Maaike Ouboter Bis Tris Quatris

Het is niet omdat ik zwijg
dat ik niets te zeggen heb.


Daarom ben ik (soms) blij
dat anderen schrijven (en zingen)
terwijl ik even pauseer....

Ik keer even terug naar Maaike Ouboter
die ik hier gisteren in Link plaatste.

Ik kijk nog eens naar haar jury. Of wat ik dènk dat haar jury is.

De eerste die me "sloeg"
was de jongeman met bril en baardje.
Een jongeman die - eerder bescheiden - huilt.

In een traan  - of twee. Of meer - zie ik, simpele ziel, een teken van herkenning.
Als dat van een man komt (alle respect naar het mannelijk deel van onze bevolking maar sommige algemeenheden hebben de gewoonte hardnekkig te blijven bestaan), dan komt dat dubbel hard aan.

De naiëve ziel in mij
wil geloven dat de makers van het programma
er géén tear jerker van wilden maken
(maar dan ben ik waarschijnlijk héél kinderlijk naiëf....)
en dat de tranen van de bebrilde gezichtsbehaarde jongeheer
eerder "toevallig" in beeld werden gebracht.

Maar we weten wel beter.
Hoewel hij
- en dit geloof ik ècht -
ervoor kiest om ze NIET weg te vegen
in de hoop dat ze minder opvallen

maar schittering, lichtreflectie en slimme cameramannen
die kunnen àlles zien (zelfs een traan achter een bril)
en dus faalt hij jammerlijk in zijn poging om niet gezien te worden.

Hoe dan ook
Ik stel vast
dat een man
op relatief jonge (en reproductief interessante dus lees kies- en begeerbare) leeftijd
ontroerd raakt door de melodie en woorden
van een volstrekte vreemde.

hetgeen mij doet vermoeden
dat hij iets herkent
dat een snaar in zijn gevoelig hart wordt geraakt
een herinnering boven komt drijven
die niet noodzakelijk enkel leuk en fijn was.

En dat zij - Maaike Ouboter - perfect of bijna perfect
wist te verwoorden
wat we allemaal vroeg of laat
(en vaak is laat - ondanks onze illusie dat we dan slimmer en ervarener en rijper zijn - nog moeilijker en zwaarder dan vroeg....)
door dezelfde emotionele hel moeten
die pijnlijk en donker en godverdomme veel te lang is.


Maar dat was de bebaarde bebrilde jongeman.
Er zijn er nòg twee.
De bebaarde, grijze, oudere heer
en de sceptisch ogende blondine.

Hij - de grijze meneer - heeft een blik in zijn ogen (mijns inziens) die zegt
"hoe kàn dit meisje nù al weten hoe dat allemaal in elkààr zit??????"
Hij komt er - mijns inziens....- niet uit.
Je ZIET hem denken. Zich afvragen hoe zij dit nù al allemaal kan weten????

en omdat hij zo hard nadenkt,
slaagt hij erin
om z'n emotie te onderdrukken.
Of zoiets.

Ik lees. Ik weet niet.


Zij. De blondine.
Ze heeft wat van
"Zij probeert die mannen hier naast me te verleiden
met haar zeemzoeterige blik en fluwelen stem.
Ik kèn haar soort wel. Onschuldig aan de oppervlakte,
een duivelin onderhuids.
....
Had ik het maar eerder gezien
toen....X...
hoe langer hoe afstandelijker werd.
Ik kèn haar soort. Lieflijk en blond. Onschuldig en jong.
Laat haar maar lonken naar die mannen hier nààst me"

......

Dat lees ik in haar houding.
maar ik kan het fout hebben. Wie ben ik, niewaar?

Maar goed.
Fout of juist, het maakt niet uit.
In ieder van hen,
alle drie
zie ik iets verschillends.

En dat....
met één
en hetzelfde
lied.

Socrates?

Het zou een maatschappelijk geëngageerd blogje worden vandaag. Vanochtend in alle geval.
Maar toen ging de zon schijnen
en leek het erop alsof een mens daadwerkelijk wat kon doen, buiten in de tuin.
Zelfs een beetje luilekker liggen ook....

en toen werd het dat.
Buiten in en rond de tuin.
Verdween meteen ook m'n maatschappelijk engagement. Kan gebeuren.
(FYI: ging over albatrossen op een godvergeten eiland met plastic in hun magen. Erg erg allemaal (ECHT waar) maar de bedenkingen rond film, sponsoring en (wan)verhoudingen tussen persoonlijke en maatschappelijke inspanningen.... deden m'n schrijfgoesting verdwijnen)

En passant mag geweten zijn dat ik vanochtend wakker werd met een resolutie. Een belàngrijke! Althans... hier....

Olijf heeft beslist
dat vanaf heden ten dage
capitulatie aan de orde is.
Met betrekking tot
het woord
BLOG
De rest van nederlands sprekend ....blogland... zegt "het" (en Olijf tot hiertoe "de"...)

Met ingang van 18/2/13 zegt ook Olijf HET blog, DIT blog. Zeg dat u het hier gelezen hebt...
Ik voelde me al een poos eenzaam en alleen in m'n boosaardige volharding. En ik werd wakker (ik zwéér het u... ik werd wàkker!) met de gedachte dat er vanaf vandaag DIT blog zou worden geschreven.

En toen stond ik op.
En maakte een kop koffie :)

Waarna via FB-weg het filmpje van de onfortuinlijke albatri me even van m'n stuk bracht.... en ik een tweede kop koffie nam.
We houden de spanning erin.

Want wat heeft Socrates met dit alles te maken?
Niets.
Niets met bovenstaande. Tenzij via FB. Via Snoopy/Peanuts. En wel op deze manier.

ik zocht even op: Lucy & Linus Van Pelt

Eens te meer en (vaak) met stijgende frustratie

merk ik dat ik niets weet.

In dit stripje staan minstens 2 woorden die ik niet ken. Het derde kan ik uit de context begrijpen, dus ik tel het niet mee.

Maar het frustreert me. 

Dat ik half ben opgegroeid met een taal 

en dat ik halfweg m'n leven nog steeds zoveel woorden vind die ik nog nooit gehoord heb....

En als je ze nog nooit hoorde, kan je ze ook niet gebruiken ("....in een zin waardoor de betekenis van het woord duidelijk wordt".... kreeg u destijds óók dit soort van vragen in de examens Taal???)

Goed dus.

Ik moet opzoeken:

sogghignare  en cipiglio

voor de geïnteresseerden geef ik (niet fonetisch) mee hoe het hoort te klinken

soggienjàree (met de franse G uit gôut) en tsjiepieljo

Bon swat. Ik kan het ràden maar ik wil het wéten. Met bijna wetenschappelijke zekerheid.

En daarna hoop ik het te onthouden zodat ik het ten gepaste tijde kan herkennen of - wie weet? - gebruiken...

Lucy: Waarom grijs je?

Linus: Ik grijns niet. Dit is m'n ontwapenende glimlach.

Lucy: Een ontwapenende glimlach kan niet op tegen mijn oorlogszuchtig chagrijnige blik.

OK, toegegeven... erg grappig is het niet. Maar daar ging het me niet om.

Grijnzen en Fronsende uitdrukking/(volgens woxikon) chagrijnige blik waren me compleet vreemd.

En toen dacht ik:..... hoe meer ik weet... hoe minder ik weet.

En schoot de filosoof te binnen.

Die zou beweerd hebben

ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα 

of

scio me nihil scire

of

Ik weet één ding. Dat ik niets weet.

Met guerrafondaio ging Olijf de dichterlijk vrije toer op. Letterlijk zou het moeten zijn "aanstoker van oorlogen"... maar oorlogszuchtig leek me dicht genoeg in de buurt te liggen.

Geen van de drie

OOIT

gehoord.

....

Van hieruit kan een mens verschillende kanten op. Een verdieping van Socrates' paradox zou mogelijk zijn maar daar heb ik geen zin in.

Een sprong maken naar een gretig gebruiker van Latijnse zinnen in politieke kringen zou ook kunnen. Maar vermits een uiting van m'n mening daarover op FB tot hiertoe heeft geleid tot neveneffecten die ik alleen maar kan betreuren (en die ik ooit misschien in een vlaag van andersoortige frustratie wel eens nader zal omschrijven), onthou ik me verder van commentaar.

Achter gordijn drie zit de mogelijkheid om er nog een paar andere quotes tegenaan te smijten. 

Zoals daar zijn:

Nog steeds toegeschreven aan Socrates...

By all means marry. If you get a good wife, you'll be happy. If you get a bad one, you'll become a philosopher... and that is a good thing for any man.

... kon m'n sarcastisch alter-ego wel smaken, geef ik toe.

De Dalai Lama: The way to change minds is with affection, not anger. 

en dan knipoogt m'n lichtjes guerrafondaio alter-ego toch even naar de latijnsgretige politicus...

Confucius: Real knowledge is to know the extent of one's ignorance.

En daarmee denk ik dat hij (°551 BC - +479 BC) en Socrates (°469 BC - +399 BC ) goeie maatjes zouden zijn geweest. Tijd en ruimte werkten hen tegen maar beiden werden - stel u voor in diè tijden (!) 71 à 72 jaar.

Hoe een Chinees overigens aan een Latijns klinkende naam komt, ontdekt u allemaal op de ouwe vertrouwde Wikipedia.

Interesting, .....quite interesting.

Net als deze, ook toegedicht aan Confucius (maar ik moet nog eens opzoeken hoe het precies zìt met de Confucius say - quotes....): 

Man who stand on hill with mouth open will wait long time for roast duck to drop in

Lachwekkend maar een waarheid als een paard :)

Herinner u tussen haakjes dat Peanuts dit alles teweeg bracht.

Om af te sluiten, in complete onsamenhang... de vorderingen van de scheuten en nog een paar mijlpalen van deze dag.

groene pijlen niet langer nodig, neem ik aan? ;-)

na pakweg 1 jaar bladgroei... plots dan toch twee bloemen? Hij is wit, de Amaryllis is wit!

Eerste keer deur open. Zeker een uur lang!

de drooglijn werkt nog niet :)

de Lente gaat komen. Dat ze komt.....
31 dagen tot het eind van de winter....:)

Stephen Fry ....................on Everything

vanavond toeval.
Na de voorbereiding van de wekelijkse spaghettisaus, een snelle en hopelijk gezonde kervel- en waterkerssoep en een babbel met zus, die nog steeds een beetje verloren loopt zonder haar dochtertje, ging YouTube open.

Ik herinner me niet meer waarom - een link van iemand anders waarschijnlijk - maar Tinternet - mocht u dat nog niet weten (....yeah right!...) - is slim. Op basis van m'n geschiedenis kreeg ik een aantal suggesties voorgeschoteld. In dit geval alweer een eerder oude geschiedenis. Stephen Fry and Hugh Laurie werden wel eens bekeken... een jaar of wat geleden geloof ik.
M'n oog viel op Stephen Fry on Everything

"Everything" is best wel uitgebreid, vond ik. Dus het intrigeerde me.
Een half uur lang. En het ging niet over everything maar toch over veel.
Dingen waar ik me heel goed in kan vinden.

Oh ja... en als ik dan tóch naar meneer Fry luister, dan zou ik best NU stoppen met bloggen.
Vanwege dat egocentrisch navelstaren. Hetgeen deze blog nogal bij uitstek is.
(neen, geen tegenspraak aub svp. een vleugje zelfkritiek/kennis op tijd en stond mag er best wel eens tussen :))

Maar goed. Ik hou het voorbestaan of einde van deze/dit blog (het begint te dàgen hoor... "dit" blog...) nog even in beraad :)
Misschien stop ik er wel mee wanneer ik altijd en dagelijks, zonder fout "dit/het blog" schrijf :) :) :)

Los daarvan nodig ik de nieuwsgierige en anglofiele kijker uit om een half uurtje v. rij te maken voor meneer Fry. Genen dommerik.....


De allerlaatste passage heb ik even uitgetypt.
Omdat ik die mooi vond. En er even stil van word.
OK, so I'm a wooss :)



The thing I would most liked to have known 
or be reassured about 
is that in the world, 
what counts more than talent 
what counts more than energy 
or concentration or commitment or anything else 
is Kindness 
The more in the world you encounter 
kindness and cheerfulness - which is its kind of its amiable uncle or aunt - 
[….] the better the world always is 
And all the big words – virtue, justice, truth – 
are dwarfed by the greatness of kindness

Echt of onecht? (2)

Beter de daad bij het woord voegen en meteen aan deel twee beginnen.

Vandaag las ik "Your word is as powerful as you say it is" met als bijkomende uitleg: als je (jezelf of een ander) belooft iets te doen, doe het dan onmiddellijk. Stel niet uit en blijf geloofwaardig.
Het houdt steek. Zeker voor een Olijf die maar wàt graag dingen uitstelt... tot in het oneindige. Of tot nooit.

So here goes. Deel twee.

Gesprek.
"Wij zitten hier nu zo open te praten. Over dingen die ècht zijn, over hoe wij ècht zijn. Niet hoe we denken dat we horen te zijn, perfect, gestroomlijnd, aangepast aan wat de maatschappij van ons verlangt. Waarom kan niet iedereen zo zijn?"

De stelling en de vraag is terecht. We ZIJN open. Over onszelf en hoe we in het leven staan. Met fouten en gebreken. We doen onszelf niet anders voor dan hoe we iedere dag opnieuw zijn, telkens weer met oude of nieuwe fouten. Die we zo goed als kan weer bijsturen. Fijn. Terecht.
Maar "Waarom kan niet iederéén zo zijn" houdt me niet bezig.
Dat is wensen dat de wereld zou veranderen. Een grote vraag. Een enòrme wens. Eentje die je ervan weerhoudt om tevreden te zijn met het handvol èchten die je wèl kent en waardoor je gefocust blijft op al de rest die misloopt. Een recept voor gemist geluk... lijkt me.

"Waarom is het zo belangrijk voor je dat iederéén zo is?" vraag ik. "Is het niet genoeg dat je alvast enkelen kent die aan je wens voldoen? Kan je "de rest" niet gewoon de rug toekeren en je daar verder niets van aantrekken? Wat maakt het uit als niet iedereen is zoals je dat graag zou hebben?"

Voor hem volstaat het niet. Hij kan er niet òver stappen, zegt hij. Hij WIL het wel maar het lukt niet.
Waardoor ik - zijn collega - steeds vaker merk dat hij veel te laat op het werk komt met een hoofd waarvan ik weet waarom het er zo verfrommeld uitziet. Geest- en Zinsverruimende substanties en alle aanverwanten.... manieren om te vluchten, creatief te wezen onder invloed.. en daarna weg te zinken in een put die dieper is dan voorheen.

Ik vind het spijtig. Maar kan er niets aan doen.

Af en toe flakkert hij op. Voelt hij een sprankel hoop in z'n eigen "voornemen" om z'n wereld met minder zorgen te benaderen. En "zal" hij zich van de rest niets aantrekken.... zegt hij.
"Ik moet er tussen uit" flikkeren z'n ogen. "Weg van deze plastic maatschappij. Weer terugkeren naar de essentie"... maar het geld ontbreekt.

De man in Olijf zoekt meteen naar mogelijke oplossingen. Ik wéét dat ik een stap te ver dreig te gaan, maar smijt een paar suggesties op tafel. Dingen die ik al surfend ontdekte en waarvan ik denk dat ze hem misschien wel kunnen liggen. Om er even uit te stappen... op een gezonde manier... en zonder gek veel geld. "Moet je wel een poosje je wekelijkse aankopen voor uitstellen" zeg ik hem oprecht gemeend. Hard maar gemeend.
Hij lacht flauw. Hij WIL wel.... en hij KAN wel... zegt hij.... maar......

Ik blijf het spijtig vinden. Ik kan er niets aan doen. En dat is ook de bedoeling niet...

Intussen.... komt m'n eigen droom weer tot leven. Samen met m'n eigen beperkingen. Die van eeuwig uitstellen en vooruitschuiven.
Maar het vuur van m'n droompje laait hevig op. Zegt me (en ik laat het hem luidop weten) waar de oorsprong van m'n wens ligt. De bestaansreden die ik tot hiertoe maar niet wist bloot te leggen.
Terug naar de essentie. Leven met weinig extra's. Kijken naar wie en wat me omringt. Eten wat ik kweek/verzorg/pluk/vang/zelf vil.... bij wijze van spreken.
De momenten, met andere woorden, waarin het leven me echter leek dan ooit tevoren...of erna.
Back to basics.

En dat soort gevoel wens ik hem óók toe.  Niet omdat hij wat meer Olijf zou zijn maar omdat hij wat vaker vreugde en geluk zou voelen... zonder "middelen"...

Wat ècht is - om kort door de bocht te gaan - is niet hoe je wereld IS, maar hoe je ernaar kijkt.
En dat, vrees ik, heeft hij nog steeds niet in de mot.

Nog steeds... spijtig. Maar het is zijn reis. Ik heb de mijne.

Echt of onecht? (1)

Wéér zo'n onderwerp. Meer vragen dan antwoorden. Over een plastic wereld waarin we leven. En dromen die daardoor weer even tot leven komen.

Eerder deze week was Olijf te gast bij zus. Voor de spaghetti-avond. U kent hem intussen.
Bij het binnenkomen in de keuken (als grote zus mag je gewoon langs de achterdeur naar binnen... handig), viel m'n oog (en het andere) op een pracht van een taart. Zo eentje met een witte suikerlaag en rode suikerrozen op.
Niet dat ik hem wilde opeten.... 1. hij was ongetwijfeld niet er mijner ere gemaakt en 2. m'n suikerarm bestaan blijft ook na Pasen verder leven ... ik vond hem gewoon mooi.
Hij - de taart dus - kwam pas na het eten ter sprake. Alwéér niet omdat we ervan gingen eten maar omdat ik zus en haar dochter toch even terloops wilde feliciteren met een prachtresultaat.

Waarna zus uit de doeken deed wat je daarvoor nodig hebt (peperdure suikerpasta, tegenwoordig overal te koop omdat het zo populair werd met alle Cupcake Wars en aanverwanten) en hoe je dat maakt.
Ze was zèlf biezonder NIET te spreken over het receptenboek. Een kookboekje voor kinderen dat er zeer mooi uitziet en dat heel fijne dingetjes voorstelt, maar dat bòl staat van de marketingstrategieën (hoe je die suikerpasta indien gewenst online kan kopen bij een aan het boek gerelateerde firma bievoorbeeld) en dat verder zo goed als uitsluitend aandacht besteedt aan hoe de taart er moet UITZIEN... niet hoe ze hoort te SMAKEN.
Ongeveer twee regeltjes over het taartdeeg (bak het en smeer het in naar smaak) en dan twee volle pagina's over de decoratie.

Het is onmogelijk om het NIET te laten opvallen. Hoe looks het stilaan overal winnen van content.
Het moet niet goed zijn, als het er maar goed uitziet, met andere woorden.

Het spijt me... die avond had ik niet de tegenwoordigheid van geest om de mooie (maar naar zus' eigen zeggen kurkdroge) taart te fotograferen.
In plaats daarvan krijgt u een foto die hier (geloof ik) ooit al eerder verscheen van m'n eerste en tot hiertoe énige zelfgemaakte snoeptaart. Die dateert uit de tijd vóórdat suikerpasta algemeen te koop was en je nog zelf glazuur moest maken (en smeren... verdorie sméren!... wat een klus). Een taart die Olijf maakte omdat nichtje G die voor haar eerste communie  zo graag hebben wou en waarvan ik van begin af aan vreesde dat ze vréselijk vies zou smaken... maar het was het kind haar communiewens en de dag van vandaag weiger je zulke dingen niet. Gelukkig bleek op het moment van consumptie dat het ding verdorie lèkker was.... oef :)
De blog vraagt een foto, want tekst alléén is vaak zo saai. Een tweede deel over "echt en onecht" volgt (wellicht/hopelijk/vermoedelijk) later. En heeft niets met taarten te maken.
Maar nu.... taart. Virtueel. Want suikerarm... uweetwel :)

I'm not in love

"Ik heb ontdekt dat ik niet verliefd ben op G en dat is bevrijdend" schrijf ik in een sms aan I ergens halfweg m'n week in Italië.

Nou nou... wat een onthulling. Zowel voor u (wellicht) als voor Olijf.
Want ik wist het allemaal niet meer. Wat ik voelde en niet voelde. Het hele L-zootje was me erg onduidelijk geworden.

Meneer G - vertelde ik u ooit es - was een restant uit een ver verleden. Olijf had in haar jonge(re) jaren een ongelóóflijke crush op hem gehad en die vlaag van verliefdheid werd destijds maar heel lauwtjes beantwoord. U weet hoe dat pleegt te gaan, neem ik aan.

Met de tijd, waarvan gezegd wordt dat hij alle wonden heelt (en daar lijkt het telkens opnieuw sterk op :) ) had Olijf meneer G uit haar hoofd gezet. Het leven kabbelde verder en Olijf kabbelde mee.
Véél jaren later kwam een andere man op de proppen die het ernstig leek te menen maar ook dat verhaal eindigde. Resultaat: gebouleverseerde Olijf en de start van een blog. Die u nu leest.

Het pad is lang geweest en een samenvatting krijg ik er niet meer uit geperst. Volstaat te weten dat de tijd alweer haar helende werking heeft gehad en dat Olijf met succes het laatste verhaal grondig verwerkt had.

Eén minpunt (nou ja... twee... maar dat tweede vraagt niet méér dan wat culinaire wilskracht om zich op te lossen).... Groot minpunt van pakweg het laatste jaar was Olijf's nieuwe vraag.
Ik wilde allang niet meer weten of ik ooit nog "de Liefde" zou vinden en of een partner nog was weggelegd voor mij. Dàt was geen vraag. Het was zelfs geen pùnt.
Ik wilde graag weten of ik nog in stààt was om iemand lief te hebben.

Heel af en toe verscheen hier een halfslachtige poging om het uitgelegd te krijgen en telkens opnieuw faalde ik grandioos.
Het een en het ander had te maken met de vaststelling dat ik me erbij had neergelegd dat mensen komen en gaan. En dat liefjes, vrienden en vriendinnen verdwijnen wanneer hun "nut" in je leven is uitgewerkt. En dat je daar niet om hoeft te treuren. Het is wat het is en iedere extra vraag daarover is overbodig. Je past een poos bij elkaar ... en dan pas je niet meer. Eenvoudig eigenlijk.

Liefde voor een ander (in àl z'n vormen.... met uitzondering van die tussen ouders en kinderen, neem ik aan) mag je volgens een handvol auteurs - "experts in het vak" - beschouwen als liefde voor jezelf. Een gevoel dat in wezen JOU beter doet voelen... niet noodzakelijk de ander.
Wanneer de liefde van een partner wegvalt (en jij je intussen goed en wel geïdentificeerd hebt als deel van een koppel waarbinnen het de partners "plicht" is geworden om jou te vereren) dan stort je wereld in elkaar. Het hele gamma aan emoties wordt doorlopen. Verdriet, Angst, Woede, Haat.... you name it.... hij of zij had ergens in de loop der tijd het recht verloren om ermee op te houden. Want dat hóórt niet. Liefde wordt her en der bezongen als zaligmakend en voor eeuwig en altijd. De boekjes zeggen dat, de films zeggen dat en de liedjes zeggen dat ook.

Olijf - geen hààr beter dan een ander - had dus ook het hele gamma doorlopen. Zelfbeklag, onbegrip, treurnis en woede. Met uitzondering van enkele kapitale misdaden had ik de laatste meneer zowat àlle mogelijke verwijtens naar het hoofd geslingerd in de tijd die volgde op z'n beslissing om ermee op te houden.
Beschamend. Maar nodig om toe te geven.
M'n eigenwaarde was geknakt, m'n vertrouwen om zeep .... en dat was ZIJN schuld.....
.... vond ik.

Vandaag denk ik daar anders over.
Er is niets wat ànderen bij je kapot kunnen maken, tenzij je dat zelf toelaat.
En toelaten... in Olijf's wereld... dat doe je o.a. door jezelf té veel te identificeren met een ander. Hetgeen ik deed...

Dus... een kleine 3 jaar na het einde begon de heropbouw. Geen overidentificatie meer. Geven, ja maar niet als een kieken zonder kop. Genieten óók... maar énkel omdat IK dat kon en wou. Niet omdat het van een ander afhing.

"Mooi zo", dacht ik. "Ik kan het weer"

Tot een jaar genieten, lachen en plezier maken me dus een nieuwe vraag opleverde.
Kàn ik het nog wel? Iemand under my skin laten?
Wie kwam en ging was welkom om dat te doen. Ik kon het dan wel spijtig vinden maar stond er geen dàg langer bij stil dan bij de vraag "wat zal ik eten vanavond?". Ik vond mezelf een koele kikker worden... en vroeg me af of ik "gezond" bezig was.

Het antwoord op die vraag heb ik nog steeds niet. Maar steeds nieuwe waarnemingen en gewaarwordingen maken de puzzel iedere dag een klein beetje completer.

"Ik heb ontdekt dat ik niet verliefd ben op G"... zei ik dus.
Ik hèb hem graag maar méér is er niet aan.

Best wel gemakkelijk... wanneer niemand dicht genoeg komt om je nog te raken. En een beetje triest ook, dacht ik.
Tot ik een boekje kocht op de luchthaven om de tijd te doden.
"Il sesso è amore" van Raffaele Morelli. Over de overbodige vraag naar het onderscheid tussen seks en liefde.
Een samenvatting durf ik u niet te geven. Omdat het me onmogelijk lijkt dat correct te verwoorden, ondanks het feit dat ik dènk te begrijpen wat de auteur zegt. "Begrijpen" in de zin van "aanvoelen". Yep, dat kèn ik... zoiets....
In de plaats geef ik u een poging tot vertaling uit (een stuk uit) het voorwoord.

L'errore più grande e più comune è quello di credere che ci siamo innamorati di qualcuno. Non è così! É l'anima che è entrata nello stato d'amore, vale a dire in quello stato erotico che nelle parti inferiori del corpo, negli inferi appunto, crea la vita animale. In alto invece, nel cielo della coscienza, determina lo sviluppo spirituale dell'anima.
Il fuoco dell'amore, quel desiderio che proviamo nel versante psichico, è la forza che ci porta verso la realizzazione della nostra vera natura, della nostra vocazione, della nostra indivisibilità.
In pratica sto dicendo che esiste solo l'attrazione sessuale, la quale possiede diverse sfumature, a seconda del nostro sguardo, del nostro modo di percepirla.
...
Possiamo evolvere solo se viviamo dentro il desiderio erotico, che è la forza trasmutatrice e trasformatrice della nostra anima, verso la sua e la nostra realizzazione.

Questo desiderio è amore, il resto è solo illusione e autoinganno. In realtà quello che chiamiamo amore è quasi sempre solo attaccamento all'altro, è cioè tentativo di salvaguardare il nostro piccolo Io da una forza così immensa e incontrollabile, come quella erotica. In realtà facciamo l'amore non perchè ci piace qualcuno, ma semplicemente perchè l'amore è sceso in campo e si è scelto qualcuno adatto a noi, pronto a fare vibrare la nostra anima, ad accenderla per portarci verso la nostra fioritura.


Per questo mai come nell'amore dobbiamo imparare a essere soli: l'amore viene per farci partorire l'essere sconosciuto che ci abita e non per legarci a qualcuno per sempre.
È l'amore che è eterno di per sè, non il contatto con l'uno o l'altro, non le relazioni che vengono quasi sempre rivestite di proiezioni, di sguardi offuscati. L'amore non vive nel tempo e, come tale, va detto subito che la durata non è il parametro su cui soffermarsi.

De grootste en vaakst voorkomende fout is deze waarbij we denken dat we op iemand verliefd zijn geworden. Dat zijn we niet! Het is de ziel die in een toestand van liefde is getreden, het is te zeggen in die erotische toestand die in de onderste delen van het lichaam, de onderwereld als het ware, het dierlijk leven creëert. In de bovenste regionen, in het opperste bewustzijn daarentegen bepaalt het de ontwikkeling van de spirituele ziel.

Het vuur van de liefde, het verlangen dat we voelen op psychisch vlak is de kracht die ons voert naar de verwezenlijking van onze ware natuur, onze roeping, onze ondeelbaarheid.
In wezen zeg ik dat er alléén seksuele aantrekking bestaat in verschillende nuances al naargelang hoe we die waarnemen en ervaren.
...
We kunnen enkel evolueren wanneer we leven binnen de erotische aantrekking , die de transmuterende en transformerende kracht voor onze ziel bezit op weg naar haar en onze verwezenlijking.

Dit verlangen is liefde, al de rest is enkel illusie en zelfbedrog. In werkelijkheid is dat wat wij liefde noemen bijna altijd enkel gehechtheid aan de andere, met andere woorden een poging om ons kleine Ik te vrijwaren voor een immense en oncontroleerbare kracht zoals die van de erotiek. In werkelijkheid bedrijven we niet de liefde omdat we iemand leuk vinden maar eenvoudigweg omdat de liefde in het spel is gekomen en iemand gekozen heeft die geschikt is voor ons, om onze ziel te laten trillen en haar wakker te maken zodat we tot bloei kunnen komen.

Om deze reden moeten we, meer dan ooit in de liefde, leren om alleen te zijn: de liefde komt in ons leven om ons bewust te maken van het onbekende wezen dat in ons woont en niet om ons voor eeuwig te binden aan één iemand.
Het is de liefde op zich die eeuwig is, niet het contact met de ene of de andere, niet relaties die bijna altijd vervuld zijn van projectie en wazige blikken. De liefde kent geen tijd, hetgeen betekent dat de duur ervan niet de parameter is waarbij we moeten stilstaan.

Zo.... stof tot nadenken.
Van u vraag ik niet dat u zich aansluit, vindt of zelfs herkent in wat hierboven staat.
Olijf vatte het... en als je wat vat... denk ik... dan geeft dat teken van herkenning.
 Een soort Aha-Erlebnis. Is het dàt waarmee ik worstelde? Vragen stelde die niet eens hoefden gesteld te worden?
Intussen maak ik me (voorlopig) geen zorgen om m'n "koelheid". Stel ik me geen vragen over m'n vermogen tot toelaten en liefhebben.
Het kàn nog wel... alleen.... ànders.
De zotte verliefdheden waarvan ik dacht dat die me altijd eigen zouden zijn (sporadisch maar eigen)... die liggen vermoedelijk achter me. Een paar wondjes uit het verleden hebben die goed en wel afgedekt, vrees ik.
Hoewel.... "vrezen" is hier zelfs niet het juiste woord. Het is gekomen en het is gegaan. In de stadia van het leven waarin het thuishoorde. Het nut van hoteldebotel is uitgewerkt... zo  lijkt het.

Waarmee ik terugkeer naar meneer G. Op wie ik niet verliefd ben. Maar waarmee, sinds de hernieuwde kennismaking vorige zomer, een raar soort band is ontstaan. Een band die ik nog niet begrijp. Maar wél leuk vind.
Olijf staat erbij en kijkt ernaar. Meneer G ook.
En het is goed zoals het is. Now you see me, now you don't. Komen en gaan wanneer het tijd is.
En verder.... als het effe kan.... er niet teveel vragen bij stellen :)

Gallipoli, Bacino del Canneto

Kippenvel

Op weg naar huis gisteravond, nèt voor het thuiskomen... nèt één liedje lang van m'n voordeur verwijderd, hoorde ik een vrouwenstem "wat" zingen.
Iets Spaans, iets breekbaars.
Het nummer herkende ik, de stem niet.

Olijf is al lang niet meer mee met de laatste trends en muziekjes en daar maal ik ook niet om. Edoch, toen Shakira als zangeres werd genoemd, bloosde ik even van ongemak.
Ik hèb wat met namen. Als ze me niet aanstaan - om welke reden ook - dan zie ik het nut er niet van in om méér te weten te komen over de persoon achter de naam. Erg dom, sla me gerust om de oren (nee wacht, ik doe het voor u.... **pEts*... zo... klaar).

Om geen enkele aanwijsbare reden kon ik de naam Shakira niet lùchten. Misschien heeft het wat te maken met de trend om steeds "speciaal" te willen doen.  Zo heb ik ook een hekel aan namen als Shania (ons Sjanààja), Shaquille, Shana, Sharissa.... oh wacht... hier tekent zich duidelijk een patroon af.... :)

Hoe dan ook, Shakira klonk me zódanig slecht dat ik me nooit de moeite heb getroost om haar op welke manier dan ook op te zoeken. Geen idee hoe ze eruit zag, nog minder idee hoe ze klonk.

Tot ze me gisteren gedurende enkele minuten "pakte" en ik nadien tot m'n scha en schande moest ontdekken dat net zij me uit m'n lood had geslagen.

Intussen zijn we een dag verder, zakte de emotie van gisteravond weer tot een aanvaardbaar peil... en bekroop me de zin om het origineel op te zoeken. God zij dank voor YouTube, want Olijf is en blijft een cultuurbarbaar. Titel intikken et voilà: Francis Cabrel!

"Geheel willekeurig" pik ik uit het ruime aanbod het filmpje uit waar hij het publiek uitnodigt om mee te zingen. Dàt vind ik kippenvelmomenten: wanneer een massa onbekenden bij de eerste noten wéét om welk nummer het gaat.

Ik was niet in die zaal. Ik heb Cabrel nooit live gezien. Maar ik kreeg kiekeboelen. En een hint van overtollig oogvocht ook.

En nu: wat tekst.

Woorden die proberen los te wrikken wat al lang in Olijf broedt maar er maar niet uit wil komen.

Liefde. En de beleving ervan. Of net niet.

Net als de meeste mensen met een greintje observatievermogen hoor en zie ik dagelijks verhaaltjes van "anderen" om me heen. Virtueel of reëel, het doet er niet toe. Hoe zij "het" doen. Of net niet. Wat ze erbij voelen, wat ze erbij denken. Of ze er überhaupt wat bij denken of voelen. En hoe ze ook dààr mee omgaan.

En Olijf. Hetzelfde.

In m'n hoofd zit een oude bol wol. Van gedachten en emoties. U kent die bol. U heeft die wellicht ook (of ook niet, in welk geval: een welgemeende proficiat). Het leuke aan die bol is dat hij groeit met iedere nieuwe ervaring. Minpuntje is dat hij steeds verwarder wordt, moeilijker te ontrafelen en nog eens oneindig veel moeilijker om uit te leggen. Zoals dat bolletje waar de kat net iets te vaak mee heeft gespeeld. Het centrum één dikke knot en de randjes wat minder vast... maar desalniettemin ONontrafelbaar. Althans op eerste zicht.

U denkt: ze raaskalt. De trappers kwijt. Lult over bollekes wol. Alleen op een zaterdagavond tegen een computerscherm.

Maar terug naar Cabrel.

Moi je n'étais rien

mais voilà qu'aujourd'hui

Je suis le guardien 

du someil de ses nuits

je l'aime à mourir

etcetera etcetera

Ik vind het mooie woorden. Ze klinken mooi, vooral uit Cabrel's  mond.

Maar het gaat al snel botsen in Olijf.

Ik was niets... reutemeteut.... ik zie haar doodgraag

Het is niet fair om er slechts één passage uit te halen. Er staat nog zoveel meer in. Maar de "niets"-kwestie en de wonderbaarlijke vrouw die hem uit z'n zelfverklaarde niets-dom heeft gehaald... dat wringt.

En waarom wringt dat? 

Omdat Olijf zich levendig herinnert zelf ooit zoiets te hebben gedacht. Niet vóór, niet tijdens maar nà.

Nadat Mister-zoals-naderhand-bleek-Not-So-Right iets liet weten dat verdacht veel leek op "Ik neem m'n liefde terug. Jij mag die niet meer hebben. Ik vind dat jij daar geen recht meer op hebt". 

Waarna een mens als Olijf (en met mij vele anderen wellicht) zich voelt alsof de aarde onder haar voeten wordt opengereten en haar meezuigt in een eindeloos duistere en diepe put.

Na dàt.... "incident"... ging ik denken, écht geloven dat ik vóór hem niets was geweest.

Terwijl ik dat zeer zeker wèl was geweest. IETS dus. IEMAND. Olijf namelijk. Onmiskenbaar Olijf, met alle mooie en lelijke kantjes.

DAT wringt dus. Dat een mens op een punt kan geraken (en - zucht - daar verdomde lang kan blijven hangen) waarbij hij/zij wèrkelijk gelooft NIETS te zijn (geweest) zonder de liefde van die éne die niet in staat was voorbij een meningsverschil te kijken. Net van die éne die niet verder dan de wittebroodsweken geraakte. Net - met andere woorden - mede door toedoen van een mens die minder te bieden heeft dan de huis-tuin-en-keuken-vriend(in).

"Straffe toebak", kan uw Olijf u VANDAAG zeggen. 

Maar - shame on me - het heeft behoorlijk lang geduurd vooraleer ik dat voor mezelf en voor anderen kon toegeven.

Maar bon. DAT ligt dus in het verleden. En maar goed ook. Het heeft z'n zin gehad.

Hoe lang het ook heeft geduurd, het had z'n zin. Het was nodig. Om één en ander vanuit een ander oogpunt te bekijken enzo. Olijf - van kindsaf de eeuwige dromer - moest met beide voeten op de grond worden gezet en dat gebeurde zoals het gebeurd is. Ik noem het een zelfregulerend mechanisme.

Dat neemt niet weg, met alle denkerijen en rationaliseringen, met alle extra info waarmee ik mezelf de afgelopen jaren "gevoed" heb... dat het antwoord verder af lijkt dan ooit.

Over onzichtbare muren die je niet wil maar er tóch lijken te zijn, over voorzichtigheid die afremt, over te snel of net te traag vooruit gaan en nóg van die dingen. Die dingen die verstrikt zitten in dat bolleke wol.... en die ik dus nooit uitgelegd krijg. Kortom: over Liefde met de groote L :)

Links en rechts (of links en de àndere links) lees ik dat ik niet alleen ben met dat gefilosofeer over grenzen verleggen, dingen proberen en vooroordelen achterwege laten. Misschien is ook dàt goed.

Enfin. Het is een zootje. Een interessant zootje maar onmiskenbaar en zonder twijfel.... een zootje :)

Ik ga nog wat nadenken, terwijl m'n brood in de oven bakt. Maar dat is een volgende blog :)

......

Oh ja, voor alle duidelijkheid. Ik vind Cabrel's lied wondermooi..... mocht u twijfelen.
Heb vanavond "maar" een keer of 10 op de replay-knop geklikt :)

Toeval bestaat niet

of toch wel?

Euhm, nee beste lezer.... Olijf weet nog niet waar deze blog heengaat. Losse gedachtenflodders vechten om een plaats in een verhaallijn en Olijf heeft typvingers vandaag. Of toch nu.

De dagen zijn korter geworden... heeft u dat al gemerkt? Ik hoop het voor u, al was het maar omdat het erop zou wijzen dat u overdag met de ogen òpen rondloopt :)

Wie hier al een tijdje leest (en intussen wordt teruglopen in de blog-tijd best wel een opgave) weet dat Olijf het enkele winters lang een "beetje" moeilijk heeft gehad met de najaarsperiode. Niet fijn. Niet fijn voor Olijf die het doorstond en opschreef, en niet fijn voor u om te lezen.

Afijn... binnen enkele dagen wordt deze blog 3.
Jaar.
En eindelijk heeft Olijf de kracht en het doorzettingsvermogen om deze winter head on te lijf te gaan. Geen gezeur en geknies meer, geen afhankelijkheden die het leven onnodig ingewikkeld maken. De winter is een seizoen als een ander. Gewoon wat donkerder, toegegeven. Maar best wel leuk om cocoonsgewijs te schrijven, te lezen of te klussen. Het huis wat gezelliger te maken enzo :)

Bovenstaande was zelfs geen bewuste beslissing. Dat ik het dit jaar ànders zou aanpakken ofzo. Het is een gevoel dat je voelt groeien. "Deze winter kan ik aan, no problemo". Zo simpel  als dàt.
Onvermijdelijk ga ik me dan afvragen waar dat aan ligt. Waaròm ben ik zo zeker dat het deze keer een draaglijke winter wordt?

Hoewel niet alles verklaard moet worden - nadenken wordt vaak vreselijk overschat - overloop ik een paar dingetjes.

1.
Hij wiens naam nog zo weinig mogelijk genoemd wordt en (dit mag u gerust weten) wiens naam - indien wèl genoemd - geen spoor van verdriet meer oproept (holadijee :)) maakt op geen enkele manier meer deel uit van m'n leven. Het was een stoorzender en dat zeg ik niet op verbitterde toon. Een stoorzender kan je maar horen omdat je je radio ààn laat staan, dus de verantwoordelijkheid neem ik grotendeels (GROOTENdeels!) op mij. Punt uit. En sinds "punt uit" eerder dit jaar eindelijk definitief plaatsvond, gaat het met Olijf alléén maar beter, iedere dag.
 
2.
De drang, de nood en het verlangen om opnieuw een nieuwe compagno  (dit hoef ik niet te vertalen zeker?) te ontmoeten, is op de achtergrond geraakt. Soms vraag ik me zelfs af of ik dat nog wèns, een nieuwe belangrijke andere. .... De vraag blijft open, .... serieus.
Ook dit heeft nix met bitterheid te maken. Dat stadium is Olijf gepasseerd. Het heeft wat te maken met zelfstandigheid, het terugvinden van m'n oude zelf, het stellen van nieuwe doelen.
Jàààààà, het was leuk om iemand te "hebben" waarmee ik kon praten, dingen kon delen. Uitkijken naar ieder gepland of ongepland moment om samen te zijn. "Warm gevoel" enzo... we kennen dat wel.
Een mens leert het zelfs leuk vinden om z'n leven om te gooien voor een belangrijke wederhelft.

Begrijpt u me overigens niet verkeerd. Het blijft bij tijd en wijlen onleuk om alleen thuis te komen en te weten dat de blog de enige praatpaal is. Of online vrienden, of zelfs de telefoonversie daarvan. Alle mogelijkheden worden gepast geapprecieerd, laat daar geen twijfel over bestaan. But nothing beats the real thing, i.e. thuiskomen en je dag overlopen met je partner.... of gewoon vragen of we vandaag gekookte dan wel gestampte patatjes gaan maken.

Alleen.... het IS er nu niet. En het houdt me niet meer voltijds bezig, dat verlangen. Zelfs niet halftijds.
Zal wel wat te maken hebben met gewoonte. Olijf - sommigen zullen dit onbegrijpelijk vinden wegens andere levenswijze/visie - heeft het grootste deel van haar leven sowieso alleen doorgebracht. Ik ben intussen alweer òver de dwanggedachte dat ik niet kan leven op m'n eentje.
...
Best wel bevrijdend. ... eigenlijk.

Tegelijk stel ik mezelf zeer regelmatig de vraag, ingegeven door een verlangen naar eerlijkheid met mezelf, of ik het nog wel kàn (of zal kunnen): hoteldebotel worden, alles geven, de rest van de wereld vergeten. Idealiter en idealistisch wil ik hier een volmondig JA neerpoten. Realistisch... weet ik het niet.

Zelfs nadat de bitterheid van vroeger bezonken is, blijft de wetenschap dat het verleden een mens tekent. En dat hij/zij er in het beste geval wat van leert. Dat hoop ik toch.
We worden allemaal "groter" met hier en daar een litteken. Een beetje wild vlees, zo u wil. Teken dat wonden helen.... maar tegelijk een herinnering aan wat die wonde in de eerste plaats veroorzaakt heeft, of dat nu door eigen stommiteit/onoplettendheid of die van een ander was.
Littekens maken dat je je herinnert dat je een gelijkaardige situatie in de toekomst met een beetje meer voorzichtigheid benadert.... niet?
Leest u hier asjeblief geen pleidooi vóór "het kind met het badwater weggooien".
Àlles in het leven houdt risico's in. Zelfs het herhalen van oude ervaringen. Geen reden, geloof ik overtuigd, om meteen in een hoekje te kruipen en nix meer te doen.
In de naam der optimisme noem ik het graag "het leven aanpakken met de wijsheid uit het verleden". En hopen dat dat verstandig is :)

Tot zover de rationele benadering.

Wat me brengt tot de sentimentele kant van "de zaak".

(De aandachtige lezer heeft intussen al lang door dat in dit verhaal géén lijn zit :))

Gisteren schreef ik nog over een te mijden blog. Zeer bewust (en omdat expliciete vingerwijzerij me erg dom en ongevoelig leek) heb ik geen link gelegd. En dat gaat ook vandaag niet gebeuren.
Vanochtend ontving ik - hoogstwaarschijnlijk naar aanleiding van gisteren's blog - een mailtje met een link naar nòg maar eens een andere blog. Om tegengewicht te geven misschien.
Ewel... Olijf las. De hele voormiddag lang. Met plezier.
Een persoon (zelfs het geslacht laat ik in het midden om alle verwijzingen uit te sluiten) die, net als wij allen, al wat watertjes doorzwommen heeft. En - tot m'n groot "plezier" (voor zover dit woord correct gekozen is) - de levenslessen aanwendt om aan zichzelf te sleutelen. Binnen de mate van het mogelijke, wenselijke en realistische.
Om dan - met enkele uurtjes leeswerk komt een mens één en ander te weten - tot de conclusie te komen dat hoofd en hart een hoogstbizar onderling spelletje spelen.
Overpeinzingen omtrent een gestrande relatie. Invraagstelling van het verleden, zichzelf en de andere. Voornemen om te sleutelen aan wat sleutelbaar is.... om daarna - enkele keren zelfs - opnieuw in een HARTStochtelijke bui telkens weer te doen wat het HOOFD zo vaak in vraag stelt.

Ik leef mee met zo'n blog. En met de schrijver/ster ervan. Omwille van de herkenbaarheid enerzijds en de dualiteit tussen hoofd en hart anderzijds.
Dat we allemaal blijven worstelen met het evenwicht tussen wat je WIL/KAN/HOORT TE doen. En of dat overeenkomt met wat een ander wil/kan/verwacht/hoopt. Enzovoort.

Dat het leven ingewikkeld is..... dus....

En daaruit voortvloeiend.... dat ik me afvraag of ik zoveel kopbrekerij nog wil doorstaan.
Waarmee we weer belanden bij punt 2.

-> voer voor volgende blog.... om dit alles leesbaar te houden. Ik zie u bij de volgende post :)


Olijfnoot:
de titel - ook dàt had u intussen begrepen - heeft hoe-ge-naamd nix meer te maken met de blog... maar bij gebrek aan wil om na te denken, blijft ie gewoon staan. Had ik toch misschien uw nieuwsgierigheid aangewakkerd... en u bij deze teleurgesteld?

stats

Als je 6 dagen geen Farmville speelt, heb je 29 verzoeken om spelletjes.
Dat is veel
en dat is weinig
want Olijf heeft weinig FV-actieve vrienden
en van die "actieve" zijn er maar enkelen gul.
En ook de gullen worden het stilaan beu wanneer ze niets terugkrijgen :)

Bovenstaande is van generlei belang
omdat ik besloot
dat Farmville geen deel meer mag uitmaken van m'n leven.
Ik sloot het af (hoor je I? Ik sloot het af!)

Samen met Farmville sloot ik nóg één en ander af.
Voorlopig, zoals u weet, msn. Hoe dat verder lopen zal, weet ik niet. Hierover waag ik me niet aan zware beloften.
Vooral in het koppeke zijn er enkele knopjes omgedraaid.Een deur of twee werd gesloten. Niet meteen omdat dat leuk was, maar omdat "moeten" soms een deugd is.

Olijf is benieuwd naar de effecten van haar wijzigingen.
Van alles is mogelijk.
We zullen zien. Gewóón ZIEN.
En wàt er ook gebeurt... het zal goed zijn.

begrijpe wie begrijpen kan...

Met statistieken kan je veel aanvangen.
Ik ken enkele mensen met wie ik enkele uurtjes over statistiek zou kunnen palaveren.
Maar daar gaat het vandaag zelfs niet om.

De statistieken waarvan sprake, zijn de "stats" die je her en der kan verkrijgen omtrent blogbezoek.
Heuse getallen over aantallen, herkomst enzoverder.
Om nog te zwijgen van de reacties die posts kunnen losweken bij mensen.

Eigenaardig genoeg... en dit vind ik betreurenswaardig ZONDER te solliciteren naar reacties.... geraken mensen in het algemeen veel minder geïnteresseerd in schrijfsels van zodra er enig spoor is van optimisme.
Dàt in tijden dat een mens meent te ontdekken dat  donker en negatief doen niet aangenaam is voor de medemens in het dagdagelijkse bestaan. Het real life-bestaan, wel te verstaan....

In het èchte leven hoor je te doen alsof alles prima gaat als je geen vrienden wil verliezen.
Virtueel lijkt dat net iets anders te liggen.
Ik vraag me af of dit te maken heeft met een vreemde vorm van voyeurisme.
't Is goed wanneer het slecht gaat.... ofzo..... een beetje à la The Bold and The Beautiful
Met een snuifje spanning - haalt ze het, haalt ze het niet? - is lezen nog nèt dat beetje interessanter.

En dus - vandaag even voor het gemak oversimplificerend - is een tekst vol positivisme en hoop ... tja.... gewoon .... vervelend.

Dat vertellen statistieken dan weer.

De vraag voor Olijf is.... voldoen we aan deze verwachtingen slash veronderstellingen of doen we dat niet?

afschrijven

Olijf moet iets kwijt.
Een ei.

Het afgelopen weekend hield ik me onledig met het bekijken van een "programma". Filmpjes, zeg maar, die wat te maken hebben met persoonlijke ontwikkeling.

Zonder in detail te treden, hoop ik te mogen zeggen dat ik een vrij open geest heb...
Gewapend met die (broodnodige) openheid, heb ik uren voor een scherm doorgebracht, op zoek naar nieuwigheden die me van pas zouden kunnen komen in de toekomst.
Of dat gebeurd is, zal ik pas later merken... wanneer het tèlt.

Voor nu merk ik vooràl (en ik wil dat genoteerd hebben zodat ik het niet vergeet) dat wat ik afgelopen weekend zag, me heel diep roerde. Op film heb ik meegeleefd met mensen die ik niet ken en nooit zal kennen. Het heeft me met momenten tot tranens toe bewogen.
Ik zoek daarin een teken dat er nog "dingetjes" zijn waar ik in mezelf én in anderen moet op letten.
Gevoeligheden, eigenaardigheden, wensen en verzuchtigen die je moet leren herkennen in jezelf en in de mensen om je heen.
Vooral, vooràl nooit vergeten om ook andermans perspectief te voelen, zien en begrijpen.

Ik merk, terwijl ik schrijf, dat ik het niet gezegd krijg.
Deels omdat ik niet kàn en deels omdat ik (dat hier) niet wil.
Mijn reis is de uwe niet en ik heb geen enkele intentie om iemand, wie dan ook, te overtuigen dat mijn reis de goeie is.
Het is de goeie voor mij.

Omdat m'n filmpjes me raakten, wil ik het hier genoteerd hebben.
U hebt er hoogstwaarschijnlijk nix aan.
Geen erg.
Ieder zijn ding.

Olijf is blij met iedere nieuwe dag en iedere nieuwe les.
Het helpt :)

Gebeten

Olijf is gebeten.
Gebeten door een persoon.
en néééén, vergéét even verliefdheid (want die vraag zou komen :))

Het is tijd voor een stelling waarin ik mezelf waarschijnlijk meer blootgeef dan goed voor me is.
But what the heck... soms wil ik gewoon even mezelf zijn.
Of dat hier echt kàn, is een vraag die ik zelfs niet meteen wil beantwoorden.
Momenteel kan het me zelfs bitter weinig schelen.
Als er mensen zijn die zich geroepen voelen om even op MIJN rempedaal te gaan staan, dan nodig ik hen uit om dat te doen. Iedereen mag z'n mening hebben en als iemand vindt dat hij (of zij) me dringend moet "redden", dan hou ik hem (haar) niet tegen.
Verwacht u niet noodzakelijk aan ellenlange discussies. Ik weet niet of ik daar klaar voor ben.

Zodus...
Sinds lang - zeg maar sinds kort na de start van deze blog - ging Olijf op zoek naar manieren om opnieuw positiever in het leven te staan.
Gek eigenlijk... ik moest een gemoedstoestand terugvinden die vroeger "gewoon" m'n natuurlijke staat was. De trouwe volger weet min of meer wie of wat me in een neerwaartse spiraal had gebracht.
Toegegeven, ik ben lang kapot geweest. Gebroken.
Je mag dat letterlijk nemen. M'n persoonlijkheid lag aan diggelen.
Nix om fier op te zijn, integendeel zelfs.

Lange tijd heb ik een persoon, een gebeurtenis verantwoordelijk gesteld voor mijn tijdelijke "out of order" status.
HIJ had me zo gemaakt. Door HEM was ik kapot. Het was ZIJN schuld.
Alweer.... nix om fier op te zijn.
Olijf is/wàs vroeger iemand die met graagte verantwoordelijkheid nam voor de ongelukjes die ze in het leven tegen kwam.
Plots was er wat gebeurd waardoor ik het blijkbaar nodig had om een tijd (jaaaaa, zeg maar gerust LANGE tijd... ik wéét dat die opmerking op uw tong brandt... en ik geef u geen ongelijk) te sudderen in zelfmedelijden.
Maar goed, ik wijk af.
Ik ging op zoek naar manieren om mezelf te hervinden via positivisme.

Dat is een lange reis geweest, met een heleboel zijsprongen.
Vandaag is het belangrijk voor me (vraag me niet waarom) dat ik mezelf duidelijk maak.
Met "zijsprongen" doel ik geeneens op de ettelijke keren dat ik mezelf (op zeer masochistische wijze, Haveel... I KNOW) toestond om weer opgeslorpt te geraken in een gevoel van "zou het? kan het? zou hij me terug willen?"
De zijsprongen waarvan sprake zijn de omzwervingen die ik maakte in de (ahum) "literatuur" omtrent positief leven.

U staat op het punt Olijf weer net een beetje beter te leren kennen. En ik waarschuw u: u zal zuchten.

Het heeft wellicht met een flinke dosis marketing te maken, maar m'n eerste lectuur betrof "The Secret".
Manieren om het goede (lees: het gewenste) terug in je leven aan te trekken.

(eerste) zucht. "Wat wil je meid? Terugkrijgen wat je verloren hebt? Denk nà! Get real!"
Ik hoor het u denken.
Tja....
Ik ben akkoord.....het was niet de beste manier om van start te gaan.
Met "The Secret" kan je nix aanvangen... geloof me vrij.
Een heleboel mumbo jumbo over wat je moet doen, hoe je je leven moet voorstellen en vooràl... waarom je niet aantrekt wat je wil.... MOT.... je onderbewustzijn werkt je tegen!
Dat is - geloof me op m'n woord - voldoende om ieder nog half functionerend mens verder de dieperik in te jagen. Want... hoe dóe je dat? Je onderbewuste controleren?
Die mannen zijn slim eh.... tegen grof geld willen ze je wel - pasop, mondjesmaat - vertellen hoe je dat kan doen.
Tegen dan was Olijf het flink beu. Een boek of twee, tot daar aan toe. Maar honderden euro's spenderen om stapsgewijs (en nooit echt voldoende!) te ontdekken hoe het wél kan... néén, zóóóóó gek was ik dan ook weer niet.

Het heeft lang geduurd EN ik heb geen idéé of ik nu heb gevonden wat ik zoek om vaster in het leven te staan.
Het heeft veel, héél veel omzwervingen gekost (en uuuuuuren lees- en luisterwerk) om iets te vinden wat bij me "past".
En dan nóg... alweer goede raad die niet goedkoop is. Maar het VOELT goed (en wat heeft een mens méér nodig dan goed gevoel?)

Mijn oog is blijven liggen op Anthony Robbins.
Niet op de persoon. Wél op de persoonlijkheid. En op de boodschap.
Waarom?
Omdat die draait om verantwoordelijkheid nemen voor je leven(sloop).
Dat is altijd Olijf's overtuiging geweest zo lang ik me kan herinneren. In de pre-ex periode wel te verstaan.
Eén keer in m'n leven heb ik mezelf toegestaan om een ànder de schuld te geven van wat me overkwam.
Tot ik EINDELIJK de ware Olijf terug vond. De Olijf die wéét dat iedereen de kans moet krijgen om z'n EIGEN fouten te maken (zonder ouders, zorgverleners of wie dan ook die je voor het kwade willen behoeden).

Ik herinner me heel weinig van m'n kindertijd maar één zin, één vraag is me altijd bijgebleven. Ik was een jaar of twaalf-dertien.
M'n ouders probeerden me te verhinderen om met een bepaalde jongen op te trekken. Ik maakte m"n eerste verliefdheid mee. Zij hadden vernomen dat hij "niet te vertrouwen" was. "Krapuul" hadden ze gehoord. En waarschijnlijk hadden ze nog gelijk ook.
Van die periode herinner ik me vooràl dat ik hen vroeg: "Laat me m'n eigen fouten maken. Van jullie fouten leer ik weinig of niets."

nu...
Noem me zelfingenomen... ik vind dat best een verstandige stelling voor een puber.
Ik heb tóen aan m'n ouders gevraagd om me te laten doen wat me juist leek, succes of faling dààr gelaten.
En ik dank hen tot de dag van vandaag dat ze daarmee (weliswaar stilzwijgend) hebben ingestemd.

Olijf denkt (en Olijf is geen ouder, nooit geweest en zal het ook nooit worden) dat je je kind ONDER ANDERE één groot kado kan doen... en dat is "verantwoordelijkheid nemen voor je acties".

Voilà... dat brengt me terug bij Anthony Robbins.
Google hem gerust. Ontdek alstublieft dat die kerel grof geld verdient met z'n boeken/seminaries/cd-reeksen. Vraag je ALSTUBLIEFT af of Olijf nu helemààl gek is geworden.
Er is nix wat u kan bedenken dat ik al niet heb gedacht... denk ik.

En wees gerust: voorlopig is er nog geen geld versjast van hier naar daar. Olijf denkt altijd even na.
Eerst wat lezen. Eerst wat opzoeken.
Tot hiertoe ben ik geïnspireerd. Niet het leven, maar de manier waarop je naar het leven KIJKT, beïnvloedt je gemoedstoestand... Nix echt nieuws... en toch niet helemaal voordehandliggend.

Ik neem nog aan dat ik een gemakkelijk beïnvloedbaar persoon ben. Ik neem ook aan dat u huivert bij de idee aan een Amerikaan die voor grote zalen de aardse god komt spelen. Ik "verantwoord" me (voor zover dat nodig is... en neen, dat is niet nodig) met de stelling dat ieder moet doen wat goed aanvoelt.

En dus.... doen wat goed lijkt. En op de blaren zitten als het niet wordt wat ik ervan hoopte.
Wie z'n billen brandt, moet op de blaren zitten.... DUS.
Maar ook:
Wie niet waagt, niet wint.
En dat... ahum ahum... u hoeft niet te buigen..... is Olijf ten voeten uit.

Ik ben goed op weg om m'n ware zelf terug te vinden.
Ben ik er? Bijlange niet!
We zijn er nooit!
Het is niet het doel dat telt, maar de reis erheen.

Olijf heeft minder gereisd dan velen, maar tegelijk ook méér dan vele anderen.
Dat plaatst me in de middenmoot. Niet beter en niet slechter dan een ander. En dat HOEFT ook niet.
Wat belangrijk is, is dat ieder voor zich de manier zoekt die hem/haar terug op de hoofdweg brengt.

Dus ja... Olijf heeft ogenschijnlijk de hoofdweg terug gevonden... of hij is in het vizier.
Zoals eerder gezegd: ieder doet wat hij/zij juist vindt.
Enkel de tijd zal uitwijzen of de genomen beslissingen de juiste waren.

Intussen... let's just enjoy the ride... humps and bumps included :)

Ik eindig graag met enkele quotes "from the man himself".
Ik hou van quotes, dat is nooit anders geweest. Hoe korter hoe liever trouwens.

Whatever happens, take responsibility .... niet moeilijk te begrijpen.
You always succeed in producing a result.... denk daar even over na. ALTIJD resultaat... goed of slecht.

en tenslotte, gewoon omdat ik hem mooi vond:
When people are like each other they tend to like each other.
Spreek dat eens tegen?

Woensdag 13 oktober

Vandaag komt (een deeltje van) m'n Italiaanse helft van de familie naar België. Vijf dagen blijven ze.
Olijf kan ze niet gaan afhalen op het vliegveld., wegens een vergadering die, achteraf gezien, niet eens zo belangrijk was. Ik had er m'n geplande vrije dag voor uitgesteld.
Geen erg. Zusje doet de taxiduty.

Olijf gaat door de dag met enkele indrukken.

• Bladeren op de grond buiten met bijhorende geuren en lichtinvallen: de herfst is goed op gang gekomen.
• Plots bedenken dat deze blog binnenkort twee jaar oud is. Ik check: 12 november 2008 was de eerste...
• Ernaar uitkijken om zio en zia (nonkel en tante) 's avonds terug te zien. Zio heeft voor het eerst in z'n leven gevlogen. Hoe heeft hij dat doorstaan? De man is achteraan in de 60... Toch wel moedig, denk ik.
• Denken aan oude en nieuwe vrienden. Merken dat de aankomende winter met toenemende neiging naar cocoonen, steeds minder zin om 's avonds laat in het donker nog in de auto te stappen en - wie weet?- nakende winterblues ervoor zorgt dat "we" elkaar minder vaak zien. Daar waar in de zomer geen afstand te lang en geen feest te gek was om erheen te rijden, lijkt het nu plots moeilijk om enkelen bij elkaar te ronselen voor een eenvoudige vrijdagavond dicht bij de deur.
• Hopen dat winterblues wegblijven dit jaar.
• Me afvragen hoe het zit met de synergie in m'n leven.
• Oude en nieuwe dingetjes gewaar worden, er soms het mijne van denken en heel hard proberen om daar sereen bij te blijven. Gelijkmoedigheid, weetuwel?
• De wereld zien meeleven met de mijnwerkers in Chili, die na maanden gedwongen ondergronds verblijf, eindelijk hun leven aan de oppervlakte mogen hervatten.
• Iedere dag bij de start van de werkdag naar buiten gaan en aan Mauries denken, die nu niet meer in z'n deurgat staat.
• Blij zijn voor vriend(inn)en die, met het nodige geduld en soms nóg met lange intervallen, vaak/af en toe/soms zich in de armen van hun lief kunnen nestelen voor een weldoende knuffel. Zelf (en zéker met de korter wordende dagen) opnieuw (bijna) luidop willen toegeven dat een knuffel deugd zou doen, niet zo maar éénder welke.... dat begrijpt ieder kind. Weten waar ik die knuf niet KAN en waar ik die niet WIL halen en soms (tja, schiet me dood, IK noem mezelf een relatief normaal mens) vrezen dat Olijf de nieuwe Mauries van de straat gaat worden: alleen leven en alleen sterven. Yep, omgeven door massa's vrienden, maar.....
• Die weemoed zoveel mogelijk negeren en indien niet mogelijk, het op "het vallen van het blad" steken.
• Weten dat lachen een goed substituut is maar ook niet veel méér dan een substituut.
• Denken "Get over it Woman!"

Ik ZIE de mooie kleurtjes van de bomen wel.
Ik APPRECIEER ze zelfs om hun schoonheid.
Maar BLIJ om herfst en winter? Ik hoop dat dàt ooit nog terugkeert.

Do onto others...

as you would have them do onto you.

M'n excuses: ik blijf het mooier vinden in een andere taal.
Zeg nu zelf:
"Behandel anderen zoals je zelf wil behandeld worden"... het KLINKT niet zo mooi.

Het is een gedachte die soms langs komt spoken.
Wanneer ik iets doe of zeg waarvan ik later spijt heb.
Wanneer anderen iets doen wat voor mij niet lekker aanvoelt.

Het is zo'n dooddoener.... handel met respect... en als respect moeilijk lijkt, doe het dan tenminste eerlijk.

Neen, er is me niets specifieks overkomen. Verdere uitleg is dus onbestaande.
Gewoon... Wees lief voor elkaar. Je wil toch ook dat anderen lief zijn voor jou?

En Olijf, wees maar zeker, zondigt zélf vaak en klopt zich voor het hoofd... iedere keer te laat.

Loeten

Als er IETS is waar Olijf een hekel aan heeft, dan zijn het loeten.
Kuren.
Wispelturigheid.
Bommen uit het niets.

Wat loeten betreft, heb ik de laatste jaren meer dan genoeg m'n part gehad.
Eerlijk is eerlijk. Er ZIJN sommige mensen van wie ik meer slik dan van een ander.
Tel daar gerust familie en goede (soms oude) vrienden bij. Die hebben wat meer marge.
Iets dat met bloed en verbondenheid te maken heeft.

Dus nee, ik zou liegen als ik zei dat loeten consequent dezelfde reactie bij me losweken.
Sommigen mogen wat meer dan anderen.
Maar loeten van mensen die hun sporen nog niet hebben verdiend (of zelfs nagelaten); daar heb ik een heel eenvoudig systeem voor. De MUUR.

Die heb ik vandaag nog eens opgetrokken.
Onbeleefdheid, kort en bot zijn omdat iets je niet aanstaat. Kan gebeuren.
Nadien verzachtende omstandigheden aanhalen mag ook.
Edoch.
Heb te vaak verzachtende omstandigheden gehoord én ontvangen met schier eindeloos geduld.
Om kort nadien een nieuwe gril op m'n dak te krijgen. En nog eens. En nog eens.

ehm.
Neen dank u.
Been there tot en met T-shirt.
Mijn grenzen zijn bekend... voor mij dan toch. Wie die overschrijdt, kan best maar rekenen op diepe vriendschap, zoniet... de muur, de kooi... het kind heeft een naam nodig.

Ben ik goed bezig? Misschien niet. Waarschijnlijk niet.
Het is goed mogelijk dat onschuldigen boeten voor de fouten van anderen.
En tóch: ik pik het niet meer.
Ik snak naar een vorm van gelijkmoedigheid, zelfs al faal ik zélf af en toe. Voor mezelf weet ik dat ik oefen, heel hard en heel bewust oefen. Wat anderen doen, weet ik niet. Wél weet ik dat ik niet blijf toekijken hoe "men" z'n frustraties, baaldagen, rotervaringen op mij uitwerkt....

Gelijkmoedigheid...
Ik dacht dat ik dàt woord nooit zou gebruiken.
Was vroeger voorvechter voor "liever hoge pieken en diepe dalen" dan een platte lijn.
Het gebeurt steeds vaker dat gelijkmoedigheid me méér aantrekt. Zal wel iets met leeftijd enzo te maken hebben.
En wie weet? Misschien verander ik binnenkort nog eens van gedachte.
Wie weet....

Aanschouwt den mensch...

ge kent hem niet.

Een zin die me al enkele keren te binnen schoot deze week. Telkens onder zeer verschillende omstandigheden.

Laatst was ongeveer 2 minuten geleden.
Olijf heeft een vrije (lees luie) dag, neemt een late douche en rondt af met een maskertje.
Dat laatste gebeurt niet vaak, tenzij als random inspiratie én afhankelijk van de vooraad in de badkamer.
U lacht? Ik ook. Een masker is lachwekkend, maar op een "zekere" leeftijd.... u weet wel :)

"Ik draag een masker", denk ik, en dat bedoel ik dan heel letterlijk.
Het valt me te binnen dat anderen dat heel wat minder letterlijk zouden kunnen nemen, de diepzinnige toer opgaand.

De laatste tijd (vooral: weken) zie ik me "onderworpen" aan huis-tuin-en-keuken-ontleding.
Niet veel verschillend van wat Olijf al een hele poos zélf doet.
Mensen kijken, mensen leren kennen en mensen klasseren.

Ik doe dat met mezelf en met anderen. Een relatief normale binnenbezigheid lijkt me.
Een béétje taxeren en klasseren is nodig, al was het maar omdat het je helpt om te merken waar en met wie je je goed kunt voelen. Sommigen vallen onvermijde- en onmiddellijk af. Het leven.
De ene ligt je. De andere niet.

Da's filter nummer 1. De grove.
Eens die gepasseerd, volgt het meer gedetailleerde werk. Filter nummer 2. De fijnere.

Wat Olijf betreft, speelt het hele proces zich hoofdzakelijk intern af. Zien, voelen, aftasten, (proberen) begrijpen en een beetje ordenen... in m'n hoofd, zonder al te veel theorieën die ik persé aan betrokken personen wereldkundig wil maken.
Anderen pakken het op hun manier aan. Doen nét als ik het aftastspelletje en dan... krijg je de beknopte samenvatting.

"Jij bent een gevoelig persoon, maar je hebt een kooitje rond je opgetrokken", krijg ik dan op m'n taloor.
"Goed" zeg ik... "dat is jouw mening. Ben niet noodzakelijk akkoord maar ik leg me erbij neer als dat zo overkomt."
Maar men dringt aan.
"Nee nee. Jij HEBT een kooi opgetrokken. Je LAAT niemand toe in je leven. Je BESEFT dat niet."

Wel wel wel.... de stellige zekerheid waarmee zulke theorieën op me worden afgevuurd... Ik denk er het mijne van.
Het weerhoudt me er niet van om nóg maar eens naar binnen te kijken en me af te vragen of het zou kunnen kloppen. Eerlijk is eerlijk. Mijn mening is niet noodzakelijk de enige juiste.

Soms, héél soms, is het evident waarom men meent tot die conclusie te moeten komen.
Olijf hapt niet toe bij elke romantische ontboezeming en dan valt het woord "muur" of "kooi".
Ik begrijp dat wel... Alles heeft een uitleg nodig. Muren en kooien zijn heel plausibele verklaringen, zij het wel de meest voordehandliggende.
Een duidelijke uiteenzetting over de noodzaak aan wederzijdse gevoelens (en als die er niet zijn... de eerlijkheid om niet zomaar eens te gaan proberen... met alle rampzalige gevolgen vandien) lijkt keer op keer de minst aanvaarde te zijn.

"Je kan niets voelen als je in je kooi blijft zitten", hoor ik dan.

In GODSnaam...
Hoe móeilijk is het om te vatten dat niet iederéén met grote regelmaat zwicht voor het eerste het beste gedichtje/kadootje/attentietje/uiterlijk vertoon van bravoure en dat kortstondige warm gevoel "dus" niet meteen vertaalt in de Groote Verliefdheid?

KOOI smijten ze dan meteen terug.

Tja... dan ga ik zwijgen.
Je kan iets maar een pààr keren op relativerende manier proberen uitleggen.
Wat baten kaars en bril.... etc etc....

Soms heb ik er genoeg van als men mijn psychologische kaart wil voorleggen.
"Je kent me niet... bijlange niet", denk ik dan maar.
Maar goed.... wie kent wie eigenlijk wél?

Een kwartier is ruim verstreken. Het masker gaat er weer af .
Of zo'n ding wat uithaalt? Geen idee.
Maar een maskertje af en toe doet deugd :)

heel wat minder grappig

vind ik

• de enorme bloedvlek op m'n truitje en de pijnlijke boebel op m'n arm, die wijst op een interne perforatie van de ader
• een laat gesprek over moeilijke veertigers die liefde behandelen als een verbruiksproduct, daar waar het onderwerp noch tot m'n levensfilosofie behoort, noch strookt met m'n persoonlijke ervaringen

het leven doet soms rare dingen. Iedereen leert ermee te leven op zijn/haar manier.
Of ook niet.

Ik noteer.

Bubbelbad

Thuis komen, een paar mensen groeten, boke eten en bubbelbad in.

Olijf is geen bubbelbadmens. Douche wint het keer op keer.
Maar soms, hééél soms, lijkt zo'n half uurtje nixen in overdreven veel water met onwezenlijk veel bubbels wel eens leuk.

En dan gaat Olijf overboard.
Water veel te warm. Bubbels als in een oude film uit de vijftiger jaren (kunstig gemaakt zodat nix méér dan een blote schouder te zien was op het zwart-wit scherm).
En gewoon nix doen.
Liggen en als het even kan, nergens aan denken.
Weken.

Het is herfst.
Het viel me pas gisteren te binnen, twee dagen te laat.
"Kijk" ik minder om me heen?
Of is simpelweg leven van dag tot dag intussen zo gewoon geworden dat het me nog bijzonder weinig kan schelen?

Geen idee.
Vandaag waren het bubbels. Geen foto die kan weergeven hoe ik stomweg over-dreef :)

Gezegde geparafraseerd.

't Is laat (of vroeg) maar hier wil ik even iets kwijt dat door m'n hoofd schoot op weg naar bed.

Er is een gezegde dat gaat als volgt:

"Hope for the best and expect the worst"

 De bedoeling, als ik het goed begrijp, is om de mensheid iets bij te brengen wat ik realistisch positivisme noem.

Hoop op het beste, ergo, wees positief.
Expect the worst: wees niet teleurgesteld als je niet krijgt waar je op hoopt.

Ik neem de vrijheid om het te parafraseren, een beetje in de lijn van gedachtengangen waar ik me nu al een poos mee bezig houd, mensen meelijwekkend mee doe lachen... of waarmee ik soms op onverbloemde kritiek stuit (en waarom niet? iedereen zijn overtuigingen): de wet van de aantrekking.

Met "Hope for the best"  zit je nog redelijk goed, voor zover hopen niet duidt op een "nood aan, iets waar ik niet zonder kan" want dan zit je op een zijspoor.
Gewoon hopen. Komt het, dan is dat fijn. Komt het niet, dan is dat ook OK.

Olijf heeft problemen met "expect the worst".  Hiermee (en lacht u gerust nog maar eens vol liefdevol medelijden) maakt u deel één van de stelling finaal kapot.
In de lijn van aantrekking "waar je het meest aan denkt, dat krijg je" (as a man thinketh, weet u nog wel?)..... verwacht je het ergste en KRIJG je dat ook.

Dus, ziehier mijn versie van het gezegde.... het lijkt me foolproof...

"Hope for the best and expect..... the unexpected"

Ik kàn het mis hebben, maar hierin zit hoegenaamd geen kans tot teleurstelling.
Hoop op het beste en verwacht het onverwachte.
Daarmee - DUS - verwacht je eigenlijk PRECIES niets!
En wat onverwacht is, kan alle kanten uit. Goed of slecht. Leuk of niet leuk.
Het mooie eraan is dat het ongekend is.
Ongekend is niet langer gebonden aan "verwachting".
En als er geen verwachting is, is er ook geen teleurstelling.

Ik weet niet of ik me duidelijk maak....
Het is verder ook van weinig tel.
Wat telt, is dat Olijf het voor zichzelf begrijpt.

... en méér zelfs...

het nog verdomde goed gevonden vindt :)

Tomaten en filosofie

"Ik moet nog wat tomaatjes gaan plukken" zeg ik. "Ze beginnen weer te barsten"

Dat dat een understatement van formaat was, ontdekte ik pas enkele minuten later.
Gebarsten tomaten.... als het dàt maar was geweest.

Ik had het al enkele dagen van ver gezien. De tomatenplanten zagen er zwaarbeladen uit. Grote rode vlekken tussen het groen. Ze waren klaar, m'n tomaten.
Maar Olijf was niet klaar.
Tijdgebrek, rotweer, rothumeur.
Dus bleven ze nog even hangen.
"Ze zullen lekker rijp en zoet zijn wanneer ik er wél aan begin" dacht ik nog.

Mja....

Sommige....

Eind augustus. Begin september eigenlijk al. Einde tomatentijd, of toch bijna.

Olijf vond tomaten in alle variëteiten.

De knalrode maar platte rotte. Te laat. Ik had er eerder moeten bij zijn. Ze hadden hun beste tijd gehad.
Ze hadden hun best gedaan met het weer dat hen was gegeven én ze waren er in geslaagd om tijdig rijp te zijn, maar Olijf had ze koppig verwaarloosd. Gewoon Simpelweg Te Laat. En Zonde...

De rode stevige ronde. Yessss! Goed gerief. Daar kon ik nog wat mee aanvangen. Zelf opeten, uitdelen, meenemen naar het werk als snoepje tussendoor.

De rode, semi-stevige met een barst. Sommige al half uitgegeten door "on"gedierte.
De opgevreten exemplaren plukte ik weg en smeet ik op de grond. "Ashes to ashes, dust to dust" dacht ik bemestingsgewijs.
De gebarsten stevige dingetjes, daar kan ik nog wat mee. Die gaan de pan in. Individueel en zoals ze zijn, wil geen hond ze nog in de mond stoppen. Maar in groep en mits een beetje manipulatie hebben ze nog 'n doel in het leven. Het mijne of het hunne... ik laat het in het midden.
Die barsttomaatjes hadden nét niet kunnen doen wat ze wilden doen: langzaampjes rijpen en flink gaan glanzen. "Dankzij" de regen waren ze plots gaan zwellen en barstten ze uit hun vel, letterlijk. Een ongewenste groeischeut hadden ze doorgemaakt, met alle gevolgen vandien. Nét niet geworden wat ze hadden kunnen zijn.

En dan al de rest.
Triest soms.
Op dit punt in het seizoen, vooral wanneer de regen stevig wat roet in het eten gooide, loopt het mis, op alle manieren.
Ik zag gele en oranje tomaten.
Sommige gewoon omdat ze er nog niet zijn. Ze hebben nog wat tijd nodig. Voor hen is er nog hoop, als het weer het nog wat houdt.
Andere even geel en oranje als de vorige maar gevlekt en gedeukt. Op één of andere manier zie je zó dat het nix meer wordt. Je hoeft ze zelfs niet te proeven om te weten dat "zoet" geen optie meer is. Plukken en weggooien. Niets aan te doen. Hulp kan niet meer baten.
Nóg andere konden er zélf nix aan doen, klaarblijkelijk. Het hele takje waar ze collectief aan hingen, was bruin geworden. Tak en tomaten: vies bruin, vol deuken.  Uitgedroogd en verrimpeld.
Waarom deze wel en andere niet? Geen idee.

Al wat niet deugde, haalde ik eraf.
Ook de mooie rode en de glanzend gele.
De planten beginnen er langzaamaan minder florissant uit te zien. Veel voedsel zal de tomaten niet meer bereiken.
Redden wat nog te redden valt.
De geeltjes krijgen nog een kans om te rijpen op eigen kracht, zonder hulp van de zon en de moederplant.
Ik leg ze in een doos en in het licht. Hopen dat daar nog wat van komt.
De rode gaan nog heel even mee, maar niet te lang. Opeten en uitdelen dus.
Een deeltje belandt  in de pan en de rest op de composthoop.

Ik vroeg me af, bij het aanschouwen van al die gelukte en MISlukte....
Waarom jij zus en hij zo?
Geen idee.

Natuurlijke selectie? Het lot?
Kwestie van "eerst is eerst"?

Het doet er niet toe.
Het is wat het is, zelfs met tomaten.
Het hield me bezig, zowel in m'n hoofd als in de keuken.

En zo... gaat een avond voorbij :)

The Good

The Bad

and The Ugly

van deze weet ik pas later in welke categorie ze zullen vallen :)