omdat het tijd was

verwacht u niet aan veel onder deze titel.
Hij dient vooral als geheugensteun voor Olijf, maar vandaag gaat er niet veel mee gebeuren.
Omdat gemoederen moeten bedaren en denkpauzes moeten ingelast.

om de aandacht enigszins af te leiden
en omdat u dit blog vandaag met een gelukzalig gevoel moge  verlaten
geef ik u
biologische wortelen.

die eruit zien als volgt:

Links geschild. Rechts.... niet.

geen tekenen van verval. Dit is de oerwortel... zei de reformzaakmanager me.

Verder:
de minituin is aan z'n einde toe. Linzen passeerden de 10 cm met gemak. Al de rest niet
en ik leg me daarbij neer. Vertaling: morgen contempleer ik een volledige consumatie van de eerste tuin.

De tweede tuin werd inmiddels opgestart en voor de derde overweeg ik uitsluitend linzen. Vanwege de opbrengst.

Er IS dus groei.
En méér productiefs heb ik niet te melden.

Ik ga ervan uit dat u weet hoe 10 cm eruit zien.
Geen linzenfoto vandaag.

Oh ja. HIER scheen de zon de hele dag.
Ik hoop dat dat voor u ook het geval was.

Over einde en (her)begin

Vandaag nam ik afscheid van een heel bijzondere vriendin.
Dat is niet mijn mening.
Het is te zeggen.... dat is niet énkel MIJN mening.
Vele anderen dachten daar precies hetzelfde over.
Zoveel merkte ik afgelopen week, in aanloop naar de uitvaart. En vandaag.

Olijf had tijd. Ik zit thuis. Met een rug die schijnbaar herstellende is maar nog niet helemaal doet wat ie moet doen. Maar goed. Thuis zitten en veel rusten = tijd hebben.
Dus schreef ik alle salsa-vrienden aan met de vraag of ze wat zagen in een gemeenschappelijk afscheidsboeket. Dat zagen ze. Of ze zagen er wat in. Want bijna iedereen antwoordde, bracht nog wat extra contacten aan (waarvan ik geen contactgegevens had) en vonden het een leuk initiatief. Met dank.
Die dank hoefde niet.Ik had en heb nog steeds tijd. Geen kunst dus om een paar mailtjes te sturen en een bloemist te organiseren.
En - ik zei het al - het was een bijzondere vriendin. Van een uitzonderlijk ontwerp, deze vrouw. Een exemplaar waarvan er maar ééntje gemaakt werd en waarbij "men" na haar creatie de mal had vernietigd. Onnavolgbaar. Neem het van me aan.



"Gaat het met je?" vroeg ze me ooit - helemaal out of the blue - op een zomerdansavond. Ik kende haar niet. Of tenminste.... enkel van ziens. Zij kende me ook niet en toch..... zomaar op een wildvreemde afstappen en vragen of het gaat... ik vond dat toen al bijzonder.
Haar opmerkelijk gebaar gebeurde nog in de periode dat Olijf "niet zo goed in haar vel zat". U weet dat ik me eufemistisch uitdruk nu.
Om te remediëren tegen m'n innerlijke strijd en verdriet en het pingpongspel dat maar bleef voortduren (en dat ik meespeelde....  ooooh yes, know thyself) had ik me ingeschreven in salsa-lessen.
Op het ogenblik van B's vraag was al een dansseizoen gepasseerd, voelde ik me met vlagen beter en nam ik links en rechts deel aan dansavonden. Met een al dan niet geforceerde glimlach op m'n gezicht, in de hoop dat niemand zou merken dat het "daarbinnen" nog niet helemaal pluis zat.

En zij....
zij had gewoon door m'n muur heen gekeken, was op me afgestapt en stelde - waarschijnlijk zonder twee keer na te denken, want zo wàs ze - "de" vraag. "Gaat het met je?"
Ik hield het masker nog even op. "Hoezo? Tuurlijk gaat het met me. Dankjewel dat je't vraagt, maar alles is OK hoor".

"OK, goed" liet ze zich niet afschrikken. "Het is maar dat het me lijkt dat je ergens mee zit.... en als je het erover wil hebben, dan wil ik wel eens luisteren als je daar wat aan hebt".

Hoe het gesprek precies verliep, herinner ik me niet meer woord voor woord. Maar dat was de teneur van ons kort onderhoud.
We praatten nog even voort, zonder te diep op m'n problemen in te gaan.... maar het startschot voor een mooie vriendschap was gegeven.

Samen met een handvol vrienden vierden we eindejaar 2010 bij haar thuis. M en ik mochten nadien crashen  op haar logeerbed. De ochtend nadien namen we een gezellig ontbijt.... dat uitliep tot ergens in de late namiddag.

We spraken af om samen te gaan dansen, praatten soms avonden aan een stuk over het leven in het algemeen, ons leven (als "rijpere" singles) in het bijzonder, de liefde, het milieu, vriendschap, familie, knutselen, werken, ...... B was een spraakwaterval. Een vrolijke. Een energieke.

En toen...
toen kreeg ze één en ander te verwerken. Geen details, het spijt me, maar het was veel. Héél erg veel voor één persoon om te dragen.
En dan de crisis. Ze was zelfstandige en zag haar werkopdrachten verminderen. De paniek sloeg toe. En samen daarmee haar vrije val richting depressie.
We praatten er nog enkele keren over, maar dat deed ze liever niet.
Of dat nu was omdat ze niemand tot last wilde zijn of omdat ze er niet voortdurend aan wilde herinnerd worden... het zal me altijd een mysterie blijven. Feit is dat ik haar wens om het er niet over te hebben (bijna altijd) respecteerde. Op enkele contacten en een telefoongesprek na. Omdat ik toch even wilde checken.

en dan...
De telefoon. M, de vriendin waarmee ik het ouderjaarsavondbed mee had gedeeld bij B thuis. Dat ze er niet meer was....

Ik schrok. En ook weer niet. Want ik WIST dat ze het erg moeilijk had gehad de laatste tijd. Waardoor ik haar beslissing kon begrijpen. En ook weer niet. Want degene die de beslissing had genomen, was niet de B die we met z'n allen hadden gekend.

Hoe dan ook. Ze is niet meer bij ons. En iedere salsa-vriend(in) die kòn, was vandaag aanwezig voor het laatste afscheid. Een grote groep bleek tijd te hebben. En snotterde dat het een lieve lust was. Olijf incluis.

'Spijtig dat ze niet heeft kunnen zien hoeveel mensen haar graag zagen", schrijft iemand later op FB.
Ik denk dat ze er wel een idee van had. Maar wéten... dat doe je nooit.
Omdat we het bij leven en welzijn nooit vaak genoeg zeggen.
Afijn.... dat vind ik ervan.



en dat begin?
Het kan bijna niet wereldser.
Ik heb Firefox hergeïnitialiseerd. Of geherinitialiseerd. Hoe zeg je dat?
Waardoor ik vandaag via Firefox terug in m'n eigen blog kon.

En B.... die zit in m'n rug... denk ik.
Want ik voelde vandaag geen pijn. Althans, niet dààr.

Van de andere kant

Heel vreemd.... wanneer ik m'n ochtend FB-check doe.
Wie schreef wat sinds ik gisteren het bed opzocht?

Eén nieuwigheid.
Van overleden vriendin.
Ik schrik......

De familie had - zeer terecht - het overlijdensbericht op vriendin's profiel geplaatst.
Op die manier - de toepassingen van FB blijven nog steeds verbazen- bereik je een boel mensen die haar kenden, zelfs de degenen waarvan je als dochter/zoon/ouder niet noodzakelijk op de hoogte was.

Gisteravond, zoekend naar telefoonnummers van een aantal salsavrienden waarvan ik "wist" dat ze er speciale appreciatie voor had (appreciatie, vriendschap, plezier..... in een clubwereldje kan je het vaak best goed met elkaar vinden zonder elkaars voordeur plat te lopen...), doorzocht ik oude mails.
Het "doet" heel bizar als je dan vrolijke gevatheden leest van een vriendin.... die er nu niet meer is. Omdat ze zich al een poos niet meer zo vrolijk voelde. En daarin een beetje met rust wou gelaten worden. Hetgeen ik respecteerde. En waarvan ik nu denk "Had ik toch meer moeten aandringen?"... maar dan zou ze zich geteisterd hebben gevoeld... en dat wil je niet doen met iemand die zich zwak voelt...

Dilemma's.
En moeilijk te voorkomen.
Voor zover voorkomen wenselijk is.
Want hoe triest het ook is.... persoonlijk geloof ik er niet echt in om iemand met alle geweld in dit leven te houden als hij/zij dat werkelijk niet meer wil. Als alles te zwaar en te zwart lijkt om het leven nog aan te kunnen.

Het gaat hier niet om mij. Het gaat om haar. En dat ze met rust wou gelaten worden. En dat ze die rust heel drastisch en plots zèlf opzocht.

Ik zal haar uitbundge lach missen. En haar ongegeneerd plezier maken.
Haar naam zet ik hier niet. Ook geen foto van haar. Want u weet.... ik plaats geen foto's zonder toestemming... en die van haar kan ik nooit meer vragen.

Lieve meid, ik zie je graag. Blij dat we bij leven en welzijn niet nalieten om dat ook wèrkelijk aan elkaar te zeggen.

Nieuws

dat een vriendin het niet meer zag zitten in dit leven
en er dus uitstapte.
Op haar 50ste.

Dat is nieuws.

Helaas.

dit is niet wat ik doe....

België is in rouw. Een tragisch ongeval waarbij tientallen kinderen het leven lieten. Op weg naar huis. Van skivakantie.
Tientallen ouders en eens zoveel familieleden die een week geleden hun kind voor het laatst omhelsden.

Het is wreed.

"De wereld rouwt mee" zegt men op het nieuws. En ik vraag me af of dat zo is.
Tot ik een FB-post zie van m'n neefje. Nou ja... de zoon van m'n neef. 2000 km verder. Met een foto van kaarsjes die ik al eerder zag vandaag.
"In memoria dei 22 bambini morti nell incidente in Belgio..."
Dan dringt het tot me door dat 22 verloren jonge levens iederéén raken. Zelfs het hart van een adolescente jongen in een ander land die bèst wel andere zorgen om z'n hoofd heeft dan 22 onbekenden.

Het is immens wreed.....
En meer wil ik daar niet over kwijt.

2012 wordt "mijn" jaar

Ik hoor het hem nog zeggen: "2010 wordt mijn jaar"
En dat wérd het ook. Met een handvol vrouwen die de revue passeerden een een ex-lief dat er was toen alles scheef liep.
2010 werd dus NIET zijn jaar.
Noch het mijne.

Dat 2011 òòk m'n jaar niet ging zijn, werd vrij snel duidelijk, maar ik blijf geloven dat ik me er redelijk doorheen geslagen heb.

En nu.... 2012 zag ik goed beginnen.
Omdat 2011 hoopvol eindigde. Met mama die alsmaar beter en strijdlustiger werd.
Maar soms ondoordachte dingen deed, zij het deels uit noodzaak.... omdat het niet anders kon.

...
En woorden veroorzaakte... waarschijnlijk zonder dat ze dat ooit zo bedoeld had.... maar wel met tijdelijk desastreuze gevolgen.
Ruzie. Woorden. Dingen die je niet wil doen of zeggen.

U begrijpt er nix van.
Troost u. Olijf binnen een (half) jaar ofzo, weet het òòk niet meer... omdat m'n geheugen, wanneer het op m'n familie aankomt, erg kort is.

Maar vanavond voelde ik de grond onder me wegzakken.
En besefte ik
dat 2012
waarschijnlijk nòg maar eens
NIET
mijn jaar wordt.

Pazienza.
Er komen nog andere jaren.

een "volwassen" mens

moet zich herpakken.

En Olijf, na de uitbarsting van een uur of zo geleden, moet dat óók.

Toegegeven, ik was boos.
Toegegeven, eigenlijk ben ik nog steeds boos. Op iedereen en op niemand. Op de wereld en ook gewoon op mezelf.

Op eenheidskoek en gebrek aan individualiteit. Op overdreven drang naar specialiteit ook. Vandaar - om dit laatste - boos op mezelf. Omdat ik de wereld wilde meten aan mezelf. En mijn kleine, minuscùùl kleine, wereldje durfde te vergelijken met "de rest". Alsof dat een maat is. Alsof het wat uitmaakt.

Grootheidswaanzin, ingegeven door ... tja... wàt eigenlijk?

Bon goed. Een beetje respijt geef ik mezelf. Omdat ik - net als u en ù - een mens ben en dus bijna per definitie regelmatig in de fout ga.

Deze week, met méér terugblikken dan gewoonlijk - winteruur, plots vroeg donkere dagen en een beetje herdenken van de doden, schitterend gecombineerd met wat aandacht voor kanker- en andere patiënten -  ontwikkelde zich bij mijn online "vrienden"groep een ongewoon drukke week van CTRL C-CTRL V- activtiteit met - voor de niet FB-gebruiker verklaar ik het graag snel nader - het obligate (maar gekopieerde dus laat ons mild wezen voor onze medemens) "ik weet wie dit niet zal doen (doen = kopiëren en op profiel plaatsen)"-zinnetje ... en dat ergerde me al lang maar vandaag kwam het conveniently tot een hoogtepunt.

Nu de eerste Zuiderse woede (hoe vaak heb ik dàt in m'n leven niet gehoord als gemakkelijk excuus voor m'n korte lont?) geluwd is, en ik - vlak na vorige blog - snel m'n bed + TV opzocht en eigenlijk nix zag behalve een onwaarschijnlijke mix van romantische TV-film op WijfTV en tijdens de diverse reclamebloks zapgewijs een langgerekte ode aan de omega3-rijke Makreel op BBC .... kom ik weer "tot mezelf". En "tot anderen" ook.

Dat niet iedereen houdt van schrijven of daar zelfs de zin of ambitie toe heeft.
Dat iedereen wel z'n gevoelens wil uiten maar daar niet altijd de woorden voor vindt.
En daarom soms wel z'n toevlucht wil nemen tot het betere recyclagewerk. Kopieermatig dan. Daaraan voorbij gaand dat enkele zinnen misschien net zo goed zouden kunnen verwijderd worden.... maar daaraan voorbij gaande dus gewoon het hele zootje klakkeloos overneemt.


Driekwartier geleden ging het 8-uren theelichtje in m'n kamer aan. Met papà in gedachten deze keer.
Een kwartier later wilde ik graag slapen, maar dat ging niet gebeuren, zoveel was duidelijk.
Vijf minuten daarna had ik het even moeilijk.
Zo rond tienen realiseerde ik me voor de X-te keer dit jaar dat het X tijd geleden was dat ik alleen zat in de kille ziekenhuiskamer met m'n vader.
Hij - plat onder morfine - in z'n bed en Olijf - meer dan een beetje uitgeput - in de zetel naast hem.
Zussen en moeder waren naar huis gegaan met de gedachte (of hoop?) dat er morgen nog een dag was.
Die niet meer kwam. Althans niet meer met hem.

Ik geloof niet dat m'n vader de laatste 48 uren van z'n leven z'n ogen nog geopend heeft. Of - mocht hij dat gedaan hebben - niets meer zag of niet meer wist wat hij zag.
Feit blijft.... dat Olijf het laatste levend wezen in z'n buurt was toen de laatste adem geslaakt werd..... EN DAT IK DAT NIET MERKTE.... om hem gerust te stellen dat alles goed was zoals het was.

Soms, heel soms, heb ik het daar nog moeilijk mee.
Toegegeven dus.
Dat hij heel alleen ging.

Of misschien zocht hij het wel zo uit.
Weet ik veel?

Beschamende bijgedachte.
Papà gaf bijzonder veel om z'n gezin, meer dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken.
Tegelijk slaagde hij er met z'n ... ach, laat het me maar liefdevol benoemen met ...."kritische ingesteldheid" in om z'n oudste tot 45-jarige leeftijd een continu gevoel van mislukking te bezorgen.
Iedereen heeft zo z'n negatieve puntjes. Maar zand erover. Niemand kan je laten voelen wat je zelf niet toelaat.
Op de bewuste avond vóór......... was via sms en pc, ook die àndere, inmiddels zeer tot het verleden horende, denigrerende man in Olijf's wereld aanwezig.
Aanwezig op zijn manier. Wanneer "alle anderen" niet langer zijn aandacht nodig hadden. Zoals dat altijd was geweest. Waardoor Olijf (laat me maar meteen met de vinger naar mezelf wijzen) zichzelf een jarenlang gevoel van minderwaardigheid had aangemeten.

Op 4 januari verliet de belangrijkste man in m'n leven m'n leven m'n leven m'n leven.
Niet veel langer daarna wees ik de tweede belangrijkste definitief de deur. Of liep ik de zijne uit. De richting maakt zelfs niet veel meer uit. Er was verdorie zelfs geen deur mee gemoeid.
Eerder een brug waar ik niet langer over wilde gaan. Neemt u dit maar letterlijk. U hoeft het niet te begrijpen.

Resultaat. Hoe triest de overgang ook moge geweest zijn.... 2 heren wiens bedoelingen hoogstwaarschijnlijk van de nobelste en beste  maar wiens effect op Olijf met momenten best wel verpletterend waren geweest.... verdwenen op zeer korte tijd.

Eentje mis ik nog steeds.
Niet alle dagen even veel. Het leven IS zo, dat het niet alle dagen even erg is. Dat gebeurt omdat het draaglijk moet blijven.
De andere... die heeft nooit lang of diep genoeg deel uitgemaakt van Olijf's leven om een blijvende impact te hebben, godzijdank. Die mag voor eeuwig wegblijven.

Beiden hebben me een les geleerd. Een zeer waardevolle.
Dat je je eigenwaarde nooit, maar dan ook nóóit in handen van een ander mag geven.

Wat niet wegneemt dat ik wou
dat ik wakker was
toen papà "ging".

....

Zondag 4 september: spannende dag...

Ik zie nu pas dat het 8 maanden geleden is, vandaag op de dag af...
Ons belangrijkste afscheid ooit tot hiertoe.

En precies vandaag begint mama aan haar experiment. Voor het eerst sinds toen gaat ze enkele uren alleen doorbrengen in haar huis, HUN huis...

Ik heb haar zonet afgezet, sloot water aan, zorgde dat TV en cd-speler werkten, pompte haar fietsbanden op (mocht ze een klein ritje willen wagen), ruimde samen met haar wat van papa's werkkledij op en reed naar huis.

"Zorg dat je niet teveel ineens doet. Doe niets wat je emotioneel zwaar valt. Rust op tijd en maak je niet druk als iets niet van de eerste keer lukt"
Met die woorden liet ik haar achter.
Niet geheel onbezorgd... maar gààn moest ik, anders zou het een zondag worden zoals alle andere en daarmee geraken we geen stap vooruit.
De stap naar terug naar huis keren is gezet. We hopen met z'n allen dat het geen onrealistische droom is... maar dat wordt afwachten.

Het is een spannende dag.
Fingers crossed!

Het is gek

hoe het overlopen van oude blogposts me soms pakt.
Lezen hoe ik me jààààren geleden voelde, terwijl ik net nù denk op de goeie weg te zijn (lees: weg van en helemaal uit het ouwe verdriet).

"Therapeutisch" hoort het te zijn... en dat is het ook.
Maar "pakken" doet het me nog steeds.
Dat een mens zoveel verdriet kan hebben om een ander mens.
En dat dat heel onverwacht nog even de kop kan opsteken.
"Ik heb nòòòòit zoveel betekend voor hem als hij voor mij. Nix meer dan een domme en toevallige passage. Je hebt jezelf teveel wijsgemaakt"

De Gremlins op je schouders, hoorde ik onlangs. Die stemmetjes die je het af en toe even moeilijk maken.
Olijf weet dat ànderen er net zoveel last van hebben als zijzelf. Troostende gedachte, hoe onsmakelijk dat ook moge wezen, wegens sowieso onfijn.

Ego. Drang om wat te betekenen. Ego.

Een passage om te laten... nou ja... passeren.
Morgen is een andere dag. En daar doen we het mee.

Het is soms moeilijk

Een mens doet z'n best om positief te zijn, enthousiast, levendig en altijd blij.
Hoe meer je daarin oefent, hoe gemakkelijker dat schijnt te worden. Zelfs wanneer het leven je niet àlles geeft wat je hebben wou.

Gisteren werd ik nog even verrast door een uitspraak van twee dames op het werk.
De laatste tijd  is er weer een verhoogde nood aan peppraatjes. Dat heeft bijzonder weinig te maken met het seizoen of het weer... gewoon toevalligheden. Veel mensen (lees "vrouwen" want mannen - in mijn branche - brommen gewoon wanneer het leven hen niet meezit... ze brommen, vloeken en gooien met dingen maar je moet hen niet vragen wat er scheelt... te ingewikkeld, leerde ik intussen :))... Veel mensen, dus, lopen met ditjes en datjes rond, groot en klein, waardoor hun leven ondersteboven lijkt te staan. En dan is Olijf de praatmuur.
Dat gaat me weer redelijk goed af, laat men me merken. Als men me zegt "het is spijtig dat je niet de hele week hìer werkt"... dan neem ik dat gewillig op als een compliment. Ego gestreeld, Olijf content.

Peptalks en Olijf dus. Het schijnt een vorm van positivisme uit te stralen en dat is fijn.
Vooral wanneer ik merk dat dames in kwestie nadien stilaan openbloeien en zich verder integreren in de bestaande groep. Het is niet makkelijk om als nieuweling in een groep anciens te worden opgenomen....

Gisteren - vraag me niet hoe het ter sprake kwam want ik weet het ècht niet meer - "ontdekten" twee dames dat Olijf ongepaard is in haar privé-leven. Ik ging ervan uit dat iedereen dat wist. Dat het algemene kennis was: Olijf, de eeuwige vrijgezel. ..... Niet dus.
"Oh, wij dachten dat je wel een gewèldige vriend moest hebben, zoals jij altijd loopt te lachen en iedereen wil motiveren".
Dat ik geef om onze mensen en het overigens (deel van) m'n tààk is om er zoveel mogelijk voor te zorgen dat ze zich goed voelen (want een gelukkig werknemer is een productieve werknemer) volstond niet als uitleg.

Het lijkt algemeen te worden aangenomen - "dus"- dat een alleenstaand individu onmogelijk blij door het leven kan stappen.
Mja... helemààl ongelijk kan ik hen niet geven.
Dat ze me drie en twee jaar geleden nog niet kenden, zeg ik hen. Dat het toen wel even anders was.
Maar dat een mens verder moet zonder ten onder te gaan. En dat lachen daarbij helpt.
Ik hoop dat ze het met die uitleg kunnen doen.
Het hòòrt niet dat ik als - ahum - "meerdere" m'n privé-leven tentoon spreid.
Spijtig soms, want met een flink deel van de meisjes op het werk kan ik het èrg goed vinden.
Een zéér occasioneel pintje na het werk is àlles wat ik kan en mag doen. Vermoedelijk ga ik zelfs dààrmee al stevig over de schreef....

Maar goed... Olijf's Ego lacht inwendig zeer zelfvoldaan om het front dat met succes wordt opgetrokken. Professionele missie geslaagd.

En dan volgt het weekend....
Zondag is mama-dag. Onveranderlijk sinds het overlijden van papa.
Al een goeie zes maanden wordt mama braafjes iedere zondag opgevangen door Olijf en/of de twee andere zussen. We hàdden nochtans gezegd dat het "zou kunnen" gebeuren dat er eens een weekend van tussen viel. Door omstandigheden.
Maar tot hiertoe hebben we de boel altijd netjes opgevangen.

Toegegeven, het wordt steeds "makkelijker" omdat mama het steeds beter doet, godzijdank...
Enkele moeilijke momenten daar gelaten, toont ze (gewild of ongewild?) dat de diepste put achter haar ligt.

Het nieuws dat de drie zussen gezamenlijk 2 weken afwezig zouden zijn omwille van zuurverdiende vakantie, had haar onlangs een klopje gegeven. 2 weken in onze wereld zijn er 4 in de hare.
VIER weken, herhaalde ze... ongeacht of we dat tegenspraken of niet.
VIER weken....(zucht)

Akkoord. Individueel nemen we ieder 3 weken. Maar omdat we een beetje schransen, moet mama ons niet méér dan 2 weken missen.
Tot Olijf vandaag zei dat volgend weekend - voor het eerst dit jaar, nota bene - niemand van ons drietjes de zondag met haar kon doorbrengen.

Het hek was van de dam.
"Allez, dan zijn het VIJF weken" zuchtte ze, de blik ten gronde gericht.
"Nee mama, het zijn er nog steeds TWEE... plus dat ene weekend. Het weekend dààrna kan ik je waarschijnlijk nog wel zien, voor ik op vakantie vertrek. En er zijn de weekdagen nog, òòk".
"VIJF weken"....

Het ongewenste schuldgevoel begon de kop op te steken.
Ik maakte haar duidelijk dat dat niet zou "pakken". Dat ik daar niet van hield. Dat we allemààl recht hebben op wat ontspanning met leeftijdsgenoten. Dat het niet onze tààk is om haar leven te leiden.
En dat ik al een heel jaar naar dit weekend had uitgekeken.

Vorig jaar maakte ik m'n eerste Koksijde Beach Latin Club mee. Salsa op het strand.
Het dansen was voorafgegaan door een heerlijke BBQ met salsa-maatjes en ik had er dànig van genoten. Zòdanig zelfs dat we daar en dan besloten om er in 2011 een heus kampeerweekend van te maken.
Maanden geleden maakte ik een FB-evennement aan om de vriendjes alvast warm te maken, en dat lukte aardig.
Enkele weken geleden begon Olijf met de motivationele mails. Deze week gevolgd door de organisatorische mails. Wie komt wanneer? Wie brengt wat mee? Vergeet je lakens en kussensloop niet. Dat soort dingen.
Ik kon het weekend bijna rùiken.

En dan komt moeder met the guilttrip.
De hele discussie (de véle discussies) daarover bespaar ik u.
Laat het volstaan om te zeggen dat - hoezeer ik het aangeprate schuldgevoel weiger te aanvaarden - ..... de taktiek pàkt.
De wrange bijsmaak is geschapen.
Het rotgevoel dat je jezelf amuseert terwijl je moeder miezerig zit weg te kwijnen tussen vreemden.

....
Op wie moet ik nu boos zijn?
Op moeder omwille van de manipulatie?
Of op mezelf omdat ik eraan toegeef?

Hoe dan ook....
ROT!

Olijf hoopt dat ze nooit zò wordt...

Pinksterweekend 2011

Zaterdag Zondag Maandag vrij.

Olijf heeft plannen gemaakt. De tanden krijgen een beurt, het haar krijgt een beurt, het dansen krijgt een beurt (zelfs twee), de familie krijgt een beurt.

Deel 1 en 2 lukken schitterend.
Zaterdagochtend: op om 6u en een klets. Om de afspraak met de tandarts te halen, moet de kapbeurt tijdig afgerond zijn.
Bij de tandarts en z'n lieve vrouw mag ik kind aan huis spelen. Een restant van m'n vorig leven mag je't noemen, hoe kort dat ook moge geweest zijn. M en MJ behoren tot de zeer weinige mensen die het contact nà de ex niet hebben laten vallen. Op dagen als zaterdag doet dat bijzonder veel deugd.
Na de smakelijke lunch trekken MJ en Olijf zich terug op het terras. De ochtendregen heeft plaats geruimd voor een steeds uitbundiger wordende zon.
Later in de namiddag strekken we de beentjes met een wandeling op de dijk. Voor we't weten belanden we bij Blue Marlin, hippe strandbar en MJ wil best wel es gaan kijken waarom Olijf zo lyrisch wordt bij de ingang.
Tijdens de Mojito en witte Sangria laat M weten dat hij ons zal vervoegen.
... toppunt van verrassing want M (geboren en getogen kustman) houdt niet zo van 't strange.
Groot is onze hilariteit wanneer M met trui en sokken maar niet uit z'n zitzak geraakt om een tweede pintje te bestellen.

's morgens: zò grijs en somber dat enkel Kite & No Kite bordjes me kunnen bekoren

Olijf en MJ: de koning(innen) te rijk in de zitzakken van Blue Marlin.
MJ neemt zich voor zéker terug te keren (way to go!!!)

ai ai ai.... M en z'n sokken!

Olijf heeft een hartverwarmende (en huidverbrandende!) namiddag...
Schone liedjes moeten per definitie eindigen en Olijf rijdt naar huis om te gaan dansen.

Eerste dansavond in open lucht.
Ondanks de warmte overdag, blijkt het bijzonder fris te zijn 's avonds op Linkeroever.
Tòch blij dat ik gegaan ben. De start van de zomersalsa is gegeven.

Zondag. Mama halen, klusjes doen, verjaardagsfeestje van nichtje G bijwonen, nogmaals gaan dansen.
Olijf verlaat feestje vroegtijdig door oude frustratie die de kop opsteekt .... uitleg hier zou teveel op zeuren lijken, dus ik hou m'n mond voor een keer.
Nichtje G heeft zich uitgedost als spaanse danseres en de look  staat haar bééldig.

Olijf bekwaamt zich in Blogfoto's. Gezicht er metéén AF!

huispoes ligt lui op de warme tafel

zus deed haar best met de hapjes

Megabloem: nichtjes hadden NIET afgesproken!

Zondagavond Zouk & Salsa de la Rosa in Stuurboord aan Rijnkaai in Antwerpen moet helpen om Olijf's frustratie weg te werken. Dat lukt.
Massa's volk, massa's Nederlanders.
Sommige dingen verbazen me lichtjes. "Schoon" volk niet in het minst.
Ook outfits... weinig verhullend en vaak weinig al even weinig getuigend van smaak... (dixit stijlgoeroe Olijf...).
Zouk schijnt biezònder populair te zijn in Nederland. It shows.  Ze doen dat goed, de Zoukers, hoewel deze dansstijl - van origine een uitgesproken baltsdans??? - volledig verloren gaat in de show die sommigen menen te moeten etaleren.
Voor Zouk, beslis ik voorlopig nog even, zijn m'n haren niet lang genoeg.
De dans vereist klaarblijkelijk een soepele nek, een semi-gedrogeerde attitude en ab-so-luut lange haren om wild mee te zwieren. Olijf heeft geen lange haren. Binnen een jaar of vijf kom ik misschien in aanmerking :)

Bescheidenheid is ook zoek, merk ik. Nooit eerder zag ik zulke wijde armzwaaien en grote figuren als zondagavond. Een duidelijk alpha-mannetje toont hoe je andermans danspartners "leent" zonder dat de desbetreffende heren iets kunnen of durven te zeggen. Het feit dat ze mogen deelnemen aan "zijn" show, moet hen tevreden stellen.... en blijkbaar lukt dat ook.
Na énen is het duidelijk pick-up time. Twee heren, beide toevallig van vreemde origine, proberen hun versiertalenten uit op Olijf.
Néén, ik voel me niet geflatteerd. Het 'slachtoffer' worden van steeds wanhopiger wordende mannen die geloven dat een eenzaam uitziende "oudere" vrouw een gemakkelijke prooi is... neen dank u.
Olijf blijft vriendelijk, poeiert beide heren af en poetst de plaat.

Ik "lach" met een man die beweert net vòòr de kaap van de 40 te staan, zich gedraagt als een volslagen juveniel, probeert te praten met een Londense tongval (innit?) maar verder geen enkele grammaticaal correcte zin kan formuleren, denkt interessant te doen door zichzelf Italiaan te noemen (maar behalve per favore geen woord Italiaans kent) EN de door Olijf weggehaalde arm om haar schouder afdoet als een misverstane versiertruuc.
"Dat heb je verkeerd begrepen, ik bedoel er nix mee"...
Jà hoor, vreemde mannen slaan voortdurend hun arm om me heen terwijl ze me steeds dichter bij hen aantrekken.... puur uit vriendschappelijke erkentelijkheid....
Pe-lease!!!!

De avond is interessant, al was het maar omdat mensenkijken in zùk een massa bijna een fulltime job wordt. En hij hielp Olijf om de gedachten te verzetten. Meer moest dat niet zijn.
Maar de gedachten keren terug tijdens de rit naar huis. Ach ja... patience.

toe-gang tot Stuurboord. I like

Blast from the past

U weet het intussen... Olijf is busy busy busy.
Die nieuw gevonden werklust doet  goed, er is geen ontkennen aan.
Zelfs wanneer sommige dingen trager gaan dan verwacht, zelfs dan nòg doet het goed.
Iets met uiter- en innerlijke opkuis denk ik...

Mòet het dan gebeuren dat Olijf een rugzakje vastneemt, voor alle zekerheid nog eens in alle zakjes tast en een papiertje terugvindt van "toen"?

TIENtallen keren heb ik dat rugzakje gebruikt sinds "toen". Letterlijk tientallen keren in die bijna vier jaar die verstreken zijn. Het is m'n reisrugzakje, weekendrugzakje, wandelrugzakje... het all-round rugzakje mag je gerust zeggen.
Al die keren heb ik het geïnspecteerd vooraleer het opnieuw te vullen met het benodigde materiaal van de dag.
En slechts vandaag, uitgerekende vandààg, op de dag af 3 jaar sinds de ex besliste dat z'n keppe niet perfect genoeg was voor hem.... vind ik DIT.

Foto vandaag 2 juni 2011
Camping Rapallo: een nachtje kamperen in de voor de gelegenheid omgebouwde camionette.
De eerste en enige vakantie die voorafging aan z'n periode van twijfel, die voorafging aan ons einde

Foto "toen" 5 september 2007
Camping Rapallo
Ontbijt vòòr vertrek. Wist ik toen veel????

Voor de eerste keer sinds "toen" had ik zelfs niet aan de datum gedàcht, verdorie nog es aan toe.
Zonder m'n onderzoekende hand in het rugzakje zou deze dag onopgemerkt zijn voorbij gegaan, althans wat m'n grootste verdriet betreft.

"Grootste verdriet?" hoor ik u denken... "... en je vader dan???"
OK, shame on me ... m'n lief verliezen heeft me langer en dieper geraakt dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken (hetgeen me, tussen haakjes, niet anders maakt dan alle andere mannen en vrouwen op deze wereld die tegen hun wil in hun relatie aan diggelen zagen gaan...).
Wat Olijf's volwassen privé-wereld betreft, is en blijft het m'n grootste verlies.

Papa zal altijd deel uitmaken van m'n leven én van m'n herinneringen én van m'n doen en laten.
Er gaat geen dàg voorbij zonder dat hij ergens in m'n hoofd opduikt. En dat is goed. Ik denk graag aan hem terug. Om wat hij voor mij en m'n familie betekend heeft. Over hem kan en màg ik praten.
Papa ging omdat z'n tijd was gekomen...

De ex... die heeft tot voor kort dagelijks deel uitgemaakt van m'n leven. Tot voor kort.
Er GING geen dag voorbij zonder dat hij ergens in m'n hoofd opdook. En dat was niet goed. Ik dacht aan hem terug... maar "graag" was niet het woord. Alles deed pijn. Iedere herinnering, zelfs een mooie, veroorzaakte radeloos verdriet omdat het er me alléén maar aan herinnerde dat die momenten verloren waren, nooit meer zouden terugkeren, niet met hèm. Over de ex... kon ik niet praten. Omdat niemand begreep (en wellicht terècht) waarom Olijf zò vast bleef hangen aan een man die haar overduidelijk niet wou, niet respecteerde en.... (andermans woorden, cliché maar misschien niet onwaar) niet waard was....
Op dagen dat je jezelf vertwijfeld afvraagt waarom je zèlf niet goed genoeg was, zijn waardeoordelen van anderen verloren energie... think about it. Het is u wellicht òòk al overkomen....

Hoe dan ook. Het papiertje uit het verleden was niet nodig vandaag. Ik had het liever niet gevonden.
Maar door een speling van het lot vond ik het wèl.
Ik zal maar denken dat dat voor een reden gebeurt.
Het is evenwel géén toeval dat ik het fotografeerde met Change op de achtergrond, want hoewel ù op dit moment waarschijnlijk zucht en denkt dat Olijf nog geen hààr veranderd is.... ach ja... u weet wel.
Pijn doet het soms nog wel. En 100% terug de oude - ik zei het onlangs nog - zal wellicht nooit meer gebeuren. Mensen laten nu eenmaal afdrukken achter op je ziel.
Tòch kijk ik gematigd hoopvol naar m'n toekomst.
Al was het maar omdat ik papa's handen zie wanneer ik werk aan m'n toekomstig huis.....

zitten en denken

Er zijn van die tijden dat een mens veel zit en denkt. Bij Olijf gebeurt dat onder andere in de wagen. Minstens 2 keer per week heb ik ruwweg 3 kwartier nodig om naar het werk te rijden.

Muziek of radioprogramma's houden me bezig... tot m'n geest afdwaalt.
En denkt.

Wat heeft me gemaakt? Niet wie maar wat?
Hoe komt het dat Olijf is wie ze is?... of denkt dat ze is?
En dan begint het...

Wanneer je je "van nature" lekker voelt, overloop je automatisch alle mooie dingen die je leven hebben bepaald.
Anderzijds... wanneer het lekkere gevoel zoek is, kruipen de minder mooie momenten binnen.
De kunst is om ook in de donkerder tijden het mooie méé te herinneren. En da's niet altijd even evident, laat ons wel wezen.

Dat Olijf vaak zwalpt tussen het ene en het andere, zal u intussen wel al weten.
Omdat ik niet heb wat ik het graagste graagst ter wereld zou hebben, helt de balans vaker dan me lief is naar de eerder donkere kant. Onfijne herinneringen dringen zich dan op.

In een poging tot amateuristische zelftherapie en in de naam van eerlijkheid, dringt zich een lijstje op.

Vooreerst... Olijf heeft onmételijk veel sjanse gehad. Werken met, kijken en luisteren naar de mensen waarmee ik werk, leert me dat.
Ouders die geen moeite teveel vonden om de dochters een volledige ontwikkeling te gunnen.
Stabiliteit.
Zussen die - ondanks de jeugdakkefietjes - ware steunpilaren waren... vrienden komen en gaan, of je dat nu wil of niet... en nog méér zo met de liefjes.
Yep, Olijf heeft hoeresjans gehad, wees daar maar zeker van.

"Graag zien" heb ik dus vooral van thuis uit meegekregen. En van een handvol vrienden die met grote en kleine gebaren hun affectie tonen.
Waarom "graag zien" dus zo belangrijk is voor Olijf, is bij deze meteen opgelost.

Wat IK graag wil achterhalen, is waar m'n duistere kantjes vandaan komen. Het zijn de kantjes waar ik niet bijzonder veel van hou. De kantjes die zich (in sommige gevallen) vaker laten zien naarmate ik ouder word.
M'n zelfanalyse - besef ik ten volste - is verre van volledig.
Maar ik overloop.

Onder de heren die in m'n leven de grootste betekenis hebben gehad (behalve m'n vader en een zeer beperkte groep man-friends) ontdek ik één grote gemene deler: Olijf was altijd gewéldig... mààr...

Toegewijd maar opvliegend.
Lief maar te oud.
Niet onknap maar een te uitgesproken mening.
Interessant maar te Belgisch.
Interessant maar te Italiaans.
OK maar te dik.
Intelligent maar niet vrouwelijk genoeg.
Avontuurlijk maar te impulsief.
Vlot maar te tam.
Tof maar je zus is toffer...

Ik heb daar altijd genoegen mee genomen.
"Niemand is perfect" dacht ik, dus dat er altijd een "maar" aan te pas kwam, leek me niet meer dan normaal. Kans om mezelf bij te schaven, meende ik.
Alleen...
Hoe meer ik schaafde, hoe minder respect ik kreeg.
Hoe meer ik mezelf probeerde te "verbeteren", hoe meer "maars" er leken te komen....

Op zeker punt gaat iederéén nadenken, zelfs een verandergewillige Olijf.
Hoe kómt het toch dat ik nooit simply perfect ben voor de man die tenMINSTE voor énige tijd moeite doet om m'n aandacht te winnen???
Hoe kómt het, potverdorie, dat sommige mensen hun eigen abominàbele zelf mogen zijn en daarbij non-stop kunnen rekenen op onverdroten ridders op witte paarden die maar NIET willen opgeven?
M'n verstand is daar soms te klein voor.
Maar ik WIL het te weten komen. Op z'n minst waaróm ik nooit quite good enough ben. Of dat denk te zijn...

Neen, ik geloof niet dat de perfecte koppels elkaar zonder kritische blik bekijken.
Ik wéét dat niemand perfect is. En dat niemand na 20 jaar huwelijk blind blijft voor de foutjes van de partner.
Wat ik óók weet, is dat de paartjes die IK ken en die na 20 jaren nog steeds harmonieus bij elkaar zijn, een twinkel in hun ogen hebben wanneer ze glimlachend toegeven te weten dat hun partner niet uit de Vogue komt... het is de twinkel die telt.
Die zegt mij "OK, het is een sloddervos maar ik hou van haar"
of "Die paar extra kilootjes maken dat ik méér heb om van te houden"
en "We ruziën soms maar voor mij is er geen betere".

Noem me gek,
verklaar me zot
maar dàt
zou ik óók graag aan den lijve ondervinden.

"Het kan niet missen dat mannen niets van jou willen weten" heb ik één keer te vaak gehoord.
"Denk maar niet dat ik Nederlands ga leren"... ook een mooie.
"Italiaans is mij te moeilijk en ik kan er toch nix mee aanvangen"... beste derde plaats.

WEL érg gemakkelijk om met Olijf goedkoop op vakantie te gaan, dàt wel...
Maar de taal leren zodat Olijf niet eeuwig als vertaler moet optreden? Ho maar!
Het wél vanzelfsprekend vinden dat Olijf met gevijnsde interesse de vele gevonden computerprogrammaatjes op bewonderende Oh's en Ah's onthaalt... in plaats van een gezellig cinemaatje mee te pikken...
Het "normaal" vinden dat publiek handjes houden of eender welke andere publieke uiting van affectie afgewezen wordt want "de mensen hoeven niet te weten dat wij bij elkaar zijn"....
Kan u gelóven dat Olijf dat slikte????

Ik heb er zélf moeite mee om het te geloven.
Vandaag maakt die gedachte me WOEST. En verdrietig. En opstandig.
Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik beter verdien.
Iemand bij toeval ontmoeten die er hetzelfde over denkt... da's een andere zaak....
En er nog in geloven... ook.

dingen waar je liever niet aan denkt

Af en toe bekruipt me de gedachte...
als ik écht alles wil afsluiten
als totale genezing m'n vaste doel is
dan komt de dag
dat ik alles moet afsluiten met iedereen
die ik met hem, door hem en samen met hem leerde kennen.

Olijf wil dat niet.
Het is te zeggen... anderen hebben geen fout aan wat gebeurd is.
Maar volledig herstel,
soms,
vrààgt zoveel.

Scheiden doet lijden, zegt men.
Deed het hém maar zoveel lijden als Olijf...
Soms vind ik het gewoon niet eerlijk, hoe egocentrisch en kinderachtig dat ook moge klinken...mag dat?

Doen alsof je geen mensen meer wil kennen... terwijl je dat eigenlijk niet wil.
Maar MOET.
Omdat je anders eeuwig blijft hangen in andermans hel.

Vandaag beslis ik nog niet.
In de volle wetenschap dat niet beslissen óók een beslissing is.

Stemmen

soms
hoor ik zoveel woorden in m'n hoofd
en wil ik énkel stilte

ik hoop alleen op morgen
een andere dag
een ander uitzicht

hopelijk

met duizend woorden
en evenveel gedachten
oefen ik me in zwijgen
hoe moeilijk het me ook valt...
want spreken heeft niet de minste zin

deze keer omdat het moet... van mij

op één of andere (organische?) manier is Olijf's leven bezig met langzame verandering.
Sommige dingen leg ik mezelf op, andere komen vanzelf.
Nix opzienbarends, nix wat het beschrijven waard is.

De blog verandert ook, dat merk ik zelf.
De teneur is anders.  De lezers ook... althans... van wat ik mérk.

Ik schreef het al eens eerder: zodra de miserie langzaamaan verdween, verdwenen ook enkele lezers.
ERG vind ik dat niet, maar het frappeert  me dat het dezelfde lezers zijn die me destijds lieten weten dat "het eigenlijk wel es tijd werd om eruit te stappen, uit die eeuwig durende kommer en kwel".
Een mens stàpt er dan uit en de lezers doen hetzelfde... hetgeen me op minder positieve dagen doet denken dat we zijn wat we zijn.... ramptoeristen.
Zodra het nieuws beter wordt.... is het niet interessant meer.
Hoogsteigenaardig.

Het leven is wat het is. Meestal leg ik me daar bij neer. Zonder daarom fatalistisch te worden.
Er ZIT nog wat vechter in Olijf, zij het op meer verdoken manier.

Vandaag, 16 maart, zitten er zo'n 10 mogelijke blogposts in m'n hoofd. Sommige van die posts zitten er al een maand of wat.
Maar ik vraag me af waarin de zin zit om ze op te schrijven.
Frustraties uiten? Big deal.
Hersenkronkels noteren? Te persoonlijk en van weinig interesse voor de toevallige lezer.
Herinneringen vastleggen? Voor wie? Zelfs ik zélf herlees m'n oude postst zelden. So what's the use?

Vandaag schrijf ik omdat ik alweer enkele uren verwijderd ben van DE dag.
En voor mezelf (en ènkel mezelf) wil ik dat niet blogloos laten voorbij gaan.

Zo ongeveer op de helft van m'n leven sta ik, althans... rekening houdend met het feit dat ik vast van plan ben m'n overgrootvader te volgen in z'n voorbeeld om de 90 te passeren. Hij haalde 98. Ik wil dat graag overschrijden, op voorwaarde dat het in méér dan aanvaardbare gezondsheids- en geestestoestand gebeurt.
Halflam in lijf en/of leden hoeft niet voor Olijf. Wél graag bij volle bewustzijn en met redelijke controle over spieren en botten... de 90 passeren.

Vannacht passeer ik de 45. Bon ja, en dan?
Nix "en dan". Het zal gebeuren, of ik dat wens of niet.
Nóg maar eens alleen.... alsof dat een verrassing is.

Er wordt me gevraagd wat ik morgen doe.
"Werken" zeg ik. "Ik heb geen keus dit jaar. Er moet doorgewerkt worden. Zaterdag is dé hoogdag van het werkjaar. Dus ik werk".

Nix vrijaf nemen, nix mezelf verwennen, nix geen mensen uitnodigen voor een hapje of een drankje.
En van uitstel komt afstel, ik ken mezelf.

Dus yep, ik laat hem voorbij gaan. Zonder meer.
Enkel deze blog heb ik mezelf verplicht opgelegd.
Omdat morgen vandaag niet is.
En omdat - voer voor de ramptoerist - er nog steeds geen belangrijke andere helft is die het van kapitaal belang vindt om Olijf es in de watten te leggen. Ik hoop dat dit bericht u met verkneukeling vervult.

Ainsi
soit-
il.

Wanneer is het genoeg?

Lieve lezer,

ik zou zo graag over fijne dingen schrijven.
Vandaag "organiseerde" ik mezelf zelfs door gedachtenflarden in m'n agenda te noteren, zodat ik ze (hopelijk volgende week) op de blog zou kunnen zetten.
Maar strepen door de rekening zijn tegenwoordig schering en inslag.

Papa is dood. Dat weet u intussen.
Tijd om eens een deftige hulde aan hem te formuleren, heb ik nog niet gehad, maar die kómt... vast en zeker.
Ik heb al vaker loze beloften gedaan, vooral na een vakantie. Ik zou schrijven, ik zou verslagen.. en na verloop van tijd zag ik er de zin niet meer van in om het te delen.
Voor papa is het nu nooit meer te laat. Over hem KOMT er een blogpost.

Doordat papa dood is, heeft mama het moeilijk. Nix nieuws onder de zon. Echtgenotes plegen in de rouw te zijn na het overlijden van hun andere helft.
Met mama gaat het echter al een hele poos niet zo lekker. En als ik zeg hele poos, dan mag u daar in uw hoofd gerust jààààààààààààààààren  van maken.

Zo'n toestand - ik schrijf NIET om vuile was buiten te hangen maar om m'n medemens te waarschuwen - is iets wat je niet echt ziet gebeuren. Het is te zeggen... je ziet het wèl, je wéét het zelfs... vergelijk het met een opgroeiend kind.... je wéét dat het groeit, je ziet het zelfs.... maar het werkelijke resultaat ZIE je pas écht wanneer je foto's bekijkt van enkele jaartjes terug... "wat is hij GROOT geworden, zeg!".

Idem dito met mama.
Het ontging ons niet dat ze stilaan veranderde, onze lieve, vroeger altijd in de weer zijnde, spring-in-het-veld-mama. We dachten lege-nest-syndroom. Kom kom... dat gaat wel over.
Of effect van de oppensioenstelling. Even wennen.... dat gaat wel over.
Alleen... het GING niet over. Het werd alleen maar erger.
Aandacht zoeken, op de meest onhandige manier... ze werd steeds vaker ziek. Echt? Ingebeeld? Wie kon het zeggen?
De ene keer konden de dokters wat ontdekken, de andere keer waren de symptomen zó vaag dat we - bijna noodgedwongen - aan psychosomatische klachten dachten.
Maar zoiets durf je niet te zeggen... stel dat het échte ongemakken waren.

Vrij snel werd het duidelijk dat er geen onderscheid meer bestond tussen een onschuldige hoofdpijn en een acute levensbedreigende aandoening. Alles was even erg. Alles even belangrijk.
Alles.... éven aandachtwaardig.

Jaren gingen voorbij.
Intussen kreeg papa een noodlottige prognose. Gemiddeld  10 jaren stonden hem nog te wachten.
Hij heeft het ongeveer 9 jaren uitgezongen.
In het begin deed hij het goed. Een behandeling links en rechts, beetje kloppen hier, wat vijzen daar en hij was weer zo goed als nieuw.
Alleen... de perioden van herstel werden langzaamaan korter en de perioden van ziekte en behandeling steeds langer.... en uitzichtlozer.

Het was niet genoeg.
Mama werd helaas niet beter. Integendeel... ze werd zieker. Het liefst op momenten dat het ook slecht ging met papa.... het liefst terwijl we al bezig waren met het bezoeken van 2 zieken (er verkeerde nóg een familielid in reëel acute toestand)... mama kreeg dan óók en wéér onverklaarbare pijnen...
Hupla!
Op ons (naar we toen dachten) diepste punt, bezocht het deel van het gezin dat nog overbleef, DRIE APARTE ziekenhuisbedden (verspreid over TWEE ziekenhuizen).

Intussen is papa dood.
Twee weken waren we met 3 volwassen vrouwen bijna fulltime druk in de weer om de begrafenis en al wat daarrond hangt te organiseren. Tussendoor wat luisteren naar mama, een beetje troosten en dan weer "moedig" verder doen.
Twee weken, drie volwassen vrouwen, fulltime... leest u dat maar even na.
Afgelopen maandag leek het alsof de rust stilaan zou kunnen wederkeren.
Jaaaaaa, we wisten dat het nog erg zwaar zou zijn voor onze mama. Dat kàn ook niet anders.
Jaaaaaa, we wisten dat het in haar geval extra zwaar zou zijn, gezien haar lijdend verleden.

Maar dat ons maar één dag rust was gegund na de voorbije jaren.... dat wisten we NIET.

Dinsdagavond zaten alweer 2 van de 3 zussen in het ziekenhuis. Voor de goeie maat: exact twee weken nadat we de deuren van het hospitaal achter ons hadden gesloten met een dood lijf van wie ooit onze papa was geweest... nog steeds op het bed gelegen.
Terwijl de bloemen op zijn graf liggen te verwelken, zitten de zussen alweer aan een ziekenbed.
De details van de opname wil ik hier niet neerschrijven. Ik hou het bij acuut en onnodig.

Het komt erop neer dat het klaarblijkelijk weer tijd is dat de aandacht geheel en onverdeeld naar mama gaat. De klok rond, liefst. En allemaal tegelijk.
Dinsdag, op weg naar het ziekenhuis, vroeg ik me af welke lovende woorden ik over m'n mama zou kunnen zeggen in de mis.... Ik kon er maar geen RECENTE bedenken.

Ergens tussen de 10 en 20 jaar is het intussen geleden sinds ik m'n oude levendige mama zag.... (het wordt op den duur moeilijk om de tijd correct in te schatten).
Ik kàn me mooie dingen herinneren uit onze kindertijd. Maar als volwassene? Als vrouw die best wel eens had willen shoppen met haar moeder, nu ze tijd had? Nee..... nix.... ab-so-luut nix.
Shoppen zou niet gaan, omdat haar voeten zo'n pijn deden. Of omdat die verdomde hoofdpijn ten allen tijde kon opduiken. Of omdat ze zo snel moe werd. Of omdat ze "moest" zorgen voor eten voor haar man.
Shoppen zou ook nooit leuk geweest zijn, omdat ze zonodig moest praten over wat ze allemaal had mislopen "in de naam der liefde". Of over alle aandoeningen en de daarmee gepaarde medicatie.

Mijn mama.... ik hou van haar. Even veel als van m'n papa.
Maar mooie herinneringen? Ik moet ze ver gaan zoeken.

En vandaag.... vandaag leeft ze nog... godzijdank... alhoewel.
Het is duidelijk dat een deel van haar hier niet meer wil zijn, op deze aardkloot.
Het deel van haar dat hier - om godweetwelke reden - nog wél blijft (en verstaat u me niet verkeerd... ik wil haar graag nog een tijdje in m'n leven).... dàt deel houdt ons in een verstikkende wurggreep.
Al het mogelijke is niet meer genoeg. Een eigen leven leiden schijnt ons niet meer te zijn gegund.
Een leven lijden.... dat mogen we nog wél.

Ik hou van omhelzingen. Zielsveel.
Maar wanneer je voelt alsof je gaat stikken, is een gemeende goedenachtzoen éven teveel gevraagd........




Olijf gelóóft dat het ooit wel weer zal beteren. Het kàn niet de bedoeling zijn dat de rest van m'n volwassen leven uitsluitend bestaat uit zorgen, kommer en kwel.
Alleen.... ik voel me even zeer egocentrisch.... het mag stilaan gaan gebeuren nu, die verbetering.
Wanneer al het mogelijke overduidelijk niet meer genoeg is, wil een Olijf (en IK weet dat ik kracht heb om te blijven stààn)..... gewoon wéglopen....