Wortelstokken en propere auto's

Dingen die ik de afgelopen dagen deed
en die ik nog nooit eerder had gedaan
(maar naar alle waarschijnlijkheid nog wel opnieuw zal doen :))
 
vorige week 5 dagen lang:

• een ongezond crash-dieet volgehouden. (OK, eerlijk.... niet m'n allereerste dieet....maar dit had een welbepaald doel). Doel (dus): enkele kilo's afwerpen (al was het maar 1) om de moraal terug op te krikken.
  Resultaat: doel triple en dik behaald. I smile :) 

zondag 16/12 : 

• met de auto naar de CarWash. Een SèlfService ding, dat wel maar een heuse CarWash. Ondanks de centjes en het droogwerk thuis nadien (dus tóch weer een poos bezig geweest) is de ervaring voor herhaling vatbaar :)
• Schorseneren gekocht, gekuist (gekuist, ja) en klaargemaakt.  Lekkerrrrrrrrr :)

 

maandag 17/12:

• een personal trainer onder de arm genomen. Hij (gelukkig getrouwd en wel... voor de kritische lezer) wordt verondersteld m'n "trainingsprogramma" af te stellen op mijn "wensen".
  Nja... het was leuk en het wordt herhaald. Ook hier zal geld van handen wisselen, maar goed... de economie moet toch draaien????
• met een heuse voedingsconsulente van gedachten gewisseld (en interessànt dat dat was!). De vrouw was me aangeraden door één van m'n zussen en kijk eens aan... "toevallig" zaten we op dezelfde golflengte. Wordt minstens nog 1 keer herhaald. Follow up heet dat, geloof ik. Volgend op de intake :)
• In de winkel stiekem dingetjes gaan passen in de hoop dat ze er tijdens de solden nog zullen hangen. Oeps, nee... heb ik ooit al eens gedaan, een eeuwigheid geleden. Maar de bedrijfsspionage was nieuw. ... Goede ideetjes in het pashokje platweg gefotografeerd om m'n slecht geheugen te ondersteunen.....

Hierna wachten nog: Pastinaak, Koolrabi en Rapen.....

 

¿Qué pasa?

Ik zit het me zelf regelmatig af te vragen... wat er gebeurt.
Over anderen. Over mezelf. Want zowat overal is het heel erg stil.
Nou ja.... wellicht de stilte voor de storm. De Ultieme Storm als we de Maya's moeten geloven.

Zitten we met z'n allen te wachten op het einde der tijden? Of gewoon alweer op de kortste van het jaar?
Is iedereen zodanig gepakt en gebeten door z'n kerstversiering of nieuwjaarsvoornemens dat hij/zij geen tijd meer heeft voor een gil links en rechts?
Of ligt het eenvoudiger? De wereld is het online leven beu.

Kan ik inkomen. Ik vraag het me ook steeds vaker af wat ik hier nog te zoeken heb.
"Hier" zeer letterlijk Hier, op deze blog. Maar ook Hier Online in het algemeen.
En zelfs Hier in dit Land of Hier op deze Werkplek.

Ach... het zal wel weer wat te maken hebben met het eind van het jaar en overzichtjes maken, To Do-lijsten afvinken. Bij Olijf, voor de oude volger, heet dat een Pijplijst.

(en tussen haakjes: in m'n luiheid Googlede ik Pijplijst in de hautaine veronderstelling dat alleen Olijf  dat woord bezigde. Wat blijkt? Dat deze blog wel degelijk bovenaan staat wat het woord op zich betreft (het vaakst gebruikt, neem ik aan?) maar dat ze er hier en  hier al 2 jaar eerder mee  kwamen aandraven en dat deze blogger/blogster zich pakweg een jaar geleden óók van de term bediende.... How interesting....:):))

Ik overliep diagonaal de pijplijst van 2 jaar geleden en stel vast dat enkele dingen NIET meer kunnen.
Zoals daar zijn: beide ouders opnieuw gezond en wel zien. Eentje is niet meer dus het wordt praktisch gezien vrij ingewikkeld, tenzij het hiernamaals meetelt en Olijf binnenkort het eindige voor het eeuwige inruilt. Maar dat kan niet, want ik was ben van plan om zeer oud te worden en ik kan niet goed om met tegenstrijdigheden dus there you have it, we houden het bij één ouder gezond en gelukkig zien.... Ook nog een beetje werk aan de winkel maar soms lijkt het erop te lijken.....zo lijkt :)

Verder viel ik nogal vaak in herhaling, merk ik nu. Over vriendschappen en eigen(aardig)- en persoonlijkheden enzo. En doorzettingsvermogen en dingen afmaken.... pfoe... ik was wel erg veeleisend.
Laat me het houden bij de stelling dat sommige dingen op de goede weg zijn en andere een gewoon een platte utopie waren. Maar GOED.... sommige dingen deed ik WEL in de afgelopen twee jaar.
De ramen zijn in de voorgevel gekomen. En de keuken werd geplaatst. Niets van dit alles werd AFGEWERKT maar de ruwbouw doet het prima :)
M'n naïeve onschuld keert wellicht nooit meer terug maar de vechtlust is back with a vengeance :)
Wat vindt u bievoorbeeld van Stoppen met Roken? Ik ben er fier op en u ook, als ik me de reacties goed herinner.
.... waarna andere problemen zich manifesteerden. In de vorm van enkele - ik druk me eufemistisch uit - kilootjes Extra (not Virgin) Olive (not Oil). 
U leest het goed: vandaag is er meer Olijf dan gisteren maar - gezien nieuw ondernomen acties in de goede richting - (hopelijk) minder Olijf dan morgen.
Het vraagt wat tijd en inspanning, die nieuwe acties. Maar ze zijn nodig en dàt - om via onnodig veel omzwervingen op de beginvraag ¿Qué pasa? te antwoorden - is wat Olijf de laatste tijd bezig houdt.
Niet roken: no problemo. Wèrkelijk.... ik meen het.
Niet eten... ik zwans... "niet eten" kan niet... verantwoord eten is een zoektocht. Omdat Olijf's lijf sinds de rookstop onvoorstelbaar koppig is. Maar we krijgen het getemd. We komen er wel.
In stilte. ... off-blog als het ware :)

Gezònd is het leven in ieder geval alvast geworden. Evenwichtig is een ander koppel mouwen.

Dat laatste - evenwicht - is in Olijf's verhaal tot hiertoe altijd een "uitdaging" geweest. Evenwicht.
We zullen zien, zei den blinde.

en voor deze post...
hou ik het hier bij.
Want volgens mij
kan u niet meer volgen

:)

dit was nog eentje van L. Ik leen er maar op los :)

Zin om wat te schrijven

en tegelijk
geen zin om te schrijven.

Wat nu?????
:)

Jose Pepe Mujica, Presidente de la República de Uruguay

Twee berichtjes geleden was er een fout opgetreden. Met dank aan Lehti die me erop wees.
Als alles goed is, werd dat euvel weggewerkt.
Maar... Omdat ik het best wel belangrijk vind dat z'n boodschap gehoord wordt - al was het maar één keer - zet ik het filmpje er nog eens op. Apart.

Met dank voor uw geduld ende begrip. En ook omdat je keek :)

Oude berichten

Soms zeggen de statistieken
dat iemand is langs geweest en heeft gelezen.
Soms - hoe ouder het bericht, hoe minder de bezoeken - leest iemand eens een oude post.

Of hij/zij die interessant/toepasselijk/leuk/onderhoudend vond, kom ik nooit te weten.

Want - dit constateer ik na jarenlang observeren - men denkt "wellicht" dat reacties op oude posts niet meer gelezen worden. En er dus niet meer toe doen.

Ik vind dat spijtig. Want een blog, met al dat digitaal gedoe, kan wel oud worden maar is geen vergeelde krant die je niet meer bekijkt.
Wat oud nieuws is voor mij, is misschien brandend actueel voor jou. En ik zie dat iemand iets gelezen heeft. Misschien uit interesse of noodzaak.
En als je daar wat op te zeggen hebt, of een vraag had, of gewoon "BOE" wou roepen op een onverwacht moment....
dan zou ik zeggen....

DOEN!

Er zijn 4 jaar en een klèts gepasseerd sinds ik hier begon. Veel is veranderd in tussentijd. Niet veel is hetzelfde gebleven... een beetje zoals dat hoort, neem ik aan.
Maar als je wat te zeggen hebt, al was het maar "Mens wat kon JIJ zeuren vroeger, segh!".... dan lees ik dat graag (of zoveel maak ik mezelf nu wijs) :)

Goed. Het is laat.
En u hebt tot in den treure  aan den lijve gemerkt dat Olijf met niemand irl heeft gepraat vanavond.
Tja. Het zij zo. Dan verschijnt er nog eens wat op de/het blog.

À la bonheur :)

Volg de Link

Wat moet ik hier nu mee? Ik volg een link, geplaatst door een vriendin. Ik ken haar muziekvoorkeuren amper en het fotootje bij de link intrigeert me.

Maar wat moet ik hier nu mee, vraag ik mezelf af. Want ik zou naar bed toe gaan. Geen filmpjes bekijken, laat staan ze becommentariëren.
Dus ik weet niet wat ik ermee aan moet. Hoewel er wel een boel door mee heen schiet bij het bekijken van...Pink - Try.





Ik kan het gaan hebben over knap gekleurde kapsels. Of sterk afgetrainde lijven. Interessante danstechnieken, betreurenswaardige relatiefilosofieën en "spijtig dat ze die mooie blauwe stoelen tegen de grond gooien". Even bekruipt me de zin om een boompje op te zetten over de overschatting van Passie met de grote P, van welke aard dan ook. Omdat je kan argumenteren dat van daaruit alles vertrekt. Maar ook dààr alles een jammerlijke eind kent. En dat we dat niet moeten overromantiseren.
Maar al bij al vind ik gewoon dat de juffrouw een beweeglijke madam is. En zonde - nog steeds - dat ze die mooie blauwe stoelen kapot gooiden.

:-)

(Zeer) oud nieuws en afvultechnische schommelingen

De krant is altijd een fijne bron van inspiratie. Zeker als het een gratis krant is. Die ik zélf niet moest halen. Hij ligt dagelijks op het werk in de eetruimte :)
En daarin lees ik op...

30/11: Moeder noemt nieuwgeborene Hashtag. Als reactie tweette een gebruiker dan maar dat het broertje na Hashtag Retweet kan genoemd worden... om in de sfeer te blijven.
Tja.... Een ander kind mocht klaarblijkelijk Like gedoopt worden. En waarom niet? Na Love en Hope moet Like inderdaad kunnen. En bij uitbreiding... Hashtag.
#YourParentsHateYou blijkt nu een populaire hashtag (waar ik overigens niets van af weet.... Twitter is tot hiertoe volkòmen aan mij voorbij gegaan...) maar ik permitteer me even een sprong terug in de tijd. Vóór sociale (inter)netwerken. Toen een zekere Peter moest leren leven met de familienaam Celis. Dat doe je als ouder toch óók niet???? :)

29/11: Amerika wou de Maan opblazen tijdens de Koude Oorlog. Om hun kracht te tonen, dachten ze "op een gegeven moment"... "klaarblijkelijk" ... dat "de maan opblazen" ... "geen slecht idee zou zijn"

Vergeef me, beste lezer voor de vele gedachtenhaakjes.. maar ik probeer me hier een plaatje bij voor te stellen.
Een handvol topfunctionarissen in een top secret zwaarbeveiligde ondergrondse bunker, ergens ten velde in the United States of America. That great country of theirs... Ik zie ze dus zitten, die topfunctionarissen, al dan niet in traditionele klederdracht - pardon - al dan niet in militair uniform, gezeten rond een top secret betonnen tafel, zo ééntje waar een kaart van de wereld op staat (MercatorProjectie? Van dat mènneke uit Rupelmonde destijds?... maar ik wijk af), Rusland uiteraard rood omcirkeld  of met een fluo-oranje markerpen duidelijk afgelijnd en een paar miniatuur onderzeeërtjes en andere oorlogsvaardige schepen zo dicht mogelijk in de buurt van USSR-bolwerk.

In de loop van de dag (of nacht, want ze zitten in een bunker en hebben dus geen besef van tijd), vragen ze zich ieder afzonderlijk of ook allen tesamen af wàt ze kunnen bedenken om those Russian communists nog eens goed de daver op het lijf te jagen.
....
Stilte. Ze denken na
....
tot plotsklaps een man rechtveert op z'n stoel, de wijsvinger stijf in de lucht steekt en - ondanks z'n eigen opwinding om z'n schitterend idee - met de nodige zelfbeheersing en diepe stem zegt:
"Gentlemen,.... why don't we blow up the moon?"
 Na deze uiting van ongeëvenaard creatief denken - out of the box thinking heet dat tegenwoordig, geloof ik - kijkt hij veelzeggend om zich heen, de reacties scannend van z'n collega-oorlogvoerders.
Nogmaals valt er een stilte. Een korte.
Stilaan licht gegrom en instemmend knikken.
"There's an idea! As far as I know, this has never been done before. It sure would scare the crap out of those commies"
Nog even nadenken.
"Yeah! Why not? Let's do it! Let's blow up the moon! That'll teach them not to mess around with our great country."

Ik probeer het me ècht voor te stellen, dit tafereel. Wie het eerst met deze idiotie op de proppen durfde te komen (ièmand moet als eerste z'n mond hebben open gedaan), wie er vervolgens nog een poosje mee wèg was en wiè - wie wie wie???? - de moed heeft gehad om erop te wijzen dat deze idee misschien niet zo briljant was als "op eerste zicht" wel leek.
Ze kwamen tot hun zinnen, gelukkig lang vóór hun plan tot uitvoer werd gebracht. "Want"... Iemand had dan toch beredeneerd dat "de maan opblazen" ... met een bom of twee dus, daar ergens in het zwaartekrachtloze luchtledige, "misschien" wel eens een ongecontroleerd boeltje zou kunnen worden. Iets wat "redelijk nefast" zou kunnen zijn voor de aarde in zijn geheel (en niet enkel voor het Rode Continent dat de Amerikanen voor ogen hadden)....

Sjongesjonge toch. Dit soort zaken wordt in alle ernst besproken op topbijeenkomsten....
Ik weet even niet welke de meest gepaste reactie is: huilen of lachen :)

In schril contrast met (maar wel minstens deels voortvloeiend uit) voorgaande staat het filmpje dat ik vandaag via FB mocht ontvangen. Een oproep. Een emotionele zelfs. Op mondiaal vlak. Eindelijk eens iemand - ik neem aan: een (alom?) gerespectéérd iemand - die durft te zeggen wat er misloopt... el iperconsumo.
Ik deel met graagte. En hoop dat het wat uithaalt.



Intussen heeft Berlusconi laten weten dat hij eraan denkt om Monti te vervangen zodra de regering van deze laatste het opgeeft/in elkaar stuikt/valt/de scepter overdraagt. En hou ik m'n adem in bij het aanschouwen van zoveel onwaarschijnlijkheid...

Maar wat me het meest verbaasde vandaag was de melding op de verpakking gedroogde vruchten die ik bij wijze van extra vezels aan m'n eetgewoonten wilde toevoegen.
Dat er, behalve tutti frutti, ook tutti addittivi bijzaten, is een gegeven waar de moderne mens al lang mee heeft moeten leren leven.

Maar dat "aandelen onderhevig zijn aan afvultechnische schommelingen"... dat pakte me toch even bij de keel. Ook al omdat "ondanks meervoudige controles, ook bij het zeer zorgvuldig verpakken...... de aanwezigheid van pitten (olijfnoot: ... pitten is nog OK) en vreemde bestanddelen niet geheel uit te sluiten is"

Werkelijk.... ik had er geen idéé van dat ik aandelen kocht toen ik dit zakje tutti frutti met sulfiet mee naar huis nam. Ook op vreemde bestanddelen had ik niet gerekend. ... Pfoe, zeg :)

Los van dit alles, moet ik ook toegeven dat sommige frutti er niet bijzonder smakelijk uitzien. Wanneer datgene wat je in je mond gaat stoppen verdacht veel lijkt op een jammerlijk verdwaald stuk fruit dat al enkele weken eenzaam en verlaten achter het kookfornuis in elkaar lag te schrompelen... dan is enige moed vereist om tòch te volharden in de boosheid.
De gedroogde peer ging m'n mond in. En was zelfs niet slecht. Maar hij ziet er niet uit.... echt niet :)

Afvultechnisch voelde ik me nog niet bekocht vandaag. En met de vreemde bestanddelen viel het ook nog bijzonder mee. Maar het zakje is nog niet leeg. De vezels moeten niet alle in één keer in Olijf's lijf terecht komen. Ik hou u dus op de hoogte. Mocht het met de kwaliteitscontrole mislopen. :)

Ik trek een streep onder deze dag. Met goede voornemens. En een stevige potje lachen, hoop ik.
Morgen is een andere dag. Hopelijk óók een goeike :)

Weer es wat nieuws

Olijf deed vandaag weer es wat nieuws.
Helaas.... het goed fatsoen verbiedt me om het "nieuws" in 't lang en in 't breed hier neer te schrijven.
Zelfs in 't kort en in 't smal zou niet helemaal betamen.

Voor de annalen, deze van Olijf dus, moet het hier ... nou ja... "even" neer.

Bij deze. Neer.

Maar in het licht van
nieuws
en het uitproberen ervan
kruiste uitgerekend vanavond
deze spreuk me,
...
die ik terstond kopieerde en plakte in m'n FB-omslagfoto.

Deze dus.
I like. 
I like very much :)

Food Matters

Het ging weer via via. Over een film struikelen en hem vervolgens bekijken.
Hou u vast: het is er eentje met een positieve boodschap en tegelijk een erg deprimerende.
Een kruising tussen "How to cook your life" van een poosje terug en docufilms van documentarian Michael Moore.
U kent Meneer Moore wel. Van films als Bowling for Columbine, Sicko en Fahrenheit 9/11.
Hij legt z'n maatschappij graag bloot. Met een kritisch oog en een voorliefde voor Amerikaans drama... maar dat màg wel, vind ik, wanneer je wat te ontrafelen hebt en de grote massa (u en ik dus) wil overtuigen of op z'n allerminst de ogen wil openen.

Food Matters verkeert wat in die sferen van het blootleggen, zij het met minder zin voor filmische techieken/kunsten (woorden van een "kenner"...hahaha :))

Ik vond het wederom interessant.
Licht deprimerend, dat wel, wanneer je denkt aan de zogenaamde supermachten waarvan wij niets af weten of àls we't al weten, er niet veel tegen kunnen beginnen en àls we't al konden... het vermoedelijk snel weer zou afgeremd worden door ... juist ja... diezelfde supermachten. Een beetje een fatalistische instelling, ik geef toe... maar dan kijk ik weer naar m'n Koning Auto en weet verdòmde goed dat een alternatief voor benzine, diesel of gas al lang had rondgereden als Keizer Wereldeconomie geen stok in het wiel had gestoken.
Vandaag zet ik geen gelijkaardig boompje op voor de Farmacie. Dat doet de film wel voor me :)

Als dergelijke materie u interesseert, dan raad ik u ten stelligste aan om het kijken niet te lang uit te stellen. Blijkbaar werd de film al eens eerder van het net gehaald. Door wie? Geen idee. NU staat hij er. En ik keek.

Soms regent het ook

Niet alleen hier, maar ook daar.
En met m'n nieuw fotoapparasie probeerde ik één en ander uit. Onder andere een soort slow motion filmpje.   Van de regen op de dag van m'n terugkeer naar België.

Een mens mòet wat. Ofzo.
Zo ook leren dat het handiger is om een filmpje in z'n volle grootte te uploaden op Youtube om het vervolgens te delen op de blog. Veel handiger dan je eigen materiaal via x tussenstappen verkleinen tot "het past".

Ok. Goed. Laat ons proberen. 

Ladies and gentlemen, I give you..... Raindrops.
In slooooooooooooowwwwww moooooootioooooooon
:)