2a Estate 2011: Mal di mare....

 Dinsdag 27 september

Olijf is van dienst. Als scheepsmaatje/gezelschapsdame/algemeen slaafje?
De functie heeft geen naam... wèrkelijk... die heeft geen naam.
Ik werd uitgenodigd om samen met meneer G uit te varen voor een "wat ouder" paar. Om halfacht in de ochtend moet ik klaar staan voor voorbereidende boodschappen en klaarmaken van de boot.
Meneer G meent blijkbaar dat het bootuitje (boot-uitje dus) eerder deze zomer voor voldoende "ervaring" (ahum) had gezorgd om Olijf zonder al te veel schaamte mee aan dek te nemen. Om te helpen indien nodig, of gewoon om gezellig te doen met de gasten.
Hoewel.... ik blijf me afvragen hoe gezellig je kan doen met wildvreemden als je de taal wel goed maar niet meesterlijk machtig bent.

Ik ben daar een beetje raar in, denk ik. In smalltalk verkopen. Ditjes en datjes. Koetjes en kalfjes.
Vooral in vreemde talen.
Raar, zeg/denk ik... maar misschien ook helemaal niet. De gedachte wortelt in onzekerheid, zeer waarschijnlijk. Maak u klaar voor een streepje analyse :)

Op feestjes en bijeenkomsten allerhande heb ik het altijd al moeilijk gevonden om koetjes en kalfjes boven te halen, ik geef dat grif toe. Het valt me éxtra moeilijk als ik zulks moet doen met wildvreemden.... in welk geval koetjes en kalfjes (én het weer natuurlijk) de beste - wegens bijna enige - aan te snijden onderwerpen zijn. Sommige mensen zijn daar meesters in en Olijf heeft daar zeer grote bewondering voor.
Een gesprek gaande houden, zelfs wanneer er au fond - in de grond dus - nix wezenlijks gezegd wordt.
Het heeft een sociale functie... waar ik dus nix van begrijp. Om die op te bouwen. Of te onderhouden.

Met bekenden lopen de conversaties heel wat vlotter. Aanknopingspunten zoals "hoe is het met het nieuwe liefje", "hoe doen de kids het op school" of "is de verhuizing goed verlopen" en alle daaruitvolgende bijvragen zijn meer m'n ding. Alles wat ik daarvoor hoef te doen, is details onthouden over vrienden/familieleden/kennissen. Details die later kunnen aangewend worden voor de start van een nieuw gesprek. Details die hopelijk ook aantonen dat hij/zij en zijn/haar leven me ook wèrkelijk interesseren. ... Enzo...
DAT vind ik makkelijk. Het over feiten hebben. En gevoelens ook... Olijf is en blijft een vrouw. Wij praten over gevoelens. En over wat de andere moet gevoeld of gedacht hebben toen hij/zij deze of gene handeling ondernam. En hoe wij ons daar naderhand over voelden... enzovoort enzoverder...
U, vrouwelijke medelezer, herkent het wel.
En U, mannelijke medelezer, herkent het ook, zij het misschien met een paar (licht?) sarcastische bijbedenkingen :)

Af en toe een (hopelijk) grappige kwinkslag/ondertoon/wending tussendoor vindt Olijf ook nog fijn. Zeer fijn zelfs. Te ondergaan of zelf te initiëren. Maar bon, wat spelen met woordjes, gevoelentjes en alle combinaties daartussenin.
In het Vlaams. Dat gààt.

In andere talen verstà ik die dingen, vind ze meestal biezonder grappig en kan dan ook mateloos genieten van de taaleigen woordspelingen. Maar deelnemen.... helaas. Beperkt.
Koetjes en kalfjes idem dito. Beperkt.

Hetgeen me terugbrengt naar een boot met twee wildvreemden op.
Meneer-en-Mevrouw-35-jaar-getrouwd en hopeloos overdressed omdat dochterlief hen tot het moment van aankomst niet had gezegd welke de verrassing was. Allebei in zondagse tenue. Zij met een deux pièce-ke en hoge hakken, hij met keurig gestreken broek & hemd, bijpassend vestje en sokken in de gepoetste zondagsschoenen.
Ik vind het bizar dat je als dochter geen hint geeft naar de gepaste "uitrusting" voor een dag als deze. Een boot op zee vereist toch een zekere dresscode? Niet? Het gaat hier niet om de gekende chichi Docksides of dergelijke. Gewoon een gemakkelijke schoen en een winddichte jas... zùkke dingen :)

Gelukkig oogt mevrouw ondanks haar ongepaste kledij zeer optimistisch. Ze heeft er duidelijk zin in, wind of geen wind. En er is wat wind. En wolken. Grijze donkere wolken...
Meneer heeft een minder geruststellende uitdrukking. Ik zou zweren dat ik hem al lichtgroen zie wegtrekken terwijl hij voet op het passerelletje zet...



DIT is de boot die u zoekt :)
Kom binnen in Il Portolano, wandel recht naar beneden, eerste rechts, eerste links, eerste links



Het weer is nog even afwachten...

wachten en kijken. Komen de wolken hierheen of niet?

Slecht weer heeft neiging om aan land te blijven.
Wij gaan op zee... no problemo dus :)

Eens van wal, stel ik vast dat meneer G best wel goed is in chiacchiere (de koetjes en kalfjes). Ook in het geruststellen van z'n cliënteel. Hier en daar doet ook Olijf een poging om bij te springen, praktisch en verbaal.
Het praktische lukt. Het verbale ... hàlf. Ik blijf me niet 100% op m'n gemak voelen in zo'n situaties, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zei het al: onzekerheid. Zolang ik de taal(kundige situatie) niet voldoende meester ben, blijf ik een sociaal kalf. Ach ja :)
Het schijnt meneer en mevrouw niet op te vallen want we blijven leuk aan de praat.
Tot meneer toch stilaan om een emmertje vraagt.... en z'n innerlijk blootlegt.

Veel vroeger dan voorzien keren we terug. Trop is teveel. Meneer kàn niet meer. Zelfs het zacht geklots van golven in de luwte, eens voor anker aan l'Isola di Sant'Andrea,  kan z'n oversture maag niet meer tot bedaren brengen.

Ik vind het un vero peccato. Niet voor ons. Voor hèm. En z'n vrouw, ocharme... die alles zo geweldig leuk vond. De sukkel voelde zich driemaal slecht. Eén keer om puur fysieke redenen. Eén keer omdat hij de huwelijksverjaardag van z'n echtgenote om zeep had geholpen. En één keer omdat hij had moeten ... u-weet-wel... in ons bijzijn.

Behalve een paar troostende woorden zeg ik nix. Het lag niet aan hem, vind ik... maar aan z'n dochter. Een verrassingsbootreis schenken aan je zee-gevoelige vader.... tsk tsk tsk :) Die gedachte hou ik wijselijk voor mezelf.

Eens meneer en mevrouw terug vaste grond onder de voeten voelen, vraagt meneer G of ik ergens heen moet. Dat moet ik niet.
Gewoon terug op zee dan? kijkt hij....
Ooooh yes. Gewoon terug op zee.

Meneer G aan "il timone". Soms is het hoofd eraf kappen het eenvoudigste.
Olijf heeft geen zin in disputen over herkenbaarheid :)
(en voor de rest ben ik niet echt wreed van ingesteldheid, wees gerust :))

'k hield van het zachte licht in afwachting van onweer-geen onweer?

aan stuurboord: dreigende lucht

aan bakboord: alles helder

moeilijk te zien, maar meer dan een uur lang deed een regenboog z'n best om volledig rond te komen :)

ziet u dat lijntje door de foto lopen?
Vislijntje :)
Vis (hieronder) heeft het geweten....of net niet...

Voor de liefhebber: alletterato, een kleine tonijnachtige (Euthynnus alletteratus)
Ook voor Olijf een nieuwe naam

Wat ben ik een pietzak :)

Er wordt een visje gevangen. Eentje dat ik niet meeneem naar huis. Vandaag niet.

Mijn eerste volledige dag eindigt met een broodje tomaat-olijfolie-grof zeezout. Méér dan dit wil ik niet. Het lekkerste broodje ter wereld.

Olijf, een broodje tomaat en TG1 op teevee.

En daarna .... wat digitaal schrijfwerk. Eindelijk digitaal bloggen op reis :)

E anche oggi sono contenta :)

2a Estate 2011: even geduld aub

er zat een post in de bus.
Zonder foto's en een internetlijn die het vandaag extra traag deed.
om 00u16 werd Olijf te moe van het eindeloze wachten. En gaf op.
Even geduld dus, aub.
De redactie doet z'n best.

Morgen is een andere dag :)

2a Estate 2011: Panorama

een paar photostitch-effòrrekes.
Niet perfect. De naden zijn zichtbaar.
Maar het laatste hardeschijffiasco heeft me een lesje geleerd.
(het meeste is gerecupereerd, tussen haakjes... of zo lijkt het toch op eerste zicht)

Isola di Sant'Andrea. Il Faro



Lido Conchiglie e Montagna Spaccata



Gallipoli Città Vecchia


en in alle eerlijkheid.... Olijf voelt zich wat verloren.
Maar dat zal wel weer overgaan.
Gewoon doorbijten, draad terug oppikken en doorgaan.

2a Estate 2011: Cominciamo, dai...

Olijf probeert de ezel uit te hangen, lees… zich geen twee keer aan dezelfde steen te stoten.
Twee intussen gekende, nagekeken en ge-dubbelcheckte wekkers moeten daarvoor zorgen.
ZES uur heeft Olijf gezegd aan haar alweer nieuwe Taxislachtoffer. En ZES uur zal het zijn.
Voor Olijf uiteraard VIER uur. Ik kan het niet laten…. Neem graag een douche vlak vóór het vertrek. Noem het gerust een ritueel dat verder nergens op gebaseerd is. Ik zal hoe dan ook fris ruiken onderweg  ;)

De snoozebeurt tussen 4 en half5 levert een bescheiden geniale inval op. Gisteravond bleek het maximumgewicht nog niet bereikt. Wat lette me om die 10kg ondanks alles toch na te streven? Wat kledingstukken in het reiszakje steken die gerust ter plaatse mochten blijven. Een truitje of twee. En een extra jeans. Lekker gemakkelijk, voor frisser tijden. Een schuchtere voorbereiding op meer permanent verblijf in dat verre vaderland van me.
En mocht m’n luchtkasteel op de lange duur op een sisser uitlopen, dan nog zou die extra trui ter plaatse geen kwaad kunnen. In België zou ik hem niet missen.

De ochtendgedachte werd ten uitvoer gebracht en na een twintigtal weegbeurten (mèt en zonder tas in de hand) was Olijf overtuigd van de juistheid van het maximum toegelaten gewicht. 10 KG op de kop af. Waarvan 2 à 3 kg niet meer zouden terugkeren.

Om 6 uur stipt stond de gewillige taxidame aan m’n deur en na een straf koffietje konden we netjes op weg. Tijd om lekker bij te praten en mooie ochtendtaferelen te bewonderen.
Op de luchthaven was er zowaar nog ruim tijd voor kiekjes + ontbijt met koffie en zelfs na een (alweer) lange douanebeurt en de aankoop van een grote doos Belgische pralines, werd Olijf eens NIET opgeroepen voor de laatste opstap. Keurig op tijd en volledig ontspannen (Yep Ils, het is me gelukt!:))

Op het vliegtuig was ruimte zat en kon ik hier en daar een uiltje knappen. Echt doorslapen was er niet bij. De zetels lenen zich niet echt voor een diepe slaap en een bescheiden trossel jengelende kinderen waren niet echt bevorderlijk voor de rustige sfeer. Ik vraag me al jaren af waarom een vliegtuig altijd minstens één set onbedaarlijk huilende kinderen “meeneemt”, doorgaans niet ver van Olijf gestationeerd!!!
Dat zuigelingen bij het landen last hebben van hun gevoelige oortjes, kan er nog wel in. De dutskes  voelen een onverklaarbare pijn en doen wat ze het best doen om hun ongemak te uiten: ze zetten hun keel open.
Maar onuitstaanbare jongeren die 2,5u lang afwisselend mogen joelen en jengelen, dat is er wat mij betreft over. Anderzijds…. lastige kinderen kan je – eens in de lucht – niet buiten zetten om af te koelen… good point, Olijf houdt verder haar mond :)

De aankomst was… zoals verwacht.
Twee dagen eerder had de online-meteo me al duidelijk gemaakt dat ik deze keer wègvloog van het goede weer. In België werd voor de hele toekomstige week een flinke nazomer voorspeld, terwijl il Salento minstens 2 dagen onder een dik wolkendek zou liggen. Pazienza. Warm en zonnig weer is leuk, maar dààr deed ik het niet voor. Ik wilde gewoon terùg en dat was ik aan het doen, come rain or shiny weather.

Het vliegtuig maakt bij de landing een veel bredere bocht over de Adriatische zee dan gewoonlijk. Wel 3 wolkenlagen werden doorkruist. Zicht 0. Ik vraag me af of de piloten in zulke gevallen de opdracht krijgen om verder op zee aan te vliegen… in geval van een ongeluk. Of misschien moeten de respectievelijke vliegers grotere onderlinge afstanden behouden? Wie zal het zeggen?
Wat er ook van zij… we landen 20 minuten te vroeg en horen de klassieke Tataratataaaa  van Ryanair, hun sein om nog maar eens dik in de verf te zetten dat ze nummer 1 zijn als het aankomt op tijdig arriveren. Enkele reizigers schaterlachen bij het trompettergeschal… waarmee ze meteen verraden dat dit OF hun eerste Ryanairvlucht is OF de eerste die tijdig aankwam.
Ik probeer even niet te denken aan het Ryanairfiasco van twee jaar geleden, toen het vliegtuig voor onbepaalde tijd werd opgeschort en ik met zus en haar dochter een hele dag onderweg was om ter bestemming te geraken. … Voor een snoepreisje van 3 dagen was 1 volle dag reizen nèt iets te veel van het goede…
Maar goed, sindsdien heb ik geen enkele reden gehad om te klagen over Ryanair.
Deze keer geen enkele opvallende reclamecampagne voor bizarre sigaretten, geen stewards met eerder Ryanair-onvriendelijke opmerkingen (dat verhaal hebt u nog te goed, geloof ik). Eens aan boord, herkende ik zowaar een stewardess! Mag ik mezelf nu een volleerd vlieger noemen? Bijzaak.

In Brindisi word ik netjes opgepikt door m’n neef. Sinds de puberteit zijn we elkaar wat uit het oog verloren wegens zeer uiteenlopende interesses maar nu hij onze belangen behartigt, denk ik dat het logisch was dat hij me kwam afhalen. Eigenlijk is het best een sympathieke kerel, zij het soms wat pompeus (maar zelfs dàt brengt me vaak aan het lachen). Spijtig dat we elkaar zo weinig zien.

M’n zia ontvangt me naar goede gewoonte met een potje lekker homemade food. Pasta con le cozze, gevolgd door calamari e pesce fritto  en een fris slaatje. Lekkerrrrrrrrr :)

Kort nadien volgt de shock. Nu ja… shock.
Haar jongste zoon en z’n vrouw (u weet wel… de mooie O) hebben beslist uit elkaar te gaan. Na 20 jaar huwelijk is dat even slikken. En voor hèn, m’n zio e zia,  goed en wel van de oude stempel, is dat dubbel slikken.
Of ik eens wil polsen hoe het met de zoon was. En de schoondochter. Want ze zeggen zo weinig.
Zou ik doen. Beloofd.
Er is leuker nieuws om te vernemen… maar echt verbaasd ben ik niet. De details over het hoe en waarom van m’n ontbrekende verbazing hebben hier geen plaats.

Na de rijke maaltijd mag ik richting zeetje. Huppeldehuppel! M’n zeeeeeeeeeeeeeeetje!

Eerst is het echter nog wachten op een opklaring tussen twee regenbuien door. Neemt u het van me aan. ALS het regent in het zuiden, dan hoeft dat niet lang te duren, maar regenen DOET het !!!

De straat in het kustdorp ziet er nat en verlaten uit wanneer ik aankom. Een klein deel van m’n familie woont er nog tot eind november en dan zijn er enkele “vasten”. Kennissen zou ik hen niet noemen, eerder bekende gezichten. De onvriendelijke tabaccaio is er nog en de kruidenierster.
Half oktober zal alles hier gesloten zijn.

deze straat ziet er in de zomer heel anders uit. Ik hou van deze rust...

voorwaar een schoolbusje dat tot deze uithoeken rijdt.
Doet raar: school + vakantiedorp :)

Na een  beloofd “goed aangekomen, wat vinden jullie van de regen die ik meebracht?”-smsje aan de ouwe vlam/zomerskipper meneer G grabbel ik m’n fotoapparasie vast, rol de pijpen van m'n jeans op, steek m’n voeten in strandslippers en loop ik richting strand. Wat ziet dat er anders uit na het hoogseizoen en een paar fikse regenbuien. Rustig, sereen, stil.
Een enkeling poogt een vispartij met de hengel maar verder ben ik alleen.
Ik
Ge
Niet

Ik laat m'n apparasie van links naar rechts kieken.
Deze keer niet goed genoeg voor panoramamontage

Buien in de verte. Kijken hoe ze vooruitkruipen.

 

Olijf's zitsteen

resten van de gisteren's zonnige zondag

Pas wanneer de batterijen leeg blijken en ik verdomde goed weet dat ik geen reserves op zak had gestoken, keer ik huiswaarts. Het was al even opnieuw beginnen regenen, maar het waren zeurdruppeltjes en die konden me niet verjagen. Enkel het uur en het werkloze fotoapparasie kregen me weer op wandel. Hier valt de avond een uur eerder dan in België…

Meneer G wil later op de avond wel even langskomen voor een goeiendag en Olijf vindt dat helemaal niet erg. Het is dàt of een eerste avond alleen zitten. De keuze valt me niet zwaar.

De goeiendag loopt dankzij een flesje lekkere wijn wat later uit dan voorzien. Oude en nieuwe dromen passeren de revue, de (italiaanse) politiek komt even ter sprake en een ware doch milde discussie over de dingen des levens, ervaringen en wat die met je doen. Wijn maakt de tongen los.

Olijf weet dat dit een babbel is en niets méér (nogmaals de ezelfilosofie aanhouden!) en ik tracht me bijgevolg ook niet te storen aan de telefoontjes van G’s ex die de gesprekken onderbreken. Het is allemaal een beetje déjà-vue (de èigen ex, weetuwel?) en ligt me een beetje gevoelig, maar ik doe alsof er nix aan de hand is. Het is pas wanneer hij antwoordt in giro te zijn (en  daarbij heel toevallig vergeet te zeggen “con un’amica”) dat het even wringt. Maar goed, het hoeft geen belang te hebben. Ik heb al lang geleden uitgemaakt dat mijn plaats onbestaande is. Daarover nu zeurderig gaan doen is niet alleen zinloos, het zou bovendien een perfect aangename avond om zeep helpen.
Dus Olijf oefent nóg maar eens de kunst van het stilzwijgen en doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Practice makes perfect and all that :)

Even na middernacht gaan de serrande  toe. G belooft voorzichtig naar huis te rijden en Olijf heeft haar eerste boottocht beet. Morgen gaan we uit varen met een koppel dat een bootreis kado kreeg van de dochter. Olijf mag mee als scheepsmaatje.

Olijf is blij.
En een heel klein beetje tipsy.
En hoort in de pikzwarte muisstille straat een krekel krekelen.
Mijn leven is heel eventjes perfect perfect.

Deze zomer gekocht puur "op naam", omdat die me aanstond.
Vanavond opgedronken. Lekker. Te onthouden.

 geen beeld. Enkel geluid. Van de krekel.

Die iedere nacht eenzaam zong.

"ik weet zeker dat je dit niet post"

Zucht....

soms vraag ik me toch af... hoe zitten we in elkaar?

Alweer FB. Social networking noemen ze dat.

Je voelt je geroepen om een gemeengoed te delen. Prima. Geen probleem mee.

Wat ik me afvraag, is... waaròm mensen op een negatieve manier uitdagen om hetzelfde te doen?
Te beginnen (of te eindigen) me "Ik denk dat 95% van de jullie dit niet zullen posten, maar mensen met een hart zullen dit delen op hun profiel"

JEEEEEEEZZZZZZZZZ!
Godstamebij, om maar es wat te zeggen!
Wat IS dat toch met die guilt trips????
MOET je zonodig werken op ons oude, ingewortelde schuldgevoel???
IS het mogelijk dat sommigen dit niet posten omdat ze met andere - oh ik weet niet... voor hen misschien éven belangrijke - zaken bezig zijn die hun onmiddellijke aandacht vergen?

Solidariteit is mooi. Maar vergaar geen adepten, asjeblief, door op hun schuldgevoel te werken. Dat zijn niet de echte volgers.

En daarmee uit.

Amor Marinero

in afwachting van schrijfwerk - of ter voorlopige vervanging daarvan - deed Olijf op haar vrije dag iets nieuws: een videootje maken en uploaden.
Er zit muziek onder (of boven?) die (vanzelfsprekend) niet van mij is en waarvoor ik geen toestemming vroeg. De kans op overtreding is dus reëel...
Anderzijds, Olijf googlede es een paar publieke videootjes van anderen en was verbaasd over het "algemeen" gebruik van andermans muziek

Dus, overtredend en riskerend, deed ik het volgende.

YouTube liet me weten dat er mogelijke "content" in het filmpje zat die niet door de beugel kan maar dat no action is required on your part...

Bij wijze van experiment onderneem ik dus - met trillende benen - voorlopig geen actie.

De beelden zijn van Olijf, zoveel weet ik zeker.
De muziek en de boot zijn tot nader order van iemand anders, Macaco en Meneer G respectievelijkerwijs.

De herinneringen zijn ook de mijne. Geen twijfel mogelijk.

Groeipijnen

Vanavond reed ik naar huis met m'n blog in gedachten. Ik zou er es wat opgooien. Van m'n afgelopen week. Dat nieuwe netboekje van me moest z'n geld opbrengen bij wijze van spreken.

Voor het eerst sinds m'n terugkeer was ik een avond thuis, ik besloot NIET langs m'n zusje te rijden om even gedag te zeggen en stilde m'n wel èrg acute honger met een snelle boterham in plaats van iets warms te bereiden.
Iets warms zou er wel ingegaan zijn met dit trieste natte en koude weer. Maar néén, de blog moest erop, zei ik tegen mezelf.

Tot mails, links en andere online-brol ertussen kwamen. En het laat werd. Te laat om m'n posts na te lezen, geschikte foto's te zoeken en te doen alsof ik wat interessants te vertellen had.
Laat ons wel wezen. M'n vakantieblogs zijn met moeite interessant te noemen. Het gaat om niet veel meer dan persoonlijke herinneringen en halfslachtige overpeinzingen die u met aan zekerheid grenzende waarschijnijkheid niet eens biezonder veel interesseren. Maar goed... u kan zo diagonaal lezen als u wil, dus dat is lekker handig.

Hoe dan ook, de vakantieblog wordt alweer even achteruit geschoven.
Het zal een zeilblog worden. En een visblog. En - hou u vast - een zeeblog :)
Maar dat later.

Vandaag licht ik ondanks het late uur Olijf's onnozele kant nog even toe. Wie al een poosje volgt, weet dat zweverige ontboezemingen mij niet vreemd zijn.
Zoals de kracht van de gedachte, aantrekking enzoverder. Niemand hoeft het met me eens te zijn, het is zelfs op geen enkele manier de bedoeling iemand te overtuigen of zelfs maar licht enthousiast te krijgen. Zolang Olijf maar gelooft..... ofzo :)

Eerder genoemde mails, links en andere online-brol zetten me even aan tot nadenken. Over waar ik mee bezig ben. En het waaróm ervan. En de zin. De zin.

Nu.... de zin ken ik niet. Die toetterniettoe zelfs. Er zijn van die dagen dat Olijf dingen doet om de heel eenvoudige reden dat ze leuk om doen zijn. Zoals iedereen wellicht. Je eet een ijsje omdat je het lekker vindt. Of je rijdt met een snelle motor omdat overdreven hard door bebouwde kommen scheuren je een kik geeft.... los van de toelaatbaarheid ervan. Of je doel. Om ergens te geraken. En daarna hoogstwaarschijnlijk gewoon terug te keren. En te gaan slapen.
Zinloos maar leuk dus.

Het waarom is een héél klein beetje duidelijker. En tegelijk zin- en doelloos.
Omdat ik "dit" - voor zover ik me kan herinneren - m'n hele leven heb willen doen, zij het onderbroken door volwassen tussenpozen (suspended als het ware) van realisme, al dan niet opgedrongen door mezelf of anderen.
Ik stel u teleur, geloof ik.
"Waarom" moet beantwoord worden met gefundeerde redenen, nobele doelen, realistische en hopelijk winstgevende vooruitzichten. Hetgeen hier niet gebeurt... duidelijk....
Omdat ik het WIL. Omdat ik voel dat ik het wil.... euhm... dàt is ongeveer het waarom.
Hetgeen van Olijf, inmiddels 45 en een half goed en wel voorbij, niets méér dan een dromerige tiener maakt... Maar goed, het zij zo...

Vanavond dacht ik aan groeipijnen. Die we allemaal lang of minder lang geleden hebben gevoeld. U kent ze wel: pijnlijke gewrichten die aangeven dat je Groter wordt maar die je slaap verhinderen omdat het ongemakkelijk voelt. Kleren worden snel te klein want jij groeit eruit. Alles verandert. Spannend maar beangstigend tegelijk want je weet nog niet precies waar je heen gaat...

Ik ben er al een poos mee bezig, met uitvissen wàt het precies is wat ik wil.
En eerlijk? Héél precies weet ik dat nog niet.
Wààr ik wil zijn, is inmiddels veel duidelijker geworden. En dit jaar, een paar maanden geleden, heb ik beslist om daar wat aan te doen. Of net  niets aan te doen. Tot het komt. Of de tijd "rijp" is. "Juist" als het ware...

Ach wat... het is laat en uitleggen lijkt even moeilijk. Ook dàt zal nog wel komen.
Waar ik wat wil, weet ik. En dat er niets zal geforceerd worden intussen.
Zelfs al is het hier koud, veel te koud :)

I believe I've puzzled you somewhat today. Never mind. I puzzled myself too :)

(Olijfnoot: Nee nee. Niet onder invloed van benevelende middelen. Gewoon moe en vol van)

Mieke hou u vast

aan de takken van de bomen.....

"Het" gaat beginnen :)

2a Estate 2011: cultuurshock

Net terug. Of een dikke dag ofzo.
Vrienden en vriendinnen die snel weer willen afspreken (en waar ik op dit ogenblik maar al te graag en heel snel aan toegeef) maken de terugkeer zoet.

Maar ik ben in shock.
Cultuurshock, hoe ongelooflijk dat ook moge lijken...

Geen oneindige zichten meer, geen wuivende golven, geen urenlang gezwijg.
Geen krekels in de nacht, geen miauwende zwerfkatten als enig ochtendgeluid.
Geen verlaten straten met één auto per kwartier, geen eerste gelukzalige blik op zee wanneer ik die laatste bocht insla op weg naar huis.

Teveel auto's, teveel indrukken. Te groen bijna, de straat die ik insla wanneer ik van het station naar huis wandel.
De open garage met werkende man zegt me hier niet gek veel, daar waar ik heimelijk hou van de mysterieuze bedrijvigheid alginds... achter een gelijkaardig openstaande garagepoort.

Olijf is goed en wel verliefd.
En weet (ahum... in grote lijnen) wat haar te doen staat.

Om m'n voorlopig nog gebonden geest even vrij te laten, trek ik op weg terug van de bioskoop vanavond m'n schoenen uit . Blootvoets door de stad om twee redenen. M'n voeten doen pijn (foute schoenen voor een dag van 8.00 tot 0.00) en het hòòrt hier niet.
Effe heel bescheiden, terwijl de meesten slapen, TVslempen of latenachtboeklezen, iets doen wat niet helemaal juist is. Omdat ik dat wil doen en "wat hoort" me even geen barst kan schelen.

Ik schud de shock van me af.

Ik ben terùg... voor zolang dat duurt :)

Omdat hij hier al een poos stond...

Steve Jobs heeft 'het' moeten opgeven.

Ooit, een hele poos geleden, kwam een uitspraak van hem hier rechts op de blog.
Bij wijze van eerbetoon - hoe misplaatst het u misschien ook moge lijken - de link naar de oorspronkelijke speech.

"No one wants to die.
Even people who want to go to heaven
don't want to die to get there. "

verder geen commentaar.