dieet

de emmer spermatozoïden

Die foto maar even om te beginnen. De voortplantingscellen in een emmer ijs. Nja. Lehti beschikt over een ongeëvenaarde opmerkingszin. Al een geluk :)

Gisteren keek ik niet.... maar vandaag, 2 dagen na de kiek van de giga-ijsblok... is hij niet meer. Zo snel gaat dat dus.

Een foto die verder nix met dit stuk te maken heeft.

Ik sta even stil bij eten. Of sta er net niet bij stil. Of teveel en te vaak. Het is maar hoe je't bekijkt.

Hoe dan ook. Sinds de sigaretten de deur uit zijn, heeft Olijf haar handen vol aan een oude fixatie. Het gewicht.

Het is nix dramatisch, ik ben me er zèlf zeer erg van bewust. Maar het is een fixatie. En als ieder mens er één mag hebben, dan is deze de mijne.

De rookstop begon met een langzame toename in massa en volume (zo hoor je dat uit te drukken... want we "wegen" niets. We hebben een massa. Die je in Kg uitdrukt... herinnert u zich de lessen Fysica nog???)

Nix om me zorge over te maken, zei de begrijpende tabakoloog. Je zit nog ruim binnen de grenzen van de gemiddelden.

Oooo ... Keeeee......

"gemiddelden"... eigenlijk hou ik sowieso niet van gemiddelden. Uitschieters zijn veel interessanter. Als in.... "beter", "meer" of "hoger". Liefst niet "erger", "slechter" of "minder".

Maar goed... Olijf kreeg wat ze vroeg: meer dan het gemiddelde. Want daar zit ik intussen. Een hogere toename dan de gemiddelde rookstopper mee kampt.

Da's eigenlijk niet zo fijn. Niet in mijn wereld. Waar het gewicht zowat het enige is waar ik absolute controle over wil houden.

Ik heb aanvaard dat al de rest niet of nauwelijks te controleren valt. Het weer, relaties, de lotto-uitslagen. Maar m'n gewicht.... dat kon ik wèl binnen grenzen houden.

En nu is ook dàt laatste beetje houvast de deur uitgevlogen.

Lager metabolisme door het laten van de sigaretten. Het zit wat tegen.

Veranderingen door menopauze.... laat je bloed eens controleren Olijf.

Goed. Fijn. Zal ik doen. Hou ik bij gelegenheid wel eens in het oog. 

Maar ik wil die kilo's weer in het gareel! Met of zonder siggies. Met of zonder hormonen die met me gaan spelen. 

Als Jane Fonda het kan, dan kan Olijf het ook, verdorie....

Ha neen zeker?

...dus neem ik een specialiste onder de arm. Iemand die wat weet over voedsel. En ze ziet er gezond en erg uitgebalanceerd uit dus dat zal wel goed zitten.

Ze weet ook veel, zonder dat ze het laat doorwegen, die kennis. Ik vind haar sympathiek. En ze heeft geduld.

Na alle goede raad van de tabakoloog - ontbijt nooit overslaan... (moet je net zeggen tegen een roker...), veel vezels, groenten en fruit... - en een grandioos intern fiasco ten gevolge daarvan (interpreteer intern maar zo ruim als u wil), is het tijd voor verandering. 

Met uitzondering van een 5dagen durend crashdieet dat me -3,5 kg oplevert, gebeurt er - helaas pindakaas - niet veel spectaculairs. In neerwaartse richting, dat is.

Er blijft allerlei BIJ komen... en voor een gewichtcontrolefreak als Olijf is dat

NIET

GOED.

Daar waar ik aanvankelijk nog mocht eten wat ik wilde, zolang ik bepaalde combinaties maar in het oog hield (geen proteïnen met koolhydraten, geen melkproducten want die hebben wij volwassen westerlingen niet nodig, in wezen... zo weinig mogelijk broden, pasta's, aardappelen en rijstwaren)... volgt bij ieder nieuw bezoek een nieuwe beperking.

Het komt hierop neer...

Groenten en fruit... liefst zoveel mogelijk rauw.

Nou... dat kon ik met ieder ander klassiek dieet ook wel zeggen. Het soort van voedsel dat leuk is voor een tijd, vooral wanneer je in het begin nog vol goeie moed en motivatie zit, maar dat - tenzij je ambities hebt om vegetariër, macrobioot of veganist te worden - niet echt een sustainable way of life te noemen valt.

En daar ging het me net om. Een draagbare - liefst aangename zelfs - nieuwe levenswijze ontwikkelen. Op culinair vlak dan. Want in al de rest blijf ik falen en dat heb ik aanvaard.

Maar ... niets dan fruit tot de middag en niets dan groenten voor de rest van de dag....

Nja, sta me toe.... dat klinkt verdacht veel als "dieet" en bijna per definitie... als een recept voor faling.

Vlees mag nog, een keer of twee per week. En onder normale omstandigheden heb ik daar ab-so-luut geen probleem mee. ... Tot de wortelen, komkommer en sla me de oren uitkomen. Dan wil ik plots veel en smakelijk vlees. 

Of kaas.

Of een lekkere aardappel om alles aan te dikken.

Maar dat is dus te mijden. Zoveel mogelijk.

Zelfs geen banaan want die bevat teveel suikers.

Ik voel me terug gekatapulteerd naar m'n late tienerjaren. Toen ik bij een norse diëtiste zat. Die me grosso modo voorschreef wat me nu wordt gesuggereerd.

En ik voel me weer helemaal op strafkamp. Dieethel.

Maar "we" gaan het doen. Dit malcontentement mag zich oplossen. En de enige weg om dat te bereiken.... is via de weegschaal en dalende cijfers.

Ik maak me wijs dat alles dan weer beter zal gaan, al weet ik dat dat kwatsj is. 

Op z'n minst zal ik me weer beter voelen over (1 aspect van) mezelf. En dat is veel.

tomaat avocado artisjok lenteui kappertjes feta
de feta - u raadt het - is er teveel aan

het allemaal een beetje beu

* als de kleerkastdeur het vertikt om nog te blijven hangen
* als twee toiletten (ja, allebei) met een verschil van enkele dagen beslissen om "in continu" te gaan. Eentje laat zich temmen. De andere, met ingebouwde sjasbak doet lastiger, zelfs nà aankoop en montage van een nieuwe vlotter... Als het doe-het-zelven, met andere woorden, ondanks een flinke dosis goede wil en een klein beetje technisch inzicht maar niet wil lukken.
* als de gootsteen in de keuken om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek een statement wil maken en toont hoe "geconstipeerd" er uit ziet... om halfacht in de ochtend van een gewone werkweek
* als een geheugenkaart van m'n fotoapparasie plots onleesbaar blijkt ... tenzij ik formatteer (maar dan ben je wel alles kwijt)... en ik prijs mezelf gelukkig dat ik toevallig DEZE kaart gisteren nog backupte (het moet niet alles kommer en kwel zijn)
* als ook de laptop op een maandagochtend 5 heropstartpogingen nodig heeft vooraleer hij eraan begint (en m'n hartslag evenredig stijgt met het aantal pogingen)

* als tenslotte het gesprek met de experte over voeding me de druppel geeft om mijn emmer te laten overlopen..... lees "wat ik ook doe, het lukt niet en dat maakt me voorlopig """lichtjes""" ongelukkig en nu wellen er tegen wil en dank weer een paar oude zeren op"....

dan ben ik het een beetje beu.

Vooral wanneer ik dààrbovenop moet merken dat m'n blog sinds een paar weken bevuild wordt door spamreacties van anonieme bots.
Ik heb een hekel aan anoniem. En nog meer aan bots.

Maar ik ga het euvel oplossen met vruchten- en groentensapjes. Of dat is minstens de bedoeling.Voor het gewichtsprobleem dat is. Een bot krijg je daarmee niet weg.

Maar ooit moet ik hier tòch plaats ruimen... dan krijgen de bots mijn blog en verhuis ik. Virtueel.

Feest...?

Kerst is geen feest. Niet hier. Al jaren niet meer.
Maar ik ga
nog steeds
ieder jaar
kerst eten
... "thuis".

om vrijwel onmiddellijk na het tafelen weer naar m'n eigen huis te rijden
en onder de dekens te glippen
met een slecht gevoel.

Omdat het niet gezellig was
(er zelfs niet van ver op leek)
Omdat een deel van die gemankeerde gezelligheid aan mij ligt
(want ik verwàcht het niet, dus het IS er ook niet)
en Omdat dit jaar afgesloten werd met onfijn nieuws
dat ook had kunnen wachten
maar Olijf is iemand die het onderwerp behandelt wanneer het zich voordoet.

Zo moet er eens gepraat worden over vakantie met de ouders. Strikt genomen "met de mamma".  Dat ieder jaar grote vakantie met de mamma geen evidentie is, zelfs al begrijp ik haar vakantiewens volkomen. Zelfs het hoe en waarom ervan. En de onmogelijkheid om die vakantie zelfstandig te ondernemen. Waardoor het redelijk begrijpelijk wordt dat de mamma rekent op haar dochters om er tussen uit te kunnen knijpen.
Waarna.... we het eens moeten hebben over begrip naar de dochters toe...?

Ik voel me heen en weer geslingerd tussen begrip en bereidheid om m'n zomervakanties tot het eind mijner moeder's dagen met haar door te brengen ... en egoïsme en schuldgevoel omdat een deel van mij dat helemaal niet wil.
Op kerstavond nog wel.

Dus neen. Het is geen feest. M'n hele volwassen leven is het dat niet meer geweest. En dit jaar - gezien het gesprek - was het dat zo mogelijk nog minder.

Morgen KerstDAG. Alweer aan tafel. Een dure. Op de middag. Mamma wou graag eens onder de mensen zijn. Dus doen we dat. Zij en ik. Lekker gezellig.....
Woensdag Tweede Kerstdag. Ook huwelijksdag van mamma en papà. Waarvan de laatste niet meer is. Dus ook dàt wordt een echte UP-day... Holadijeeeeeeeee

Donderdag mag ik weer aan het werk.
Bring it on!

Zelfbeheersing

Er zijn dagen, momenten en situaties waarbij een mens zich moet beheersen.
Om niet iets te doen of te zeggen waar hij/zij later spijt van krijgt.

Ervaringen uit het verleden hebben geholpen.
Om nu niet te doen wat in me opkomt.
En dat al een poos lang.

I think I'm mastering this.

Vecthten tegen impulsen.
Zelfbeheersing in het kwadraat.


Zwijgen, zelfs wanneer ik zin heb om het uit te schreeuwen.
Ik kan niet zeggen dat ik me er het afgelopen jaar niet in heb geoefend.

Nja... tenminste dàt dan.

Cretina

Er zijn diverse redenen waarom Olijf wat zwijgt.
Eén ervan is het Blogspotmysterie, maar daarover heb ik u de oren al voldoende van het hoofd gezaagd.
De andere is de overleden vriendin. Die ik mis, zelfs toen ze in haar minst vrolijke doen was.
Een andere... schrijf ik hier niet neer.

Waaruit u mag besluiten dat Olijf, die ooit begon te bloggen bij wijze van licht-gecensureerde zelftherapie, inmiddels is overgestapt op de iets zwaardere zelfcensuur.

Cretina - idioot - denk ik vaak bij mezelf. Ook dit om meer dan 1 reden.
En terwijl de geestelijke zelfkastijding gaande is, probeer ik me een aantal oude principes eigen te maken. Principes die ik sowieso nooit echt beheerste.

Zoals hier ergens in de rechter zijbalk staan...
"Vat nooit iets persoonlijk op"
"Ga niet uit van veronderstellingen".
"The more you let go, the more you can carry"
en
"The way things are, is the way things are meant to be"

Het is tijd om opnieuw aan introspectie te doen. Zien of ik kan uitvoeren wat ik zo graag "predik".
En meteen weer even gaan zitten om mezelf af te vragen welke les ik dezer dagen moest leren.

Ik ben al een eind, met antwoorden op die vraag. Maar er zit nog méér achter, het kan niet anders.
Zolang Olijf over dezelfde stenen blijft struikelen, moet worden geconcludeerd dat de les nog niet onder de knie is.
Er zit dus méér achter, wat ik u zeg.

Vandaag hou ik het even bij een streepje ontevredenheid. En verdriet. (Ach ja, waarom ook niet, er zit wat zelfbeklag bij...)
Want ook DIT vraag ik me af:
Waarom, terwijl ik zó hard m'n best doe om het leven te leren, lijkt de prijs van m'n zoektocht iedere keer nét buiten handbereik?
"Nét nog niet gesnapt." Tot een andere conclusie kom ik voorlopig niet.

Cretina dus.

Scala sdrucciolevole - glibberige trap... voorzichtig zijn

Vraag me niet hoe dit kon. Olijf probeert en kreeg het even gedaan.... een foto.
En ik die dacht dat ik me een nieuw woord eigen maakte. Sdrucciolevole. Glibberig.
Een beetje zoals het leven dus.

Belastingen... een NON-dag :-/

Maandag 9 juli zou belastingaangiftedag worden.
Hij begon om 5u. In de ochtend.
Even bellen naar moeder om te zorgen dat ze op tijd zou wakker worden voor haar tweede vlucht naar Italië. Dat lukte (ongeveer).

Twee uurtjes later hees ik de voeten uit bed. En daarna de rest.
Belastingaangifte. Komààn! Forza!

....
Helaas... ik deed preciés wat ik vroeger tijdens de examenperiodes deed. Ik ontwikkelde een plotse nood om achterstallige poets- en opruimactiviteiten uit te voeren. Ook een onweerstaanbare drang om nieuwe recepten uit te proberen. En dingen op te zoeken die ik al lang wilde opzoeken maar... yep!... ook steeds had uitgesteld.
Procrastineren noemen ze dat, geloof ik.
Ik ben daar gewèldig goed in. In dingen uitstellen. Beetje kop in 't zand steken ook.

Dus ging ik ruimen, poetsen, afwassen, ... herinnerde me plots dat ik ook dringend (werkelijk dringend) naar de fotograaf moest voor m'n nieuwe ID-kaart, deed boodschappen (en nam daar ruim m'n tijd voor), hing de wasdraad opnieuw op (verdwenen na het vellen van de Jasmijnboom)... en kookte. Een recept van m'n tante.
Nix opzienbarends maar wèl iets wat ik zèlf op diè manier nog niet had bereid. En ik belde haar. In het Zuiden. Om details te vragen over haar recept.

Is het duidelijk, vraag ik me af, dat ik zo lang mogelijk uitstel zocht????

Zo rond zessen vond ik dat de dag het einde begon te naderen. Door de regen had ik de haag niet kunnen onder handen nemen (godzijdank!) en begon ik dan tòch in de papieren te rommelen.
Op zich - en ik wèèt dat! - duurt die hele aangifte niet zo lang. Maar ik hààt ze. Grondig.

Dus de papieren kwamen uit hun doos, kaft, hoekje, ... van onder hun steen dus :)

Waarna, zo'n uurtje na het rommelen, een berichtje binnen kwam.
Dat hij een uur wachttijd had op het vliegveld en hoe het met me was. Dat ik gemist werd. En nog van die leuke dingetjes.
Ik zeg het niet graag... maar "ik ben òòk maar een mens"... en zoveel egostreling in zo weinig woorden doet zelfs Olijf zwichten. Dat ik daarmee de aangifte opnieuw uitstel... tja... dat neem ik er maar bij :):):)

Pffff.... resultaat... lekker bijpraten via internet en smartphone.. zomaar even vanuit de wachtrij bij het boarden.... eigenlijk wonderbaar, vind ik.
Een slordige tien jaar geleden kon je dit niet eens dròmen, laat staan dòen.
In weinig woorden: ik vind het schitterend.

Mocht u zich afvragen: heb ik iets? Neen, dat heb ik niet. Of toch wel. Of ook niet. Het doet er weinig toe. Het is fijn en meer dan dat hoef ik niet te weten. U hopelijk ook niet.
Mocht, overigens, (n)iets ooit stoppen... dan is dat OK.  Zoveel heb ik mezelf al aangepraat.
De staat waarin Olijf zich bevond toen deze blog ontstond, komt nooit meer terug. Voor niets of niemand. Omdat ik mezelf zoveel verschuldigd ben. Een stukje immuniteit, zeg maar.

Of het goed of slecht is, laat ik graag in het midden.
Iedereen doet wat ie moet om te overleven. En als het effe kan, wil ik graag dat "over" voorgoed uit m'n leefwoord. Moet lukken, dacht ik zo...

Misschien komt ooit de dag dat ik een bedankkaartje stuur aan de man die m'n wereld veranderde.
Lang geleden meende ik dat het leven voorgoed uit me gezogen was. Het klinkt melig maar zo voelde het aan. "Hij" had me geruïneerd, dacht ik. Maar ik hoor hem te bedanken. Wèrkelijk. Zonder het hartzeer van tòen zou ik niet zijn wie ik vandaag ben.
Hoe Olijf er voor de buitenwereld uitziet, maakt me eigenlijk nix uit (en - nadrukkelijke vraag - gaat u nu asjeblief niet schrijven hoe'n schàt ik ben, knipoog knipoog ;-)).
Olijf is allesbehalve perfect. Allesbehalve.
Ik ben slordig, ongeorganiseerd, lui, en ik procrastineer :). Maar d'er zijn ook goeie kantjes aan. Een heleboel. En voor mij - voor MIJ - zijn die méér dan goed genoeg.

Dus ja, eens ik over m'n giga-ego heen geraak, stuur ik hem een bedankje. Voor wat hij me toonde.
Nu nog even niet. M'n ego is groot. Bère-groot :-D

Een greep uit wat volgens mij foto-waardig was vandaag. Alles om maar niet aan de fiscus te hoeven denken :)

Changes

"Hoor je nog iets van M?" vraagt m'n moeder me vandaag.
"M?... MIJN M? vraag ik terug.

M is al lang niet meer "mijn" dus dat was een behoorlijk domme wedervraag. Maar verder deed die lapsus me ook nix.

"Ja die" zegt mama.

"Nu je't zegt...." antwoord ik "vandaag op de kop af is het 7 maanden geleden sinds we een laatste woord gewisseld hebben"

En ....
gek genoeg....
voelde ik me daar zeer goed bij.
Dat het nodig was geweest na zoveel tijd aanmodderen, hopen op ...nja... NIX eigenlijk... en steeds weer ontgoocheld aan het ander eind van de tunnel eruit komen.
Nee en ja....
Nu "mijn" M geen enkele vinger meer in "mijn" pap te brokken heeft, voelt Olijf zich netjes weer de oude zijn.
Sterker nog (in alle betekenissen)... Niet de oude maar de verbeterde versie.... als een mens dat van zichzelf mag zeggen.
Gedaan met destructieve handelingen. Gedaan met smachtend kijken naar andermans luchtkastelen. Gedaan met onderstutten wat hopeloos bouwvallig was.

Ja ja... zeven maanden op de kop af.
Proficiat OlijfOlijf, al zeg ik het zelf :):)

En om dat te vieren, dacht ik ... waarom es geen nieuw en verbeterd dynamisch sjabloon proberen op m'n blogje?
Dus ging Olijf sleutelen.
Om te ontdekken dat dat dynamische veel minder dynamisch was dan ik hoopte. Het is te zeggen.... het hele gedoe ging dèrmate traag dat ik er een punthoofd van kreeg.
En het dan maar hield bij een nieuw achtergrondje.

Voor vandaag is dat genoeg.
Babysteps, babysteps :)

Een half jaar

oftewel zes maanden.
+ bijna 1 dag (wegens ongeveer 03u00 in de ochtend).

zijn voorbijgegaan sinds Olijf wakker werd en verschrikt aan een koude hand voelde dat het gedaan was.

Mama en ik hebben er even een traan bij weggepinkt gisteravond.
Je zou voor minder.

Ik mis 'em.
maar hij is er nog steeds.
In m'n hoofd
en m'n herinneringen.
Meestal gewoon mooi en zoet, zonder tranen.

Maar zes maanden... tis een ver-half-jaardag.
En dan wil een mens al es wat oogvocht kwijt.

Meteen ook om alle verliezen van de voorbije jaren. De ene al verdiender dan de andere (so shoot me).
We zijn "maar" mensen. Olijf ook.
En daar hou ik het bij.

zitten en denken

Er zijn van die tijden dat een mens veel zit en denkt. Bij Olijf gebeurt dat onder andere in de wagen. Minstens 2 keer per week heb ik ruwweg 3 kwartier nodig om naar het werk te rijden.

Muziek of radioprogramma's houden me bezig... tot m'n geest afdwaalt.
En denkt.

Wat heeft me gemaakt? Niet wie maar wat?
Hoe komt het dat Olijf is wie ze is?... of denkt dat ze is?
En dan begint het...

Wanneer je je "van nature" lekker voelt, overloop je automatisch alle mooie dingen die je leven hebben bepaald.
Anderzijds... wanneer het lekkere gevoel zoek is, kruipen de minder mooie momenten binnen.
De kunst is om ook in de donkerder tijden het mooie méé te herinneren. En da's niet altijd even evident, laat ons wel wezen.

Dat Olijf vaak zwalpt tussen het ene en het andere, zal u intussen wel al weten.
Omdat ik niet heb wat ik het graagste graagst ter wereld zou hebben, helt de balans vaker dan me lief is naar de eerder donkere kant. Onfijne herinneringen dringen zich dan op.

In een poging tot amateuristische zelftherapie en in de naam van eerlijkheid, dringt zich een lijstje op.

Vooreerst... Olijf heeft onmételijk veel sjanse gehad. Werken met, kijken en luisteren naar de mensen waarmee ik werk, leert me dat.
Ouders die geen moeite teveel vonden om de dochters een volledige ontwikkeling te gunnen.
Stabiliteit.
Zussen die - ondanks de jeugdakkefietjes - ware steunpilaren waren... vrienden komen en gaan, of je dat nu wil of niet... en nog méér zo met de liefjes.
Yep, Olijf heeft hoeresjans gehad, wees daar maar zeker van.

"Graag zien" heb ik dus vooral van thuis uit meegekregen. En van een handvol vrienden die met grote en kleine gebaren hun affectie tonen.
Waarom "graag zien" dus zo belangrijk is voor Olijf, is bij deze meteen opgelost.

Wat IK graag wil achterhalen, is waar m'n duistere kantjes vandaan komen. Het zijn de kantjes waar ik niet bijzonder veel van hou. De kantjes die zich (in sommige gevallen) vaker laten zien naarmate ik ouder word.
M'n zelfanalyse - besef ik ten volste - is verre van volledig.
Maar ik overloop.

Onder de heren die in m'n leven de grootste betekenis hebben gehad (behalve m'n vader en een zeer beperkte groep man-friends) ontdek ik één grote gemene deler: Olijf was altijd gewéldig... mààr...

Toegewijd maar opvliegend.
Lief maar te oud.
Niet onknap maar een te uitgesproken mening.
Interessant maar te Belgisch.
Interessant maar te Italiaans.
OK maar te dik.
Intelligent maar niet vrouwelijk genoeg.
Avontuurlijk maar te impulsief.
Vlot maar te tam.
Tof maar je zus is toffer...

Ik heb daar altijd genoegen mee genomen.
"Niemand is perfect" dacht ik, dus dat er altijd een "maar" aan te pas kwam, leek me niet meer dan normaal. Kans om mezelf bij te schaven, meende ik.
Alleen...
Hoe meer ik schaafde, hoe minder respect ik kreeg.
Hoe meer ik mezelf probeerde te "verbeteren", hoe meer "maars" er leken te komen....

Op zeker punt gaat iederéén nadenken, zelfs een verandergewillige Olijf.
Hoe kómt het toch dat ik nooit simply perfect ben voor de man die tenMINSTE voor énige tijd moeite doet om m'n aandacht te winnen???
Hoe kómt het, potverdorie, dat sommige mensen hun eigen abominàbele zelf mogen zijn en daarbij non-stop kunnen rekenen op onverdroten ridders op witte paarden die maar NIET willen opgeven?
M'n verstand is daar soms te klein voor.
Maar ik WIL het te weten komen. Op z'n minst waaróm ik nooit quite good enough ben. Of dat denk te zijn...

Neen, ik geloof niet dat de perfecte koppels elkaar zonder kritische blik bekijken.
Ik wéét dat niemand perfect is. En dat niemand na 20 jaar huwelijk blind blijft voor de foutjes van de partner.
Wat ik óók weet, is dat de paartjes die IK ken en die na 20 jaren nog steeds harmonieus bij elkaar zijn, een twinkel in hun ogen hebben wanneer ze glimlachend toegeven te weten dat hun partner niet uit de Vogue komt... het is de twinkel die telt.
Die zegt mij "OK, het is een sloddervos maar ik hou van haar"
of "Die paar extra kilootjes maken dat ik méér heb om van te houden"
en "We ruziën soms maar voor mij is er geen betere".

Noem me gek,
verklaar me zot
maar dàt
zou ik óók graag aan den lijve ondervinden.

"Het kan niet missen dat mannen niets van jou willen weten" heb ik één keer te vaak gehoord.
"Denk maar niet dat ik Nederlands ga leren"... ook een mooie.
"Italiaans is mij te moeilijk en ik kan er toch nix mee aanvangen"... beste derde plaats.

WEL érg gemakkelijk om met Olijf goedkoop op vakantie te gaan, dàt wel...
Maar de taal leren zodat Olijf niet eeuwig als vertaler moet optreden? Ho maar!
Het wél vanzelfsprekend vinden dat Olijf met gevijnsde interesse de vele gevonden computerprogrammaatjes op bewonderende Oh's en Ah's onthaalt... in plaats van een gezellig cinemaatje mee te pikken...
Het "normaal" vinden dat publiek handjes houden of eender welke andere publieke uiting van affectie afgewezen wordt want "de mensen hoeven niet te weten dat wij bij elkaar zijn"....
Kan u gelóven dat Olijf dat slikte????

Ik heb er zélf moeite mee om het te geloven.
Vandaag maakt die gedachte me WOEST. En verdrietig. En opstandig.
Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik beter verdien.
Iemand bij toeval ontmoeten die er hetzelfde over denkt... da's een andere zaak....
En er nog in geloven... ook.

kookprogramma's: het voordeel

Weinig of geen emotie.
of ingeval van de Australische versie: op z'n minst een feel good  programma.

Geen risico op te zware emotie.
Nieuws: nix dan kommer en kwel.
Romantische komedie's: zien wat alleen in de filmwereld bestaat.
Reality shows: georkestreerde zwartmakerij.
Politie - en detectiveserie: herinnering aan wat fout kan lopen.
Het leven zoals het is: merken dat anderen het 1000 x slechter hebben dan jezelf en je zelfs daar niet aan kunnen optrekken (ondanks het schuldgevoel dat je daaraan overhoudt)
Vrolijke films: herinneringen aan liedjes die niet lang konden duren.

Geef Olijf maar een kookprogramma (liefst niet Belgisch).
Risico: miniem. Just the way I like it.

The Holiday

Alles behalve hoogstaande cinema, toegegeven.

Wél de eerste film (en gezien het constante chronische gebrek aan gezamenlijke vrije tijd, één van de weinige films) die ik destijds met "het lief" ging zien.

Ik had kunnen vermoeden dat het een slechte film ging zijn, maar was in een hopeloos romantische bui.

Hij WIST dat hij het niet mooi ging vinden, wegens typishe vrouwenfilm, maar deed dan toch dat effórreke omdat mannen zo'n dingen nu eenmaal doen wanneer ze een meisje proberen te versieren.

Gisteren op TV en Olijf stootte er per ongeluk op.

Wist ik veel - toen - dat in deze scène het verhaal van m'n zogenaamde Groote Liefde ging zitten?

Bitter, die nasmaak, ik kan er niet omheen.

Voor de bezorgde lezer: het gros is verwerkt... min of meer.

Het neemt niet weg dat Olijf zich af en toe blijft afvragen hoe het mogelijk is dat een medemens je zó'n onbetekend gevoel kan geven...

Het maakt niet uit, lieve (vermoedelijk?) volwassen lezer die intussen net als Olijf weet dat het leven en haar liefdes (en vooràl het verlies ervan) er niet gemakkelijker op worden met de jaren,... het maakt niet uit hoe overtuigd je van jezelf vindt dat je "waardig" bent, gewéldig, fantàstisch en "veel te goed voor die rotzak".... Soms, langs een achterpoortje dat je per ongeluk had laten openstaan omdat je éventjes onoplettend was, sluipt de gedachte van wegwerpbaarheid binnen.

Dat je niet goed genoeg was, teveel fouten maakte en dat zovelen anderen te verkiezen zijn boven jou...

Geen fijn gevoel.

En wéten dat het niet wààr is...

Maar die donkere wolk blijft je een hele dag volgen tot je gaat wensen dat de nacht snel valt.

Want morgen is een andere dag.

Olijf hààt het wanneer een gevoel, een gedachte en méér nog... een mens... zoveel macht heeft.
Want geen van alle verdienen die macht.

Een stuk choklàt mè notjes moest er zonet aan geloven.
Vrouwen!...

Dikke lieve nachtzoen xxx

Mij wordt wel eens gevraagd : waar blijf je dat "gevoel" vandaan halen?
Hoe kàn het dat je tegelijk zoveel verkeerd ziet aan een persoon en er evengoed zo'n diepe affectie voor blijft voelen?

Ik weet het niet.
Het moet een misvorming zijn.
Verkeerde programmatie ofzo.

Ik heb iemand gekend die me een poosje érg graag gezien heeft... of toch zeer overtuigend die indruk wekte.
Wat daarop volgde, was heel wat minder mooi. Op het krankzinnige af.

Terwijl ik nog volop in de rouw was, kreeg ik vragen over z'n nieuwe lief, wat ik normaal vond en wat niet. Hoe ik vond dat hij verder moest...
Ik kreeg dingen te lezen, horen en zien die een nét-niet-suïcidaal ex-lief nóóóit zou moeten weten.
Ik troostte bij gelegenheid, en ander keren maakte ik me razend kwaad (op wie? hem of mezelf omdat ik toeliet dat dat gebeurde?)
Ik hoopte een week, een maand en viel nadien weer in een diepe put.
Ik kréég ook redenen om te hopen, meer dan eens. Wanneer ik/hij/bij besliste(n) dat contact niet meer kón, ontving ik na enkele dagen of weken een emotionele mail om te vernemen hoezeer ik gemist werd, hoe hij de grootste fout van z'n leven had gemaakt en zich nu zo dom voelde omdat hij z'n kansen had verkeken...
...
Waarna Olijf capituleerde.
En na luttele weken weer de vuilbak werd ingesmeten.

Dit scenario heeft zich minstens een tiental keren herhaald.
Een ezel... hij stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen.
Olijf - dat mag u intussen duidelijk wezen - is géén ezel. Ik stootte me met onnozele gewilligheid tientallen keren aan dezelfde steen!

In de loop der jaren en met het evolueren der dingen, "ontdekte" ik steeds meer schoonheidsfoutjes.
Tussen aanhalingstekens want in alle eerlijkheid: die schoonheidsfoutjes had ik van bij het begin al gezien.
Maar Liefde is een wreed instrument. Voor degenen onder ons die niet stante pede blind zijn, reikt ze een mantel aan, waarmee bijzonder veel bedekt wordt.

In perioden van woede en verdriet zag ik een man die
leugenachtig was, een onverbeterlijke klager, iemand die geen verantwoordelijkheid voor z'n eigen levensloop én die van z'n kind opnam, hield van oppervlakkigheden, continu domme dingen aanhoorde én verkondigde, kwetste met de glimlach al werd hem onder niet mis te verstane bewoordingen gezegd waaróm bepaalde dingen kwetsend waren, totaal blind was voor de noden van een ander en geen greintje schaamte kende in het verkondigen van z'n privé-leven.
En toch.... hield Olijf van hem.

Het heeft wat met chemie te maken. Niet zomaar spreekwoordelijke chemie, er zit iets tastbaarders achter, neem ik aan.
Oxytocine zeggen ze. The bonding hormone.
Vrouwen zouden daar "lichtjes" méér last van hebben dan mannen.
Het zou vrijkomen tijdens borstvoeding (handig voor het hechten aan je kind) en tijdens .. ahum, uweetwel.
Het draagt ertoe bij dat mensen zich aan elkaar gaan hechten. Maar dat hormonending heeft de vervelende eigenschap om niet eeuwig te blijven circuleren in het lichaam.
Wanneer het vermindert/dwijnt, kan er wat mislopen.
Zoals dat klaarblijkelijk bij de initiatiefnemers van beëindigde relaties pleegt te gebeuren.
Of de andere helften nog vervuld blijft van het duivels product, is me duister...
maar na straks drie jaren uit elkaar en een veelvuldigveelvoudvandrie schromelijke misleidingen later, heeft een Olijf de keus.
OF ik ben misvormd, obsessief of plain old stupid
OF ik blijf gebonden aan een persoon die het in de verste verten niet verdient (zelfs IK zie dat in...)

Hoe dan ook
op het scheiden van de markt, dames en heren
of ik het leuk vind of niet...
Sluiten, de rug toekeren en Adios zeggen, is nooit "zomaar eventjes" realiseerbaar voor Olijf.
En als u wist hoe grààg ik dat zou willen kunnen
en wat ik er al voor gedaan heb om het te leren
zou u me geloven.
En waarschijnlijk nog steeds (ongewild) medelijden hebben met een meisje dat zó dom kan zijn....

Wat MOET
wat NODIG is
en wat ONONTBEERLIJK is
om verder te kunnen
KEN ik

waarempel en waarachtig.

het koppeke is mee
het koppeke is al jàren mee
rest.... juist ja.


Oxytocine
wanneer alle andere mogelijke oorzaken uitgeput zijn
wend ik met tot de chemie


Dikke lieve nachtzoen xxx  ontving Olijf op een moment dat ze overtuigd de koele kikker speelde.... (en dan leest u enkel het meest onschuldige bericht)
Hij kende de juiste timing.

Ik laat me nooit meer wijsmaken dat het andere geslacht nix kent van communicatie.
DIE les zit er intussen ingebakken.

Verder:
maak  u maar geen zorgen. Het herstel volgt wel weer.
Olijf moest weer wat ventileren, zoals gewoonlijk.

the green-eyed monster

Soms, geef ik toe, ben ik wat jaloers.

• wanneer ik op FB lees van één geliefde naar een andere hoe blij hij wel is dat ze na anderhalf jaar nog steeds gelukkig zijn tezamen (m'n lief snoezepoezeke)
• wanneer een gesprekspartner het ene smsje na het andere ontvangt en hij/zij daaropvolgend een vertederde glimlach rond de lippen heeft
• wanneer vriend(inn)en zeggen "Ik ga naar m'n lief"

Dan ben ik jaloers.
Blij ook, want ik gun het die mensen van ganser harte.
maar jaloers is er óók bij.
Geen zin om dat te verbergen.
Ik wil dat óók, met de juiste persoon en om de juiste redenen.... dan snoer ik meteen iedereen de mond die me in m'n tronie wil smeren dat er al meer dan genoeg kansen voor m'n voeten werden gesmeten.
Yep dus... met de juiste persoon en om de juiste redenen.
Niet omdat het aanbod zich voordeed en ik beter iets dan niets kan nemen.

Intussen blijf ik nog wat jaloers.

Borsato

Iets na negenen.
In een rotbui besluit ik naar bed te gaan. TV op. Geen gesprekken, geen gevatheden meer. Gewoon Olijf en haar TV.

Ik zap en herzap.
Beland op een Nederlandse post (toetternietoe welke) en bekijk iets wat lijkt op the rise and fall of Marco Borsato.

Er IS wat met Borsato wat me niet helemaal loslaat.
Bon, hij IS half Italiaan... Dat op zich kan al wat betekenen voor een Olijf.
Z'n muziek laat me niet altijd ongeroerd al geef ik dat niet altijd luidop toe omdat het fout is en omdat dat niet hoort.
Concerten van hem heb ik nooit bijgewoond, al had ik dat vorig jaar op 17 maart DOLgraag gedaan (maar dat heb ik, om zeer persoonlijke redenen, destijds maar zó gelaten.... nu tot m'n diepe spijt).

Wàt het ook moge zijn met Borsato... iets laat me niet los.
Omdat er vandaag klaarblijkelijk een special op TV te zien is, vraag ik me af of het wat met geboortedata te maken heeft.
Stom natuurlijk, welk verstandig mens vraagt zich zóiets af?
...
Olijf dus.

Docu uitzien en dan Wiki er maar op natrekken.
Neen, Marco is géén Vis.
Wél van '66....
Hoe gék... Ik zag een ietsiepietsie ouder man voor me. Maar dat kunnen anderen ook over Olijf denken, ... vermoedelijk.

Ik neem me voor om - wars van alle (voor)oordelen - tóch maar eens een Borsato-concertje mee te pikken, wanneer ik kan.
En liefst (maar niet als uitsluitende voorwaarde) in iemands gezelschap... al geloof ik niet dat er geïnteresseerden te ronselen vallen binnen m'n vriendengroep. Ach ja... (onnozele bedenking gewist).


In docu, behalve Marco's signatuur De meeste dromen zijn bedrog, ook De Waarheid.
Af en toe kunnen andermans woorden als een speer door je hart gaan. Omdat je zo verdómde DOM kon zijn. Toen.

Hoe vertel je iemand
Dat de aarde niet meer rond is
Dat de vogels niet meer vliegen
En de zon niet langer schijnt
Hoe vertel ik jou
Dat het leven dat je leefde
Dat de liefde die je voelde
Binnenkort verdwijnt

Je raakt me kwijt
Ik verwacht van niemand hier enig muzikaal genot uit te putten. Wie smaak heeft, kan dat niet.
Olijf luistert er wél naar. Tot scha en schande enzo.
Om te leren.
Om nooit meer te vergeten.

Ooit, nog niet eens zo gek lang geleden, werd Olijf vergeleken met Marco's "Zij"
Olijf, als ze het mocht geloven, was de betere helft van ... hem.
Waarna hij resoluut koos voor de andere.

Een mens zou van minder gaan twijfelen. Geeft u me maar eens ongelijk. Ik daag u uit.
Happy tralalaaa enzo... niet?

Déja-vu

Ik herlees even iets wat me werd doorgestuurd vandaag.
't Is delicaat, het gaat ànderen aan, dus ik hou me aan de oppervlakte op deze blog.

Vriendin vroeg me om m'n gedacht (of een deel ervan)... en ik heb vaak, veel te vaak, de gewoonte méér te zeggen dan goed is.
Wat problemen betreft, heeft Olijf een sterk mannelijke kant. Ik heb de neiging dat te willen oplossen, zelfs al weet ik dat woorden en daden van mijn kant de zaak in het slechtste geval soms alleen maar erger kunnen maken.
Make mental note: vaker leren nix zeggen.

In dit specifiek geval raakt het me om twee redenen. Vriendin ligt me zeer na aan het hart, da's één.
Wat ik zag/las/hoorde bracht het nog niet zo verre verleden terug naar het heden, da's twee.

Woorden uit de mond van een duidelijk manipulatief en onstabiel individu... woorden die plots zo aannémelijk en weloverwogen klinken. Ik heb dat nóg gezien...
Een mens heeft de neiging om te gaan veralgemenen en dat deed ik vandaag ook.
De gelijkenissen waren bijna schrikwekkend.
Waardoor ik te veel zei, enkel en alleen gebaseerd op wat ik, klein grut, toevallig ooit zelf had meegemaakt.

Maar goed...
Het verbaast me hoe de ergsten onder ons er soms in slagen om diepmenselijk over te komen... al dan niet gemeend, al dan niet in een poging om de wereld nog maar eens naar hun hand te zetten? Wie zal het zeggen?
Maar het raakt me en af en toe maakt het me nog lichtjes woest. Intérn woest, gelukkig. Het lukt tegenwoordig om al die dingen binnen te houden.
Ze zijn het niet waard, die mensen. Of misschien wél, maar ik beperk me tot de gedachte dat ànderen zich daar dan maar mee moeten bezighouden.
Voor sommigen is m'n aandacht/vriendschap/liefde heel eenvoudig grenzeloos.
Voor anderen ligt de grens bijzonder laag... omdat ik dat zo beslist heb.

Ach ja... het ware fijn als we allemaal gewoon mooi waren vanbinnen.
Sommigen zijn het alléén vanbuiten... en zelfs dan nóg...

levenslessen aan de foon

"Voorlopig pas ik m'n normen even aan", zegt hij.
Olijf steigert.
Hoe doe je dat? Je normen aanpassen?

"Ik zet me erover door de realiteit te zien", dat zegt hij ook.
En Olijf steigert weer.

Maar omdat Olijf wéét dat ze er doorgaans 2 jaar over doet om te ontdekken dat hij gelijk had, neemt ze zich voor om deze wijze lessen een voorsprong te geven.
Normen aanpassen en de realiteit zien.
Dat zullen we maar eens doen.

Mannen behandelen als afval en je realiseren dat je groote liefde .... het eigenlijk niet waard was.
Eén grote vergissing, spijtig genoeg. Een beetje zonde zelfs dat het ooit had moeten gebeuren.
Maar: no pain no gain. Voorlopig moet die stelling het allemaal even "rechthouden".

Hij heeft altijd gelijk, zo blijkt na verloop van tijd.
Hij is slimmer dan ik, al weer ik me als een duivel in een wijwatervat.
Ik hou ervan om een punt te maken, zelfs wanneer ik NU al weet dat ik LATER ongelijk zal hebben gehad.
Het doet er niet toe.
We hebben allemaal normen en waarden. We doen graag alsof we ons eraan houden.

Zalig degenen die niet doen alsof en lekker toegeven dat ze hun normen aanpassen aan de noden van deze wereld.

Soms is Olijf gewoon een idioot.
Oftewel.. zoals de show die ik binnenkort hoop te zien: IK is een idioot.

Geen grammaticale fout. U moet ànders leren lezen.
Olijf leert dat ook. Alleen... wat traag.

These ol' shoes

De ramenman is langsgeweest. Precies op tijd, zoals hij beloofd had.
Tussen 10 en 11 had hij gezegd... om 10u30 pile stond hij aan m'n deur.
Met meter en schrijfgerief.

Alles werd netjes opgemeten en genoteerd. Afspraken gemaakt, uitleg gevraagd et voilà.
Eind januari zou het niet worden, zei hij. Ik moest eerder rekenen op half februari... zelfs de tweede helft... ALS het weer meezit.

Er moet bij Olijf namelijk wat metselwerk gebeuren.... en dat kàn niet als het vriest.
Fingers crossed dus, voor half februari.

Terwijl ik op dreef was, haalde ik maar meteen de ladder uit de garage en "liep" ermee naar boven. De zolder, om precies te zijn.
Daar hing al een hele poos een lamp werkloos te wezen maar Olijf had zich nooit de moeite getroost om het ding te vervangen. Zonder ladder kon ik er hoegenaamd niet bij.
Vandaag moest daar maar eens een einde aan komen. En meteen GOED graag.
Dat vertaalt zich in het verlengen van den draad. Zodat ik er volgende keer bij kan zónder ladder.
Ziezo, klusje geklaard.

En zoals het ene tot het andere leidt..... meer licht op zolder betekent no more excuses. Vanaf nu kan ik daar weer terecht op lange avonden om op te ruimen.
Opruimen... een taakje dat Olijf het liefst zo lang mogelijk uitstelt.

Edoch... ik kom op een punt waar ik merk dat m'n "dingetjes" m'n gemoed beïnvloeden.
Óveral ligt wat. Altijd.
Iedere keer denk ik: straks ga ik dat doen... of morgen...

Het probleem met straks en morgen, is dat je die momenten eeuwig voor je uit kan blijven schuiven.
En dat pàkt me de laatste tijd wat.
Nooit gedacht dat zulks zou gebeuren.
En toch....

Dus grabbel ik een trui vast, waarvan ik allang niet meer zo overtuigd ben. Wég met dat ding.
Volgend item: een paar korte laarsjes.
Die had ik vorig jaar al moeten wegpleuren, maar ik kon niet.
Had ze destijds nog gekocht, samen met het lief, in de solden. Brugge... ik zie me nog staan voor de vitrine.
Was toen verbaasd dat een man bereid was om mee te shoppen, al doet Olijf dat zélf ook niet zo graag. Maar shoppen met z'n tweetjes... shoppen met je lief... het hééft wel wat.

...

Vandaag had ik het al eens over bitterzoet...
Ik herinner me ook dat het lief er wel wàs maar "misschien" liever elders was geweest. De laarsjes konden hem niet zo gek veel schelen, maar goed... ik dacht dat het gewoon shopfobie was. Of dat maakte ik mezelf gemakkelijkheidshalve wijs.
Tja...

Ik heb de laarsjes graag gedragen. Ze waren gemakkelijk. Ze deden wat ze moesten doen.
Maar ze deden het niet lang.
Ondanks de relatieve kwaliteit die ik ervan verwachtte, kwamen er al snel scheurtjes in...
Maar Olijf volhardde en bleef ze dragen.
Tot voor kort. Het viel me onlangs op dat de scheurtjes nu wel érg groot waren geworden. Zichtbare scheuren, zeg maar gerust.
Dus vandaag gaan ze de vuilbak in.
To hell with memories. Alles gaat kapot, vroeg of laat. Laarzen ook.

En omdat afscheid nemen altijd iets triests heeft, zet ik ze nog even op de blog.
Hoe onnozel dat ook moge lijken.
De laarzen smijt ik weg. De herinnering ook... alleen ... langzamer.

Rocket Science

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!
BOOS!
Alweer!
De wetenschap!
De MEDISCHE wetenschap!!!!!

Er zijn van die dagen dat je voelt dat je - mits een kleine extra duw - in staat zou zijn om je te spontaan te ontpoppen tot zelfmoordterrorist.
Vandaag is één van die dagen.

Moeder ligt in het ziekenhuis. Ok, alweer.
Deze keer was het ECHT nodig.
Haar PD werkt niet meer, ze moet over naar hemodialyse.
Op zich al geen leuk vooruitzicht maar - chapeau - ze nam het nieuws heel goed op afgelopen vrijdag.

Vandaag zou ze een relatief kleine ingreep ondergaan ter voorbereiding op de hemodialyse.
Een poort steken, noemen ze dat.
's middags hoor ik haar nog even aan de telefoon, net op het moment dat de verpleging binnenkomt om haar te preprareren voor de ingreep.

Olijf is er gerust in. Alles zal wel goed verlopen.
In de late namiddag bel ik om te horen of bezoek al kan.
Nix kan. Moeder ligt al enkele uren te bloeden en ze kunnen het niet stoppen.

??????

Pas om 22 uur krijg ik haar aan de telefoon, helemaal verzwakt.
Het bloeden blijkt nog niet gestopt.
"ze verstaan er nix van", zegt ze uitgeput.
De chirurg is sinds deze namiddag onbeikbaar, de afdelingsarts geeft telefonisch een opdracht.
De verplegers doen wat ze kunnen (inclusief alwéér haar medicatie maar half toedienen.... soms wil ik hen wurgen!) maar "niemand begrijpt er wat van".
Wanneer ik dan vraag of ze haar bloedverdunners dit weekend niet moest laten, antwoordt ze "nee".

wel wel....
Ik ben geen kernfysicus. Ik heb geen raket ontworpen om naar de maan te sturen.
Maar hoeveel studie heb je nodig om te begrijpen dat een patiënt die bloedverdunners neemt tot de dag van de operatie, nadien non-stop blijft bloeden?????

Ik heb zin om me naar de afdeling te spoeden en het hele ziekenhuis op stelten te zetten.
Ik wil iemand bij de nekharen grijpen en er echt  - ECHT - eens heel hard op slaan!
Ik wil stevige schade aanbrengen......

WAT VALT ER NIET TE BEGRIJPEN?????
Bloedverdunner = tegen bloedstolling = onbedaarlijk bloeden.

Eén nachtverpleger schijnt het zich voldoende aan te trekken om de dokter te bellen.
Om 22 uur in de avond valt af te wachten wanneer en OF die z'n edele kop laat zien...

Ik zweer u. De onmacht die je voelt wanneer een dierbare alwéér aan z'n lot wordt overgelaten.... het nodigt uit tot gedachten van gewelddadige oorsprong...

KNOEIERS!
BANDWERKERS!

Olijf gaat geen koppensnellen.
Maar ik vraag me af....  waar kan ik terecht om iemand professioneel eens wat stevige schade toe te brengen?
ik heb zoooooooooo'n zin!

1 juni 2008

wist ik nog niet dat dit m'n laatste dag was, de laatste keer dat ik mocht zeggen "wij".
Onnodig te zeggen dat ik me niet herinner of ik die dag nog "wij" heb gezegd....

't is flauw, ik weet het.... maar het blijft nog wat hangen.... soms.

Ah well..... alles passeert.
Live with it.

Veranderingen

Olijf verandert.
Het heeft lang geduurd, maar het lijkt erop dat het stilaan gebeurt nu.

Iedere dag kleine stapjes.
Onkruid van tussen de stenen schrapen.... een uurtje of twee. Olijf voelt haar rug kraken maar is blij :)
Spulletjes uit het huis weghalen. Opgeruimd staat netjes (hoewel "netjes" nog wel een tijd zal duren... baby steps, baby steps).

Zondag: eerste duik van het jaar. Er wàs een tijd dat ik dat schandàlig laat op het jaar zou hebben gevonden. Vandaag ben ik blij dat ik tenminste de stap zet.

Olijf duikt met een tiener. Z'n tweede (officiële) duik ooit. Fijn als je een starter mag begeleiden. Een beetje kennis of ervaring meegeven zeg maar. Het hééft iets :)
De jongen doet het goed en is rustig onder water. Dat mag gezegd worden. De debriefing eindig ik met een juf-achtige "Je deed het prima! Doe zo voort"
"En een bank vooruit", denk ik er nog bij, maar dat zég ik niet :)

Met beter weer dan beloofd, kunnen we nadien ontspannen aperitieven en eten in de zachte buitenlucht.
Een fijne groep mensen, iedereen goedlachs. Dat betekent wat als je weet waar sommigen onder hen mee worstelen...

Vrolijk gezelschap dat plezier kan maken zónder zichzelf persé lazarus te drinken.
Ook dàt was ik vergeten... dat dat kàn. Teveel mensen aan de dis gezien die pas "gezellig" werden na hun 5de baco, 20ste pint of volledige fles Jonge Klare....
Je maakt jezelf wat wijs, afhankelijk van het gezelschap.
Ik weet dat nu.....

Gisteravond zou ik nog afspreken met I, m'n salsavriendin.
Helaas, op zondagavond is het rijden naar het Brusselse of Leuvense om een salsa-tje te forceren. Als je daarbovenop mag verwachten dat zondagavond voor de meesten de avond vóór de nieuwe werkweek is en DUS erg rustig, lijkt een lange rit naar een onbekende danstent plots niet meer zo aantrekkelijk.
I beslist om elders haar heil te zoeken, in een plaats die Olijf niet zo ligt.
Olijf blijft dan maar thuis en da's niet eens echt tegen m'n zin.

Telefoon. Van het laatste individu op aard van wie ik het verwacht.
Het irriteert me dat individu in kwestie m'n telefoonnummer heeft gevonden, hoewel dat met een naam als de mijne en 1207 online niet eens zo moeilijk is....
Een bizar gesprek. Setting the record straight. Het is blijkbaar de bedoeling dat ik de andere klok ook eens hoor luiden.
Het relaas levert weinig nieuws op. Behalve dat Olijf gaandeweg ondervindt dat ze een vreemde sympathie begint te ontwikkelen voor de beller aan de andere kant van de lijn.
Met het woelig verleden in m'n achterhoofd en de wetenschap dat "hij", waarschijnlijk net als z'n zus, een geboren manipulator is (om niet te zeggen onbevreesde bedrieger), let ik op m'n woorden en bedwing ik m'n ontluikende sympathie.
Tussen "zijn kant van de zaken" door geeft hij me zicht op kleine stukjes van z'n leven: kinderen ziek in bed, goed draaiende zaak mét inbegrip van spaargeld op z'n rekening (!!??), verloop van z'n relatie én z'n vroegere sympathie voor Olijf.... "euh???" denk ik.... "waar is dit goed voor???".

Het is een uiterst bizar gesprek. Bizar en lang.
Voor zover dat mogelijk is, ontwikkel ik een ander beeld over m'n recent verleden.
Iedere dag vind ik nieuwe stukjes van de puzzel en wordt het totaalbeeld stilaan zichtbaar.

Wanneer ik naar bed ga, ben ik vreemd rustig.
"Stom stom stóm dat ik zoveel tijd, energie én verdriet heb gestoken in de voorbije twee jaar"
Veel meer dan dat kan ik niet denken.
Het was het allemaal niet waard. Spijtig.... zónde bijna... dat ik er zo lang over deed om dat te ontdekken, maar misschien noodzakelijk. Een levensles om mee te nemen naar m'n toekomst.
Minder binden, minder holderdebolder geven aan en geven om...

Olijf hoopt dat ze haar levenslessen wijs zal gebruiken. Balans vinden tussen hoofd en hart en hópelijk het "volgende keer" béter doen.
We zien wel.
We hopen op het beste.

Intussen is Olijf weer een béétje "anders".

Telefoongesprek leverde me wél een verontrustende droom op, maar goh... dromen zijn maar dromen...

En tenslotte... ooit wou ik hem kunnen zeggen wat ik écht van hem vond. Ik heb de kans gegrepen en het hem gezegd. Omdat het op veel serener toon was dan ik destijds in gedachten had, voelde ik me er nog goed bij ook.
Neh!