Zo,
dèze twee weken zitten er alweer op. Vandaag geen tijd, zin en kans om te gaan bloggen.
Recht van vliegveld naar huis, naar winkel, weer naar huis, mama laten eten en naar de dialyse voeren. Van daaruit naar personeelsfeest.
Alwaar een met pensioen gaande collega werd uitgewuifd.
En Olijf getrakteerd werd op een hapje schokkend nieuws.
Moreel schokkend.
Waardoor het nu zwaar twijfelen wordt. Vriendschappen in ere houden ten koste van het eigen geweten of een moreel standpunt innemen en daarmee mogelijks iemands leven verwoesten?
Soms is geen enkele beslissing de juiste.
De volgende dagen worden loodzwaar. En dat heeft alles en nix met werk te maken. Helaas....
Nu maar snel even de gemiste slaap inhalen. Twee uurtjes vannacht waren niet echt genoeg.
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werk. Alle posts tonen
maandag 2 juli 2012
zaterdag 4 februari 2012
Mysterie's
zoals:
- Waar haalt Olijf - in het midden van de winter - een muggenbeet vandaan?
- Hoe spelen sommigen het klaar om me te doen berouwen dat ik vriendelijk, geduldig en aandachtig was? Voor de verandering es wat over de werkplek. Neemt een mens (in casu Olijf) zich voor om iedere klant - leuk of lastig - te benaderen met dezelfde blanke lei. En dus de - ahum - interactie standaard aan te vatten met een welgemeende glimlach, een blik in de ogen (niet te verwarren met stàren) en een "Kan ik u ergens mee helpen?". Vat de klant dit op als verdoe gerust m'n tijd zolang je wil, ik heb tòch niets nuttigers te doen. Sommigen zijn daar bijzonder goed in, in het nemen van een arm wanneer eigenlijkfeitelijk alleen maar een vinger werd aangeboden. En ze doen het subtiel ook... Het begint met een terechte vraag om verduidelijking. Wanneer prijzen te hoog worden bevonden, laten ze het niet na om dit uitvoerig te bespreken. Extreem lage prijzen worden zelden onder de loep genomen. Maar goed, het is des menschen om te zeuren. En Olijf heeft geleerd om dit soort opmerkingen gedwee te ondergaan. Na het kwartiertje palaveren over verkoopspraktijken schakelt de blijkbaar èrg eenzame klant over op vragen en bemerkingen die hun bestaansrecht ontlenen aan het .... VERSPILLEN VAN MIJN TIJD. Of neen, ik lieg. Het andere doel - moet ik, bij gebrek aan meer informatie, besluiten - is het zo lang mogelijk uitstellen van het moment om terug naar huis te gaan. En zelfs dàt probeert Olijf met een stevige dosis fatalisme te doorstaan. Wanneer meneer het echter nodig vindt om z'n tijdrovende en volstrekt nutteloze vragen te stellen terwijl Olijf intussen is overgeschakeld op een andere (kopende) klant, dringt een kordate opmerking zich op. En die klinkt (hopelijk nog steeds) vriendelijk: "Excuseert u me, ik zal u verder helpen zodra ik deze klant geholpen heb". Het liefst zou ik roepen "STOooooP! Ik hèb een job, een betààlde en die vereist niet dat ik eindeloos naar uw verhaaltjes luister! En ik hèb er maar twee! En die zijn nu bèzig! Twee oren betekenen overigens niet dat ik naar twee stemmen tegelijk kan luisteren!" Maar dat doet Olijf dus niet. "Zodra ik deze klant geholpen heb, kom ik bij u". Hetgeen ik daadwerkelijk doe. Waarna afgerekend wordt. 5 x 5 cent + 1 x 50 cent, tik ik in de kassa in. "Dat zijn 75 cent, meneer" (ik wéét het, hij is your regular big spender :) ). .... gevolgd door een milde vragenronde over hoe ik aan dat bedrag kom. Want 5 x 5 zijn toch.... 15 cent? "Euh... neen meneer... 5 x 5 cent komen neer op 25 cent en ik ben er vrij zeker van dat de kassa dat correct uitrekende". Nog twee keer vraagt hij of ik het wel juist heb en ziet dan z'n rekenfout in.
En wandelt dan.... eindelijk!... buiten.
M'n baas moest weten dat Olijf werkt à rato van 75 cent per half uur....
Màààrrrrrrr er zal NIET gezegd worden dat we niet klantvriendelijk zijn :)
Hoewel.... zelfs dàt gebeurt..... - De ironie van deze "villa" versus het onderdakprobleem voor de daklozen in barre wintertijden. Dit nieuwsitem (bekijk het asjeblief even) werd ècht deze week uitgezonden. Het contrast kòn nauwelijks schrijnender.
Maar... verder geen commentaar. Soms kan zelfs Olijf haar mond houden...
donderdag 8 december 2011
Waarom alweer?
Terwijl Olijf voorlopig non-stop doorwerkt in winkel en magazijn - tja, het kàn even niet anders - kijk ik uit nieuwsgierigheid wat ik liet staan in het verre Zuiden.
iGoogle helpt daarbij. Met gadgets die je naar believen kan toevoegen.
Bij mij is dat de buienradar voor België en het weerbericht van Puglia.
Buiten waait de wind.... en nog geen klein beetje.
Ginds.... is het een ander verhaal.
Ze vragen zich af of de zomer terug op komst is. Wèrkelijk.
Bijna 23u en ze hebben daar 12°C...
De bedoeling was dat Olijf begin december een weekje terug ging. Een regelmaat van eens in de twee maanden leek me haalbaar.
Tot bleek dat onze eerste Kerstmarkt uitgerekend op mijn geplande vertrekdag voorzien werd. En ik zelf vond dat ik het niet kon màken om uitgerekend dan te vertrekken.
2 december werd een werkdag van 12 uren in plaats van een reisdag. Nog eens 12 uren later openden we de winkeldeuren opnieuw ... met minimale personeelsbezetting. Bon goed... best te overleven. Dinsdag zou het beter worden, troostte ik mezelf.
En toen kwam dinsdag.
Met een handvol nieuwe zieken terwijl de oude zieken nog thuis waren. En blijvende minimale bezetting... en de noodzaak om volgende zaterdag (m'n vrije) op te geven. Het was komen werken of de winkel sluiten... en dat - vind ik - kan ik niet maken. Andere collega's "kunnen" niet komen werken op hun vrije dag....
Verdorie.
Dan ga ik kijken naar het weer 2000 km verderop. En zie wat ik heb laten staan... om een of andere bizarre vorm van plichtsbesef.
Soms vraag ik me éérlijk af..... Waaròm doe ik dit alweer?
Alles dient èrgens toe, blijf ik mezelf voorhouden. Dat m'n inzet op het werk (en het druk druk druk weekendleven van collega's, dat blijkbaar nooit ruimte voor overuren laat) minder overtuigd is dan vroeger, moet iets betekenen. Een lampje gaat zowaar branden.
Maar Olijf overhaast nix. Alles op z'n tijd.
Alles op z'n tijd.
iGoogle helpt daarbij. Met gadgets die je naar believen kan toevoegen.
Bij mij is dat de buienradar voor België en het weerbericht van Puglia.
Buiten waait de wind.... en nog geen klein beetje.
Ginds.... is het een ander verhaal.
Ze vragen zich af of de zomer terug op komst is. Wèrkelijk.
Bijna 23u en ze hebben daar 12°C...
De bedoeling was dat Olijf begin december een weekje terug ging. Een regelmaat van eens in de twee maanden leek me haalbaar.
Tot bleek dat onze eerste Kerstmarkt uitgerekend op mijn geplande vertrekdag voorzien werd. En ik zelf vond dat ik het niet kon màken om uitgerekend dan te vertrekken.
2 december werd een werkdag van 12 uren in plaats van een reisdag. Nog eens 12 uren later openden we de winkeldeuren opnieuw ... met minimale personeelsbezetting. Bon goed... best te overleven. Dinsdag zou het beter worden, troostte ik mezelf.
En toen kwam dinsdag.
Met een handvol nieuwe zieken terwijl de oude zieken nog thuis waren. En blijvende minimale bezetting... en de noodzaak om volgende zaterdag (m'n vrije) op te geven. Het was komen werken of de winkel sluiten... en dat - vind ik - kan ik niet maken. Andere collega's "kunnen" niet komen werken op hun vrije dag....
Verdorie.
Dan ga ik kijken naar het weer 2000 km verderop. En zie wat ik heb laten staan... om een of andere bizarre vorm van plichtsbesef.
Soms vraag ik me éérlijk af..... Waaròm doe ik dit alweer?
Alles dient èrgens toe, blijf ik mezelf voorhouden. Dat m'n inzet op het werk (en het druk druk druk weekendleven van collega's, dat blijkbaar nooit ruimte voor overuren laat) minder overtuigd is dan vroeger, moet iets betekenen. Een lampje gaat zowaar branden.
Maar Olijf overhaast nix. Alles op z'n tijd.
Alles op z'n tijd.
dinsdag 6 december 2011
Eindelijk
Ik weet niet wat ik het leukst vind.
Dat België na 500+ dagen een nieuwe regering heeft
of dat Olijf na 90+ dagen een keukenwerkblad heeft.
Het is nog niet helemaal af. Het blad.
Vandaag werd deel twee geplaatst en gekleefd.
Morgen wordt er nog wat geschuurd en geolied.
De pompbak moet een centimeter en een half naar links en drie centimeter naar voor... en dat vraagt weer wat creatief denken. Een geluk dat vriend S z'n nachten gebruikt om na te denken over Olijf's pompbak...:)
Goed, bij nader inzien ben ik het blij-st met het keukenwerkblad.
Iets zegt me dat het langer zal meegaan dan de nieuwe regering. Al was het maar omdat wij een land zijn geworden van tegenstanders.
Wie het ook wordt, het is nooit goed. Altijd zit er wel iemand te zeuren en te "schennen".
Di Rupo dit. De Croo dat.
Inderdaad, de kans is groot dat ook deze regering en deze akkoorden nergens op lijken, maar ik dènk gewoon even bij mezelf... zou ik het béter kunnen?
Persoonlijke ideetjes genoeg, daar niet van. Meningen ook. Maar de kracht en het doorzettingsvermogen om die ook ten uitvoer te brengen? Ik nodig iedere criticaster uit...
Vergeet niet, dames en heren beste stuurlui, dat een idee - hoe goed het ook moge zijn - een hele resem partijen, ministers, parlementariërs en staatssecretarissen (wat dóen die precies, kan iemand me dat uitleggen?) moet passeren vooraleer het é-ven-tu-éél aanvaard wordt. En aanvaarding in ons land - dat zouden we intussen ook mogen weten - staat niet noodzakelijk gelijk met uitvoeren. Tussen geboorte en volwassenheid kan het ideeënkindje nog een stille dood sterven. Omdat de regering valt bievoorbeeld. Over een splitsing ofzo.
Voor het weinige dat een Olijf als ik van politiek begrijpt, vind ik het verder onbegrijpelijk dat de grootste winnaar uit de vorige verkiezingen (en als ik de berichten mag geloven, is ze intussen alleen maar geGROEID in aanhangers de afgelopen 500+ dagen...) NIET tot de huidige regering behoort...
Zònder u te zeggen voor wie ik wél heb gestemd anderhalf jaar geleden (en dat was, geloof ik destijds te hebben gezegd, sowieso geen overtuigde keuze meer): de NVA was niet de partij van m'n keuze. Hoewel ik af en toe, de weinige keren dat ik mezelf ertoe kan brengen om een politiek debat te volgen in de media, moet toegeven dat de heren NVA-ers nagels met koppen slaan. Zeggen wat anderen veel liever onder de mat vegen.
Los van right or wrong snap ik niet dat de grootste partij in de oppositie is beland.
Dat zegt wat over zin en onzin van stemplicht.
Vind ik.
En verder kan ik maar beter zwijgen. Vind ik.
Een andere mijlpaal werd bereikt op deze Sinterklaasdag. Een jongen op de werkvloer... een op eerste zicht best wel aaibare jongen (in de zin van lieftallig en doorgaans beleefd) is er vandaag in geslaagd om Olijf over haar toeren te krijgen. Details zijn hier absoluut niet op hun plaats. Maar feit is dat Olijf om onverklaarbare redenen met tegenzin naar het werk vertrok, een eerste ochtendkritiek met onnodig veel animo verwierp en enkele uren later de werkvloer in een Franse colère verliet omdat een 20-jarige kerel de wereld op z'n kop ziet.
Eérst wil hij respect krijgen en dààrna zal hij er eens over nadenken of hij hoe hij dat respect verdienen zal.
Voor Olijf was vandaag de maat vol. Zomaar. Om onverklaarbare redenen.
Ik vertrouw erop dat de storm in mij morgen weer zal geluwd zijn. Omdat dat iets is wat ik doe. Uitbarsten als de Vesuvius op 12-12-2012 en dan tot rust komen. Blijft een werkpunt. Zes jaar nonsens slikken en kalm blijven om me uiteindelijk door een snotneus te laten vangen.
Voor één keer beroep ik me op hormonenspiegels. Of PMS.
Gewoon. Omdat ik een vrouw ben en dat dus kàn :)
Dat België na 500+ dagen een nieuwe regering heeft
of dat Olijf na 90+ dagen een keukenwerkblad heeft.
Het is nog niet helemaal af. Het blad.
Vandaag werd deel twee geplaatst en gekleefd.
Morgen wordt er nog wat geschuurd en geolied.
De pompbak moet een centimeter en een half naar links en drie centimeter naar voor... en dat vraagt weer wat creatief denken. Een geluk dat vriend S z'n nachten gebruikt om na te denken over Olijf's pompbak...:)
Goed, bij nader inzien ben ik het blij-st met het keukenwerkblad.
Iets zegt me dat het langer zal meegaan dan de nieuwe regering. Al was het maar omdat wij een land zijn geworden van tegenstanders.
Wie het ook wordt, het is nooit goed. Altijd zit er wel iemand te zeuren en te "schennen".
Di Rupo dit. De Croo dat.
Inderdaad, de kans is groot dat ook deze regering en deze akkoorden nergens op lijken, maar ik dènk gewoon even bij mezelf... zou ik het béter kunnen?
Persoonlijke ideetjes genoeg, daar niet van. Meningen ook. Maar de kracht en het doorzettingsvermogen om die ook ten uitvoer te brengen? Ik nodig iedere criticaster uit...
Vergeet niet, dames en heren beste stuurlui, dat een idee - hoe goed het ook moge zijn - een hele resem partijen, ministers, parlementariërs en staatssecretarissen (wat dóen die precies, kan iemand me dat uitleggen?) moet passeren vooraleer het é-ven-tu-éél aanvaard wordt. En aanvaarding in ons land - dat zouden we intussen ook mogen weten - staat niet noodzakelijk gelijk met uitvoeren. Tussen geboorte en volwassenheid kan het ideeënkindje nog een stille dood sterven. Omdat de regering valt bievoorbeeld. Over een splitsing ofzo.
Voor het weinige dat een Olijf als ik van politiek begrijpt, vind ik het verder onbegrijpelijk dat de grootste winnaar uit de vorige verkiezingen (en als ik de berichten mag geloven, is ze intussen alleen maar geGROEID in aanhangers de afgelopen 500+ dagen...) NIET tot de huidige regering behoort...
Zònder u te zeggen voor wie ik wél heb gestemd anderhalf jaar geleden (en dat was, geloof ik destijds te hebben gezegd, sowieso geen overtuigde keuze meer): de NVA was niet de partij van m'n keuze. Hoewel ik af en toe, de weinige keren dat ik mezelf ertoe kan brengen om een politiek debat te volgen in de media, moet toegeven dat de heren NVA-ers nagels met koppen slaan. Zeggen wat anderen veel liever onder de mat vegen.
Los van right or wrong snap ik niet dat de grootste partij in de oppositie is beland.
Dat zegt wat over zin en onzin van stemplicht.
Vind ik.
En verder kan ik maar beter zwijgen. Vind ik.
Een andere mijlpaal werd bereikt op deze Sinterklaasdag. Een jongen op de werkvloer... een op eerste zicht best wel aaibare jongen (in de zin van lieftallig en doorgaans beleefd) is er vandaag in geslaagd om Olijf over haar toeren te krijgen. Details zijn hier absoluut niet op hun plaats. Maar feit is dat Olijf om onverklaarbare redenen met tegenzin naar het werk vertrok, een eerste ochtendkritiek met onnodig veel animo verwierp en enkele uren later de werkvloer in een Franse colère verliet omdat een 20-jarige kerel de wereld op z'n kop ziet.
Eérst wil hij respect krijgen en dààrna zal hij er eens over nadenken of hij hoe hij dat respect verdienen zal.
Voor Olijf was vandaag de maat vol. Zomaar. Om onverklaarbare redenen.
Ik vertrouw erop dat de storm in mij morgen weer zal geluwd zijn. Omdat dat iets is wat ik doe. Uitbarsten als de Vesuvius op 12-12-2012 en dan tot rust komen. Blijft een werkpunt. Zes jaar nonsens slikken en kalm blijven om me uiteindelijk door een snotneus te laten vangen.
Voor één keer beroep ik me op hormonenspiegels. Of PMS.
Gewoon. Omdat ik een vrouw ben en dat dus kàn :)
donderdag 7 juli 2011
Ik zie u niet!
Spijtig....
gisteravond, op weg naar huis, was Olijf niet snel genoeg.
Het foto-apparasie zat te diep in de handtas.
Een traktor (of.. de man die de traktor bestuurde) met aanhangwagen, schoonde de zijbermen op. Maaien dus. Van onkruid... dus. Maar dat terzijde.
Wat me opviel (en ik nog nooit eerder gezien had) was het grote oranje bord op de achterkant van de aanhangwagen.
IK ZIE U NIET!
stond erop.
en dat vond ik schitterend.
Tuurlijk ziet die man niemand achter z'n gevaarte. Zeker niet terwijl hij bezig is met z'n stoffig gemaai.
Kort maar krachtig. IK ZIE U NIET!
Zegt wat het moet zeggen.
Grosso modo 3 seconden later (intussen had ik 'em uiteraard al lang voorbijgestoken... in een brede bocht), vroeg ik me af hoe je dat in een pictogrammetje kan gieten.
Want niet iedereen kan lezen, da's één.
en twee: niet iedereen kan Nederlands lezen, een opmerking die Olijf af en toe te horen krijgt in de winkel.
Onze verkoopsvoorwaarden bievoorbeeld, die verplicht uithangen, staan er "maar" in het Nederlands.
Geen Frans, Duits of Engels.
En ook geen Turks, Arabisch of Pools.
Dat schijnt een onoverkomelijk euvel te zijn, dat het niet in het Arabisch geschreven is.
Vergis u niet: u leest hier géén racistisch getinte blog.
Gewoon een vaststelling, zomaar losjes uit de pols.
mja...
ik wijk af.
In gedachten dan toch.
gisteravond, op weg naar huis, was Olijf niet snel genoeg.
Het foto-apparasie zat te diep in de handtas.
Een traktor (of.. de man die de traktor bestuurde) met aanhangwagen, schoonde de zijbermen op. Maaien dus. Van onkruid... dus. Maar dat terzijde.
Wat me opviel (en ik nog nooit eerder gezien had) was het grote oranje bord op de achterkant van de aanhangwagen.
IK ZIE U NIET!
stond erop.
en dat vond ik schitterend.
Tuurlijk ziet die man niemand achter z'n gevaarte. Zeker niet terwijl hij bezig is met z'n stoffig gemaai.
Kort maar krachtig. IK ZIE U NIET!
Zegt wat het moet zeggen.
Grosso modo 3 seconden later (intussen had ik 'em uiteraard al lang voorbijgestoken... in een brede bocht), vroeg ik me af hoe je dat in een pictogrammetje kan gieten.
Want niet iedereen kan lezen, da's één.
en twee: niet iedereen kan Nederlands lezen, een opmerking die Olijf af en toe te horen krijgt in de winkel.
Onze verkoopsvoorwaarden bievoorbeeld, die verplicht uithangen, staan er "maar" in het Nederlands.
Geen Frans, Duits of Engels.
En ook geen Turks, Arabisch of Pools.
Dat schijnt een onoverkomelijk euvel te zijn, dat het niet in het Arabisch geschreven is.
Vergis u niet: u leest hier géén racistisch getinte blog.
Gewoon een vaststelling, zomaar losjes uit de pols.
mja...
ik wijk af.
In gedachten dan toch.
maandag 30 mei 2011
Zòòòveel te doen
ik heb nog zòveel te doen... Toontje Lager, jaren '80?.... weet het niet meer zeker.
Weet wél dat het nummer spontaan door m'n hoofd schiet wanneer ik denk aan wat me nog te doen staat.
De tuin, het huis, de bijles, de bezoekjes, spullen die wèg moeten omdat nieuwe hun plaats hebben ingenomen....er lijkt alléén maar werk bij te komen.
Dat het leven "bezig" blijft, is niet geheel onaangenaam. Het betekent dat je bouwt. Aan een toekomst of iets in dien aard.
't Is het alleen bouwen, het alles zelf moeten doen en het zich afvragen op welk uur van de dag het zou moeten ingepland worden, dat van tijd tot tijd tot innerlijke paniek leidt.
Wéten ook dat de blog, die me - naast het gewone verslagwerk - op zò veel verschillende manieren plezier verschafte, er stevig onder lijdt.
Gek, hoe een pleziertje, wanneer je er niet aan toe komt, plots mee opgaat in de TO DO-lijst... en bijna ongemerkt een òpgave is geworden in plaats van ... tja... een plezier.
Fout bezig, denk ik dan. Foute foute boel.
Maar goed... Gisteren bloemetjes gekocht voor de tuin. Die moeten nu in de pot. Het kon er niet meer bij, dat werk, maar ik deed het tòch.... omdat bloemen vreugde zouden brengen. Dààrom dus.
Onkruid op het voetpad schrééuwt om te worden verwijderd (liever dàt dan dat de buren gaan schreeuwen dus Olijf kan zich maar beter reppen).
Regenwaterpomp die moet vervangen worden, wil de tuin deze zomer overleven.
Steunrek voor de druivelaar... staat klaar om te worden opgehangen. Daar heeft Olijf een extra paar handen voor nodig... effe hulplijn bellen.
Tuin heraanleggen.... iets voor najaar of volgende lente?
En da's enkel buiten.
De lijst voor binnen maakt me enkel bang. Deuren, trap, keuken, plinten, vloeren, muren, zolder.... zucht.
De idee van een afgewerkt huis ergens in de verre toekomst maakt me blij.
De kunst is niet teveel na te denken bij al het werk dat er aan zal moeten voorafgaan. Alleen.
Zoals altijd en méér nog dan vroeger... gewoon alleen.
Niet aan denken en gewoon beginnen bij het begin.
Vandaag zijn dat bloemen.
Anjers! Nooit eerder gekocht maar het waren m'n vader's favorietjes, herinnerde ik me.
Dit jaar hou ik het uit nostalgie dus bij anjers.... en enkele geraniums.
Jàààààren heb ik geraniums afgezworen. Te klassiek voor Olijf.
Gisteren snoof ik de geur van hun bladeren op en die katapulteerde me in een oogwenk naar zomers in Italië als klein meisje.
M'n grootouders leefden nog en nonna trok dagelijks met religieuze precisie de dorre blaadjes af van haar mega-grote geraniumplanten.
De geur deed me kopen.
Olijf gaat aan het werk. De blog moet wachten. Olé!
Weet wél dat het nummer spontaan door m'n hoofd schiet wanneer ik denk aan wat me nog te doen staat.
De tuin, het huis, de bijles, de bezoekjes, spullen die wèg moeten omdat nieuwe hun plaats hebben ingenomen....er lijkt alléén maar werk bij te komen.
Dat het leven "bezig" blijft, is niet geheel onaangenaam. Het betekent dat je bouwt. Aan een toekomst of iets in dien aard.
't Is het alleen bouwen, het alles zelf moeten doen en het zich afvragen op welk uur van de dag het zou moeten ingepland worden, dat van tijd tot tijd tot innerlijke paniek leidt.
Wéten ook dat de blog, die me - naast het gewone verslagwerk - op zò veel verschillende manieren plezier verschafte, er stevig onder lijdt.
Gek, hoe een pleziertje, wanneer je er niet aan toe komt, plots mee opgaat in de TO DO-lijst... en bijna ongemerkt een òpgave is geworden in plaats van ... tja... een plezier.
Fout bezig, denk ik dan. Foute foute boel.
Maar goed... Gisteren bloemetjes gekocht voor de tuin. Die moeten nu in de pot. Het kon er niet meer bij, dat werk, maar ik deed het tòch.... omdat bloemen vreugde zouden brengen. Dààrom dus.
Onkruid op het voetpad schrééuwt om te worden verwijderd (liever dàt dan dat de buren gaan schreeuwen dus Olijf kan zich maar beter reppen).
Regenwaterpomp die moet vervangen worden, wil de tuin deze zomer overleven.
Steunrek voor de druivelaar... staat klaar om te worden opgehangen. Daar heeft Olijf een extra paar handen voor nodig... effe hulplijn bellen.
Tuin heraanleggen.... iets voor najaar of volgende lente?
En da's enkel buiten.
De lijst voor binnen maakt me enkel bang. Deuren, trap, keuken, plinten, vloeren, muren, zolder.... zucht.
De idee van een afgewerkt huis ergens in de verre toekomst maakt me blij.
De kunst is niet teveel na te denken bij al het werk dat er aan zal moeten voorafgaan. Alleen.
Zoals altijd en méér nog dan vroeger... gewoon alleen.
Niet aan denken en gewoon beginnen bij het begin.
Vandaag zijn dat bloemen.
Anjers! Nooit eerder gekocht maar het waren m'n vader's favorietjes, herinnerde ik me.
Dit jaar hou ik het uit nostalgie dus bij anjers.... en enkele geraniums.
Jàààààren heb ik geraniums afgezworen. Te klassiek voor Olijf.
Gisteren snoof ik de geur van hun bladeren op en die katapulteerde me in een oogwenk naar zomers in Italië als klein meisje.
M'n grootouders leefden nog en nonna trok dagelijks met religieuze precisie de dorre blaadjes af van haar mega-grote geraniumplanten.
De geur deed me kopen.
Olijf gaat aan het werk. De blog moet wachten. Olé!
zaterdag 21 mei 2011
stràf
Het is redelijk vér gekomen met onze wereld wanneer je opkijkt van normaal decent gedrag.
Deze week gebeurde iets waarvan ik dacht "Meid, dat moet op de blog" maar eens thuis was ik het voorval vergeten OF ik was zodanig met andere dingen begaan dat het niet meer tot bloggen kwam.
Hoedanook: het haalde m'n pagina niet.
Ils' blog herinnerde me er plots weer aan. Vriendelijkheid. Gedienstigheid. Wat ik zei dus: normaal decent gedrag.
Afgelopen woensdag kreeg ik van de kassadame te horen dat een klant "de baas" wou spreken.
Op dat ogenblik was ik de meest nabije baas, dus ik liet vallen wat viel en repte me naar de kassa.
Vroeger zou ik me op voorhand hebben opgewonden omdat "de baas" meestal tot in den treure moet komen herhalen dat wat het personeel zonet zei hélemaal correct was. We kunnen wél dit, we kunnen niét dat. Vaak eindeloze discussies die leidden tot een (licht) geërgerde baas en een ontevreden klant.
Nah ja... het wàs niet anders.
Hoe langer je in m'n beroep staat, hoe meer je probeert te leren uit eigen fouten. Zoals daar zijn: als je de klant reeds met een glimlach tegemoet treedt én daarbij hem/haar nog eens de tijd geeft om alles rustig (vaak in 't lang en in 't breed) uit te leggen, is de strijd al half gestreden.
Na de oproep vorige woensdag, begaf ik me dus openminded naar de kassa.
Klant in kwestie was maar deels Nederlandstalig. Ook hìer is geduld aangewezen. Soms zie je je gedwongen om een discussie te voeren in het Frans, waarbij het meer dan waarschijnlijk is dat je het "verliest" omdat het niet je moedertaal is. Maar goed... Olijf luisterde en ontcijferde.
Meneer toonde me een boormachine, nogal een duurtje ook.
Aanvankelijk dacht ik dat hij kwam klagen dat het ding niet werkte, maar merkte naderhand een beveiligingstag op die van onze winkel komt. Het ging om een boormachine uit ons magazijn...
"Vreemd" dacht ik, "hoe komt dat ding in zijn handen en wat wil hij van mij?"
Het duurde niet lang vooraleer duidelijk werd dat meneer het gereedschap had gevonden in een kast die wij bij hem thuis hadden geleverd.
Hij kwam het gewòòn terugbrengen. Méér was daar niet aan.
Zo'n gebeurtenissen zijn zò zeldzaam geworden, dat je't aanvankelijk met moeite kan geloven.
Méér nog... ik twijfelde eraan of ik hem wel goed had begrepen.
...
Vreemd, vind ik, als je tegenwoordig OPkijkt van zulke eerlijkheid.
Het ging om een oplaadbare boormachine, compleet met batterij eraan bevestigd.
Een GOEIE nog wel òòk, want we hadden enkele jaren geleden beslist dat die dingen het wel waard zijn, gezien het veelvuldige gebruik.
Meneer had nét zo goed met het gereedschap naar een DHZ-zaak kunnen trekken om een nieuwe oplader te bestellen om zo met een fractie van de som een prima ding in huis te halen.
Maar dat deed hij nièt.
Hij bracht het gewoon terug.
Sjiek!
Mijn dag was meteen helemaal goed.
"Duizendmaal dank" zou een overdreven statement zijn. Maar ik kwam toch in de buurt met m'n dankbetuigingen.
Onze magazijnmannen waren wel opgelucht maar hadden al enkele dagen met de vinger naar elkaar gewezen. Niemand had "het" gedaan.... blijkbaar. Alle ànderen wél.
Da's dan de keerzijde van de medaille...
Ach ja... het is des menschen :)
Dankjewel Ils, voor het geheugensteuntje :)
Deze week gebeurde iets waarvan ik dacht "Meid, dat moet op de blog" maar eens thuis was ik het voorval vergeten OF ik was zodanig met andere dingen begaan dat het niet meer tot bloggen kwam.
Hoedanook: het haalde m'n pagina niet.
Ils' blog herinnerde me er plots weer aan. Vriendelijkheid. Gedienstigheid. Wat ik zei dus: normaal decent gedrag.
Afgelopen woensdag kreeg ik van de kassadame te horen dat een klant "de baas" wou spreken.
Op dat ogenblik was ik de meest nabije baas, dus ik liet vallen wat viel en repte me naar de kassa.
Vroeger zou ik me op voorhand hebben opgewonden omdat "de baas" meestal tot in den treure moet komen herhalen dat wat het personeel zonet zei hélemaal correct was. We kunnen wél dit, we kunnen niét dat. Vaak eindeloze discussies die leidden tot een (licht) geërgerde baas en een ontevreden klant.
Nah ja... het wàs niet anders.
Hoe langer je in m'n beroep staat, hoe meer je probeert te leren uit eigen fouten. Zoals daar zijn: als je de klant reeds met een glimlach tegemoet treedt én daarbij hem/haar nog eens de tijd geeft om alles rustig (vaak in 't lang en in 't breed) uit te leggen, is de strijd al half gestreden.
Na de oproep vorige woensdag, begaf ik me dus openminded naar de kassa.
Klant in kwestie was maar deels Nederlandstalig. Ook hìer is geduld aangewezen. Soms zie je je gedwongen om een discussie te voeren in het Frans, waarbij het meer dan waarschijnlijk is dat je het "verliest" omdat het niet je moedertaal is. Maar goed... Olijf luisterde en ontcijferde.
Meneer toonde me een boormachine, nogal een duurtje ook.
Aanvankelijk dacht ik dat hij kwam klagen dat het ding niet werkte, maar merkte naderhand een beveiligingstag op die van onze winkel komt. Het ging om een boormachine uit ons magazijn...
"Vreemd" dacht ik, "hoe komt dat ding in zijn handen en wat wil hij van mij?"
Het duurde niet lang vooraleer duidelijk werd dat meneer het gereedschap had gevonden in een kast die wij bij hem thuis hadden geleverd.
Hij kwam het gewòòn terugbrengen. Méér was daar niet aan.
Zo'n gebeurtenissen zijn zò zeldzaam geworden, dat je't aanvankelijk met moeite kan geloven.
Méér nog... ik twijfelde eraan of ik hem wel goed had begrepen.
...
Vreemd, vind ik, als je tegenwoordig OPkijkt van zulke eerlijkheid.
Het ging om een oplaadbare boormachine, compleet met batterij eraan bevestigd.
Een GOEIE nog wel òòk, want we hadden enkele jaren geleden beslist dat die dingen het wel waard zijn, gezien het veelvuldige gebruik.
Meneer had nét zo goed met het gereedschap naar een DHZ-zaak kunnen trekken om een nieuwe oplader te bestellen om zo met een fractie van de som een prima ding in huis te halen.
Maar dat deed hij nièt.
Hij bracht het gewoon terug.
Sjiek!
Mijn dag was meteen helemaal goed.
"Duizendmaal dank" zou een overdreven statement zijn. Maar ik kwam toch in de buurt met m'n dankbetuigingen.
Onze magazijnmannen waren wel opgelucht maar hadden al enkele dagen met de vinger naar elkaar gewezen. Niemand had "het" gedaan.... blijkbaar. Alle ànderen wél.
Da's dan de keerzijde van de medaille...
Ach ja... het is des menschen :)
Dankjewel Ils, voor het geheugensteuntje :)
vrijdag 8 april 2011
Respect
Vrijdagavond, net na het werk.
De collega's - correctie... de werknemers - worden in de bloemetjes gezet voor de inspanningen de afgelopen maanden in aanloop naar de jaarlijkse Retrobeurs.
Een pintje en entwa te knabbelen krijgen ze van den baas.
Die baas, voor alle duidelijkheid, is niet Olijf, al wordt er af en toe naar mij verwezen als "één van de bazen".... vooral wanneer een lastige klant "het" persé hogerop wil zoeken. Dan komen ze dus onder andere bij Olijf terecht :)
Maar goed.
Een bedankje in de vorm van een gezellig na-werks samenzijn op een terrasje.
Olijf zou later zijn gearriveerd, maar door een in het water gevallen afspraak kom ik redelijk op tijd ter plaatse aan. De ambiance is al goed op gang en de meesten zitten nog maar een kwartje ver in hun blonde of bruine Grimbergen.
Naarmate de tijd vordert, druipt de ene na de andere af.
De grote baas (nogmaals: niet Olijf) vertrekt naar goede gewoonte als eerste. Persoonlijk vind ik dat geen geweldige zet, maar de man moet een trein halen en later dan halfacht thuis is blijkbaar geen optie..... tja....
Sommigen hebben zich niet voorzien op de snelle afkoeling, anderen hebben bloedjes van kindjes die thuis op het avondeten zitten te wachten. Begrip.
Een kleine kern blijft achter.
En Olijf ontdekt.
De sociale sector noemt men mijn werkplaats. Daar is nix mis mee (al hebben sommigen in m'n verleden het nodig gevonden om daar hun neus voor op te trekken... de sukkels).
Ik zit graag in de sociale sector. Het is mijn plaats. DE plaats waar Olijf iets kan betekenen, hoe dom het soms ook mag lijken.
Vandaag heb ik kans om tussen pot en pint "mijn" mensen een beetje beter te leren kennen.
OK, ja... van enkelen weet ik vrij goed wat er zich in hun leven afspeelt. Van anderen vang ik flarden op. Ik ga ervan uit... als ze het kwijt willen, mogen en zullen ze het wel komen vertellen, al was het maar omdat Olijf (of collega's) ergens een handje kunnen toesteken.
Aan O, een Tsjetsjeense (hoe schrijf je dat in godsnaam???) vraag ik hoe lang ze in Beligië woont, hoe ze hier is terecht gekomen en hoe ze de confrontatie met onze taal vond.
Haar verhaal is ontroerend. Ongelooflijk. Schrijnend. En sterk.
Wat ik van deze vrouw hoor, maakt dat ik me dom, nietig en onnozel voel.
Voor haar heb ik nix dan respect.
M ken ik beter. Van haar weet ik wat ze heeft meegemaakt, in de meeste gevallen ook waaróm en hoe ze zichzelf, sinds ik haar ken, al voor de derde keer uit de goot samenschraapt om gewoon vanheir te beginnen.
Respect. Olijf zou onder M's omstandigheden waarschijnlijk al finaal ten onder zijn gegaan.
K, een jong meisje dat helaas maar jaartje bij ons heeft gewerkt en heel binnenkort weg moet, is een enorm levendige jonge vrouw, moeder van twee. Van haar verneem ik dat ze haar hele jeugd van de ene instelling in de andere werd geplaatst... wanneer ze niet bij haar drinkende en immer verhuizende moeder was. Nooit heeft ze meer dan 1 jaar op dezelfde plaats gewoond, zegt ze.
Nu ze zelf moeder is (and get this....haar nog steeds drinkende ma "begrijpt" nog altijd niet dat dochterlief haar eigen kids niet "gewoon effe" dropt om met haar uit drinken te gaan.....) onderhoudt ze niet alleen haar kroost maar ook een (werkloze) ziekelijke vriend die op de koop toe nog het lef heeft stikjaloers te zijn.. maar verlaten kan ze hem niet omdat ze niet wil doen wat haar moeder destijds deed.
Ze weet dat haar privéleven niet ideaal is, maar ze maakt er het beste van.
En haar beste is in mijn ogen en van op mijn afstand meer dan goed genoeg, gezien de omstandigheden.
Ik heb respect voor haar. En ben ervan overtuigd dat K het zal halen.
Olijf kent, door de job, een boel mensen die het niet gemakkelijk hebben gehad ... en dan druk ik me héééééél zacht uit.
Soms ben ik beschaamd dat ik het lef heb om te denken dat ik kan helpen. Ik heb goeie ouders gehad, een stabiele thuis en een comfortabel leven. Vader dronk niet en moeder at niet. Er werd niet verhuisd, er werd niet geslagen. Zussen en Olijf werden aangemoedigd om te studeren en een eigen gedacht te hebben. We mochten ons ontwikkelen, zeg maar.
Dat LIJKT zo evident, maar dat is het niet.
Een avondje met "mijn" mensen wrijft me daar nog maar eens met de neus in.
Hoe denk ik, met mijn gemakkelijk leventje, te kunnen helpen bij de aanblik van zoveel miserie?
Geen idee, maar blijkbaar doe ik het... zegt men.
Als "men" het zegt, ga ik ervan uit dat ik het doe...
De andere kant van de medaille.
Er ZIJN ook mensen die alles hebben meegekregen en met hun alles helemaal niets doen.
Straffer nog.... ze lijken erop te staan om zich zo marginaal mogelijk te profileren.
Dat is op z'n minst zonde,
eigenlijk schandelijk
en geen greintje respect waardig.
Ik weet in wiens handen ik m'n leven zou leggen, mocht het ooit nodig zijn.
De collega's - correctie... de werknemers - worden in de bloemetjes gezet voor de inspanningen de afgelopen maanden in aanloop naar de jaarlijkse Retrobeurs.
Een pintje en entwa te knabbelen krijgen ze van den baas.
Die baas, voor alle duidelijkheid, is niet Olijf, al wordt er af en toe naar mij verwezen als "één van de bazen".... vooral wanneer een lastige klant "het" persé hogerop wil zoeken. Dan komen ze dus onder andere bij Olijf terecht :)
Maar goed.
Een bedankje in de vorm van een gezellig na-werks samenzijn op een terrasje.
Olijf zou later zijn gearriveerd, maar door een in het water gevallen afspraak kom ik redelijk op tijd ter plaatse aan. De ambiance is al goed op gang en de meesten zitten nog maar een kwartje ver in hun blonde of bruine Grimbergen.
Naarmate de tijd vordert, druipt de ene na de andere af.
De grote baas (nogmaals: niet Olijf) vertrekt naar goede gewoonte als eerste. Persoonlijk vind ik dat geen geweldige zet, maar de man moet een trein halen en later dan halfacht thuis is blijkbaar geen optie..... tja....
Sommigen hebben zich niet voorzien op de snelle afkoeling, anderen hebben bloedjes van kindjes die thuis op het avondeten zitten te wachten. Begrip.
Een kleine kern blijft achter.
En Olijf ontdekt.
De sociale sector noemt men mijn werkplaats. Daar is nix mis mee (al hebben sommigen in m'n verleden het nodig gevonden om daar hun neus voor op te trekken... de sukkels).
Ik zit graag in de sociale sector. Het is mijn plaats. DE plaats waar Olijf iets kan betekenen, hoe dom het soms ook mag lijken.
Vandaag heb ik kans om tussen pot en pint "mijn" mensen een beetje beter te leren kennen.
OK, ja... van enkelen weet ik vrij goed wat er zich in hun leven afspeelt. Van anderen vang ik flarden op. Ik ga ervan uit... als ze het kwijt willen, mogen en zullen ze het wel komen vertellen, al was het maar omdat Olijf (of collega's) ergens een handje kunnen toesteken.
Aan O, een Tsjetsjeense (hoe schrijf je dat in godsnaam???) vraag ik hoe lang ze in Beligië woont, hoe ze hier is terecht gekomen en hoe ze de confrontatie met onze taal vond.
Haar verhaal is ontroerend. Ongelooflijk. Schrijnend. En sterk.
Wat ik van deze vrouw hoor, maakt dat ik me dom, nietig en onnozel voel.
Voor haar heb ik nix dan respect.
M ken ik beter. Van haar weet ik wat ze heeft meegemaakt, in de meeste gevallen ook waaróm en hoe ze zichzelf, sinds ik haar ken, al voor de derde keer uit de goot samenschraapt om gewoon vanheir te beginnen.
Respect. Olijf zou onder M's omstandigheden waarschijnlijk al finaal ten onder zijn gegaan.
K, een jong meisje dat helaas maar jaartje bij ons heeft gewerkt en heel binnenkort weg moet, is een enorm levendige jonge vrouw, moeder van twee. Van haar verneem ik dat ze haar hele jeugd van de ene instelling in de andere werd geplaatst... wanneer ze niet bij haar drinkende en immer verhuizende moeder was. Nooit heeft ze meer dan 1 jaar op dezelfde plaats gewoond, zegt ze.
Nu ze zelf moeder is (and get this....haar nog steeds drinkende ma "begrijpt" nog altijd niet dat dochterlief haar eigen kids niet "gewoon effe" dropt om met haar uit drinken te gaan.....) onderhoudt ze niet alleen haar kroost maar ook een (werkloze) ziekelijke vriend die op de koop toe nog het lef heeft stikjaloers te zijn.. maar verlaten kan ze hem niet omdat ze niet wil doen wat haar moeder destijds deed.
Ze weet dat haar privéleven niet ideaal is, maar ze maakt er het beste van.
En haar beste is in mijn ogen en van op mijn afstand meer dan goed genoeg, gezien de omstandigheden.
Ik heb respect voor haar. En ben ervan overtuigd dat K het zal halen.
Olijf kent, door de job, een boel mensen die het niet gemakkelijk hebben gehad ... en dan druk ik me héééééél zacht uit.
Soms ben ik beschaamd dat ik het lef heb om te denken dat ik kan helpen. Ik heb goeie ouders gehad, een stabiele thuis en een comfortabel leven. Vader dronk niet en moeder at niet. Er werd niet verhuisd, er werd niet geslagen. Zussen en Olijf werden aangemoedigd om te studeren en een eigen gedacht te hebben. We mochten ons ontwikkelen, zeg maar.
Dat LIJKT zo evident, maar dat is het niet.
Een avondje met "mijn" mensen wrijft me daar nog maar eens met de neus in.
Hoe denk ik, met mijn gemakkelijk leventje, te kunnen helpen bij de aanblik van zoveel miserie?
Geen idee, maar blijkbaar doe ik het... zegt men.
Als "men" het zegt, ga ik ervan uit dat ik het doe...
De andere kant van de medaille.
Er ZIJN ook mensen die alles hebben meegekregen en met hun alles helemaal niets doen.
Straffer nog.... ze lijken erop te staan om zich zo marginaal mogelijk te profileren.
Dat is op z'n minst zonde,
eigenlijk schandelijk
en geen greintje respect waardig.
Ik weet in wiens handen ik m'n leven zou leggen, mocht het ooit nodig zijn.
donderdag 10 maart 2011
eerste zus eerste zo
Met de aanstormende lente... na jaaaa... "aanstormende"... vallen eerste dingetjes me telkens weer op.
Vreemd, vind ik, hoe de winter dat minder met me doet.
Naar de herfst toe - juist is juist - speur ik sowieso naar eerste bladjes op de grond, maar het vult me zelden met blijheid.
De lente daarentegen... :)
Enkele eersten gaf ik eerder al mee.
Eerste terrasje. Eerste strandje.
Deze week kwamen daar nog enkele bij.
Maandag worstelde ik met een vraag.
Bon goed, ik worstelde met meer dan eentje. Maar die van m'n aanlijnheid teisterde me het meeste.
Hier stond ik, op 10 dagen van m'n 45ste en wat had ik de afgelopen jaren gedaan? Online zijn. Bijna continu tijdens m'n wakkere uren.
Thuis komen en msn aanzetten. Koken en msn checken. Eten en intussen chatten. Vaak tot een kot in de nacht.
Chatten, wachten en me af en toe danig ergeren.
Plots had ik het even gehad.
Ik vroeg me af... en nam meteen de proef op de som... zou ik het volle 10 dagen kunnen uithouden zonder m'n ouwe getrouwe aan-lijn met de virtuele buitenwereld? Zou ik er wat van bakken om zo plotsklaps en voor geen enkele goede reden m'n ém-és-énnetje niet aan te zetten.... terwijl ik het binnen handbereik had?
M'n ouwe chatvriend(innet)jes weten intussen méér dan goed genoeg dat de laptop zelfs meegaat op vakantie... ingeval ik daar een lijntje zou kunnen meepikken.
Voor het eerst in jaren.... ging msn àf. Zomaar. Omdat ik dat wou. En omdat ik dat kàn.
Het is inmiddels donderdag en Olijf is vast van plan om het tot minstens volgende donderdag uit te houden.
Daarna zien we wel. Back to my old ways of een meer gemodereerd msn-gebruik.
Volgende week is volgende week en vandaag is vandaag.
..... Toegegeven - ik stà op totale eerlijkheid - Facebook gaat af en toe nog eens open om een onnozele statement te plaatsen. M'n blog, zoals u ziet, wordt ook aangevuld EN ik blijf enkele blogs van anderen volgen. Een volledige cold turkey lukt me niet (of beter... WIL ik zelfs niet), maar gelooft u me vrij: msn-loos door de avonden komen is voor Olijf al heel wat... en ik ben daar fier op, u mag dat gerust weten :)
Dinsdag: Eerste drankje in de tuin (weliswaar van het werk, maar gras + buiten + plastic stoeltjes worden voor Olijf al snel een tuin). Toegegeven: hadden we een terrasje in de zon gevonden, dan hadden we er gewoon ons tweede terrasje van het jaar van gemaakt. Maar er wàs nix open, toch niet buiten en zeker niet in de zon.
Dus spoedden we ons een supermarkt binnen, grabbelden wat hapjes bij elkaar en we wisten nog verdomde goed dat de nieuwe collega ons vorige week een flesje rood en wit had meegebracht.
Wit stond niet koel, dus het werd noodzakelijkerwijs rood.
Het smaakte.
Helemaal.
Het glaasje wijn, de kaas, de zongedroogde tomaatjes, de babbel en het gezelschap.
Woensdag, op weg naar het werk: Olijf houdt halt aan de verkeerslichten. Dat móet... want ze staan op rood.
Ik sta dus te wachten op m'n groen, net zoals ik daar al honderden keren had gestaan de afgelopen 5 jaar.
Vóór me het Brillenhuis.
Pas afgelopen woensdag, geen dàg eerder dan dat, viel me iets op.
De letters gaan van dik naar dun.
Vijf volle jaren heeft het geduurd vooraleer ik dat zag.
Je houdt het niet voor mógelijk... hoe onopmerkzaam kan een mens zijn???
:)
Vreemd, vind ik, hoe de winter dat minder met me doet.
Naar de herfst toe - juist is juist - speur ik sowieso naar eerste bladjes op de grond, maar het vult me zelden met blijheid.
De lente daarentegen... :)
Enkele eersten gaf ik eerder al mee.
Eerste terrasje. Eerste strandje.
Deze week kwamen daar nog enkele bij.
Maandag worstelde ik met een vraag.
Bon goed, ik worstelde met meer dan eentje. Maar die van m'n aanlijnheid teisterde me het meeste.
Hier stond ik, op 10 dagen van m'n 45ste en wat had ik de afgelopen jaren gedaan? Online zijn. Bijna continu tijdens m'n wakkere uren.
Thuis komen en msn aanzetten. Koken en msn checken. Eten en intussen chatten. Vaak tot een kot in de nacht.
Chatten, wachten en me af en toe danig ergeren.
Plots had ik het even gehad.
Ik vroeg me af... en nam meteen de proef op de som... zou ik het volle 10 dagen kunnen uithouden zonder m'n ouwe getrouwe aan-lijn met de virtuele buitenwereld? Zou ik er wat van bakken om zo plotsklaps en voor geen enkele goede reden m'n ém-és-énnetje niet aan te zetten.... terwijl ik het binnen handbereik had?
M'n ouwe chatvriend(innet)jes weten intussen méér dan goed genoeg dat de laptop zelfs meegaat op vakantie... ingeval ik daar een lijntje zou kunnen meepikken.
Voor het eerst in jaren.... ging msn àf. Zomaar. Omdat ik dat wou. En omdat ik dat kàn.
Het is inmiddels donderdag en Olijf is vast van plan om het tot minstens volgende donderdag uit te houden.
Daarna zien we wel. Back to my old ways of een meer gemodereerd msn-gebruik.
Volgende week is volgende week en vandaag is vandaag.
..... Toegegeven - ik stà op totale eerlijkheid - Facebook gaat af en toe nog eens open om een onnozele statement te plaatsen. M'n blog, zoals u ziet, wordt ook aangevuld EN ik blijf enkele blogs van anderen volgen. Een volledige cold turkey lukt me niet (of beter... WIL ik zelfs niet), maar gelooft u me vrij: msn-loos door de avonden komen is voor Olijf al heel wat... en ik ben daar fier op, u mag dat gerust weten :)
Dinsdag: Eerste drankje in de tuin (weliswaar van het werk, maar gras + buiten + plastic stoeltjes worden voor Olijf al snel een tuin). Toegegeven: hadden we een terrasje in de zon gevonden, dan hadden we er gewoon ons tweede terrasje van het jaar van gemaakt. Maar er wàs nix open, toch niet buiten en zeker niet in de zon.
Dus spoedden we ons een supermarkt binnen, grabbelden wat hapjes bij elkaar en we wisten nog verdomde goed dat de nieuwe collega ons vorige week een flesje rood en wit had meegebracht.
Wit stond niet koel, dus het werd noodzakelijkerwijs rood.
Het smaakte.
Helemaal.
Het glaasje wijn, de kaas, de zongedroogde tomaatjes, de babbel en het gezelschap.
 |
| akkoord.... er bestààn mooier tuinen :) |
Woensdag, op weg naar het werk: Olijf houdt halt aan de verkeerslichten. Dat móet... want ze staan op rood.
Ik sta dus te wachten op m'n groen, net zoals ik daar al honderden keren had gestaan de afgelopen 5 jaar.
Vóór me het Brillenhuis.
Pas afgelopen woensdag, geen dàg eerder dan dat, viel me iets op.
De letters gaan van dik naar dun.
Vijf volle jaren heeft het geduurd vooraleer ik dat zag.
Je houdt het niet voor mógelijk... hoe onopmerkzaam kan een mens zijn???
:)
Diezelfde woensdag noteer ik nóg twee eersten.
Tijdens m'n middagpauze - helaas, de lucht was grijs - zie ik het eerste waasje groen rond de wilgentakjes bij onze achterbuur. Wilgen hebben de gewoonte om er als eersten bij te zijn.
Dat groen moet er enkele dagen eerder óók al hebben geschitterd. Alleen... ik zag het niet.
Schuchter lentelichtgroen, dat zweempje, dat waasje.... ik vind het fragiel mooi.
En 's avonds? Bij het afsluiten van de zaak, letterlijk minuten nadat het had opgehouden te regenen, ROOK ik 'em. De lente. Amper één week had de aarde tijd gehad om wat uit te drogen en op te warmen. Eén week geen drupje.
Het hemelnat van woensdag had een andere geur dan die van afgelopen winter. Opgewarmd stof dat terug nat wordt gemaakt heeft iets helemaal ànders.
Dat ruikt naar Lente.
Beter dan dit kan ik het niet uitleggen.
Olijf kijkt uit naar nog méér eersten.
En daarna naar herhalingen. Want van de Lente kan ik nooit genoeg krijgen :)
maandag 7 maart 2011
D-day
Maandag Klusdag.
Zometeen gaat Olijf een dagje werken bij zus.
Spijtig dat er weinig tijd zal zijn om van het zonnetje te genieten, maar we moeten erdoor.
Vandaag bereid ik me voor op een belangrijke beslissing. Eén en ander zal afhangen van de omstandigheden maar in m'n hoofd zijn de opties gekend.
Het doorhakken van de knoop maakt me niet vrolijk, maar een mens moet keuzes maken en Olijf heeft haar keuze al veel te lang uitgesteld.
Het is een kwestie van achteruit gaan, stilstaan of vooruit kijken.
Vooruit is de enige goeie weg, altijd.
Morgenvroeg zal ik opstaan met een klaar hoofd, sowieso.
En méér zeg ik er nu niet over, behalve
(ergens gelezen)
Love never hurts, only the lack or loss of it.
daarmee moet u het vandaag maar doen :)
Zometeen gaat Olijf een dagje werken bij zus.
Spijtig dat er weinig tijd zal zijn om van het zonnetje te genieten, maar we moeten erdoor.
Vandaag bereid ik me voor op een belangrijke beslissing. Eén en ander zal afhangen van de omstandigheden maar in m'n hoofd zijn de opties gekend.
Het doorhakken van de knoop maakt me niet vrolijk, maar een mens moet keuzes maken en Olijf heeft haar keuze al veel te lang uitgesteld.
Het is een kwestie van achteruit gaan, stilstaan of vooruit kijken.
Vooruit is de enige goeie weg, altijd.
Morgenvroeg zal ik opstaan met een klaar hoofd, sowieso.
En méér zeg ik er nu niet over, behalve
(ergens gelezen)
Love never hurts, only the lack or loss of it.
daarmee moet u het vandaag maar doen :)
dinsdag 28 september 2010
donderdag 9 september 2010
Nog wat Metro-nieuws
De middagpauze voltrok zich met een Metro in de hand, een kop koffie naast me en een stoeltje in de waterzon. (Olijf óp het stoeltje, uiteraard :))
Bladeren, snuisteren.
Fait-divers: Lindsay Lohan.
Behalve het feit dat de naam me niet onbekend in de oren klinkt, wist ik met moeite van welk geslacht Lindsay hoorde te zijn.... Tegenwoordie wéét je het niet meteen aan de naam...
Een vrouw, zo bleek uit de foto, en nog een schoontje ook.
Lindsay Lohan, bekend personage op één of andere scène, heeft zich schuldig gemaakt aan misbruik van diverse middelen.... en diende daarvoor enkele dagen/weken/maanden (who cares?) te brommen.
Bon. Dat ze dan maar bromt, denk ik.
Dat op zich is (zucht, alwéér) wat mij betreft non-nieuws.
Tot ik het volgende lees.
Verschillende persagentschappen/TV-stations hebben zich gestort in een schandelijke opbod-race om Lindsay's verhaal te mogen coveren.
De jonge deerne schijnt zich nu te beraden over een aanbod ter waarde van een slordig miljoen dollar om haar "inside story" te vertellen.
ZUCHT!
Olijf wordt een oude zeur...
Als ik het goed begrijp.....
En dan nog es ? voor het schrijven van de mémoires of een column?
Ergo, beste addicts.
Zorg dat u eerst een BA wordt.
Verslaaf u pas daarna, pieker niet over uw toekomstig strafblad maar tel uit hoeveel het u kan opbrengen.
Sit back and smile...
Niet dan?
Bladeren, snuisteren.
Fait-divers: Lindsay Lohan.
Behalve het feit dat de naam me niet onbekend in de oren klinkt, wist ik met moeite van welk geslacht Lindsay hoorde te zijn.... Tegenwoordie wéét je het niet meteen aan de naam...
Een vrouw, zo bleek uit de foto, en nog een schoontje ook.
Lindsay Lohan, bekend personage op één of andere scène, heeft zich schuldig gemaakt aan misbruik van diverse middelen.... en diende daarvoor enkele dagen/weken/maanden (who cares?) te brommen.
Bon. Dat ze dan maar bromt, denk ik.
Dat op zich is (zucht, alwéér) wat mij betreft non-nieuws.
Tot ik het volgende lees.
Verschillende persagentschappen/TV-stations hebben zich gestort in een schandelijke opbod-race om Lindsay's verhaal te mogen coveren.
De jonge deerne schijnt zich nu te beraden over een aanbod ter waarde van een slordig miljoen dollar om haar "inside story" te vertellen.
ZUCHT!
Olijf wordt een oude zeur...
Als ik het goed begrijp.....
- gelden voor the Absolutely Fabulous wél dezelfde wetten als voor gewone stervelingen.... goed zo....
- zit het enige verschil tussen een inside story van een normale ex-drugverslaafde en die van een celebrity met dezelfde verslaving hem in de vergoeding.
- Sterk.... sterk..... zij die het ongetwijfeld financieel minder nodig hebben, worden na uitzitten van de straf, stinkend rijk voor hun verhaal (waar of niet waar.... aan ons kijkers om het te beoordelen).
En dan nog es ? voor het schrijven van de mémoires of een column?
Ergo, beste addicts.
Zorg dat u eerst een BA wordt.
Verslaaf u pas daarna, pieker niet over uw toekomstig strafblad maar tel uit hoeveel het u kan opbrengen.
Sit back and smile...
Niet dan?
zaterdag 19 juni 2010
Well slap me ass and call me Sally!
Het kan verkeren.
HET, niet Olijf :)
Laat me nu eerder vandaag onnozele trouwkleedfoto's op de blog gooien.
Laat me nu voor één van de weinige keren aan het ontvangstloket staan om iets ... wel ja... te ontvangen dus.
En laat me nu ook de zak MIX doorsnuisteren om te zien wat ik moet noteren (Kringwinkeltaal.... dit wordt te technisch).
Laat het toeval nu zijn dat er alwéér een hoepel te voorschijn komt.
Mét jurk
Mét strass, kroontje en de hele santeboetiek.
En laat dat nu alwéér mijn maat zijn (misschien heb ik een veelvoorkomende maatje... zover had ik nog niet gedacht).
Wat doe je dan tijdens je kwartiertje pauze?
Erin kruipen natuurlijk :-D
En alweer foto's nemen.
Het universum wil me iets vertellen, dit kan niet anders.
Misschien gewoon "kind, trek die kleren nù aan want anders ga je nooit een trouwjurk van dichtbij zien"... de kans is reëel.
Ik maal er even niet om. 'k Lach mezelf een breuk... en de medewerkers ook hoor.
(Dank u zonneke, omdat je er even wou doorkomen op deze herfstachtige dag )
(Dank u zonneke, omdat je er even wou doorkomen op deze herfstachtige dag )
Persoonlijk.... persóónlijk... vind ik de zilver baskets bééldig staan bij het strasswerk!
:):):):):):):):)
Wishful thinking?
Er zijn zo van die dagen...
dat je de duvel in hebt :)
Gisterochtend wist ik het nog niet toen ik de auto parkeerde aan de werkplaats. Vijf minuten later was het van dat :)
"Goeie morgen, goeie morgen, goeie morgen" (7 medewerkers, 7 keer ochtendwensen).... "Hee, wa's da?"
Achter de kassa hing een jurk. Een trouwjurk.
Niet zomaar eentje, twas een exemplaar met heuse hoepelrok, onderrok, voile, bloemetjes en kraaltjes.The works zeg maar.
Op het eerste zicht leek het zelfs Olijf's maat...
Effect? Deugnieterij!
De jurk riep "pas mij, pas mij!"
En omdat het niet de eerste keer is dat Olijf zich in één of andere (al dan niet bizarre) outfit hijst.... verdween de jurk samen met mij het pashok in (niet gemakkelijk met die enorme hoepel!)
Ewel....
het is niet zo m'n ding, meisjesachtig doen. Franjes en tierlantijntjes.
maar ik MOET toegeven.... deze keer deed ik wat zovèèl vrouwen doen wanneer ze geconfronteerd worden met hoepels, bloemetjes, kraaltjes en voile.... ik veranderde in een complete domoor, met gezichtsbrede glimlach van oor tot oor :)
Er werden zelfs foto's genomen. Voor het nageslacht of voor wie gewoon wil meelachen met Olijf.
Ooit echt wakker gelegen van een grote, sjieke trouw? Nope
Willen huwen omdat je dan lekker in de belangstelling staat? Ook niet (hoewel de aandacht gisteren best wel deugd deed)
Het huwelijk als (kerkelijk) instituut omdat je dan voor alles en iedereen formeel uitspreekt wat eigenlijk een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn? Absoluut niet! (zie definitie van vanzelfsprekendheid)
Een papiertje dan, waarop staat dat jij de helft krijgt van je partner's bezittingen, mocht hij het ooit in z'n krullen krijgen om je roemloos te dumpen? I think not.
Ergens, ooit op deze blog, schreef ik iets over een simpele buitendeurbedoening, Italian of French style.
Een gezellige eettafel waarbij je vrienden en familie samen met jou vieren dat je gelukkig bent omdat er iemand in je leven staat die jij de moeite waard vindt (en in het beste geval vice versa).
Daar blijf ik bij. Meer moet dat niet zijn.Aan die informele tafel past geen jurk als het ding dat ik gisteren aan had.
Het neemt niet weg dat ik me even heel vrolijk voelde in die prinsesjesjurk.
Een vrouw blijft een vrouw.
Zo ook Olijf
:)
Aan de oppervlakte geconformeerd. Eronder..... :)
woensdag 2 juni 2010
Zeedijk
Gekke dag vandaag.
Hij begint met een berichtje op FB van N.
"Een fijne feestdag vandaag!"Ik kan niet volgen.
Weet alleen dat ik vandaag niet in feeststemming ben. Niet down in the dumps maar ook niet bepaald lacherig.
Wat moet ik vieren? Twee jaar "verlost"?
Niet echt... het hàd anders mogen zijn.
Blijkt dat het nationale feestdag zou zijn in Italië... weet IK veel :)
Lief van N dat ze aan me denkt.
Ik moet maar niet zo stom diep nadenken.
Verder: het werk staat in het teken van een nieuw te openen winkel. Alles moet plots in een stroomversnelling.
Nadenken over inrichting, kleurtjes, stofjes, meubelen.Offertes vragen links en rechts, mailen, bellen, lopen, rennen.
Tussendoor dagelijkse kleinigheden onder handen nemen.
Het gaat, het houdt me bezig.
In de namiddag ga ik op zoek naar toegelaten kleuren. We hangen vast aan een kleurenschema en Olijf rust niet vooraleer ze de correcte kleur gevonden heeft. En die vindt ze ook...
Op weg naar de kassa passeer ik testers. U kent ze wel, tubetjes kleuren om te voorkomen dat je met liters en liters verf thuiskomt.... die nergens op lijkt.M'n oog valt meteen op twee kleuren. Gewoon omdat ik ze graag zie.
De namen staan me ook aan.
Het zijn meesters hoor, die verffirma's. Kiezen inspirerende namen. Ze weten wel dat de juiste naam al de helft van de verkooppitch is.
Olijf haalt het fotoapparasie boven.
U mag met me lachen.
Ooit zàl ik aan zee wonen.
No doubt about it.
dinsdag 1 juni 2010
Zebra Durf
hihihihihihi...
Olijf heeft het gedurfd.
Het was dinsdag.
Ik moest weer langs de schooltjes rijden.
Het fotoapparasie lag naast me.
Ik probeerde.Ik durfde.
en voorwaar.... het lukte een beetje.
Met kloppend hartje, dat wel... stel dat de agent met het mooie kontje zou kijken!...
Hij keek, maar niet genoeg richting Olijf dus met een snelle klik stond ie erop.
Eerlijk is eerlijk: ook gezette man met hesje viel dezelfde eer te beurt.
En spijtig.... omdat ik me blijf voorhouden dat niemand ongevraagd herkenbaar mag zijn, ziet u niet de eeuwige glimlach op het agentengezicht....
Maar het "belangrijkste" staat erop. en da's wat telt :)
Aanschouw die trots. Aanschouw le derrière... :)
Geef me eens ongelijk :):):)
zaterdag 29 mei 2010
iedere dag nemen zoals hij komt
Gisteravond: etentje met de collega's.
Het was een dankuutje, wegens gehaalde omzetrecords de laatste weken.
Een week geleden hadden we het al gevierd op de ene werkplek. Deze week was de andere plek aan de beurt.
Olijf - enige werkneemster die beide plaatsen aandoet - viel in de prijzen: tweemaal gezellig doen met de collega's.Vrijdagwerkplek is een kleinere groep. Toevallig de laatste maanden ook een erg goede groep, een hechte zelfs. Dat maakt het fijn, ontspannen en een goede kans om collega's en werknemers eens in een ander licht te zien, niet alledaagse gesprekken mee aan te knopen.
Het lukt me op de andere werkplek net iets minder goed. De samenhang is daar .... tja.... "anders".
Niet zo gisteren dus.
Een verse hap, een drankje (of meer dan...) en veel interessant gepraat.
We hadden het over religie, de zin en onzin daarvan (en alle onenigheden daarover), gelukkig zijn, waar geluk te vinden, of dat belangrijk is enzoverder.
Best wel "diep"...
Uiteraard, hoe meer pintjes de revue passeerden, hoe dieper de gesprekken :)
Olijf stopt altijd tijdig met de alcohol, grijze muis die ze is...
Verstandige muis zou een ander woord zijn, vermits één van de collega's plots en onaangekondigd verdween.
"Ziek" dachten we, maar hij keerde niet terug. Was meteen maar huiswaarts gereden.... tja :)
Heb gisteren duchtig genoten van de echtheid van mensen.
Stel me daar in achteruitzicht soms nog vragen over... over echtheid van mensen uit m'n verleden. Een residuutje dat er nog uit moet.
maar gisteren was zalig.
Nix geen opgefokt gedoe, gepaste kledij, hoe zie ik er uit voor de buitenwereld, m'as-tu-vu?
Gewoon, Echt, Simpel, Zalig.
en de cola is van?........ :)
Hoe een olijf aan de lach krijgen? Juist ja :)
Zebra Hulp
Elke dinsdag en vrijdag rij ik het lange traject naar m'n werk.
Langs berg en dal is teveel gezegd, maar door diverse gemeentecentra... dàt wel.
Op het spitsuur betekent dat meteen langs de scholen en de daarmee gepaard gaande 30km-zones, oversteekplaatsen, ongemakkelijk parkerende auto's, fluo-hesjes (waar komt dat woord Hesje trouwens in godsnaam vandaan? Whatever happened to Vestje?), verkeerslichten die om de 10 seconden terug op rood springen en hier en daar een oversteekhulp.
In de ene gemeente is de oversteekhulp een vrij gezette man (zeg maar érg gezet :)) die er negen keren op de tien erg onuitgeslapen en zelfs ongewassen uitziet. Hij draagt z'n eigen hesje - maat XXXL - heeft een flashy pannekoek-ding om mee te zwaaien én verkeerslichten die hij naar believen kan bedienen.
Laat ons stellen: alle mogelijke hulpmiddelen staan ter zijner beschikking en hij maakt er gretig gebruik van.
Geen zwakke weggebruiker in z'n buurt die langer dan een halve seconde moet wachten om van de ene kant van de straat naar de andere te geraken.
Prima, mooi zo. Heil aan de zwakke weggebruiker. Zeker die van het jonge soort.
(oh,... dat méén ik dus hoor.... no sarcasm here!)
Een gemeentetje verderop krijgen de automobilisten van 't zelfde laken een broek, zij het in veel aangenamer vorm.
Daar staat een politiemannetje. Hij heeft géén verkeerslichten, géén hesje en geen pannekoek-stopteken-ding.
Hij doet het gewoon met z'n armen. Staat met ware doodsverachting in het midden van de straat, mooi óp de witte lijn en draait zich af en toe eens om. Dwars op het verkeer of mooi met het verkeer mee... u kent dat wel.
Het mooie aan deze politieheer is dat hij zomer en winter met een tevreden glimlach z'n jobje doet. Hij schept er een zekere trots in om het goed te doen, je ziet dat zó. Het straalt er werkelijk vanaf.
En omdàt hij dat zo trots doet, rijen de auto's heel gedwee waar hij dat wil.
Wat óók helpt - en alle dames, mama of niet, zullen het met me eens zijn - is dat agent in kwestie een érg... érg.... érg... mooi kontje heeft.
!!!!!!! Weest u niet verbaasd. :)
Olijf ziet zo'n dingen nog wel.
Vooral wanneer ze het lichaamsdeel in kwestie rakelings passeert
op ooghoogte,
op het spitsuur,
iedere dinsdag
en iedere vrijdag.
Het mag er zijn, het is mooi verpakt en
het regelt het verkeer goed.
Of daar ooit een foto van komt? Geen idee. Vermoedelijk niet.
Stel dat de agent me ziet fotograferen tijdens het rijden.... dat zou niet in orde komen.
... of misschien juist wel? :):):):)
Om te eindigen met een educatieve noot:
Oversteekhulp kwam eerst bij me op. Blijkt dat ook gekend te zijn als zebrahulp en klaar-over. Dat laatste wist ik. Zebrahulp was me nieuw.
Langs berg en dal is teveel gezegd, maar door diverse gemeentecentra... dàt wel.
Op het spitsuur betekent dat meteen langs de scholen en de daarmee gepaard gaande 30km-zones, oversteekplaatsen, ongemakkelijk parkerende auto's, fluo-hesjes (waar komt dat woord Hesje trouwens in godsnaam vandaan? Whatever happened to Vestje?), verkeerslichten die om de 10 seconden terug op rood springen en hier en daar een oversteekhulp.
In de ene gemeente is de oversteekhulp een vrij gezette man (zeg maar érg gezet :)) die er negen keren op de tien erg onuitgeslapen en zelfs ongewassen uitziet. Hij draagt z'n eigen hesje - maat XXXL - heeft een flashy pannekoek-ding om mee te zwaaien én verkeerslichten die hij naar believen kan bedienen.
Laat ons stellen: alle mogelijke hulpmiddelen staan ter zijner beschikking en hij maakt er gretig gebruik van.
Geen zwakke weggebruiker in z'n buurt die langer dan een halve seconde moet wachten om van de ene kant van de straat naar de andere te geraken.
Prima, mooi zo. Heil aan de zwakke weggebruiker. Zeker die van het jonge soort.
(oh,... dat méén ik dus hoor.... no sarcasm here!)
Een gemeentetje verderop krijgen de automobilisten van 't zelfde laken een broek, zij het in veel aangenamer vorm.
Daar staat een politiemannetje. Hij heeft géén verkeerslichten, géén hesje en geen pannekoek-stopteken-ding.
Hij doet het gewoon met z'n armen. Staat met ware doodsverachting in het midden van de straat, mooi óp de witte lijn en draait zich af en toe eens om. Dwars op het verkeer of mooi met het verkeer mee... u kent dat wel.
Het mooie aan deze politieheer is dat hij zomer en winter met een tevreden glimlach z'n jobje doet. Hij schept er een zekere trots in om het goed te doen, je ziet dat zó. Het straalt er werkelijk vanaf.
En omdàt hij dat zo trots doet, rijen de auto's heel gedwee waar hij dat wil.
Wat óók helpt - en alle dames, mama of niet, zullen het met me eens zijn - is dat agent in kwestie een érg... érg.... érg... mooi kontje heeft.
!!!!!!! Weest u niet verbaasd. :)
Olijf ziet zo'n dingen nog wel.
Vooral wanneer ze het lichaamsdeel in kwestie rakelings passeert
op ooghoogte,
op het spitsuur,
iedere dinsdag
en iedere vrijdag.
Het mag er zijn, het is mooi verpakt en
het regelt het verkeer goed.
Of daar ooit een foto van komt? Geen idee. Vermoedelijk niet.
Stel dat de agent me ziet fotograferen tijdens het rijden.... dat zou niet in orde komen.
... of misschien juist wel? :):):):)
Om te eindigen met een educatieve noot:
Oversteekhulp kwam eerst bij me op. Blijkt dat ook gekend te zijn als zebrahulp en klaar-over. Dat laatste wist ik. Zebrahulp was me nieuw.
vrijdag 14 mei 2010
Het is écht niet druk vandaag
Dus mag ik nog even lachen?
Vooraf wil ik even meegeven dat hier enig "uitlachen" mee gepaard gaat.....
Olijf heeft vrijwillige kassaduty.
Het is, daags na OLH klimop, voor velen een brugdag.
Na weken grijs en regen, beslist de zon vandaag om te schijnen, waardoor onze potentiële klanten massaal richting kust rijden voor de rest van hun lang weekend.
Ik heb dus een rustige werkdag vandaag.
Tijd om de klanten die wél aan de kassa komen, goed in me op te nemen.
De meesten zijn relatief normaal.... voor zover normaal bestààt (da's 1) en voor zover normaal in mijn sector ooit echt helemaal normaal kan genoemd worden (da's 2).
Vandaag spot ik een heerschap van een duim hoog.
Ik zie hem ergens tussen de winkelrekken snuisteren en bemerk (in mezelf) dat hij écht niet bijzonder groot is. Dit laatste is misschien deels te wijten aan m'n eigen halfhoge hakken die me virtueel groter maken dan ik in werkelijkheid ben.
Alsof om z'n volwassenheid te legitimeren, heeft hij zichzelf voorzien van een ietwat ruig uitziend half doorgroeid baardje.
Ik zie het en dat is dat.
Half uurtje later komt heerschap aan de kassa. Mét vrouw... een goede halve kop groter dan hij, no problemo.
Door haar grijzende haren ziet ze eruit alsof ze min of meer zijn moeder kon zijn, maar ook dàt wil ik niet beoordelen.
Maar dàn...
Dan doet hij z'n mond open.
Hij is hoogst betuttelend. Wat ze doet, moet gestuurd worden door hem.
Ze kopen een draagmand voor een kleine hond of stevig uit de kluiten gewassen kat.
"Doe het zus, doe het zo," zegt hij.
42 Euro moeten ze me. Hij legt de Tientallen op de toonbank en eist van haar dat ze het wisselgeld bijlegt.
"Ja zeg, ik ga hier niet àlles betalen hoor".......
Ik kijk op en vraag me af of het schertsend bedoeld is.... hij kijkt bloedserieus.
Ik voel me lichtjes ongemakkelijk worden. M'n gevoel situeert zich ergens tussen gemeend willen lachen om de absurditeit van z'n houding en meewarigheid om .... dezelfde reden eigenlijk.
Hij is nog niet klaar met haar.
Hij geeft haar instructies. Hoe ze haar spullen moet bijeen pakken. Hoe ze dit en dat moet dragen.
De grote draagmand geraakt gevuld.
"Draag die maar", zegt hij." Ik draag het kassaticket wel."
Nogmaals kijk ik op om me ervan te vergewissen dat hij DIT dan toch op een goedlachse manier bedoelde.
Nope. Geen teken van funny-ness...
"Als de hond daarin zit, zal je't ook moeten dragen. 't Zal zwaar zijn, maar je kan maar best beginnen oefenen"
Nou moe????
De mevrouw ziet er best zelfstandig uit. Bij haar volle verstand zelfs. Ze is ongeveer even oud als ik, misschien een jaartje of twee meer, ik wil ervan af zijn.
Hij haalt die leeftijd misschien, het kan ook wat minder zijn., maar dat is bijzaak.
Meneer is vooral een klein duimpje met een flinke dosis grootheidswaanzin. Een houding die hij zich in de loop der jaren heeft aangemeten als verdedigingsmechanisme of gewoon ingebakken van bij de geboorte?
Geen idee...
Wat ik wel weet: wanneer ze buitenwandelen, voel ik empathie voor mevrouw en glimlach ik nog 5 minuten na om Klein Duimpje met z'n oversized ego.
Had zin om hem een tik voor z'n voorhoofd te geven... maar dat mag niet :)
Vooraf wil ik even meegeven dat hier enig "uitlachen" mee gepaard gaat.....
Olijf heeft vrijwillige kassaduty.
Het is, daags na OLH klimop, voor velen een brugdag.
Na weken grijs en regen, beslist de zon vandaag om te schijnen, waardoor onze potentiële klanten massaal richting kust rijden voor de rest van hun lang weekend.
Ik heb dus een rustige werkdag vandaag.
Tijd om de klanten die wél aan de kassa komen, goed in me op te nemen.
De meesten zijn relatief normaal.... voor zover normaal bestààt (da's 1) en voor zover normaal in mijn sector ooit echt helemaal normaal kan genoemd worden (da's 2).
Vandaag spot ik een heerschap van een duim hoog.
Ik zie hem ergens tussen de winkelrekken snuisteren en bemerk (in mezelf) dat hij écht niet bijzonder groot is. Dit laatste is misschien deels te wijten aan m'n eigen halfhoge hakken die me virtueel groter maken dan ik in werkelijkheid ben.
Alsof om z'n volwassenheid te legitimeren, heeft hij zichzelf voorzien van een ietwat ruig uitziend half doorgroeid baardje.
Ik zie het en dat is dat.
Half uurtje later komt heerschap aan de kassa. Mét vrouw... een goede halve kop groter dan hij, no problemo.
Door haar grijzende haren ziet ze eruit alsof ze min of meer zijn moeder kon zijn, maar ook dàt wil ik niet beoordelen.
Maar dàn...
Dan doet hij z'n mond open.
Hij is hoogst betuttelend. Wat ze doet, moet gestuurd worden door hem.
Ze kopen een draagmand voor een kleine hond of stevig uit de kluiten gewassen kat.
"Doe het zus, doe het zo," zegt hij.
42 Euro moeten ze me. Hij legt de Tientallen op de toonbank en eist van haar dat ze het wisselgeld bijlegt.
"Ja zeg, ik ga hier niet àlles betalen hoor".......
Ik kijk op en vraag me af of het schertsend bedoeld is.... hij kijkt bloedserieus.
Ik voel me lichtjes ongemakkelijk worden. M'n gevoel situeert zich ergens tussen gemeend willen lachen om de absurditeit van z'n houding en meewarigheid om .... dezelfde reden eigenlijk.
Hij is nog niet klaar met haar.
Hij geeft haar instructies. Hoe ze haar spullen moet bijeen pakken. Hoe ze dit en dat moet dragen.
De grote draagmand geraakt gevuld.
"Draag die maar", zegt hij." Ik draag het kassaticket wel."
Nogmaals kijk ik op om me ervan te vergewissen dat hij DIT dan toch op een goedlachse manier bedoelde.
Nope. Geen teken van funny-ness...
"Als de hond daarin zit, zal je't ook moeten dragen. 't Zal zwaar zijn, maar je kan maar best beginnen oefenen"
Nou moe????
De mevrouw ziet er best zelfstandig uit. Bij haar volle verstand zelfs. Ze is ongeveer even oud als ik, misschien een jaartje of twee meer, ik wil ervan af zijn.
Hij haalt die leeftijd misschien, het kan ook wat minder zijn., maar dat is bijzaak.
Meneer is vooral een klein duimpje met een flinke dosis grootheidswaanzin. Een houding die hij zich in de loop der jaren heeft aangemeten als verdedigingsmechanisme of gewoon ingebakken van bij de geboorte?
Geen idee...
Wat ik wel weet: wanneer ze buitenwandelen, voel ik empathie voor mevrouw en glimlach ik nog 5 minuten na om Klein Duimpje met z'n oversized ego.
Had zin om hem een tik voor z'n voorhoofd te geven... maar dat mag niet :)
vrijdag 2 april 2010
April's fool
De ene dag schrijf je nog vol goeie moed over verleden, heden en toekomst, alsof je nix kan gebeuren.
De andere dag kleven ze een visje op je rug en ben je de pineut...
Mijn aprilmaand is niet bepaald goed begonnen.
En ook vandaag zet zich verder in dezelfde teneur, ondanks m'n goede voornemen om de dag "gewoon" goed te beginnen.
Snel denken aan iets positiefs om dankbaar om te zijn, lachen naar mezelf in de spiegel, parfumtje op, haartjes goed... kan ie weer? Yep, we mogen in 't openbaar verschijnen.
Verschijnt Olijf in 't openbaar.... Ik rijd een werkneemster even snel naar haar vakbond i.v.m. een in orde te brengen document.
Ik parkeer.
Olijf kan "nogal" goed parkeren. Drie jaar parkeren in de binnenstad van Bologna doet dat met je. Je hebt dan geen keuze.
Dus ik parkeer. Simpel: vrije plaats vooraan, even achteruit rijden... boenk.... ik tik tegen de bumper van een mobilhome.
Niet fijn. Dus we rijden zachtjes weer vooruit en stappen uit om te kijken of ik schade heb veroorzaakt.
De eigenaar van de - klaarblijkelijk spiksplinternieuwe - home op wieltjes komt al afgestesseld, zéker van z'n zaak dat hij schade zal aantreffen.
Wrijven op de bumper, kijken, nog eens wrijven, nog eens kijken. Ook kijken naar een vlekje dat onmogelijk door mijn auto kon veroorzaakt zijn, daar óók nog wat op wrijven....
Kortom, meneer wou met alle macht een beschadiging vinden.
Ik MOEST en ZOU iets kapot gemaakt hebben, daar waar potverdorie absoluut niets te zien was...
och pfff.... ik vertel de rest niet eens.
Heb na het vakbondbezoek nog snel foto's genomen met m'n mobieltje (hopelijk gelukt want nog nooit gedaan).
Het zou me niet verbazen als meneer me zou weten te vinden binnen dit en een paar maanden, wanneer hij waarschijnlijk zélf eens ergens tegenaan rijdt en plots iets met mijn verzekering wil regelen.
Je kent dat wel.
De ene dag loopt alles zoals het hoort.
En wanneer het scheef begint te lopen, loopt het meteen goed scheef.
De rampenmagneet-theorie.
Ik ga proberen ze niet te geloven.
Diep ademhalen Olijf, diep ademhalen en blijven lachen.
De andere dag kleven ze een visje op je rug en ben je de pineut...
Mijn aprilmaand is niet bepaald goed begonnen.
En ook vandaag zet zich verder in dezelfde teneur, ondanks m'n goede voornemen om de dag "gewoon" goed te beginnen.
Snel denken aan iets positiefs om dankbaar om te zijn, lachen naar mezelf in de spiegel, parfumtje op, haartjes goed... kan ie weer? Yep, we mogen in 't openbaar verschijnen.
Verschijnt Olijf in 't openbaar.... Ik rijd een werkneemster even snel naar haar vakbond i.v.m. een in orde te brengen document.
Ik parkeer.
Olijf kan "nogal" goed parkeren. Drie jaar parkeren in de binnenstad van Bologna doet dat met je. Je hebt dan geen keuze.
Dus ik parkeer. Simpel: vrije plaats vooraan, even achteruit rijden... boenk.... ik tik tegen de bumper van een mobilhome.
Niet fijn. Dus we rijden zachtjes weer vooruit en stappen uit om te kijken of ik schade heb veroorzaakt.
De eigenaar van de - klaarblijkelijk spiksplinternieuwe - home op wieltjes komt al afgestesseld, zéker van z'n zaak dat hij schade zal aantreffen.
Wrijven op de bumper, kijken, nog eens wrijven, nog eens kijken. Ook kijken naar een vlekje dat onmogelijk door mijn auto kon veroorzaakt zijn, daar óók nog wat op wrijven....
Kortom, meneer wou met alle macht een beschadiging vinden.
Ik MOEST en ZOU iets kapot gemaakt hebben, daar waar potverdorie absoluut niets te zien was...
och pfff.... ik vertel de rest niet eens.
Heb na het vakbondbezoek nog snel foto's genomen met m'n mobieltje (hopelijk gelukt want nog nooit gedaan).
Het zou me niet verbazen als meneer me zou weten te vinden binnen dit en een paar maanden, wanneer hij waarschijnlijk zélf eens ergens tegenaan rijdt en plots iets met mijn verzekering wil regelen.
Je kent dat wel.
De ene dag loopt alles zoals het hoort.
En wanneer het scheef begint te lopen, loopt het meteen goed scheef.
De rampenmagneet-theorie.
Ik ga proberen ze niet te geloven.
Diep ademhalen Olijf, diep ademhalen en blijven lachen.
Abonneren op:
Posts (Atom)