Come a casa

9 juni 2012.
De lente heeft een maand en een week geduurd... zo ongeveer.
Voor de rest blijven we "geduldig" wachten op méér van dat.

Olijf zoekt het bed vroeg op.
Vastgesteld dat de vijgenboom sterker was dan gevreesd.
Vier kilo tomaatjes herleid tot gekookte brij en ingemaakt (dat worden - voor de geïnteresseerde lezer - 5 flessen toekomstige saus... en nu maar wachten of steriliseren wèrkelijk overbodig was, zoals tante beweerde).
Mandarincello vervolledigd (wat zijn we zwaar Italo vandaag)
en onder de dekens gekropen.

Enkel om te ontdekken, tijdens een korte tocht naar de keuken, dat het buiten nog licht is. Om 23 uur in de avond. En te bedenken dat er dit voorjaar bijzonder weinig terrasjes op het programma hebben gestaan.
Net zoals vanavond. Thuis, tijdens één van de langste nachten van het jaar. U weet toch óók dat we binnenkort weer gaan aftellen naar.....?

Een beetje spijtig, die kou. En wind. En regen.
Het zou best anders mogen..... maar dan zeurt een mens. En zeuren is niet fijn.

Dus. Bij gebrek aan beter, kieken we het uitzicht.
Al was het maar om te tonen dat "we" content zijn met de hervonden foto-plaats-mogelijkheden.

Interesting ... :)

Vijgen na Pinksteren

Thuiskomen,
even rondwandelen in de wildernis die voor tuin moet doorgaan,
kijken naar het vijgenboompje dat ik dood waande
...
en blaadjes zien.

Denken: "Hey papà, zie je dat? Hij gaat weer leven!"
en me afvragen waarom ik dat dacht.

Heel even triest zijn
omdat papà nooit meer zal leven.
Maar dan weer blij
omdat hij het wèl kan zien.

Zeker weten.

Venus, ossenworst en pluggen

oftewel... de praktische kant van het leven ... minus Venus dan.

Terwijl ik achter een regenachtig raam mezelf afvraag wanneer ik nog es wat ga schrijven, wil ik een hongertje stillen. En duik de koelkast in. Die niet echt leeg is maar tegelijk weinig inspiratie biedt. Net als dit weer trouwens.

M'n ongeïnspireerd oog valt op een souvernirtje uit Holland. Pardon, Nederland. Wat ben ik, Belg, toch slordig met m'n taal.

Afgelopen weekend was uw aller Olijf te gast bij juffrouw L. En haar warme ouders. En haar wijze zoons.
Er werd gepraat, gefietst (jewèl... in Amsterdam onder andere!), gekiekt, gekookt en zelfs gedanst. Olijf maakte zelfs nog eens kennis met de term "touche" in de meest moderne zin van het woord. Maar daarover later misschien meer.

Ik ging iets achter de kiezen stoppen zonet. Bij wijze van aperitief.
En stootte op dit.

Neem nota asjeblief. Olijf voegde een referentiepunt toe. De euro. Opdat hij moge vallen...
Vòòr u liggen enkele exemplaren van Kleintje Smeer Leverworst. Volle 20 (schrijve en leze TWINTIG) gram per stuk. "Lekker makkelijk zonder knoeien..... Liever Kips!"
(en nu hoop ik gecontacteerd te worden door de Kips-fabrikant die met graagte zijn advertenties tegen betaling op mijn blog plaatst....)

Wat, vraagt u zich ongetwijfeld af, heb ik met Kleintje Smeer Leverworst?
Wel... nix eigenlijk. Behalve dat ik die kleine porties grappig en handig vind. En zuinig, maar dat is dan weer een voorspelbare stelling.

De weloverwogen aankoop van Kips vond plaats na de wonderlijke ontdekking van ... Ossenworst, nòg zo'n ding dat Olijf nooit eerder had gezien.
Zaterdagavond, op weg van Amsterdam over Hoorn naar Groningen, was een AH-tussenstop noodzakelijk. Albert Heijn... m'n eerste.
L spurtte als een volleerde speedshopper door de supermarkt en kwam even later met een zak vol voedsel aan de kassa. Daar meende ik een zakje worstjes te zien. En keek niet verder. Het zàg eruit als worst dus ik nam ààn dat het worst was.
Tot ik de ochtend nadien m'n bijna-ontbijt-op-bed nuttigde. ("Bijna", tussen haakjes, omdat één der zonen net onderaan de trap stond met een feestelijk gevuld dienblad... toen Olijf met haar slaapkop naar beneden strompelde.... hoe onwézenlijk lief is dat?????).
Hoe dan ook, m'n broodje was gesmeerd. En Olijf at. Lekker gekruide Filet Américain meende ik... tot bleek dat ik Ossenworst at.
Ossenwàt? Yep, Ossenworst. Déze.

Deze keer 210 grammen netjes verdeeld in 3 worstjes. In mijn wereld zijn dat 70 grammen per portie. Nog steeds erg handig. En luchtdicht afgesloten, zodat je de zaak rustig kan spreiden over meerdere dagen  - en dito sneetjes brood - zonder voortdurend te tobben over voedselvergiftiging.
In het leven van een single vrouw niet geheel onbelangrijk, dacht ik zo.

When in Rome...  denk ik steeds in het buitenland.... gedraag ik me als een Romein. En koop de lokale delicatessen. Al was het maar omdat ze me slaan met verwondering. Ook en vooràl omdat we (de Nederlanders en wij, Vlamingen) slechts op een booscheut van elkaar wonen en er tòch andere gewoontes op na houden.

De handigheden in het dagelijks leven.

Zoals daar ook zijn: deze.

Zelftappende pluggen. Voor gipsplaten en zachte ondergronden.
Speciaal voor L, die daar ongetwijfeld een ander en véél professioneler woord voor heeft.
Olijf had wat nodig voor een steeds loskomende schroef (twee zelfs) in ... een zachte ondergrond.
Bij deze, sinds vanavond, hoop ik dat euvel te hebben opgelost. Zodat de lintrol van het rolluik aan m'n keukenraam niet langer loskomt.
Ik hoop, beste klusmevrouw (u weet wie  u bent :)) dat m'n keuze de juiste was.

En Venus?
Die stond gisterochtend ergens tussen halfzes en zeven uur in de ochtend tussen Aarde en Zon. Ze zou als een zwart vlekje passeren en wij zouden dat kunnen observeren. Uitgerust met een verduisterend dingetje om onze ogen niet te verbranden.
...
Uitgerust was ik alvast niet toen ik om vijf uur totààl onverwacht wakker werd. Zomaar. Tegen alle gewoonten in. Want ik dòe daar niet aan, aan spontaan wakker worden op onmenselijke tijdstippen.
Maar op 6/6 deed ik dat dus wèl. En dacht aan Venus.
Tja... dan kan je net zo goed even uit je bed rollen en naar de hemel gaan turen, niet?
Die muizengrijs bleek... voor zover je dat kon zien door de gietende regen.
Olijf sukkelde terug in bed en sliep even verder. In tegenstelling tot alle prof- en amateurastologen die ergens op één of andere toren vergeefs hadden zitten wachten op een gebeurtenis die pas binnen 100 jaar of wat opnieuw voorvalt.
Niet in ons leven, dus. Of althans, niet in dit leven.
Misschien zie ik het volgende keer wel, wanneer ik terugkeer als konijn.
Of varken.
Of Kalf(sleverworst).
Van de Albert Heijn.



1.
Aaaaah... u dacht dat u iets NUTTIGS ging lezen deze keer????
Helaas Pindakaas. Ook uit de Albert Heijn :)

2.
Allez, toegift dan.
U zag weer foto's. En u denkt misschien "die Olijf heeft het uitgedokterd, hoe ze de 1GB-limiet kan overschrijden".
Ewel ... ja.... misschien.
Als ik het goed begreep (en tot hiertoe lijkt dat het geval te zijn), dan worden foto's en filmpjes ONDER een zekere grootte NIET meegerekend in de toegestane gigabyte. Dus moet je ze verkleinen als ze te groot zijn. Hetgeen ik vandaag deed. En slaagde in m'n bedrieglijke opzet.
Probleem opgelost.
Ware het niet dat ik zo luuuuuuiiiiiii kan zijn. Foto's verkleinen..... Pfoe!!!!!
(maar geef toe... bent u niet ont-zèt-tend blij dat u m'n worstjes mocht aanschouwen?????)

Het gouden randje van een donderwolk

Maandag ontving ik slecht nieuws. En dàt terwijl ik hoopvol telefoneerde om m'n moeder een extra weekje vakantie kado te doen aanstaande zomer. In juli.

"Helaas", zei de vriendelijke nefroloog me aan de andere kant van de lijn, "uw dialysereservatie werd niet bevestigd en we hebben alle beschikbare bedden bezet".

Nix meer vrij in Juli. Nix in Augustus. Geen drie en geen twee weken. Ook niet één week. Zelfs geen dag.
En dat moest ik mijn moeder vertellen. Dat ik, haar dochter, haar eerste vakantie sinds 2009 naar de vaantjes had geholpen door langdurig getwijfel, gepalaver en geplan.

Met de moed der wanhoop begon ik als een bezetene opnieuw te plannen. Ik zou m'n moeder rond de middag zien en wou met alle geweld een nieuw alternatief klaar hebben. Dat nooit éven goed kon zijn als wat ze eerst had gehoopt maar dat beter was dan helemaal niets.
Vakantieschema's van andere collega's uitpluizen, collectief verlof mee in overweging nemen, Juli bekijken, September bekijken. Werk bekijken.... óók werk bekijken, uiteraard.
Zenuwachtig woog ik diverse alternatieven tegen elkaar af, waarna een plan begon te groeien.
Razendsnel.
Wie moest ik daarvoor inschakelen? Ziekenhuis hier, Ziekenhuis ginder, vluchten heen en terug, auto, nodige medicatievoorschriften, minimale voorbereidingstijd.....m'n werkgever....
Zus zou helpen met het ziekenhuis hier. Oef.

Moeder, die mooi op de Pinkstermaandagmiddag binnenwandelde met een zak vol rommelmarktaankopen.... viel even stil toen ik haar het slechte nieuws moest brengen. Je zou van minder... Dochter Olijf probeerde meteen een paar voordelen te verzinnen voor het pas uitgevonden alternatief.
... en dat bleek te helpen...
Enkele uurtjes later leek ze zich vrij goed te hebben aangepast aan de gewijzigde plannen. Oef.

Nog vóór ik dinsdagochtend op het werk arriveerde, had ik al vernomen dat de transfer voor Ziekenhuis België geen probleem zou zijn. Een kwartier later toonde m'n baas zich ook heel begripvol.
Sjongejonge toch... als alles éven vlot bleef verlopen, was er nog hoop.

De rest van de details bespaar ik u. Ik hou het op een schitterende mix van begripvolle samenwerking, massa's positivisme, goed gevoel en nog veel betere hoop.

Waardoor uw Olijf NU kan zeggen dat de tickets geboekt zijn en de ziekenhuizen op de hoogte. Met volle steun van alle betrokken partijen.

Twee weken moeder-dochter-vakantie. Zonder kleinkinderen weliswaar. En zonder toevlucht tot de hulp van de zussen. Maar het was mijn rommel en die moest IK maar opruimen. Terecht.

M'n gouden randje?
Zonder het te weten, maakte ik nòg iemand blij. Op hete kolen blijkt die te zitten. Omdat een weerzien met ruim een maand vervroegd werd.
Nou ja..... ik vind dat leuk :):):)

Knutselen, maar dan ànders

(Deze foto kon er blijkbaar nog nèt bij...... straffen toebak :))

Gentrification

is het nieuwe woord dat ik vandaag van m'n collega mocht horen.

En dat alles te maken heeft met vorige blogpost.

I give you Wikipedia.

Gentrificatie, vaak met het Engelse woord gentrification aangeduid, is een term die gebruikt wordt om de opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied aan te duiden. De herwaardering van het stadsdeel gaat gepaard met een stijging van de prijzen voor onroerend goed.
Men ziet gentrificatie in een beperkt aantal grote en middelgrote steden. Voorbeelden van steden zijn: Amsterdam met de Jordaan, Antwerpen met het Eilandje en het St. Andries-kwartier en de kaaien, Brussel met de Marollen, Londen met Docklands, Chelsea en Notting Hill, Berlijn met Prenzlauer Berg, Wenen met Spittelberg, Los Angeles met Los Feliz, Moskou met Ostozjenka en New York met Williamsburg en Park Slope.

 

De term gentrificatie is van Engelse oorsprong en verwijst naar het begrip ‘gentry’, de aanduiding voor niet-aristocratische Engelse grondbezitters (‘people of good social position next below the nobility’ vgl. Oxford Advanced Learner’s Dictionary of Current English). In engere zin heeft gentrificatie betrekking op het weer naar de stad terugkeren van midden- en hogere welstandsklassen. Zeker in Nederland komt dat slechts in een beperkt aantal gevallen voor. Gentrificatie heeft dus doorgaans ook betrekking op binnenstedelijk verhuisgedrag van hogere welstandsklassen waarbij tevens sprake is van een revitalisering van buurten.

Anwerps Eilandje en St. Andrieskwartier staan er al in.
Bij de volgende Wiki-update ook Antwerpen-Noord?

Ach ja... ik leerde een nieuw woord.
En ga dat vanaf vandaag bij wijze van inoefening proberen te verweven in een dagelijkse conversatie....   :D

Ontbijt eens "op" een ander

Ik dàcht nog "Zou ze er niet zijn?" maar deed er verder niets mee.
Bleek dat ze er is geweest, nu ik lees, maar vermoedelijk op een ander moment. Ons Ils. In de namiddag. Terwijl ik er 's ochtends was.
Nou jàààààà.... "ochtend".... iets voor tienen. Voor ontbijt met mama. In Park Spoor Noord.

Ergens vorig jaar (of zelfs het jaar dààrvoor???) had ik mezelf voorgenomen om hier "eens" te komen ontbijten. Het liefst in gezelschap.
Maatje D vond dat een fijn idee en we zouden het "eens" doen.
Omstandigheden - zoals daar zijn: stomweg plat vergeten - hadden het tot nu toe verhinderd maar gisterenavond nam ik de foon ter hand en belde hem op. Met m'n schitterend idee. Terwijl hij in Spanje zat, zo bleek.... en het eerder moeilijk werd om vanochtend mee te komen ontbijten.

Niet getreurd, m'n moeder zou dat best wel fijn vinden, dacht ik. En zo geschiedde dat we vanochtend éven na negenen richting Antwerpen reden om te gaan ontbijten.
Noem het gerust brunchen, want de zaak opent pas om 10u. Aangekondigd door de fonteinen die dan plots gaan spuiten. Waardoor de - gelukkig nog niet àl te talrijke - klanten massaal naar de bar spurten om hun bestelling te plaatsen.

Een mens moet de plaatselijke gebruiken altijd even leren kennen en zo ontdekten we dat aankomst rond halftien op een zonnige Pinksterochtend preciés goed was. Tijd om rustig een plaatsje te kiezen uit alle (nog lege) strandzeteltjes.... die pakweg een kwartier later allemaal druk bezet waren door gezinnetjes met kleine kindjes, strandspeelgoed, badlakens en picniczakken.
Wij - met niet veel meer dan een luchtige zomeroutfit, zonnenbril en sakòsj - waren duidelijk niet voorzien van de adequate uitrusting.
Zoals ik al zei: een mens moet de plaatselijke gebruiken leren kennen. Dat kan volgende keer beter :)

aankomst: weinig volk

sommigen vinden zelfs het handvol mensen aan de hangar te veel en zoeken een rustiger plekje op

Het is nog geen 10u. Droge waterpartijen

Ik hou van deze kleuren......

de koks bereiden het ontbijt voor

de fonteinen buiten spuiten: teken dat we mogen gaan bestellen

Ontbijt voor twee (let op de waterpartijen op de achtergrond :))

steeds meer mensen nemen plaats...

peuters en kleuters hollen rond een bank

Na een poosje luieren beslissen we om een wandelingetje te maken (de anderen zullen de vrijgekomen zetels beslist op prijs stellen) en stilaan naar huis te rijden.

Ik hou ècht van deze kleuren...

zelfs van deze :)

een pràcht van een hangar, vind ik

binnen loopt een tentoonstelling of iets van dien aard. Lijkt wel een eindwerk van kunstige studenten...

de dame (die échte) valt qua kleur niet eens vreselijk uit de toon

zijn we beland op het middagmaal van graaf Dracul???

Dracul's aanverwanten

M'n Kringwinkel-alter ego steekt weer even de kop op...

moeder en Olijf maken de voeten ook even nat. Lekker fris!

multicultureel.... nòg een bonus, me dunkt

wel zééééér multicultureel.....

de kwaliteit van de graffiti blijft me verbazen...

...net zoals de energie van de "ietwat oudere" man op skateboard (zwart hoedje). Hij bleef heus niet aan de kant staan!

... wat bij deze hopelijk bewezen is

Het hele Park Spoor Noord-gedoe is ontstaan uit een nood om een dichtbevolkte (grotendeels allochtone) buurt een ontspanningsplaats te geven. Her en der zie ik nog werken in het park. Volgens de website worden er nog wat sportterreinen voorzien.

Maar - en ik vraag me af of het een gunstige ontwikkeling is - net als op het Zuid wordt het in de omgeving duidelijk dat oude huizen, die vroeger "goed genoeg" moesten zijn voor de minder kapitaalkrachtigen van onze samenleving, nu aan sneltempo worden opgedirkt.

Het Zuid is niet langer het arme, verloederde kwartier van Antwerpen. Integendeel. Zonder een vette bankrekening vind je daar zelfs geen studio meer.
Ik geloof dat hetzelfde proces aan de gang is in de buurt van Park Spoor Noord.
Van sloppenwijk naar chique coté.
Of het goed is....????




Dienstmededeling:
Hier wilde ik nog enkele foto's plaatsen, maar Olijf heeft haar 1GB limiet bereikt en mag niet meer verder.... Ils maakte dit eerder ook al mee.
Even kijken hoe we dit oplossen..........

Nog wat radio: prisencol....

Voor de verandering gaan we eens van start met een clipje.
Vandaag op de radio. Zegt de presentator wat in de trant van "en voor de Italofielen onder ons - en ik beschouw mezelf ook als één van hen - Adriano Celentano met Prisencolinensinainciusol. Een klassieker"

De titel zei me niets. Maar zodra het deuntje begon, klonk het me vreemd bekend in de oren.
Dat ik het niet meteen kon méézingen, laat zich vandaag plotsklaps verklaren.

1. Het nummer dateert van begin jaren '70... toen uw Olijf volop bezig was met de overgang van kleuter- naar lagere school. M'n talenkennis was nog in volle ontwikkeling (en per definitie volkomen onvolmaakt :)).
2. Het KLINKT very American... maar daar blijft het ook bij.

Eens thuis wil ik het nummer nog even opzoeken maar weet niet waar te beginnen. Prisencol.... was intussen weer uit m'n hoofd verdwenen. Maar All right was wel blijven hangen.
Met meneer Celentano's naam + All Right vond YouTube moeiteloos het gezochte nummer.
Dat u hierboven ziet. Mét Engelse ondertiteling. Die al even gibberish  is als de originele tekst.

Wiki schrijft:
In an interview, Celentano explains that the song is about incommunicability in modern times. He added that the only word we need is "prisencolinensinainciusol", which is supposed to stand for "universal love".
De Nederlandstalige Wiki voegt er nog aan toe:
Het nummer, dat hij zingt in het Celentanesca, een zelfbedacht pseudo-Engels, verovert de hele wereld. Het komt in de Amerikaanse hitparade binnen op nummer 70 nog voordat het in Italië in de hitlijsten staat, iets wat voor een Italiaans nummer tamelijk uitzonderlijk is.

Tot zover de "feiten".
Universele liefde dus.
Een half uurtje of zo heb ik gezocht naar de teksten (en gevonden) terwijl ik stiekem hoopte ergens een paar lijntjes te vinden over de wàre betekenis van de tekst (zoektocht gefaald).
Want Olijf hoort er nog wat in.
Prisencol... presa per culo.... of - opgekuist geparafraseerd - bij de neus genomen.
... Het zal m'n zieke geest wel zijn....zal ik maar denken. Hoewel Celentano z'n publiek wel vaker bij het edel reukorgaan placht te nemen.

Zoals YouTube dan weer pleegt te doen, verschijnen in de rechterkolom een boel suggesties om verder te kijken.
Eén daarvan is deze. Die ik u niet wil onthouden.

Maakt u zich geen zorgen.  Het is normààl. Dat u er nix van begrijpt.

Maar het hoeft niet persé allemaal in het Engels. Bewijs daarvan hierna. M'n absolute favoriet.

Ik wou dat ik het kon, gibberish spreken. Maar zonder voldoende oefening in het land van oorsprong... vrees ik..... juist ja :)

den tantiest

Gisteren was het nog eens tijd voor een bezoek aan "den tantiest".
Voor de niet-Vlamingen: de tandarts.
Die toevallig ook een vriend is.
En.... tja.... nouja.... tot nader order aan zee woont.
Daar waar ik (effe Lehti lenen) "in een vorig leven" het gros van m'n vrije en minder vrije tijd doorbracht.

Olijf rijdt op weg heen en terug langs de... laat het me woning noemen... van  de mens, voordien gekend als mijn lief.
Een leugen.
Zou het zijn als ik beweerde dat het me helemaal niets meer deed.
Maar dat deed het wèl. Een beetje.
Niet in de zin van boehoehoe, ik moet en zal terug (want terug wil deze Olijf nooit meer), maar ... nja... zelfs deze blogmadam heeft gevoelens. En die sprongen heel even - een paar seconden maar... net de tijd van het voorbijrijden - terug naar tijden dat alles mooi en leuk en fijn en plezierig was.
Een paar seconden en 't was weer achter de rug.

Waarna Olijf gefolterd werd. M weet perfect waarover het gaat. En zal nu zitten gniffelen in z'n stoel....
Het weze je gegund, M... tot ik je eens te grazen kan nemen :)

Op de weg terug, een handvol kilometers voorbij dm,vgaml, weerklonk op de radio volgend nummer.
Lees "nummer" want de kunstliefhebbers onder u zullen het bezwaarlijk muziek noemen.... (wat houden we weer rekening met onze naasten, zeg :)).

Vond ik op dat ogenblik - sereen naar huis rijdend met niet méér dan een gevoel van "goh ja... het hàd wel wat, toen" (en verdomde pijnlijk tandvlees maar dat lag dan weer aan den tantiest) - licht toepasselijk.

Ontdek ik, vlak na deze clip, dat er nòg eentje werd gemaakt. De US-versie. Kijkt u zelf.

Of wat een muts en een beetje jeans zoal vermogen. Image building.
Over dit onderwerp in verband met bovenstaande zou ik nog een potje kunnen lullen
maar het is het me niet meer waard.
I'm walking awaa-hay
tralaliere Lielalaaaaa :)





(Epiloogje)
Op FB postte ene Gregg Braden volgende pic. Sprak me wel aan.
Net zoals één van de comments die daarbij gepost werden.
Ik citeer.
"Fokus op die pad vorentoe-die water wat onder die brug geloop het kan die meul nie weer laat maal nie. Maklik is dit nie maar is dit beslis moontlik."

Méér moet dat toch niet zijn, eh ;-)

x

"Het was weer zeer aangenaam. Zoals altijd"
"Leuk. We horen ons later nog. Tot heel binnenkort"

Smiley. Kruisje kruisje kruisje.

En dan de woorden die je niet uitspreekt.
Omdat méér teveel zou zijn.

Nja, en daar doe je het mee.
Omdat méér teveel zou zijn.



Kruisje.

Doghe

Net wanneer een mens begint te denken een taal min of meer onder de knie te hebben - of althans voldoende om voor redelijk dagelijks gebruiker door te gaan - komt een woord op de proppen dat een heel geloofssysteem overhoop haalt. Het mijne toch :)

"Lattenbodem"
Ik voelde de nood om het woord in een andere taal te bezigen. En slaagde er niet in.
Zelfs m'n noodhulpje - een online vertaalprogramma - bracht geen soelaas. De reden: geen rechtstreekse vertaling vanuit m'n oude vertrouwde Vlaams. Wel van en naar Engels. En zelfs in Engels wilde Lattenbodem niet lukken :)

Met een beetje vindingrijkheid (een heel klein beetje maar), werd het woord gevonden.
Omweg, voor de nieuwsgierigen onder u, via de Zweedse Meubelgigant. wereldwijdweb.zweedesemeubelgigant punto it. Lukte :)

base a doghe bleek de gezochte term te zijn.
Waarmee ik iets nieuws bijleerde vandaag. En ik mezelf weer vrij kon uitdrukken. Oef.
:)



Oh ja... u besefte het wellicht niet meteen, maar u kreeg zonet een hint :)