Waar was JIJ twee jaar geleden?

"Zeg... weet jij waar wij zaten op 14 juni twee jaar geleden?" vraagt Ils me gisteren terwijl we gezellig haar roze dekentje delen op het grasperk naast het water in Park Spoor Noord.
"Hm... Hier?" antwoord ik al vragend.

Hier zaten we, inderdaad twee jaar geleden.
Park Spoor Noord vierde z'n plechtige opening en Ils - trouwe volger en opspeurder van alle de-moeite-waard-evennementen - had me toen gevraagd of ik zin had om mee deel uit te maken van het openingsweekend.

Niet dat ik haar niet geloof op haar woord (dat doe ik zeer zeker wèl)... ik werd nieuwsgierig. Ben dus even gaan terugblikken in mijn blog en die van haar.
Ze heeft gelijk: daar zaten we dan.... Olijf - cultuurbarbaar bij uitstek - ontdekte dankzij Ils een nieuw stekje.
Het was 13 juni, zie ik nu, maar wie kijkt nu op een dagje wanneer er verder 2x365dagen zijn verstreken?

Ik was, net als twee jaar geleden, kort voordien naar de kust gereden voor een kap- en tandenbeurt, compleet met etentje en terrasje in de zon nà. De kapster bleek destijds met vakantie, maar het tandartsbezoek en de namiddag met z'n echtgenote was wèl doorgegaan.

Iets had me toen weer uit m'n evenwicht gebracht. Wàt precies, herinner ik me niet  en dat is misschien maar goed ook (nadeel van niet àlles zeggen op je openbare blog, is dat je het zelf na verloop van tijd óók vergeet....). Ook afgelopen weekend liet ik me uit m'n lood slaan, maar dèze keer bleef het binnen de familie. Geen ex-en met wispelturige gevoelens. Aandacht of gebrek eraan... het was me wat teveel (of te weinig?) geworden.

Bizarre overeenkomsten....

Anders dan twee jaar geleden, zaten Ils en ik niet als twee eeuwige vrijgezellen op haar roze dekentje. Eéntje heeft een belangrijke andere helft aangetrokken :)
Een ander verschil met tóen drukt zich (helaas) uit in kilo's. Er zat heel wat méér Olijf op het grasperk dan twee jaren terug.
En dàt is een nieuw te noteren streefdoel. Niet de magere bonenstaak van destijds.... iets tussen 2009 en 2011 zou fijn zijn. (wie schrijft nu zulke dingen op z'n blog???? --> inderdààd :))

Ergens in september van dit jaar mogen Ils en Olijf drie kaarsjes uitblazen. Er was toen nog geen blog, maar Ils hield toen een geschreven dagboek bij.... welke dag moeten we reserveren voor onze september-zjubiléé schat?
Ik ben blij met een madammeke als Ils. Heb bijzonder veel aan haar te danken. Park Spoor Noord en bloggen horen daar bij.....

(Ik vraag me af of Park Spoor Noord als rendez-vous-tje gisteren toevallig door m'n hoofd schoot... of niet... Straffen toebak.)

Kinderen spelen nà achten in het water. Rond tienen is dat nog steeds het geval, terwijl Ils en Olijf de voeten alvast bedekken met haar roze fleece...
Old age of gewoon vrouwen met koude voeten???

Avondzon zat mooi in de ramen

hoort niet thuis in Olijf's dieet dat voor de gelegenheid "morgen" begint.
Pizza "binnen" met dekentje over de benen.
dan tóch maar Old Age?
:)

Reacties

Een mens moet wat doen om bij te blijven.
Wanneer een blog en het gebruik ervan stilaan òòk kopzorgen meebrengt, wordt het hoog tijd om stil te staan en effe na te denken.

Sinds een paar weken slaag ik er niet in om te reageren op reacties van volgers. Bizar is dat, wanneer je als beheerder tientallen keren naar de login pagina wordt teruggestuurd.

Dankzij een helpforum is het probleem intussen opgelost....
Blijkt dat Blogger een week of drie geleden een onderhoud deed en dat er sindsdien wéreldwijd bloggers hetzelfde probleem ondervonden.
Gelukkig zitten er tussen die bloggers èchte pc-nerds die voor àlles een oplossing vinden. Zo ook hier.
Cookies-instellingen wijzigen (voor zover Olijf begrijpt, alweer een minder hoog beschermingsniveau aanvaarden) én automatisch inmelden afvinken (een gebruiksgemakje minder).

Stom allemaal, maar tot zolang Blogger dit euvel niet oplost, moeten we onszelf behelpen.
En "onszelf behelpen" is iets wat Olijf met de jaren heeft geleerd.

Vanaf hier dus... kan deze beheerder weer antwoorden op uw antwoord. Amen :)

Pinksterweekend 2011

Zaterdag Zondag Maandag vrij.

Olijf heeft plannen gemaakt. De tanden krijgen een beurt, het haar krijgt een beurt, het dansen krijgt een beurt (zelfs twee), de familie krijgt een beurt.

Deel 1 en 2 lukken schitterend.
Zaterdagochtend: op om 6u en een klets. Om de afspraak met de tandarts te halen, moet de kapbeurt tijdig afgerond zijn.
Bij de tandarts en z'n lieve vrouw mag ik kind aan huis spelen. Een restant van m'n vorig leven mag je't noemen, hoe kort dat ook moge geweest zijn. M en MJ behoren tot de zeer weinige mensen die het contact nà de ex niet hebben laten vallen. Op dagen als zaterdag doet dat bijzonder veel deugd.
Na de smakelijke lunch trekken MJ en Olijf zich terug op het terras. De ochtendregen heeft plaats geruimd voor een steeds uitbundiger wordende zon.
Later in de namiddag strekken we de beentjes met een wandeling op de dijk. Voor we't weten belanden we bij Blue Marlin, hippe strandbar en MJ wil best wel es gaan kijken waarom Olijf zo lyrisch wordt bij de ingang.
Tijdens de Mojito en witte Sangria laat M weten dat hij ons zal vervoegen.
... toppunt van verrassing want M (geboren en getogen kustman) houdt niet zo van 't strange.
Groot is onze hilariteit wanneer M met trui en sokken maar niet uit z'n zitzak geraakt om een tweede pintje te bestellen.

's morgens: zò grijs en somber dat enkel Kite & No Kite bordjes me kunnen bekoren

Olijf en MJ: de koning(innen) te rijk in de zitzakken van Blue Marlin.
MJ neemt zich voor zéker terug te keren (way to go!!!)

ai ai ai.... M en z'n sokken!

Olijf heeft een hartverwarmende (en huidverbrandende!) namiddag...
Schone liedjes moeten per definitie eindigen en Olijf rijdt naar huis om te gaan dansen.

Eerste dansavond in open lucht.
Ondanks de warmte overdag, blijkt het bijzonder fris te zijn 's avonds op Linkeroever.
Tòch blij dat ik gegaan ben. De start van de zomersalsa is gegeven.

Zondag. Mama halen, klusjes doen, verjaardagsfeestje van nichtje G bijwonen, nogmaals gaan dansen.
Olijf verlaat feestje vroegtijdig door oude frustratie die de kop opsteekt .... uitleg hier zou teveel op zeuren lijken, dus ik hou m'n mond voor een keer.
Nichtje G heeft zich uitgedost als spaanse danseres en de look  staat haar bééldig.

Olijf bekwaamt zich in Blogfoto's. Gezicht er metéén AF!

huispoes ligt lui op de warme tafel

zus deed haar best met de hapjes

Megabloem: nichtjes hadden NIET afgesproken!

Zondagavond Zouk & Salsa de la Rosa in Stuurboord aan Rijnkaai in Antwerpen moet helpen om Olijf's frustratie weg te werken. Dat lukt.
Massa's volk, massa's Nederlanders.
Sommige dingen verbazen me lichtjes. "Schoon" volk niet in het minst.
Ook outfits... weinig verhullend en vaak weinig al even weinig getuigend van smaak... (dixit stijlgoeroe Olijf...).
Zouk schijnt biezònder populair te zijn in Nederland. It shows.  Ze doen dat goed, de Zoukers, hoewel deze dansstijl - van origine een uitgesproken baltsdans??? - volledig verloren gaat in de show die sommigen menen te moeten etaleren.
Voor Zouk, beslis ik voorlopig nog even, zijn m'n haren niet lang genoeg.
De dans vereist klaarblijkelijk een soepele nek, een semi-gedrogeerde attitude en ab-so-luut lange haren om wild mee te zwieren. Olijf heeft geen lange haren. Binnen een jaar of vijf kom ik misschien in aanmerking :)

Bescheidenheid is ook zoek, merk ik. Nooit eerder zag ik zulke wijde armzwaaien en grote figuren als zondagavond. Een duidelijk alpha-mannetje toont hoe je andermans danspartners "leent" zonder dat de desbetreffende heren iets kunnen of durven te zeggen. Het feit dat ze mogen deelnemen aan "zijn" show, moet hen tevreden stellen.... en blijkbaar lukt dat ook.
Na énen is het duidelijk pick-up time. Twee heren, beide toevallig van vreemde origine, proberen hun versiertalenten uit op Olijf.
Néén, ik voel me niet geflatteerd. Het 'slachtoffer' worden van steeds wanhopiger wordende mannen die geloven dat een eenzaam uitziende "oudere" vrouw een gemakkelijke prooi is... neen dank u.
Olijf blijft vriendelijk, poeiert beide heren af en poetst de plaat.

Ik "lach" met een man die beweert net vòòr de kaap van de 40 te staan, zich gedraagt als een volslagen juveniel, probeert te praten met een Londense tongval (innit?) maar verder geen enkele grammaticaal correcte zin kan formuleren, denkt interessant te doen door zichzelf Italiaan te noemen (maar behalve per favore geen woord Italiaans kent) EN de door Olijf weggehaalde arm om haar schouder afdoet als een misverstane versiertruuc.
"Dat heb je verkeerd begrepen, ik bedoel er nix mee"...
Jà hoor, vreemde mannen slaan voortdurend hun arm om me heen terwijl ze me steeds dichter bij hen aantrekken.... puur uit vriendschappelijke erkentelijkheid....
Pe-lease!!!!

De avond is interessant, al was het maar omdat mensenkijken in zùk een massa bijna een fulltime job wordt. En hij hielp Olijf om de gedachten te verzetten. Meer moest dat niet zijn.
Maar de gedachten keren terug tijdens de rit naar huis. Ach ja... patience.

toe-gang tot Stuurboord. I like

Boontje

Knikkende knieën, nèt niet struikelen over woorden, trillende handen....
zegt het u iets?

:)

Erover twijfelend of ik het u hier zou vertellen.... doe ik het gewoon, ik vertél het u.

Ooit was er een klant die me opviel. Een mannelijke weliswaar.
In mijn ogen hàd hij iets, dat je ne sais quoi.
En ik vond 'em knap ook. Mooi is dan weer relatief, dus laat me dat kenmerk verder in het midden laten.
In m'n bitter verdriet kon ik echter niet veel méér dan erkennen dat hij iets had.

Het is pakweg een jaartje of wat geleden toen hij me voor het eerst opviel.
Streep eronder.
Mààààànden niet meer gezien. Het is geen regelmatige klant, ... tenzij een maandelijks bezoek "regelmatig" kan worden genoemd.

Olijf sloot zich ook lange tijd op in de bureauruimte. Veel administratie van allerlei aard kwam me netjes uit om maar niet onder de mensen te hoeven verschijnen. Ik had geen zin in praatjes, geen zin in lachen en immer vriendelijk zijn.
M'n lont was overigens vaak kort genoeg om lastige klanten op nèt iets meer dan kordate manier terecht te wijzen... waardoor m'n zelfgekozen opsluiting achter de computer de veiligste en vooràl klantvriendelijkste houding was :)

Dat was toen.
Vandaag - dit is gewoon een kwestie van àànnemen - staat vòòr de klant een heel andere Olijf.
(Virtueel hoor ik nu een I told you so .... tijd heelt alle wonden enzo, nietwaar?)
Maar goed, ... inderdààd.... geduld, begrip en algemeen lief en braaf zijn met niet altijd even leuke mensen valt me helemaal niet meer zo zwaar. Integendeel: Olijf maakt er een sport van om zo lang mogelijk vriendelijk en geduldig te blijven. Iedere seconde extra "lief" is voor mij een nieuwe overwinning.
In de winkel staan is dus ook geen opgave meer. Me terug in de menigte begeven doet me weer plezier.

Door noodzaak - lees chronisch personeelsgebrek - wil het ook steeds vaker gebeuren dat Olijf kassadame speelt... en hier komt de kat op de koord en de aap uit de mouw.... klanten ziet... meer bepaald de klant waarvan eerder sprake.

Zoals gezegd, vereert hij onze winkel grosso modo niet vaker dan ééns per maand met een bezoek, tijdens hetwelke hij gedurende enige tijd uitgebreid de LP-sectie doorsnuistert (verdorie pàl in Olijf's gezichtsveld) terwijl ie tergend geheimzinnig stil en verdomde aantrekkelijk staat te wezen... :)

U snapt het al: Olijf heeft een vréselijk boontje.
(hier is sprake van een stevige understatement maar dat wist u intussen wellicht ook al :))

Tot de vorige keer was het hele gebeuren behoorlijk onder controle. Meneer daagde op, Olijf nam nota van z'n aanwezigheid en was gewoon content.
Vandaag liep het enigszins mis.
Volgt u even mee....

Na een (naar Olijf's gevoel) doordringende blik tijdens de begroeting (zucht :)), begon meneer LP's te inspecteren.
Hij doet het zo mòòi, dat sorteren en bekijken. Met waardige aandacht.... nogmaals zucht, smelt en beetje kwijl ;)
Na een kwartier of zo (tijd vliegt wanneer er kriebels mee gemoeid zijn), liep hij nog wat de winkel door.
"Toevallig" moest Olijf nog één en ander regelen in de winkel (ja écht hoor.... eigenlijk mòest ik wel dégelijk door de winkel lopen om verkochte goederen te markeren). Meneer gaf er blijk van dit op te merken, ... maar dan op z'n eigen zeer "gedempte" manier.
En dan vond het "drama" plaats. Tijdens het afrekenen (Olijf moet anders nòòit naar woorden zoeken), vròeg hij iets. Iets zakelijks. Iets volstrekt normaals.
...
Waarna Olijf zowaar over haar woorden struikelde. Er niet in slaagde om de gewoonlijke klantvriendelijke glimlach decentelijk op haar gezicht te toveren...
Knieën begàven het zowat, handen trilden in de kassalade.
Toen meneer afrekende en op z'n gewoonlijke coole manier de winkel buitenwandelde, was Olijf volop bezig met zichzelf te verwensen voor haar zeer òn-coole houding.

...

Gèk eh... hoe een vrouw van meer dan middelbare leeftijd er nog in slaagt om zich als een volslagen tiener te gaan gedragen.
Nòg gekker, na drie jaren worstelen tegen liefde met de groote L, dat een nieuw persoon dit effect kan hebben...

Nu...
éven terug met de voeten op de grond.

1. We hebben het hier over een klànt. Professionaliteit vereist dat business and pleasure volstrekt gescheiden blijven.
2. Olijf is oud genoeg om te weten dat "gedempt, cool en geheimzinnig" eufemismen zijn voor "abso-bl**dy--lutely NOT interested" (maar een mens dròòmt, ongeacht de leeftijd)
3. Zelfs al wàs er interesse, dan kampt meneer misschien met een chronisch geval van verlegenheid... of "ik ben zò knap dat ik niet hòef te jagen achter meiden... ze komen me wel achterna" (hetgeen Olijf niet (meer) doet)
4. Alles wat volwassen is en er half-goed uitziet, is 9 kansen op de 10 (al dan niet gelukkig) getrouwd of samenwonend.

Conclusie. Dromen is fijn maar heeft het nadeel bijzònder onpraktisch te zijn.
Het is dus maar goed ook dat het alweer een maand zal duren vooraleer Meneer de Klant nog eens langskomt.
Met een beetje geluk is Olijf op dat moment met vakantie en duurt het nòg eens een maand tot hij nog eens komt LP-kijken.
Misschien, héél misschien zijn twee maanden uit-het-oog-uit-het-hart voldoende om de zwakke knieën opnieuw onder controle te krijgen.
Misschien, niewaar? Wie weet....

Dit alles gezegd zijnde, is "een boontje hebben" een fijn gevoel.
Dat het nog eens mocht gebeuren... dat alléén al is een prima vaststelling.
Verder?
och.... zand erover. Streep eronder.
...
Niet?

Rechtvaardig?

Het laatavond nieuws in de ochtend: Olijf's word-wakker-ritueel.... het wordt tijd dat ik daar maar eens mee ophou.
Een hele poos heb ik het gemeden, de afgelopen jaren, omdat ik geen éxtra slecht nieuws meer wilde horen. Het kòn er gewoon niet meer bij.
Intussen zijn "we" zover dat het oude nieuws oud genoeg is om weer nieuw nieuws aan te kunnen, maar het ziet ernaar uit dat "we" dat maar weer gaan opgeven.

En wel hierom.

Nieuwsfeit 1.
Een Gentse prof stond terecht voor het sexueel misbruik van een driejarig kind. De moeder van het kind - een studente van hem - stond erbij en keek ernaar. Stràffer nog, ze filmde het hele gebeuren. Dat laatste was waarschijnlijk het nodige bewijs om de prof te incrimineren.
Maar "neen" zegt de rechter, "ik ga ze niet straffen". Het was een éénmalig feit en het ziet er niet naar uit dat beide volwassenen nog in herhaling zullen vallen.
Op het nieuws krijgt niemand een gezicht te zien of een naam te horen. Gentse prof en student-moeder... méér krijg je niet te horen.
De prof - verdòrie, ik kan er niet bij dat hij volledig anoniem mag blijven - werd een tijdje geschorst maar kan binnenkort wellicht terug aan de slag.
Het kind.... werd terug aan de moeder toevertrouwd.
Ik vrààààààààg u.... zijn we helemaal gek geworden????
Dit is intelligentia in het kwadraat. Een prof mogen we per definitie "slim" noemen, toch?
Een uniefstudente wordt òòk verondersteld tenminste over de kiem van meer-dan-gemiddelde intelligentie te beschikken.
En een rechter..... die klaarblijkelijk voldoende zicht heeft op het privé-leven van beiden om hen voldoende vertrouwen te schenken zodat beiden verder kunnen kabbelen in het leven van alledag....
Olijf's verstand wordt met de dag kleiner.
Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niets weet....

Olijf hoopt dat prof en studente op z'n minst voldoende gekend zijn in hun onmiddellijke omgeving om om deze "feiten" met de vinger gewezen te worden. Met een heel klein beetje "geluk" wordt hen het leven ter plaatse onmogelijk gemaakt.... om dan elders in nieuw gevonden anonimiteit (hopelijk NIET) te herhalen wat ze al één keer straffeloos probeerden???

Nieuwsfeit 2.
Een huisarts van wacht stuurt z'n vriendin op huisbezoek. Hijzelf voelt zichzelf wat ziekjes.
Wat doet u wanneer u zich niet in staat voelt om te presteren? Stuurt U een complete leek de baan op om uw job te doen?
Olijf niet... en mijn job is geeneens van levensbelang.
De huisarts ziet er geen graten in, zo blijkt.
Terwijl hij in de auto wacht, belt de ongeschoolde vriendin aan, geeft zich uit voor arts, voert een hart- en longonderzoek uit (probeert U maar eens om met uitgestreken gezicht een stethoscoop ter hand te nemen, in de oren te steken en het ontblote bovenlichaam van een patiënt af te luisteren..... kom, kom.... stel het u even vòòr!) en.... EN (!).... geeft de patiënt een intramusculaire injectie.
Een injectie!
Als kers op de taart volgt er nog een verhaal van een weggegooide naald die hergebruikt wordt!

De arts - wie is z'n advocaat? - vindt het nodig om zijn beslissing toe te lichten op nationale televisie.
Geen idee hoe het met u zat, maar Olijf werd op slag wakker.
In de eerste plaats leek het alsof de arts onder invloed was. Drank, drugs of een obscuur kalmeringsmiddel... ik wil het nog in het midden laten. Maar de manier waarop hij het hele gebeuren bagatelliseerde, sloeg me met verstomming.
De weggegooide en hergebruikte naald... goh... ze ontsmette het ding met alcohol... so what's the big deal niewaar?
Een intramusculaire inspuiting... ieder kind kan dat. Maak daar toch geen punt van?

In alle eerlijkheid, bovenstaande is geen accurate weergave van de dokter's woorden. Maar het kwam wèl daarop neer.
Op geen ènkel moment ziet hij in dat er iets duidelijk scheef is gelopen. De vergoelijking van z'n eigen handelen en de goede intenties (en kunde) van zijn ongekwalificeerde vriendin zijn véééééél belangrijker.
Muggenzifters die dat niet willen inzien.

Positieve noot: heel Vlaanderen weet intussen hoe de arts eruit ziet. Wat gerechtigheid betreft, zijn we hier al een ietsje beter gediend dan in nieuwsfeit 1.

Maar toch....
er loopt één en ander mis
en wat erger is
we kunnen er geen bàl aan doen.

Wat hiermee bewezen is?
Nix.
Dat Olijf een oude knar aan't worden is, met haar gezeur over de maatschappij en wat daarin misloopt, dat wèl.
Heel even wil ik best met dat stigma blijven rondlopen. Voor zover ik weet, breng ik daar tot nader order nog geen mensenlevens mee in gevaar....

Youtubendo: Il ragazzo della Via Gluck

Door toeval, of ook niet  - wat heet toevallig als je op youtube na één nummer en vrije associatie stilaan bij bekende zangers en ouwe liedjes terecht komt? - beland ik vandaag bij Adriano Celentano.

De taken van de dag zitten erop, Olijf zit op haar "poef" en komt er na tienen niet meer af... tenzij om naar bed te gaan.
Na een muzieklink van een FBvriendje begin ik te surfen.  Oude herinneringen, veelal aan lang vervlogen vakanties en melodietjes die daaraan verbonden zijn. Via omwegen duikt Celentano dus op.

Ik weet wel zeker dat hij in de jaren zestig-zeventig met minstens één nummer tot in België is geraakt.
Azzurro zou het kunnen zijn, maar ik durf er niemands hoofd op te verwedden.
Enkele van z'n nummers haalden het enkel onder gecoverde vorm. Dana Winner of all people heeft, naar ik meen, z'n Ragazzo della Via Gluck vernederlandst.
Maar goed, dat is totaal oninteressante info ... naar ik meen...

Valt m'n oog op een filmpje met titel Eros e Celentano.
Zoiets kan Olijf niet negeren. Toch even kijken.

http://www.youtube.com/watch?v=Zq5ZkHrN4BA

Et voilà... daar staan ze beiden. Grote meneren voor twee generaties.
Eros, jeugdidool voor een "handvol" fans uit Olijf's leeftijdsklasse en Celentano, jeugdidool voor al wie tot m'n ouders' groep behoort.

Nix echt speciaals, het filmpje... maar ik moet alweer denken aan m'n vader. Hij hield van Celentano (en bij uitbreiding - al was het maar omdat één platenspeler met een zeer kleine collectie LP's en één cassettenrecorder met een nog kleiner collectie bandjes de enige bronnen van muziek waren in mijn jeugd - ook de oudste dochter, in casu ondergetekende) en wij (Olijf en zussen) hielden van Ramazzotti...
Toch een héél klein beetje apart, dat die twee samen een podium delen.
Katapult terug in de tijd.

Meer heb ik daar verder niet over te zeggen.
Non-info, zeg maar.

Feel Good Television

Hoewel het vermijden van slecht nieuws de laatste tijd minder lukt, kan Olijf niet ontkennen dat Feel Good Nieuws nog steeds deugd doet.

's Avonds in het laat was er tot voor kort Australia's Master Chef.
Een groots opgezette kookwedstrijd.
Na de vele series van vloekende en tierende Gordon Ramsay is de collegiale sfeer die Australia's Master Chef  hier toonde een ware verademing.

Het is niet de eerste kookwedstrijd die Olijf "volgt" op de beeldbuis.
Het is evenwel zeer zéker de meest positieve serie.
Na Hell's Kitchen van bovengenoemde celebrity Gordon Ramsay en Top Chef van Amerikaanse makelij, is Olijf blij dat er nog programma's bestaan waarin modderslingeren en bikkelharde competitie eens NIET benadrukt worden.

Daar waar échte go getters blijkbaar enkel kunnen floreren als ze hun concurrenten zwart maken, een loer draaien of een hak zetten (en het programma klaarblijkelijk ook zò bewerkt werd dat vooral die beelden getoond werden), lag de focus in Australia's Master Chef op collegialiteit, ontluikende vriendschappen en wederzijds respect.
Of het voor en achter de schermen van het programma er daadwerkelijk op die manier aan toe ging, zal een gewone sterveling als Olijf nooit kunnen zeggen. Feit is dat ik mezelf er meermaals op "betrapte" met een glimlach het hele gebeuren te volgen.
Presentatoren, juryleden én deelnemers schrokken er niet voor terug om af en toe de gevoelige toer op te gaan (OK, OK, soms een beetje overdreven). Vooràl mooi vond ik de gelukwensen en knuffels van de verliezers aan het adres van de overblijvende kandidaten.
Nooit (of zeer zelden en dan nog in zeer beperkte mate) gaven de kandidaten negatieve kritiek op hun mededingers voor de grote titel. Geen éne keer kreeg je een behind the scenes beeld te zien waarin een leerling-kok een collega beschimpte om op die manier verantwoordelijkheid voor een mislukt gerecht op de ander af te schuiven.

Olijf houdt er niet van als mensen (eender wie) keer op keer excuses verzinnen om tòch maar niet te moeten toegeven dat een mislukte poging (voor eender wàt) gewoon het gevolg was van slechte voorbereiding, middelmatige inzet of ondoordachte beslissingen.
Als "het" altijd andermans fout is, resultaat van de omstandigheden of gewoon bad luck ... en dàt gegeven dan nog eens als een rode draad doorheen één individueel leven loopt... dan denk ik "Yeah, right!"....
Rampenmagneten... we kennen er allemààl wel eentje (of meerdere?). Let eens even op als je goed luistert... zelden of nooit hebben ze érgens de hand in gehad. Vader dronk, moeder at, leraren/werkgevers/collega's hadden een pik op hen, broers/zussen/vrienden hebben hun leven doen mislukken.... Hòògst allergisch word ik bij het aanhoren van zoveel miserie...

Maar goed, het ging hier over Feel Good.
Australia's Master Chef gaf me dagelijks in de late uurtjes een goed gevoel met een flinke dosis collegialiteit, een vleugje humor en een groeiend respect voor de notabele inspanningen die de kandidaten moesten leveren om hun droom na te jagen.
Tom Colicchio, één van de juryleden in het minder positieve Top Chef krijgt van Olijf ook een eervolle vermelding omwille van z'n rechtvaardige-rechter-houding. Een man die - althans voor de camera's - blijk gaf van echte betrokkenheid.
Vòòr het programma wist Olijf begot niet wie Tom was... en eerlijk?... ik weet het nog steeds niet. Een gerennomeerd kok, naar het schijnt. Eentje met succes en een hoogstwaarschijnlijk superexclusief restaurant(keten?). En tòch.... de indruk die hij wekte, was er eentje van een bikkelharde kerel als het mòest en een geduldige raadgever wanneer het kòn.
Zo heb ik ze graag :)


In diezelfde zin kon een ander programmaatje me ook bekoren.
Yep, alweer geen hoogstaande TV, ik wéét dat ik in uw achting daal :)
Coleen's Real Women heet het en het heeft wat te maken met een voetbalsterechtgenote (in casu Coleen dus) die om één of andere reden die Olijf niet kent (wegens programma nooit in z'n geheel gezien) "gewone" vrouwen/meisjes van de straat plukt om hen klaar te stomen voor de modewereld.
Het zou haar bedoeling zijn om de échte vrouw op de cover van modemagazines te krijgen... eventueel ook op de catwalk? Vergelijk het desnoods met de Dove reclamecampagnes: producten voor de gewone vrouw, de échte... niet de supermagere gephotoshopte modellen die niemand in z'n echte leven tegenkomt...
Dat zo'n gegeven potentieel hoge kijkcijfers haalt en dito inkomsten, zou wel eens de achterliggende reden kunnen zijn. Olijf is geen kieken, voor alle duidelijkheid.
Feit is wél dat ook hier de geëtaleerde goede bedoelingen en warme zorgen een goed gevoel creëren.
En daar gaat deze blog over.

Conclusie. Olijf kijkt graag naar/maakt graag dingen mee (als het effe kan) die getuigen van goede bedoelingen naar de medemens... Vréselijk melig, ik weet het... maar kijk.... 't is misschien één van die dagen waarin Olijf gewoon es lekker melig wil doen. En daarmee uit :)

(foto's uploaden ter illustratie van m'n punt lukt even niet maar daar wordt aan gewerkt :))

Jésuke Klimop

Ik bedoel het niet oneerbiedig, maar als ons Jesuke een beke een man van de wereld was, geloof ik dat hij Klimop minstens matig grappig zou hebben gevonden.
Dat de hedendaagse hoogwaardigheidsbekleders het maar minnetjes vinden, zal mij een worst wezen.
Balken en splinters denk ik dan maar snel.

Hoe dan ook... Jésuke Klimop = feestdag voor Jan en Alleman. Olijf incluis.
Toevallig valt deze week spaghettidag op donderdag, hetgeen betekent dat mama erbij kan zijn.

Na enkele kleine ergernissen (u hebt me nooit horen beweren dat ik het toonbeeld van perfectie ben...- brengen Olijf en Ma de namiddag door met gemoedelijke keuvelpartijtjes en een beetje persoonlijke verzorging (dingen die dochters met hun moeders doen op eenvoudige aanvraag).
Even later komt neef S erbij voor lesje Chemie. Hij doet het zéér goed deze keer. Tante Nanna hoopt dat hij op dit élan verder gaat. De examens staan voor de deur.

Even na vijven volgt het algemene apero-moment. Alle zussen en kinderen zijn gearriveerd en de avond kan van start gaan.
Zoals steeds, wordt er veel gepraat en gegesticuleerd. Mama is uitzonderlijk stil. Olijf maakt zich lichtjes zorgen.

Voor het eerst in jaren staan tijdstip, weer en logistiek toe dat er buiten kan worden gegeten.
De weerkundige zomer is begonnen, zegt Frank Deboosere en we zullen het geweten hebben. De zon blijft lekker lang in m'n tuintje hangen.
"Tuin", weet u intussen, mag met een dikke korrel zout worden genomen.
Zeg maar "achterplaats" ofzo... hoe dan ook... het is buiten, er staan stoelen, een tafel en zowaar enkele bloemen... en we kunnen al fresco eten.

Geen spaghettislingers vandaag. Olijf koos voor Orecchiette, een specialiteit uit Puglia.
Olijf, destijds nog maar een tiener, maakte ze in de zomer vèrs samen met haar Nonna. Pasta kneden, worstjes rollen, stukjes afsnijden en tenslotte over de duim afrollen. Zò, beste pastaliefhebber, worden Orecchiette gemaakt.

OLH's Orecchiette anno 2011 komen gewòòn uit de supermarkt. Nix zelfgemaakt. Gewoon een flinke portie nostalgie in een bord. Het is es wat anders.

Olijf is stil content met het zicht vanuit haar woonkamer.
"Zorg er eens voor dat jullie allemaal onherkenbaar zijn?" vraag ik met het fotoapparasie in de hand, "dan hoef ik zometeen niet te fotoshoppen".
Iedereen kijkt discreet weg. Gekiekt, gepiept. Déze kan erop zonder bewerkingen.

Enkele uren later is iedereen weg. Tafel opgeruimd, afwas gedaan, kinderen klaar voor bed.
En dan is het weer stil.

Al bij al? Een goede dag.
Geen perfecte, maar een goede.

Resten twee dingen. Deze blogpost afwerken en het beeld van mezelf drie jaar geleden aan het eind van m'n wereld uit m'n hoofd zetten.
Dat spookte een beetje teveel vandaag. Maar maakt u zich geen zorgen... het was een bééld. Het werd niet herbeleefd. En dàt alléén is al immens veel.

Blast from the past

U weet het intussen... Olijf is busy busy busy.
Die nieuw gevonden werklust doet  goed, er is geen ontkennen aan.
Zelfs wanneer sommige dingen trager gaan dan verwacht, zelfs dan nòg doet het goed.
Iets met uiter- en innerlijke opkuis denk ik...

Mòet het dan gebeuren dat Olijf een rugzakje vastneemt, voor alle zekerheid nog eens in alle zakjes tast en een papiertje terugvindt van "toen"?

TIENtallen keren heb ik dat rugzakje gebruikt sinds "toen". Letterlijk tientallen keren in die bijna vier jaar die verstreken zijn. Het is m'n reisrugzakje, weekendrugzakje, wandelrugzakje... het all-round rugzakje mag je gerust zeggen.
Al die keren heb ik het geïnspecteerd vooraleer het opnieuw te vullen met het benodigde materiaal van de dag.
En slechts vandaag, uitgerekende vandààg, op de dag af 3 jaar sinds de ex besliste dat z'n keppe niet perfect genoeg was voor hem.... vind ik DIT.

Foto vandaag 2 juni 2011
Camping Rapallo: een nachtje kamperen in de voor de gelegenheid omgebouwde camionette.
De eerste en enige vakantie die voorafging aan z'n periode van twijfel, die voorafging aan ons einde

Foto "toen" 5 september 2007
Camping Rapallo
Ontbijt vòòr vertrek. Wist ik toen veel????

Voor de eerste keer sinds "toen" had ik zelfs niet aan de datum gedàcht, verdorie nog es aan toe.
Zonder m'n onderzoekende hand in het rugzakje zou deze dag onopgemerkt zijn voorbij gegaan, althans wat m'n grootste verdriet betreft.

"Grootste verdriet?" hoor ik u denken... "... en je vader dan???"
OK, shame on me ... m'n lief verliezen heeft me langer en dieper geraakt dan ik ooit in woorden zal kunnen uitdrukken (hetgeen me, tussen haakjes, niet anders maakt dan alle andere mannen en vrouwen op deze wereld die tegen hun wil in hun relatie aan diggelen zagen gaan...).
Wat Olijf's volwassen privé-wereld betreft, is en blijft het m'n grootste verlies.

Papa zal altijd deel uitmaken van m'n leven én van m'n herinneringen én van m'n doen en laten.
Er gaat geen dàg voorbij zonder dat hij ergens in m'n hoofd opduikt. En dat is goed. Ik denk graag aan hem terug. Om wat hij voor mij en m'n familie betekend heeft. Over hem kan en màg ik praten.
Papa ging omdat z'n tijd was gekomen...

De ex... die heeft tot voor kort dagelijks deel uitgemaakt van m'n leven. Tot voor kort.
Er GING geen dag voorbij zonder dat hij ergens in m'n hoofd opdook. En dat was niet goed. Ik dacht aan hem terug... maar "graag" was niet het woord. Alles deed pijn. Iedere herinnering, zelfs een mooie, veroorzaakte radeloos verdriet omdat het er me alléén maar aan herinnerde dat die momenten verloren waren, nooit meer zouden terugkeren, niet met hèm. Over de ex... kon ik niet praten. Omdat niemand begreep (en wellicht terècht) waarom Olijf zò vast bleef hangen aan een man die haar overduidelijk niet wou, niet respecteerde en.... (andermans woorden, cliché maar misschien niet onwaar) niet waard was....
Op dagen dat je jezelf vertwijfeld afvraagt waarom je zèlf niet goed genoeg was, zijn waardeoordelen van anderen verloren energie... think about it. Het is u wellicht òòk al overkomen....

Hoe dan ook. Het papiertje uit het verleden was niet nodig vandaag. Ik had het liever niet gevonden.
Maar door een speling van het lot vond ik het wèl.
Ik zal maar denken dat dat voor een reden gebeurt.
Het is evenwel géén toeval dat ik het fotografeerde met Change op de achtergrond, want hoewel ù op dit moment waarschijnlijk zucht en denkt dat Olijf nog geen hààr veranderd is.... ach ja... u weet wel.
Pijn doet het soms nog wel. En 100% terug de oude - ik zei het onlangs nog - zal wellicht nooit meer gebeuren. Mensen laten nu eenmaal afdrukken achter op je ziel.
Tòch kijk ik gematigd hoopvol naar m'n toekomst.
Al was het maar omdat ik papa's handen zie wanneer ik werk aan m'n toekomstig huis.....

Ovenklok

Met 6 dagen thuis heeft Olijf er klusgewijs het beste van gemaakt.

De oude moto werd opnieuw in oorspronkelijke toestand gebracht wegens technisch probleem.
.... EN geblonken en gepoetst..... :)
De nieuwe moto kreeg z'n topbox. De vorige eigenaar had hem wel meegegeven maar de montage was voor Olijf. Het bleek nog een waar knutselwerk te worden mààr het is gelukt. Tijdens het bricoleren dacht ik een paar keer "dank u papa, 't is dankzij jou...."

Een hele zaterdagavond, zes uren lang, plande ik m'n keuken opnieuw in. Nòg maar eens :)
Meten, zoeken, nog eens meten, proberen... pfff... wat Olijf wil voor een kleine prijs bestààt gewoon niet. Maar ook hier zal ik bricoleren tot ik erbij neerval :)

Zondag Mamadag. Rommelmarktje in de voormiddag, tuincenter in de namiddag. Tijd om de nieuwe bloemetjes te planten was er niet, maar tegen maandagavond stonden ze op hun plaats. In een vollédig gewiede en omgespitte tuin. Nét op tijd voor de regen van dinsdag :)

Dinsdag was het keukenraam aan de beurt. Bijplamuren, zoals dat heet. De gaten waren diep dus de klus is nog niet helemaal geklaard, maar een verdienstelijke eerste start is gegeven. En Olijf zag dat het goed was. Waarna ze naar de bijles Fysica trok.

Woensdag, oorspronkelijk opgespaard om een namiddagje aan zee door te brengen, was gewijd aan Ikea.
De "afspraak" om naar zee te gaan viel in het water maar Olijf was on a roll.  Zolang ik productief ben, moet ik ervan profiteren. Na het omzeilen van een ongeval op de E17 arriveerde ik eindelijk in Ikea Gent. Veel groter dan die van Wilrijk en ocharme maar een kwartiertje ofzo verder rijden van m'n huis.
Ik zou wel snel iemand vinden die m'n online plannetje met mij zou willen overlopen.... dacht ik.
Mis poes. Eén uur wachttijd werd me voorspeld.
Na ruim driekwartier wenkte een vriendelijk meisje me... en het dient gezegd... ze hééft geholpen.
Had genoeg aan een half woord om te weten wat ik bedoelde, luisterde aandachtig, goochelde met kasten, kastjes, inzetstukken en dies meer.
Na een uurtje samen plannen ging ik naar huis met een plan, een offerte en een goed gevoel.
... en een keuken die intussen dubbel zo duur is als wat ik een jaar geleden in gedachten had. Ach, ik leg me erbij neer. Gezien m'n leeftijd zal het wel voor de rest van m'n leven bij deze keuken blijven, neem ik aan :)

Na de boodschappen voor de spaghetti van donderdag was ik thuis.
Laatste zonnetje van de dag.
'k Overliep in m'n hoofd snel wie ik zou kunnen bellen om een terrasje te doen maar vond een boel argumenten tégen: wachtend op het lief, van ouderdienst tijdens de co-ouderschapweek, .... Er zijn een boel redenen waarom de "echte" grote mensen niet zomaar onverwacht een terrasje kunnen inlassen.
Olijf belde dus niet en ging op haar eigen privé-terras dan maar een teak tuinmeubel te lijf met borstel en schuurpapier. Wéér een klusje geschrapt :)

Om in schoonheid te eindigen begon ik alvast aan de spaghettisaus: dat zou meteen weer schelen voor donderdag.
Rabarber stoven kon er nog nét bij. Ik zou hem eens in de oven zetten in plaats van in de steelpan. Rabarber met suiker in de vuurvaste schotel en wachten maar.
Intussen telefoon met vriendin B. Onze gesprekken zijn zelden kort... net als vandaag.
Na een uurtje of wat legden we in en dacht ik meteen sh*t!!! De rabarber!!!!
Die zou nu wel zwartgeblakerd zijn!!!

Hoe mooi, hoe fijn was de ontdekking dat er nix mis was met m'n ovenstoofsel. Olijf heeft nu een oven met Timer, oooooh jaaa! Dat ding slaat automatisch uit.... *brede glimlach*
Dankzij de ovenklok heeft Olijf - keukenprinces extra-ordinaire - volkomen eetbare rabarbercompot :):):)
Dank u, oventje!