Ricchi e Poveri...

.... of hoe een perfect serieuze aangelegenheid fout kan lopen.
(Vandaag - waarschijnlijk van de pure consternatie maar ook omdat een beetje reclame geen kwaad kan - ga ik trouwens nàmen noemen. U bent gewaarschuwd...)

Met M had ik enkele weken afgesproken dat ik vrij zou nemen om naar de boekvoorstelling van z'n zoon te trekken. De zoon in kwestie (reclameflash n° 1) is Piet Baete. Zo, dat mag gezegd worden, vind ik. (Verder hoop ik dat Piet het niet erg vindt dat er meteen een link naar z'n pagina werd gelegd....Flash n°2 ... bij deze :))

Jaren geleden had M me overigens een eerder boek van Piet uitgeleend. Tot m'n scha en schande heb ik het een tijdje later half gelezen teruggegeven. Niet omdat ik het niet goed vond. De tijd was toen niet rijp. "Mijn tijd" mag u hier gerust lezen. Andere dingen hielden me toen bezig en tja... ik kon het boek ook niet eeuwig bijhouden.

Om één en ander goed te maken en ook omdat ik een uitstapje in het midden van de week voor een heuse signeersessie best wel een leuk idee vond, concretiseerden we de afspraak.
"Op Linkeroever, M. Bij de voetgangerstunnel" mailde ik. Een béétje Waaslander weet dat 't Stad vandaag de dag een onneembaar fort is als je het met de wagen te lijf wil gaan. Erin komen wil misschien nog lukken maar erUIT...???
Je weet wanneer je vertrekt maar nooit wanneer je aankomt... of iets van die strekking :)

M - een rasechte Westfluut - had fotootjes, adressen, routebeschrijvingen en een zak vol kruimeltjes nodig om de voetgangerstunnel te vinden... maar hij arriveerde.
Ondanks een steeds somberder wordende weersvoorspelling - lage temperaturen, mogelijk plaatselijke buien ..pffff daar gaan we weer met ons Belgisch Aprilweer -  werd het een erg leuke namiddag, compleet met Groenplaatsterrasje in de zon, lekkere lunch, glas blond en lange babbels.
Alles op de spreekwoordelijke steenworp van de Fnac waar we later moesten zijn.
En waar we "dus" mooi op tijd een plaatsje op de eerste rij bemachtigden. Temidden van een handvol bekende koppen. Grappig. Vooral wanneer yours truly verwoede pogingen doet om hen niet aan te staren. "Het zijn ook maar mensen" denk ik dan maar "ze mogen hier ook gewoontjes zitten doen"

Piet's nieuwste geesteskind wordt voorgesteld, toegelicht en na afloop gesigneerd. Olijf krijgt - en grijpt - de kans om de auteur na een uitsluitend-facebook-vriendschap (en enthousiaste verhalen van vader M) in hoogsteigen persoon te feliciteren. Mijn stukje celebritycontact voor dit jaar :)

***

Terwijl M z'n zoon nog even .... nja... uit de doeken doet voor de camera, trekt Olijf er snel op uit.Het gebeurt tegenwoordig niet alle dagen dat ik in de Fnac kom. Wie maak ik wat wijs? Het gebeurt zelfs niet alle jàren.... dus ik wil even snuisteren.
Kado voor straks jarige zus: check.
Caetano Veloso zoeken en vinden: check.
En dan (hier gaat het mislopen...): CD's bekijken in de sectie Spaans/Italiaans. Een bezigheid die, gezien de geringe afmetingen van het rek, niet biezonder lang duurt. Onder Lucio Dalla's naam liggen 0 CD's. Nul dus. Allemaal verkocht gezien z'n treurig heengaan of heeft niemand het nodig gevonden om munt te slaan uit z'n plots vertrek van deze aardkloot?
Op het moment zelf komt het niet in me op om even te vergelijken met de sectie Whitney Houston.... zou het daar óók zo leeg zijn? Of is ze oneindig veel belangrijker - monetair gezien dan - nu ze niet meer is?

En dan... dus. Zie ik de nieuwe van Tiziano Ferro. Beluisteren. Zéker.
En ook.... Ricchi e Poveri. Hier in de lage landen beter gekend als Ricci e Povèri (los uit de pols vertaald als Egels en Armenen, zal ik maar zeggen)
Ricchi e Poveri (Rijken en Armen, mocht het u ook maar een heel klein beetje interesseren) maakten het muzikaal landschap ergens in de jaren '80 (of daaromtrent... ik kijk niet op een decade) onveilig. Heel onveilig. Smartlapgewijs maar dan op z'n Italiaans. Met veel springen en wijdopen gesperde ogen van de leadzangeres. Ze was maar een duim hoog maar haar ogen vulden het scherm...
Eén of twee nummers hebben zelfs de Belgische radio gehaald toentertijd, geloof ik.

Samen met de het vermoedelijk betere werk grabbel ik de CD vast en trek naar een bemande balie. Of een klant nog CD's uit de rekken kan voorbeluisteren, vraag ik met een blik van een neanderthaler.
Tegenwoordig blijkt dat volautomatisch te gebeuren. Zonder verveeld uitziende CD-assistentes, zonder plastic hoesjes afhalen (en later weer overtrekken). Nee... "tegenwoordig" zoek je een pilaster met een scanner-annex-scherm, scan je de barcode in en hupsakee: van ieder nummer krijg je 30 seconden te horen. Handig.
Waarna.... Olijf zowaar kippenvel en enig traanvocht gewaar wordt bij het beluisteren van de bekendste nummers van eerder genoemde smartlappers. Noem het jeugdsentiment. Hoewel ik zelfs tóen wist dat deze muziek behoorlijk fout was.

Wàt het precies moge geweest zijn - wellicht de belachelijk lage prijs - Olijf besloot te kopen.
En zong op weg naar huis luidkeels mee. Compleet met hoofdje schudden en op en neer wippen.
Ronduit Ridicuul. Maar wel vrolijk :)

En zó dus, lieve dames en heren, loopt een ernstige aangelegenheid uit op een heel foute aankoop. Niet die van Piet's laatste boek Vrijdag de 14de. Dat dàt een goeie koop was wil ik zelfs niet betwijfelen. Ricchi en Poveri... diè zullen me ooit nog duur te staan komen..... :)

Een uitgebreide versie van "Sarà perché ti amo". Noteer even dat u een driekoppige groep ziet waarvan nummer 3, de gesnorde basstem, nóóit in beeld komt. I wonder why.... :)

Finaal, om te eindigen mag u wel zeggen, een bizarre observatie.
Jààààààren lang maakt de industrie gsm's en mp3-spelers zo klein als maar fysiek mogelijk is. Het scheelt niet veel of de dingen moeten bediend worden met een microscoop en precisie-instrument.
Waarna diezelfde industrie HIERmee op de proppen komt..... een ouderwetse telefoonhoorn op ware grootte.... om in te pluggen op je micro-toestel :):):)

*** (foto-toelichting)
Olijf heeft niet de gewoonte om zonder toestemming herkenbare gezichten op de blog te publiceren.
In het geval van meneer Baete Junior en meneer Geubels, beide personen die het van publieke bekendheid moeten hebben, maakte ik een uitzondering. Meneer Baete Senior kreeg naar aloude gewoonte de Blurbehandeling.
't is maar dat u het weet.

Het verschil

Een hele poos geleden koos een boek me uit.
Een bekend boek, één der bekendsten van deze tijden geloof ik zelfs.
Geen spannende lectuur, geen hoogstaand proza. Gewoon een boek van het soort dat ik graag doorneem. Over mensen. En hun gedrag. Het waarom, de fouten en de eventuele rechtzettingen.

U kent het wel, dat boek.
Mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus. Van John Gray.

Eerder vorig jaar was het toevallig ter sprake gekomen en de titel klonk me zó bekend dat ik ervan overtuigd was het al gelezen te hebben.
Enkele maanden later lag dat boek zomaar in onze winkel te blinken. Recht in m'n zicht.
Ik nam het ter hand, bladerde er even door en ... herkende geen éne zin. Hetgeen me dus moest duidelijk maken dat ik het nog niet gelezen had....

Spiksplinternieuw (de vorige eigenaar/ares had het OF niet gelezen OF dubbel kado gekregen?) voor een democratische tweedehandsprijs.... Olijf kocht :)
En las. Tussen de middagpauzes. Maandenlang korte stukjes.

In het boek staat weinig dat je op een onbewust niveau niet wist, maar het is handig als het even uitgelegd wordt. Afijn, dat vind ik toch :).
Het gààt zelfs niet zozeer om de relaties tussen koppels (hoewel de nadruk natuurlijk dààrop ligt). Wat mij betreft kunnen de tips & tricks net zo goed toegepast worden op iedereen waar je mee te maken krijgt. De baas waarvan je weet dat je hem niet moet aanspreken wanneer hij geconcentreerd aan z'n computer zit (hij hoort toch nix, zelfs al knikt hij instemmend), de moeder die haar problemen steeds opnieuw herhaalt en eigenlijk nix méér wil dan ze vocaliseren in het bijzijn van een luisterend oor (dat zich moet onthouden van het bieden van oplossingen)....
Ik vind het interessant, ondanks de talloze herhalingen (die vermoedelijk dan weer hun nut hebben omdat de boodschap zich op die manier misschien wel nestelt in je weerbarstig brein).

Een stukje dat ik superinteressant èn zelfs licht amusant vond, is hoofdstuk 12.
Hoe u hulp kunt vragen en krijgen.
Alwéér... niet echt omdat ik zonodig één of andere man in m'n leven tot hulpvaardigheid wil manipuleren maar wèl omdat het zo herkenbaar was. Op zeer alledaagse manier.

Het verschil - zo u wil - tussen "Kun je?" en "Wil je?". Oftewel de verscheurende keuze in het gebruik van "juiste" woorden :)
Mannen, zo zegt Gray, hebben een hekel aan indirecte vragen. Uit persoonlijke ervaring doe ik er meteen een schepje bovenop: Olijf heeft ook een hekel aan indirecte vragen. En ik ben geen man.
Zo is de opmerking "Goh, wat staat het gras al hoog in de tuin" geen vraag (hoewel degene die dat zegt misschien dénkt dat het een vraag is) maar een vaststelling. Eentje die verhoopt dat de toehoorder de hint wel zal snappen. I hate hints :)

In dezelfde lijn is "Kun je de vuilnisbak even legen?" niets meer en niets minder dan een vraag naar informatie. "Wil je de vuilnisbak....?" is dan weer een verzoek.
Eigenlijk wil de vrager met het "Kun je" superbeleefd zijn. Voorzichtig. "Zou je dat kunnen doen?" Heel onderdanig... lijkt het.
Maar het heeft een dubbele uitwerking.

"Kàn ik de vuilnisbak buitenzetten?".... tùùùùùrlijk KAN ik dat! Ik ben geen oen. (en de toehoorder voelt al een begin van irritatie opwellen, zelfs al weet hij/zij niet waarom dat is). De vraag is niet of ik het kàn, maar of ik het wìl (en m'n WIL is door het begin van irritatie al meteen een niveau-tje gezakt...)
Anderzijds heeft het iets dwingends, dat superbeleefde. Het ontneemt de andere de mogelijkheid om zonder schroom neen te zeggen. Hij/zij zou er bijna een schuldgevoel aan overhouden mocht het verzoek platweg afgewezen worden. Het werd zóóóó beleefd gevraagd, toch? Wat ben jij een zak als je neen zegt.... Oftewel, anders gezegd, ... als ik KAN helpen, dan MOET Ik ook helpen. Geen fijn gevoel.

De énige juiste vraag is dus "Wil je...?"
Het is duidelijk, direct en het laat de keuze open om ja of neen te zeggen, zonder echte schroom.
Als ik neen antwoord, dan heb ik daar misschien een goede reden voor (of misschien ook niet, maar de keuze is aan mij). In alle geval - en hier faal ik grandioos in m'n uitleg van het waaróm - hoef ik me niet schuldig te voelen als het antwoord niet meteen ja is.
Mannen zouden in dat "Wil je?" onbewust een soort van waardering zien. Een gelegenheid om iets goeds te doen voor hun "madam". Waardoor ze stijgen in haar achting en blijkbaar heeft een echte man niet veel meer nodig dan dàt: bewonderd worden.

Zoals gezegd: Olijf is geen man, maar ook ik voel dat het een verschil uitmaakt. Dat het me ook irriteert wanneer men mij iets wil laten doen met omfloerste bewoordingen. Of overdreven onderdanigheid.
En ... ik hoop... ik dènk... dat ik meestal - zonder erbij na te denken - heel direct "Wil je...?" vraag. Aan iedereen, niet alleen aan mannen.
Ik wist niet waarom... maar nu dus wel.
En in de toekomst WIL (en kàn) ik daar heel bewust op gaan letten.

Einde epistel :)

soms weet ik het niet

Zondag 16 oktober. Olijf buiten gelegen ende gezeten in wat rest van de namiddagzon.
De tuinzetel staat half in de garage, half in de tuin om zo lang mogelijk buiten te kunnen blijven. Want ééns zon wèg, wordt het snel fris.

Ik grijp naar m'n boek (correctie: mama's boek dat ik vorige week mee mocht nemen): Odori, sapori, colori della Cucina Salentina.
Laatst had ik me uit pure culinaire frustratie voorgenomen om me stilaan te bekwamen in de streekkeuken van wijlen m'n papà. Dit boek zou me wel kunnen helpen, dacht ik zo.

Maar eerst het voorwoord lezen. Tien pagina's lang.
Mooi geschreven, vond ik... voor zover ik een mening kan hebben over Italiaanse literatuur...

.../ La "cucuzza", bianca o gialla, "genuisa" o meno che fosse, girava pur essa per casa; ma non riscuoteva affatto, almeno alle origini, il mio pur minimo gradimento; e io la rifiutavo ostinatamente. Ma il mio caro tata trovò il modo di persuadermi: "Vedi, caro Mario - mi disse un girono con la sua voce più affettuosa e carezzevole-: questa non è "cucuzza" di Lecce; questa invece è "cucuzza" di Alezio; viene da lontano ed è dolce dolce. Assàggiala e vedrai." E io l'assaggiai, e la trovai proprio dolce dolce com'egli diceva, perché non era di Lecce, ma veniva da Alzeio, da una misteriosa terra lontana. Avrò avuto allora non più di quattro o cinque anni; ma - mi si creda - è come se fosse stato ieri.
Eppoi, accanto alle verdura, preziosissimi, i legumi: le fave (cotte, ahimè, con tutta la buccia: e non mi piacevano neanche quelle nette), i fagioli, i ceci, i piselli freschi e secchi; anche essi o da soli, alla pignatta (fuoco lento e lungo, generatore di difficile ma gradevole cremosità). Anzi, tradizionalemente l'accoppiata dei "ciceri e tria", ceci con una sorta di tagliatelle, stava - e credo che stia tuttora - al centro della festa gastronomica per la ricorrenza di San Giuseppe (19 marzo), che aveva luogo puntualmente in casa mia./...

En daar komt het. Eind pagina 4, begin pagina 5, bij bovenstaande passage, ongeveer ter hoogte van le fave... welt een traan op. Meer dan één zelfs.
Een bizar gevoel van onbestemde tristesse dat me zomaar bekruipt. Plots en zonder inleiding.
Ik had nochtans niets om verdrietig over te zijn. Rust, zon, een boek en niets of niemand om me zorgen over te maken. Vandaag toch niet.

Zit ik daar te snotteren en in m'n ogen te wrijven als een klein kind.

Waren het de fave, i ciceri e tria of la cucuzza... wie zal het zeggen?
Herkenbaarheid uit verhalen die m'n vader vroeger vertelde over z'n jeugd en de armoede destijds? Weken en maanden lang eten zonder vlees, behalve die ene keer, toen hij als jongen typhus had gekregen en z'n moeder voor hèm en voor hèm alléén een kip had geslacht die hij (en hij alleen) mocht opeten om aan te sterken.En z'n oudere broer die er op het laatst dan tòch in geslaagd was om de kop van de kip te mogen eten... en papa die op de laatste dag ostentatief vroeg wààr de kop heen was?
Of z'n verhaal van ciceri cu li mammuni (kekererwten met maden) omdat de kekererwten te lang in de kelder hadden gelegen?

Ik weet het niet.
Soms komt het op zonder reden.

En toen stopten de tranen. En las ik voort.

zomer en herfst

* ciceri = ceci = kekererwten
* cucuzza = zucchina = courgette

1 december

De eerste dag van de laatste maand van het jaar.
Oók de dag waarop ik in "mijn" winkel het boek vind waarvan eerder sprake... slechts enkele dagen nadat ik er voor het eerst iets over las.... vreemd.... LOA at work.

Dit laatste maakt me blij, dat ik dingetjes in m'n leven kan "roepen" en ze zo snel kan zien verschijnen.
Het mag voor de meesten onder u als je reinste onzin klinken, maar ik "verkies" het te zien als iets wat ik heb aangetrokken. Baat het niet, het schaadt ook niet... en dat geldt zowel voor m'n vreemde visie op deze dingen als voor het eet-en-levenswijze-boek op zich.

Na zowat een uurtje lezen ben ik op pagina ergens in de 40 beland en ik lees nix wat als ongezond zou kunnen bestempeld worden, dus ik vrees niet.

Vandaag is het ook verdacht stil op msn, mijn lijn met de buitenwereld.
Ik geef toe: meer dan eens vraag ik me af of er werken aan de gang zijn bij msn, net omdat het zo vreemd stil blijft.
Niemand maar dan ook niemand online, een hele dag lang (of althans, de keren dat ik een blik ga werpen uit nieuwsgierigheid). En u weet hoe dat gaat: als je merkt dat iets ontbreekt, ga je des te vaker kijken of "het" is teruggekeerd....
Pas rond negenen in de avond, wanneer ik terugkom van de traditionele spaghettiavond bij de oudjes (alwaar het ook verdacht stil was omdat zus, schoonbroer en petekindje niet dààr maar in de kliniek zijn) vind ik I online. We wisselen enkele zinnen, waarna ik besluit het knusse bed op te zoeken.
...
wat later keer ik terug naar de pc voor de blog.
Verslaving... je mag het zo noemen, ik noem het ook zo...

Dus, concludeer ik... dingen trek ik moeiteloos aan. Na jaaa, "moeiteloos"... zo wíl ik het zien.
Met vrienden doe ik het ook behoorlijk goed... vind ik... en dat heeft veel, zoniet àlles te maken met wat je er zèlf in steekt.
Alleen (en u voelt me al aankomen): dat éne ding, hetgene wat ik het aller-aller-allerliefst terug zou willen zien keren in mijn persoonlijk leven (en dus NIET noodzakelijk in de vorm van één specifiek persoon....)... dat laat verdomde lang op zich wachten.

Om mezelf te troosten, om de dagdagelijkse drive maar niet op te geven, maak ik mezelf wijs dat het zo is omdat ik nog wat te leren heb vooraleer ik het verdien.
...Of iets van die strekking.

Tja... iedereen heeft íets nodig om in te geloven. Bij Olijf heet dat "iets" niet God, Hemel, Lot of wat voor ongrijpbaars dan ook.
Het heet ... goh... hoe héét het? Het leven dat ik zèlf in handen heb?
Ik weet het niet.
Het leven heeft iets met me voor dat ik nog steeds niet begrijp.
En daar moet ik het voorlopig toch maar mee doen.

Vandaag (en de hopelijk de volgende dagen) houdt m'n nieuw gevonden boek me even zoet.
Het boek en de warme affectie van dichte of verre vrienden.
Daarna zie ik wel.

Saudade

Afgelopen donderdag kreeg Olijf éindelijk nog eens de kans om haar I-tje te zien. Bonus deze keer was de aanwezigheid van haar lief F. Haar tovenaar noemt ze hem... en dat zegt àlles, vind ik. Zo'n koosnaam behoeft geen uitleg.
Straks kennen ze elkaar een jaar en hun band lijkt alleen maar hechter te worden. Zo'n dingen maken me intens blij.
Blij, ook omdat het veel te lang geleden was dat ik I nog in levende lijve had mogen zien. Msn hélpt, maar het is toch wat anders, mekaar irl zien.
Blij, ook omdat ik F een toffe pee vind en omdat het altijd leuk is als je het goed kunt vinden met het lief van je vriendin.

I toonde me een boekje waarover ze een poos geleden had geblogd: The Untranslatables. Woorden uit een boel wereldtalen die niet echt te vertalen zijn.
U kent me intussen goed genoeg om te weten dat woordjes me boeien.

Ik begon dus te bladeren.
De meeste woorden kan ik niet herhalen wegens te onbekend voor me. Andere bleven dan weer wèl hangen.

Vomitarium uit het Latijn. Schitterend woord. Behoeft niet veel uitleg, lijkt me. Iedere zichzelf respecterende Romeinse gastheer had destijds een vomitarium in huis, alwaar de dinerende gasten zich even konden terugtrekken om de overvolle magen te ledigen ... zodat ze later met hernieuwde moed terug aan de dis konden gaan aanliggen.
"U vindt het vomitarium links van het toilet" dacht ik er meteen bij.
Stel je vóór.....

Saudade was nóg zo'n woord waarbij ik halt hield. Sinds ik het voor het eerst hoorde, zo'n dikke 20 jaar geleden in de Portugese avondles, is het nooit uit m'n geheugen gegaan. Het blijkt onvertaalbaar te zijn.
Onvertaalbaar in de zin van: je kan het niet met één woord vertalen. Het gaat om een gevoel... en gevoelens zijn zelden in enkele woorden samen te vatten.
De Portugezen schenen dat dan weer wél te kunnen.
Iedereen ter wereld voelt wel eens een flinke dosis saudade maar slechts enkele volkeren kunnen het in één woord uiten zodat hun medemens metéén weet waarover het gaat.
Omdat ik de exacte uitleg uit I's boekje niet meer kan reproduceren, haalde ik er Wikipedia bij. Dit is wat ik las.

"Saudade is een woord dat bekend is in het Portugees en het Galicisch. Het wordt wel vertaald met heimwee, melancholie of weemoed, omdat er geen betere vertaling beschikbaar is. Daarnaast is het begrip bekend in Bosnië-Hertzegowina, waar het 'sevdah' genoemd wordt. Ook hier gaat het om weemoed, melancholie en liefde. Het omvat verschillende emoties die uiteindelijk allemaal terug te voeren zijn op liefde. De oorsprong van het woord saudade (en van het woord sevdah) dient gezocht te worden in het Arabisch. Sevdah betekent letterlijk liefde in het Arabisch. Het woord is tijdens de heerschappij van de Arabieren in Galicië en Portugal terechtgekomen en tijdens de heerschappij van de Turken in Bosnië.
Saudade beschrijft gelukzalige gevoelens door de plezierige herinnering aan iets wat niet meer is, en tegelijk ook verdriet, doordat die gelukkige tijd voorbij is. Het kan een herinnering zijn aan een plaats waar men geweest is, of aan een tijd in het verleden.
Saudade speelt een belangrijke rol in de nationale zang van Portugal, de fado. In Bosnië wordt de nationale volksmuziek sevdah genoemd."

Zo, dat weet u dan ook alweer.

Olijf voelde haar eigen saudade op het strand dit weekend. Er kwamen weer een boel dingetjes boven die niet te beschrijven zijn. Bitterzoete herinneringen, gevoelens van spijt en geluk tegelijkertijd. En liefde, een heleboel liefde die maar niet écht wil verdwijnen.
Ik wéét dat sommigen me een klap om de oren willen geven, terwijl anderen perféct begrijpen wat ik bedoel.
Het doet er weinig toe. Dat saudade me even greep, daar kan niemand wat aan veranderen. En zoals gezegd... het is een smeltkroes van bitter én zoet, leuk en minder leuk.
Daar is geen klap of geen knuffel tegen opgewassen. Het IS gewoon.

Met een heel klein beetje saudade dat vandaag nog rest, gaat Olijf aan de slag.
De ramenman komt straks. Vermoedelijk om na te kijken of Olijf's opmetingen correct waren.
En dààrna hoop ik vurig dat dit de aanzet is tot nieuwe ramen in de voorgevel. Als alles goed gaat, heb ik rond eind januari 2011 aangepaste ramen. Wat daarna volgt, is een nieuwe, volledige, échte keuken.

Dus ja, ik kijk soms nog om.
Maar ik kijk óók vooruit, en daar gaat het om... niet?

Assertiviteit... Wat lees je?

Middagpauze. Olijf leest een boek.
Dat gebeurt wel vaker.

Toevallig is dit een boek waarvan ik het fijn vind dat ik de titel voor mezelf kan houden.... doorgaans geen probleem.

Vijf minuten vóór het eind van m'n pauze, komt Olijf's Grote Baas langs.
Voor Grote Baas is het weekend, maar hij heeft wat nodig.
Tja... niets aan de hand, hij heeft wat nodig. None of my business.

Terwijl hij uit z'n auto stapt, zie ik hem gluren naar m'n boek. Vrij opvallend eigenlijk.
Ik vouw m'n boek dicht en leg het - titel naar beneden - op m'n schoot.
"Wat ben je aan het lezen?" vraagt hij.
De vraag overvalt me.
Nooit eerder toonde hij persoonlijke interesse voor Olijf en ik vond dat prima.

En net nu, net wanneer ik eens NIET mededeelzaam wil zijn, stelt ie een persoonlijke vraag.
Van danige shock toon ik de titelpagina en zeg ik 'em nog eens hardop ook, voor de goede maat.

Lachwekkend. Ik zorg dat het lachwekkend is zodat hij niet merkt dat ik een beetje door de grond zak :)
Maar ik heb een geheim prijsgegeven aan iemand die nix te zoeken heeft in mijn geheimpjes.
En dus denk ik
- ik vond u niet beleefd met die vraag
- ik vond mezelf weinig assertief, puur door het verrassingseffect. Nog iets om aan te sleutelen. Never get caught offguard.

ach ja.... tis nu zo.
Weer een roddeltje meer zeker?

voor u eraan denkt om het te proberen: nééééén, ik vertel de titel van het boek niet nóg eens :)

Canoin... Canonuit

Een snel bezoek aan de Hypercarrefour vandaag. Het gebeurt niet gauw, ik hoef daar simpelweg niet te zijn op dagen dat de winkels open zijn (lees: wanneer Olijf vrijaf heeft).

Vandaag dus wel.
Papa moest enkele uren in het hospitaal blijven, waardoor dochterlief enkele uren vrij kreeg voor boodschapjes en andere huishoudelijkheden. Tussen AZ en huis ligt de Hypercarrefour.
"Allez, waarom es niet", dacht ik..." 't is al zo lang geleden".

Wanneer ik zo'n hyperding binnenwandel, weet ik meteen - liegen heeft geen zin - dat ik daar langer zal "vertoeven" dan voor de gemiddelde boodschap.
Dan wil ik even rondneuzen. Kijken. Ideetjes opdoen. Droompjes najagen soms ook :)
Mini-droompjes, laat ons wél wezen.... voor het betere dromenwerk ga je naar gespecialiseerde winkels (of aanverwanten).

De Hypermarktmannen zijn geen kiekens, dat zie je zó. Waren ze dat wél geweest dan neem ik aan dat ze fors overbetaald zouden zijn.... zóveel kost een ei nu ook weer niet.
Dus: Marketing.

Je komt binnen aan de boekenafdeling.
Iedereen leest wel eens graag wat (in mijn wereld toch). Zulks kan variëren van Tolstoi over Goedele Liekens tot de Story of Dag Allemaal.
Maar lezen dóen we.
Dus zetten die mannen de boeken aan de ingang. Slim.

Olijf snuistert daar graag al eens door, al was het maar om een interessante titel te bestellen bij de bib (sneeky, I know.....).

Terwijl ik naar die boeken toeloop, schiet plots door m'n hoofd "Zou Piet daar tussen liggen?"
Ik kén Piet niet persoonlijk en ik verwacht allerminst dat zijn stoffelijk lijf tussen de boeken zou rondslingeren, maar ik ken Piet's Pa en ik weet dat die erg fier is op z'n schrijvende zoon. En waarom zou ie niet? Als je kind niet alleen schrijft maar ook "verschijnt" (niet in religieuze zin maar publicatiegewijs).... dan vind ik dat je fier mag zijn.

M'n gedachtenflash is bizar, omdat ik wel vaker een boekerij binnenwandel en me die vraag tot hiertoe niet stelde. Vandaag doe ik dat wel... and waddayouknow?.... daar staat ie te blinken! Helemaal op het bovenste rek. Op ooghoogte. Zelfs een kind weet dat ooghoogte the place to be is als je verkocht wil worden.

Op een rare manier ben ik fier - plaatsvervangend misschien? - dat Piet hier staat... bovenaan.
M'n fotoapparasie had ik in de auto gelaten (heb je doorgaans niet nodig tijdens de boodschappen)... maar m'n aanval van fierheid noopte me om terug richting wagen te hollen, helemaal langs de kassa "geen aankopen", door de plensregen én terug om Piet op de gevoelige plaat vast te leggen.
Ik kén hem niet, zoveel maakte ik duidelijk... maar ik wou hem wel via via laten weten dat hij in Burcht ligt, in het Antwerpse als het ware. Knus tussen Imogen Edwards-Jones en Linda Holeman in :)

Vond het overigens fijn om naar de boeken te staren. Soms gewoon omdat de omslag mooi is. Zomaar.
En omdat een kleurige boekenrij iets vrolijks heeft, vooral nu in de zomer, als je weet dat mensen een boek kopen om op vakantie rustig uit te lezen.

Maar ramp o ramp.... er staan ook kookboeken bij. En Olijf heeft wat met kookboeken. Niet zomaar "wat".

Olijf heeft méééééters kookboeken staan waar ze nooit in kijkt. Ze hébben is het halve plezier.

Weten dat ALS ik ooit een grootschalig feest zou willen organiseren, de exquise gerechten als het ware uit al die boeken naar me toe zullen springen........ ofzo....

Eén boek riep om m'n aandacht.

"La cucina della mamma. De geheimen van Cucina Povera".

Mooi.... Mamma juist geschreven met 2 emmen, zodat "mamma" klinkt zoals de Italianen het met zoveel affectie uitspreken.

Cucina povera, tussen haakjes, is de "arme keuken". Koken met wat je in huis had (of van je veld kon halen).

Zie.... zo'n dingen kan ik niet laten liggen. Herkenbare gerechten (hoewel ingrediëntgewijs zeker niet allemaal zo pover), foto's die tot m'n verbeelding spreken.... hups... te laat.... gekocht!

En daarnaast lag nog wat geks. Niet gekocht (oef!) maar wel gekiekt. "Weet wie je eet".

"Luguber" dacht ik meteen... maar de uitleg bracht soelaas. De auteur wil (hoe kom je erop om nog wat centen te verdienen?) de lezer laten weten welke bedenker, kok of auteur achter bepaalde gerechten zit.

Ik heb niet verder gelezen, maar ik dacht meteen aan Beef Stroganoff of iets in dien aard.

"Jaaaaaaa, allemaal interessant" denkt u "maar hoe zit het nu met die titel?"

Daar kwam ik toe...

Het is geen geheim dat ik al een poos verlang naar een fotoapparasie mét geluid. Ooit zal ik me trouwens ook opnieuw een reflex-camera kopen, ditmaal digitaal, want Olijf hàd ooit wel iets met foto's... toen alles nog gewoon werd afgedrukt bij de fotograaf en je bijgevolg erg zuinig moest zijn met wat je op de plaat vastlegde.

Nu we ook beeldgewijs in de consumptiemaatschappij zijn gekatapulteerd en kunnen kieken naar hartelust, zal die reflex er nog wel komen, voor het betere werk.

Wat de pocket betreft, was m'n geduld heel plots óp.

"Het zijn solden" dacht ik "dus zo'n dingetje moet er maar af kunnen".

En ja, sommige spulletjes stonden in Promo, maar niet alles.

Wat fotoapparasies betreft, weet ik ongeveer wat ik wil. Promo of niet, vandaag zou ik buiten wandelen met iets dat ook gelegenheidsfilmpjes kan maken én daarbij het geluid registreert. Ik wil geen Eros meer filmen zonder z'n stemgeluid daarbij te hebben.

Een beetje uitleg en een half uur afwegen later, was ik de trotse eigenaar van een nieuwe Canon. De Samsung met iets meer mogelijkheden maar onsympathieke naam en onbetrouwbaar gewicht, moest de duimen leggen.

Ik mocht nog kleurtjes kiezen. Het kon me nix schelen.

"De eerste die je vasthebt", zei ik aan de verkoper.

"Dan geef ik u de grijze, daar krijgt u nog een gratis SDkaart bij".

"Geweldig nieuws, zo hoor ik het graag", aldus Olijf.

En kersje op de taart: er ging nog eens een kleine 8 € af, tot mijn verbazing én die van de verkoper.

Sommige dagen zijn fijn, vindt u ook niet?

Canonin.................................................Canonuit

Met al dat frivool gekoop nam ik me op weg naar huis één ding voor.

La cucina della mamma... ik mag dan wel geen mamma zijn, maar dit boek verdwijnt NIET zomaar tussen al de rest.

Iedere week wil ik één gerecht hebben klaargemaakt... allez.... ik overdrijf. Alle twee weken.

Een mens moet realistisch zijn. Het is zomer. Olijf is veel uithuizig...

maar het boek zàl z'n centen opbrengen.

Neh!

Vandaag wordt het Chili con Carne. Omdat ik voor díe ingrediënten de Carrefour binnentrad en omdat Spanje gisteren van Holland won.
Chili mag dan wel van elders komen (Weet Wie Je Eet, remember?), maar het klinkt me Spaans genoeg om te volstaan.