Bergamo-Torino-Milano-Rho-Malcesine-Lago Di Garda-Taio

Tijd ontbreekt me even om het weekend samen te vatten.

Samenvatten zàl nodig zijn.

Intussen, omdat een nood zich opdringt om IETS te plaatsen, enkele beeldjes.

Toelichting later, indien zin en tijd :)

Ogen

Soms kijk je in iemands ogen en denk je

mmmmmmmmm

en dat betekent alles of niets :)

Zeedijk

Gekke dag vandaag.

Hij begint met een berichtje op FB van N.

"Een fijne feestdag vandaag!"

Ik kan niet volgen.
Weet alleen dat ik vandaag niet in feeststemming ben. Niet down in the dumps maar ook niet bepaald lacherig.
Wat moet ik vieren? Twee jaar "verlost"?
Niet echt... het hàd anders mogen zijn.

Blijkt dat het nationale feestdag zou zijn in Italië... weet IK veel :)
Lief van N dat ze aan me denkt.

Ik moet maar niet zo stom diep nadenken.

Verder: het werk staat in het teken van een nieuw te openen winkel. Alles moet plots in een stroomversnelling.

Nadenken over inrichting, kleurtjes, stofjes, meubelen.
Offertes vragen links en rechts, mailen, bellen, lopen, rennen.
Tussendoor dagelijkse kleinigheden onder handen nemen.

Het gaat, het houdt me bezig.

In de namiddag ga ik op zoek naar toegelaten kleuren. We hangen vast aan een kleurenschema en Olijf rust niet vooraleer ze de correcte kleur gevonden heeft. En die vindt ze ook...

Op weg naar de kassa passeer ik testers. U kent ze wel, tubetjes kleuren om te voorkomen dat je met liters en liters verf thuiskomt.... die nergens op lijkt.
M'n oog valt meteen op twee kleuren. Gewoon omdat ik ze graag zie.
De namen staan me ook aan.

Het zijn meesters hoor, die verffirma's. Kiezen inspirerende namen. Ze weten wel dat de juiste naam al de helft van de verkooppitch is.

Olijf haalt het fotoapparasie boven.

U mag met me lachen.

Ooit zàl ik aan zee wonen.

No doubt about it.

1 juni 2008

wist ik nog niet dat dit m'n laatste dag was, de laatste keer dat ik mocht zeggen "wij".
Onnodig te zeggen dat ik me niet herinner of ik die dag nog "wij" heb gezegd....

't is flauw, ik weet het.... maar het blijft nog wat hangen.... soms.

Ah well..... alles passeert.
Live with it.

Zebra Durf

hihihihihihi...

Olijf heeft het gedurfd.

Het was dinsdag.

Ik moest weer langs de schooltjes rijden.

Het fotoapparasie lag naast me.

Ik probeerde.
Ik durfde.
en voorwaar.... het lukte een beetje.

Met kloppend hartje, dat wel... stel dat de agent met het mooie kontje zou kijken!...
Hij keek, maar niet genoeg richting Olijf dus met een snelle klik stond ie erop.

Eerlijk is eerlijk: ook gezette man met hesje viel dezelfde eer te beurt.

En spijtig.... omdat ik me blijf voorhouden dat niemand ongevraagd herkenbaar mag zijn, ziet u niet de eeuwige glimlach op het agentengezicht....

Maar het "belangrijkste" staat erop. en da's wat telt :)

Aanschouw die trots. Aanschouw le derrière... :)

Geef me eens ongelijk :):):)

bubbels

Iemand zei me:
"Ik denk dat er voor mij geen partner rondloopt op deze wereld. Als ik met iemand ben, vind ik hem/haar meteen zo gewóón. Gewoon met elkaar in de zetel zitten... ik kan het er niet mee doen. Ik heb een speciaal iemand nodig, iets ongewoons."

Omdat ik voor één keer eens niet wil zeggen of het een hij of een zij was die me dit toevertrouwde, trek ik persoon in kwestie samen. Hzij, Haam en Zaar.

Hzij heeft passie nodig, ongewone dingen, spanning. Alledaagse dingen, zegt Hzij, kunnen haam niet bekoren. Het gaat haam al gauw vervelen.

...
Ik denk even na voor ik m'n mond open doe.
Avontuur spreekt ook mij wel aan. Verre reizen, niet alledaagse bezigheden, spanning - waarom niet? - links en rechts.
Het is belangrijk dat ik voor mezelf evalueer of hzij niet dàt bedoelde.

Maar ik ken haam.
Hzij had ooit een relatie met een spannend persoon. Een relatie die dagelijks spanning opleverde, zowel van het goede als van het minder goede soort. Ze daagden elkaar voortdurend uit. Wou hij, wou zij, wie gaf, wie nam? Het eindigde, ergens ten velde. Het was zó spannend geworden dat geen van beiden er nog iets mee aankon. En net dàt soort spanning - hoor ik - wil hzij terug vinden...

Ik denk dus even na.
Vraag me af hoe vervelend ik - nieuwe uitdagingen zoekende Olijf - het vond om met m'n lief gewoon in de zetel te zitten.
Ik vond het zalig.
Zo eenvoudig is dat.
Ik genoot heel erg intens van gewoon zitten/liggen/hangen/zijn.

En "genieten", bedenk ik, heeft nix met Oh's en Ah's te maken.
Het is niets méér dan voelen dat het goed is en daar bewust blij om zijn.

Toen deed ik m'n mond open.
"Als je bent bij de persoon waar je van houdt, dan zal je merken dat "gewoon" in de zetel zitten een hemels moment is."
en toen zweeg ik weer.
Want meer heb ik daar niet over te vertellen.



Ik nam een warm bad vandaag.
Eentje met bubbels.
Ooit, als het nog eens mag, wil ik daar "gewoon" in zitten met m'n lief.
Beslissen wie deze keer aan het uitloopje zal zitten, de juiste watertemperatuur instellen, voetje-speel doen onder water en gewoon es naar elkaar lachen.
Heel gewoon. Da's goed genoeg voor mij.

Sereno - poco nuvoloso :)

Even kijken naar de weersvoorspellingen die van belang zijn voor Olijf.

Nix mis mee :)

Lucky number 8

U weet het .... u weet het,
Al was het maar omdat het hier ooit even ter sprake kwam.
Acht is een geluksgetal.... tenminste in China.

Nu heb ik er acht.
Volgers.
Die publiek toegeven dat ze hier komen, kwamen, ooit geweest zijn of misschien nog zullen terugkeren.
Misschien zijn het er meer...
of neen,
ik weet wel zeker dat het er meer zijn, maar "de anderen" zijn stille lezers.
Ze maken zichzelf niet publiek bekend.
En dat is ok. Dik ok zelfs.
Ieder doet maar wat ie goed vindt.

Maar hier,
in de rechterkolom,
staan er acht.

Acht is niet veel.
Da's heel erg weinig zelfs.
Met deze blog zou ik m'n boterham niet kunnen verdienen.
Maar het PUNT,
het PUNT dus
is dat acht een GELUKSgetal is :)

No wabi sabi :)

De haag moest eraan geloven.

Hij stak m'n ogen uit, bijna letterlijk, met z'n lange takken en het scheve snoeiwerk van vorig jaar.

tja, toen zat de moed er nog niet echt in...

Maar nu dus wel.

Potverdorie, zat de moed erin!

Na het ziekenhuisbezoek van vanochtend had ik eraan gedacht om papa's elektrisch snoeiding mee te tsjoepen zoals dat heet en dat mocht geweten zijn.

Even nix geen wabi sabi ditmaal.... Meteen maar tot op het blote hout gesnoeid. Tussendoor nog even de verlengdraad meegesnoeid, hersteld en weer verder gedaan :)

Een vrouw alleen moet die dingen kunnen. Zo is dat.
De schouders en de armen zullen het zich nog even herinneren, lijkt me... het typen valt me zwaar.
Maar de voor en na mag erop.
Fototechnisch noppes waard, maar swat.

Hier is voor en na.

De namiddag was overigens ook gewijd aan het "bekijken" van mogelijkheden voor een tuindeurtje.

In m'n garage zit een onooglijk lelijk gat in de muur waar ooit het deurtje van het buitentoilet heeft gezeten.

De afgevoerde deur van onlangs zou dat gat moeten vullen hebben, maar het leek me teveel knutselwerk... dus de deur ging.

Het gat, heb ik me onlangs in m'n hoofd gestoken, moet gevuld worden.

Dus gingen papa en Olijf naar de doe-het-zelf-zaak om de mogelijkheden te bekijken.

Mogelijkheden werden gevonden (knutselwerk zal het nog steeds worden) én meteen liep Olijf nog even door de lazuur- en houtolierekken.

Tuindeur kan laagje gebruiken, besliste ik et voilà, potje lazuur werd gekocht.

Meteen ook de houtoliekleurtjes voor de parketvloer bestudeerd.... dat wordt iets voor de winter. Merkte dat er weer massa's meer kleuren zijn "ontwikkeld" zodat de Die Hard zelfmenger in Olijf zich niet meer hoeft bezig te houden met eigen gemaakte verdunningen.... die ze zich jaren later uiterààààààrd niet meer herinnert :)

Geen boeiend verhaal, ik weet het.

M'n punt is (je moet altijd een punt hebben)... de goesting kruipt er weer in.

Die was ik lang, véééééééél te lang, kwijt.

Hervonden, neh :)

Om u te bewijzen dat ik niet lieg: zeeeeeeeer interessante foto van houtlazuur. Kleur: slate :)

Ter Duinen

Bij vertrek thuis regende het pijpestelen.

Ginds scheen de zon.

Ik moest er niet zijn voor de zee

maar ging wel even langs

voor een groet.