Grenzen verleggen... op weg naar Numero Uno

Olijf verlegt grenzen.
Enkelen weten hiervan en doen één van volgende dingen:

• "Goed zo" zeggen. "Wat je doet, is leuk. Je doet wat je nu nodig hebt"
• Wenkbrauwen fronsen en goede raad geven (die overigens heel terecht is)
• Roll on the floor laughing out loud (of de ROFLOL dus)

Hoe dan ook, er zijn voortdurend veranderingen op til.
Het ene moment lach ik mezelf een breuk, het ander moment vraag ik me af waar ik mee bezig ben.
Belangrijkste van alles: ik maak me er geen al te grote zorgen om. Ik geef er bijzonder weinig om, as simple as that. Dus wat dat geven en nemen betreft, ben ik even het andere uiterste aan't uittesten.
Met de goede hoop dat ik ooit het "perfecte" evenwicht vind.

Vandaag kwam ik ook, met hulp, tot een paar inzichten die al een tijdje bij me smeulden.
Wie de volgende meneer ook moge zijn.... er zullen wat strings attached zijn.
Genoeg met vrijblijvende, immer geduldige Olijf die anderen laat bepalen hoe of wie ze moet zijn/worden, tot meerder eer en glorie van meneers kunstmatig opgekrikte minderwaardigheidscomplex.

Ik wist het al langer, maar had een ander nodig om het me te laten zeggen: Je maakt jezelf onzichtbaar.
Dat dééd ik ook. Op een fles shampoo en een nog een fles haarconditioner na, zou je nooit geweten hebben dat ik ooit ergens anders dan in m'n eigen huis geslapen had.
Opruimen deed ik met voldoende precisie om niet te laten merken dat ik iets had verzet...
Geen kleren van me die in de kleerkast bleven hangen, geen persoonlijk kussentje of ander versierseltje dat zei "Sandra was in da house".
Geen gewijzigde gewoontes die zouden aangeven dat er "a significant other" in z'n leven was geslopen.
Hell, wat zeg ik? Significant? Laat dat woord maar weg. Mocht van geluk spreken als Olijf plaats 5 in de top tien haalde.
Altijd. Niet enkel de laatste keer.
Ik had er een gewoonte van gemaakt om altijd (net wat) minder dan Nummer Eén te zijn.

Zo onzichtbaar als lucht. Dat was Olijf.
En dat was m'n eigen schuld. Dat neem ik volledig op mij.

No more.
Wie Olijf nog wil bekoren, potverdorie,  zal z'n best mogen doen. Niet alleen tijdens de wittebroodsweken, maar ook daarna.
Gaat ie in de fout: daar is de deur.
Vindt ie job, vrienden, familie, vrijetijdsbesteding, avondje pintenpakken met de vrienden belangrijker: de deur.
Geen tijd om te bellen? Quoi? Gebroken bel-duim? Deur.
Heeft ie "nu geen tijd voor een relatie"? La porte monsieur.

Olijf wil ooit nog een belangrijke andere helft, laat daar geen twijfel over bestaan.
Ik ben niet te beroerd om dat blak en bloot toe te geven.

Wat Olijf niet meer wil, is ongemerkt aanwezig zijn, op te gaan in het decor.
Wat Olijf NIET meer wil - en het is belangrijk voor me om dit op te schrijven - is de Leerschool zijn zodat meneer met z'n geleerde fouten andere dames gelukkig kan gaan maken.
M'n dagen als boksbal en pispaal zijn voorbij. Of dat hóóp ik toch van harte.
Laat mij maar eens de vruchten plukken van geleerde fouten uit andermans relaties.
Moeder Theresa is no more.

Vol-Wassen.... Volledig Gegroeid. Dat is wat ik wil ontmoeten, als het effe kan.
Iemand die het fijn vindt als ik gewoon eens een "typisch vrouwelijke" reactie heb.
Iemand die wel ziet dat ik me niet altijd conventioneel kleed/gedraag maar me desondanks nog steeds fantastisch vindt.
Iemand die weet dat de occasionele discussie erbij hoort omdat het onmogelijk is om het steeds en overàl over eens te zijn.
Iemand die niet enkel in het verleden of in de toekomst leeft in de veronderstelling dat we allemaal eeuwig leven. Today is the ONLY day, zo simpel is dat.
Iemand die naar m'n sandalen kijkt en vindt dat m'n voeten daar bééldig in staan.
Iemand die niet het hazepad kiest wanneer hij "het" even kwijt is...en omdat hij weet dat het de moeite waard is om voor iets waardevols te vechten (ongeacht in welke winkel "zij" shopt...)
Iemand die de gordijnen toe schuift wanneer hij beslist dat het nu even tijd is voor ons tweetjes... en dat anderen "dus" gerust mogen ophoepelen.

Vraag ik veel?
Neen potverdorie!
Ik vraag niets meer of minder dan wat zovelen vóór me hebben gekregen (en zovelen nà me zullen krijgen) omdat ze beslisten dat ZIJ de moeite waard waren om op Nummer Eén te staan.

Et voilà.
Terwijl dàt onderweg is, houdt Olijf zich onledig.
Met spelen. En spelen is goed :)

Veranderingen

Olijf verandert.
Het heeft lang geduurd, maar het lijkt erop dat het stilaan gebeurt nu.

Iedere dag kleine stapjes.
Onkruid van tussen de stenen schrapen.... een uurtje of twee. Olijf voelt haar rug kraken maar is blij :)
Spulletjes uit het huis weghalen. Opgeruimd staat netjes (hoewel "netjes" nog wel een tijd zal duren... baby steps, baby steps).

Zondag: eerste duik van het jaar. Er wàs een tijd dat ik dat schandàlig laat op het jaar zou hebben gevonden. Vandaag ben ik blij dat ik tenminste de stap zet.

Olijf duikt met een tiener. Z'n tweede (officiële) duik ooit. Fijn als je een starter mag begeleiden. Een beetje kennis of ervaring meegeven zeg maar. Het hééft iets :)
De jongen doet het goed en is rustig onder water. Dat mag gezegd worden. De debriefing eindig ik met een juf-achtige "Je deed het prima! Doe zo voort"
"En een bank vooruit", denk ik er nog bij, maar dat zég ik niet :)

Met beter weer dan beloofd, kunnen we nadien ontspannen aperitieven en eten in de zachte buitenlucht.
Een fijne groep mensen, iedereen goedlachs. Dat betekent wat als je weet waar sommigen onder hen mee worstelen...

Vrolijk gezelschap dat plezier kan maken zónder zichzelf persé lazarus te drinken.
Ook dàt was ik vergeten... dat dat kàn. Teveel mensen aan de dis gezien die pas "gezellig" werden na hun 5de baco, 20ste pint of volledige fles Jonge Klare....
Je maakt jezelf wat wijs, afhankelijk van het gezelschap.
Ik weet dat nu.....

Gisteravond zou ik nog afspreken met I, m'n salsavriendin.
Helaas, op zondagavond is het rijden naar het Brusselse of Leuvense om een salsa-tje te forceren. Als je daarbovenop mag verwachten dat zondagavond voor de meesten de avond vóór de nieuwe werkweek is en DUS erg rustig, lijkt een lange rit naar een onbekende danstent plots niet meer zo aantrekkelijk.
I beslist om elders haar heil te zoeken, in een plaats die Olijf niet zo ligt.
Olijf blijft dan maar thuis en da's niet eens echt tegen m'n zin.

Telefoon. Van het laatste individu op aard van wie ik het verwacht.
Het irriteert me dat individu in kwestie m'n telefoonnummer heeft gevonden, hoewel dat met een naam als de mijne en 1207 online niet eens zo moeilijk is....
Een bizar gesprek. Setting the record straight. Het is blijkbaar de bedoeling dat ik de andere klok ook eens hoor luiden.
Het relaas levert weinig nieuws op. Behalve dat Olijf gaandeweg ondervindt dat ze een vreemde sympathie begint te ontwikkelen voor de beller aan de andere kant van de lijn.
Met het woelig verleden in m'n achterhoofd en de wetenschap dat "hij", waarschijnlijk net als z'n zus, een geboren manipulator is (om niet te zeggen onbevreesde bedrieger), let ik op m'n woorden en bedwing ik m'n ontluikende sympathie.
Tussen "zijn kant van de zaken" door geeft hij me zicht op kleine stukjes van z'n leven: kinderen ziek in bed, goed draaiende zaak mét inbegrip van spaargeld op z'n rekening (!!??), verloop van z'n relatie én z'n vroegere sympathie voor Olijf.... "euh???" denk ik.... "waar is dit goed voor???".

Het is een uiterst bizar gesprek. Bizar en lang.
Voor zover dat mogelijk is, ontwikkel ik een ander beeld over m'n recent verleden.
Iedere dag vind ik nieuwe stukjes van de puzzel en wordt het totaalbeeld stilaan zichtbaar.

Wanneer ik naar bed ga, ben ik vreemd rustig.
"Stom stom stóm dat ik zoveel tijd, energie én verdriet heb gestoken in de voorbije twee jaar"
Veel meer dan dat kan ik niet denken.
Het was het allemaal niet waard. Spijtig.... zónde bijna... dat ik er zo lang over deed om dat te ontdekken, maar misschien noodzakelijk. Een levensles om mee te nemen naar m'n toekomst.
Minder binden, minder holderdebolder geven aan en geven om...

Olijf hoopt dat ze haar levenslessen wijs zal gebruiken. Balans vinden tussen hoofd en hart en hópelijk het "volgende keer" béter doen.
We zien wel.
We hopen op het beste.

Intussen is Olijf weer een béétje "anders".

Telefoongesprek leverde me wél een verontrustende droom op, maar goh... dromen zijn maar dromen...

En tenslotte... ooit wou ik hem kunnen zeggen wat ik écht van hem vond. Ik heb de kans gegrepen en het hem gezegd. Omdat het op veel serener toon was dan ik destijds in gedachten had, voelde ik me er nog goed bij ook.
Neh!

Het is écht niet druk vandaag

Dus mag ik nog even lachen?

Vooraf wil ik even meegeven dat hier enig "uitlachen" mee gepaard gaat.....

Olijf heeft vrijwillige kassaduty.
Het is, daags na OLH klimop, voor velen een brugdag.
Na weken grijs en regen, beslist de zon vandaag om te schijnen, waardoor onze potentiële klanten massaal richting kust rijden voor de rest van hun lang weekend.
Ik heb dus een rustige werkdag vandaag.

Tijd om de klanten die wél aan de kassa komen, goed in me op te nemen.
De meesten zijn relatief normaal.... voor zover normaal bestààt (da's 1) en voor zover normaal in mijn sector ooit echt helemaal normaal kan genoemd worden (da's 2).

Vandaag spot ik een heerschap van een duim hoog.
Ik zie hem ergens tussen de winkelrekken snuisteren en bemerk (in mezelf) dat hij écht niet bijzonder groot is. Dit laatste is misschien deels te wijten aan m'n eigen halfhoge hakken die me virtueel groter maken dan ik in werkelijkheid ben.
Alsof om z'n volwassenheid te legitimeren, heeft hij zichzelf voorzien van een ietwat ruig uitziend half doorgroeid baardje.
Ik zie het en dat is dat.

Half uurtje later komt heerschap aan de kassa. Mét vrouw... een goede halve kop groter dan hij, no problemo.
Door haar grijzende haren ziet ze eruit alsof ze min of meer zijn moeder kon zijn, maar ook dàt wil ik niet beoordelen.
Maar dàn...
Dan doet hij z'n mond open.

Hij is hoogst betuttelend. Wat ze doet, moet gestuurd worden door hem.
Ze kopen een draagmand voor een kleine hond of stevig uit de kluiten gewassen kat.
"Doe het zus, doe het zo," zegt hij.
42 Euro moeten ze me. Hij legt de Tientallen op de toonbank en eist van haar dat ze het wisselgeld bijlegt.
"Ja zeg, ik ga hier niet àlles betalen hoor".......
Ik kijk op en vraag me af of het schertsend bedoeld is.... hij kijkt bloedserieus.

Ik voel me lichtjes ongemakkelijk worden. M'n gevoel situeert zich ergens tussen gemeend willen lachen om de absurditeit van z'n houding en meewarigheid om .... dezelfde reden eigenlijk.

Hij is nog niet klaar met haar.
Hij geeft haar instructies. Hoe ze haar spullen moet bijeen pakken. Hoe ze dit en dat moet dragen.
De grote draagmand geraakt gevuld.
"Draag die maar", zegt hij." Ik draag het kassaticket wel."
Nogmaals kijk ik op om me ervan te vergewissen dat hij DIT dan toch op een goedlachse manier bedoelde.
Nope. Geen teken van funny-ness...
"Als de hond daarin zit, zal je't ook moeten dragen. 't Zal zwaar zijn, maar je kan maar best beginnen oefenen"

Nou moe????
De mevrouw ziet er best zelfstandig uit. Bij haar volle verstand zelfs. Ze is ongeveer even oud als ik, misschien een jaartje of twee meer, ik wil ervan af zijn.
Hij haalt die leeftijd misschien, het kan ook wat minder zijn., maar dat is bijzaak.
Meneer is vooral een klein duimpje met een flinke dosis grootheidswaanzin. Een houding die hij zich in de loop der jaren heeft aangemeten als verdedigingsmechanisme of gewoon ingebakken van bij de geboorte?
Geen idee...

Wat ik wel weet: wanneer ze buitenwandelen, voel ik empathie voor mevrouw en glimlach ik nog 5 minuten na om Klein Duimpje met z'n oversized ego.

Had zin om hem een tik voor z'n voorhoofd te geven... maar dat mag niet :)

Put your money where your mouth is :)

(tja, Olijf kan het weer niet laten)

Lees: waarom trek je je kak in?

Het gesprek van de dag, na jaaa... de ochtend.
Vriendin N zegt gedag en laat me weten dat ze een geweldig concert heeft bijgewoond in gezelschap van een blind date. Een vroumensch. En dat dat een zeer leuke ontmoeting was, eentje die zeker nog gevolg krijgt.
Zo horen we't graag.
N en ik leerden elkaar ook kennen via Tinternet. I en ik ook. Bij uitbreiding I en N ...ook :)

Meiden onder elkaar. We kunnen het goed met elkaar vinden.
Lachen met mekaar als het goed gaat en een hartje onder de riem steken op de mindere dagen.
De laatste tijd wisselen we elkaar wat af.
Wie weet, ooit komt misschien de dag dat we alleen nog moeten lachen.
Van plezier of van dementie, afhankelijk van wat zich eerst aanbiedt :)

N en ik wisselen wat algemeenheden uit. Kent u die?
Dat gaat zó.
"We mogen niet veralgemenen, maàààààr....."
U kent die. Iedereen kent die. We doen het allemaal.
"Ik ben geen racist, mààààààrr...."
"Ik ben niet beter dan een ander, màààààrrr......"
....
kom kom, u kent die ook :)

We stellen vast dat onze "dates" een grotere slaagkans hebben wanneer ze van het gelijkgezinde geslacht zijn. Op één of andere manier vinden we gemakkerlijker onze gading.
"Een interessante vrouw met een kopje op haar schouders."
Neh.... da's es wat anders dan het gekat tussen vrouwen, zou ik zo denken.

Hoe komt het, vragen we ons af, dat we dat gevoel zo zelden ervaren met de heren, het àndere geslacht dus?
"Tja, ze zijn zeker niet allemaal dezelfde, maaaarrrrr.....".... en daar gaan we dan.

• Spreek je af met een individu van het andere kunnen, dan heeft vaak (niet altijd, want we mogen niet veralgemenen...) minstens één van beide partijen hogere verwachtigen. Hij of zij heeft alvast een toegevoegde waarde aan de date gehecht, en dat maakt dat er een spanningsveld ontstaat. De ongedwongenheid van het afspraakje ís niet meer...
• Dan is er nog het stereotiepe rollenspel. Best grappig.
• De man hoort complimentjes te maken, de vrouw hoort ze gracieus in ontvangst te nemen. Het liefst nog met een bescheiden blos op de wangen, licht knipperende wimpers en een kleine Spielerei van haarlokje tussen de zenuwachtig draaiende vingers :)
  Komt het compliment van een gegeerd individu, dan is rollenspel niet moeilijk vol te houden. In het andere geval doe je alsof (en voel je je in je binnenste een onnozel kieken terwijl hij zich van geen kwaad bewust is) OF je reageert niet, waarna de ijspegels snel zichtbaar worden, in het beste geval op het gezicht van beiden. Is meneer van het onopmerkzame tiep, dan blijft hij lustig verder versieren...
  Hoe dan ook... u begrijpt... spanning.
• Onze nog niet zo oude geschiedenis wil dat meneer slimmer, meer belezen en uiteraard vermogender is dan zijn elegante date.
  Dames horen dus te luisteren naar z'n theorieën, ongeacht of ze plausibel, compleet uit de lucht gegrepen zijn, aan het absurde of oerdomme grenzen... Hij heeft z'n middelbare school naar enige waarschijnlijkheid afgemaakt. Mevrouw haalde misschien net het einde van Snit en Naad...
  U lacht?
  Jaaa jaaa jaaaa. We Wéten met z'n allen wel dat dit lang niet meer het geval is. Maar zet u eens in een gemengd gezelschap. Leg uw oor eens te luisteren....
  Vrouwen onder elkaar kunnen - naast het uitwisselen van adressen van hun geliefde manicure - best wel intelligente dingen zeggen, van erg uiteenlopende aard.
  Zodra er echter enkele mannen bij komen, gebeurt er iets merkwaardigs met ons.
  OF we slaan dicht en laten hén verhit discussiëren over welke politicus het deze keer verdient om naar het premierschap te dingen.
  OF we doen een poging om ons te mengen in het gesprek en worden professioneel genegegeerd, meewarig aangekeken (en dààrna professioneel genegeerd) of... het gesprek valt stil...
  We worden niet geacht er intelligente meningen op na te houden of gefundeerde beslissingen te nemen. Zo simpel is dat.
  Beweer gerust het tegendeel. Ik discussieer daar niet over. Ik zou niet durven :)
  Stel u hetzelfde dus voor in een one-on-one date. De jungle van de singles.
  Ik lees her en der dat heren ervan houden bewonderd te worden. We moeten hen het gevoel geven dat ze een Ridder op een Wit Paard zijn, of we nu iets met hen willen beginnen of niet....
  Het schijnt een truuc te zijn die de conversatie gaande houdt.... nou nou nou :)
  Een eigen mening hebben en die - godbetert - willen verkondigen, past niet in dit plaatje...

Wij vrouwen onder elkaar kunnen gewoon gewoon doen. Zonder indruk te willen maken op elkaar, verleidingstruucjes allerhande uit onze plumeau te schudden. Het màg gewoon eventjes, normaal zijn.
Weet jij iets over politiek? Shoot. Het interesseert me. Misschien doe ik zelfs een korte inbreng.
Heb je hulp nodig bij het vervangen van je stekker of plakken van je fietsband? Call me. 'k Heb dat nóg gedaan :) (stel je voor dat ik zoiets aan een man zou zeggen. Hij slaat dubbel van verontwaardiging of slappe lach).

Naadloos belanden we bij de schijthazen. (U merkt wellicht dat stereotiepie me vandaag niet vreemd is).
Heren die zich verkneukelen in uitdagerijen maar hunne kak intrekken van zodra je hen op hun woord pakt.

Oh ja. Ze willen je wél à la minute zien wanneer ze het gedacht hebben.
Zeg je dan als jezelfrespecterende vrouw dat dat nét iets te spontaan is (wie haalt nu wildvreemde mannen in huis om één uur in de ochtend?) en vraag je om es wat te regelen op een menselijk uur ergens op een publiek terras, het liefst bij klaarlichte dag (hetgeen in dit seizoen geeneens zo moeilijk is)... dan valt er een veelzeggende stilte....
Je wil "modern" doen, beetje cool en dringt niet aan. Je zwijgt.
Eén keer zwijg je. Twee keer zwijg je.
En dan heb je de keuze.

• Je snijdt het netelig onderwerp aan. Hier weet je waar je begint maar je hebt geen idéé waar het gesprek zal eindigen...
• Je zwicht en doet wat meneer verwacht: springen op zijn vraag. Daarmee is meteen de toon gezet. Hij denkt, jij springt, zonder uitzondering.
• OF je laat de boel de boel. Terug naar af. Misschien de properste oplossing.

Hoe dan ook. Er is nix ridderachtigs of witpaardigs aan deze handelswijze.
Meneer is gewoon een schijtlaars die een snoepje wil wanneer hij daar toevallig aan denkt.
Vragen om een deftige afspraak lijkt al snel op toekomstgericht denken en als je toekomst zegt, denkt hij "O jee, en wat dan met m'n bindingsangst?".
Exit meneer :)

Het zou fijn zijn als we elkaar wat beter begrepen, zónder te moeten raden "Wat verwacht hij of zij van me? Hoe hoor ik me te gedragen? Zou gewóón ík óók OK zijn?"

N had een fijne date met een madam. Voor haar was het gisteren simpel.
Morgen kan het dan weer ingewikkeld worden, voor haar, voor mij of voor een ander.

Intussen heeft Olijf hier weer wat gratis stoom afgeblazen.
Zomaar.
Omdat het niet druk was vandaag.
En omdat ik altijd hoop dat ik hier niemand pijn doe :)

terugblik: maandag 10 mei

Ze moet er even in. Vriendin I.
We zouden elkaar afgelopen weekend zien op Mano Mundo. "Te lang geleden" zei ze en ze had gelijk.

Het weer stond me niet aan. De wil om het trotseren ontbrak me en mama lag moederziel alleen in de kliniek.
Olijf koos het snikhete ziekenhuis boven een koud festival... en liet I daarmee wat vallen.

"Geen erg" zei I, "ik heb maandagnamiddag vrij. Doen we iets?"
Ze is begrijpend, vriendin I.
We deden iets. Bij haar thuis.
Olijf had de zon zien schijnen in eigen tuin en vroeg een audiëntie op I's mooie tuinterras.
Omweggetje langs de bakker, helaas geen favoriete bosvruchtentaart gevonden maar tóch met een gebakje richting zonovergoten tuinterras............. dat bij aankomst niet zo zonovergoten bleek te zijn.
Afstand van 30-tal kilometers was er teveel aan voor de weergoden :)

Dan maar patéke eten in de woonkamer.
Offfeeeeeuuuuuh... eerst patéke fotograferen. I en Olijf beiden.
We zijn "wat" vergroeid met onze respectievelijke fotoapparasies. I nog meer dan Olijf :)
Klik klik, fotomoment, waarna ten àànval!



We hebben lekker bijgepraat, I en ik.
Over vanallesennogwat.
Oók over haar vriend, haar smoorverliefde en imméns lieve vriend.
Wil graag wel eens de man ontmoeten die mijn vriendin zo gelukkig maakt :)

Ik ben blij voor I. Eindelijk een goei madam met een goed resultaat.
Dat wou ik even kwijt :):):)

Oordeel zelf :)

"Hee, fijn!.... Eindelijk eens een normaal gesprek"...

Gek dat je zoiets zo vaak moet horen.

Na de x-te herhaling van bovenstaande wordt een mens nieuwsgierig.

Als een "normaal" gesprek zo uitzonderlijk is, waar ligt dat dan aan?

Tinternet is een wonder medium.

Zou graag zeggen dat m'n jarenlange "ervaring" me nu voldoende gewapend heeft om niet langer op te kijken van 's levens rariteiten.

Edoch....

Ik nodig u uit voor een wandeling. Please join me :)))

Categorie 1. Ik ben een flauwe plezante. Zóóóó flauw en plezant zelfs, dat u me niet kan weerstaan.....

De ruige. 25. Mét middelvinger.

Mister King in Wonderland...

(u kan dit niet zien, maar geloof me....) Scheel én een apensmoel. You MUST like :)

Categorie 2. Ik heb alle voeling met de realiteit verloren. U ook? A match made in heaven.

In een relatie, samen met partner (oef! er is nog gerechtigheid) en verlang naar champagne met een vrouw...

Voel me nog jong van lijf en leden. Wil graag daten met een vrouw die gemakkelijk m'n dochter zou kunnen zijn.

Categorie 3. Ik ben hier voor de diepzinnige gesprekken....

Het kikkerperspectief werkt het best, dacht ze...

Stout schoolmeisje... of directrice? op 49 mag het directrice zijn :)

Waarom kijk je niet in m'n ogen???

De mannen moeten niet onderdoen...

Waar zullen we het vandààg eens over hebben? Je rollende spieren?

Ik onthield u de foto van duidelijk afgepeigerde dame met onvoorstelbare berg kinderspeelgoed op de achtergrond.

Ook meneer met (alweer) kikkerperspectieffoto en panoramisch zicht op z'n indrukwekkende pens.

Evenmin toon ik u 25-jarige platinablonde Kimberley met netjes gemanicuurde wijsvinger in mond, zorgvuldig Kohlzwart opgemaakte blauwe ogen die je (zaad)vragend aankijken, 3 lagen foundation over zwerende pukkels en net iets minder zorgvuldig getrimde oksels...

Ze waren niet spectaculair genoeg... zal ik maar zeggen.

Het is niet zo m'n smààk, een bijna-vijftiger wiens lichaamsdelen langzaamaan richting zuiden migreren en die zich desalniettemin in glanzend rode boots wurmt.

Dat gezegd zijnde, sta ik daar duidelijk alléén in. De massa reacties op haar foto's hebben me overtuigd.

Het moet daar heet aan toegaan, ten huize stoute directrice :)

Maar ik wijk af.

Wat ik achterhalen wou..........

YEP, dames en heren. Het is een wónder te noemen dat er nog normale gesprekken mogelijk zijn!

Olijf is overtuigd en biedt u.... een GAT.... in de markt :)

Het komt

Stillekesaan komt alles.

Of het verdwijnt.

Soms omdat het moet. Soms ook zonder dat je't wilt (maar nog steeds omdat je weet dat het moet).

Je begint te vergeten hoe mooi het was. Zelfs waaróm het mooi zou geweest zijn.

Het vervaagt.

En dat is nodig, denk ik.

Tegelijk doet het heden z'n uiterste best om je te helpen zien waarom het NU z'n charme heeft verloren.
Of hij het goed heeft of slecht... soms kan het me niet veel meer schelen.
"Ie doet maar", denk ik.... en dan ben ik een beetje trots op mezelf.
Trots omdat ik het verleden (niet zonder moeite maar noodgedwongen) losweek. Als een oude vergeelde postzegel die z'n enveloppe lost... nutteloos en ultiem.... waardeloos.
Hier en daar nog een beetje triest. Omdat een mens - mens zijnde - zich blijft afvragen hoe je de goeie dingen leert herkennen van bij het begin, zonder afschrikwekkende ontdekkingen achteraf.

Vandaag zie ik terug mooie eenvoud rondom me. Geen intriges, geen bangmakerij, geen vernietigende achterklap en "kijk eens hoeveel beter ik ben".
Gewoon gewoon en dat past het best bij me.

Olijf weet verdomde goed dat ze beter verdiende dan wat ze maar kreeg.
En alle vuillakkerij...het is goed dat die ver weg blijft.
De waarheid kwam aan het licht. Soms mondjesmaat, soms right in my face.

Vaak negeerde ik ze en even vaak wenste ik ze weg.

Dinsdag 13 mei 2008. Olijf vocht nog voor wat haar al een poos ontglipte. Mijn verjaardagskado aan hem en in zichzelf lachte hij me uit.

Donderdag 13 mei 2010. Olijf is weer thuis en weet nu dat iets, iemand haar behoedde voor levenslange mediocriteit.

Oude vrienden en nieuwe helpen me iedere dag een stapje verder.

De oude zijn blij met m'n teruggevonden lach. De nieuwe weten niet beter.

Het is goed zoals het is.

that was then...

...this is now.

nog een beetje werk aan de winkel, maar het groeit :)

Luirikken

is een kunst.

en dat doe je zó.

No care in the world.
En waarom zou ie ook?

Klein blijven

... my girls.
Oftewel.... die van m'n zussen :)

Namiddagje gezellig allerleitjes doen. Zus S zorgt voor eten. Ik zorg voor haar pc-probleempje.
Zus S zorgt voor zus C's online fotoboekje.
"I'll scratch your back if you scratch mine".... iets in die aard :)

Na het middagmaal zitten de meisjes vol energie.
Balletvoorstelling. We MOETEN kijken.
En dat doen we dan, met veel animo.
Olijf kijkt graag naar ongedwongenheid. Waar en wanneer precies verlies je dat?
Laat hen maar lang zo blijven...

My girls :)

Groot worden

We moeten allemaal opgroeien. Dingen leren aanvaarden.
FB helpt me weer.

Ex-schoonzusje-to-be heeft haar foto gewijzigd.
Dat is haar goed recht.
Ze staat er nu op met haar nieuw schoonzusje-to-be. Happy Families.
Ze heeft gelijk. Het leven gaat vooruit.

Dit kan gemakkelijk be- of veroordeeld worden als morbide. Voor mij is het stap naar verdere aanvaarding.