Afgelopen zondag hield Olijf zich onledig met nóg maar eens een cursusje Rueda.
Deze keer bij een andere dansschool.
Deze keer ontstéllend dicht bij huis.
En deze keer "gepaard"... het is te zeggen, mét danspartner. Dat danst ééns zo leuk, zelfs al houdt Rueda De Casino in dat je continu van partner verwisselt....
Daartegenover staat dat een andere cursus, waar ik nog niet zo lang geleden lichtjes geheimzinnig over deed, roemloos is gesneuveld... wegens te weinig cursisten.
Now is the time om u te vertellen dat het om buikdansen ging... hoewel niet eens zo geheimzinnig vermits hij in m'n pijplijst stond...
Het is de tweede keer dat ik niet slaag in m'n opzet om dat buikje van me te verheerlijken.
Een dikke 10-15 jaar geleden volgde er óók niets op de (overigens schitterende) kennismakingsles... alweer wegens te weinig geïnteresseerden.
Deze keer kwam ik voorbij de introductieles en tot de eerste échte les. Op die bewuste tweede avond stonden we er met z'n tweetjes.....
De lerares ging "het nog eens bekijken"... dat deed ze volle 3 dagen lang blijkbaar, want maandag vond ik al een annulatiemail in m'n box.
Vervelend maar onvermijdelijk.
Ik neem het gewoon méé. Dat is het universum dat me duidelijk maakt dat ik iets anders met m'n tijd moet doen... zoals veel klussen bievoorbeeld?
Ik vraag me wél af hoe het zit met ons vrouwvolk in Vlaanderen?
Enerzijds kunnen we niet ópen genoeg zijn over onze sex- en sensualiteit. Maar als er eens effectief met die heupen en buik moet gewérkt worden, haken ze allemaal af... Wat hadden ze dan verwàcht bij een buikdanscursus, vraag ik me af????
Put your money where your mouth is schiet me spontaan te binnen.
Ik gaf m'n geld ... en mag het nu laten terugstorten :)
Ach ja....
Terug naar de Rueda.
Het was een fijne namiddag. Erg intens wegens hoog tempo.
Voor Olijf, die zich intussen Rueda-gevorderde mag noemen, ging het nog nét. Voor danspartner - hoewel wél gevorderd salsero - ging het wat snel. Mààr hij had zich goed geamuseerd, zei ie, dus dat zat weer lekker.
Voor één keer was Olijf als vrouw eens in de minderheid... met drie gekende heren uit de andere school aanwezig en alle drie éven praatgraag.
Na de les schoot ééntje weg on private business en de andere twee bleven gezellig hangen in het cafeetje... met Olijf.
Zoals dat vaak pleegt te gaan in - ahum - danskringen, was het onderwerp van gesprek vaak ... ewel ja.... iets over dansen.
Over hoe je als man figuurtjes kan onthouden, hoe je als vrouw moet volgen (of wat weerstand bieden? wie zal het zeggen?). Hoe een man het niet altijd even evident vindt om een onbekende dame uit te nodigen, vooràl wanneer haar dansstijl blijk geeft van vergevorderdheid enzoverder.....
Afijn..... De variaties op het dansthema zijn veelvuldig :)
Het leek me een uitgelezen kans om het euvel van het uitnodigen (en uitgenodigd worden) nog eens onder de loep te nemen.
Eén van beide disgenoten - herinner ik me - vond ik een jaar geleden bij aanvang niet zo'n aangenaam tiep. Té doordringende, bijna vràgende blik. Gelukkig heb ik hem en mezelf de kans gegeven om elkaar nèt dat beetje beter te leren kennen om dat vooroordeel uit de weg te ruimen. En wat bleek (tot nader order)? Dat het best een aangename kerel is, die wat te vertellen heeft én dat, niet gespeend van enige diplomatie, assertief durft te zeggen.
Nadat we uitgebreid enkele bekende en minder bekende dames en heren onder de aandacht hadden gebracht (wie durf je uit te nodigen en wie niet? en vooral.... waaróm?), liet ik me ontvallen dat ook ik het niet gemakkelijk had om onbekende heren ten dans te vragen. En.... omdat ik blijkbaar zelden door onbekenden op de dansvloer word uitgenodigd... smeet ik de vraag op tafel. Niet uit egocentrisme maar uit nieuwsgierigheid.
"Heren, wanneer ik u vraag om mij met een andere dame aan de kant te vergelijken, u daarbij voorstellend dat u mij niet kent... wat straal ik dan uit? ... Want....los van de wetenschap dat ook heren drempelvrees ervaren... sommige dames worden bij de vleet gevraagd, daar waar ik vaak blijf stààn. Ik dans niet slecht maar ook niet zó goed dat het angstaanjagend is, lijkt me.... Niet?"
Okee Okee.... de vraag werd iets minder welgeformuleerd gesteld. Maar het kwam daarop neer.
Eerder vernoemd heerschap, H, dacht even na.
Waarna hij de mond opende.... en sprak. (herinner u de assertiviteit, overgoten met een vleugje diplomatie)
"Je hebt iets óver je," begon hij.
"Iets stàtigs.... en dat kan het een man moeilijk maken. Maar begrijp me niet verkeerd: statig stoot niet àf. Ik vind het erg sierlijk. Maar ik kàn me voorstellen... begrijp je me...?"
Nou nou.... statig?
Statig klinkt in alle geval al stùkken beter dan stuurs zoals een vrouwelijke medecursiste me pakweg een jaartje geleden zei.
Ik herinner me dat het me toen pàkte, dat stuurse. Omdat o.a. m'n moeder dat woord in m'n jeugd óók al had gebruikt.
"Sandra, je kijkt zo stuurs." zei ze toen, en ik was de tienerjaren nog maar amper ontgroeid. En ik wist dat ze gelijk had. De twee diepe rimpels tussen m'n wenkbrauwen zijn daar al jààààren het fysieke bewijs van. Soms denk ik er ernstig over na om ze te laten "wegwerken", zo diep zijn ze.
Maar goed. Een jaar geleden zei de immer ten dans gevraagde juffrouw me dat ik een stuurse aanblik had en ik geloofde haar nog éven hard als ik destijds m'n moeder had geloofd.
Intussen is een jaar verstreken, zie en hoor ik de medecursiste niet meer (die... naar mijn bescheiden mening - oh dit klinkt vréselijk - zélf kampte met een serieuze imago-crisis) maar heb ik wél dat stuurse proberen te verzachten met een hópelijk niet geforceerd ogende glimlach.
Waardoor stuurs nu statig is geworden... althans uit de mond van een diplomatische assertieveling...
Ik vind statig best OK en ik hou aan een zekere vorm van klasse (al zou je dat vermoedelijk niet altijd zeggen als je me thuis ziet rondhangen).
Anderzijds wil Olijf niet zó statig zijn dat het mannen én vrouwen van bepaald slag blijft afschrikken.
Rekening houdend met alle factoren - niet in het minst de overduidelijke diplomatische bewoordingen - beschouw ik mezelf voorlopig matig geflatteerd.
Daarbij verlies ik niet uit het oog dat er nog werk aan de winkel is.
Maar dat is goed. Werk is goed.
Het betekent dat ik àlle dagen nog massa's bijleer (of bij WIL leren). En daar is nix mis mee.
Olijf blijft oefenen. Tot ze uitstraalt wie ze wérkelijk is. Een vrouw met waarden, tónnen vriendschap en liefde maar niet grenzeloos onnozel.
Een meiske... dat iedere dag gewoon haar best doet om er het beste van te maken... wat het leven ook haar richting uitgooit.
Ow ja... ik zou het bijna vergeten... M'n blik dwaalt even af naar de rechterkolom en ziet dat we grosso modo 31 dagen en 5 uren verwijderd zijn van de lente. Da's de duur van een lange maand.
Vandaag scheen het zonnetje en ik heb daar volle drie kwartier van genoten tijdens m'n middagpauze, interessant boek bij de hand en àl.
Hebt u er vandaag óók aan gedacht om even te genieten? Ik hoop van wel.
:)
donderdag 17 februari 2011
Wereldrecord
Vandaag 17 februari 2011 heeft België een wereldrecord gehaald.
Vandaag zijn we officieel de kampioen. De langst durende onderhandelingen voor het vormen van een regering OOIT.
Tja....
Je MOET èrgens de "beste" in zijn.
Wij doen dat dus door ons te laten opmerken als het politiek meest verscheurde land ter wereld.
Fijn is dat.....
In m'n mailbox zit een bericht van Nieuwsblad.be.
Mja.... op één manier denk ik "Bon jaaaaa, laat ons er eens mee lachen. Huilen helpt toch niet."
Ik ben zelfs een béétje nieuwsgierig... maar vertik het om dit spel mee te spelen.
Het zal wel ludiek zijn, zoals Nieuwsblad zelf beweert. Het zal wel onschuldig vermaak zijn.
Maar tegelijk vind ik het te gek voor woorden. Wat zijn het???... 249 dagen sinds we een zondagochtend opofferden om onze '"stem" uit te brengen?
Niet zo grappig eigenlijk dat de heren (en dames) dik betaalde politici maar geen akkoord kunnen vormen. In welk serieus bedrijf zou je zo lang mogen aanmodderen zonder een oplossing te verzinnen?
....
Een retorische vraag, want u en ik kennen het antwoord.
Hup hup voor België. We kunnen in het Guiness Book of Records.
Vandaag zijn we officieel de kampioen. De langst durende onderhandelingen voor het vormen van een regering OOIT.
Tja....
Je MOET èrgens de "beste" in zijn.
Wij doen dat dus door ons te laten opmerken als het politiek meest verscheurde land ter wereld.
Fijn is dat.....
In m'n mailbox zit een bericht van Nieuwsblad.be.
| In geen enkel land duurde het ooit langer om een regering samen te stellen. Nieuwsblad.be laat deze twijfelachtige eer niet aan zich voorbijgaan en lanceert het ludieke online game 'Koninklijk Saboteur'. In dit spel help je het vormen van een Belgische regering geen stap vooruit. Integendeel, het doel is juist om de onderhandelingen te saboteren en zo het wereldrecord nog scherper te stellen. |
Mja.... op één manier denk ik "Bon jaaaaa, laat ons er eens mee lachen. Huilen helpt toch niet."
Ik ben zelfs een béétje nieuwsgierig... maar vertik het om dit spel mee te spelen.
Het zal wel ludiek zijn, zoals Nieuwsblad zelf beweert. Het zal wel onschuldig vermaak zijn.
Maar tegelijk vind ik het te gek voor woorden. Wat zijn het???... 249 dagen sinds we een zondagochtend opofferden om onze '"stem" uit te brengen?
Niet zo grappig eigenlijk dat de heren (en dames) dik betaalde politici maar geen akkoord kunnen vormen. In welk serieus bedrijf zou je zo lang mogen aanmodderen zonder een oplossing te verzinnen?
....
Een retorische vraag, want u en ik kennen het antwoord.
Hup hup voor België. We kunnen in het Guiness Book of Records.
donderdag 10 februari 2011
Life gets in my way
Het zijn rare tijden voor Olijf.
Alle dagen, letterlijk àlle dagen, schiet er een ditje of datje door m'n hoofd dat ik wil noteren.
Vaak met hele flarden tekst zitten ze al klaar in één of ander uithoekje van m'n denken.
Soms - niet meer zo vaak als vroeger, maar tóch soms - neem ik een foto.
"Dààr ga ik dàt over schrijven", denk ik dan.
Maar dan komt het Leven ertussen.
De ene keer is dat een torenhoge afwas die schreeuwt om gedaan te worden.
De andere dag keer ik na een hoopvol bezoek aan moeder weer helemaal overstuur, boos of teneergeslagen naar huis, waardoor alle zin me ontnomen is om nog eens "gevat" uit de hoek te komen.
En soms heb ik gewoon een vriend(in) onverwacht te eten gevraagd. Of zijn we er samen een namiddagje op uit getrokken. Nadien is het te laat om nog aan een blog te beginnen.
Het Leven komt er gewoon tussen....
Maar goed... laat me nog eens proberen.
Wat viel me op deze week?
Marie-Rose Morel is niet meer.
Dat is spijtig.
Tijdens haar Vlaams Blok-dagen had ik geen bijzondere sympathie voor haar. Zelfs niet nadat ik een Koppen-aflevering had gezien. Ik bleef in haar een vrouwtype zien waarmee ik - op afstand geoordeeld uiteraard - nooit beste maatjes zou kunnen worden. M'n bewondering voor haar overlevingsdrang trof me dan weer wél.
Op puur menselijk vlak was ze dus een aantal banken vooruit gegaan.
Maar nu is het dus gedaan met haar. Spijtig voor haar en nog spijtiger voor haar kindjes.
Ze wàs te jong, zoveel is zeker. Haar kindjes zijn zeer zéker te jong om moederloos door het leven te moeten.
Maar de berichtgeving wringt wat bij Olijf.
Onwillekeurig denk ik aan de honderden, duizenden andere gewone stervelingen die na een lange strijd tegen een slepende ziekte het leven laten... en waarover met geen woord wordt gerept.
De postume uiteenzetting van Filip Dewinter vond ik walgelijk, al deed hij nóg zo z'n best om bijna menselijk uit de hoek te komen. Ik gelóóf die kerel niet. Nu niet en nooit (niet).
Tussen haakjes... in een poging om Flipje's naam correct te spellen, google ik Vlaams Belang en kom voor het eerst in m'n leven op hun website terecht. Bij "Meest gelezen" vind ik een korte mededeling over Marie-Rose's heengaan.... Zelfs nù houdt de politieke PR niet op... Ik krimp ineen van walging.
Zesjarge tweeling Livia en Alessia zijn al een week vermist nadat ze door hun vader ontvoerd werden.
Vader in kwestie reisde met hen van Zwitserland over Corsica naar Italië, waarna hij zichzelf onder een trein gooide om bloederig aan z'n eind te komen en de kinderen spoorloos bleken...
Bedroevend nieuws.
Het is soms moeilijk om niet de denken dat de mensheid naar de kloten gaat....
Kalfjes Willy en Barabas leven nog.
De volledige aflevering van Basta heb ik nog niet gezien, maar niet getreurd... alles wordt opgenomen.
'k Zag wél hoe sympathisanten van het programma "Free Willy" er geen graten in zagen om zich in te schrijven voor een barbeque (VLEESbarbeque) en daarna met tranen in de ogen een Basta-verslag volgden op het seherm over welk kalf nu op hun bord zou terechtkomen...
De aanwezige dames en heren aten wél met smaak de worsten op hun bord op... tot ze tot het besef kwamen dat het misschien één van de lieflijke kalfjes had kunnen zijn.
Olijf is geen vegetariër. Laat me dus niet de hypocriet uithangen.
Het slaat me wel met verstomming dat mensen enerzijds zitten treuren om een kalf op een projectiescherm en anderzijds wellustig in de worst op hun bord snijden. Vleesschrokken is dus OK zolang je niet moet weten waar het vandaan komt??? Héééélooooo! Zelfs vleesetende Olijf weet dat een beest moet gaan om de biefstuk op uw bord te toveren...
Veel lof overigens aan Neveneffecten die op hun eigen ludieke manier hun publiek tot één of ander inzicht willen brengen!
Een gesprek aan de telefoon deze week met een vriend die me wilde toevertrouwen dat Olijf et beste wuf was die het ex-lief ooit had gekend. Dank u... ik vind dat óók.
Maar wat baten kaars en bril, niewaar?
Het was wél een hart onder de riem, zelfs al is het nu jaren geleden.
De twijfels over mezelf zijn grotendeels verdwenen, wat niet wil zeggen dat ik geen zelfkritiek meer heb... ik ben er gewoon mee opgehouden om alle fouten bij mezelf te gaan zoeken. Méér nog: Olijf weet met stellige zekerheid dat het ex-lief de grootste kans van z'n leven door z'n vingers heeft laten glippen. De redenen waaróm interesseren me intussen al niet meer. Of om het anders te zeggen: het is mijn probleem niet meer.
Et voilà, wat dat betreft, heeft Olijf alweer een draadje doorgeknipt.
Een namiddagje Eco-Pop in Kortrijk met vriendin B. We zagen én ontmoetten Low Impact Man Steven Vromman. Via N had ik voor het eerst van hem gehoord. Dankzij B kreeg ik hem nu ook in levende lijve te zien.
Steven is - eerlijk is eerlijk - geen cabarettier, al heeft hij een verdienstelijke poging neergezet. Z'n boodschap vond ik ook overwegend negatief overkomen, maar ik heb me laten vertellen dat z'n blog de moeite van het lezen waard is. Voor de rest bewonder ik hem voor de ver doorgedreven inspanning die hij levert om z'n ecologische voetafdruk te minimaliseren, z'n consequent gedrag én z'n inzet om de doorsnee aardbewoner tot inzicht te brengen.
Olijf zou het niet kunnen en is zelfs niet bereid om een aantal luxes op te geven. Maar bewonderen doe ik hem wél!
Verdere randbemerking: het valt me op hoe ecologisch leven zo vaak samengaat met vegetarisch eten en geitewollensokken dragen.
Nogmaals, Olijf is geen vegetariër maar heeft ook nix tegen haar sla-etende medemens. Hoewel ik de mogelijke link tussen ecolog- en vegetar- isch wel min of meer zie, ontgaat het complete verband me toch... Maar goed... dat gezegd zijnde... een beetje foto-materiaal (mét toestemming.. denk ik :))
Een avondje vegetarisch eten voor B die toevallig "in de buurt" was voor haar werk, al bleek "in de buurt" een stevige onderschatting te zijn geweest.
Hoe dan ook een fijne avond, een dineetje voor twee (wat altijd leuker is dan solitair eten voor teevee) én puur op gevoel koken.
Dat laatste was geen resto-kwaliteit maar voor een eerste poging mocht het er zijn.
Omdat ik het in de winkel zag liggen én omdat ik Valentijn in z'n oog wil spuwen, kocht ik onderstaande pasta. Na koken en beurt in de oven herken je het tóch niet als dusdanig :)
Een afspraak met I om zaterdagavond samen met haar F "iets" te doen. Film of wat anders, we zien wel.
Olijf kijkt uit naar de hereniging.
Conclusie.
Er is een boel miserie in de wereld.
Olijf laat zich er soms door pakken, door de dicht-bij-huis-variant. Soms is dat terecht en soms is dat onterecht. Af en toe gaat het om miserie die de moeite van de zorgelijke gedachte niet eens waard is.
Maar à la fin blijven nog àltijd een grabbel-vol vrienden en familie die er zonder fout voor zorgen dat het Leven - al geraakt het soms in de weg - de moeite waard blijft.
Ainsi soit-il en Santé, à la bonheur :)
Olijf krijgt niemand meer kapot! Zegt dakkikket gezegd heb!
Alle dagen, letterlijk àlle dagen, schiet er een ditje of datje door m'n hoofd dat ik wil noteren.
Vaak met hele flarden tekst zitten ze al klaar in één of ander uithoekje van m'n denken.
Soms - niet meer zo vaak als vroeger, maar tóch soms - neem ik een foto.
"Dààr ga ik dàt over schrijven", denk ik dan.
Maar dan komt het Leven ertussen.
De ene keer is dat een torenhoge afwas die schreeuwt om gedaan te worden.
De andere dag keer ik na een hoopvol bezoek aan moeder weer helemaal overstuur, boos of teneergeslagen naar huis, waardoor alle zin me ontnomen is om nog eens "gevat" uit de hoek te komen.
En soms heb ik gewoon een vriend(in) onverwacht te eten gevraagd. Of zijn we er samen een namiddagje op uit getrokken. Nadien is het te laat om nog aan een blog te beginnen.
Het Leven komt er gewoon tussen....
Maar goed... laat me nog eens proberen.
Wat viel me op deze week?
Marie-Rose Morel is niet meer.
Dat is spijtig.
Tijdens haar Vlaams Blok-dagen had ik geen bijzondere sympathie voor haar. Zelfs niet nadat ik een Koppen-aflevering had gezien. Ik bleef in haar een vrouwtype zien waarmee ik - op afstand geoordeeld uiteraard - nooit beste maatjes zou kunnen worden. M'n bewondering voor haar overlevingsdrang trof me dan weer wél.
Op puur menselijk vlak was ze dus een aantal banken vooruit gegaan.
Maar nu is het dus gedaan met haar. Spijtig voor haar en nog spijtiger voor haar kindjes.
Ze wàs te jong, zoveel is zeker. Haar kindjes zijn zeer zéker te jong om moederloos door het leven te moeten.
Maar de berichtgeving wringt wat bij Olijf.
Onwillekeurig denk ik aan de honderden, duizenden andere gewone stervelingen die na een lange strijd tegen een slepende ziekte het leven laten... en waarover met geen woord wordt gerept.
De postume uiteenzetting van Filip Dewinter vond ik walgelijk, al deed hij nóg zo z'n best om bijna menselijk uit de hoek te komen. Ik gelóóf die kerel niet. Nu niet en nooit (niet).
Tussen haakjes... in een poging om Flipje's naam correct te spellen, google ik Vlaams Belang en kom voor het eerst in m'n leven op hun website terecht. Bij "Meest gelezen" vind ik een korte mededeling over Marie-Rose's heengaan.... Zelfs nù houdt de politieke PR niet op... Ik krimp ineen van walging.
Zesjarge tweeling Livia en Alessia zijn al een week vermist nadat ze door hun vader ontvoerd werden.
Vader in kwestie reisde met hen van Zwitserland over Corsica naar Italië, waarna hij zichzelf onder een trein gooide om bloederig aan z'n eind te komen en de kinderen spoorloos bleken...
Bedroevend nieuws.
Het is soms moeilijk om niet de denken dat de mensheid naar de kloten gaat....
Kalfjes Willy en Barabas leven nog.
De volledige aflevering van Basta heb ik nog niet gezien, maar niet getreurd... alles wordt opgenomen.
'k Zag wél hoe sympathisanten van het programma "Free Willy" er geen graten in zagen om zich in te schrijven voor een barbeque (VLEESbarbeque) en daarna met tranen in de ogen een Basta-verslag volgden op het seherm over welk kalf nu op hun bord zou terechtkomen...
De aanwezige dames en heren aten wél met smaak de worsten op hun bord op... tot ze tot het besef kwamen dat het misschien één van de lieflijke kalfjes had kunnen zijn.
Olijf is geen vegetariër. Laat me dus niet de hypocriet uithangen.
Het slaat me wel met verstomming dat mensen enerzijds zitten treuren om een kalf op een projectiescherm en anderzijds wellustig in de worst op hun bord snijden. Vleesschrokken is dus OK zolang je niet moet weten waar het vandaan komt??? Héééélooooo! Zelfs vleesetende Olijf weet dat een beest moet gaan om de biefstuk op uw bord te toveren...
Veel lof overigens aan Neveneffecten die op hun eigen ludieke manier hun publiek tot één of ander inzicht willen brengen!
Een gesprek aan de telefoon deze week met een vriend die me wilde toevertrouwen dat Olijf et beste wuf was die het ex-lief ooit had gekend. Dank u... ik vind dat óók.
Maar wat baten kaars en bril, niewaar?
Het was wél een hart onder de riem, zelfs al is het nu jaren geleden.
De twijfels over mezelf zijn grotendeels verdwenen, wat niet wil zeggen dat ik geen zelfkritiek meer heb... ik ben er gewoon mee opgehouden om alle fouten bij mezelf te gaan zoeken. Méér nog: Olijf weet met stellige zekerheid dat het ex-lief de grootste kans van z'n leven door z'n vingers heeft laten glippen. De redenen waaróm interesseren me intussen al niet meer. Of om het anders te zeggen: het is mijn probleem niet meer.
Et voilà, wat dat betreft, heeft Olijf alweer een draadje doorgeknipt.
Een namiddagje Eco-Pop in Kortrijk met vriendin B. We zagen én ontmoetten Low Impact Man Steven Vromman. Via N had ik voor het eerst van hem gehoord. Dankzij B kreeg ik hem nu ook in levende lijve te zien.
Steven is - eerlijk is eerlijk - geen cabarettier, al heeft hij een verdienstelijke poging neergezet. Z'n boodschap vond ik ook overwegend negatief overkomen, maar ik heb me laten vertellen dat z'n blog de moeite van het lezen waard is. Voor de rest bewonder ik hem voor de ver doorgedreven inspanning die hij levert om z'n ecologische voetafdruk te minimaliseren, z'n consequent gedrag én z'n inzet om de doorsnee aardbewoner tot inzicht te brengen.
Olijf zou het niet kunnen en is zelfs niet bereid om een aantal luxes op te geven. Maar bewonderen doe ik hem wél!
Verdere randbemerking: het valt me op hoe ecologisch leven zo vaak samengaat met vegetarisch eten en geitewollensokken dragen.
Nogmaals, Olijf is geen vegetariër maar heeft ook nix tegen haar sla-etende medemens. Hoewel ik de mogelijke link tussen ecolog- en vegetar- isch wel min of meer zie, ontgaat het complete verband me toch... Maar goed... dat gezegd zijnde... een beetje foto-materiaal (mét toestemming.. denk ik :))
 |
| Olijf's allereerste volvegetarische friet met boskroket en zelfgemaakte tartaar. De prijs sloeg wat tegen... maar wél lekker. |
 |
| suggesties aan de boom van het Ministerie van Ideeën. Red de stad - eet meer druif. Nota van Olijf: er zat een man aan een tafeltje het ene idee na het andere te noteren. Ik verdenk hem ervan een vaste medewerker van het ministeri van Ideeën te zijn... maar misschien ligt dat gewoon in mijn achterdochtige aard... |
 |
| Jongen moet fietsen om z'n fruitsapje te "genereren". Steven kijkt goedkeurend toe. De foodprocessor draait :) |
 |
| LIM en B. Voor deze foto zijn we teruggekeerd. Grenzen verleggen enzo :) |
 |
| Nadien: korte wandeling in Kortrijk... we waren er tóch. Kikkerperspectief en semi-lange Olijfarm om toch een stukje Kortrijks decor op de achtergrond te krijgen. The proof lies in the pudding! |
 |
| The proof lies ZEKER in the pudding! M'n allerbeste cappuccino ooit in BELGIË! Met supermooi ogende cupcake toe! (Olijf heeft haar welgemeende felicitaties overgemaakt aan de uitbaters. Ze leken complimentcontent :)) |
 |
| Schitterend ogend ding, niet? Eén adres: Cup 'n Cake op de Grote Markt in Kortrijk!!!!!! (noemen ze dit geen productplacement?) |
 |
| Over B's schouder zag ik dit koppeltje het zondagavondmaal nuttigen. VAlentijnshartje op de voorgrond, levenslang samenzijn op de achtergrond. Olijf droomt nog even... |
Een avondje vegetarisch eten voor B die toevallig "in de buurt" was voor haar werk, al bleek "in de buurt" een stevige onderschatting te zijn geweest.
Hoe dan ook een fijne avond, een dineetje voor twee (wat altijd leuker is dan solitair eten voor teevee) én puur op gevoel koken.
Dat laatste was geen resto-kwaliteit maar voor een eerste poging mocht het er zijn.
Omdat ik het in de winkel zag liggen én omdat ik Valentijn in z'n oog wil spuwen, kocht ik onderstaande pasta. Na koken en beurt in de oven herken je het tóch niet als dusdanig :)
 |
| Love & Pasta. No comment. Behalve "Alla faccia di Valentino!" :) |
Olijf kijkt uit naar de hereniging.
Conclusie.
Er is een boel miserie in de wereld.
Olijf laat zich er soms door pakken, door de dicht-bij-huis-variant. Soms is dat terecht en soms is dat onterecht. Af en toe gaat het om miserie die de moeite van de zorgelijke gedachte niet eens waard is.
Maar à la fin blijven nog àltijd een grabbel-vol vrienden en familie die er zonder fout voor zorgen dat het Leven - al geraakt het soms in de weg - de moeite waard blijft.
Ainsi soit-il en Santé, à la bonheur :)
Olijf krijgt niemand meer kapot! Zegt dakkikket gezegd heb!
maandag 7 februari 2011
ons "best"
Dit kan niet meer... zoveel negativisme.
Dus hier Olijf's poging om wat licht in de duisternis te brengen.
Het gebeurt niet vaak, maar ALS het gebeurt, dan vindt het grondig plaats.
Olijf sloeg aan het rekenen.
De internetrekening, de telefoonrekening, de gsmrekening.
Wat konden de oude facturen me vertellen en hoe kon ik dat relateren naar mogelijke (pakket-)aanbiedingen?
Olijf is Proximus- en Base-klant. Gecombineerd met een eeuwenoud abonnement bij Belgacom.
"Dat kan beter" dacht ik, EINdelijk...
Na jaren twijfelen en los redeneren, zette ik me eindelijk aan het rekenen.
Ik bekeek Proximus en ik bekeek Base.
Eerst op het internet.
Daarna hefte ik m'n luie k*nt op en trok naar de desbetreffende winkels voor "nadere toelichting".
Proximus slash Belgacom willen me natuurlijk houden maar het liefst zonder daar enige moeite voor te doen. Story of my life dus. Als het maar geen moeite hoeft te kosten om Olijfje in the picture te hebben.... en dat maakt me al bij voorbaat een beetje allergisch.
Dat betekende "dus"...
OF je behoudt je kijk- en luistergeld en daar gààt je besparing....
Dat Olijf geen digitale TV wil, is geen probleem.
De prijs blijft dezelfde, al is de besparing dan miniem.
Kous af. Daar moest ik het mee doen...
"Not good enough" dacht ik. "OP naar de concurrentie".
Base biedt me iets aan wat aan m'n verwachtingen zou kunnen voldoen. En terwijl ik sta te luisteren naar de zeer kundig ogende vrouw, valt m'n oog op de gsm-provider-opties.
Ook daar krijg ik een uitgebreide uitleg.
Dingen als "onbeperkt" of "gratis" vervullen me altijd meteen met ongeloof, maar goed... na wat extra uitleg keer ik huiswaarts om nog een paar dingen te checken.
Wat heb ik de afgelopen 12 maanden betaald? Hoeveel minuten beltijd en hoeveel smsjes heb ik daarvoor mogen gebruiken?
Wat biedt de concurrentie voor die som? Hoe kan ik dat vergelijken? Hoe vaak zat ik óver hun aanbod smsjes-in-de-prijs-inbegrepen en hoe vaak zat ik eronder? Wat als ik een zwaarder pakket zou nemen?
enzovoort
enzoverder.
Kort.... er kwam de betere huis-tuin-en-keuken-statistiek aan te pas, nog nét niet met foutenvlaggen....
M'n conclusie viel.... De concurrentie zou me met m'n huidige bel-en smsgedrag minstens 133 euro per jaar besparen. En dan heb ik het nog niet over de vaste telefoon + internet waarbij het Belgacomabonnement (lees: maandelijks 19 euro) integraal wegvalt. Zelfs een kind kon hier de massale besparing zien.
Vandaag heeft Olijf de opdracht tot overdracht gegeven.
Vanaf ???? februari is "moi" integraal Base.
Dat is bijna werelschokkend nieuws, vermits ik sinds m'n eerste dag als alleenwonende Belgacomklant ben. En sinds m'n eerste gsm-dag Proximus....
Nu niet meer dus....
oftewel... Binnenkort niet meer.
ok ok...
sommige proximusvrienden zullen wat meer uitgeven aan hun gesprekken met mij... voor zover ik proximusvrienden héb!
Mààrrrrr... ik hoef andermans rekening niet te maken, juist? Ten huize Olijf gaat het om MIJN rekening.
Zodus......
Change!
en dan heb ik nog nix gezegd over m'n nieuwe ramen die, volgens mevrouw ramenplaatser, vanaf 16 februari geleverd zullen worden.
Nieuwe ramen, nieuwe keuken....
Lonken nadien nog nieuwe trap, nieuwe deuren, nieuwe plinten, nieuwe muurkleurtjes..... het wordt een duur en druk jaar.
Maar verandering is nodig. Indien niet intern, dan toch extern!
Dus hier Olijf's poging om wat licht in de duisternis te brengen.
Het gebeurt niet vaak, maar ALS het gebeurt, dan vindt het grondig plaats.
Olijf sloeg aan het rekenen.
De internetrekening, de telefoonrekening, de gsmrekening.
Wat konden de oude facturen me vertellen en hoe kon ik dat relateren naar mogelijke (pakket-)aanbiedingen?
Olijf is Proximus- en Base-klant. Gecombineerd met een eeuwenoud abonnement bij Belgacom.
"Dat kan beter" dacht ik, EINdelijk...
Na jaren twijfelen en los redeneren, zette ik me eindelijk aan het rekenen.
Ik bekeek Proximus en ik bekeek Base.
Eerst op het internet.
Daarna hefte ik m'n luie k*nt op en trok naar de desbetreffende winkels voor "nadere toelichting".
Proximus slash Belgacom willen me natuurlijk houden maar het liefst zonder daar enige moeite voor te doen. Story of my life dus. Als het maar geen moeite hoeft te kosten om Olijfje in the picture te hebben.... en dat maakt me al bij voorbaat een beetje allergisch.
Dat betekende "dus"...
- pakket telefoon, gsm, internet + digiTV
- of pakket telefoon, internet + digiTV
OF je behoudt je kijk- en luistergeld en daar gààt je besparing....
Dat Olijf geen digitale TV wil, is geen probleem.
De prijs blijft dezelfde, al is de besparing dan miniem.
Kous af. Daar moest ik het mee doen...
"Not good enough" dacht ik. "OP naar de concurrentie".
Base biedt me iets aan wat aan m'n verwachtingen zou kunnen voldoen. En terwijl ik sta te luisteren naar de zeer kundig ogende vrouw, valt m'n oog op de gsm-provider-opties.
Ook daar krijg ik een uitgebreide uitleg.
Dingen als "onbeperkt" of "gratis" vervullen me altijd meteen met ongeloof, maar goed... na wat extra uitleg keer ik huiswaarts om nog een paar dingen te checken.
Wat heb ik de afgelopen 12 maanden betaald? Hoeveel minuten beltijd en hoeveel smsjes heb ik daarvoor mogen gebruiken?
Wat biedt de concurrentie voor die som? Hoe kan ik dat vergelijken? Hoe vaak zat ik óver hun aanbod smsjes-in-de-prijs-inbegrepen en hoe vaak zat ik eronder? Wat als ik een zwaarder pakket zou nemen?
enzovoort
enzoverder.
Kort.... er kwam de betere huis-tuin-en-keuken-statistiek aan te pas, nog nét niet met foutenvlaggen....
M'n conclusie viel.... De concurrentie zou me met m'n huidige bel-en smsgedrag minstens 133 euro per jaar besparen. En dan heb ik het nog niet over de vaste telefoon + internet waarbij het Belgacomabonnement (lees: maandelijks 19 euro) integraal wegvalt. Zelfs een kind kon hier de massale besparing zien.
Vandaag heeft Olijf de opdracht tot overdracht gegeven.
Vanaf ???? februari is "moi" integraal Base.
Dat is bijna werelschokkend nieuws, vermits ik sinds m'n eerste dag als alleenwonende Belgacomklant ben. En sinds m'n eerste gsm-dag Proximus....
Nu niet meer dus....
oftewel... Binnenkort niet meer.
ok ok...
sommige proximusvrienden zullen wat meer uitgeven aan hun gesprekken met mij... voor zover ik proximusvrienden héb!
Mààrrrrr... ik hoef andermans rekening niet te maken, juist? Ten huize Olijf gaat het om MIJN rekening.
Zodus......
Change!
en dan heb ik nog nix gezegd over m'n nieuwe ramen die, volgens mevrouw ramenplaatser, vanaf 16 februari geleverd zullen worden.
Nieuwe ramen, nieuwe keuken....
Lonken nadien nog nieuwe trap, nieuwe deuren, nieuwe plinten, nieuwe muurkleurtjes..... het wordt een duur en druk jaar.
Maar verandering is nodig. Indien niet intern, dan toch extern!
Hugs 'n Kisses
't zijn donkere tijden ten huize Olijf.
Maar vrees niet, zoals altijd komen we ook dit weer te boven.
De merde aan dit soort perioden is dat het verdomde moeilijk is om happygolucky uit de hoek te komen (hoe grààg ik dat ook zou willen).
Ik heb geleerd met de tijd om gevoelens niet uit de weg te gaan.
Ze ook niet te benadrukken, zeer zeker niet, maar ONDERdrukken is ook nergens goed voor.
Het meeste "werk" doe ik intern.
Af en toe, wanneer de emmer overloopt, loopt ie over op de blog.
Zonet plaatste ik een post op Facebook (tussen haakjes de populairste werkgever van 2011... als dat kan tellen als vrolijke noot).
Ik schreef, in een soort van opwelling, dat ik liever geen Hugs, Kisses, Hearts of Flowers meer ontving. Nix virtueels meer.
Dat het allemaal zeer vriendelijk bedoeld is, betwijfel ik niet.
Hell, ik ben de eerste om toe te geven dat ik me er óók meer dan ééns aan heb schuldig gemaakt. Je kent dat wel... je voelt je vrolijk en vrijgevig en begint in het wilde weg mensen virtuele wensen toe te sturen.
...
Ik heb er even genoeg van nu.
Alles wat niet minimaal het gebruik van een telefoon, fiets of (benen)wagen veronderstelt, hoeft niet meer.
Het is te gemakkelijk, groetjes en goede wensen sturen via mail.
Wat zeg ik? Je hoeft zelfs geadresseerde's mail niet te kennen tegenwoordig, om een knuffel te sturen.
Biezonder handig wanneer je iemand op het oog hebt en een schuchtere poging tot contact wil ondernemen, dat wel... en hier wil ik voor alle verlegen personnages ter wereld een uitzondering maken... zolang het niet ongelimiteerd langs dezelfde lijn blijft lopen.
Vroeg of laat moet er wat concreets uit de bus komen, vriendschaps- of liefdesgewijs.
Iets wat zegt "jou vind ik de moeite waard om een effórreke voor te doen".
Ik begrijp volkomen dat niet iedereen constant z'n wagen in springt om alle trieste zieltjes ter wereld te gaan troosten. En in zulk geval kan een virtuele knuffel al eens deugd doen.
Wanneer de mailbox echter een overload ontvangt, begint bij mij het schoentje te knellen.
Moderne media hebben veel voor ons gedaan, ik ben de eerste om dat toe te geven.
Meer nog, het is stérk dat deze post van Olijf komt, internetverslaafde bij uitstek.
M'n groote liefde, u mag dat gerust weten, was een internetproduct. Ik kon m'n ogen en oren niet geloven toen het leek te gebeuren... en inderdaad... ik hàd m'n ogen en oren niet mogen geloven. Ik blijf erbij dat tinternet niet de schuldige was in dit geval (net zo min als énkel hij of ik, voor de goede orde). Maar dat terzijde.
Het is een handig ding, tinternet. M'n chatvenster staat altijd op aan als ik thuis ben en geen gezelschap heb. Vrienden kunnen en mogen me dan contacteren en ik doe hetzelfde met hen. Iedere dag de kleine nieuwtjes overlopen... wanneer je een eind uit elkaar woont en afspreken niet altijd even evident is, blijkt tinternet een goeie oplossing om up to date te blijven.
Edoch... het MOET af en toe bekrachtigd worden met een persoonlijke meet & greet als de geografie dat toestaat. Dat m'n nichtjes uit Italië niet meteen in het vliegtuig stappen om me te komen groeten (of vice versa) is begrijpelijk. In ons Belgenland zijn de afstanden al heel wat korter.
Ikzelf woon op zowat 1 uur rijden van alle Vlaamse steden en gemeenten... hetgeen een real life ontmoeting al heel wat minder in de weg staat.
Ook de gsm heeft ons al heel wat diensten bewezen, al is het nut en belang ervan stevig overroepen. Hij (de gsm en z'n gebruik) hebben van ons social morons gemaakt.
Wanneer ik een sms ontvang, enkele dagen na papa's overlijden die als volgt klinkt "Alles OK met jou? Je weet, je mag me altijd bellen he", dan heb ik veel zin om het onding tegen de venster te knallen.
Alles OK? Wat denk je? M'n vader is net overleden! Zóu ik helemaal OK zijn?
En waarom zou IK bellen? Het ligt niet in m'n aard om mensen op te bellen om es goed te huilen. Neen, het zou zelfs veronderstellen dat ik een luchtige conversatie moet onderhouden of zou moeten vragen - op een moment dat IK in zak en as zit - hoe het met JOU is.
Er is een tijd van geven en nemen. En in zulke tijden is nemen (en dus geven door de andere partij) niet eens zo'n gek idee.
IK had het allang veel minder stom gevonden als de sms als volgt klonk (en nadenken vóór je op send drukt is bij mijn weten nog stees niet verboden): "Hoe gaat het met je? Is het OK als ik je vanavond eens bel?"
Dezelfde intentie misschien, maar wél (in mijn ogen) meteen heel andere boodschap.
Ik ga ervan uit dat je het moeilijk hebt. Ik wil graag iets voor je doen als dat kan helpen, en een eerste stap is dat IK de telefoon ter hand neem om je eens te horen.
Noem me gek..... gsm, chat, facebook en alle andere multimediatoepassingen van vandaag veronderstellen NIET dat je een sociale dummie wordt.
En toch... voor sommigen onder ons is het net dàt wat gebeurt.
Ach tja.... in m'n hoofd aanzie ik het als een filter. The ones to keep and the ones to toss.
Vandaag was het een droge oproep om me te besparen van virtuele knuffels. Morgen ontvriend ik misschien een paar mensen die al massa's kansen hebben gehad om me te contacteren en dat níet deden, ondanks alle open mogelijkheden.
Het is niet fair misschien, ik hou daar rekening mee.... maar ik heb genoeg van gemakkelijke contacten.
Au fond sturen ze maar één boodschap:
Ik vind mezelf niet de moeite waard om au sérieux te worden genomen...
Waarom zou een ànder je dan wél de moeite waard vinden?????
Maar vrees niet, zoals altijd komen we ook dit weer te boven.
De merde aan dit soort perioden is dat het verdomde moeilijk is om happygolucky uit de hoek te komen (hoe grààg ik dat ook zou willen).
Ik heb geleerd met de tijd om gevoelens niet uit de weg te gaan.
Ze ook niet te benadrukken, zeer zeker niet, maar ONDERdrukken is ook nergens goed voor.
Het meeste "werk" doe ik intern.
Af en toe, wanneer de emmer overloopt, loopt ie over op de blog.
Zonet plaatste ik een post op Facebook (tussen haakjes de populairste werkgever van 2011... als dat kan tellen als vrolijke noot).
Ik schreef, in een soort van opwelling, dat ik liever geen Hugs, Kisses, Hearts of Flowers meer ontving. Nix virtueels meer.
Dat het allemaal zeer vriendelijk bedoeld is, betwijfel ik niet.
Hell, ik ben de eerste om toe te geven dat ik me er óók meer dan ééns aan heb schuldig gemaakt. Je kent dat wel... je voelt je vrolijk en vrijgevig en begint in het wilde weg mensen virtuele wensen toe te sturen.
...
Ik heb er even genoeg van nu.
Alles wat niet minimaal het gebruik van een telefoon, fiets of (benen)wagen veronderstelt, hoeft niet meer.
Het is te gemakkelijk, groetjes en goede wensen sturen via mail.
Wat zeg ik? Je hoeft zelfs geadresseerde's mail niet te kennen tegenwoordig, om een knuffel te sturen.
Biezonder handig wanneer je iemand op het oog hebt en een schuchtere poging tot contact wil ondernemen, dat wel... en hier wil ik voor alle verlegen personnages ter wereld een uitzondering maken... zolang het niet ongelimiteerd langs dezelfde lijn blijft lopen.
Vroeg of laat moet er wat concreets uit de bus komen, vriendschaps- of liefdesgewijs.
Iets wat zegt "jou vind ik de moeite waard om een effórreke voor te doen".
Ik begrijp volkomen dat niet iedereen constant z'n wagen in springt om alle trieste zieltjes ter wereld te gaan troosten. En in zulk geval kan een virtuele knuffel al eens deugd doen.
Wanneer de mailbox echter een overload ontvangt, begint bij mij het schoentje te knellen.
Moderne media hebben veel voor ons gedaan, ik ben de eerste om dat toe te geven.
Meer nog, het is stérk dat deze post van Olijf komt, internetverslaafde bij uitstek.
M'n groote liefde, u mag dat gerust weten, was een internetproduct. Ik kon m'n ogen en oren niet geloven toen het leek te gebeuren... en inderdaad... ik hàd m'n ogen en oren niet mogen geloven. Ik blijf erbij dat tinternet niet de schuldige was in dit geval (net zo min als énkel hij of ik, voor de goede orde). Maar dat terzijde.
Het is een handig ding, tinternet. M'n chatvenster staat altijd op aan als ik thuis ben en geen gezelschap heb. Vrienden kunnen en mogen me dan contacteren en ik doe hetzelfde met hen. Iedere dag de kleine nieuwtjes overlopen... wanneer je een eind uit elkaar woont en afspreken niet altijd even evident is, blijkt tinternet een goeie oplossing om up to date te blijven.
Edoch... het MOET af en toe bekrachtigd worden met een persoonlijke meet & greet als de geografie dat toestaat. Dat m'n nichtjes uit Italië niet meteen in het vliegtuig stappen om me te komen groeten (of vice versa) is begrijpelijk. In ons Belgenland zijn de afstanden al heel wat korter.
Ikzelf woon op zowat 1 uur rijden van alle Vlaamse steden en gemeenten... hetgeen een real life ontmoeting al heel wat minder in de weg staat.
Ook de gsm heeft ons al heel wat diensten bewezen, al is het nut en belang ervan stevig overroepen. Hij (de gsm en z'n gebruik) hebben van ons social morons gemaakt.
Wanneer ik een sms ontvang, enkele dagen na papa's overlijden die als volgt klinkt "Alles OK met jou? Je weet, je mag me altijd bellen he", dan heb ik veel zin om het onding tegen de venster te knallen.
Alles OK? Wat denk je? M'n vader is net overleden! Zóu ik helemaal OK zijn?
En waarom zou IK bellen? Het ligt niet in m'n aard om mensen op te bellen om es goed te huilen. Neen, het zou zelfs veronderstellen dat ik een luchtige conversatie moet onderhouden of zou moeten vragen - op een moment dat IK in zak en as zit - hoe het met JOU is.
Er is een tijd van geven en nemen. En in zulke tijden is nemen (en dus geven door de andere partij) niet eens zo'n gek idee.
IK had het allang veel minder stom gevonden als de sms als volgt klonk (en nadenken vóór je op send drukt is bij mijn weten nog stees niet verboden): "Hoe gaat het met je? Is het OK als ik je vanavond eens bel?"
Dezelfde intentie misschien, maar wél (in mijn ogen) meteen heel andere boodschap.
Ik ga ervan uit dat je het moeilijk hebt. Ik wil graag iets voor je doen als dat kan helpen, en een eerste stap is dat IK de telefoon ter hand neem om je eens te horen.
Noem me gek..... gsm, chat, facebook en alle andere multimediatoepassingen van vandaag veronderstellen NIET dat je een sociale dummie wordt.
En toch... voor sommigen onder ons is het net dàt wat gebeurt.
Ach tja.... in m'n hoofd aanzie ik het als een filter. The ones to keep and the ones to toss.
Vandaag was het een droge oproep om me te besparen van virtuele knuffels. Morgen ontvriend ik misschien een paar mensen die al massa's kansen hebben gehad om me te contacteren en dat níet deden, ondanks alle open mogelijkheden.
Het is niet fair misschien, ik hou daar rekening mee.... maar ik heb genoeg van gemakkelijke contacten.
Au fond sturen ze maar één boodschap:
Ik vind mezelf niet de moeite waard om au sérieux te worden genomen...
Waarom zou een ànder je dan wél de moeite waard vinden?????
 |
| vanaf vandaag worden ze professioneel genegeerd |
Valentijd-shock
Nog efkes en de hartjesgekte is weer achter de rug.
Zolang "je" verlangt naar iets intiems (zelfs in de meest onschuldige zin van het woord) en dat niet hebt, is het pijnlijk om er jaarlijks aan herinnerd te worden. U hoeft daar geen tekening bij als je nu of ooit in deze situatie hebt verkeerd.
De dagdagelijkse realiteit is al spijtig genoeg. Klote-hartjes in alle vitrines hoeven er, wat mij betreft, heus niet bij.
Maar goed, ze zijn er en daar kan een mens nix aan veranderen.
Sinds een goede week besliste een vriend, de eeuwige ik-zal-er-altijd-voor-je-zijn-wat-er-ook-gebeurt, zomaar out of the blue om de vriendschapskraan dicht te draaien. Geen boe of ba. Geen duidelijke aanleiding, gewoon TOE.
Da's nooit een fijn gevoel.
Een Olijf is hier misschien onnozel in, maar een woordje uitleg zou fijn zijn. Zonder verklaring vraagt een mens zich onwillekeurig af wat er nù weer gebeurd is. Allerlei scenario's schieten door het hoofd, het ene al stommer dan het andere.
In theorie weet ik dat het zinloos is om scenario's te overlopen: je kent de ware toedracht tóch niet, dus welke zin heeft het om theorietjes te ontwikkelen?
Geen enkele.
Maar het menselijk brein is een vieze machine. Het draait en draait, vaak op overtoeren, terwijl je maar één ding wil: STILTE daarbinnen!!!
Goed.
Eén van de theorietjes is dat de Valentijd-gekte hierboven vernoemde "vriend" opnieuw heeft gestrikt.
Prima, schitterend. Al ware het "leuk" geweest om te laten weten dat "het, gezien de nieuwe vriendin, niet opportuun leek om verder contact te onderhouden".
IETS weten is altijd "gemakkelijker" dan gewoon zitten gissen.
Maar bon, het vraagt waarschijnlijk een te hoge dosis beleefdheid om hieraan te voldoen.
Olijf moet conclusies trekken.
Terwijl ik me hierover (ik weet het: onnodig) opwind, lees ik op FB dat één van m'n contacten weer vrijgezel is.
Ik ken hem niet zo goed en op zich zou het me niet méér mogen raken dan eender welk doorsnee-bericht, maar het shockeert me.
Enkele maanden geleden liet hij heel gelukkig weten dat hij z'n madammeke eindelijk had ontmoet. Iedereen was blij voor hem. Hij scheen het te verdienen, te oordelen aan de reacties van vrienden die hem wél goed kennen.
Omdat de goede vrienden blij waren, was ik dat ook.
Af en toe was er een post te lezen waaruit moest blijken hoe gelukkig hij wel was.
En zie.... een week voor Valentijn ... is hij vrijgezel.
Ik hààt het wanneer dat met goede mensen gebeurt.
De achtergrond van z'n ontmoeting met desbetreffende dame ken ik niet, hoegenaamd niet.
Hoe hebben ze elkaar ontmoet? Wie was het zotst en wie het koelst? Wie ging moeilijk doen of wie had de tolerantiegrens bereikt? Waren zij, net als "iemand" die ik ken, voor de zoveelste keer over één nacht ijs gegaan of ging het om een wat volwassener gevoel van verbondenheid?... Giswerk. Ik ken hen niet.
Maar ik blijf het pijnlijk vinden.
Let u overigens maar eens op wanneer de meeste breuken te noteren zijn.
Dat gebeurt het vaakst - in mijn beperkte en statistisch vermoedelijk niet-significante wereld - vóór de zomer, vóór de eindejaarsperiode en vóór Valentijn.
Reden?
Geen idee.
Is het misschien dat deze perioden ons onder stress zetten omdat de media, de boekskes en de commerce ons toeróepen dat we gelukkig MOETEN zijn? Omdat we merken - misschien? - dat we NIET zo gelukkig zijn als het in de boekskes wordt gedicteerd? Geen picture-perfect relatie ... DUS.... kàppen we er maar mee?
Het raakt me.
En dan ga ik zeuren.
Gelukkig voor m'n omgeving... ik zeur alléén op m'n blog.
Érgens wil ik dit soort gedachten kwijt kunnen. En dat is dus hier...
Zolang "je" verlangt naar iets intiems (zelfs in de meest onschuldige zin van het woord) en dat niet hebt, is het pijnlijk om er jaarlijks aan herinnerd te worden. U hoeft daar geen tekening bij als je nu of ooit in deze situatie hebt verkeerd.
De dagdagelijkse realiteit is al spijtig genoeg. Klote-hartjes in alle vitrines hoeven er, wat mij betreft, heus niet bij.
Maar goed, ze zijn er en daar kan een mens nix aan veranderen.
Sinds een goede week besliste een vriend, de eeuwige ik-zal-er-altijd-voor-je-zijn-wat-er-ook-gebeurt, zomaar out of the blue om de vriendschapskraan dicht te draaien. Geen boe of ba. Geen duidelijke aanleiding, gewoon TOE.
Da's nooit een fijn gevoel.
Een Olijf is hier misschien onnozel in, maar een woordje uitleg zou fijn zijn. Zonder verklaring vraagt een mens zich onwillekeurig af wat er nù weer gebeurd is. Allerlei scenario's schieten door het hoofd, het ene al stommer dan het andere.
In theorie weet ik dat het zinloos is om scenario's te overlopen: je kent de ware toedracht tóch niet, dus welke zin heeft het om theorietjes te ontwikkelen?
Geen enkele.
Maar het menselijk brein is een vieze machine. Het draait en draait, vaak op overtoeren, terwijl je maar één ding wil: STILTE daarbinnen!!!
Goed.
Eén van de theorietjes is dat de Valentijd-gekte hierboven vernoemde "vriend" opnieuw heeft gestrikt.
Prima, schitterend. Al ware het "leuk" geweest om te laten weten dat "het, gezien de nieuwe vriendin, niet opportuun leek om verder contact te onderhouden".
IETS weten is altijd "gemakkelijker" dan gewoon zitten gissen.
Maar bon, het vraagt waarschijnlijk een te hoge dosis beleefdheid om hieraan te voldoen.
Olijf moet conclusies trekken.
Terwijl ik me hierover (ik weet het: onnodig) opwind, lees ik op FB dat één van m'n contacten weer vrijgezel is.
Ik ken hem niet zo goed en op zich zou het me niet méér mogen raken dan eender welk doorsnee-bericht, maar het shockeert me.
Enkele maanden geleden liet hij heel gelukkig weten dat hij z'n madammeke eindelijk had ontmoet. Iedereen was blij voor hem. Hij scheen het te verdienen, te oordelen aan de reacties van vrienden die hem wél goed kennen.
Omdat de goede vrienden blij waren, was ik dat ook.
Af en toe was er een post te lezen waaruit moest blijken hoe gelukkig hij wel was.
En zie.... een week voor Valentijn ... is hij vrijgezel.
Ik hààt het wanneer dat met goede mensen gebeurt.
De achtergrond van z'n ontmoeting met desbetreffende dame ken ik niet, hoegenaamd niet.
Hoe hebben ze elkaar ontmoet? Wie was het zotst en wie het koelst? Wie ging moeilijk doen of wie had de tolerantiegrens bereikt? Waren zij, net als "iemand" die ik ken, voor de zoveelste keer over één nacht ijs gegaan of ging het om een wat volwassener gevoel van verbondenheid?... Giswerk. Ik ken hen niet.
Maar ik blijf het pijnlijk vinden.
Let u overigens maar eens op wanneer de meeste breuken te noteren zijn.
Dat gebeurt het vaakst - in mijn beperkte en statistisch vermoedelijk niet-significante wereld - vóór de zomer, vóór de eindejaarsperiode en vóór Valentijn.
Reden?
Geen idee.
Is het misschien dat deze perioden ons onder stress zetten omdat de media, de boekskes en de commerce ons toeróepen dat we gelukkig MOETEN zijn? Omdat we merken - misschien? - dat we NIET zo gelukkig zijn als het in de boekskes wordt gedicteerd? Geen picture-perfect relatie ... DUS.... kàppen we er maar mee?
Het raakt me.
En dan ga ik zeuren.
Gelukkig voor m'n omgeving... ik zeur alléén op m'n blog.
Érgens wil ik dit soort gedachten kwijt kunnen. En dat is dus hier...
vrijdag 4 februari 2011
Valentijd (Olijf verwacht in aanloop nog sequels op Valentijd)
1u33 in de nacht.
Olijf kan niet slapen... ondanks inmiddels oude truucjes om de slaap te vatten.
Er is iets wat me ... perturbeert...
Nu móet u zien dat ik zonet de Hollandse TV heb opgehad.... "perturbeert".... potverdorie nog es aan tóe zeg...
In vorige post liet ik me nog even gaan omtrent plastic dromenmakerij.
In m'n verwoede pogingen om de slaap te vatten - ondanks die verdomde perturbatie dus - staat de televiesie nog wat aan.
Deze keer mét sleeptimer, zodat ik niet meteen om 3u47 hoef wakker te schieten van één of ander schril geluid in het midden van de nacht.
Ik zap.
Alwéér valt m'n oog op plastic.
Eén of ander heerschap, blond van haar en duidelijk van de homofiele variant, met keurig geschikte krulletjes op het voorhoofd en de slapen (netjes vastgekleefd met ongetwijfeld tónnen haarlak) en vééls te hoog weggeschoren bakkebaarden.
Ik denk... "Nee, blond is m'n type niet en afgeborsteld óók niet"
De plastic homo-Ken-Barbiepop zit in een hoekje met een kerel, lichtroze achtergrond met rode hartjes....
Néééééé... asjeBLIEF geen Valentijn-gekte...
helaas pindakaas... WEL Valentijn-gekte.
Er wordt wat over en weer gepalaverd. Plastic-Ken staat een videoboodschap te wachten.
Het blijken "wijze" woorden te zijn van Paul de Leeuw, homo extraordinaire bij uitstek.
...
Paul de Leeuw kon me indertijd vertederen met z'n regenboogliedje maar heeft sindsdien een boel van z'n pluimen verloren bij Olijf.
Ik weet het niet. Het heeft wat met BN-arrogantie te maken denk ik.
Hoe dan ook... Paul DL wauwelt wat over een ex-liefje uit het verleden, de twijfel of Plastic-Ken dat destijds was en méér van dat moois.
Ken (tussen haakjes: hij schijnt Rogier te heten... wie hij ook moge zijn) is zéér duidelijk op z'n ongemak. Zéééér duidelijk!
Ik geloof dat ik naar de Ma-Di-Wo-Do-Vr-show kijk. Uittreksel: All you need is....
Tja...
Om één of andere reden heeft Paul DL het grappig gevonden om een mede-homo voor schut te zetten voor miljoenen nederlandstalige kijkers met z'n twijfelboodschap over een maandendurend slippertje waarbij hij het nóch destijds nóch nu de moeite vond om zich de naam van toenmalig vriendje te herinneren.
Plastic-Ken ontkent in alle talen (en ik geef hem geen ongelijk)
Het blijft me met verstomming slaan hoe affectie (het L-woord durf ik op dit punt zelfs niet meer te gebruiken) dezer tijden zo goedkoop is geworden.
Hap-slik-weg-gedoe
en als het effe kan...
nog en plein public ook
ter vermaak van u en mij, onnozele kijkers....
Écht hoor...
het gaat aan mij voorbij
hoe dit kan.
Hoe en wanneer dit vermaak is geworden.
Paul, joh...
wat mij betreft
zit je er volledig naast.
Lààt de modale kijker het dan maar vermaak vinden..
Olijf bààlt.
Stevig.
...
en vraagt zich af of de slaap vannacht nog wil komen
met zoveel wansmaak.
Olijf kan niet slapen... ondanks inmiddels oude truucjes om de slaap te vatten.
Er is iets wat me ... perturbeert...
Nu móet u zien dat ik zonet de Hollandse TV heb opgehad.... "perturbeert".... potverdorie nog es aan tóe zeg...
In vorige post liet ik me nog even gaan omtrent plastic dromenmakerij.
In m'n verwoede pogingen om de slaap te vatten - ondanks die verdomde perturbatie dus - staat de televiesie nog wat aan.
Deze keer mét sleeptimer, zodat ik niet meteen om 3u47 hoef wakker te schieten van één of ander schril geluid in het midden van de nacht.
Ik zap.
Alwéér valt m'n oog op plastic.
Eén of ander heerschap, blond van haar en duidelijk van de homofiele variant, met keurig geschikte krulletjes op het voorhoofd en de slapen (netjes vastgekleefd met ongetwijfeld tónnen haarlak) en vééls te hoog weggeschoren bakkebaarden.
Ik denk... "Nee, blond is m'n type niet en afgeborsteld óók niet"
De plastic homo-Ken-Barbiepop zit in een hoekje met een kerel, lichtroze achtergrond met rode hartjes....
Néééééé... asjeBLIEF geen Valentijn-gekte...
helaas pindakaas... WEL Valentijn-gekte.
Er wordt wat over en weer gepalaverd. Plastic-Ken staat een videoboodschap te wachten.
Het blijken "wijze" woorden te zijn van Paul de Leeuw, homo extraordinaire bij uitstek.
...
Paul de Leeuw kon me indertijd vertederen met z'n regenboogliedje maar heeft sindsdien een boel van z'n pluimen verloren bij Olijf.
Ik weet het niet. Het heeft wat met BN-arrogantie te maken denk ik.
Hoe dan ook... Paul DL wauwelt wat over een ex-liefje uit het verleden, de twijfel of Plastic-Ken dat destijds was en méér van dat moois.
Ken (tussen haakjes: hij schijnt Rogier te heten... wie hij ook moge zijn) is zéér duidelijk op z'n ongemak. Zéééér duidelijk!
Ik geloof dat ik naar de Ma-Di-Wo-Do-Vr-show kijk. Uittreksel: All you need is....
Tja...
Om één of andere reden heeft Paul DL het grappig gevonden om een mede-homo voor schut te zetten voor miljoenen nederlandstalige kijkers met z'n twijfelboodschap over een maandendurend slippertje waarbij hij het nóch destijds nóch nu de moeite vond om zich de naam van toenmalig vriendje te herinneren.
Plastic-Ken ontkent in alle talen (en ik geef hem geen ongelijk)
Het blijft me met verstomming slaan hoe affectie (het L-woord durf ik op dit punt zelfs niet meer te gebruiken) dezer tijden zo goedkoop is geworden.
Hap-slik-weg-gedoe
en als het effe kan...
nog en plein public ook
ter vermaak van u en mij, onnozele kijkers....
Écht hoor...
het gaat aan mij voorbij
hoe dit kan.
Hoe en wanneer dit vermaak is geworden.
Paul, joh...
wat mij betreft
zit je er volledig naast.
Lààt de modale kijker het dan maar vermaak vinden..
Olijf bààlt.
Stevig.
...
en vraagt zich af of de slaap vannacht nog wil komen
met zoveel wansmaak.
 |
| ...of hoe één en dezelfde kop zulke verschillende reacties kan losweken. Olijf hééft het niet zo voor blote spot. |
donderdag 3 februari 2011
dromenmakerij - - - trash tv
In een bui van opruimwoede (zowel inn- als uiterlijk) ging de tv op trash, afgewisseld met poetsspurts.
Het kanaal van keuze was VijfTV (een mens moet zo'n dingen durven toegeven).
Programma van het moment: wijvenfilm The Wish List
Ik zag het ding verre van helemaal (steeg ik zonet weer één streepje in uw achting?) maar de algemene idee was iets van "vrouw van middelbare leeftijd, nog steeds single, beslist - gewapend met een uitgebreide wensenlijst - de man van haar dromen te identificeren".
Hoe het precies in z'n werk ging, weet ik niet en in alle eerlijkheid... het interesseert me ook niet.
Het laatst pakweg kwartier zag ik wél integraal.
Zoals zo vaak ontmoet plannend hoofdpersonnage ergens in de loop van de ...euhm... "plot" een andere, helemààl niet zo perfecte vriend, groeit daar onderhuids maar ongemerkt (o wat zijn ze toch blind, niewaar) een diepe en zinvolle affectie en haalt the leading girl in kwestie net het altaar niet...
In deze specifieke prent heeft de juffrouw het goed fatsoen om niet te wachten tot de kerkelijke plechtigheid om haar toekomstige compleet ende volledig te vernederen en -nietigen. Hij hoeft niet persé in onnozele smoking te staan in het bijzijn van familie en vrienden om ergens uit de massa een "I object!" te horen galmen.
Neen neen.
Na enkele avondjes uit met eerder genoemde zinvolle affectie-vriend én (uiterààrd) na weken en maanden gewetensvol twijfelen (maar tóch volharden in de boosheid "van wie hou ik nu, maar laat me intussen m'n vaste vriend wat langer op het reservebankje houden, je weet maar nooit...") beslist ze kort voor het grootse huwelijk haar toekomstige devote echtgenoot ... nou ja... te dumpen.
Ze kijkt vanzelfsprekend berouwvol, spuwt er een paar I'm truly sorry's uit (not to mention: you're a wonderful guy) en holt, kort na de laatste omhelzing naar de wedstrijd waar haar zinvolle vriend op het punt staat (hier mag u niet aan twijfelen) de overwinning te halen.
De juffrouw, vol van berouw, zit in het publiek te supporteren (compleet met eerder gemaakte banner), kirt, wuift en huppelt, enkel om te eindigen met een innige zoen...
Ze zijn gelukkig, die twee...
BAH!
Geestelijke ontrouw verheven tot een kunst.
...Wat zeg ik?
Als je dit soort dromenmakerij mag geloven, is het niet alleen een schitterend maar zelfs een na te streven doel, je zogenaamde lief maanden aan het lijntje houden terwijl jij rustig beslist om hem dan tóch - onvermijdelijk bijna - de bons te geven.
Ah jaaaaaa! In de naam der Liefde mag àlles van de Amerikanen.
De toeschouwer hoort vertederd de handen voor de borst in elkaar te slaan met de gedachte Love conquers all.
Eindeloze (nee, niet gewetensloze... hoe kom je d'erbij?) tweestrijd màg als je op het end van 't verhaal maar zoenend in de armen van je échte liefde valt.
Ik hààt dit soort prenten. Er zijn er teveel van.
Fictie?
Ja hoor...
En kijk dan es om je heen....
Fictie?
Het kanaal van keuze was VijfTV (een mens moet zo'n dingen durven toegeven).
Programma van het moment: wijvenfilm The Wish List
Ik zag het ding verre van helemaal (steeg ik zonet weer één streepje in uw achting?) maar de algemene idee was iets van "vrouw van middelbare leeftijd, nog steeds single, beslist - gewapend met een uitgebreide wensenlijst - de man van haar dromen te identificeren".
Hoe het precies in z'n werk ging, weet ik niet en in alle eerlijkheid... het interesseert me ook niet.
Het laatst pakweg kwartier zag ik wél integraal.
Zoals zo vaak ontmoet plannend hoofdpersonnage ergens in de loop van de ...euhm... "plot" een andere, helemààl niet zo perfecte vriend, groeit daar onderhuids maar ongemerkt (o wat zijn ze toch blind, niewaar) een diepe en zinvolle affectie en haalt the leading girl in kwestie net het altaar niet...
In deze specifieke prent heeft de juffrouw het goed fatsoen om niet te wachten tot de kerkelijke plechtigheid om haar toekomstige compleet ende volledig te vernederen en -nietigen. Hij hoeft niet persé in onnozele smoking te staan in het bijzijn van familie en vrienden om ergens uit de massa een "I object!" te horen galmen.
Neen neen.
Na enkele avondjes uit met eerder genoemde zinvolle affectie-vriend én (uiterààrd) na weken en maanden gewetensvol twijfelen (maar tóch volharden in de boosheid "van wie hou ik nu, maar laat me intussen m'n vaste vriend wat langer op het reservebankje houden, je weet maar nooit...") beslist ze kort voor het grootse huwelijk haar toekomstige devote echtgenoot ... nou ja... te dumpen.
Ze kijkt vanzelfsprekend berouwvol, spuwt er een paar I'm truly sorry's uit (not to mention: you're a wonderful guy) en holt, kort na de laatste omhelzing naar de wedstrijd waar haar zinvolle vriend op het punt staat (hier mag u niet aan twijfelen) de overwinning te halen.
De juffrouw, vol van berouw, zit in het publiek te supporteren (compleet met eerder gemaakte banner), kirt, wuift en huppelt, enkel om te eindigen met een innige zoen...
Ze zijn gelukkig, die twee...
BAH!
Geestelijke ontrouw verheven tot een kunst.
...Wat zeg ik?
Als je dit soort dromenmakerij mag geloven, is het niet alleen een schitterend maar zelfs een na te streven doel, je zogenaamde lief maanden aan het lijntje houden terwijl jij rustig beslist om hem dan tóch - onvermijdelijk bijna - de bons te geven.
Ah jaaaaaa! In de naam der Liefde mag àlles van de Amerikanen.
De toeschouwer hoort vertederd de handen voor de borst in elkaar te slaan met de gedachte Love conquers all.
Eindeloze (nee, niet gewetensloze... hoe kom je d'erbij?) tweestrijd màg als je op het end van 't verhaal maar zoenend in de armen van je échte liefde valt.
Ik hààt dit soort prenten. Er zijn er teveel van.
Fictie?
Ja hoor...
En kijk dan es om je heen....
Fictie?
45
dagen sinds 21 december
25 + 20 = 45
dagen tot 21 maart
stom toevallig schoot me vandaag, op weg naar huis, te binnen "hoe ver zitten we nog verwijderd van de lente?"
Het was het vogeltje geweest, ergens hoog in de boom aan m'n werkgebouw, dat létterlijk uit volle borst was losgebarsten in de late namiddag. Het beest had zich laten vangen aan de lauwwarme zonnestralen van vandaag, vermoed ik.
Hij zong zó luid en zó heftig dat ik me ging afvragen "waar zitten we ergens op de weerkundige kalender?"
en zie.... we zitten precies in het midden vandaag. Wat een toeval.
Het is al licht wanneer ik naar het werk rijd EN nog steeds min of meer licht wanneer ik terug naar huis keer.
Dus ja... het gevoel begint te komen: den uitkoom :)
En dat voelen, er tenminste efkes aan denken, zelfs m'n stomme rekensom van hierboven... da's zonder meer goed.
Oef.
Tenminste op dit moment is m'n glas halfvol.
En dat vieren we?
Met een?
Widget :)
Een kalenderwidget en een countdownwidget.
Ja, Ilske.... widgets heten die dingetjes hier in de rechterbalk (kon het niet helpen... dacht meteen aan jou)
:)
Wie telt mee?
 |
| 45 tot toen en 45 tot dàn. en dàt - val omver - in het jaar dat Olijf 4? wordt??? |
Och jaaaa.... ook preciés vandaag met een nieuwe cursus begonnen. Toch maar even neerschrijven voor de persoonlijke annalen. Wat het is, komt er vandaag nog niet op. Later allicht wel eens,... wanneer het hart er zó vol van is dat de mond wel moet overlopen ...:)
achterstand
Een uithuizige Olijf is een stille Olijf.... niet?
Af en toe wordt me wel gevraagd wanneer er eindelijk wat online verschijnt over m'n uitje.
Geloof me: de ZIN is er, de inspiratie helaas heel wat minder.
Dat heeft met allerlei factoren te maken, niet in het minst zorgen van zeer wereldse aard. Zelfs immer vogelvrije Olijf blijkt er niet meer aan te ontsnappen.
Bon.
Swat.
Het leven, neem ik aan.
Alsof de ernstiger problemen niet genoeg zijn, stel ik sinds een poosje steeds vaker vast dat het triest gesteld is met m'n bewuste beleving.
Ik hoor u al denken "Ja ... en dan?"
Inderdaad... Ja.... en dan?
Wel.... eigenlijk.... NIETS....
In de wereld maakt het geen verschil of Olijf ergens om geeft of niet.
Het zal wellicht ook voor niemand iets veranderen of ik over dingetjes nadenk, ze doorvoel of niet.
Voor mezelf maakt het wèl wat uit.
Ik hou hier niet van. Deze oppervlakkigheid. Iets wat begint te neigen naar onverschilligheid bijna.
Nééééééjjjj. Terug naar dagen en nachten grienen om het minste, dàt hoeft niet zo persé.
Maar intèns vóelen, dat mag terugkeren. Zowel het vrolijke als het minder vrolijke.
Gisteravond stelde ik vast dat het me momenteel weinig kan schelen.
en het is zeer ruim te interpreteren, als ik erbij stilsta.
Voor éven geef ik mezelf nog respijt. Ik ga er voorlopig van uit dat de belevenissen van de laatste jaren voor een stevige eeltlaag hebben gezorgd, waardoor prikkels van buitenaf tijdelijk vertraagd binnen komen.
dus ik heb nog geduld.
maar het moet niet te lang koud blijven in m'n hart.
daar is nix fijns aan.
Af en toe wordt me wel gevraagd wanneer er eindelijk wat online verschijnt over m'n uitje.
Geloof me: de ZIN is er, de inspiratie helaas heel wat minder.
Dat heeft met allerlei factoren te maken, niet in het minst zorgen van zeer wereldse aard. Zelfs immer vogelvrije Olijf blijkt er niet meer aan te ontsnappen.
Bon.
Swat.
Het leven, neem ik aan.
Alsof de ernstiger problemen niet genoeg zijn, stel ik sinds een poosje steeds vaker vast dat het triest gesteld is met m'n bewuste beleving.
Ik hoor u al denken "Ja ... en dan?"
Inderdaad... Ja.... en dan?
Wel.... eigenlijk.... NIETS....
In de wereld maakt het geen verschil of Olijf ergens om geeft of niet.
Het zal wellicht ook voor niemand iets veranderen of ik over dingetjes nadenk, ze doorvoel of niet.
Voor mezelf maakt het wèl wat uit.
Ik hou hier niet van. Deze oppervlakkigheid. Iets wat begint te neigen naar onverschilligheid bijna.
Nééééééjjjj. Terug naar dagen en nachten grienen om het minste, dàt hoeft niet zo persé.
Maar intèns vóelen, dat mag terugkeren. Zowel het vrolijke als het minder vrolijke.
Gisteravond stelde ik vast dat het me momenteel weinig kan schelen.
en het is zeer ruim te interpreteren, als ik erbij stilsta.
Voor éven geef ik mezelf nog respijt. Ik ga er voorlopig van uit dat de belevenissen van de laatste jaren voor een stevige eeltlaag hebben gezorgd, waardoor prikkels van buitenaf tijdelijk vertraagd binnen komen.
dus ik heb nog geduld.
maar het moet niet te lang koud blijven in m'n hart.
daar is nix fijns aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)