Er zit een vlieg op m'n scherm.
Soms loopt ze er dwars over heen. En soms stopt ze. En wrijft haar pootjes.
Met de voorste poetst ze de ogen. Met de achterste haar vleugels. De middelste blijven staan.
Daar doet ze niets mee.
't is een lastig beest.
Maar wel een proper.
:-)
ik ben blij dat dit geen touchscreen is ;-)
vrijdag 14 september 2012
Verdienste
"Ik verdien heel veel" placht een oud-collega wel eens te zeggen "maar ik krijg zo weinig".
Waarna een lachsalvo volgde.
In principe... geldt dat zowat overal.
En daarbij hou ik het voor deze post.
Ik wilde het gewoon even genoteerd hebben.
....
aaaaaaand SMILE :)
Waarna een lachsalvo volgde.
In principe... geldt dat zowat overal.
En daarbij hou ik het voor deze post.
Ik wilde het gewoon even genoteerd hebben.
....
aaaaaaand SMILE :)
Zelfbeheersing
Er zijn dagen, momenten en situaties waarbij een mens zich moet beheersen.
Om niet iets te doen of te zeggen waar hij/zij later spijt van krijgt.
Ervaringen uit het verleden hebben geholpen.
Om nu niet te doen wat in me opkomt.
En dat al een poos lang.
I think I'm mastering this.
Vecthten tegen impulsen.
Zelfbeheersing in het kwadraat.
Zwijgen, zelfs wanneer ik zin heb om het uit te schreeuwen.
Ik kan niet zeggen dat ik me er het afgelopen jaar niet in heb geoefend.
Nja... tenminste dàt dan.
Om niet iets te doen of te zeggen waar hij/zij later spijt van krijgt.
Ervaringen uit het verleden hebben geholpen.
Om nu niet te doen wat in me opkomt.
En dat al een poos lang.
I think I'm mastering this.
Vecthten tegen impulsen.
Zelfbeheersing in het kwadraat.
Zwijgen, zelfs wanneer ik zin heb om het uit te schreeuwen.
Ik kan niet zeggen dat ik me er het afgelopen jaar niet in heb geoefend.
Nja... tenminste dàt dan.
donderdag 13 september 2012
The Little Duck
Ook uit de film gehaald: een gedicht van ene Donald C. Babcock.
Ik reproduceer. En zoek op.
Ontdek dat de originele - volledige - versie in mijn oren minder kernachtig klinkt dan wat ik in de film hoor.
Dus geef ik beide mee.
Eerst mijn favoriet, de korte versie. Ik hou van kort en krachtig.
Daarna hoe het ooit in zijn volledigheid werd gepubliceerd. Omdat een mens volledig moet zijn in z'n bronvermelding. En eer geven aan wie eer toekomt.
The Little Duck
Now we are ready to look at something pretty special.
It is a duck
riding on the waves a hundred feet beyond the surf.
It can rest while the Atlantic heaves
because it rests in the Atlantic..
Probably it doesn’t know how large the ocean is.
And neither do you.
But what does he do, I ask you?
He sits down in it.
He rests in the immediate as though it were infinity.
That is religion,
and the little duck has it.
The Little Duck
by Donald C. Babcock
Now we are ready to look at something pretty special.
It is a duck riding the ocean a hundred feet beyond the surf.
No, it isn’t a gull.
A gull always has a raucous touch about him.
This is some sort of duck, and he cuddles in the swells.
He isn’t cold, and he is thinking things over.
There is a great heaving in the Atlantic,
And he is a part of it.
He looks a little like a mandarin,
Or the Lord Buddha meditating under the Bo tree
But he has hardly enough above the eyes to be a philosopher.
He has poise, however, which is what philosophers must have.
He can rest while the Atlantic heaves, because he rests in the Atlantic.
Probably he doesn’t know how large the ocean is.
And neither do you.
But he realizes it.
And what does he do, I ask you. He sits down in it.
He reposes in the immediate as if it were infinity – which it is.
That is religion, and the duck has it.
He has made himself a part of the boundless,
by easing himself into it just where it touches him.
I like the little duck.
He doesn’t know much.
But he has religion.
Ik reproduceer. En zoek op.
Ontdek dat de originele - volledige - versie in mijn oren minder kernachtig klinkt dan wat ik in de film hoor.
Dus geef ik beide mee.
Eerst mijn favoriet, de korte versie. Ik hou van kort en krachtig.
Daarna hoe het ooit in zijn volledigheid werd gepubliceerd. Omdat een mens volledig moet zijn in z'n bronvermelding. En eer geven aan wie eer toekomt.
The Little Duck
Now we are ready to look at something pretty special.
It is a duck
riding on the waves a hundred feet beyond the surf.
It can rest while the Atlantic heaves
because it rests in the Atlantic..
Probably it doesn’t know how large the ocean is.
And neither do you.
But what does he do, I ask you?
He sits down in it.
He rests in the immediate as though it were infinity.
That is religion,
and the little duck has it.
 |
| Correct Dit is geen Duck, laat staan een kleine. En hij zit niet in de zee. En de zee is een meer. Maar er zit religie in dit beeld :) |
The Little Duck
by Donald C. Babcock
Now we are ready to look at something pretty special.
It is a duck riding the ocean a hundred feet beyond the surf.
No, it isn’t a gull.
A gull always has a raucous touch about him.
This is some sort of duck, and he cuddles in the swells.
He isn’t cold, and he is thinking things over.
There is a great heaving in the Atlantic,
And he is a part of it.
He looks a little like a mandarin,
Or the Lord Buddha meditating under the Bo tree
But he has hardly enough above the eyes to be a philosopher.
He has poise, however, which is what philosophers must have.
He can rest while the Atlantic heaves, because he rests in the Atlantic.
Probably he doesn’t know how large the ocean is.
And neither do you.
But he realizes it.
And what does he do, I ask you. He sits down in it.
He reposes in the immediate as if it were infinity – which it is.
That is religion, and the duck has it.
He has made himself a part of the boundless,
by easing himself into it just where it touches him.
I like the little duck.
He doesn’t know much.
But he has religion.
How to cook your life.
Een film die ik al een poos "in mijn bezit" heb. Ik heb de film. Hoe hij in mijn bezit kwam, kan ik hier maar beter niet neerschrijven. Maar daar gaat het niet om.
Vandaag bekijk ik hem.
En waarom kan ik dat doen?
Omdat ik nog steeds thuis zit. Terwijl ik normaliter had moeten werken.
Waarom ik nog even niet werk, weet u. De rug.
Die overigens aan de beterhand is. Lichamelijk gaat het iedere dag beter. Lichamelijk.
Geestelijk is er opnieuw wat werk aan de winkel maar de wetenschap dat ik er binnenkort wel weer uit kom, helpt om iedere dag verder te gaan.
Ik spring van de hak op de tak, zoals u al gemerkt heeft... of weldra zal merken.
Want ik begon over een film en bleef intussen weer even stilstaan bij lichaam en geest. De mijne.
Zonder twijfel gaat een lezer of twee seffens weer zijn of haar wenkbrauwen fronsen. Maar ook dààr gaat het niet om. Deze blog is de mijne (Oh you Almighty Ego...) en dat maakt - uiteraard - dat ik er schrijf wat ik wil...
Bij deze.
Verkondig ik u dat m'n rug(gegraat) het begaf omdat ik moest stilstaan. Niet eens zozeer vanuit motorisch standpunt. Mentaal moest Olijf er even mee ophouden. En daar zorgde een lumbale discus voor.
"Hoe zie je dat?" hoor ik u vertwijfeld denken (terwijl u hard uw best doet om niet te geloven dat Olijf ten lange leste haar trappers heeft verloren)
Occhot... ik zie dat niet. Het is wat ik ervan maak.... en meer moet dat niet zijn.
Het is wat ik ervan maak omdat ik het nodig heb om in alles een leermogelijkheid te zien.
Volg - als u wil - even mijn gedachtengang. Bedenk daarbij dat de kans groot is dat ik een aantal stappen oversla waardoor het volgen niet noodzakelijk evident is.
Het afgelopen jaar heeft Olijf een beetje her en der geleefd. Zowel in ruimte als in tijd. Zowel in lichaam als in geest. Een hectische bedoening. Me afvragend (maar niet stilstaand bij de vraag) waar ik zijn wil, zijn moet en thuishoor. Wat m'n plaats is in dit leven.
Ondertussen rondlopend als een kip zonder kop. En reizend. Altijd van en naar dezelfde plek, dat wel... maar m'n koffertje werd nooit helemaal uitgepakt.
Even vooruitlopend op de zaak (cliffhangers zijn niet zo m'n ding): m'n koffertje is nog steeds niet helemaal uitgepakt. Dus mocht u denken dat Olijf er nu "uit" is.... helaas, ik ga u teleurstellen.
Maar goed.
Op een dag - 21 juli om exact te zijn - begaf de rug het. Olijf had teveel hooi op haar vork genomen en de rug liet dat fijntjes weten. Door pijn te doen. Rug en linkerbeen. Een zenuwkwestie dus.
Het lichaam was zo vriendelijk om enkel 's ochtends en 's avonds te protesteren, dus Olijf deed vrolijk verder met het gewone leventje. Dat was werken en uiteindelijk ook met vakantie gaan. En algemeen hectisch doen zonder stil te staan bij het hoe en waarom.
Waarna de rug exact 1 maand later besloot er een schepje bovenop te doen. Pijn de hele dag en nacht. Pijn die zich niet liet ontkennen of verdringen. Helse pijn. Het soort waarvan je heel af en toe een traan laat, zelfs wanneer je jezelf daarna verwenst voor zoveel "zwakte". Pijn Twentyfour Seven zoals de Amerikanen zo graag zeggen.
Donderdag 24 augustus werd ik verondersteld terug op de werkvloer te verschijnen. Inmiddels was me duidelijk dat dàt niet ging doorgaan. Dokter hier, dokter daar, scannetje, kine, pilletjes en (meer dan) 3 weken thuis... the works zeg maar.
Het duurde even voor enige verbetering merkbaar werd dus Olijf ging rusten. Veel rusten. Liggen om precies te zijn. Heel veel en lang liggen.
Fijn meegenomen dat de zomer bleef duren want liggen in de zon is niet verboden (lichtpunt :)).
Voor het overige was het alleen maar dàt: veel liggen. Honderdduizend taakjes zien waarvoor ik eindelijk tijd zou hebben... maar niet mocht of kon doen, wilde ik de discus terug krijgen waar hij hoort te zitten, i.e. NIET drukkend tegen een zenuw.
Af en toe, wanneer de beterschap duidelijk en schijnbaar blijvend was, dééd Olijf nog eens wat. Om meteen daarna afgestraft te worden. Waarna ik weer ging liggen. En niets doen.
"Jajajajaaaaa, dus het deed pijn, zoveel weten we nu wel. En wat nog?"
Geduld. Ik kom tot de kern...
Intussen gebeurde er nog één en ander waar ik geen controle over had.
De vriendin die uit haar leven stapte. Zonder daarover te praten.
Een vriend die uit mijn leven stapte. Zonder daarover te praten.
En Olijf die dat één en ander probeerde te begrijpen zonder daar echt in te slagen. En vooral.. zonder daarover te praten.
Met veel tijd omhanden en weinig te doen, beland je in een valstrik. Je gaat denken. En malen. En dingen in vraag stellen. Jezelf ook, onder andere.
Het heeft drie weken geduurd, dat malen. En de kans is groot dat het nog een tijdje doorgaat. Met dat verschil dat ik volgende week weer aan de slag ga... of althans... dat is de bedoeling. En dat zal ook wel lukken. Met dien verstande dat een malende geest "rust" krijgt als hij met andere dingen - lees werk - bezig is. Dus dat is misschien wel goed.
In alle geval (volgt u nog?)... het duurde drie weken. En dat was niet leuk. Gedetailleerder dan dit is op dit punt niet nodig.
Hoewel....
De vraag "Waarom bestà ik?" is best wel een harde noot om kraken. En ... ik ben er nog steeds niet uit. Geen (bevredigend) antwoord openbaarde zich aan mij.
Wèl een antwoord op de vraag "Waarom zit ik hier?". Thuis, dat is.
Ik zit hier... om naar een film te kijken. Over koken. Zen, Respect, slow living, zin hebben in en zin geven aan het leven. En stil te staan.
Vandaar die rug. Ik MOEST even stilstaan en niets doen.
ECHT
NIETS
doen.
Begrijpt u?
Mijn lichaam dwong me ertoe om even te stoppen en een paar dingen te overlopen. Waar ik nog niet uit ben... maar de eerste stap is gezet. En méér dan één stap per keer kan je niet nemen.
Dus beschouw ik het hele gebeuren maar als een geschenk. Waar ik niet om vroeg maar dat ik wel kreeg.
Eén stapje dichter bij m'n antwoord.
Om te besluiten - u hield het lang vol, waarvoor dank - een paar zinnetjes uit de film, die ik ten stelligste aanraad aan iedereen die eens met een levensvraagje zit. Een link naar de trailer vindt u onderaan deze post.
Ik ben niet wijs. Maar ik luister wèl graag naar mensen die al wat langer bezig zijn met wijze dingen.
Edward Espe Brown (filosoof, Zen leraar, chefkok en auteur van "The Tassajara Bread Book" en "Tomato Blessings and Raddish Teachings") is er eentje van.
Uit de film "How to cook your life" van filmmaker Doris Dörrie (zie ook "Zen and the Art of Motorcycle Maintanance) ~
"Sometimes there are things in our lives that are extremely distasteful.
What are you going to do?
And there's no way to avoid it.
People become sick. Our children become sick and die. Our partners, our parents get Alzheimers.
There are some things in our lives, that happen... that are extremely distasteful like these pickles (*).
Things happen and there's nothing to do but to... chew and swallow. To take one step after another and go forward."
(*) voor de pickles-analogie moet u de film gezien hebben.
How to cook your life.
Vandaag bekijk ik hem.
En waarom kan ik dat doen?
Omdat ik nog steeds thuis zit. Terwijl ik normaliter had moeten werken.
Waarom ik nog even niet werk, weet u. De rug.
Die overigens aan de beterhand is. Lichamelijk gaat het iedere dag beter. Lichamelijk.
Geestelijk is er opnieuw wat werk aan de winkel maar de wetenschap dat ik er binnenkort wel weer uit kom, helpt om iedere dag verder te gaan.
Ik spring van de hak op de tak, zoals u al gemerkt heeft... of weldra zal merken.
Want ik begon over een film en bleef intussen weer even stilstaan bij lichaam en geest. De mijne.
Zonder twijfel gaat een lezer of twee seffens weer zijn of haar wenkbrauwen fronsen. Maar ook dààr gaat het niet om. Deze blog is de mijne (Oh you Almighty Ego...) en dat maakt - uiteraard - dat ik er schrijf wat ik wil...
Bij deze.
Verkondig ik u dat m'n rug(gegraat) het begaf omdat ik moest stilstaan. Niet eens zozeer vanuit motorisch standpunt. Mentaal moest Olijf er even mee ophouden. En daar zorgde een lumbale discus voor.
"Hoe zie je dat?" hoor ik u vertwijfeld denken (terwijl u hard uw best doet om niet te geloven dat Olijf ten lange leste haar trappers heeft verloren)
Occhot... ik zie dat niet. Het is wat ik ervan maak.... en meer moet dat niet zijn.
Het is wat ik ervan maak omdat ik het nodig heb om in alles een leermogelijkheid te zien.
Volg - als u wil - even mijn gedachtengang. Bedenk daarbij dat de kans groot is dat ik een aantal stappen oversla waardoor het volgen niet noodzakelijk evident is.
Het afgelopen jaar heeft Olijf een beetje her en der geleefd. Zowel in ruimte als in tijd. Zowel in lichaam als in geest. Een hectische bedoening. Me afvragend (maar niet stilstaand bij de vraag) waar ik zijn wil, zijn moet en thuishoor. Wat m'n plaats is in dit leven.
Ondertussen rondlopend als een kip zonder kop. En reizend. Altijd van en naar dezelfde plek, dat wel... maar m'n koffertje werd nooit helemaal uitgepakt.
Even vooruitlopend op de zaak (cliffhangers zijn niet zo m'n ding): m'n koffertje is nog steeds niet helemaal uitgepakt. Dus mocht u denken dat Olijf er nu "uit" is.... helaas, ik ga u teleurstellen.
Maar goed.
Op een dag - 21 juli om exact te zijn - begaf de rug het. Olijf had teveel hooi op haar vork genomen en de rug liet dat fijntjes weten. Door pijn te doen. Rug en linkerbeen. Een zenuwkwestie dus.
Het lichaam was zo vriendelijk om enkel 's ochtends en 's avonds te protesteren, dus Olijf deed vrolijk verder met het gewone leventje. Dat was werken en uiteindelijk ook met vakantie gaan. En algemeen hectisch doen zonder stil te staan bij het hoe en waarom.
Waarna de rug exact 1 maand later besloot er een schepje bovenop te doen. Pijn de hele dag en nacht. Pijn die zich niet liet ontkennen of verdringen. Helse pijn. Het soort waarvan je heel af en toe een traan laat, zelfs wanneer je jezelf daarna verwenst voor zoveel "zwakte". Pijn Twentyfour Seven zoals de Amerikanen zo graag zeggen.
Donderdag 24 augustus werd ik verondersteld terug op de werkvloer te verschijnen. Inmiddels was me duidelijk dat dàt niet ging doorgaan. Dokter hier, dokter daar, scannetje, kine, pilletjes en (meer dan) 3 weken thuis... the works zeg maar.
Het duurde even voor enige verbetering merkbaar werd dus Olijf ging rusten. Veel rusten. Liggen om precies te zijn. Heel veel en lang liggen.
Fijn meegenomen dat de zomer bleef duren want liggen in de zon is niet verboden (lichtpunt :)).
Voor het overige was het alleen maar dàt: veel liggen. Honderdduizend taakjes zien waarvoor ik eindelijk tijd zou hebben... maar niet mocht of kon doen, wilde ik de discus terug krijgen waar hij hoort te zitten, i.e. NIET drukkend tegen een zenuw.
Af en toe, wanneer de beterschap duidelijk en schijnbaar blijvend was, dééd Olijf nog eens wat. Om meteen daarna afgestraft te worden. Waarna ik weer ging liggen. En niets doen.
"Jajajajaaaaa, dus het deed pijn, zoveel weten we nu wel. En wat nog?"
Geduld. Ik kom tot de kern...
Intussen gebeurde er nog één en ander waar ik geen controle over had.
De vriendin die uit haar leven stapte. Zonder daarover te praten.
Een vriend die uit mijn leven stapte. Zonder daarover te praten.
En Olijf die dat één en ander probeerde te begrijpen zonder daar echt in te slagen. En vooral.. zonder daarover te praten.
Met veel tijd omhanden en weinig te doen, beland je in een valstrik. Je gaat denken. En malen. En dingen in vraag stellen. Jezelf ook, onder andere.
Het heeft drie weken geduurd, dat malen. En de kans is groot dat het nog een tijdje doorgaat. Met dat verschil dat ik volgende week weer aan de slag ga... of althans... dat is de bedoeling. En dat zal ook wel lukken. Met dien verstande dat een malende geest "rust" krijgt als hij met andere dingen - lees werk - bezig is. Dus dat is misschien wel goed.
In alle geval (volgt u nog?)... het duurde drie weken. En dat was niet leuk. Gedetailleerder dan dit is op dit punt niet nodig.
Hoewel....
De vraag "Waarom bestà ik?" is best wel een harde noot om kraken. En ... ik ben er nog steeds niet uit. Geen (bevredigend) antwoord openbaarde zich aan mij.
Wèl een antwoord op de vraag "Waarom zit ik hier?". Thuis, dat is.
Ik zit hier... om naar een film te kijken. Over koken. Zen, Respect, slow living, zin hebben in en zin geven aan het leven. En stil te staan.
Vandaar die rug. Ik MOEST even stilstaan en niets doen.
ECHT
NIETS
doen.
Begrijpt u?
Mijn lichaam dwong me ertoe om even te stoppen en een paar dingen te overlopen. Waar ik nog niet uit ben... maar de eerste stap is gezet. En méér dan één stap per keer kan je niet nemen.
Dus beschouw ik het hele gebeuren maar als een geschenk. Waar ik niet om vroeg maar dat ik wel kreeg.
Eén stapje dichter bij m'n antwoord.
Om te besluiten - u hield het lang vol, waarvoor dank - een paar zinnetjes uit de film, die ik ten stelligste aanraad aan iedereen die eens met een levensvraagje zit. Een link naar de trailer vindt u onderaan deze post.
Ik ben niet wijs. Maar ik luister wèl graag naar mensen die al wat langer bezig zijn met wijze dingen.
Edward Espe Brown (filosoof, Zen leraar, chefkok en auteur van "The Tassajara Bread Book" en "Tomato Blessings and Raddish Teachings") is er eentje van.
Uit de film "How to cook your life" van filmmaker Doris Dörrie (zie ook "Zen and the Art of Motorcycle Maintanance) ~
"Sometimes there are things in our lives that are extremely distasteful.
What are you going to do?
And there's no way to avoid it.
People become sick. Our children become sick and die. Our partners, our parents get Alzheimers.
There are some things in our lives, that happen... that are extremely distasteful like these pickles (*).
Things happen and there's nothing to do but to... chew and swallow. To take one step after another and go forward."
(*) voor de pickles-analogie moet u de film gezien hebben.
How to cook your life.
woensdag 12 september 2012
Change
'Your life does not get better by chance, it gets better by change' ~ Jim Rohn
Dat lees ik in de dagmail van vandaag. "Geabonneerd" op de nieuwsbrief van Change-Think+, een magazine dat ik wel eens graag koop. Komend weekend orgainseren ze zelfs een heuse positiviteitsdag. Zou me wellicht goed doen, zo'n dag.
Maar voorlopig heb ik genoeg change voor één persoon. Laat me die nu maar rustig verwerken.
Dat lees ik in de dagmail van vandaag. "Geabonneerd" op de nieuwsbrief van Change-Think+, een magazine dat ik wel eens graag koop. Komend weekend orgainseren ze zelfs een heuse positiviteitsdag. Zou me wellicht goed doen, zo'n dag.
Maar voorlopig heb ik genoeg change voor één persoon. Laat me die nu maar rustig verwerken.
dinsdag 11 september 2012
Cretina
Er zijn diverse redenen waarom Olijf wat zwijgt.
Eén ervan is het Blogspotmysterie, maar daarover heb ik u de oren al voldoende van het hoofd gezaagd.
De andere is de overleden vriendin. Die ik mis, zelfs toen ze in haar minst vrolijke doen was.
Een andere... schrijf ik hier niet neer.
Waaruit u mag besluiten dat Olijf, die ooit begon te bloggen bij wijze van licht-gecensureerde zelftherapie, inmiddels is overgestapt op de iets zwaardere zelfcensuur.
Cretina - idioot - denk ik vaak bij mezelf. Ook dit om meer dan 1 reden.
En terwijl de geestelijke zelfkastijding gaande is, probeer ik me een aantal oude principes eigen te maken. Principes die ik sowieso nooit echt beheerste.
Zoals hier ergens in de rechter zijbalk staan...
"Vat nooit iets persoonlijk op"
"Ga niet uit van veronderstellingen".
"The more you let go, the more you can carry"
en
"The way things are, is the way things are meant to be"
Het is tijd om opnieuw aan introspectie te doen. Zien of ik kan uitvoeren wat ik zo graag "predik".
En meteen weer even gaan zitten om mezelf af te vragen welke les ik dezer dagen moest leren.
Ik ben al een eind, met antwoorden op die vraag. Maar er zit nog méér achter, het kan niet anders.
Zolang Olijf over dezelfde stenen blijft struikelen, moet worden geconcludeerd dat de les nog niet onder de knie is.
Er zit dus méér achter, wat ik u zeg.
Vandaag hou ik het even bij een streepje ontevredenheid. En verdriet. (Ach ja, waarom ook niet, er zit wat zelfbeklag bij...)
Want ook DIT vraag ik me af:
Waarom, terwijl ik zó hard m'n best doe om het leven te leren, lijkt de prijs van m'n zoektocht iedere keer nét buiten handbereik?
"Nét nog niet gesnapt." Tot een andere conclusie kom ik voorlopig niet.
Cretina dus.
Vraag me niet hoe dit kon. Olijf probeert en kreeg het even gedaan.... een foto.
En ik die dacht dat ik me een nieuw woord eigen maakte. Sdrucciolevole. Glibberig.
Een beetje zoals het leven dus.
Eén ervan is het Blogspotmysterie, maar daarover heb ik u de oren al voldoende van het hoofd gezaagd.
De andere is de overleden vriendin. Die ik mis, zelfs toen ze in haar minst vrolijke doen was.
Een andere... schrijf ik hier niet neer.
Waaruit u mag besluiten dat Olijf, die ooit begon te bloggen bij wijze van licht-gecensureerde zelftherapie, inmiddels is overgestapt op de iets zwaardere zelfcensuur.
Cretina - idioot - denk ik vaak bij mezelf. Ook dit om meer dan 1 reden.
En terwijl de geestelijke zelfkastijding gaande is, probeer ik me een aantal oude principes eigen te maken. Principes die ik sowieso nooit echt beheerste.
Zoals hier ergens in de rechter zijbalk staan...
"Vat nooit iets persoonlijk op"
"Ga niet uit van veronderstellingen".
"The more you let go, the more you can carry"
en
"The way things are, is the way things are meant to be"
Het is tijd om opnieuw aan introspectie te doen. Zien of ik kan uitvoeren wat ik zo graag "predik".
En meteen weer even gaan zitten om mezelf af te vragen welke les ik dezer dagen moest leren.
Ik ben al een eind, met antwoorden op die vraag. Maar er zit nog méér achter, het kan niet anders.
Zolang Olijf over dezelfde stenen blijft struikelen, moet worden geconcludeerd dat de les nog niet onder de knie is.
Er zit dus méér achter, wat ik u zeg.
Vandaag hou ik het even bij een streepje ontevredenheid. En verdriet. (Ach ja, waarom ook niet, er zit wat zelfbeklag bij...)
Want ook DIT vraag ik me af:
Waarom, terwijl ik zó hard m'n best doe om het leven te leren, lijkt de prijs van m'n zoektocht iedere keer nét buiten handbereik?
"Nét nog niet gesnapt." Tot een andere conclusie kom ik voorlopig niet.
Cretina dus.
 | ||
| Scala sdrucciolevole - glibberige trap... voorzichtig zijn |
En ik die dacht dat ik me een nieuw woord eigen maakte. Sdrucciolevole. Glibberig.
Een beetje zoals het leven dus.
zaterdag 8 september 2012
Toch even nadenken...
Ik heb hier graag gezeten...
Heb er zelfs nieuwe mensen mee leren kennen.
En moet er ééntje, Ils, heel hard bedanken voor het idee dat ze me aanreikte, nu al een tijdje geleden, om te gaan bloggen.
Ik heb hier écht heel graag gezeten.
Maar het niet (langer) kunnen uploaden van foto-materiaal weegt me zwaar.
Nou ja... "zwaar".... ik heb er toch wat moeite mee.
Meteen gaan betàlen om méér fotootjes up te loaden, spreekt me niet meteen aan.
Waardoor ik stevig speel met de gedachte om andere oorden op te zoeken.
Ik had het liever ànders gehad.
Bij Ils lukte het om één of andere reden wèl om na een beetje geduld opnieuw te gaan publiceren... op visueeltechnisch vlak dan toch.
Hier wil het minder lukken. Al naargelang duistere door-een-onnozele-sterveling-als-ik-niet-verklaarbare-maar-wat-weet-IK-van-zulke-dingen-?-redenen....
Soms kan ik er nog iets op gooien, foto-gewijs.... maar meestal niet. En ik hou daar niet van.
Nu ja....
ik begrijp dat iederéén op een zeker punt graag centen wil gaan zien voor een service die hij of zij aanbiedt.
Je zou gèk zijn, mocht je een "goed" aanbieden zonder daar op een bepaald ogenblik iets voor terug te vragen.
Maar bon...
Olijf is soms gierig.
En dan is het tijd om naar iets anders te grijpen.
Zéker ben ik op dit ogenblik nog niet.
Er komt een flinke dosis experimenteerwerk bij kijken. Bij overstappen.
Maar het zou kunnen gebeuren.
Dat ik wegga.
En andere oorden opzoek.
Althans..... virtueel.
Want fysiek woon ik nog steeds waar ik al een dikke 10 jaar zit (dus maak u (nog) geen zorgen).
Maar virtueel denk ik na. Heel hard. En probeer ik één en ander uit.
No worries.... eens het zover is, laat ik het wel weten, lieve (trouwe of minder trouwe) lezer.
Maar in alle eerlijkheid.....
Ik vind het spijtig. Dat ik hier "wellicht" weg moet.
Nja...
Heb er zelfs nieuwe mensen mee leren kennen.
En moet er ééntje, Ils, heel hard bedanken voor het idee dat ze me aanreikte, nu al een tijdje geleden, om te gaan bloggen.
Ik heb hier écht heel graag gezeten.
Maar het niet (langer) kunnen uploaden van foto-materiaal weegt me zwaar.
Nou ja... "zwaar".... ik heb er toch wat moeite mee.
Meteen gaan betàlen om méér fotootjes up te loaden, spreekt me niet meteen aan.
Waardoor ik stevig speel met de gedachte om andere oorden op te zoeken.
Ik had het liever ànders gehad.
Bij Ils lukte het om één of andere reden wèl om na een beetje geduld opnieuw te gaan publiceren... op visueeltechnisch vlak dan toch.
Hier wil het minder lukken. Al naargelang duistere door-een-onnozele-sterveling-als-ik-niet-verklaarbare-maar-wat-weet-IK-van-zulke-dingen-?-redenen....
Soms kan ik er nog iets op gooien, foto-gewijs.... maar meestal niet. En ik hou daar niet van.
Nu ja....
ik begrijp dat iederéén op een zeker punt graag centen wil gaan zien voor een service die hij of zij aanbiedt.
Je zou gèk zijn, mocht je een "goed" aanbieden zonder daar op een bepaald ogenblik iets voor terug te vragen.
Maar bon...
Olijf is soms gierig.
En dan is het tijd om naar iets anders te grijpen.
Zéker ben ik op dit ogenblik nog niet.
Er komt een flinke dosis experimenteerwerk bij kijken. Bij overstappen.
Maar het zou kunnen gebeuren.
Dat ik wegga.
En andere oorden opzoek.
Althans..... virtueel.
Want fysiek woon ik nog steeds waar ik al een dikke 10 jaar zit (dus maak u (nog) geen zorgen).
Maar virtueel denk ik na. Heel hard. En probeer ik één en ander uit.
No worries.... eens het zover is, laat ik het wel weten, lieve (trouwe of minder trouwe) lezer.
Maar in alle eerlijkheid.....
Ik vind het spijtig. Dat ik hier "wellicht" weg moet.
Nja...
woensdag 5 september 2012
Over einde en (her)begin
Vandaag nam ik afscheid van een heel bijzondere vriendin.
Dat is niet mijn mening.
Het is te zeggen.... dat is niet énkel MIJN mening.
Vele anderen dachten daar precies hetzelfde over.
Zoveel merkte ik afgelopen week, in aanloop naar de uitvaart. En vandaag.
Olijf had tijd. Ik zit thuis. Met een rug die schijnbaar herstellende is maar nog niet helemaal doet wat ie moet doen. Maar goed. Thuis zitten en veel rusten = tijd hebben.
Dus schreef ik alle salsa-vrienden aan met de vraag of ze wat zagen in een gemeenschappelijk afscheidsboeket. Dat zagen ze. Of ze zagen er wat in. Want bijna iedereen antwoordde, bracht nog wat extra contacten aan (waarvan ik geen contactgegevens had) en vonden het een leuk initiatief. Met dank.
Die dank hoefde niet.Ik had en heb nog steeds tijd. Geen kunst dus om een paar mailtjes te sturen en een bloemist te organiseren.
En - ik zei het al - het was een bijzondere vriendin. Van een uitzonderlijk ontwerp, deze vrouw. Een exemplaar waarvan er maar ééntje gemaakt werd en waarbij "men" na haar creatie de mal had vernietigd. Onnavolgbaar. Neem het van me aan.
"Gaat het met je?" vroeg ze me ooit - helemaal out of the blue - op een zomerdansavond. Ik kende haar niet. Of tenminste.... enkel van ziens. Zij kende me ook niet en toch..... zomaar op een wildvreemde afstappen en vragen of het gaat... ik vond dat toen al bijzonder.
Haar opmerkelijk gebaar gebeurde nog in de periode dat Olijf "niet zo goed in haar vel zat". U weet dat ik me eufemistisch uitdruk nu.
Om te remediëren tegen m'n innerlijke strijd en verdriet en het pingpongspel dat maar bleef voortduren (en dat ik meespeelde.... ooooh yes, know thyself) had ik me ingeschreven in salsa-lessen.
Op het ogenblik van B's vraag was al een dansseizoen gepasseerd, voelde ik me met vlagen beter en nam ik links en rechts deel aan dansavonden. Met een al dan niet geforceerde glimlach op m'n gezicht, in de hoop dat niemand zou merken dat het "daarbinnen" nog niet helemaal pluis zat.
En zij....
zij had gewoon door m'n muur heen gekeken, was op me afgestapt en stelde - waarschijnlijk zonder twee keer na te denken, want zo wàs ze - "de" vraag. "Gaat het met je?"
Ik hield het masker nog even op. "Hoezo? Tuurlijk gaat het met me. Dankjewel dat je't vraagt, maar alles is OK hoor".
"OK, goed" liet ze zich niet afschrikken. "Het is maar dat het me lijkt dat je ergens mee zit.... en als je het erover wil hebben, dan wil ik wel eens luisteren als je daar wat aan hebt".
Hoe het gesprek precies verliep, herinner ik me niet meer woord voor woord. Maar dat was de teneur van ons kort onderhoud.
We praatten nog even voort, zonder te diep op m'n problemen in te gaan.... maar het startschot voor een mooie vriendschap was gegeven.
Samen met een handvol vrienden vierden we eindejaar 2010 bij haar thuis. M en ik mochten nadien crashen op haar logeerbed. De ochtend nadien namen we een gezellig ontbijt.... dat uitliep tot ergens in de late namiddag.
We spraken af om samen te gaan dansen, praatten soms avonden aan een stuk over het leven in het algemeen, ons leven (als "rijpere" singles) in het bijzonder, de liefde, het milieu, vriendschap, familie, knutselen, werken, ...... B was een spraakwaterval. Een vrolijke. Een energieke.
En toen...
toen kreeg ze één en ander te verwerken. Geen details, het spijt me, maar het was veel. Héél erg veel voor één persoon om te dragen.
En dan de crisis. Ze was zelfstandige en zag haar werkopdrachten verminderen. De paniek sloeg toe. En samen daarmee haar vrije val richting depressie.
We praatten er nog enkele keren over, maar dat deed ze liever niet.
Of dat nu was omdat ze niemand tot last wilde zijn of omdat ze er niet voortdurend aan wilde herinnerd worden... het zal me altijd een mysterie blijven. Feit is dat ik haar wens om het er niet over te hebben (bijna altijd) respecteerde. Op enkele contacten en een telefoongesprek na. Omdat ik toch even wilde checken.
en dan...
De telefoon. M, de vriendin waarmee ik het ouderjaarsavondbed mee had gedeeld bij B thuis. Dat ze er niet meer was....
Ik schrok. En ook weer niet. Want ik WIST dat ze het erg moeilijk had gehad de laatste tijd. Waardoor ik haar beslissing kon begrijpen. En ook weer niet. Want degene die de beslissing had genomen, was niet de B die we met z'n allen hadden gekend.
Hoe dan ook. Ze is niet meer bij ons. En iedere salsa-vriend(in) die kòn, was vandaag aanwezig voor het laatste afscheid. Een grote groep bleek tijd te hebben. En snotterde dat het een lieve lust was. Olijf incluis.
'Spijtig dat ze niet heeft kunnen zien hoeveel mensen haar graag zagen", schrijft iemand later op FB.
Ik denk dat ze er wel een idee van had. Maar wéten... dat doe je nooit.
Omdat we het bij leven en welzijn nooit vaak genoeg zeggen.
Afijn.... dat vind ik ervan.
en dat begin?
Het kan bijna niet wereldser.
Ik heb Firefox hergeïnitialiseerd. Of geherinitialiseerd. Hoe zeg je dat?
Waardoor ik vandaag via Firefox terug in m'n eigen blog kon.
En B.... die zit in m'n rug... denk ik.
Want ik voelde vandaag geen pijn. Althans, niet dààr.
Dat is niet mijn mening.
Het is te zeggen.... dat is niet énkel MIJN mening.
Vele anderen dachten daar precies hetzelfde over.
Zoveel merkte ik afgelopen week, in aanloop naar de uitvaart. En vandaag.
Olijf had tijd. Ik zit thuis. Met een rug die schijnbaar herstellende is maar nog niet helemaal doet wat ie moet doen. Maar goed. Thuis zitten en veel rusten = tijd hebben.
Dus schreef ik alle salsa-vrienden aan met de vraag of ze wat zagen in een gemeenschappelijk afscheidsboeket. Dat zagen ze. Of ze zagen er wat in. Want bijna iedereen antwoordde, bracht nog wat extra contacten aan (waarvan ik geen contactgegevens had) en vonden het een leuk initiatief. Met dank.
Die dank hoefde niet.Ik had en heb nog steeds tijd. Geen kunst dus om een paar mailtjes te sturen en een bloemist te organiseren.
En - ik zei het al - het was een bijzondere vriendin. Van een uitzonderlijk ontwerp, deze vrouw. Een exemplaar waarvan er maar ééntje gemaakt werd en waarbij "men" na haar creatie de mal had vernietigd. Onnavolgbaar. Neem het van me aan.
"Gaat het met je?" vroeg ze me ooit - helemaal out of the blue - op een zomerdansavond. Ik kende haar niet. Of tenminste.... enkel van ziens. Zij kende me ook niet en toch..... zomaar op een wildvreemde afstappen en vragen of het gaat... ik vond dat toen al bijzonder.
Haar opmerkelijk gebaar gebeurde nog in de periode dat Olijf "niet zo goed in haar vel zat". U weet dat ik me eufemistisch uitdruk nu.
Om te remediëren tegen m'n innerlijke strijd en verdriet en het pingpongspel dat maar bleef voortduren (en dat ik meespeelde.... ooooh yes, know thyself) had ik me ingeschreven in salsa-lessen.
Op het ogenblik van B's vraag was al een dansseizoen gepasseerd, voelde ik me met vlagen beter en nam ik links en rechts deel aan dansavonden. Met een al dan niet geforceerde glimlach op m'n gezicht, in de hoop dat niemand zou merken dat het "daarbinnen" nog niet helemaal pluis zat.
En zij....
zij had gewoon door m'n muur heen gekeken, was op me afgestapt en stelde - waarschijnlijk zonder twee keer na te denken, want zo wàs ze - "de" vraag. "Gaat het met je?"
Ik hield het masker nog even op. "Hoezo? Tuurlijk gaat het met me. Dankjewel dat je't vraagt, maar alles is OK hoor".
"OK, goed" liet ze zich niet afschrikken. "Het is maar dat het me lijkt dat je ergens mee zit.... en als je het erover wil hebben, dan wil ik wel eens luisteren als je daar wat aan hebt".
Hoe het gesprek precies verliep, herinner ik me niet meer woord voor woord. Maar dat was de teneur van ons kort onderhoud.
We praatten nog even voort, zonder te diep op m'n problemen in te gaan.... maar het startschot voor een mooie vriendschap was gegeven.
Samen met een handvol vrienden vierden we eindejaar 2010 bij haar thuis. M en ik mochten nadien crashen op haar logeerbed. De ochtend nadien namen we een gezellig ontbijt.... dat uitliep tot ergens in de late namiddag.
We spraken af om samen te gaan dansen, praatten soms avonden aan een stuk over het leven in het algemeen, ons leven (als "rijpere" singles) in het bijzonder, de liefde, het milieu, vriendschap, familie, knutselen, werken, ...... B was een spraakwaterval. Een vrolijke. Een energieke.
En toen...
toen kreeg ze één en ander te verwerken. Geen details, het spijt me, maar het was veel. Héél erg veel voor één persoon om te dragen.
En dan de crisis. Ze was zelfstandige en zag haar werkopdrachten verminderen. De paniek sloeg toe. En samen daarmee haar vrije val richting depressie.
We praatten er nog enkele keren over, maar dat deed ze liever niet.
Of dat nu was omdat ze niemand tot last wilde zijn of omdat ze er niet voortdurend aan wilde herinnerd worden... het zal me altijd een mysterie blijven. Feit is dat ik haar wens om het er niet over te hebben (bijna altijd) respecteerde. Op enkele contacten en een telefoongesprek na. Omdat ik toch even wilde checken.
en dan...
De telefoon. M, de vriendin waarmee ik het ouderjaarsavondbed mee had gedeeld bij B thuis. Dat ze er niet meer was....
Ik schrok. En ook weer niet. Want ik WIST dat ze het erg moeilijk had gehad de laatste tijd. Waardoor ik haar beslissing kon begrijpen. En ook weer niet. Want degene die de beslissing had genomen, was niet de B die we met z'n allen hadden gekend.
Hoe dan ook. Ze is niet meer bij ons. En iedere salsa-vriend(in) die kòn, was vandaag aanwezig voor het laatste afscheid. Een grote groep bleek tijd te hebben. En snotterde dat het een lieve lust was. Olijf incluis.
'Spijtig dat ze niet heeft kunnen zien hoeveel mensen haar graag zagen", schrijft iemand later op FB.
Ik denk dat ze er wel een idee van had. Maar wéten... dat doe je nooit.
Omdat we het bij leven en welzijn nooit vaak genoeg zeggen.
Afijn.... dat vind ik ervan.
en dat begin?
Het kan bijna niet wereldser.
Ik heb Firefox hergeïnitialiseerd. Of geherinitialiseerd. Hoe zeg je dat?
Waardoor ik vandaag via Firefox terug in m'n eigen blog kon.
En B.... die zit in m'n rug... denk ik.
Want ik voelde vandaag geen pijn. Althans, niet dààr.
dinsdag 4 september 2012
Toegankelijkheid
Ik ben al een hele poos een gebruikster.
Van Firefox. De internetbrowser... of hoe noem je dat?
De standaard - u weet wel, Internet Explorer, ons allemaal opgedrongen door Microsoft en aanverwanten - zette ik op de zijlijn. Niet omdat ik een uitgesproken hekel heb aan Microsoft en wat ze ons door de strot proberen te duwen aan "compatibele" producten (hoewel het woordgebruik in deze zin u vermoedelijk het tegendeel bewijst... I know...). Neen. Internet Explorer had vreselijk veel "kuren".
"Internet Explorer werkt niet meer en zal worden afgesloten". Zomaar. In het midden van een surfsessie. Privé wil je dat nog - ahum - begrijpen. Maar wanneer je beroepshalve al een half uur à driekwartier met opzoekwerk bezig bent en je surfsessie wordt pardoes afgesloten... dan baal je toch wel even.
En na een baalstonde of tien hield ik het voor bekeken.
Terug naar de oude "vriend" Firefox, die ik jaren geleden had leren kennen maar bij de aankoop van een nieuwe laptop opnieuw had vergeten.
Nou goed.
Firefox. Terug even wennen maar het ging.
Met uitzondering van een website die ik - yep yep, beroepshalve! - eens per maand moet bezoeken voor administratieve gegevens. Firefox weigert me gewoon toegang wegens niet beveiligd of iets dergelijks. Tot op heden vond ik geen keuzemogelijkheid om "hun" toegangsweigering te omzeilen.
Dus gebruikte ik IE maar weer voor dat maandelijks bezoek.
En deze week. Toen Firefox me ten stelligste aanraadde te updaten naar hun laatstnieuwe versie, hetgeen ik natuurlijk heel braafjes deed.... en ik sindsdien niet meer kan inloggen op m'n eigen blog.
De inlogbalk is gewoon verdwenen. Wèg. No entry, heel eenvoudig.
Geen idéé hoe ik dat weer rechtzetten kan.
Dus moet IE me weer redden.
Best wel bleeeuuuch eigenlijk. Want tot voor kort ging ik er prat op de meeste van m'n computer- en internetproblemen (meestal) zelf op te kunnen lossen. Nu niet meer. Altijd omwegen zoeken. En achterpoortjes. In dit geval via een browser die vrolijk afsluit wanneer hij niet meer blijkt te werken.
't lijkt wel kiezen tussen het ene kwaad en het andere. En hopen dat ze niet met z'n tweetjes een complot zullen aangaan.
Eén dezer probeer ik nog eens wat met foto's. Ben benieuwd....
Ach nee... laat ook maar. Een photoshopdingetje van ocharme 23KB mocht er niet meer bij van de Blogspotbeheerders.
Sta me toe...
BLEEEEUUUUUUUUCH !!!!!
Van Firefox. De internetbrowser... of hoe noem je dat?
De standaard - u weet wel, Internet Explorer, ons allemaal opgedrongen door Microsoft en aanverwanten - zette ik op de zijlijn. Niet omdat ik een uitgesproken hekel heb aan Microsoft en wat ze ons door de strot proberen te duwen aan "compatibele" producten (hoewel het woordgebruik in deze zin u vermoedelijk het tegendeel bewijst... I know...). Neen. Internet Explorer had vreselijk veel "kuren".
"Internet Explorer werkt niet meer en zal worden afgesloten". Zomaar. In het midden van een surfsessie. Privé wil je dat nog - ahum - begrijpen. Maar wanneer je beroepshalve al een half uur à driekwartier met opzoekwerk bezig bent en je surfsessie wordt pardoes afgesloten... dan baal je toch wel even.
En na een baalstonde of tien hield ik het voor bekeken.
Terug naar de oude "vriend" Firefox, die ik jaren geleden had leren kennen maar bij de aankoop van een nieuwe laptop opnieuw had vergeten.
Nou goed.
Firefox. Terug even wennen maar het ging.
Met uitzondering van een website die ik - yep yep, beroepshalve! - eens per maand moet bezoeken voor administratieve gegevens. Firefox weigert me gewoon toegang wegens niet beveiligd of iets dergelijks. Tot op heden vond ik geen keuzemogelijkheid om "hun" toegangsweigering te omzeilen.
Dus gebruikte ik IE maar weer voor dat maandelijks bezoek.
En deze week. Toen Firefox me ten stelligste aanraadde te updaten naar hun laatstnieuwe versie, hetgeen ik natuurlijk heel braafjes deed.... en ik sindsdien niet meer kan inloggen op m'n eigen blog.
De inlogbalk is gewoon verdwenen. Wèg. No entry, heel eenvoudig.
Geen idéé hoe ik dat weer rechtzetten kan.
Dus moet IE me weer redden.
Best wel bleeeuuuch eigenlijk. Want tot voor kort ging ik er prat op de meeste van m'n computer- en internetproblemen (meestal) zelf op te kunnen lossen. Nu niet meer. Altijd omwegen zoeken. En achterpoortjes. In dit geval via een browser die vrolijk afsluit wanneer hij niet meer blijkt te werken.
't lijkt wel kiezen tussen het ene kwaad en het andere. En hopen dat ze niet met z'n tweetjes een complot zullen aangaan.
Eén dezer probeer ik nog eens wat met foto's. Ben benieuwd....
Ach nee... laat ook maar. Een photoshopdingetje van ocharme 23KB mocht er niet meer bij van de Blogspotbeheerders.
Sta me toe...
BLEEEEUUUUUUUUCH !!!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)