Ideetjes voor de blog hebben de vréselijk onhebbelijke gewoonte om te binnen te schieten op ogenblikken dat een pc of laptop niet tot de mogelijkheden behoren. Of de tijd niet geschikt is.
Onder de douche, tijdens een rit in de auto, tijdens het werk.... nope nope and nope. Kan en mag niet.
Zelfs fotootjes die eerder in een moment van opperste bewondering werden genomen, worden even niet opgeladen.
Geen nood. Olijf heeft nergens last van, tenzij van een gebrek aan zin.
Maar dat gaat over.
Voor de rest gaat alles goed. Traag maar goed. Zoals altijd :)
Intussen draait de (nèt niet) nieuwe vaatwasser. Wat een luxe!
woensdag 30 november 2011
maandag 28 november 2011
Goud
Er zijn zo van die dagen....
Goeie
en minder goeie.
Gisteren was een gemengde.
Olijf mocht samen met vriend S op bezoek bij zijn vrienden. Om kennis te maken.
In Januari zit er namelijk een snoepreisje in voor Olijf. Vier daagjes skieën, reis en verblijf betaald "door de firma", skipas en "verteer" te betalen door mezelf.
Zo'n aanbod DURF ik zelfs niet af te slaan :)
Maar goed. Gisteren dus kennismaking met "de firma".
De afspraak was ergens tussen 2 en 3, dus dat was marge genoeg voor Chaotische Olijf.
... tot onderweg een lichtje ging branden in de auto. Batterij. Verdorie.
En dan stopte de verwarming even met blazen... en begon opnieuw.
Sloeg de boordcomputer uit. En weer aan.
Ging lichtje van ABS branden. En dan dat van de motor. Ferdoem Ferdèch Ferdjuu!
Olijf krijgt het niet snel benauwd maar op een 90km/uur éénrijvaksbaan zonder pechstrook begon ik hem toch een beetje te knijpen. Dit zag er niet goed uit.
Eerstvolgend zijweggetje koos ik.... en dat bleek geen seconde te vroeg. De servo gaf het ook op.....
Dames en heren, Olijf herinnert zich nog de wagens zonder servostuur. Ik ben "rijp" genoeg om het rijbewijs nog servoloos te hebben gehaald. Maar een auto mét servo die zònder servo valt... dat is toch andere koek hoor.
...
Gelukkig vond ik een inrit van een bedrijf en ging (op zondag) voor de gesloten poort staan, manoevreerde met veel getrek en gesleur de wagen in een acceptabele positie... en belde de hulplijn.
Die niet veraf meer woonde en - geluk oh geluk - een reservebatterij meebracht.
Een klusjesman als vriend is een handig ding, voorwaar ik zeg het u.
In no time was de oude batterij eruit en de nieuwe erin.
Nu... Olijf is nog in staat om zo'n ding te vervangen. Vrouwen hoeven niet helemaal hulpeloos te zijn. Maar ik rijd niet alle dagen met een reserverbatterij rond... en er zit potverdorie diep weggedoken nog ergens een moertje dat je met een gewone sleutel niet zomaar even snel wegdraait.
S trok de deuren van z'n bestelwagentje open ... en daar zat, lag en hing alles wat we nodig hadden. Inclusief vochtige doekjes om de handen nadien weer schoon te vegen.
Een voorziene man is er ... een paar... waard :))
De afspraak met "de firma" lieten we doorgaan zoals voorzien, maar eerlijk is eerlijk.... Olijf dacht de hele avond aan de rit terug in het donker.
De nieuwe batterij deed wat ze (?) moest doen maar het rode lichtje ging al snel weer branden.
"Alternator" dacht ik meteen. Tja... dat heb je als pa z'n leven lang in een autofabriek heeft gewerkt ...
En yep, bij aankomst besloot ook vriend S dat het de alternator moest zijn.
De avond was fijn ende gezellig. Heel onderhoudend zelfs. De firmamensen zijn vermogend maar lekker gewoon. Zùkke mensen kan Olijf best smaken. Nix geen naast de schoenen lopen. Gewoon gewoon. En alles wees erop - of ik zou me schromelijk moeten vergissen - dat dat gevoel wederzijds was. Fijn fijn fijn!
Zelfs de rit terug, hoewel spannend omdat je op het eigenste ogenblik niet wéét of je het haalt, was doenbaar.
Maar vandaag....
Met de auto naar de garage. Uitleg doen, want de heren garagisten mogen weten dat ze met deze juffrouw niet moeten lachen (lees onnodig werk uitvoeren omdat meisjes toch nix van auto's afweten).
De balieman meende ook dat de alternator het begeven had, maar er zou toch een analyse moeten uitgevoerd worden. Fair enough, een analyse moet uitsluitsel geven. Stel dat het tòch wat anders zou zijn....
"En?" vroeg ik. "Waar mag ik me aan verwachten?... Als het de alternator is?"
En toen kreeg Olijf de mokerslag.
Ik had rekening gehouden met alles tussen 100 en 300 eurootjes. Belgische dan :)
NU ben ik blij dat ik geen van beide bedragen luidop had gezegd... want het verdict luidde..... 650€.
ZEShonderdVIJFTIG.
Spontaan ontschoot me "Die zijn van goud gemaakt zeker?"
Tja, ik kon het niet helpen. Ik herinner me àndere prijzen van "vroeger".
Akkoord.... "vroeger" is een hele tijd geleden, maar zelfs met inflatie, indexering en andere in-nen, lijkt de prijsstijging me excessief.
Anderzijds.... welke keuze heeft een klant in dit geval? Geen alternator? I think not! Dat laat Olijf achter met een hoopje schroot. Want een auto zonder alternator is als een .... vult u maar aan.
Treinen en fietsen zijn heel erg leuk als je in iets of wat stad/gemeente woont. Maar Olijf's dorp (hoewel dat graag doorgaat voor gemeente) wordt 1 keer per uur bediend door een boemelding dat een trein moet voorstellen. Behalve de twee dichtsbijzijnde "groot"steden, bereik ik nix zonder één of meerdere overstappen. En kom ik OF overal vééééééél te vroeg aan OF véééééél te laat. Nooit gewoon lekker op tijd.
En dat zint me niet. Zó ecologisch ben ik niet aangelegd, very sorry to say....
Een Belg en zijn gemak....
"Ik zie dat u nog een groot onderhoud nodig hebt" zei de baliemeneer er nog bij.
Zozo... cheecky little bastard.... ja... MIJN AUTO heeft een groot onderhoud nodig. Doe dat er ook maar bij.
Voor 350€ doen ze me dat plezier.
En een keuring voor de autokeuring. Doe die ook maar. 50€ asjebliefdankuwel.
"Gaat u zelf naar de keuring?" vraagt hij nog.
"Tja, wie ànders dan ik zou dat doen" merk ik fijntjes op.
"ah, dat kunnen wij voor u doen, mevrouw".
In m'n hoofd en in m'n zeer nabije toekomst is m'n portefeuille al geplunderd, dus ik bedank vriendelijk. Die mannen rijden niet gratis ficatis naar de keuring, zoveel weet Olijf ook wel.
Ze moeten ook nog wat bougies vervangen. Dat had ik onlangs al eens vernomen. Maar toen mocht ik nog rustig verder rijden, zeiden ze. Nu ik hier toch ben, vraag ik om nazicht van die ...ehum... ontstekingskaarsen.
Diè prijs heb ik geeneens meer gevraagd. Ik ga ervan uit dat die er nog wel bij kunnen.
En voor al de rest - lees: onvoorziene kosten - moeten ze me eerst bellen voor toestemming.
M'n oude batterij - liet ik weten - zit in de koffer en heeft de hele nacht opgeladen. Dat ze hem niet onnodig moeten vervangen. (bij "NIET" keek ik veelbetekenend in de balie-ogen van meneer)
En nu....?
Nu is het hoopvol afwachten en ervan uitgaan dat ze inderdààd niet nodeloos een nieuwe batterij steken. Of andere dingen "steken" die niet gestoken hoeven te worden.
Want als ze allemààl hun prijs in goud waard zijn... dan kan Olijf zelfs geen kerstdineetje meer kopen, boehoehoehoehoe
De wens voor een nieuwe digitale spiegelreflexcamera stop ik maar eventjes in het vriesvak. Tot in de Soldenperiode ofzo. Of later. Het mooie aan wensen is dat ze niet verslijten.
:)
Goeie
en minder goeie.
Gisteren was een gemengde.
Olijf mocht samen met vriend S op bezoek bij zijn vrienden. Om kennis te maken.
In Januari zit er namelijk een snoepreisje in voor Olijf. Vier daagjes skieën, reis en verblijf betaald "door de firma", skipas en "verteer" te betalen door mezelf.
Zo'n aanbod DURF ik zelfs niet af te slaan :)
Maar goed. Gisteren dus kennismaking met "de firma".
De afspraak was ergens tussen 2 en 3, dus dat was marge genoeg voor Chaotische Olijf.
... tot onderweg een lichtje ging branden in de auto. Batterij. Verdorie.
En dan stopte de verwarming even met blazen... en begon opnieuw.
Sloeg de boordcomputer uit. En weer aan.
Ging lichtje van ABS branden. En dan dat van de motor. Ferdoem Ferdèch Ferdjuu!
Olijf krijgt het niet snel benauwd maar op een 90km/uur éénrijvaksbaan zonder pechstrook begon ik hem toch een beetje te knijpen. Dit zag er niet goed uit.
Eerstvolgend zijweggetje koos ik.... en dat bleek geen seconde te vroeg. De servo gaf het ook op.....
Dames en heren, Olijf herinnert zich nog de wagens zonder servostuur. Ik ben "rijp" genoeg om het rijbewijs nog servoloos te hebben gehaald. Maar een auto mét servo die zònder servo valt... dat is toch andere koek hoor.
...
Gelukkig vond ik een inrit van een bedrijf en ging (op zondag) voor de gesloten poort staan, manoevreerde met veel getrek en gesleur de wagen in een acceptabele positie... en belde de hulplijn.
Die niet veraf meer woonde en - geluk oh geluk - een reservebatterij meebracht.
Een klusjesman als vriend is een handig ding, voorwaar ik zeg het u.
In no time was de oude batterij eruit en de nieuwe erin.
Nu... Olijf is nog in staat om zo'n ding te vervangen. Vrouwen hoeven niet helemaal hulpeloos te zijn. Maar ik rijd niet alle dagen met een reserverbatterij rond... en er zit potverdorie diep weggedoken nog ergens een moertje dat je met een gewone sleutel niet zomaar even snel wegdraait.
S trok de deuren van z'n bestelwagentje open ... en daar zat, lag en hing alles wat we nodig hadden. Inclusief vochtige doekjes om de handen nadien weer schoon te vegen.
Een voorziene man is er ... een paar... waard :))
De afspraak met "de firma" lieten we doorgaan zoals voorzien, maar eerlijk is eerlijk.... Olijf dacht de hele avond aan de rit terug in het donker.
De nieuwe batterij deed wat ze (?) moest doen maar het rode lichtje ging al snel weer branden.
"Alternator" dacht ik meteen. Tja... dat heb je als pa z'n leven lang in een autofabriek heeft gewerkt ...
En yep, bij aankomst besloot ook vriend S dat het de alternator moest zijn.
De avond was fijn ende gezellig. Heel onderhoudend zelfs. De firmamensen zijn vermogend maar lekker gewoon. Zùkke mensen kan Olijf best smaken. Nix geen naast de schoenen lopen. Gewoon gewoon. En alles wees erop - of ik zou me schromelijk moeten vergissen - dat dat gevoel wederzijds was. Fijn fijn fijn!
Zelfs de rit terug, hoewel spannend omdat je op het eigenste ogenblik niet wéét of je het haalt, was doenbaar.
Maar vandaag....
Met de auto naar de garage. Uitleg doen, want de heren garagisten mogen weten dat ze met deze juffrouw niet moeten lachen (lees onnodig werk uitvoeren omdat meisjes toch nix van auto's afweten).
De balieman meende ook dat de alternator het begeven had, maar er zou toch een analyse moeten uitgevoerd worden. Fair enough, een analyse moet uitsluitsel geven. Stel dat het tòch wat anders zou zijn....
"En?" vroeg ik. "Waar mag ik me aan verwachten?... Als het de alternator is?"
En toen kreeg Olijf de mokerslag.
Ik had rekening gehouden met alles tussen 100 en 300 eurootjes. Belgische dan :)
NU ben ik blij dat ik geen van beide bedragen luidop had gezegd... want het verdict luidde..... 650€.
ZEShonderdVIJFTIG.
Spontaan ontschoot me "Die zijn van goud gemaakt zeker?"
Tja, ik kon het niet helpen. Ik herinner me àndere prijzen van "vroeger".
Akkoord.... "vroeger" is een hele tijd geleden, maar zelfs met inflatie, indexering en andere in-nen, lijkt de prijsstijging me excessief.
Anderzijds.... welke keuze heeft een klant in dit geval? Geen alternator? I think not! Dat laat Olijf achter met een hoopje schroot. Want een auto zonder alternator is als een .... vult u maar aan.
Treinen en fietsen zijn heel erg leuk als je in iets of wat stad/gemeente woont. Maar Olijf's dorp (hoewel dat graag doorgaat voor gemeente) wordt 1 keer per uur bediend door een boemelding dat een trein moet voorstellen. Behalve de twee dichtsbijzijnde "groot"steden, bereik ik nix zonder één of meerdere overstappen. En kom ik OF overal vééééééél te vroeg aan OF véééééél te laat. Nooit gewoon lekker op tijd.
En dat zint me niet. Zó ecologisch ben ik niet aangelegd, very sorry to say....
Een Belg en zijn gemak....
"Ik zie dat u nog een groot onderhoud nodig hebt" zei de baliemeneer er nog bij.
Zozo... cheecky little bastard.... ja... MIJN AUTO heeft een groot onderhoud nodig. Doe dat er ook maar bij.
Voor 350€ doen ze me dat plezier.
En een keuring voor de autokeuring. Doe die ook maar. 50€ asjebliefdankuwel.
"Gaat u zelf naar de keuring?" vraagt hij nog.
"Tja, wie ànders dan ik zou dat doen" merk ik fijntjes op.
"ah, dat kunnen wij voor u doen, mevrouw".
In m'n hoofd en in m'n zeer nabije toekomst is m'n portefeuille al geplunderd, dus ik bedank vriendelijk. Die mannen rijden niet gratis ficatis naar de keuring, zoveel weet Olijf ook wel.
Ze moeten ook nog wat bougies vervangen. Dat had ik onlangs al eens vernomen. Maar toen mocht ik nog rustig verder rijden, zeiden ze. Nu ik hier toch ben, vraag ik om nazicht van die ...ehum... ontstekingskaarsen.
Diè prijs heb ik geeneens meer gevraagd. Ik ga ervan uit dat die er nog wel bij kunnen.
En voor al de rest - lees: onvoorziene kosten - moeten ze me eerst bellen voor toestemming.
M'n oude batterij - liet ik weten - zit in de koffer en heeft de hele nacht opgeladen. Dat ze hem niet onnodig moeten vervangen. (bij "NIET" keek ik veelbetekenend in de balie-ogen van meneer)
En nu....?
Nu is het hoopvol afwachten en ervan uitgaan dat ze inderdààd niet nodeloos een nieuwe batterij steken. Of andere dingen "steken" die niet gestoken hoeven te worden.
Want als ze allemààl hun prijs in goud waard zijn... dan kan Olijf zelfs geen kerstdineetje meer kopen, boehoehoehoehoe
De wens voor een nieuwe digitale spiegelreflexcamera stop ik maar eventjes in het vriesvak. Tot in de Soldenperiode ofzo. Of later. Het mooie aan wensen is dat ze niet verslijten.
:)
vrijdag 25 november 2011
Farrokh Bulsara
20 jaar geleden ging hij dood
en hij zag het licht 20 jaar vòòr Olijf.
Hij was dus zo oud als ik nù toen hij stierf.
Ik wist dat niet.
Tot zonet.
En ik heel even heel lichtjes geshockeerd was.
en hij zag het licht 20 jaar vòòr Olijf.
Hij was dus zo oud als ik nù toen hij stierf.
Ik wist dat niet.
Tot zonet.
En ik heel even heel lichtjes geshockeerd was.
donderdag 24 november 2011
Google Streetview = 1 dag oud
... en wij Belgen beginnen weer te zeuren.
We schijnen daar erg goed in te zijn, merk ik.
Zeuren over de nieuwe regering die we nog steeds niet hebben. Ik begrijp dat... maar zou voor geen geld van de wereld in die mannen hun schoenen willen staan (voor alle duidelijkheid).
Zeuren over het weer. Dan is het weer te koud en dan weer te warm. Ikzelf probeer me te beperken tot een welgemeende BRRRRRR als het koud is, zwijgen als het regent en gul met complimentjes naar de weergoden smijten als de zon schijnt, zomer en winter.
Nu hebben we ook zeuren over Google Streetview. Het ding in België is nog geen dag oud of het schijnt al privacy-klachten te regenen. Mensen die zichzelf, ondanks de fotobewerkingen van de Google Crew, herkend hebben. Of de nummerplaat van hun wagen nog schijnen te kunnen lezen.
...
Ik vind dat raar, dat je op je achterpoten gaat staan om een fotootje temidden van miljoenen foto's.
Het lijkt me logisch dat je jezelf herkent, zelfs al werd je gecamoufleerd. De vraag is of ànderen je zouden herkennen, tenzij - als ze hun logisch verstand gebruiken - ze dat maar kunnen omdat je toevallig voor je eigenste woning zou hebben gestaan op het moment dat de Spiedwagen voorbij reed....
Wat een lullige mensen seg....
Wat heeft iedereen te verbergen, tenzij de buitenechtelijke verhouding die toevallig ontdekt zou worden omdat meneer met de hand nog op de broekrits buitenwandelde bij juffrouw het buurmeisje?
Eind oktober, zoals ik eerder al schreef, toonde L me Google Preview voor het eerst. Mijn huis stond er nog niet op. Nederland was wèl al gepubliceerd. En Italië ook. Ik amuseerde me ròt dat ik L's huis al kon zien zonder dat ik er ooit geweest was. En ons appartement aan zee. En de weg van het appartement tot het strand. En het nog te verbouwen huis 5 km verderop.
Ik was in oktober nog niet zo "slim" of oplettend om te zien dat ergens onderaan geschreven staat dat de Streetview dateert van 2009... Ach ja, een mens moet zo'n dingen durven toegeven.
Aan de hand van de foto van het appartement kon ik echter afleiden van welk jaar en maand de foto dateerde.
Waarom? Omdat de straat leeg was op één auto na. Die van m'n vader. En de zon scheen nog. En m'n neef had de luifel van z'n bar al half afgebroken. Omdat
En September ongeveer. Eind september. Omwille van de barluifel.
En wat blijkt? Google Streetview 2009.... het stààt er gewoon :)
Ik amuseerde me te plètter met die info.
Kan me bijgevolg ook de kleinzieligheid van de klagende Belgen niet voorstellen, laat staan me er in INleven....
Het zal wel zijn dat ik ... jat ja... in 2009 achter de Spiedwagen heb gereden en dat bijzonder gegeven heb vastgelegd. Hier en toen.
Toen wist ik nog zeer bewust dat rijden en kieken een niet echt koosjere combinatie was.
Gewenning is intussen ingetreden en ik maak nix meer van die overtreding. "We" filmen intussen van op de Vespa. Promotie zeg maar :)
Maar goed, de zeurende klagers (Olijf drijft al eens graag over), mogen zich eerst wenden tot Google om hun klacht kenbaar te maken. Lost dat niets op, dan bestaat er nog één of ander meldpunt om de zaak verder aanhangig te maken. Desnoods via de rechtbank.....
Ik voorzie binnen twee jaar interessante afleveringen van De Rechtbank....maar ik wijk af.
Hoe èrg moet je gesteld zijn op je privacy als je overweegt om een "meester" onder de arm te nemen om Streetview voor de rechter te slepen?
Op het radionieuws vanavond werd gezegd dat de zaak zichzelf wellicht vanzelf oplost. Omdat de Googlemensen niet tegendraads zijn.
ZIJ niet nee........
Smaajelllllll. You're on camera!
:)
We schijnen daar erg goed in te zijn, merk ik.
Zeuren over de nieuwe regering die we nog steeds niet hebben. Ik begrijp dat... maar zou voor geen geld van de wereld in die mannen hun schoenen willen staan (voor alle duidelijkheid).
Zeuren over het weer. Dan is het weer te koud en dan weer te warm. Ikzelf probeer me te beperken tot een welgemeende BRRRRRR als het koud is, zwijgen als het regent en gul met complimentjes naar de weergoden smijten als de zon schijnt, zomer en winter.
Nu hebben we ook zeuren over Google Streetview. Het ding in België is nog geen dag oud of het schijnt al privacy-klachten te regenen. Mensen die zichzelf, ondanks de fotobewerkingen van de Google Crew, herkend hebben. Of de nummerplaat van hun wagen nog schijnen te kunnen lezen.
...
Ik vind dat raar, dat je op je achterpoten gaat staan om een fotootje temidden van miljoenen foto's.
Het lijkt me logisch dat je jezelf herkent, zelfs al werd je gecamoufleerd. De vraag is of ànderen je zouden herkennen, tenzij - als ze hun logisch verstand gebruiken - ze dat maar kunnen omdat je toevallig voor je eigenste woning zou hebben gestaan op het moment dat de Spiedwagen voorbij reed....
Wat een lullige mensen seg....
Wat heeft iedereen te verbergen, tenzij de buitenechtelijke verhouding die toevallig ontdekt zou worden omdat meneer met de hand nog op de broekrits buitenwandelde bij juffrouw het buurmeisje?
Eind oktober, zoals ik eerder al schreef, toonde L me Google Preview voor het eerst. Mijn huis stond er nog niet op. Nederland was wèl al gepubliceerd. En Italië ook. Ik amuseerde me ròt dat ik L's huis al kon zien zonder dat ik er ooit geweest was. En ons appartement aan zee. En de weg van het appartement tot het strand. En het nog te verbouwen huis 5 km verderop.
Ik was in oktober nog niet zo "slim" of oplettend om te zien dat ergens onderaan geschreven staat dat de Streetview dateert van 2009... Ach ja, een mens moet zo'n dingen durven toegeven.
Aan de hand van de foto van het appartement kon ik echter afleiden van welk jaar en maand de foto dateerde.
Waarom? Omdat de straat leeg was op één auto na. Die van m'n vader. En de zon scheen nog. En m'n neef had de luifel van z'n bar al half afgebroken. Omdat
- de auto sinds dit jaar niet meer is (tenzij een vierkant hoopje schroot van een halve kubieke meter)
- de auto vorig jaar niet uit de garage is gekomen omdat niemand van ons naar het zuiden was gereisd
En September ongeveer. Eind september. Omwille van de barluifel.
En wat blijkt? Google Streetview 2009.... het stààt er gewoon :)
Ik amuseerde me te plètter met die info.
Kan me bijgevolg ook de kleinzieligheid van de klagende Belgen niet voorstellen, laat staan me er in INleven....
Het zal wel zijn dat ik ... jat ja... in 2009 achter de Spiedwagen heb gereden en dat bijzonder gegeven heb vastgelegd. Hier en toen.
Toen wist ik nog zeer bewust dat rijden en kieken een niet echt koosjere combinatie was.
Gewenning is intussen ingetreden en ik maak nix meer van die overtreding. "We" filmen intussen van op de Vespa. Promotie zeg maar :)
Maar goed, de zeurende klagers (Olijf drijft al eens graag over), mogen zich eerst wenden tot Google om hun klacht kenbaar te maken. Lost dat niets op, dan bestaat er nog één of ander meldpunt om de zaak verder aanhangig te maken. Desnoods via de rechtbank.....
Ik voorzie binnen twee jaar interessante afleveringen van De Rechtbank....maar ik wijk af.
Hoe èrg moet je gesteld zijn op je privacy als je overweegt om een "meester" onder de arm te nemen om Streetview voor de rechter te slepen?
Op het radionieuws vanavond werd gezegd dat de zaak zichzelf wellicht vanzelf oplost. Omdat de Googlemensen niet tegendraads zijn.
ZIJ niet nee........
Smaajelllllll. You're on camera!
:)
woensdag 23 november 2011
ander nieuws
een greepje uit de Metro van 23/11.
Voetballers (NIET supporters.... u leest het goed) van FC Atlas van het Wase Liefhebbersverbond (yep, het LIEFHEBBERSverbond) werden veroordeeld voor zwaar agressief gedrag jegens supporters van FC Karree.
Eén van de supporters werd "halfdood" geslagen.
Ik vroeg me onmiddellijk af - hoewel het een overbodige vraag is - hoe "halfdood" precies bepaald wordt. Hoeveel je nog mag bewegen (of net niet) vooraleer iemand vaststelt dat je met één voet in deze en de andere voet in de andere wereld staat.....Mag je nog reutelen of hoort de ademhaling tot een complete stilstand te zijn gekomen... en nog van dat soort vragen.
Mogelijke dialoog tussen twee spoedartsen:
"Waarde collega, deze man is halfdood"
"Vindt u? Zonet leek hij me nog halflevend ..."
"Tja. Dat was zonet. Intussen is hij halfdood. Het spijt me."
"Goed... zegt u het aan de familie of zeg ik het?"
"Gaat u uw gang. Maar wees diplomatisch. Of ze schrikken zich halfdood."
blablabla.
Of wat je schrijft wanneer de slaap niet komen wil :)
- Benidorm Bastards won de Emmy Award in de States. Het is de eerste keer dat een Belgische format dit soort erkenning krijgt. Dat gaat geld opbrengen......
- Frituur van het jaar staat in Ittre. Het eet-ablissement heet l'Oasis en wordt uitgebaat door friturist Eddy Vandeville, die volgens Foodprint en Valorfrit (wablief?) "perfect weet wat een patat is en hoe hij die moet verwerken". Allen daarheen. Reserveer misschien best vooraf, nu dit nieuws wereldkundig werd gemaakt :)
- Belgen reizen steeds vaker. In 2010 ging 64% van ons op reis, tegen 55% het jaar voordien. En dan zeggen ze dat het crisis is?
- Massimo Marchiori, de man die aan de wieg stond van het zoekalgoritme van Google, kondigt aan een nieuwe zoekrobot te lanceren binnen afzienbare tijd. Volunia zal hij heten en hij zal een compleet nieuwe kijk bieden op wat de zoekmachine van de toekomst kan zijn. Ik vraag me af of meneer Marchiori niet op één of andere manier z'n contract met Google verbreekt door een rechtstreekse concurrent te ontwerpen....
- Google Streetview werd vandaag in België gelanceerd. Olijf had dankzij L eind oktober al een blik geworpen op het speledingetje. M'n teergeliefde zeetje in het zuiden was toen al in 3D zichtbaar. M'n straat in België nog niet. Maar nu dus wel...
- Password blijkt het meest gebezigde paswoord te zijn in Amerika. Gevolgd door 123456, qwerty of 111111. Tja... als het op creativiteit aankomt..... =)
- Oh ja... Di Rupo had z'n ontslag als formateur ingediend. Onze Keunink gaat er nog es over nadenken... Hoeveel dagen zijn "we" alweer bezig met formeren? Iemand?....
Voetballers (NIET supporters.... u leest het goed) van FC Atlas van het Wase Liefhebbersverbond (yep, het LIEFHEBBERSverbond) werden veroordeeld voor zwaar agressief gedrag jegens supporters van FC Karree.
Eén van de supporters werd "halfdood" geslagen.
Ik vroeg me onmiddellijk af - hoewel het een overbodige vraag is - hoe "halfdood" precies bepaald wordt. Hoeveel je nog mag bewegen (of net niet) vooraleer iemand vaststelt dat je met één voet in deze en de andere voet in de andere wereld staat.....Mag je nog reutelen of hoort de ademhaling tot een complete stilstand te zijn gekomen... en nog van dat soort vragen.
Mogelijke dialoog tussen twee spoedartsen:
"Waarde collega, deze man is halfdood"
"Vindt u? Zonet leek hij me nog halflevend ..."
"Tja. Dat was zonet. Intussen is hij halfdood. Het spijt me."
"Goed... zegt u het aan de familie of zeg ik het?"
"Gaat u uw gang. Maar wees diplomatisch. Of ze schrikken zich halfdood."
blablabla.
Of wat je schrijft wanneer de slaap niet komen wil :)
Zwààr erover...
Sms van D. "VT4! NU! Man man man....."
Dit lijkt een rechtstreeks bevel en dat kan ik niet zomaar negeren. VT4 gaat dus ààn en het duurt geen 2 seconden voor ik weet waarom ik zonodig moest kijken.
Vooral de "man man man...." wordt meteen verklaard.
Ik spiek even op het online TV-programma om te weten waarnaar ik nu kijk. Het blijkt Superfans te zijn, seizoen 1 - aflevering 3. Dit is kwaliteits-TV.....
Na een initieel gevoel van ongeloof, ben ik achtereenvolgens onderhevig aan medelijden, stomme verbazing, nog maar eens medelijden en dan weer ongeloof.
Superfans belicht precies wat de titel aangeeft: Superfans. Of completely over the top-fans, niet meer normaal-fans, ik heb geen eigen leven-fans, ik verkocht m'n verstand en schafte me van de (schamele) opbrengst alle merchandisingproducten van m'n idool-fans.....
Ik probeer in woorden te vatten wat ik zie... en het lukt tenauwernood.
Moeder en dochter - wij hebben geen epileertangetje en laten onze wenkbrauwen dan maar Neanderthalergewijs over de neusbrug heen tegen elkaar groeien om aanschouwelijk voor te stellen op welk intellectueel niveau wij ons bevinden - wachten vanaf een uur of 5 in de ochtend op hun grote idolen.... K3.
Excuses, neen. Ik voel me niet verheven boven de dames. Iedereen heeft wat meegekregen van moeder natuur. De presentjes waren wellicht niet eerlijk verdeeld, maar kom... we roeien met de riemen die we hebben. Ik wil liever niet zo ver gaan om te zeggen dat intelligentie hier wat in de pap te brokken heeft. Het is te zeggen: het overschot of gebrek eraan. Maar gelooft u me.... de idolatrie die hier te zien is, staat volledig los van ieder gevoel van werkelijkheid en relativering.
De K3-fans wachten niet alleen ontieglijk lang op hun idolen (waarvan er tussen haakjes maar eentje langs de voordeur van de zaal naar binnen gaat), ze gelòven met stellige zekerheid dat zij en hun idolen vriendinnen zijn. De vraag wordt - geloof het of niet - zelfs rechtstreeks gesteld. Aan die zwarte. Hoe heet ze ook alweer?
Ze antwoordt eerlijk maar zo diplomatisch mogelijk. Dat bèste vriendinnen en fans twee verschillende dingen zijn. En dat ze in de twee dames hele lieve fans ziet en ook een beetje vriendinnen, maar dat echte beste vriendinnen toch nog wat anders zijn.
Ze probeert haar fans een beetje af te wimpelen, .... denkt ze.
Maar mevrouw de moeder heeft onthouden dat (allez kom, ik heb het opgezocht) Kristel (die zwarte dus) haar als een vriendin beschouwt. Niet haar bèste, maar toch haar vriendin.
Verwonderlijk overigens, hoe het plots minder belangrijk wordt wat dochterlief voor Kristel betekent.....
Wanneer Kristel even later weigert om meteen op de foto te gaan omdat ze nog niet mooi opgemaakt is (maar ze stelt vriendelijk uit tot na de show) ontsteekt de dochter in ontroerend gesnotter.... Ze voelt zich genegeerd.
Ook het niet opdagen van de twee andere K's (die wellicht wijselijk een sluipweg langs de achterdeur hebben gezocht) is een bron van nauwelijks gecontroleerde ontgoocheling en boosheid. Ze vragen zich minutenlang af HOE HET TER WERELD MOGELIJK WAS DAT ZE DE MEISJES NIET HEBBEN ZIEN BINNEN GAAN. Ze hebben uuuuuuren iedere blondine (Josje, tis geen K maar - begrijp ik nu - als opvolgster van Kathleen, een J) en rosse (nu wil ik wel volledig zijn, de rosse heet Karen) geïnspecteerd en de twee waren er niet bij. Alweer tranen. De dochter is teleurgesteld. De moeder ook maar wil haar dochter troosten al doet ze dat naar mijn bescheiden mening niet eens zo goed.
Na de show zien we moeder en dochter opnieuw. Moeder vraagt aan dochter of Josje haar heeft gezien.
..... Say what????
Doodserieus antwoordt dochter dat Josje wel in de zaal keek maar dat zij (dochter) waarschijnlijk te hoog in de zaal zat om RECHTSTREEKS door Josje te worden gezien.
.....
Ik denk weer "slik".
Al bij al, ondanks de momenten van diepe ontgoocheling, vonden ze het een geslaagde dag.
"Niemand is perfect. Ook ik niet." zegt dochter (Nou nee, ook jij niet, meid.....)
Maar alles is vergeven en vergeten. Ze blijven fans van K3 en gaan voor hen door dik en dun. Volgende keer zullen ze er weer bij zijn.
Bovenstaand tafereel had sowieso heel veel weg van wereldvreemdheid gemengd met een (allicht onschuldige?) vorm van stalking. Verder heb ik nix gezegd (en zal ik ook nix zeggen) over mensen die hun leven uitsluitend leiden door en voor een ander, zelfs al is die andere een wildvreemde. Een idool weliswaar, maar nog steeds een wildvreemde... die er heus niet van wakker ligt wat al de fans doen na afloop van het concert. Al gooien ze zich in uiterste wanhoop onder een trein.... het idool zal het niet alleen niet geweten hebben.... in het onwaarschijnlijke geval dat hij/zij het zou weten.... nja... u weet wel.
Het programma "behandelde" nog superfans.
Wees gerust, de beschrijving zal iets summierder zijn. Maar tòch even wijzen op koppel van middelbare leeftijd, beide fans van een zekere Christoff..... wie dat ook moge wezen. Hij schijnt al 20 jaren op de planken te staan. Meneer en mevrouw hebben geen dress sense maar kennen ieder woord van ieder lied uit het hoofd. Ze delen ook geen kamer of bed, want mevrouw moet slapen in haar Christoff-kamer. Noem het gerust een schrijn ter ere van Christoff.
Ze uit openlijk haar liefde voor de zanger (en haar échte man schijnt daar nog fier op te zijn ook).
Mocht ze 30 jaar jonger zijn (tja, een klein detail), ze zou Christoff niet laten gaan. Wat een zelfvertrouwen. Dat beeldschone Christoff, gegeven de kans (en 30 jaar) onvoorwaardelijk voor haar zou kiezen. Alsof enkel haar beslissing en keuze van belang was...... alweer een hintje wereldvreemdheid?
De roos die ze ooit van Christoff kreeg (zes jaar geleden) moet mee in haar doodskist, laat ze nog even weten. En haar man vindt het nog steeds prima.
Als ze mocht kiezen, op de dag van haar smartelijk heengaan, zou ze graag in Christoff's armen haar laatste zucht slaken.
Ze is op dreef. Ze is geïnspireerd, dat zie je. Nu ze de camera "heeft" wil ze graag haar ei kwijt. En ze is er rotsvast van overtuigd dat haar onnozele man haar ook in deze wens blindelings zal volgen.
Niet sterven in de armen van haar echtgenoot... maar in die van haar idool. Hetzelfde idool dat echtgenoot-lief uit de slaapkamer heeft verdreven...... go figure.
Maar dàn.... dan houdt meneer het been stijf. Hij vindt het er wat òver. Dat ze niet in zijn armen wil sterven.
Even is mevrouw nog verbaasd... maar dan voelt ze dat ze over de schreef is gegaan en geeft ze toe dat dat laatste er inderdaad wat òver was. ("maar een mens kan maar proberen, hee?" meende ik nog in haar ogen te lezen).
Het is on-waar-schijn-lijk.
Eigenlijk te bizar voor woorden. Ik hoop dat u het programma gezien hebt, want ik schiet zwaar tekort met deze post.
En zeggen dat ik wat wou schrijven over Fuerza Bruta vanavond. Dat ik zag met D...... D, die de fout maakte me eerder deze avond het dwingende smsje te sturen.....:)
D, het is jouw schuld dat Fuerza Bruta hier nog niet staat :)
Dit lijkt een rechtstreeks bevel en dat kan ik niet zomaar negeren. VT4 gaat dus ààn en het duurt geen 2 seconden voor ik weet waarom ik zonodig moest kijken.
Vooral de "man man man...." wordt meteen verklaard.
Ik spiek even op het online TV-programma om te weten waarnaar ik nu kijk. Het blijkt Superfans te zijn, seizoen 1 - aflevering 3. Dit is kwaliteits-TV.....
Na een initieel gevoel van ongeloof, ben ik achtereenvolgens onderhevig aan medelijden, stomme verbazing, nog maar eens medelijden en dan weer ongeloof.
Superfans belicht precies wat de titel aangeeft: Superfans. Of completely over the top-fans, niet meer normaal-fans, ik heb geen eigen leven-fans, ik verkocht m'n verstand en schafte me van de (schamele) opbrengst alle merchandisingproducten van m'n idool-fans.....
Ik probeer in woorden te vatten wat ik zie... en het lukt tenauwernood.
Moeder en dochter - wij hebben geen epileertangetje en laten onze wenkbrauwen dan maar Neanderthalergewijs over de neusbrug heen tegen elkaar groeien om aanschouwelijk voor te stellen op welk intellectueel niveau wij ons bevinden - wachten vanaf een uur of 5 in de ochtend op hun grote idolen.... K3.
Excuses, neen. Ik voel me niet verheven boven de dames. Iedereen heeft wat meegekregen van moeder natuur. De presentjes waren wellicht niet eerlijk verdeeld, maar kom... we roeien met de riemen die we hebben. Ik wil liever niet zo ver gaan om te zeggen dat intelligentie hier wat in de pap te brokken heeft. Het is te zeggen: het overschot of gebrek eraan. Maar gelooft u me.... de idolatrie die hier te zien is, staat volledig los van ieder gevoel van werkelijkheid en relativering.
De K3-fans wachten niet alleen ontieglijk lang op hun idolen (waarvan er tussen haakjes maar eentje langs de voordeur van de zaal naar binnen gaat), ze gelòven met stellige zekerheid dat zij en hun idolen vriendinnen zijn. De vraag wordt - geloof het of niet - zelfs rechtstreeks gesteld. Aan die zwarte. Hoe heet ze ook alweer?
Ze antwoordt eerlijk maar zo diplomatisch mogelijk. Dat bèste vriendinnen en fans twee verschillende dingen zijn. En dat ze in de twee dames hele lieve fans ziet en ook een beetje vriendinnen, maar dat echte beste vriendinnen toch nog wat anders zijn.
Ze probeert haar fans een beetje af te wimpelen, .... denkt ze.
Maar mevrouw de moeder heeft onthouden dat (allez kom, ik heb het opgezocht) Kristel (die zwarte dus) haar als een vriendin beschouwt. Niet haar bèste, maar toch haar vriendin.
Verwonderlijk overigens, hoe het plots minder belangrijk wordt wat dochterlief voor Kristel betekent.....
Wanneer Kristel even later weigert om meteen op de foto te gaan omdat ze nog niet mooi opgemaakt is (maar ze stelt vriendelijk uit tot na de show) ontsteekt de dochter in ontroerend gesnotter.... Ze voelt zich genegeerd.
Ook het niet opdagen van de twee andere K's (die wellicht wijselijk een sluipweg langs de achterdeur hebben gezocht) is een bron van nauwelijks gecontroleerde ontgoocheling en boosheid. Ze vragen zich minutenlang af HOE HET TER WERELD MOGELIJK WAS DAT ZE DE MEISJES NIET HEBBEN ZIEN BINNEN GAAN. Ze hebben uuuuuuren iedere blondine (Josje, tis geen K maar - begrijp ik nu - als opvolgster van Kathleen, een J) en rosse (nu wil ik wel volledig zijn, de rosse heet Karen) geïnspecteerd en de twee waren er niet bij. Alweer tranen. De dochter is teleurgesteld. De moeder ook maar wil haar dochter troosten al doet ze dat naar mijn bescheiden mening niet eens zo goed.
Na de show zien we moeder en dochter opnieuw. Moeder vraagt aan dochter of Josje haar heeft gezien.
..... Say what????
Doodserieus antwoordt dochter dat Josje wel in de zaal keek maar dat zij (dochter) waarschijnlijk te hoog in de zaal zat om RECHTSTREEKS door Josje te worden gezien.
.....
Ik denk weer "slik".
Al bij al, ondanks de momenten van diepe ontgoocheling, vonden ze het een geslaagde dag.
"Niemand is perfect. Ook ik niet." zegt dochter (Nou nee, ook jij niet, meid.....)
Maar alles is vergeven en vergeten. Ze blijven fans van K3 en gaan voor hen door dik en dun. Volgende keer zullen ze er weer bij zijn.
Bovenstaand tafereel had sowieso heel veel weg van wereldvreemdheid gemengd met een (allicht onschuldige?) vorm van stalking. Verder heb ik nix gezegd (en zal ik ook nix zeggen) over mensen die hun leven uitsluitend leiden door en voor een ander, zelfs al is die andere een wildvreemde. Een idool weliswaar, maar nog steeds een wildvreemde... die er heus niet van wakker ligt wat al de fans doen na afloop van het concert. Al gooien ze zich in uiterste wanhoop onder een trein.... het idool zal het niet alleen niet geweten hebben.... in het onwaarschijnlijke geval dat hij/zij het zou weten.... nja... u weet wel.
Het programma "behandelde" nog superfans.
Wees gerust, de beschrijving zal iets summierder zijn. Maar tòch even wijzen op koppel van middelbare leeftijd, beide fans van een zekere Christoff..... wie dat ook moge wezen. Hij schijnt al 20 jaren op de planken te staan. Meneer en mevrouw hebben geen dress sense maar kennen ieder woord van ieder lied uit het hoofd. Ze delen ook geen kamer of bed, want mevrouw moet slapen in haar Christoff-kamer. Noem het gerust een schrijn ter ere van Christoff.
Ze uit openlijk haar liefde voor de zanger (en haar échte man schijnt daar nog fier op te zijn ook).
Mocht ze 30 jaar jonger zijn (tja, een klein detail), ze zou Christoff niet laten gaan. Wat een zelfvertrouwen. Dat beeldschone Christoff, gegeven de kans (en 30 jaar) onvoorwaardelijk voor haar zou kiezen. Alsof enkel haar beslissing en keuze van belang was...... alweer een hintje wereldvreemdheid?
De roos die ze ooit van Christoff kreeg (zes jaar geleden) moet mee in haar doodskist, laat ze nog even weten. En haar man vindt het nog steeds prima.
Als ze mocht kiezen, op de dag van haar smartelijk heengaan, zou ze graag in Christoff's armen haar laatste zucht slaken.
Ze is op dreef. Ze is geïnspireerd, dat zie je. Nu ze de camera "heeft" wil ze graag haar ei kwijt. En ze is er rotsvast van overtuigd dat haar onnozele man haar ook in deze wens blindelings zal volgen.
Niet sterven in de armen van haar echtgenoot... maar in die van haar idool. Hetzelfde idool dat echtgenoot-lief uit de slaapkamer heeft verdreven...... go figure.
Maar dàn.... dan houdt meneer het been stijf. Hij vindt het er wat òver. Dat ze niet in zijn armen wil sterven.
Even is mevrouw nog verbaasd... maar dan voelt ze dat ze over de schreef is gegaan en geeft ze toe dat dat laatste er inderdaad wat òver was. ("maar een mens kan maar proberen, hee?" meende ik nog in haar ogen te lezen).
Het is on-waar-schijn-lijk.
Eigenlijk te bizar voor woorden. Ik hoop dat u het programma gezien hebt, want ik schiet zwaar tekort met deze post.
En zeggen dat ik wat wou schrijven over Fuerza Bruta vanavond. Dat ik zag met D...... D, die de fout maakte me eerder deze avond het dwingende smsje te sturen.....:)
D, het is jouw schuld dat Fuerza Bruta hier nog niet staat :)
dinsdag 22 november 2011
Wist u...?
dat we nu officieel minder dan 30 dagen verwijderd zijn van de kortste dag van het jaar?
dat het nog 118 dagen duurt vooraleer het weer lente is?
dat Fuerza Bruta een heel erg leuk spektakel was dat ik graag iedereen wil aanraden? (maar dan moet u wel snel zijn want binnenkort zijn ze weg)
dat, hoe mooi het spektakel ook mocht zijn, de prijs niet echt mals was?
dat tomatensaus ook ruim na tienen in den avond kan gemaakt worden... en nog stééds lekker smaken?
dat Olijf.... eigenlijk niet veel zinnigs te zeggen heeft maar gewoon blij is?
:)
dat het nog 118 dagen duurt vooraleer het weer lente is?
dat Fuerza Bruta een heel erg leuk spektakel was dat ik graag iedereen wil aanraden? (maar dan moet u wel snel zijn want binnenkort zijn ze weg)
dat, hoe mooi het spektakel ook mocht zijn, de prijs niet echt mals was?
dat tomatensaus ook ruim na tienen in den avond kan gemaakt worden... en nog stééds lekker smaken?
dat Olijf.... eigenlijk niet veel zinnigs te zeggen heeft maar gewoon blij is?
:)
maandag 21 november 2011
De Rechtbank
Sinds enkele weken een nieuw Reality-programma op Eén.
Door een opmerking van een collega begon ik vanaf aflevering twee te kijken.
Voor de verandering geef ik (vandaag) eens geen programma-omschrijving of -kritiek.
Of slechts een beetje.
Ik vraag me enkel af...
De beelden van mensen op straat, gefilmd bij wijze van visueel interval tussen de ene diefstal en de andere geweldpleging door, ..... màg dat?
Privacy-gewijs bedoel ik.
In De Rechtbank hebben de beklaagden nog de keuze of het "recht" om al dan niet herkenbaar op TV te komen. Eigenaardig genoeg (maar ik zal me daar verder niet over uitspreken ... al jeukt m'n tong) hebben de meeste beklaagden er geen enkel probleem mee om met hun edele voorgevel voor nationale TV te verschijnen. Al staan ze terecht voor inbraak, vernieling van inboedel en geweldpleging. Alsof ze fier zijn. Of de rechtvaardige uitspraak menen te kunnen ontduiken.
Maar neen. De toevallige passanten in de straten van Gent.... wéten ze dat ze gefilmd worden? Wéten ze dat ze nadien op de beeldbuis bij u en mij thuis zullen getoond worden? (beeldbuis.... hoor mij..... plat scherm dus).
Vandaag zag ik een mevrouw op wiens boodschappentas werd ingezoomd. Zij was gaan winkelen in Touche.
Een koppeltje, innig omhelsd ergens op een pelouseke gelegen in den open lucht.
Twee jongetjes die leken te .... ach... fysiek kibbelen. Een wit en een zwart.
En een man in maatpak die al blazend en zuchtend door het beeld wandelde.
Stel.... dat die mensen niet waren waar ze hoorden te zijn? Mevrouw met haar Touche-zak had zich misschien ziek gemeld en liep nu al shoppend door de straten. Of het koppeltje... waarvan de juffrouw's andere helft haar maanden later openlijk overspel zag plegen. Enzovoort enzoverder.
Ik wil dat heel graag weten. Of "men" u en mij zomaar mag filmen zonder dat we het weten.... en dat zonder vragen in een programma mag steken.
Niet dat ik wat te verbergen heb. Maar tóch. Tenzij ik meeloop in een mars vóór of tegen (en dus redelijkerwijs mag verwachten dat de nieuwsdienst mét camera's ten tonele verschijnt) of zelf een nieuwsitem creëer waarbij ik minstens de lokale pers uitnodig..... Allez kom, in alle mild begrip, als ik een optreden van deze of gene bijwoon.... soms zijn daar camera's aanwezig... dan volg ik nog stééds dat dat kan en mag uitgezonden worden. De camera's zijn zichtbaar en als ik niet herkenbaar in uw woonkamer wil verschijnen, weet ik wat me te doen staat. Bruine zak over hoofd of - minder opvallend misschien - onderuitzakken in m'n stoel en me verbergen achter de brede schouders van de man vóór me.
Maar gefilmd worden vanuit een voorbijrijdende auto..... en uitgezonden worden.... MAG DAT?
Vooraleer ik te ver doordraaf... er bestààt een waterkans dat de filmers op de hoek van iedere straat even halt houden, naar alle gefilmde onderwerpen toelopen, hen het filmfragment tonen (waar dient dat lcd-schermpje anders voor, niewaar?) en vragen of ze toestemming tot publicatie krijgen.
IETS zegt me dat die kans zéér waterig is.
en dus wil ik nog steeds weten.... Mag da, Magda?
Door een opmerking van een collega begon ik vanaf aflevering twee te kijken.
Voor de verandering geef ik (vandaag) eens geen programma-omschrijving of -kritiek.
Of slechts een beetje.
Ik vraag me enkel af...
De beelden van mensen op straat, gefilmd bij wijze van visueel interval tussen de ene diefstal en de andere geweldpleging door, ..... màg dat?
Privacy-gewijs bedoel ik.
In De Rechtbank hebben de beklaagden nog de keuze of het "recht" om al dan niet herkenbaar op TV te komen. Eigenaardig genoeg (maar ik zal me daar verder niet over uitspreken ... al jeukt m'n tong) hebben de meeste beklaagden er geen enkel probleem mee om met hun edele voorgevel voor nationale TV te verschijnen. Al staan ze terecht voor inbraak, vernieling van inboedel en geweldpleging. Alsof ze fier zijn. Of de rechtvaardige uitspraak menen te kunnen ontduiken.
Maar neen. De toevallige passanten in de straten van Gent.... wéten ze dat ze gefilmd worden? Wéten ze dat ze nadien op de beeldbuis bij u en mij thuis zullen getoond worden? (beeldbuis.... hoor mij..... plat scherm dus).
Vandaag zag ik een mevrouw op wiens boodschappentas werd ingezoomd. Zij was gaan winkelen in Touche.
Een koppeltje, innig omhelsd ergens op een pelouseke gelegen in den open lucht.
Twee jongetjes die leken te .... ach... fysiek kibbelen. Een wit en een zwart.
En een man in maatpak die al blazend en zuchtend door het beeld wandelde.
Stel.... dat die mensen niet waren waar ze hoorden te zijn? Mevrouw met haar Touche-zak had zich misschien ziek gemeld en liep nu al shoppend door de straten. Of het koppeltje... waarvan de juffrouw's andere helft haar maanden later openlijk overspel zag plegen. Enzovoort enzoverder.
Ik wil dat heel graag weten. Of "men" u en mij zomaar mag filmen zonder dat we het weten.... en dat zonder vragen in een programma mag steken.
Niet dat ik wat te verbergen heb. Maar tóch. Tenzij ik meeloop in een mars vóór of tegen (en dus redelijkerwijs mag verwachten dat de nieuwsdienst mét camera's ten tonele verschijnt) of zelf een nieuwsitem creëer waarbij ik minstens de lokale pers uitnodig..... Allez kom, in alle mild begrip, als ik een optreden van deze of gene bijwoon.... soms zijn daar camera's aanwezig... dan volg ik nog stééds dat dat kan en mag uitgezonden worden. De camera's zijn zichtbaar en als ik niet herkenbaar in uw woonkamer wil verschijnen, weet ik wat me te doen staat. Bruine zak over hoofd of - minder opvallend misschien - onderuitzakken in m'n stoel en me verbergen achter de brede schouders van de man vóór me.
Maar gefilmd worden vanuit een voorbijrijdende auto..... en uitgezonden worden.... MAG DAT?
Vooraleer ik te ver doordraaf... er bestààt een waterkans dat de filmers op de hoek van iedere straat even halt houden, naar alle gefilmde onderwerpen toelopen, hen het filmfragment tonen (waar dient dat lcd-schermpje anders voor, niewaar?) en vragen of ze toestemming tot publicatie krijgen.
IETS zegt me dat die kans zéér waterig is.
en dus wil ik nog steeds weten.... Mag da, Magda?
zondag 20 november 2011
Domme Belg :)
Goed,
eerst en vooral mijn oprechte excuses aan iedereen die zich aangesproken voelde door m'n krasse gedachtenflash gisteren.
Néén, ik heb nix tegen Duitsers en néééén, ik vind niet dat je een heel volk mag afrekenen op de daden van een handvol schoften zo'n driekwarteeuw geleden.
Het zou hetzelfde zijn als een kind nawijzen om iets wat (één van) z'n ouders heeft gedaan en waaraan het absoluut niets kan veranderen behalve oprecht sorry zeggen.
Wat me spontaan ontviel, in m'n hoofd dan, was een vaste woordencombinatie ingegeven door plotse verontwaardiging. Toegegeven, 't was één van de minder mooie. Zoals "domme Belg".... óók - of ik zou me sterk moeten vergissen - een vaste combinatie in sommige buitenlanden :)
Maar bij deze mijn excuses.
Déze domme Belg (jawel, Belg door naturalisatie en dientengevolge eeuwig Belg tenzij de oorspronkelijke nationaliteit herwonnen wordt door enkele jaren verblijf in het vaderland) is alvast weer een beetje wijzer geworden vandaag.
Eerst het minst belangrijke punt: The Internet.
Dat dat slim is. Of sluw. Of beide.
Om praktische redenen gaat mijn ongewenste mail niet meteen in een prullenbak waar ik niets vanaf weet. Mijn ongewenste mail gaat naar ... juist... een map "ongewenste mail". Die ik dagelijks leegmaak, na een zéér diagonale blik op de ... juist... ongewenste mail :)
Naast de soms massale hoeveelheid Viagra-mails (OF ze denken dat Olijf een man is OF dat Olijf een man met problemen heeft en daar "dus" erg ongelukkig van loopt :)), ontvang ik ook regelmatig zogenaamde Re:-mails. Antwoorden op een mail die IK dus zou gestuurd hebben. Wat ik niet deed. En waardoor "dus" geen rieplaai mogelijk zou mogen zijn.
Die mails - en maakt u zich niet ongerust.... Olijf OPENT ze niet - zijn doorgaans van het Engelstalige soort en geven de indruk dat er schunnige foto's of anderssoortige brol achter zit. Selecteren en verwijderen is dus de standaard handeling.
Vandaag ontving Olijf haar eerste Re:-mail van de Italiaanse variant. Vermoedelijk met dezelfde soort pornografische inhoud, dus er werd niet doorgeklikt zoals meestal gevraagd wordt.
Maar ik ga dan denken... ik word gevolgd. Iets of iemand ergens ter wereld (het zal wel een bot zijn... uiteràààààrd) weet dat er ook Italiaanse mailwisseling plaatsvindt..... en dat gat in de markt moet gevuld worden. Met dit soort mails als gevolg.
Het internet is slim, vrees ik. TE slim.....
Niet dom is ook Olijf. Of niet onhandig. En voor nóg maar eens één keertje ook niet bescheiden. :)
Een deel van het weekend met mamma was gewijd aan het vervangen van de kraan in de badkamer.
Daarvan hadden we maaaaaaanden geleden ontdekt dat die lustig stond te lekken in een overlopend plastic potje. Een situatie die blijkbaar al langer bestond maar waar niemand wat van af wist. Tenzij m'n papà, die het niet meer kon zeggen en mamma die andere gedachten om het hoofd had.
Sinds de ontdekking werd de badkamerkraan voorlopig vervangen door een schamel ànder exemplaar en de hoofdkraan ging dicht. En open wanneer mamma thuis was. En weer dicht wanneer ze het huis verliet.
Gelet op de moeilijke plaats van de kraanaansluiting (in een badkamerkast met wel héél smalle compartimentjes) en de zwakke fysieke toestand van papà de laatste maanden, begreep ik waarom de vervanging van de kraan er niet gekomen was. Papà kennende, zou hij ook niet graag om hulp gevraagd hebben. Met een overlopend plastic potje tot gevolg. Maandenlang drup drup drup zonder dat wij ergens van wisten.....Waterschade en schimmel..... :(
Vandaag was dus de dag dat Olijf haar SuperWoman-outfit aantrok (bestaande uit een jeans vol verfvlekken, een uitgerafelde T-shirt en een sterke bril, geholpen door een superhandig zaklampje) en de klus ter harte zou nemen.
Eén vervanging van een wandkraantje, één lavabokraan mét uittrekbare douchekop en montage van 3 kastdeurtjes later, leek het "jobke" geklaard.
Goed... de afvoer moet later deze week nog gekit worden maar voorlopig ziet het ernaar uit dat alles watervast gemonteerd werd.
Mamma vroeg voortdurend hoe ik wist wat ik doen moest.
.... Tja.... een leven lang het hulpje van papà spelen heeft zo z'n vruchten afgeworpen, dacht ik.
Terwijl ik vlijtig vlas om de fitting draaide, vroeg ik me voortdurend af wanneer het "genoeg" was. In m'n hoofd vroeg ik het aan m'n leermeester. Of hij antwoordde of niet, kan ik u niet zeggen. Olijf heeft geen half medium-bot in haar lijf. Ik heb hem dus niet voelen leiden. Maar ik stelde me voor dat hij naast me zat en toekeek en zei "Da's ghenugh". En toen stopte ik met vlassen en deed de rest.
Zoals het er een uurtje geleden uitzag, bleef alles droog.
Deze week neem ik me voor om alles nog eens te dubbelchecken... hoewel ook vanavond de hoofdkraan voor alle zekerheid dicht ging....(lees hier gerust een restantje gemankeerd zelfvertrouwen in).
Samenvattend:
Olijf is een beetje fier op zichzelf maar behoudt zich het recht voor te corrigeren, mocht dat nodig zijn.
Heel even bekroop me de zin om het resultaat te kieken... maar besloot het niet te doen.
Het is niet mijn huis en niet mijn privacy.
U zal me gewoon moeten geloven.
Ook de mannen onder u die menen dat technisch georiënteerde vrouwen zeldzaam zijn. Dat zijn ze niet. Ze BEGINNEN er gewoon niet aan..... als een man hen vóór wil zijn :)
Morgen pakt Olijf een nieuwe kraan aan. Die voor de vaatwasser.... die binnenkort de keuken zal sieren.
Vlas heeft geen geheimen meer voor mij :) :) :)
eerst en vooral mijn oprechte excuses aan iedereen die zich aangesproken voelde door m'n krasse gedachtenflash gisteren.
Néén, ik heb nix tegen Duitsers en néééén, ik vind niet dat je een heel volk mag afrekenen op de daden van een handvol schoften zo'n driekwarteeuw geleden.
Het zou hetzelfde zijn als een kind nawijzen om iets wat (één van) z'n ouders heeft gedaan en waaraan het absoluut niets kan veranderen behalve oprecht sorry zeggen.
Wat me spontaan ontviel, in m'n hoofd dan, was een vaste woordencombinatie ingegeven door plotse verontwaardiging. Toegegeven, 't was één van de minder mooie. Zoals "domme Belg".... óók - of ik zou me sterk moeten vergissen - een vaste combinatie in sommige buitenlanden :)
Maar bij deze mijn excuses.
Déze domme Belg (jawel, Belg door naturalisatie en dientengevolge eeuwig Belg tenzij de oorspronkelijke nationaliteit herwonnen wordt door enkele jaren verblijf in het vaderland) is alvast weer een beetje wijzer geworden vandaag.
Eerst het minst belangrijke punt: The Internet.
Dat dat slim is. Of sluw. Of beide.
Om praktische redenen gaat mijn ongewenste mail niet meteen in een prullenbak waar ik niets vanaf weet. Mijn ongewenste mail gaat naar ... juist... een map "ongewenste mail". Die ik dagelijks leegmaak, na een zéér diagonale blik op de ... juist... ongewenste mail :)
Naast de soms massale hoeveelheid Viagra-mails (OF ze denken dat Olijf een man is OF dat Olijf een man met problemen heeft en daar "dus" erg ongelukkig van loopt :)), ontvang ik ook regelmatig zogenaamde Re:-mails. Antwoorden op een mail die IK dus zou gestuurd hebben. Wat ik niet deed. En waardoor "dus" geen rieplaai mogelijk zou mogen zijn.
Die mails - en maakt u zich niet ongerust.... Olijf OPENT ze niet - zijn doorgaans van het Engelstalige soort en geven de indruk dat er schunnige foto's of anderssoortige brol achter zit. Selecteren en verwijderen is dus de standaard handeling.
Vandaag ontving Olijf haar eerste Re:-mail van de Italiaanse variant. Vermoedelijk met dezelfde soort pornografische inhoud, dus er werd niet doorgeklikt zoals meestal gevraagd wordt.
Maar ik ga dan denken... ik word gevolgd. Iets of iemand ergens ter wereld (het zal wel een bot zijn... uiteràààààrd) weet dat er ook Italiaanse mailwisseling plaatsvindt..... en dat gat in de markt moet gevuld worden. Met dit soort mails als gevolg.
Het internet is slim, vrees ik. TE slim.....
Niet dom is ook Olijf. Of niet onhandig. En voor nóg maar eens één keertje ook niet bescheiden. :)
Een deel van het weekend met mamma was gewijd aan het vervangen van de kraan in de badkamer.
Daarvan hadden we maaaaaaanden geleden ontdekt dat die lustig stond te lekken in een overlopend plastic potje. Een situatie die blijkbaar al langer bestond maar waar niemand wat van af wist. Tenzij m'n papà, die het niet meer kon zeggen en mamma die andere gedachten om het hoofd had.
Sinds de ontdekking werd de badkamerkraan voorlopig vervangen door een schamel ànder exemplaar en de hoofdkraan ging dicht. En open wanneer mamma thuis was. En weer dicht wanneer ze het huis verliet.
Gelet op de moeilijke plaats van de kraanaansluiting (in een badkamerkast met wel héél smalle compartimentjes) en de zwakke fysieke toestand van papà de laatste maanden, begreep ik waarom de vervanging van de kraan er niet gekomen was. Papà kennende, zou hij ook niet graag om hulp gevraagd hebben. Met een overlopend plastic potje tot gevolg. Maandenlang drup drup drup zonder dat wij ergens van wisten.....Waterschade en schimmel..... :(
Vandaag was dus de dag dat Olijf haar SuperWoman-outfit aantrok (bestaande uit een jeans vol verfvlekken, een uitgerafelde T-shirt en een sterke bril, geholpen door een superhandig zaklampje) en de klus ter harte zou nemen.
Eén vervanging van een wandkraantje, één lavabokraan mét uittrekbare douchekop en montage van 3 kastdeurtjes later, leek het "jobke" geklaard.
Goed... de afvoer moet later deze week nog gekit worden maar voorlopig ziet het ernaar uit dat alles watervast gemonteerd werd.
Mamma vroeg voortdurend hoe ik wist wat ik doen moest.
.... Tja.... een leven lang het hulpje van papà spelen heeft zo z'n vruchten afgeworpen, dacht ik.
Terwijl ik vlijtig vlas om de fitting draaide, vroeg ik me voortdurend af wanneer het "genoeg" was. In m'n hoofd vroeg ik het aan m'n leermeester. Of hij antwoordde of niet, kan ik u niet zeggen. Olijf heeft geen half medium-bot in haar lijf. Ik heb hem dus niet voelen leiden. Maar ik stelde me voor dat hij naast me zat en toekeek en zei "Da's ghenugh". En toen stopte ik met vlassen en deed de rest.
Zoals het er een uurtje geleden uitzag, bleef alles droog.
Deze week neem ik me voor om alles nog eens te dubbelchecken... hoewel ook vanavond de hoofdkraan voor alle zekerheid dicht ging....(lees hier gerust een restantje gemankeerd zelfvertrouwen in).
Samenvattend:
Olijf is een beetje fier op zichzelf maar behoudt zich het recht voor te corrigeren, mocht dat nodig zijn.
Heel even bekroop me de zin om het resultaat te kieken... maar besloot het niet te doen.
Het is niet mijn huis en niet mijn privacy.
U zal me gewoon moeten geloven.
Ook de mannen onder u die menen dat technisch georiënteerde vrouwen zeldzaam zijn. Dat zijn ze niet. Ze BEGINNEN er gewoon niet aan..... als een man hen vóór wil zijn :)
Morgen pakt Olijf een nieuwe kraan aan. Die voor de vaatwasser.... die binnenkort de keuken zal sieren.
Vlas heeft geen geheimen meer voor mij :) :) :)
Moffen en ooievaars
Net nu het er op lijkt dat de meeste mensen "de" oorlog ver genoeg achter zich hebben gelaten (de meeste levenden hebben hem enkel meegemaakt door verhalen van (intussen over-)grootouders), komen de Duitsers met dit.
Ik persoonlijk kan m'n oren niet geloven.
"Duitsland heeft beslist belasting te heffen op het pensioen dat mensen hebben ontvangen tengevolge van hun dwangarbeid tijdens de oorlog. In binnen- en buitenland."
Nuchter gezien noem je dat "het geld halen waar je het halen kan", zeker nu het crisis is.
Menselijk gezien noem je dat een schaamtelijke strategie, in de ogen van een simpel mens als Olijf dan toch.
Net nu een belangrijk deel van de wereldbevolking het over z'n hart krijgt om Duitsland niet altijd en meteen te verbinden met massamoord ten behoeve van een megalomane gek.... net nu - ik geef het even mee - dat "Mof" niet meer zo vaak te horen is..... gaan ze
in binnen-
én buitenland
belastingen heffen
op pensioenen
die voortkomen uit
de DWANGARBEID
tijdens de oorlog.
Met terugwerkende kracht.
Ook..
bij weduwen
van die dwangarbeiders van destijds.
Met een overlevingspensioen.
Je moet het maar in je hoofd halen om dit te bedenken
laat staan het over je lippen te krijgen (wie stelde dit voor het eerst voor in Kamer, Senaat of weet ik veel waar je zoiets luidop in de micro zegt?)
laat staan dat internationaal uit te vaardigen
laat staan daarmee zelfs het wettelijk récht te hebben om dat te eisen.
Want,
voor de goede verstaander...
als je denkt "den duts" te snel af te zijn door eenvoudigweg NIET te betalen
dan keren ze gewoon terug met een belasting op een schatting van je ontvangen pensioenen.
Met terugwerkende kracht.
Ik ben eerlijk en geef niet zonder schaamrood toe....
M'n eerste gedacht was "vuile moffen".
........
Niet alles vandaag was lelijk.
Aamof.... het meeste was mooi.
Zoals de eerste avond met m'n moeder bij haar thuis. Avond. Nacht. Thuis. Met haardvuur. Echt haardvuur met echt hout en echte vonken.
Een mijlpaal. Voorlopig.
Het schaaltje dat ik vond. Van papà aan mamma of omgekeerd,een leven geleden,.... ik vergeet het steeds.
en vogels op lantaarnpalen. 's Ochtends. Nogal grote. Vogels. De lantaarnpalen waren van normaal formaat. Groot maar normaal.
Ik dacht aan de Kraanvogels waarover eerder deze week één en ander te doen was. Maar het bleken "gewone" ooievaars.
En ik stopte. Om te kieken. Waardoor ik te laat kwam voor werk. Maar dat was niet erg.
De duitsers vind ik vandaag even schoften.
Maar al de rest was goed.
Ik persoonlijk kan m'n oren niet geloven.
"Duitsland heeft beslist belasting te heffen op het pensioen dat mensen hebben ontvangen tengevolge van hun dwangarbeid tijdens de oorlog. In binnen- en buitenland."
Nuchter gezien noem je dat "het geld halen waar je het halen kan", zeker nu het crisis is.
Menselijk gezien noem je dat een schaamtelijke strategie, in de ogen van een simpel mens als Olijf dan toch.
Net nu een belangrijk deel van de wereldbevolking het over z'n hart krijgt om Duitsland niet altijd en meteen te verbinden met massamoord ten behoeve van een megalomane gek.... net nu - ik geef het even mee - dat "Mof" niet meer zo vaak te horen is..... gaan ze
in binnen-
én buitenland
belastingen heffen
op pensioenen
die voortkomen uit
de DWANGARBEID
tijdens de oorlog.
Met terugwerkende kracht.
Ook..
bij weduwen
van die dwangarbeiders van destijds.
Met een overlevingspensioen.
Je moet het maar in je hoofd halen om dit te bedenken
laat staan het over je lippen te krijgen (wie stelde dit voor het eerst voor in Kamer, Senaat of weet ik veel waar je zoiets luidop in de micro zegt?)
laat staan dat internationaal uit te vaardigen
laat staan daarmee zelfs het wettelijk récht te hebben om dat te eisen.
Want,
voor de goede verstaander...
als je denkt "den duts" te snel af te zijn door eenvoudigweg NIET te betalen
dan keren ze gewoon terug met een belasting op een schatting van je ontvangen pensioenen.
Met terugwerkende kracht.
Ik ben eerlijk en geef niet zonder schaamrood toe....
M'n eerste gedacht was "vuile moffen".
........
Niet alles vandaag was lelijk.
Aamof.... het meeste was mooi.
Zoals de eerste avond met m'n moeder bij haar thuis. Avond. Nacht. Thuis. Met haardvuur. Echt haardvuur met echt hout en echte vonken.
Een mijlpaal. Voorlopig.
Het schaaltje dat ik vond. Van papà aan mamma of omgekeerd,een leven geleden,.... ik vergeet het steeds.
en vogels op lantaarnpalen. 's Ochtends. Nogal grote. Vogels. De lantaarnpalen waren van normaal formaat. Groot maar normaal.
Ik dacht aan de Kraanvogels waarover eerder deze week één en ander te doen was. Maar het bleken "gewone" ooievaars.
En ik stopte. Om te kieken. Waardoor ik te laat kwam voor werk. Maar dat was niet erg.
De duitsers vind ik vandaag even schoften.
Maar al de rest was goed.
Abonneren op:
Posts (Atom)