze titel?
Waarschijnlijk wou ik u even shockeren. Of zo.
Of een kapstok hebben om te beginnen zeuren.
"Do you poop enough?" is één van de onderwerptitels die ik in mijn mailbox vind. Nu ja... niet echt in mijn mailbox. Een filter heeft deze mail en andere van dat soort al automatisch naar de ongewenste onderwerpen verwezen, maar ik kijk alles graag nog even na vooraleer de zaak definitief naar de verdoemenis te deleten. Het durft wel eens te gebeuren dat een online-registratie (voor een receptenblog!!!! - de datingsites liggen al jàren achter me :) :) ) per ongeluk in de Ongewenste Mails verzeilt wegens nog niet gekende afzender. Vandaar m'n check and doublecheck :)
Iemand is dus bekommerd om m'n stoelgang. En hoewel de bekommernis op zich me wel kan flatteren, ga ik niet verder op onderzoek door de mail te lezen. Hij/zij zal me wel met alle graagte een obscuur pilletje of poedertje willen aansmeren om m'n dagelijkse toiletgang te verbeteren. ... mocht dat al nodig zijn... :)
Iemand anders wil me graag - psssst! Listen to me very carefully. I shall say this only once! - inschakelen om een transactie van $24,500,000.00 af te handelen. Ook hier voel ik me alweer diep geroerd door de blijk van vertrouwen want, let's face it.... twentyfour and a half million USDollars is gene kattepis eh. En tòch denken deze mensen dat ik niet zomaar met hun deel van de buit zal gaan lopen als - wat zeg ik? - WANNEER ik hen assisteer.
Toch maar verwijderen. Ik heb zoveel geld niet vandoen. En geld maakt niet gelukkig zegt men. Plus ik heb een gat in m'n hand, waardoor ik al die poen niet alleen razendsnel zou verkwisten..... ik zou waarschijnlijk in de goot belanden. Want dat schijnen sommige Lotto-winnaars standaard te doen: zò slecht met die plots enorme som omgaan dat ze na enkele jaren berooider af zijn dan vóór het winnen van de Lotto.
Dus neen... voor m'n eigen goed bedank ik virtueel voor de eer.
And I move on.
naar de vraag of (I) Want him to beg to love me forever?
En ik me afvraag waaròm iemand in G*dsnaam zou willen dat een ander persoon voor eeuwig en altijd zou smeken om te worden liefgehad.
Ok, toegegeven. Dit soort mails bereikt (net niet meer) m'n mailbox omdat ik in het verleden wel eens wat nieuwsbrieven ontving van "experts" die me gingen vertellen hoe ik beter in het liefdesleven kon staan. Vermits het mijne onbestaande was. En nog steeds is. Maar... het kan me voorlopig al een poosje niet meer schelen wat anderen daarover te zeggen hebben EN m'n zoekmachine en dito antennes naar de Big L staan al een tijdje te bestoffen.
Goede raad in die richting kan me dus gestolen worden, dat is één.
En twéé.... nooit maar dan ook nooit kwam het in me op om een slaafs hondje in huis te nemen.
Nooit ofte nooit koesterde ik de ambitie om te worden achtervolgd door een andere helft die voortdurend zou smeken om van me te mogen houden.....
Yakkes! Ik zou de poor bastard binnen de paar uren strontebeu worden.
Hetgeen me weer bij de eerste mail terugbrengt... ik zou stante pede meer dan enough poopen.
en nu ik toch op dreef ben. Valt het u ook op dat to poop Engels is voor het Nederlandse poepen? Wij Belgen hebben het altijd fout voorgehad.
Ik zèg maar...... :)
Ik schotelde u enkele kleinere problemen voor.
De wereldproblematiek wil ik graag in een volgend stuk aanpakken.
Dingen zoals GMO's, euthanasie voor jongeren en het Nicaragua-kanaal. Ik geloof... het dùnkt me zelfs... dat dit geen dingetjes van niets zijn.
En - ik moet mezelf maar eens wat deadlines leren opleggen - nadat we collectief zullen gehuild hebben om zoveel miserie wil ik het eindelijk hebben over mensen die daarmee kunnen lachen. En daardoor onze gigakloot wat draagbaarder om leven maken.
Voilà. Voor vandaag hou ik ermee op.
Ondanks de zomer en enkele dagen uitzonderlijk lekker weer de voorbije weken, sta ik vandaag voor een namiddag buiten dansen onder winderige en wisselvallige omstandigheden. De tent die mij en andere mededansers zal beschermen voor de natuurelementen is van het stevige soort. En dat is een troost.
Vanavond staat de maan weer uitzonderlijk dicht bij de aarde (las ik een uurtje geleden) EN de meeste, zoniet alle, studenten (in België) zijn van hun examens vanaf.
Er ZIJN nog dingen waar je vanzelf vrolijk van wordt.
Zoals een vlotte stoelgang. Waar ik - for the record - helemaal geen klagen over heb. Nu weet u dat ook.
En u? Bent ù tevreden met uw dagelijks hoopje?
Reacties welkom hieronder :) :) :)
Posts tonen met het label blog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label blog. Alle posts tonen
zondag 23 juni 2013
zondag 7 april 2013
Losjes over de schouder :)
Ik kom er maar niet toe om het op TV te bekijken
en probeer nog steeds door het leven te gaan zonder uitgesteld kijken.
Vroeger heette dat "opnemen". Nu kijk je uitgesteld.
Ook goed. Ik doe het nog niet.
Behalve online. Wanneer ik al dan niet per toeval ergens op stoot. Of iemand wat suggereert.
De "Wat als" serie van 2Be is één van die programma's die ik niet zie. En waarvan ik het een beetje spijtig vind dat ik ze niet zie. Het zou zelfs niet eens zo moeilijk zijn om ernaar te kijken. Gaan néérzitten, de TV àànzetten en kijken op juiste dag en uur zou een goed begin zijn. Maar daar kom ik dus niet toe. Om redenen die totààl onaanvaardbaar zijn, dus ik vernoem ze wijselijk niet.
maar goed... Tinternet brengt (zoals zo vaak... maar niet altijd als ik Lehti lees... maar ik wijk af....en keer dus nu terug om verder te gaan met deze zin) soelaas. In de vorm van de website van voornoemde Vlaamse Zender èn links van divers allooi. Zoals daar is - in het laatste geval - een mij nog relatief nieuw fenomeen (het is te zeggen... het is ongetwijfeld al oeroud in cybertermen maar ik heb me nog niet ernstige beziggehouden met de technische details en implicaties ervan maar ben er zéker van dat ik dat vroeg of laat wel zal doen..........."èèèèèèn Adem" ...) dat zich manifesteert in de vorm van ingebedde filmpjes op FB.
Die dus NIET (ik schrijf NIET) - zoals "vanouds" - bestaan uit een ouderwetse link die je kan volgen of kopiëren en plakken om hem aldus door te mailen naar vrienden en familie waarvan je hoopt dat ze het filmpje even grappig gaan vinden als jezelf....
Dat domweg doorsturen van links is dus verleden tijd. Althans SOMS.
(nadien toegevoegde noot: Links stuur je niet door in de betekenis van "de andere kant van rechts", en al zèker niet als je daarmee je politieke overtuigingen wil laten geworden. In de zin van "meervoud van Link, de Engelse term voor Schakel, Verband" kan je je dan weer véél veroorloven. En dat bedoelde ik in de zin hiervóór. Want ik zag hem bij herlezen een beetje wazig worden. Begrijpt u?)
Tot een Olijfmens weer een mogelijkheid "ontdekt" (om maar eens een groot woord te gebruiken want rechtsklikken en kiezen uit 1 van 2 opties (waarvan optie nr2 het signaleren als spam is) is bezwaarlijk te catalogeren als "ontdekken").
Goed... ik (her)ontdek het embedden van video's. En wil daarmee aan de slag. Hoop het ding te kunnen gebruiken in een mail maar dat lukt maar matig. Om niet te zeggen "niet" dus.
Waarna ik terugkeer naar het goeie oude blog. Alwaar embedden vroeger wel wou lukken en het nu een ietwat mysterieuzer karakter dan vroeger heeft gekregen maar desalniettemin in voorbeeldversie nog schijnt te willen lukken. Hetgeen me doet besluiten om het nog eens te proberen, dat embedden. Wat hier gebeurd is... dus.....
En ik maar denken, vorige keer, een slordige dag of wat geleden, dat mijn embed-dagen voorgoed achter me lagen....
Niets is minder waar dus, lieve lezer (en inmiddels weer even gerustgestelde Olijf). De internettruuc lukt nog steeds, zij het dat hij/zij zich aan mijn onderzoekend oog onttrekt... tot ik ertoe kom om verder te kijken dan m'n cyberneus lang is (voor de echte techneuten onder u.... ik sla op en bekijk het voorbeeld even... ) en met een zucht van verlichting vast te stellen dat de link die ik niet zie er wèl staat :)
Ziezo.
Veel tekst voor maar 1 doel: Het bewaren van een filmlinkje waar ik wel van hou.
En misschien het omleiden van een handvol niet FB-gebruikers naar dit blog om datzelfde filmpje te kunnen delen. Met een beetje twijfel in het hart. Want het is al lang geleden dat hier nieuwe lezers terecht kwamen. En dat gebeurde in de helft van de gevallen omdat ik het blog had vernoemd en in de andere helft door puur toeval.
Ik hou persoonlijk meer van het puurtoevalscenario. Hèb het zelf niet zo begrepen op het uitnodigen van kennissen (om nu snel even een heel algemeen woord te gebruiken dat alles dekt van familie tot verre collega's) op/aan/in m'n blog. Ik denk, denk ik, dat een deel van m'n anonimiteit voorgoed verdwijnt dan. En dan kan ik niet meer alles kwijt dat ik kwijt zou willen. .... of zo.... iets in die aard.
En dààrom, lieve lezer (waarvan de meesten onder u - en u bent wel met z'n vijven of zo :) - èchte anciens zijn geworden) kreeg u voor één keer eens éérst het filmpje en pas dààrna de licht geschifte tekst.
Omdat ik hoop dat mensen die wel wat béters te doen hebben dan blogs lezen (ik denk aan strijken, koken en algemeen gezellig met het gezin bezig zijn ... en néén, dit is NIET (ik schrijf NIET) spottend bedoeld!)
zich gaan beperken tot het bekijken van het filmpje
daarna het veel te lange tekstgedeelte gaan zien
denken "hier begin ik niet aan want ik heb nog veel te veel strijk liggen"
en de boel weer afsluiten.
Waardoor ik, Olijf Extra- Ordinair
twee vliegen in één klap sloeg:
de dierbaren waarmee ik het filmpje wilde delen zagen precies dàt (en ook nix méér)
en ik kan ongestoord verder kribbelen. Op de meest onsamenhangend mogelijke manier.
Want zo bèn ik. Geloof ik. Ér-rug onsamenhangend. Een beetje gestoord. Of storend... daar ben ik nog niet uit. The jury's still out on that one.
De zon schijnt.
Hier was het vanochtend zonnig bij 4°C, ginder zonnig bij 14°C.
Op de middag voel ik me een beetje getroost. Want bij "hen" is het nog steeds 14°C onder de wolken en wij zijn al 3° dichter bij gekomen. Met 7° en nog steeds in de zon.
Een mens mòt wat met z'n onrust. En ik doe dat zò. Me troosten met onbenulletjes. En lachen met andermans goede vondsten.
Ik wens u allen een fijne rest van een veel te kouwe aprilzondag.
En hoop u ooit eens ergens te mogen zien/spreken/lezen. Voor zover dat al niet gebeurd is.
Wàt er ook gebeurde,
ik hoop minimaal
op z'n minst
dat u het filmpje leuk vond
Want dààrom werd dit stuk geboren.
Alaaf :)
maandag 18 februari 2013
Socrates?
Het zou een maatschappelijk geëngageerd blogje worden vandaag. Vanochtend in alle geval.
Maar toen ging de zon schijnen
en leek het erop alsof een mens daadwerkelijk wat kon doen, buiten in de tuin.
Zelfs een beetje luilekker liggen ook....
en toen werd het dat.
Buiten in en rond de tuin.
Verdween meteen ook m'n maatschappelijk engagement. Kan gebeuren.
(FYI: ging over albatrossen op een godvergeten eiland met plastic in hun magen. Erg erg allemaal (ECHT waar) maar de bedenkingen rond film, sponsoring en (wan)verhoudingen tussen persoonlijke en maatschappelijke inspanningen.... deden m'n schrijfgoesting verdwijnen)
En passant mag geweten zijn dat ik vanochtend wakker werd met een resolutie. Een belàngrijke! Althans... hier....
Olijf heeft beslist
dat vanaf heden ten dage
capitulatie aan de orde is.
Met betrekking tot
het woord
BLOG
De rest van nederlands sprekend ....blogland... zegt "het" (en Olijf tot hiertoe "de"...)
Met ingang van 18/2/13 zegt ook Olijf HET blog, DIT blog. Zeg dat u het hier gelezen hebt...
Ik voelde me al een poos eenzaam en alleen in m'n boosaardige volharding. En ik werd wakker (ik zwéér het u... ik werd wàkker!) met de gedachte dat er vanaf vandaag DIT blog zou worden geschreven.
En toen stond ik op.
En maakte een kop koffie :)
Waarna via FB-weg het filmpje van de onfortuinlijke albatri me even van m'n stuk bracht.... en ik een tweede kop koffie nam.
We houden de spanning erin.
Want wat heeft Socrates met dit alles te maken?
Niets.
Niets met bovenstaande. Tenzij via FB. Via Snoopy/Peanuts. En wel op deze manier.
Maar toen ging de zon schijnen
en leek het erop alsof een mens daadwerkelijk wat kon doen, buiten in de tuin.
Zelfs een beetje luilekker liggen ook....
en toen werd het dat.
Buiten in en rond de tuin.
Verdween meteen ook m'n maatschappelijk engagement. Kan gebeuren.
(FYI: ging over albatrossen op een godvergeten eiland met plastic in hun magen. Erg erg allemaal (ECHT waar) maar de bedenkingen rond film, sponsoring en (wan)verhoudingen tussen persoonlijke en maatschappelijke inspanningen.... deden m'n schrijfgoesting verdwijnen)
En passant mag geweten zijn dat ik vanochtend wakker werd met een resolutie. Een belàngrijke! Althans... hier....
Olijf heeft beslist
dat vanaf heden ten dage
capitulatie aan de orde is.
Met betrekking tot
het woord
BLOG
De rest van nederlands sprekend ....blogland... zegt "het" (en Olijf tot hiertoe "de"...)
Met ingang van 18/2/13 zegt ook Olijf HET blog, DIT blog. Zeg dat u het hier gelezen hebt...
Ik voelde me al een poos eenzaam en alleen in m'n boosaardige volharding. En ik werd wakker (ik zwéér het u... ik werd wàkker!) met de gedachte dat er vanaf vandaag DIT blog zou worden geschreven.
En toen stond ik op.
En maakte een kop koffie :)
Waarna via FB-weg het filmpje van de onfortuinlijke albatri me even van m'n stuk bracht.... en ik een tweede kop koffie nam.
We houden de spanning erin.
Want wat heeft Socrates met dit alles te maken?
Niets.
Niets met bovenstaande. Tenzij via FB. Via Snoopy/Peanuts. En wel op deze manier.
 |
| ik zocht even op: Lucy & Linus Van Pelt |
Eens te meer en (vaak) met stijgende frustratie
merk ik dat ik niets weet.
In dit stripje staan minstens 2 woorden die ik niet ken. Het derde kan ik uit de context begrijpen, dus ik tel het niet mee.
Maar het frustreert me.
Dat ik half ben opgegroeid met een taal
en dat ik halfweg m'n leven nog steeds zoveel woorden vind die ik nog nooit gehoord heb....
En als je ze nog nooit hoorde, kan je ze ook niet gebruiken ("....in een zin waardoor de betekenis van het woord duidelijk wordt".... kreeg u destijds óók dit soort van vragen in de examens Taal???)
Goed dus.
Ik moet opzoeken:
sogghignare en cipiglio
voor de geïnteresseerden geef ik (niet fonetisch) mee hoe het hoort te klinken
soggienjàree (met de franse G uit gôut) en tsjiepieljo
Bon swat. Ik kan het ràden maar ik wil het wéten. Met bijna wetenschappelijke zekerheid.
En daarna hoop ik het te onthouden zodat ik het ten gepaste tijde kan herkennen of - wie weet? - gebruiken...
Lucy: Waarom grijs je?
Linus: Ik grijns niet. Dit is m'n ontwapenende glimlach.
Lucy: Een ontwapenende glimlach kan niet op tegen mijn oorlogszuchtig chagrijnige blik.
OK, toegegeven... erg grappig is het niet. Maar daar ging het me niet om.
Grijnzen en Fronsende uitdrukking/(volgens woxikon) chagrijnige blik waren me compleet vreemd.
En toen dacht ik:..... hoe meer ik weet... hoe minder ik weet.
En schoot de filosoof te binnen.
Die zou beweerd hebben
ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα
of
scio me nihil scire
of
Ik weet één ding. Dat ik niets weet.
Met guerrafondaio ging Olijf de dichterlijk vrije toer op. Letterlijk zou het moeten zijn "aanstoker van oorlogen"... maar oorlogszuchtig leek me dicht genoeg in de buurt te liggen.
Geen van de drie
OOIT
gehoord.
....
Van hieruit kan een mens verschillende kanten op. Een verdieping van Socrates' paradox zou mogelijk zijn maar daar heb ik geen zin in.
Een sprong maken naar een gretig gebruiker van Latijnse zinnen in politieke kringen zou ook kunnen. Maar vermits een uiting van m'n mening daarover op FB tot hiertoe heeft geleid tot neveneffecten die ik alleen maar kan betreuren (en die ik ooit misschien in een vlaag van andersoortige frustratie wel eens nader zal omschrijven), onthou ik me verder van commentaar.
Achter gordijn drie zit de mogelijkheid om er nog een paar andere quotes tegenaan te smijten.
Zoals daar zijn:
Nog steeds toegeschreven aan Socrates...
By all means marry. If you get a good wife, you'll be happy. If you get a
bad one, you'll become a philosopher... and that is a good thing for
any man.
... kon m'n sarcastisch alter-ego wel smaken, geef ik toe.
De Dalai Lama: The way to change minds is with affection, not anger.
en dan knipoogt m'n lichtjes guerrafondaio alter-ego toch even naar de latijnsgretige politicus...
Confucius: Real knowledge is to know the extent of one's ignorance.
 |
| groene pijlen niet langer nodig, neem ik aan? ;-) |
 |
| na pakweg 1 jaar bladgroei... plots dan toch twee bloemen? Hij is wit, de Amaryllis is wit! |
 |
| Eerste keer deur open. Zeker een uur lang! |
 |
| de drooglijn werkt nog niet :) |
 |
| de Lente gaat komen. Dat ze komt..... 31 dagen tot het eind van de winter....:) |
dinsdag 1 januari 2013
door puur toeval: het antwoord
deze verscheen zonet op de FB-pagina van Human Calendar.
Merk op dat 2007 twee gezichten had. Destijds bleken de ambities nog hoog te liggen. Tot de makers ontdekten hoeveel werk er in in zo'n speledingetje kroop. En ze het eenvoudiger hielden. Eéntje per jaartal vanaf 2008.
Dat weten we dan ook weer.
Dit, dames en heren lezers was - of u het nu wilde of niet - mijn eerste feit van mijnentwege naar uwentwege voor 2013. De start is gegeven. Van volstrekt onnodige informatie voor een verloren avond in de week.
Je vous en prie :)
zondag 30 december 2012
Onderscheid moet er zijn
Overal.
Ook in iets onnozels als het jaarkalendertje dat hiernaast staat. Ooit haal ik het misschien wel weg, wie weet? Ik durf wispelturig te zijn. Of ooit haalt de maker het weg, van zijn/haar site. Of moet je voor het gebruik ervan gaan betalen en Olijf is een gierige pin, dus dan zal dat speledingetje snel verdwijnen.
Maar vandaag staat hij er nog. De kalender met de mensjes en hun respectievelijke bordjes.
En dan valt mijne frank. Dat niet iedereen even veel "zendtijd" heeft gehad. Zelfs niet op iets onnozels als een jaarkalender.
Het manneke met het jaartal heeft zomaar eventjes 366 dagen zichtbaarheid gehad.
In een poging om van hieruit hiërarchisch te werk te gaan en - niet onbelangrijk - ervan uitgaande dat alle vaste gegevens telkens opnieuw door dezelfde mannetje/vrouwtjes worden vastgehouden, lijkt het me dat de volgende in rij de Weekdag-houdertjes zijn.
Neem nu het Zondag-dametje. ALS zij iedere zondag opnieuw tevoorschijn kwam .... en dat deed ze niet, voor zover ik weet, maar stèl.... dan kwam zij 53 keren in beeld dit jaar.
Hetzelfde geldt voor de Maandag-figurant.
Dinsdag, Woensdag, Donderdag en Zaterdag kwamen 52 maal voor en Vrijdag - arme sukkel - slechts 51 keer.
(jàààààà ik heb de hele kalender geteld, 7 keer voor iedere dag van de week..... NOT :))
Voorlaatste in rij zijn de Maand-mensjes. Al naargelang de maand mochten ze tussen de 29 en 31 dagen hun bordje vasthouden.
Lantaarndragers: de Dagjes-mensen. Iedereen van 1 tot en met 29 (afgelopen jaar althans) kwam 12 keer aan de beurt. 30 (mevrouw hierboven dus) mocht maar 11 keer en 31 had 7 gastoptredens.
That's it. Onderscheid bestaat ook hier. Niemand gelijk voor de wet. Maar u hoort me niet zeggen dat niet iedereen even belangrijk was. Dat waren ze wel.
Want zeg nu zelf... een kalender met een ontbrekend gegeven is toch geen zicht?
En om m'n stelling kracht bij te zetten...
Voilà. Punt gemaakt, denk ik.
Ik ben er zeker van dat u deze post met de gepaste interesse hebt gelezen.
Of u vroeg zich af waar ik heen wilde.
IK? Nergens.
Ik zocht even afleiding van een zwaarder onderwerp dat ik nu ga aanpakken. Of tenminste ga probéren, en hopelijk naar ieders genoegdoening.
U wens ik een fijne rest van de dag en een leuke laatste van het jaar morgen.
Ook in iets onnozels als het jaarkalendertje dat hiernaast staat. Ooit haal ik het misschien wel weg, wie weet? Ik durf wispelturig te zijn. Of ooit haalt de maker het weg, van zijn/haar site. Of moet je voor het gebruik ervan gaan betalen en Olijf is een gierige pin, dus dan zal dat speledingetje snel verdwijnen.
Maar vandaag staat hij er nog. De kalender met de mensjes en hun respectievelijke bordjes.
En dan valt mijne frank. Dat niet iedereen even veel "zendtijd" heeft gehad. Zelfs niet op iets onnozels als een jaarkalender.
Het manneke met het jaartal heeft zomaar eventjes 366 dagen zichtbaarheid gehad.
In een poging om van hieruit hiërarchisch te werk te gaan en - niet onbelangrijk - ervan uitgaande dat alle vaste gegevens telkens opnieuw door dezelfde mannetje/vrouwtjes worden vastgehouden, lijkt het me dat de volgende in rij de Weekdag-houdertjes zijn.
Neem nu het Zondag-dametje. ALS zij iedere zondag opnieuw tevoorschijn kwam .... en dat deed ze niet, voor zover ik weet, maar stèl.... dan kwam zij 53 keren in beeld dit jaar.
Hetzelfde geldt voor de Maandag-figurant.
Dinsdag, Woensdag, Donderdag en Zaterdag kwamen 52 maal voor en Vrijdag - arme sukkel - slechts 51 keer.
(jàààààà ik heb de hele kalender geteld, 7 keer voor iedere dag van de week..... NOT :))
Voorlaatste in rij zijn de Maand-mensjes. Al naargelang de maand mochten ze tussen de 29 en 31 dagen hun bordje vasthouden.
Lantaarndragers: de Dagjes-mensen. Iedereen van 1 tot en met 29 (afgelopen jaar althans) kwam 12 keer aan de beurt. 30 (mevrouw hierboven dus) mocht maar 11 keer en 31 had 7 gastoptredens.
That's it. Onderscheid bestaat ook hier. Niemand gelijk voor de wet. Maar u hoort me niet zeggen dat niet iedereen even belangrijk was. Dat waren ze wel.
Want zeg nu zelf... een kalender met een ontbrekend gegeven is toch geen zicht?
En om m'n stelling kracht bij te zetten...
Voilà. Punt gemaakt, denk ik.
Ik ben er zeker van dat u deze post met de gepaste interesse hebt gelezen.
Of u vroeg zich af waar ik heen wilde.
IK? Nergens.
Ik zocht even afleiding van een zwaarder onderwerp dat ik nu ga aanpakken. Of tenminste ga probéren, en hopelijk naar ieders genoegdoening.
U wens ik een fijne rest van de dag en een leuke laatste van het jaar morgen.
zondag 9 december 2012
Oude berichten
Soms zeggen de statistieken
dat iemand is langs geweest en heeft gelezen.
Soms - hoe ouder het bericht, hoe minder de bezoeken - leest iemand eens een oude post.
Of hij/zij die interessant/toepasselijk/leuk/onderhoudend vond, kom ik nooit te weten.
Want - dit constateer ik na jarenlang observeren - men denkt "wellicht" dat reacties op oude posts niet meer gelezen worden. En er dus niet meer toe doen.
Ik vind dat spijtig. Want een blog, met al dat digitaal gedoe, kan wel oud worden maar is geen vergeelde krant die je niet meer bekijkt.
Wat oud nieuws is voor mij, is misschien brandend actueel voor jou. En ik zie dat iemand iets gelezen heeft. Misschien uit interesse of noodzaak.
En als je daar wat op te zeggen hebt, of een vraag had, of gewoon "BOE" wou roepen op een onverwacht moment....
dan zou ik zeggen....
DOEN!
Er zijn 4 jaar en een klèts gepasseerd sinds ik hier begon. Veel is veranderd in tussentijd. Niet veel is hetzelfde gebleven... een beetje zoals dat hoort, neem ik aan.
Maar als je wat te zeggen hebt, al was het maar "Mens wat kon JIJ zeuren vroeger, segh!".... dan lees ik dat graag (of zoveel maak ik mezelf nu wijs) :)
Goed. Het is laat.
En u hebt tot in den treure aan den lijve gemerkt dat Olijf met niemand irl heeft gepraat vanavond.
Tja. Het zij zo. Dan verschijnt er nog eens wat op de/het blog.
À la bonheur :)
dat iemand is langs geweest en heeft gelezen.
Soms - hoe ouder het bericht, hoe minder de bezoeken - leest iemand eens een oude post.
Of hij/zij die interessant/toepasselijk/leuk/onderhoudend vond, kom ik nooit te weten.
Want - dit constateer ik na jarenlang observeren - men denkt "wellicht" dat reacties op oude posts niet meer gelezen worden. En er dus niet meer toe doen.
Ik vind dat spijtig. Want een blog, met al dat digitaal gedoe, kan wel oud worden maar is geen vergeelde krant die je niet meer bekijkt.
Wat oud nieuws is voor mij, is misschien brandend actueel voor jou. En ik zie dat iemand iets gelezen heeft. Misschien uit interesse of noodzaak.
En als je daar wat op te zeggen hebt, of een vraag had, of gewoon "BOE" wou roepen op een onverwacht moment....
dan zou ik zeggen....
DOEN!
Er zijn 4 jaar en een klèts gepasseerd sinds ik hier begon. Veel is veranderd in tussentijd. Niet veel is hetzelfde gebleven... een beetje zoals dat hoort, neem ik aan.
Maar als je wat te zeggen hebt, al was het maar "Mens wat kon JIJ zeuren vroeger, segh!".... dan lees ik dat graag (of zoveel maak ik mezelf nu wijs) :)
Goed. Het is laat.
En u hebt tot in den treure aan den lijve gemerkt dat Olijf met niemand irl heeft gepraat vanavond.
Tja. Het zij zo. Dan verschijnt er nog eens wat op de/het blog.
À la bonheur :)
zondag 30 september 2012
Met dank aan....
Bentenge
Villa Nanami
en the man himself, Toon Hermans.
Niet gepland maar onverwachts ook: The Human Calendar, die ik op Villa Nanami's blog (mooi) vond.
Palmam qui meruit ferat. Of zoiets.
Ik zal het anders zeggen: Ere wie ere toekomt. Dan begrijp ik mezelf binnen een paar maanden óók nog. Want ik spreek geen Latijn. Al wil een mens Tinternet-gewijs nog wel eens doen alsof. :)
Goed.
Bentenge reikte me iets aan. En ik greep. Google hielp me grijpen.
Toon Hermans, zei hij. 10 Centimeter.
En vermits ik van Toon hou maar z'n 10 centimeter niet kende, zocht ik het even op.
10 centimeter (Toon Hermans, uit "Het water is heerlijk")
Jouw leven is (ik zeg maar wat) 10 centimeter lang.
Op die afstand kom je 3x iemand tegen
Die kom je niet zomaar tegen, die moet je tegenkomen.
Anders is je leven niet compleet.
De eerste kom je tegen na (ik zeg maar wat) 2 centimeter,
de tweede kom je tegen na 5,5 centimeter
en de derde na zeven.
Zij zullen je verdriet brengen, of geluk,
maar alle drie vullen ze elkaar aan
en passen ze in jouw leven.
3, 4, 5 of 6 maal of soms nog meer malen in je leven
kom je grote mensen, of grote dingen tegen
die je leven beïnvloeden
en je voelt dat het bijna ondraaglijke verdriet erbij hoort,
zoals ook het meest gelukzalige makende geluk.
Je mag dansen met je geluk en schreien met je verdriet,
als je maar goed weet dat het bij je leven hoort
en dat je leven
(ik zeg maar wat)
10 centimeter lang is.
Allez kijk. Voor de goede maat of om te bewijzen dat achter de deze weken niet altijd even vrolijke Olijf-façade nog steeds een hoopvol persoon schuilt, voeg ik enkele losse bedenkingen toe.
Oftewel: navelstaren (en andere onzin) verheven tot een kunstvorm :)
(ik zei EEN kunstvorm... niet dat u er van moet houden)
Toon Hermans en waarom ik van hem hou.
Omdat hij lekker gaat zweven wanneer hem dat past... of gevoeligheden vastlegt in (de voor hem typisch) eenvoudige taal. Van het soort dat iedereen begrijpt. Jan, Piet en Klaas. Boer Knudde ook. En zijn ega.
Nix verhevens, nix ingewikkelds. Heel gewoon gewoon. En daar hou ik dus van.
Vooral wanneer hij je ergens in z'n schrijfsel - of dat nu in het begin of aan het einde is - met twee woorden terug naar de grond trekt. Die grond, waar je met beide voeten op moet staan.
Imprinting
Copy-Paste is dezer dagen zeer ingeburgerd. Ctrl+C en Ctrl+V en hupsakee, binnen enkele seconden heb je desnoods een heel boek gekopieerd van hièr naar dààr. Schitterend.
Ik kan me vergissen maar ergens vermoed ik dat een niet onbelangrijk deel van "de jeugd van tegenwoordig" niet beter weet dan dat dit de enige manier is om stukken tekst te reproduceren. Je hoeft de tekst zelfs niet gelezen te hebben om hem ergens (ik zeg maar wat) in je thesis (bievoorbeeld?) in te bouwen.
Nou ja... ik wijk af.
Vandaag kon ik copypasten maar ik deed het niet. Vond dat ouderwets overtypen me méér zou geven dan het hapslikwegkopieergedoe. Kwestie van alles diep te laten doordringen. Just sayin'.... :)
De inhoud van 10 centimeter en wat ik ervan maak (of in zie)
Dat dingen en mensen passeren in ons leven zoals het moet zijn. Dat alles wat voorbij komt z'n reden heeft. Nagejaagd of passief afgewacht.
En dat een Ils die me aanzette tot bloggen, een Lehti die weet waarover ik het heb wanneer ik "Italië" zucht, een Bentenge die op het gepaste moment wijst naar Toon en zoveel andere mensen die (voor zover ik weet) niet bloggen en wiens naam ik dus niet voluit kan schrijven.... (even pauzeren want de zin wordt onleesbaar).... in m'n leven zitten omdat ze daar wat "te doen" hebben.
Ook de loverboys die zeer sporadisch komen en helaas weer gaan. Die doen geen deugd maar ze laten op termijn wel wat achter.
Zelfs een Nanami (aka Sanne Thijs) die ik tot een half uur geleden niet kende.
Ook NU ken ik haar niet. Maar ze verscheen wel per toeval. Misschien omdat ik gisteren had gezeurd, Bentenge had gereageerd en ik vandaag ging zoeken naar wat ik vinden wou. En daarbij méér vond dan wat ik zocht.
Een creatieve jongedame, voor zover ik kon zien. Een ondernemend individu ook. Studerend, werkend en kunstige dingen creërend. Nou ja.... ik zei het al... ik ken haar niet. Maar het loont de moeite, dacht ik, om even langs haar twee blogs te wandelen. Je weet nooit waarvoor je het nodig kan hebben.
(Voor alle duidelijkheid: de juffrouw in kwestie en Olijf hadden géén contact en er werden bijgevolg geen commissielonen afgesproken :):):))
Vandaag kwam ik nog geen vieze beesten tegen. Niet online en ook niet offline.
De dag is nog jong en buiten schijnt een herfstzon. Voor de rest van het weekend. En het mijne is pas begonnen, dus dat belooft.
Straks concentreer ik me op ongedierte. Want er schijnt een lezersmarkt te bestaan voor dat soort proza :)
Dankjewel lezend, schrijvend en reagerend ... hoe-noem-je-dit-?... "Vlaanderen" wou ik schrijven. Maar dan sluit je Nederland uit. En de rest van de wereld. Terwijl we intussen weten dat ook de States een keen interest tonen voor deze blog van hoogstaand niveau...
Ik lach er maar even mee :)
En wens u allen een fijne zondag.
Och ja.... a bit of eye candy, want het oog wil ook wat.
Een fraaie collectie swimwear en de bikini van m'n keuze.... NOT!
Ik vroeg me toen (op 18/8 om exact te zijn) af wie met opzet haar boobs zou willen tooien met SEXKISS (verkrijgbaar in meerdere kleuren overigens). Of méér nog: wie oprecht blij zou zijn mocht haar vriendje van het moment haar dit niemendalletje kado doen.
Ach wat... als het geproduceerd wordt, moet je ervan uit gaan dat er een markt voor bestaat.
En het làg op de markt.
Waarmee bewezen is....?
Bijkomend mysterie. Foto's geupload(ed) zonder ze te verkleinen. Ik begrijp het niet maar ben er wèl blij om :)
Tenslotte
Er kroop een vlieg over m'n laptop. Ik vroeg me af of het nog steeds de vlieg van twee weken geleden was.
Of ook: hoe lang leeft een vlieg?
Lehti? ;-)
Villa Nanami
en the man himself, Toon Hermans.
Niet gepland maar onverwachts ook: The Human Calendar, die ik op Villa Nanami's blog (mooi) vond.
Palmam qui meruit ferat. Of zoiets.
Ik zal het anders zeggen: Ere wie ere toekomt. Dan begrijp ik mezelf binnen een paar maanden óók nog. Want ik spreek geen Latijn. Al wil een mens Tinternet-gewijs nog wel eens doen alsof. :)
Goed.
Bentenge reikte me iets aan. En ik greep. Google hielp me grijpen.
Toon Hermans, zei hij. 10 Centimeter.
En vermits ik van Toon hou maar z'n 10 centimeter niet kende, zocht ik het even op.
10 centimeter (Toon Hermans, uit "Het water is heerlijk")
Jouw leven is (ik zeg maar wat) 10 centimeter lang.
Op die afstand kom je 3x iemand tegen
Die kom je niet zomaar tegen, die moet je tegenkomen.
Anders is je leven niet compleet.
De eerste kom je tegen na (ik zeg maar wat) 2 centimeter,
de tweede kom je tegen na 5,5 centimeter
en de derde na zeven.
Zij zullen je verdriet brengen, of geluk,
maar alle drie vullen ze elkaar aan
en passen ze in jouw leven.
3, 4, 5 of 6 maal of soms nog meer malen in je leven
kom je grote mensen, of grote dingen tegen
die je leven beïnvloeden
en je voelt dat het bijna ondraaglijke verdriet erbij hoort,
zoals ook het meest gelukzalige makende geluk.
Je mag dansen met je geluk en schreien met je verdriet,
als je maar goed weet dat het bij je leven hoort
en dat je leven
(ik zeg maar wat)
10 centimeter lang is.
Allez kijk. Voor de goede maat of om te bewijzen dat achter de deze weken niet altijd even vrolijke Olijf-façade nog steeds een hoopvol persoon schuilt, voeg ik enkele losse bedenkingen toe.
Oftewel: navelstaren (en andere onzin) verheven tot een kunstvorm :)
(ik zei EEN kunstvorm... niet dat u er van moet houden)
Toon Hermans en waarom ik van hem hou.
Omdat hij lekker gaat zweven wanneer hem dat past... of gevoeligheden vastlegt in (de voor hem typisch) eenvoudige taal. Van het soort dat iedereen begrijpt. Jan, Piet en Klaas. Boer Knudde ook. En zijn ega.
Nix verhevens, nix ingewikkelds. Heel gewoon gewoon. En daar hou ik dus van.
Vooral wanneer hij je ergens in z'n schrijfsel - of dat nu in het begin of aan het einde is - met twee woorden terug naar de grond trekt. Die grond, waar je met beide voeten op moet staan.
Imprinting
Copy-Paste is dezer dagen zeer ingeburgerd. Ctrl+C en Ctrl+V en hupsakee, binnen enkele seconden heb je desnoods een heel boek gekopieerd van hièr naar dààr. Schitterend.
Ik kan me vergissen maar ergens vermoed ik dat een niet onbelangrijk deel van "de jeugd van tegenwoordig" niet beter weet dan dat dit de enige manier is om stukken tekst te reproduceren. Je hoeft de tekst zelfs niet gelezen te hebben om hem ergens (ik zeg maar wat) in je thesis (bievoorbeeld?) in te bouwen.
Nou ja... ik wijk af.
Vandaag kon ik copypasten maar ik deed het niet. Vond dat ouderwets overtypen me méér zou geven dan het hapslikwegkopieergedoe. Kwestie van alles diep te laten doordringen. Just sayin'.... :)
De inhoud van 10 centimeter en wat ik ervan maak (of in zie)
Dat dingen en mensen passeren in ons leven zoals het moet zijn. Dat alles wat voorbij komt z'n reden heeft. Nagejaagd of passief afgewacht.
En dat een Ils die me aanzette tot bloggen, een Lehti die weet waarover ik het heb wanneer ik "Italië" zucht, een Bentenge die op het gepaste moment wijst naar Toon en zoveel andere mensen die (voor zover ik weet) niet bloggen en wiens naam ik dus niet voluit kan schrijven.... (even pauzeren want de zin wordt onleesbaar).... in m'n leven zitten omdat ze daar wat "te doen" hebben.
Ook de loverboys die zeer sporadisch komen en helaas weer gaan. Die doen geen deugd maar ze laten op termijn wel wat achter.
Zelfs een Nanami (aka Sanne Thijs) die ik tot een half uur geleden niet kende.
Ook NU ken ik haar niet. Maar ze verscheen wel per toeval. Misschien omdat ik gisteren had gezeurd, Bentenge had gereageerd en ik vandaag ging zoeken naar wat ik vinden wou. En daarbij méér vond dan wat ik zocht.
Een creatieve jongedame, voor zover ik kon zien. Een ondernemend individu ook. Studerend, werkend en kunstige dingen creërend. Nou ja.... ik zei het al... ik ken haar niet. Maar het loont de moeite, dacht ik, om even langs haar twee blogs te wandelen. Je weet nooit waarvoor je het nodig kan hebben.
(Voor alle duidelijkheid: de juffrouw in kwestie en Olijf hadden géén contact en er werden bijgevolg geen commissielonen afgesproken :):):))
Vandaag kwam ik nog geen vieze beesten tegen. Niet online en ook niet offline.
De dag is nog jong en buiten schijnt een herfstzon. Voor de rest van het weekend. En het mijne is pas begonnen, dus dat belooft.
Straks concentreer ik me op ongedierte. Want er schijnt een lezersmarkt te bestaan voor dat soort proza :)
Dankjewel lezend, schrijvend en reagerend ... hoe-noem-je-dit-?... "Vlaanderen" wou ik schrijven. Maar dan sluit je Nederland uit. En de rest van de wereld. Terwijl we intussen weten dat ook de States een keen interest tonen voor deze blog van hoogstaand niveau...
Ik lach er maar even mee :)
En wens u allen een fijne zondag.
Och ja.... a bit of eye candy, want het oog wil ook wat.
Een fraaie collectie swimwear en de bikini van m'n keuze.... NOT!
Ik vroeg me toen (op 18/8 om exact te zijn) af wie met opzet haar boobs zou willen tooien met SEXKISS (verkrijgbaar in meerdere kleuren overigens). Of méér nog: wie oprecht blij zou zijn mocht haar vriendje van het moment haar dit niemendalletje kado doen.
Ach wat... als het geproduceerd wordt, moet je ervan uit gaan dat er een markt voor bestaat.
En het làg op de markt.
Waarmee bewezen is....?
Bijkomend mysterie. Foto's geupload(ed) zonder ze te verkleinen. Ik begrijp het niet maar ben er wèl blij om :)
Tenslotte
Er kroop een vlieg over m'n laptop. Ik vroeg me af of het nog steeds de vlieg van twee weken geleden was.
Of ook: hoe lang leeft een vlieg?
Lehti? ;-)
woensdag 26 september 2012
The States
Af en toe word ik, via de blog, bezocht door "The States". De United States. Die van Amerika :)
Wie dat is, weet ik niet. En zeer expliciet au fond interesseert het me ook niet.
Maar "ze" komen binnen via no referring link dus het moet een bot zijn, neem ik aan.
Misschien wel eentje van het Centraal Agentschap voor (van? - ten behoeve van? - ter bevordering van? - ter voorkoming van?) Intelligentie (of wat daar in moderne termen voor moet doorgaan).
Stel je voor.....
Wie dat is, weet ik niet. En zeer expliciet au fond interesseert het me ook niet.
Maar "ze" komen binnen via no referring link dus het moet een bot zijn, neem ik aan.
Misschien wel eentje van het Centraal Agentschap voor (van? - ten behoeve van? - ter bevordering van? - ter voorkoming van?) Intelligentie (of wat daar in moderne termen voor moet doorgaan).
Stel je voor.....
zondag 23 september 2012
1111
Wat een getal.
1111
Is "alle" als het op ooit geschreven berichten aankomt. Hier op olijfolijf.blogspot.com.
Is niet alle gepubliceerde berichten.
Want dat zijn er maar 1068.
43 concepten haalden de publicatie niet. Om allerlei redenen (waarvan ik me de meeste niet herinner... ik ga heus niet zoeken naar m'n ongepubliceerde posts).
Best wel grappig. Dat "Kip" nummer 1111 was :)
1111
Is "alle" als het op ooit geschreven berichten aankomt. Hier op olijfolijf.blogspot.com.
Is niet alle gepubliceerde berichten.
Want dat zijn er maar 1068.
43 concepten haalden de publicatie niet. Om allerlei redenen (waarvan ik me de meeste niet herinner... ik ga heus niet zoeken naar m'n ongepubliceerde posts).
Best wel grappig. Dat "Kip" nummer 1111 was :)
vrijdag 14 september 2012
Verdienste BIS
(Het zijn allemaal korte dingetjes vandaag. Of hoe de ene dag de andere niet is)
=)
Je hebt zo van die statistieken. Die je zeggen hoeveel bezoekers je blog heeft gehad vandaag, deze week, afgelopen maand. Of alles tezamen sinds het begin der metingen (ik lijk het KMI wel).
Ik kijk er niet (meer) zo vaak naar. Maar - nog steeds thuiszittende enzo (dinsdag begint het gewone leven weer, yeehaaaa! - en maakt u het vaak mee dat een mens juicht omdattie terug aan het werk mag?... om nog te zwijgen van de vrije associatie die me nu beet heeft waardoor het aantal gedachtenstreepjes, open de haakjes sluit de haakjes en onnodige gedachtenpuntjes deze zin vrijwel onleesbaar maken.... maar ik wijk af) - heb ik mezelf de afgelopen dagen laten verleiden tot het bekijken van m'n statistieken. Oef... deze zin is af.
Daarbij zie ik enkele grote en minder grote lijnen.
De minst grote maar op zich wel opvallende zijn de landen van oorsprong. De buurlanden even daar gelaten (hoewel het me een raadsel is hoe m'n niet altijd even correct Nederlands wordt begrepen door Frans- dan wel Engels- dan wel Duitstalige lezers)... ik vraag me eerlijk af hoe een Chinees, een Griek, een Argentijn of een Rus me interpreteert. Of een Oekraïner (zeg ik dit juist?) of een Senegalees. Ik zal maar denken dat het hier om een image search gaat. Dat moet wel.
Wat zoekwoorden betreft, staan "Rubettes" en "mooie benen" aan de absolute top. Al maanden, zoniet jaren. Wat misschien wat zegt over het algemeen gedachtengoed van m'n leespubliek.
En dan... los van de inhoud, een woordje van waarschuwing aan nietsvermoedende werkgevers. Ik ga hier geen precieze bronnen vrijgeven (ben je gek?) maar de tijd dat een werkgever zich enkel zorgen moest maken over ongeoorloofd e-mailverkeer of Facebookgebruik.... peanuts jongens!
In een poging bescheiden te blijven, ga ik ervan uit dat als mijn blog bezocht wordt... nou ja... dat het maar eentje in de rij is. Bij wijze van ontspanningspauze.
En nee, Olijf wijst met geen ènkele vinger. Want ik bezondigde me zelf vaak aan dit soort van tijd... euh... "gebruik".
Gewoon even zeggen. Meer niet.
Oftewel: een tevreden werknemer is een productieve werknemer. Dus surf maar lekker verder. Maar vergeet je deadlines niet ;-) .... verdiensten enzo, weetjewel?
De enige Italiaan(se?) van de afgelopen week zocht op cucuzza genuisa overigens. Ik weet wat cucuzza is maar verder reikt m'n kennis niet. Ik denk dat ik het ook maar eens zal googlen.
Bij "mooien dike boven beenen onder een kort rokje".... zal ik me maar niet teveel vragen stellen. iiieeeuw! Was trouwens ook een image search. Dubbel iiieeeuw.
ok, ok... het werd iets langer dan voorzien.
Tijd voor een gepast einde.....
=)
Je hebt zo van die statistieken. Die je zeggen hoeveel bezoekers je blog heeft gehad vandaag, deze week, afgelopen maand. Of alles tezamen sinds het begin der metingen (ik lijk het KMI wel).
Ik kijk er niet (meer) zo vaak naar. Maar - nog steeds thuiszittende enzo (dinsdag begint het gewone leven weer, yeehaaaa! - en maakt u het vaak mee dat een mens juicht omdattie terug aan het werk mag?... om nog te zwijgen van de vrije associatie die me nu beet heeft waardoor het aantal gedachtenstreepjes, open de haakjes sluit de haakjes en onnodige gedachtenpuntjes deze zin vrijwel onleesbaar maken.... maar ik wijk af) - heb ik mezelf de afgelopen dagen laten verleiden tot het bekijken van m'n statistieken. Oef... deze zin is af.
Daarbij zie ik enkele grote en minder grote lijnen.
De minst grote maar op zich wel opvallende zijn de landen van oorsprong. De buurlanden even daar gelaten (hoewel het me een raadsel is hoe m'n niet altijd even correct Nederlands wordt begrepen door Frans- dan wel Engels- dan wel Duitstalige lezers)... ik vraag me eerlijk af hoe een Chinees, een Griek, een Argentijn of een Rus me interpreteert. Of een Oekraïner (zeg ik dit juist?) of een Senegalees. Ik zal maar denken dat het hier om een image search gaat. Dat moet wel.
Wat zoekwoorden betreft, staan "Rubettes" en "mooie benen" aan de absolute top. Al maanden, zoniet jaren. Wat misschien wat zegt over het algemeen gedachtengoed van m'n leespubliek.
En dan... los van de inhoud, een woordje van waarschuwing aan nietsvermoedende werkgevers. Ik ga hier geen precieze bronnen vrijgeven (ben je gek?) maar de tijd dat een werkgever zich enkel zorgen moest maken over ongeoorloofd e-mailverkeer of Facebookgebruik.... peanuts jongens!
In een poging bescheiden te blijven, ga ik ervan uit dat als mijn blog bezocht wordt... nou ja... dat het maar eentje in de rij is. Bij wijze van ontspanningspauze.
En nee, Olijf wijst met geen ènkele vinger. Want ik bezondigde me zelf vaak aan dit soort van tijd... euh... "gebruik".
Gewoon even zeggen. Meer niet.
Oftewel: een tevreden werknemer is een productieve werknemer. Dus surf maar lekker verder. Maar vergeet je deadlines niet ;-) .... verdiensten enzo, weetjewel?
De enige Italiaan(se?) van de afgelopen week zocht op cucuzza genuisa overigens. Ik weet wat cucuzza is maar verder reikt m'n kennis niet. Ik denk dat ik het ook maar eens zal googlen.
Bij "mooien dike boven beenen onder een kort rokje".... zal ik me maar niet teveel vragen stellen. iiieeeuw! Was trouwens ook een image search. Dubbel iiieeeuw.
ok, ok... het werd iets langer dan voorzien.
Tijd voor een gepast einde.....
 |
| met dank aan Google Image Search |
zondag 8 juli 2012
Boek
soms denk ik "Er zit een boek in m'n hoofd"
en schrijf ik het terwijl ik onkruid wied.
Dan schrijf ik en schrijf ik.... in m'n hoofd.
Hoe meer onkruid, hoe langer het hoofdstuk.
En dan kom ik weer binnen (want het regent. Ja, het regent)
en is het hoofdstuk geschreven.
In m'n hoofd.
Het scherm daarna weet niets meer.
Mental note: buy dictaphone :):):)
en schrijf ik het terwijl ik onkruid wied.
Dan schrijf ik en schrijf ik.... in m'n hoofd.
Hoe meer onkruid, hoe langer het hoofdstuk.
En dan kom ik weer binnen (want het regent. Ja, het regent)
en is het hoofdstuk geschreven.
In m'n hoofd.
Het scherm daarna weet niets meer.
Mental note: buy dictaphone :):):)
zondag 19 februari 2012
Grappig
niet HaHa-grappig maar leuk, in de zin van licht bizar en (meer dan) een beetje fijn.
Wanneer een niet nader genoemd iemand die ik (heel) goed ken
iets gaat Googlen
en als eerste resultaat
MIJN blog vindt.
Ze zocht een restaurant, ver van hier gelegen.
Typte de naam in + foto.
En ze kwam hier terecht.
Dus... denk ik...
misschien moet ik
aan het restaurant in kwestie
royalties gaan vragen
ofzo?
(want hùn site lijkt werkelijk nergens op)
Ik hou van accidentele toevalligheden.
Wie nog?
:)
Wanneer een niet nader genoemd iemand die ik (heel) goed ken
iets gaat Googlen
en als eerste resultaat
MIJN blog vindt.
Ze zocht een restaurant, ver van hier gelegen.
Typte de naam in + foto.
En ze kwam hier terecht.
Dus... denk ik...
misschien moet ik
aan het restaurant in kwestie
royalties gaan vragen
ofzo?
(want hùn site lijkt werkelijk nergens op)
Ik hou van accidentele toevalligheden.
Wie nog?
:)
donderdag 16 februari 2012
if time were money
dan zou ik er nu wat aan kunnen verdienen
of verliezen, het is maar hoe je't bekijkt.
Blogposts schijnen op rare uren van de dag en nacht te verschijnen (dankjewel Lehti voor je opmerkzaamheid) en hetzelfde gebeurt met de reacties.
Zonet reageerde yours truly op een eigen bericht rond een uur of zeven in de avond
en bleek het te zijn gepubliceerd ergens rond 10 uur in de ochtend
Ik zou zeggen..... "....!?!?!?!?!?!?!?!?!...."
En dat zei ik dus ook... maar dan in mezelf :)
Bij de instellingen van deze blog staat alles correct aangegeven. Het is netjes donderdag 16 februari zo ongeveer rond 19u15.
En als we dit publiceren, dan gebeurt ... wàt precies?
Goed. Ik publiceer :)
of verliezen, het is maar hoe je't bekijkt.
Blogposts schijnen op rare uren van de dag en nacht te verschijnen (dankjewel Lehti voor je opmerkzaamheid) en hetzelfde gebeurt met de reacties.
Zonet reageerde yours truly op een eigen bericht rond een uur of zeven in de avond
en bleek het te zijn gepubliceerd ergens rond 10 uur in de ochtend
Ik zou zeggen..... "....!?!?!?!?!?!?!?!?!...."
En dat zei ik dus ook... maar dan in mezelf :)
Bij de instellingen van deze blog staat alles correct aangegeven. Het is netjes donderdag 16 februari zo ongeveer rond 19u15.
En als we dit publiceren, dan gebeurt ... wàt precies?
Goed. Ik publiceer :)
vrijdag 3 februari 2012
Gevonden!
Lehti gaf het al eerder toe. Mij interesseert het af en toe ook. Hoe "men" hier terecht komt.
Dat kan je zien, ja.
en dat doet lachen.
een greepje van de recentste zoektermen.
Dat kan je zien, ja.
en dat doet lachen.
een greepje van de recentste zoektermen.
- 't stout kieken..... ik zoek uit hoe je daarmee bij mij terecht komt... en ontdek dat één van m'n veel gebruikte werkwoorden "kieken" is. Daar is nix stouts aan, maar de zoekterm brengt u (onder andere) bij mij. Nou ja... grote ontgoocheling voor de zoeker naar een stout kieken, neem ik aan :)
- ecologische voetafdruk van een marokkaan.... ik had het ooit over tomaten buiten seizoen en de ecologische voetafdruk daarvan. Maar die van een Marokkaan...???? Ik stel me daar geen vragen over :)
- testosteron olijven... tja... no comment :)
dinsdag 13 december 2011
Verandering
Er verandert weer één en ander in Olijf's leven.
Ik zou u graag vertellen wat dat is, maar ik weet het zelf niet. Echt.
De blog, u merkt het ook, vertraagt.
Op het werk wind ik me op om niets.
Op de blog ook....
In tegenstelling tot vroeger (héél vroeger) betekent "vroeg in bed" niet eens meer dat de laptop meegaat om nog lekker bij te schrijven. Of een fotootje te plaatsen links en rechts.
Op FB vergaat me de zin om nog wat mee te delen en het gezeur en gemekker van anderen maakt me alleen maar viesgezind.
Waardoor ik zèlf ook in gezeur verval.
Voorwaar geen mooie evolutie.
Daartegenover staat dat het met mamma de laatste weken stilaan beter gaat. Stapje voor stapje lijkt het erop dat we "er" gaan komen. Wààr "er" ook moge zijn.
Het "hoe" kunnen we ook niet voorspellen. Mogelijk begin van dementie, zeggen de experts ons, maar het is met geen ènkele wetenschappelijke test uit te sluiten.
Dus pakken we ieder weekend zoals het komt. En wachten we nog even het passeren van de feestdagen en .... tja... 4 januari 2012. Dan zal het een jaar geleden zijn. Dat ik naar huis belde om te zeggen wat er gebeurd was.
Maar wat mamma betreft, heb ik stilaan weer goede hoop.
Wat de rest betreft... we zullen zien, zei de blinde.
Mijn gezeur mag in alle geval weer ophouden. Vooraleer ik een hekel aan mezelf ontwikkel.
Gaan lopen van anderen wil nog meevallen. Maar weglopen van jezelf is... na ja.... redelijk ondoenbaar :)
Ik zou u graag vertellen wat dat is, maar ik weet het zelf niet. Echt.
De blog, u merkt het ook, vertraagt.
Op het werk wind ik me op om niets.
Op de blog ook....
In tegenstelling tot vroeger (héél vroeger) betekent "vroeg in bed" niet eens meer dat de laptop meegaat om nog lekker bij te schrijven. Of een fotootje te plaatsen links en rechts.
Op FB vergaat me de zin om nog wat mee te delen en het gezeur en gemekker van anderen maakt me alleen maar viesgezind.
Waardoor ik zèlf ook in gezeur verval.
Voorwaar geen mooie evolutie.
Daartegenover staat dat het met mamma de laatste weken stilaan beter gaat. Stapje voor stapje lijkt het erop dat we "er" gaan komen. Wààr "er" ook moge zijn.
Het "hoe" kunnen we ook niet voorspellen. Mogelijk begin van dementie, zeggen de experts ons, maar het is met geen ènkele wetenschappelijke test uit te sluiten.
Dus pakken we ieder weekend zoals het komt. En wachten we nog even het passeren van de feestdagen en .... tja... 4 januari 2012. Dan zal het een jaar geleden zijn. Dat ik naar huis belde om te zeggen wat er gebeurd was.
Maar wat mamma betreft, heb ik stilaan weer goede hoop.
Wat de rest betreft... we zullen zien, zei de blinde.
Mijn gezeur mag in alle geval weer ophouden. Vooraleer ik een hekel aan mezelf ontwikkel.
Gaan lopen van anderen wil nog meevallen. Maar weglopen van jezelf is... na ja.... redelijk ondoenbaar :)
woensdag 30 november 2011
Zin... of het gebrek eraan
Ideetjes voor de blog hebben de vréselijk onhebbelijke gewoonte om te binnen te schieten op ogenblikken dat een pc of laptop niet tot de mogelijkheden behoren. Of de tijd niet geschikt is.
Onder de douche, tijdens een rit in de auto, tijdens het werk.... nope nope and nope. Kan en mag niet.
Zelfs fotootjes die eerder in een moment van opperste bewondering werden genomen, worden even niet opgeladen.
Geen nood. Olijf heeft nergens last van, tenzij van een gebrek aan zin.
Maar dat gaat over.
Voor de rest gaat alles goed. Traag maar goed. Zoals altijd :)
Intussen draait de (nèt niet) nieuwe vaatwasser. Wat een luxe!
Onder de douche, tijdens een rit in de auto, tijdens het werk.... nope nope and nope. Kan en mag niet.
Zelfs fotootjes die eerder in een moment van opperste bewondering werden genomen, worden even niet opgeladen.
Geen nood. Olijf heeft nergens last van, tenzij van een gebrek aan zin.
Maar dat gaat over.
Voor de rest gaat alles goed. Traag maar goed. Zoals altijd :)
Intussen draait de (nèt niet) nieuwe vaatwasser. Wat een luxe!
zaterdag 12 november 2011
3 jaar
De tijd gaat vooruit.
Hier begon ik. En hier sta ik, vandaag. Zomaar en nog steeds.
Staat u me toe.... WOW.
Yep, u leest het goed. Olijf schreef net WOW over zichzelf....
In 3 jaar tijd is heel wat gebeurd.
Hoewel Olijf vergeleken met "echte" mensen (u weet wel: die met kindjes, partners, aan-of verkopen van eigendommen, op- of afbouwen van zelfstandige bezigheden enz...) bijzonder weinig gerealiseerd heeft... permitteer ik me een klopje op de schouder.
Het prille begin van deze blog was ingegeven door een soort van nood om dingen "weg" te schrijven. Zelftherapie... het woord is - geloof ik - meer dan eens gevallen.
Gaandeweg waren sommigen onder u getuige van multipele ups en downs, leuke momenten en een heleboel - helaas - minder leuke momenten waarbij het leek dat Olijf met àlle geweld zichzelf in de afgrond wilde storten.
Mja... wat kan een mens zeggen over de schaamtelijke periodes?
....
Biezonder weinig eigenlijk...
...
Behalve
BEHALVE
dat Olijf NIET in de afgrond getuimeld is en
ondanks de ogenschijnlijk minuscule probleempjes (die in mijn beperkte wereld op het ogenblik zelf nagenoeg onoverkomelijk leken)
niet alleen stààt
maar staat met opgeheven hoofd.
There. I said it.
Ik ben trots ende content.
In de loop van 3 jaren ben ik erin geslaagd een destructieve (en veel te lang geïdealiseerde) relatie definitief de rug toe te keren. Van één ouder nam ik voor altijd afscheid, de andere vraagt sindsdien meer dan "normale" aandacht.
Tussen de bedrijven door was u getuige van veranderingen in en om Olijf's huis en liet ik u meekijken in (de bedenkingen achter) m'n betrekkingen met diverse medemensen. Online-perikelen, puberale verliefdheden, nieuwe dromen.
Vanochtend, terwijl deze blogverjaardag tot me doordrong, wierp ik een blik in de tuin. De zwarte kat van één van m'n buren was op bezoek.
Ze/hij (?) groef een putje nabij de vijgenboom, dropte haar "pakketje" en krabbelde de zaak weer netjes dicht.
Stront in een putje op een feestdag.
La vita è bella!!!
:):):)
Hier begon ik. En hier sta ik, vandaag. Zomaar en nog steeds.
Staat u me toe.... WOW.
Yep, u leest het goed. Olijf schreef net WOW over zichzelf....
In 3 jaar tijd is heel wat gebeurd.
Hoewel Olijf vergeleken met "echte" mensen (u weet wel: die met kindjes, partners, aan-of verkopen van eigendommen, op- of afbouwen van zelfstandige bezigheden enz...) bijzonder weinig gerealiseerd heeft... permitteer ik me een klopje op de schouder.
Het prille begin van deze blog was ingegeven door een soort van nood om dingen "weg" te schrijven. Zelftherapie... het woord is - geloof ik - meer dan eens gevallen.
Gaandeweg waren sommigen onder u getuige van multipele ups en downs, leuke momenten en een heleboel - helaas - minder leuke momenten waarbij het leek dat Olijf met àlle geweld zichzelf in de afgrond wilde storten.
Mja... wat kan een mens zeggen over de schaamtelijke periodes?
....
Biezonder weinig eigenlijk...
...
Behalve
BEHALVE
dat Olijf NIET in de afgrond getuimeld is en
ondanks de ogenschijnlijk minuscule probleempjes (die in mijn beperkte wereld op het ogenblik zelf nagenoeg onoverkomelijk leken)
niet alleen stààt
maar staat met opgeheven hoofd.
There. I said it.
Ik ben trots ende content.
In de loop van 3 jaren ben ik erin geslaagd een destructieve (en veel te lang geïdealiseerde) relatie definitief de rug toe te keren. Van één ouder nam ik voor altijd afscheid, de andere vraagt sindsdien meer dan "normale" aandacht.
Tussen de bedrijven door was u getuige van veranderingen in en om Olijf's huis en liet ik u meekijken in (de bedenkingen achter) m'n betrekkingen met diverse medemensen. Online-perikelen, puberale verliefdheden, nieuwe dromen.
Vanochtend, terwijl deze blogverjaardag tot me doordrong, wierp ik een blik in de tuin. De zwarte kat van één van m'n buren was op bezoek.
Ze/hij (?) groef een putje nabij de vijgenboom, dropte haar "pakketje" en krabbelde de zaak weer netjes dicht.
Stront in een putje op een feestdag.
La vita è bella!!!
:):):)
maandag 7 november 2011
punt 2
Gisteren had ik een gesprek. Waarbij (vermeende) aantrekking even ter discussie - pardon: ter SPRAKE - kwam.
Olijf heeft een handvol vriendinnen die haar af en toe tot nadenken dwingen. Sjans. Dat die er zijn.
Zodat Olijf af en toe een reality check doet. Mag best.
Zonet schreef ik nog vol overtuiging ... of op z'n minst vol VRAGEN... over hoe ik mezelf zie in de toekomst... op het romantische vlak dan.
Het antwoord op die vraag is zo goed als onbestaande.
De reden waarom die vraag stilaan terug opduikt, mag u gerust zoeken in deze herfst- en winterperiode. Veel tijd en zin om te lezen, slapen en denken. De vaststelling ook dat andere mensen met gelijkaardige vragen worstelen. Vroeger of nu. Maar ik lees ze nu.... wat ze voor mij actueel maakt.
(oei... ik voel dat ik weer van de hak op de tak ga springen...)
Bij Oponseentje las ik een passage uit een boek dat ik graag lezen wil. The bitch rules van een zekere Elizabeth Wurtzel.
Wellicht maak ik mezelf momenteel hopeloos belachelijk met die "een zekere".
Wellicht is mevrouw Wurtzel onvoorstelbaar bekend en weet Olijf weer nergens van. Maar goed... daar komt in de toekomst verandering in.
De reden waarom ik haar wil lezen, is eenvoudig. De passage, gepubliceerd in Oponseentje, sprak me aan. De mevrouw bekijkt zichzelf en schuwt daarbij een flinke dosis zelfspot niet.
Anderzijds lees ik iets wat tegen m'n eigen overtuiging ingaat. Ik citeer:
So this is a book about mistakes. In fact, this is a book in praise of mistakes. May you make many of them along the way. May you make them left, right and center, and when you do, may you never claim to have profited from them. May you never ever chalk them up to lessons learned or experience gained or any of that trite, commonplace bullshit.
Voor de verandering maar eens NIET zeggen dat alles in dit aards bestaan een les inhoudt, iets waaruit je moet leren. Ik wil graag ontdekken hoe ze dat onderbouwt. Kijk ernaar uit dus. Niets zo leerzaam als een "andere" mening.
(ik spring terug op de eerste tak... voor zolang dat duurt...)
We worstelen dus. Met onszelf, anderen en de wereld. Hoe we daarmee moeten omgaan. Of "horen" om te gaan. Dankzij gesprekken en leesvoer stel ik met genoegen vast dat ik maar heel gewoontjes ben. In de zin van... wij doen dit allemààl. Oef!
(Zijsprong).. Nou ja... "sommigen" verdenk ik ervan echt nòòit stil te staan en na te denken (en hierbij heb ik niet iemand specifiek in gedachten.... kijkt u gerust es rond in uw wereld.... garantie dat u zich dezelfde vraag stelt bij sommigen). Of dit slechter of beter is, wil ik zelfs niet overpeinzen. Het is gewoon ànders.
Maar goed... sommigen (andere dan hierboven vernoemde sommigen) staan af en toe stil en vragen zich af of ze nog "goed bezig" zijn. Of er iets mag bijgestuurd worden, al dan niet ingegeven door lessen geleerd uit het verleden.
Soms concluderen we dat "dat dingetje" uit het verleden gewoon stom toeval was. En dat we ons best zullen doen om de ogen beter open te houden.
Soms zijn we vastberaden één en ander grondig anders aan te pakken omdat we inzien dat de oude praktijk inefficiënt was (druk ik me niet zàlig algemeen uit?).
En soms zeggen we gewoon Stuff it! Ik was goed bezig en anderen moeten zich daar maar bij neerleggen.
Allemaal schitterend.
Oh... mag ik u een voordeel van singledom aanreiken?
De tijd om deze dingen te overlopen.
Voor co-ouders.... gedurende de weken dat uw kroost zich bij uw ex-partner bevindt... voor zover u zich dan niet overgeeft aan allerlei sociale uitspattingen :)
Nogmaals: nadenken wordt ook sterk overroepen, niet in het minst door ondergetekende.
Anderzijds... merk ik uit eigen ervaring en die van anderen, dat happy days met een (nieuwe) partner weinig tijd laten om in rust te overpeinzen hoe, wat, waar en waarom. GELUKKIG!
Goeie tijden moeten beleefd worden, niet noodzakelijk overpeinsd.
Let u trouwens maar op... wanneer Olijf zich amuseert, verschijnt er weinig (zinnigs) op de blog.
(tussen haakjes: ik schrijf steeds DE blog, terwijl het HET blog zou moeten zijn??? Ik krijg het niet over m'n lippen... excuus... waarmee m'n hardnekkige koppigheid over DE blog verklaard is... hoop ik)
Terug naar het begin. Gesprek.
Aantrekking of het vermeende bestaan ervan.
En hoe je daarmee omgaat. Wat mannen en vrouwen horen te doen.
Of daar rollenpatronen in bestaan en ALS die bestaan, of je je daaraan hoort te houden.
Laat me u vertellen dat Olijf er nog steeds niet uit is.
Alle argumenten voor éénder welke mening hieromtrent zijn waardevol.
Van Hem, wiens naam ik niet meer noem (het lijkt wel een Harry Potter-episode ... He Who Must Not Be Named... Voldemort :)) kreeg ik de "goede" raad om me in de toekomst niet meer zo diep in een relatie te smijten. Ik vond dat toen bot en dom. Later zag ik daar een grond van waarheid (oh neeeeee, zelfs enige wijsheid!) in. Omdat je iemand kan verstikken met affectie. Vooral als die iemand de eigen affectie ziet wegebben...
Zelf heb ik sindsdien ook uitgemaakt dat de geëmancipeerde vrouw in mij een stapje mag terugzetten. Ooit dacht ik: als je van iemand houdt, mag je dat gerust tonen. Ongeacht je geslacht.
In wezen geloof ik dat nog steeds. In realiteit heeft dat voor Olijf ènkel windeieren gelegd.
Er wàs een tijd dat ik een onverwachte attentie aan zijn adres een goed idee vond. Een kleinigheidje, zomaar, om te tonen dat ik blij was met zijn aanwezigheid in m'n leven. Een teken van appreciatie noemen ze dat.
... Nja.... dat bleek mooi fout. Hou u vast. Hier gaat het niet om Voldemort alléén (om de verhaallijn maar even vast te houden). In Olijf's verleden is dezelfde fout meermaals gemaakt: na een poosje laten weten dat ik wel "blij" was (ontwaar een eufemisme)... waarna de boel onverrichterzake bergaf ging.
Het heeft volgens sommigen te maken met het einde van de jacht. De val van de zekerheid. Die mannen doet stoppen .. en verdwijnen.
Ik werk niet graag met algemene waarheden en denk graag voor mezelf. Algemene waarheden smijt ik graag omver, als het effe kan.
Daartegenover staat dat déze waarheid niet alleen in mijn geschiedenis overeind bleef maar ook bij vele (niet àlle, godzijdank) anderen de regel bleek te zijn. Hoe moeilijker en afstandelijker de dame zich opstelt, des te harder doen de jagertjes hun best.
Bon goed... je past je daaraan aan. Tegen je zin maar de wereld draait ook door zonder jouw conformisme. Buigen of breken, zeg maar.
Dat gezegd zijnde, is Olijf er nog niet uit.
Wat het "beste" is. En of je iedereen over dezelfde kam mag scheren.
"Ik ga het niet meer doen" zeg ik gisteren. "Gedaan met eerste berichtjes sturen"
Zoiets zeg je - kom Olijf, eerlijk is eerlijk - enkel als je iets verhoopt, al was het maar heel ver ergens in je achterhoofd.
Onder gewone vrienden (en "gewoon" betekent hier in géén geval "banaal") hou je je niet bezig met dit soort vragen. Normale vriendschappen houden geen jacht in. Geen jager en geen prooi. Gewoon "gelijken". Lekker gemakkelijk. "Bel ik of bel jij" is zelfs geen vrààg. Je dòet het gewoon.
In alle andere gevallen hoor je een code aan te houden. Die theoretisch niet te verbreken is.
Hij jaagt. Jij laat je opzoeken. Alles overgoten met een sausje van zachte aanmoediging zodat hij z'n interesse niet verliest.
Tot dusver de theorie.
Tot je - fout oh fout - gaat nadenken in andermans plaats. Nèt wat Olijf niet meer wil. Denken voor anderen. Gegarandeerd fout :)
In het gesprek van gisteren werd ik lichtjes aangemoedigd.
"Waarom zou jij geen eerste berichtjes meer sturen? Misschien denkt hij er nèt zo over. Misschien likt hij z'n oude wonden nog en wil hij geen blauwtje meer lopen. Of vraagt hij zich af of het je stoort dat hij nog uit noodzaak met z'n verleden bezig blijft"
Argumenten die steek hielden en vanuit menselijk oogpunt helemaal te verdedigen zijn.
Maar... waar Olijf zich niet meer mee wil bezig houden.
Het is rustig zo. Niet meer denken in andermans plaats. Geen vragen in de trant van "zou hij, wil hij, kan hij?" of "waarom????" "Doe ik het goed? Moet het anders?"
Vandaag schrijf ik het op. Om mezelf te confronteren met de neiging om toch weer in oude gewoonten te vervallen. Wat ik niet wil :)
Wat gebeuren mag, zal gebeuren. En anders niet.
Intussen zit ik rustig. En kalm. Zonder hartzeer.
Een héééééél klein beetje content wanneer ik wèl iets hoor maar niet meer verloren in een semi-depressie als het stil blijft.
Dus
...
geen dus.
Ik dacht hier een welgemeende goede raad neer te schrijven, maar die is terug gewist.
Olijf weet nix. Werkelijk nix.
En eigenlijk... is dat goed zo :)
Mocht zich ooit nog iets ontwikkelen in Olijf's leven, dan verneemt u dat wel.
Waarschijnlijk niet uitgebreid... want zoals ik al zei.... "dan" is er weinig tijd voor bloggen.
Until then.... mag u zich - ahum - verheugen op nog méér nauwelijks ontcijferbare overpeinzingen ... van een gewoon meiske.
Olijf heeft een handvol vriendinnen die haar af en toe tot nadenken dwingen. Sjans. Dat die er zijn.
Zodat Olijf af en toe een reality check doet. Mag best.
Zonet schreef ik nog vol overtuiging ... of op z'n minst vol VRAGEN... over hoe ik mezelf zie in de toekomst... op het romantische vlak dan.
Het antwoord op die vraag is zo goed als onbestaande.
De reden waarom die vraag stilaan terug opduikt, mag u gerust zoeken in deze herfst- en winterperiode. Veel tijd en zin om te lezen, slapen en denken. De vaststelling ook dat andere mensen met gelijkaardige vragen worstelen. Vroeger of nu. Maar ik lees ze nu.... wat ze voor mij actueel maakt.
(oei... ik voel dat ik weer van de hak op de tak ga springen...)
Bij Oponseentje las ik een passage uit een boek dat ik graag lezen wil. The bitch rules van een zekere Elizabeth Wurtzel.
Wellicht maak ik mezelf momenteel hopeloos belachelijk met die "een zekere".
Wellicht is mevrouw Wurtzel onvoorstelbaar bekend en weet Olijf weer nergens van. Maar goed... daar komt in de toekomst verandering in.
De reden waarom ik haar wil lezen, is eenvoudig. De passage, gepubliceerd in Oponseentje, sprak me aan. De mevrouw bekijkt zichzelf en schuwt daarbij een flinke dosis zelfspot niet.
Anderzijds lees ik iets wat tegen m'n eigen overtuiging ingaat. Ik citeer:
So this is a book about mistakes. In fact, this is a book in praise of mistakes. May you make many of them along the way. May you make them left, right and center, and when you do, may you never claim to have profited from them. May you never ever chalk them up to lessons learned or experience gained or any of that trite, commonplace bullshit.
Voor de verandering maar eens NIET zeggen dat alles in dit aards bestaan een les inhoudt, iets waaruit je moet leren. Ik wil graag ontdekken hoe ze dat onderbouwt. Kijk ernaar uit dus. Niets zo leerzaam als een "andere" mening.
(ik spring terug op de eerste tak... voor zolang dat duurt...)
We worstelen dus. Met onszelf, anderen en de wereld. Hoe we daarmee moeten omgaan. Of "horen" om te gaan. Dankzij gesprekken en leesvoer stel ik met genoegen vast dat ik maar heel gewoontjes ben. In de zin van... wij doen dit allemààl. Oef!
(Zijsprong).. Nou ja... "sommigen" verdenk ik ervan echt nòòit stil te staan en na te denken (en hierbij heb ik niet iemand specifiek in gedachten.... kijkt u gerust es rond in uw wereld.... garantie dat u zich dezelfde vraag stelt bij sommigen). Of dit slechter of beter is, wil ik zelfs niet overpeinzen. Het is gewoon ànders.
Maar goed... sommigen (andere dan hierboven vernoemde sommigen) staan af en toe stil en vragen zich af of ze nog "goed bezig" zijn. Of er iets mag bijgestuurd worden, al dan niet ingegeven door lessen geleerd uit het verleden.
Soms concluderen we dat "dat dingetje" uit het verleden gewoon stom toeval was. En dat we ons best zullen doen om de ogen beter open te houden.
Soms zijn we vastberaden één en ander grondig anders aan te pakken omdat we inzien dat de oude praktijk inefficiënt was (druk ik me niet zàlig algemeen uit?).
En soms zeggen we gewoon Stuff it! Ik was goed bezig en anderen moeten zich daar maar bij neerleggen.
Allemaal schitterend.
Oh... mag ik u een voordeel van singledom aanreiken?
De tijd om deze dingen te overlopen.
Voor co-ouders.... gedurende de weken dat uw kroost zich bij uw ex-partner bevindt... voor zover u zich dan niet overgeeft aan allerlei sociale uitspattingen :)
Nogmaals: nadenken wordt ook sterk overroepen, niet in het minst door ondergetekende.
Anderzijds... merk ik uit eigen ervaring en die van anderen, dat happy days met een (nieuwe) partner weinig tijd laten om in rust te overpeinzen hoe, wat, waar en waarom. GELUKKIG!
Goeie tijden moeten beleefd worden, niet noodzakelijk overpeinsd.
Let u trouwens maar op... wanneer Olijf zich amuseert, verschijnt er weinig (zinnigs) op de blog.
(tussen haakjes: ik schrijf steeds DE blog, terwijl het HET blog zou moeten zijn??? Ik krijg het niet over m'n lippen... excuus... waarmee m'n hardnekkige koppigheid over DE blog verklaard is... hoop ik)
Terug naar het begin. Gesprek.
Aantrekking of het vermeende bestaan ervan.
En hoe je daarmee omgaat. Wat mannen en vrouwen horen te doen.
Of daar rollenpatronen in bestaan en ALS die bestaan, of je je daaraan hoort te houden.
Laat me u vertellen dat Olijf er nog steeds niet uit is.
Alle argumenten voor éénder welke mening hieromtrent zijn waardevol.
Van Hem, wiens naam ik niet meer noem (het lijkt wel een Harry Potter-episode ... He Who Must Not Be Named... Voldemort :)) kreeg ik de "goede" raad om me in de toekomst niet meer zo diep in een relatie te smijten. Ik vond dat toen bot en dom. Later zag ik daar een grond van waarheid (oh neeeeee, zelfs enige wijsheid!) in. Omdat je iemand kan verstikken met affectie. Vooral als die iemand de eigen affectie ziet wegebben...
Zelf heb ik sindsdien ook uitgemaakt dat de geëmancipeerde vrouw in mij een stapje mag terugzetten. Ooit dacht ik: als je van iemand houdt, mag je dat gerust tonen. Ongeacht je geslacht.
In wezen geloof ik dat nog steeds. In realiteit heeft dat voor Olijf ènkel windeieren gelegd.
Er wàs een tijd dat ik een onverwachte attentie aan zijn adres een goed idee vond. Een kleinigheidje, zomaar, om te tonen dat ik blij was met zijn aanwezigheid in m'n leven. Een teken van appreciatie noemen ze dat.
... Nja.... dat bleek mooi fout. Hou u vast. Hier gaat het niet om Voldemort alléén (om de verhaallijn maar even vast te houden). In Olijf's verleden is dezelfde fout meermaals gemaakt: na een poosje laten weten dat ik wel "blij" was (ontwaar een eufemisme)... waarna de boel onverrichterzake bergaf ging.
Het heeft volgens sommigen te maken met het einde van de jacht. De val van de zekerheid. Die mannen doet stoppen .. en verdwijnen.
Ik werk niet graag met algemene waarheden en denk graag voor mezelf. Algemene waarheden smijt ik graag omver, als het effe kan.
Daartegenover staat dat déze waarheid niet alleen in mijn geschiedenis overeind bleef maar ook bij vele (niet àlle, godzijdank) anderen de regel bleek te zijn. Hoe moeilijker en afstandelijker de dame zich opstelt, des te harder doen de jagertjes hun best.
Bon goed... je past je daaraan aan. Tegen je zin maar de wereld draait ook door zonder jouw conformisme. Buigen of breken, zeg maar.
Dat gezegd zijnde, is Olijf er nog niet uit.
Wat het "beste" is. En of je iedereen over dezelfde kam mag scheren.
"Ik ga het niet meer doen" zeg ik gisteren. "Gedaan met eerste berichtjes sturen"
Zoiets zeg je - kom Olijf, eerlijk is eerlijk - enkel als je iets verhoopt, al was het maar heel ver ergens in je achterhoofd.
Onder gewone vrienden (en "gewoon" betekent hier in géén geval "banaal") hou je je niet bezig met dit soort vragen. Normale vriendschappen houden geen jacht in. Geen jager en geen prooi. Gewoon "gelijken". Lekker gemakkelijk. "Bel ik of bel jij" is zelfs geen vrààg. Je dòet het gewoon.
In alle andere gevallen hoor je een code aan te houden. Die theoretisch niet te verbreken is.
Hij jaagt. Jij laat je opzoeken. Alles overgoten met een sausje van zachte aanmoediging zodat hij z'n interesse niet verliest.
Tot dusver de theorie.
Tot je - fout oh fout - gaat nadenken in andermans plaats. Nèt wat Olijf niet meer wil. Denken voor anderen. Gegarandeerd fout :)
In het gesprek van gisteren werd ik lichtjes aangemoedigd.
"Waarom zou jij geen eerste berichtjes meer sturen? Misschien denkt hij er nèt zo over. Misschien likt hij z'n oude wonden nog en wil hij geen blauwtje meer lopen. Of vraagt hij zich af of het je stoort dat hij nog uit noodzaak met z'n verleden bezig blijft"
Argumenten die steek hielden en vanuit menselijk oogpunt helemaal te verdedigen zijn.
Maar... waar Olijf zich niet meer mee wil bezig houden.
Het is rustig zo. Niet meer denken in andermans plaats. Geen vragen in de trant van "zou hij, wil hij, kan hij?" of "waarom????" "Doe ik het goed? Moet het anders?"
Vandaag schrijf ik het op. Om mezelf te confronteren met de neiging om toch weer in oude gewoonten te vervallen. Wat ik niet wil :)
Wat gebeuren mag, zal gebeuren. En anders niet.
Intussen zit ik rustig. En kalm. Zonder hartzeer.
Een héééééél klein beetje content wanneer ik wèl iets hoor maar niet meer verloren in een semi-depressie als het stil blijft.
Dus
...
geen dus.
Ik dacht hier een welgemeende goede raad neer te schrijven, maar die is terug gewist.
Olijf weet nix. Werkelijk nix.
En eigenlijk... is dat goed zo :)
Mocht zich ooit nog iets ontwikkelen in Olijf's leven, dan verneemt u dat wel.
Waarschijnlijk niet uitgebreid... want zoals ik al zei.... "dan" is er weinig tijd voor bloggen.
Until then.... mag u zich - ahum - verheugen op nog méér nauwelijks ontcijferbare overpeinzingen ... van een gewoon meiske.
Toeval bestaat niet
of toch wel?
Euhm, nee beste lezer.... Olijf weet nog niet waar deze blog heengaat. Losse gedachtenflodders vechten om een plaats in een verhaallijn en Olijf heeft typvingers vandaag. Of toch nu.
De dagen zijn korter geworden... heeft u dat al gemerkt? Ik hoop het voor u, al was het maar omdat het erop zou wijzen dat u overdag met de ogen òpen rondloopt :)
Wie hier al een tijdje leest (en intussen wordt teruglopen in de blog-tijd best wel een opgave) weet dat Olijf het enkele winters lang een "beetje" moeilijk heeft gehad met de najaarsperiode. Niet fijn. Niet fijn voor Olijf die het doorstond en opschreef, en niet fijn voor u om te lezen.
Afijn... binnen enkele dagen wordt deze blog 3.
Jaar.
En eindelijk heeft Olijf de kracht en het doorzettingsvermogen om deze winter head on te lijf te gaan. Geen gezeur en geknies meer, geen afhankelijkheden die het leven onnodig ingewikkeld maken. De winter is een seizoen als een ander. Gewoon wat donkerder, toegegeven. Maar best wel leuk om cocoonsgewijs te schrijven, te lezen of te klussen. Het huis wat gezelliger te maken enzo :)
Bovenstaande was zelfs geen bewuste beslissing. Dat ik het dit jaar ànders zou aanpakken ofzo. Het is een gevoel dat je voelt groeien. "Deze winter kan ik aan, no problemo". Zo simpel als dàt.
Onvermijdelijk ga ik me dan afvragen waar dat aan ligt. Waaròm ben ik zo zeker dat het deze keer een draaglijke winter wordt?
Hoewel niet alles verklaard moet worden - nadenken wordt vaak vreselijk overschat - overloop ik een paar dingetjes.
1.
Hij wiens naam nog zo weinig mogelijk genoemd wordt en (dit mag u gerust weten) wiens naam - indien wèl genoemd - geen spoor van verdriet meer oproept (holadijee :)) maakt op geen enkele manier meer deel uit van m'n leven. Het was een stoorzender en dat zeg ik niet op verbitterde toon. Een stoorzender kan je maar horen omdat je je radio ààn laat staan, dus de verantwoordelijkheid neem ik grotendeels (GROOTENdeels!) op mij. Punt uit. En sinds "punt uit" eerder dit jaar eindelijk definitief plaatsvond, gaat het met Olijf alléén maar beter, iedere dag.
2.
De drang, de nood en het verlangen om opnieuw een nieuwe compagno (dit hoef ik niet te vertalen zeker?) te ontmoeten, is op de achtergrond geraakt. Soms vraag ik me zelfs af of ik dat nog wèns, een nieuwe belangrijke andere. .... De vraag blijft open, .... serieus.
Ook dit heeft nix met bitterheid te maken. Dat stadium is Olijf gepasseerd. Het heeft wat te maken met zelfstandigheid, het terugvinden van m'n oude zelf, het stellen van nieuwe doelen.
Jàààààà, het was leuk om iemand te "hebben" waarmee ik kon praten, dingen kon delen. Uitkijken naar ieder gepland of ongepland moment om samen te zijn. "Warm gevoel" enzo... we kennen dat wel.
Een mens leert het zelfs leuk vinden om z'n leven om te gooien voor een belangrijke wederhelft.
Begrijpt u me overigens niet verkeerd. Het blijft bij tijd en wijlen onleuk om alleen thuis te komen en te weten dat de blog de enige praatpaal is. Of online vrienden, of zelfs de telefoonversie daarvan. Alle mogelijkheden worden gepast geapprecieerd, laat daar geen twijfel over bestaan. But nothing beats the real thing, i.e. thuiskomen en je dag overlopen met je partner.... of gewoon vragen of we vandaag gekookte dan wel gestampte patatjes gaan maken.
Alleen.... het IS er nu niet. En het houdt me niet meer voltijds bezig, dat verlangen. Zelfs niet halftijds.
Zal wel wat te maken hebben met gewoonte. Olijf - sommigen zullen dit onbegrijpelijk vinden wegens andere levenswijze/visie - heeft het grootste deel van haar leven sowieso alleen doorgebracht. Ik ben intussen alweer òver de dwanggedachte dat ik niet kan leven op m'n eentje.
...
Best wel bevrijdend. ... eigenlijk.
Tegelijk stel ik mezelf zeer regelmatig de vraag, ingegeven door een verlangen naar eerlijkheid met mezelf, of ik het nog wel kàn (of zal kunnen): hoteldebotel worden, alles geven, de rest van de wereld vergeten. Idealiter en idealistisch wil ik hier een volmondig JA neerpoten. Realistisch... weet ik het niet.
Zelfs nadat de bitterheid van vroeger bezonken is, blijft de wetenschap dat het verleden een mens tekent. En dat hij/zij er in het beste geval wat van leert. Dat hoop ik toch.
We worden allemaal "groter" met hier en daar een litteken. Een beetje wild vlees, zo u wil. Teken dat wonden helen.... maar tegelijk een herinnering aan wat die wonde in de eerste plaats veroorzaakt heeft, of dat nu door eigen stommiteit/onoplettendheid of die van een ander was.
Littekens maken dat je je herinnert dat je een gelijkaardige situatie in de toekomst met een beetje meer voorzichtigheid benadert.... niet?
Leest u hier asjeblief geen pleidooi vóór "het kind met het badwater weggooien".
Àlles in het leven houdt risico's in. Zelfs het herhalen van oude ervaringen. Geen reden, geloof ik overtuigd, om meteen in een hoekje te kruipen en nix meer te doen.
In de naam der optimisme noem ik het graag "het leven aanpakken met de wijsheid uit het verleden". En hopen dat dat verstandig is :)
Tot zover de rationele benadering.
Wat me brengt tot de sentimentele kant van "de zaak".
(De aandachtige lezer heeft intussen al lang door dat in dit verhaal géén lijn zit :))
Gisteren schreef ik nog over een te mijden blog. Zeer bewust (en omdat expliciete vingerwijzerij me erg dom en ongevoelig leek) heb ik geen link gelegd. En dat gaat ook vandaag niet gebeuren.
Vanochtend ontving ik - hoogstwaarschijnlijk naar aanleiding van gisteren's blog - een mailtje met een link naar nòg maar eens een andere blog. Om tegengewicht te geven misschien.
Ewel... Olijf las. De hele voormiddag lang. Met plezier.
Een persoon (zelfs het geslacht laat ik in het midden om alle verwijzingen uit te sluiten) die, net als wij allen, al wat watertjes doorzwommen heeft. En - tot m'n groot "plezier" (voor zover dit woord correct gekozen is) - de levenslessen aanwendt om aan zichzelf te sleutelen. Binnen de mate van het mogelijke, wenselijke en realistische.
Om dan - met enkele uurtjes leeswerk komt een mens één en ander te weten - tot de conclusie te komen dat hoofd en hart een hoogstbizar onderling spelletje spelen.
Overpeinzingen omtrent een gestrande relatie. Invraagstelling van het verleden, zichzelf en de andere. Voornemen om te sleutelen aan wat sleutelbaar is.... om daarna - enkele keren zelfs - opnieuw in een HARTStochtelijke bui telkens weer te doen wat het HOOFD zo vaak in vraag stelt.
Ik leef mee met zo'n blog. En met de schrijver/ster ervan. Omwille van de herkenbaarheid enerzijds en de dualiteit tussen hoofd en hart anderzijds.
Dat we allemaal blijven worstelen met het evenwicht tussen wat je WIL/KAN/HOORT TE doen. En of dat overeenkomt met wat een ander wil/kan/verwacht/hoopt. Enzovoort.
Dat het leven ingewikkeld is..... dus....
En daaruit voortvloeiend.... dat ik me afvraag of ik zoveel kopbrekerij nog wil doorstaan.
Waarmee we weer belanden bij punt 2.
-> voer voor volgende blog.... om dit alles leesbaar te houden. Ik zie u bij de volgende post :)
Olijfnoot:
de titel - ook dàt had u intussen begrepen - heeft hoe-ge-naamd nix meer te maken met de blog... maar bij gebrek aan wil om na te denken, blijft ie gewoon staan. Had ik toch misschien uw nieuwsgierigheid aangewakkerd... en u bij deze teleurgesteld?
Euhm, nee beste lezer.... Olijf weet nog niet waar deze blog heengaat. Losse gedachtenflodders vechten om een plaats in een verhaallijn en Olijf heeft typvingers vandaag. Of toch nu.
De dagen zijn korter geworden... heeft u dat al gemerkt? Ik hoop het voor u, al was het maar omdat het erop zou wijzen dat u overdag met de ogen òpen rondloopt :)
Wie hier al een tijdje leest (en intussen wordt teruglopen in de blog-tijd best wel een opgave) weet dat Olijf het enkele winters lang een "beetje" moeilijk heeft gehad met de najaarsperiode. Niet fijn. Niet fijn voor Olijf die het doorstond en opschreef, en niet fijn voor u om te lezen.
Afijn... binnen enkele dagen wordt deze blog 3.
Jaar.
En eindelijk heeft Olijf de kracht en het doorzettingsvermogen om deze winter head on te lijf te gaan. Geen gezeur en geknies meer, geen afhankelijkheden die het leven onnodig ingewikkeld maken. De winter is een seizoen als een ander. Gewoon wat donkerder, toegegeven. Maar best wel leuk om cocoonsgewijs te schrijven, te lezen of te klussen. Het huis wat gezelliger te maken enzo :)
Bovenstaande was zelfs geen bewuste beslissing. Dat ik het dit jaar ànders zou aanpakken ofzo. Het is een gevoel dat je voelt groeien. "Deze winter kan ik aan, no problemo". Zo simpel als dàt.
Onvermijdelijk ga ik me dan afvragen waar dat aan ligt. Waaròm ben ik zo zeker dat het deze keer een draaglijke winter wordt?
Hoewel niet alles verklaard moet worden - nadenken wordt vaak vreselijk overschat - overloop ik een paar dingetjes.
1.
Hij wiens naam nog zo weinig mogelijk genoemd wordt en (dit mag u gerust weten) wiens naam - indien wèl genoemd - geen spoor van verdriet meer oproept (holadijee :)) maakt op geen enkele manier meer deel uit van m'n leven. Het was een stoorzender en dat zeg ik niet op verbitterde toon. Een stoorzender kan je maar horen omdat je je radio ààn laat staan, dus de verantwoordelijkheid neem ik grotendeels (GROOTENdeels!) op mij. Punt uit. En sinds "punt uit" eerder dit jaar eindelijk definitief plaatsvond, gaat het met Olijf alléén maar beter, iedere dag.
2.
De drang, de nood en het verlangen om opnieuw een nieuwe compagno (dit hoef ik niet te vertalen zeker?) te ontmoeten, is op de achtergrond geraakt. Soms vraag ik me zelfs af of ik dat nog wèns, een nieuwe belangrijke andere. .... De vraag blijft open, .... serieus.
Ook dit heeft nix met bitterheid te maken. Dat stadium is Olijf gepasseerd. Het heeft wat te maken met zelfstandigheid, het terugvinden van m'n oude zelf, het stellen van nieuwe doelen.
Jàààààà, het was leuk om iemand te "hebben" waarmee ik kon praten, dingen kon delen. Uitkijken naar ieder gepland of ongepland moment om samen te zijn. "Warm gevoel" enzo... we kennen dat wel.
Een mens leert het zelfs leuk vinden om z'n leven om te gooien voor een belangrijke wederhelft.
Begrijpt u me overigens niet verkeerd. Het blijft bij tijd en wijlen onleuk om alleen thuis te komen en te weten dat de blog de enige praatpaal is. Of online vrienden, of zelfs de telefoonversie daarvan. Alle mogelijkheden worden gepast geapprecieerd, laat daar geen twijfel over bestaan. But nothing beats the real thing, i.e. thuiskomen en je dag overlopen met je partner.... of gewoon vragen of we vandaag gekookte dan wel gestampte patatjes gaan maken.
Alleen.... het IS er nu niet. En het houdt me niet meer voltijds bezig, dat verlangen. Zelfs niet halftijds.
Zal wel wat te maken hebben met gewoonte. Olijf - sommigen zullen dit onbegrijpelijk vinden wegens andere levenswijze/visie - heeft het grootste deel van haar leven sowieso alleen doorgebracht. Ik ben intussen alweer òver de dwanggedachte dat ik niet kan leven op m'n eentje.
...
Best wel bevrijdend. ... eigenlijk.
Tegelijk stel ik mezelf zeer regelmatig de vraag, ingegeven door een verlangen naar eerlijkheid met mezelf, of ik het nog wel kàn (of zal kunnen): hoteldebotel worden, alles geven, de rest van de wereld vergeten. Idealiter en idealistisch wil ik hier een volmondig JA neerpoten. Realistisch... weet ik het niet.
Zelfs nadat de bitterheid van vroeger bezonken is, blijft de wetenschap dat het verleden een mens tekent. En dat hij/zij er in het beste geval wat van leert. Dat hoop ik toch.
We worden allemaal "groter" met hier en daar een litteken. Een beetje wild vlees, zo u wil. Teken dat wonden helen.... maar tegelijk een herinnering aan wat die wonde in de eerste plaats veroorzaakt heeft, of dat nu door eigen stommiteit/onoplettendheid of die van een ander was.
Littekens maken dat je je herinnert dat je een gelijkaardige situatie in de toekomst met een beetje meer voorzichtigheid benadert.... niet?
Leest u hier asjeblief geen pleidooi vóór "het kind met het badwater weggooien".
Àlles in het leven houdt risico's in. Zelfs het herhalen van oude ervaringen. Geen reden, geloof ik overtuigd, om meteen in een hoekje te kruipen en nix meer te doen.
In de naam der optimisme noem ik het graag "het leven aanpakken met de wijsheid uit het verleden". En hopen dat dat verstandig is :)
Tot zover de rationele benadering.
Wat me brengt tot de sentimentele kant van "de zaak".
(De aandachtige lezer heeft intussen al lang door dat in dit verhaal géén lijn zit :))
Gisteren schreef ik nog over een te mijden blog. Zeer bewust (en omdat expliciete vingerwijzerij me erg dom en ongevoelig leek) heb ik geen link gelegd. En dat gaat ook vandaag niet gebeuren.
Vanochtend ontving ik - hoogstwaarschijnlijk naar aanleiding van gisteren's blog - een mailtje met een link naar nòg maar eens een andere blog. Om tegengewicht te geven misschien.
Ewel... Olijf las. De hele voormiddag lang. Met plezier.
Een persoon (zelfs het geslacht laat ik in het midden om alle verwijzingen uit te sluiten) die, net als wij allen, al wat watertjes doorzwommen heeft. En - tot m'n groot "plezier" (voor zover dit woord correct gekozen is) - de levenslessen aanwendt om aan zichzelf te sleutelen. Binnen de mate van het mogelijke, wenselijke en realistische.
Om dan - met enkele uurtjes leeswerk komt een mens één en ander te weten - tot de conclusie te komen dat hoofd en hart een hoogstbizar onderling spelletje spelen.
Overpeinzingen omtrent een gestrande relatie. Invraagstelling van het verleden, zichzelf en de andere. Voornemen om te sleutelen aan wat sleutelbaar is.... om daarna - enkele keren zelfs - opnieuw in een HARTStochtelijke bui telkens weer te doen wat het HOOFD zo vaak in vraag stelt.
Ik leef mee met zo'n blog. En met de schrijver/ster ervan. Omwille van de herkenbaarheid enerzijds en de dualiteit tussen hoofd en hart anderzijds.
Dat we allemaal blijven worstelen met het evenwicht tussen wat je WIL/KAN/HOORT TE doen. En of dat overeenkomt met wat een ander wil/kan/verwacht/hoopt. Enzovoort.
Dat het leven ingewikkeld is..... dus....
En daaruit voortvloeiend.... dat ik me afvraag of ik zoveel kopbrekerij nog wil doorstaan.
Waarmee we weer belanden bij punt 2.
-> voer voor volgende blog.... om dit alles leesbaar te houden. Ik zie u bij de volgende post :)
Olijfnoot:
de titel - ook dàt had u intussen begrepen - heeft hoe-ge-naamd nix meer te maken met de blog... maar bij gebrek aan wil om na te denken, blijft ie gewoon staan. Had ik toch misschien uw nieuwsgierigheid aangewakkerd... en u bij deze teleurgesteld?
zondag 23 oktober 2011
Changes
"Hoor je nog iets van M?" vraagt m'n moeder me vandaag.
"M?... MIJN M? vraag ik terug.
M is al lang niet meer "mijn" dus dat was een behoorlijk domme wedervraag. Maar verder deed die lapsus me ook nix.
"Ja die" zegt mama.
"Nu je't zegt...." antwoord ik "vandaag op de kop af is het 7 maanden geleden sinds we een laatste woord gewisseld hebben"
En ....
gek genoeg....
voelde ik me daar zeer goed bij.
Dat het nodig was geweest na zoveel tijd aanmodderen, hopen op ...nja... NIX eigenlijk... en steeds weer ontgoocheld aan het ander eind van de tunnel eruit komen.
Nee en ja....
Nu "mijn" M geen enkele vinger meer in "mijn" pap te brokken heeft, voelt Olijf zich netjes weer de oude zijn.
Sterker nog (in alle betekenissen)... Niet de oude maar de verbeterde versie.... als een mens dat van zichzelf mag zeggen.
Gedaan met destructieve handelingen. Gedaan met smachtend kijken naar andermans luchtkastelen. Gedaan met onderstutten wat hopeloos bouwvallig was.
Ja ja... zeven maanden op de kop af.
Proficiat OlijfOlijf, al zeg ik het zelf :):)
En om dat te vieren, dacht ik ... waarom es geen nieuw en verbeterd dynamisch sjabloon proberen op m'n blogje?
Dus ging Olijf sleutelen.
Om te ontdekken dat dat dynamische veel minder dynamisch was dan ik hoopte. Het is te zeggen.... het hele gedoe ging dèrmate traag dat ik er een punthoofd van kreeg.
En het dan maar hield bij een nieuw achtergrondje.
Voor vandaag is dat genoeg.
Babysteps, babysteps :)
"M?... MIJN M? vraag ik terug.
M is al lang niet meer "mijn" dus dat was een behoorlijk domme wedervraag. Maar verder deed die lapsus me ook nix.
"Ja die" zegt mama.
"Nu je't zegt...." antwoord ik "vandaag op de kop af is het 7 maanden geleden sinds we een laatste woord gewisseld hebben"
En ....
gek genoeg....
voelde ik me daar zeer goed bij.
Dat het nodig was geweest na zoveel tijd aanmodderen, hopen op ...nja... NIX eigenlijk... en steeds weer ontgoocheld aan het ander eind van de tunnel eruit komen.
Nee en ja....
Nu "mijn" M geen enkele vinger meer in "mijn" pap te brokken heeft, voelt Olijf zich netjes weer de oude zijn.
Sterker nog (in alle betekenissen)... Niet de oude maar de verbeterde versie.... als een mens dat van zichzelf mag zeggen.
Gedaan met destructieve handelingen. Gedaan met smachtend kijken naar andermans luchtkastelen. Gedaan met onderstutten wat hopeloos bouwvallig was.
Ja ja... zeven maanden op de kop af.
Proficiat OlijfOlijf, al zeg ik het zelf :):)
En om dat te vieren, dacht ik ... waarom es geen nieuw en verbeterd dynamisch sjabloon proberen op m'n blogje?
Dus ging Olijf sleutelen.
Om te ontdekken dat dat dynamische veel minder dynamisch was dan ik hoopte. Het is te zeggen.... het hele gedoe ging dèrmate traag dat ik er een punthoofd van kreeg.
En het dan maar hield bij een nieuw achtergrondje.
Voor vandaag is dat genoeg.
Babysteps, babysteps :)
Abonneren op:
Posts (Atom)