De werken bij m'n zus zijn nog niet helemaal af, maar voor één keer heeft Olijf de maandag voor zichzelf gereserveerd.
De zon gaat de hele dag schijnen, een oude nummerplaat van papa's auto in Italië moet geschrapt en een lang uitgesteld bezoek aan het gemeentehuis moet vandaag maar eens gebeuren.
Terwijl ik me klaarmaak om naar het postkantoor te trekken, gebeurt iets bijzonders.
Ik had me voorgenomen om vandaag éérst bij de postmensen te informeren naar een "achtergebleven" postpakket... u weet wel... de Jovanotti-cd's.
Het begon me stilaan te stresseren, die toestand. Betalen maar niets ontvangen is nooit leuk.
Ik zou vragen en op basis van het antwoord/resultaat de stoute schoenen aantrekken om één of andere onbekende in Italië telefonisch om uitleg te vragen.
En dan gebeurt dat bijzondere.... deurbel, postpak zien, enthousiast reageren, handtekening zetten, pakketje openscheuren... YEP! Ik héb ze. Zes cd's!
Gek toch... net wanneer je denkt "NU is de maat vol"...
Gemeentehuis:
Nieuwe pincode aanvragen voor de ID-kaart. Dit jaar wil Olijf een elektronische belastingsaangifte doen. Mee met de tijd and all that.
Aan hetzelfde loket kan je met volgende vraag terecht. "Wat moet ik doen voor orgaandonatie?"
...
Ik vind het een beetje raar, zo'n vraag, maar ik moet ze stellen.
Het betekent dat je heel even met je eigen dood bezig bent, maar ook met het leven van anderen.
In mijn familie zitten transplantpatiënten. Was m'n vader jong genoeg geweest, dan had hij trouwens ook stamceltransplantatie mogen proberen. Maar hij was te oud... niet meer echt de moeite waard met andere woorden...
Op den duur kan je er niet meer omheen... je dode lichaam is niets méér dan een dood lichaam. Wat maakt het mij uit hoe ik de eeuwigheid in ga? Als er nog wat bruikbare onderdelen in zitten, mogen "ze" ze hebben.
M'n longen.. tja... daar zullen ze mooi nix mee kunnen aanvangen. Andere organen... hangt er nog vanaf hoe lang Olijf haar verblijf op dees aard denkt te trekken.
Ergens hoorde/las/zag ik eens wat over ons grootste orgaan (en néén, heren, .... uweetwel :)).. de huid.
Tientallen, honderden brandwondpatiënten hebben er baat bij.
Dus gaan we daar maar voor.
Ik tekende twee papieren. Eentje voor de gemeente en eentje voor mij.
Zal m'n zussen nog maar eens op de hoogte brengen van m'n beslissing, toch altijd handig.
Eén extra wens hoop ik te mogen behouden. Vuurkestook en dan maar uitstrooien over zee.
Hopelijk sluit de ene beslissing de andere niet uit.
Maar goed... we zijn zover nog niet, niewaar?
Tussen haakjes.... Jovanotti's laatste nieuwe staat me érg aan. Some things are worth the wait :)
maandag 11 april 2011
The Holiday
Alles behalve hoogstaande cinema, toegegeven.
Wél de eerste film (en gezien het constante chronische gebrek aan gezamenlijke vrije tijd, één van de weinige films) die ik destijds met "het lief" ging zien.
Ik had kunnen vermoeden dat het een slechte film ging zijn, maar was in een hopeloos romantische bui.
Hij WIST dat hij het niet mooi ging vinden, wegens typishe vrouwenfilm, maar deed dan toch dat effórreke omdat mannen zo'n dingen nu eenmaal doen wanneer ze een meisje proberen te versieren.
Gisteren op TV en Olijf stootte er per ongeluk op.
Wist ik veel - toen - dat in deze scène het verhaal van m'n zogenaamde Groote Liefde ging zitten?
Bitter, die nasmaak, ik kan er niet omheen.
Voor de bezorgde lezer: het gros is verwerkt... min of meer.
Het neemt niet weg dat Olijf zich af en toe blijft afvragen hoe het mogelijk is dat een medemens je zó'n onbetekend gevoel kan geven...
Het maakt niet uit, lieve (vermoedelijk?) volwassen lezer die intussen net als Olijf weet dat het leven en haar liefdes (en vooràl het verlies ervan) er niet gemakkelijker op worden met de jaren,... het maakt niet uit hoe overtuigd je van jezelf vindt dat je "waardig" bent, gewéldig, fantàstisch en "veel te goed voor die rotzak".... Soms, langs een achterpoortje dat je per ongeluk had laten openstaan omdat je éventjes onoplettend was, sluipt de gedachte van wegwerpbaarheid binnen.
Dat je niet goed genoeg was, teveel fouten maakte en dat zovelen anderen te verkiezen zijn boven jou...
Geen fijn gevoel.
En wéten dat het niet wààr is...
Maar die donkere wolk blijft je een hele dag volgen tot je gaat wensen dat de nacht snel valt.Want morgen is een andere dag.
Want geen van alle verdienen die macht.
Vrouwen!...
vrijdag 8 april 2011
Respect
Vrijdagavond, net na het werk.
De collega's - correctie... de werknemers - worden in de bloemetjes gezet voor de inspanningen de afgelopen maanden in aanloop naar de jaarlijkse Retrobeurs.
Een pintje en entwa te knabbelen krijgen ze van den baas.
Die baas, voor alle duidelijkheid, is niet Olijf, al wordt er af en toe naar mij verwezen als "één van de bazen".... vooral wanneer een lastige klant "het" persé hogerop wil zoeken. Dan komen ze dus onder andere bij Olijf terecht :)
Maar goed.
Een bedankje in de vorm van een gezellig na-werks samenzijn op een terrasje.
Olijf zou later zijn gearriveerd, maar door een in het water gevallen afspraak kom ik redelijk op tijd ter plaatse aan. De ambiance is al goed op gang en de meesten zitten nog maar een kwartje ver in hun blonde of bruine Grimbergen.
Naarmate de tijd vordert, druipt de ene na de andere af.
De grote baas (nogmaals: niet Olijf) vertrekt naar goede gewoonte als eerste. Persoonlijk vind ik dat geen geweldige zet, maar de man moet een trein halen en later dan halfacht thuis is blijkbaar geen optie..... tja....
Sommigen hebben zich niet voorzien op de snelle afkoeling, anderen hebben bloedjes van kindjes die thuis op het avondeten zitten te wachten. Begrip.
Een kleine kern blijft achter.
En Olijf ontdekt.
De sociale sector noemt men mijn werkplaats. Daar is nix mis mee (al hebben sommigen in m'n verleden het nodig gevonden om daar hun neus voor op te trekken... de sukkels).
Ik zit graag in de sociale sector. Het is mijn plaats. DE plaats waar Olijf iets kan betekenen, hoe dom het soms ook mag lijken.
Vandaag heb ik kans om tussen pot en pint "mijn" mensen een beetje beter te leren kennen.
OK, ja... van enkelen weet ik vrij goed wat er zich in hun leven afspeelt. Van anderen vang ik flarden op. Ik ga ervan uit... als ze het kwijt willen, mogen en zullen ze het wel komen vertellen, al was het maar omdat Olijf (of collega's) ergens een handje kunnen toesteken.
Aan O, een Tsjetsjeense (hoe schrijf je dat in godsnaam???) vraag ik hoe lang ze in Beligië woont, hoe ze hier is terecht gekomen en hoe ze de confrontatie met onze taal vond.
Haar verhaal is ontroerend. Ongelooflijk. Schrijnend. En sterk.
Wat ik van deze vrouw hoor, maakt dat ik me dom, nietig en onnozel voel.
Voor haar heb ik nix dan respect.
M ken ik beter. Van haar weet ik wat ze heeft meegemaakt, in de meeste gevallen ook waaróm en hoe ze zichzelf, sinds ik haar ken, al voor de derde keer uit de goot samenschraapt om gewoon vanheir te beginnen.
Respect. Olijf zou onder M's omstandigheden waarschijnlijk al finaal ten onder zijn gegaan.
K, een jong meisje dat helaas maar jaartje bij ons heeft gewerkt en heel binnenkort weg moet, is een enorm levendige jonge vrouw, moeder van twee. Van haar verneem ik dat ze haar hele jeugd van de ene instelling in de andere werd geplaatst... wanneer ze niet bij haar drinkende en immer verhuizende moeder was. Nooit heeft ze meer dan 1 jaar op dezelfde plaats gewoond, zegt ze.
Nu ze zelf moeder is (and get this....haar nog steeds drinkende ma "begrijpt" nog altijd niet dat dochterlief haar eigen kids niet "gewoon effe" dropt om met haar uit drinken te gaan.....) onderhoudt ze niet alleen haar kroost maar ook een (werkloze) ziekelijke vriend die op de koop toe nog het lef heeft stikjaloers te zijn.. maar verlaten kan ze hem niet omdat ze niet wil doen wat haar moeder destijds deed.
Ze weet dat haar privéleven niet ideaal is, maar ze maakt er het beste van.
En haar beste is in mijn ogen en van op mijn afstand meer dan goed genoeg, gezien de omstandigheden.
Ik heb respect voor haar. En ben ervan overtuigd dat K het zal halen.
Olijf kent, door de job, een boel mensen die het niet gemakkelijk hebben gehad ... en dan druk ik me héééééél zacht uit.
Soms ben ik beschaamd dat ik het lef heb om te denken dat ik kan helpen. Ik heb goeie ouders gehad, een stabiele thuis en een comfortabel leven. Vader dronk niet en moeder at niet. Er werd niet verhuisd, er werd niet geslagen. Zussen en Olijf werden aangemoedigd om te studeren en een eigen gedacht te hebben. We mochten ons ontwikkelen, zeg maar.
Dat LIJKT zo evident, maar dat is het niet.
Een avondje met "mijn" mensen wrijft me daar nog maar eens met de neus in.
Hoe denk ik, met mijn gemakkelijk leventje, te kunnen helpen bij de aanblik van zoveel miserie?
Geen idee, maar blijkbaar doe ik het... zegt men.
Als "men" het zegt, ga ik ervan uit dat ik het doe...
De andere kant van de medaille.
Er ZIJN ook mensen die alles hebben meegekregen en met hun alles helemaal niets doen.
Straffer nog.... ze lijken erop te staan om zich zo marginaal mogelijk te profileren.
Dat is op z'n minst zonde,
eigenlijk schandelijk
en geen greintje respect waardig.
Ik weet in wiens handen ik m'n leven zou leggen, mocht het ooit nodig zijn.
De collega's - correctie... de werknemers - worden in de bloemetjes gezet voor de inspanningen de afgelopen maanden in aanloop naar de jaarlijkse Retrobeurs.
Een pintje en entwa te knabbelen krijgen ze van den baas.
Die baas, voor alle duidelijkheid, is niet Olijf, al wordt er af en toe naar mij verwezen als "één van de bazen".... vooral wanneer een lastige klant "het" persé hogerop wil zoeken. Dan komen ze dus onder andere bij Olijf terecht :)
Maar goed.
Een bedankje in de vorm van een gezellig na-werks samenzijn op een terrasje.
Olijf zou later zijn gearriveerd, maar door een in het water gevallen afspraak kom ik redelijk op tijd ter plaatse aan. De ambiance is al goed op gang en de meesten zitten nog maar een kwartje ver in hun blonde of bruine Grimbergen.
Naarmate de tijd vordert, druipt de ene na de andere af.
De grote baas (nogmaals: niet Olijf) vertrekt naar goede gewoonte als eerste. Persoonlijk vind ik dat geen geweldige zet, maar de man moet een trein halen en later dan halfacht thuis is blijkbaar geen optie..... tja....
Sommigen hebben zich niet voorzien op de snelle afkoeling, anderen hebben bloedjes van kindjes die thuis op het avondeten zitten te wachten. Begrip.
Een kleine kern blijft achter.
En Olijf ontdekt.
De sociale sector noemt men mijn werkplaats. Daar is nix mis mee (al hebben sommigen in m'n verleden het nodig gevonden om daar hun neus voor op te trekken... de sukkels).
Ik zit graag in de sociale sector. Het is mijn plaats. DE plaats waar Olijf iets kan betekenen, hoe dom het soms ook mag lijken.
Vandaag heb ik kans om tussen pot en pint "mijn" mensen een beetje beter te leren kennen.
OK, ja... van enkelen weet ik vrij goed wat er zich in hun leven afspeelt. Van anderen vang ik flarden op. Ik ga ervan uit... als ze het kwijt willen, mogen en zullen ze het wel komen vertellen, al was het maar omdat Olijf (of collega's) ergens een handje kunnen toesteken.
Aan O, een Tsjetsjeense (hoe schrijf je dat in godsnaam???) vraag ik hoe lang ze in Beligië woont, hoe ze hier is terecht gekomen en hoe ze de confrontatie met onze taal vond.
Haar verhaal is ontroerend. Ongelooflijk. Schrijnend. En sterk.
Wat ik van deze vrouw hoor, maakt dat ik me dom, nietig en onnozel voel.
Voor haar heb ik nix dan respect.
M ken ik beter. Van haar weet ik wat ze heeft meegemaakt, in de meeste gevallen ook waaróm en hoe ze zichzelf, sinds ik haar ken, al voor de derde keer uit de goot samenschraapt om gewoon vanheir te beginnen.
Respect. Olijf zou onder M's omstandigheden waarschijnlijk al finaal ten onder zijn gegaan.
K, een jong meisje dat helaas maar jaartje bij ons heeft gewerkt en heel binnenkort weg moet, is een enorm levendige jonge vrouw, moeder van twee. Van haar verneem ik dat ze haar hele jeugd van de ene instelling in de andere werd geplaatst... wanneer ze niet bij haar drinkende en immer verhuizende moeder was. Nooit heeft ze meer dan 1 jaar op dezelfde plaats gewoond, zegt ze.
Nu ze zelf moeder is (and get this....haar nog steeds drinkende ma "begrijpt" nog altijd niet dat dochterlief haar eigen kids niet "gewoon effe" dropt om met haar uit drinken te gaan.....) onderhoudt ze niet alleen haar kroost maar ook een (werkloze) ziekelijke vriend die op de koop toe nog het lef heeft stikjaloers te zijn.. maar verlaten kan ze hem niet omdat ze niet wil doen wat haar moeder destijds deed.
Ze weet dat haar privéleven niet ideaal is, maar ze maakt er het beste van.
En haar beste is in mijn ogen en van op mijn afstand meer dan goed genoeg, gezien de omstandigheden.
Ik heb respect voor haar. En ben ervan overtuigd dat K het zal halen.
Olijf kent, door de job, een boel mensen die het niet gemakkelijk hebben gehad ... en dan druk ik me héééééél zacht uit.
Soms ben ik beschaamd dat ik het lef heb om te denken dat ik kan helpen. Ik heb goeie ouders gehad, een stabiele thuis en een comfortabel leven. Vader dronk niet en moeder at niet. Er werd niet verhuisd, er werd niet geslagen. Zussen en Olijf werden aangemoedigd om te studeren en een eigen gedacht te hebben. We mochten ons ontwikkelen, zeg maar.
Dat LIJKT zo evident, maar dat is het niet.
Een avondje met "mijn" mensen wrijft me daar nog maar eens met de neus in.
Hoe denk ik, met mijn gemakkelijk leventje, te kunnen helpen bij de aanblik van zoveel miserie?
Geen idee, maar blijkbaar doe ik het... zegt men.
Als "men" het zegt, ga ik ervan uit dat ik het doe...
De andere kant van de medaille.
Er ZIJN ook mensen die alles hebben meegekregen en met hun alles helemaal niets doen.
Straffer nog.... ze lijken erop te staan om zich zo marginaal mogelijk te profileren.
Dat is op z'n minst zonde,
eigenlijk schandelijk
en geen greintje respect waardig.
Ik weet in wiens handen ik m'n leven zou leggen, mocht het ooit nodig zijn.
donderdag 7 april 2011
Er is nix zo erg als....
een Vlaams kookprogramma.
Ik weet het. Ooit, ergens op deze blog, heb ik er al eens over gezeurd.
Ik wil nóg eens zeuren.
Olijf heeft van jongs af aan van kookprogramma's gehouden.
Het rare is... hoe minder ik ging koken, hoe méér ik naar kookprogramma's keek.
Toeval misschien.
Of wishful thinking. Als ik maar keek, leek het alsof ik kon koken.
De Engelsen, misschien gedreven door hun vréselijke culinaire achterstand in de jaren '80, begonnen op TV te koken.
En die mannen deden dat begot niet slecht. Ze gaven werkelijk de indruk iets lekkers op tafel te kunnen toveren... liefst wat ànders dan afgekookte fluogroene erwtjes onder een prak puree...
Met de jaren werden de programma's talrijker en inventiever.
Ready Steady Cook met de sympathieke Ainsley kon me lang boeien.
Toen kwam de jonge Jamie Oliver wat gewoontjes doen (and didn't we simply LOVE him? Wicked, man) om maar te zwijgen van de vloekende blonde (ahum, smaken verschillen) "God" Gordon Ramsey.
België kon niet achterblijven.
We moesten plots óók op het scherm gaan koken.
Maar staat u me toe.... we lijken nérgens op.
Allez kom.... SOSPiet... het zou bijna een scheldnaam kunnen zijn... (en wat hebben we vandaag geleerd?)
Gerenomeerde koks uit x-sterrenrestaurants (al dan niet vóór hun schandelijke val uit de hemel) die wat hoogdravend staan te doen over wat kan en wat niet kan... het liefst daarbij één of andere onnozele TV-celebrity (die voor een keer keukenhulpje speelt) stomweg belachelijk makend...
Nope... ik hield er niet van.
En dan zij er al onze wannabe's.
ALLES doen ze in de toekomstige tijd.
ALLES is blijkbaar minuscuul klein
en ALLES is van hén.
We GAAN ONZE WORTELTJES snijden.
We nemen ONS potJE water.
Daar GAAN we ONZE GROENTJES in doen.
enzovoort enzoverder.
Tùùùùùrlijk nemen jullie JULLIE potje water. Het zou bijzonder rààr zijn mochten jullie MIJN potje komen halen...
Terwijl Olijf na 5 minuten licht misselijk wordt bij het aanhoren van zo WEINIG taalvariatie, spuwt de kok er nog een mooitje uit...
"Er is NIX zo erg als champignonnetJES waar nog zand aan hangt"
NIX zo erg als dat?
Werkelijk?
Wat dacht je van je hele familie zien verdrinken in een tsunami? Zou dat eraan kunnen tippen?
Je leven in duigen zien vallen na 20 jaar huwelijk? Niet zo erg als een champi met een zandkorreltje aan?
Op je 13de door een onoplettende vrachtwagenchauffeur in de bocht van je fiets gemaaid worden en het leven langzaam uit je voelen wegvloeien terwijl de omstaanders de 100 bellen?
Nee eh....
er is wérkelijk NIX ZO ERG als een zandkorrel tussen de tanden voelen wanneer je op een champignonneTJE bijt....
Bijna
BIJNA
voel ik een onweerstaanbare drang om een groep op te richten tégen Vlaamse kookprogramma's op TV...
maar er ZIJN érger dingen dan dat.
Dus na dit
zwijg ik.
Ik weet het. Ooit, ergens op deze blog, heb ik er al eens over gezeurd.
Ik wil nóg eens zeuren.
Olijf heeft van jongs af aan van kookprogramma's gehouden.
Het rare is... hoe minder ik ging koken, hoe méér ik naar kookprogramma's keek.
Toeval misschien.
Of wishful thinking. Als ik maar keek, leek het alsof ik kon koken.
De Engelsen, misschien gedreven door hun vréselijke culinaire achterstand in de jaren '80, begonnen op TV te koken.
En die mannen deden dat begot niet slecht. Ze gaven werkelijk de indruk iets lekkers op tafel te kunnen toveren... liefst wat ànders dan afgekookte fluogroene erwtjes onder een prak puree...
Met de jaren werden de programma's talrijker en inventiever.
Ready Steady Cook met de sympathieke Ainsley kon me lang boeien.
Toen kwam de jonge Jamie Oliver wat gewoontjes doen (and didn't we simply LOVE him? Wicked, man) om maar te zwijgen van de vloekende blonde (ahum, smaken verschillen) "God" Gordon Ramsey.
België kon niet achterblijven.
We moesten plots óók op het scherm gaan koken.
Maar staat u me toe.... we lijken nérgens op.
Allez kom.... SOSPiet... het zou bijna een scheldnaam kunnen zijn... (en wat hebben we vandaag geleerd?)
Gerenomeerde koks uit x-sterrenrestaurants (al dan niet vóór hun schandelijke val uit de hemel) die wat hoogdravend staan te doen over wat kan en wat niet kan... het liefst daarbij één of andere onnozele TV-celebrity (die voor een keer keukenhulpje speelt) stomweg belachelijk makend...
Nope... ik hield er niet van.
En dan zij er al onze wannabe's.
ALLES doen ze in de toekomstige tijd.
ALLES is blijkbaar minuscuul klein
en ALLES is van hén.
We GAAN ONZE WORTELTJES snijden.
We nemen ONS potJE water.
Daar GAAN we ONZE GROENTJES in doen.
enzovoort enzoverder.
Tùùùùùrlijk nemen jullie JULLIE potje water. Het zou bijzonder rààr zijn mochten jullie MIJN potje komen halen...
Terwijl Olijf na 5 minuten licht misselijk wordt bij het aanhoren van zo WEINIG taalvariatie, spuwt de kok er nog een mooitje uit...
"Er is NIX zo erg als champignonnetJES waar nog zand aan hangt"
NIX zo erg als dat?
Werkelijk?
Wat dacht je van je hele familie zien verdrinken in een tsunami? Zou dat eraan kunnen tippen?
Je leven in duigen zien vallen na 20 jaar huwelijk? Niet zo erg als een champi met een zandkorreltje aan?
Op je 13de door een onoplettende vrachtwagenchauffeur in de bocht van je fiets gemaaid worden en het leven langzaam uit je voelen wegvloeien terwijl de omstaanders de 100 bellen?
Nee eh....
er is wérkelijk NIX ZO ERG als een zandkorrel tussen de tanden voelen wanneer je op een champignonneTJE bijt....
Bijna
BIJNA
voel ik een onweerstaanbare drang om een groep op te richten tégen Vlaamse kookprogramma's op TV...
maar er ZIJN érger dingen dan dat.
Dus na dit
zwijg ik.
zomer in aantocht
donderdag 7 april, 1u24 in de ochtend.
Thuiskomen bij 16°C
van een avondje met twee schatten van mensen die NIETS verdienen
.....
niets dan goeds.
Ze hàd het beloofd een hele tijd geleden
ik had het rats vergeten...
snoepjes uit de oude doos... maar dan nieuwe.
Dank je wel Ils :)
Thuiskomen bij 16°C
van een avondje met twee schatten van mensen die NIETS verdienen
.....
niets dan goeds.
Ze hàd het beloofd een hele tijd geleden
ik had het rats vergeten...
snoepjes uit de oude doos... maar dan nieuwe.
Dank je wel Ils :)
woensdag 6 april 2011
de "Vind Ik Leuk" knop
Pakweg een maand geleden, op een ogenblik dat Olijf eigenlijk helemaal geen tijd had, besloot ik om m'n hobby een praktische toepassing te geven op het werk.
Facebook.... u weet dat ik m'n best doe om sociaalnetwerkgewijs actief te zijn.
In het echte leven heb ik nog werk, veel werk, maar virtueel laat ik me dagelijks "zien".
Op het werk staat Olijf onder andere in voor de communicatie naar buiten toe.
Maak daar niet te veel van, het is maar één van m'n taken en omdat die net als alle andere taken "ertussen moet genomen worden", is het een verre van professionele bezigheid.
Facebook, dacht ik dus. Wij moeten op Facebook.
Sommige andere Kringwinkels doen het al (doorgaans de Groten, die een échte communicatieverantwoordelijke hebben) en Olijf vond dus dat wij als kleine vis niet achter mochten blijven.
Tussen de bedrijven door, figuurlijk dan, maakte ik een nieuw profiel aan. Met m'n werkadres. Maakte wat vriendjes met werknemers (vandaar het gebruik van een werkadres.... Olijf gaat haar persoonlijke was lekker NIET buitenhangen bij alle personeelsleden :)), postte een paar statusupdates en plakte er een paar foto's in.
Vrij snel merkte ik dat vriendjes van vriendjes ook Kringwinkelfans waren.
Vond daarom dat een Vind Ik Leuk- knop wel "cool" zou zijn. Maar vond die niet. De helpdesk van Facebook is wel uitgebreid maar niet echt rechttoe rechtaan.
UUUUUuuuren kan je zoeken zonder echt resultaat.
Tot gisteren. Ik gunde mezelf wat tijd om dat ding nu es grondig uit te spitten.
Seek and ye shall find... and all that :)
Olijf heeft gezocht én gevonden.
Op zo'n momenten, hoe stóm het ook moge lijken, hoe klein en onbetekenend het nieuw stukje kennis ook is.... ben ik een beetje fier op mezelf. Dat ik het gevonden heb. Zonder de hulp van een big brother die er meer van weet dan ik. Zonder een expert die me zegt "kom, schuif effe op, IK zal dat wel doen", waardoor ik nadien nog éven clueless ben over de oplossing als voorheen.
IK heb die knop gevonden. IK heb hem geïnstalleerd en nu hoop ik op resultaat.
En verder?
Verder denk ik soms... het zou verdomde handig zijn als iedereen zo'n Vind Ik Leuk/Vind Ik Niet Meer Leuk-knop had... in het échte leven. Bij een boel mensen zou ik metéén Vind Ik Leuk aanklikken.
En bij anderen.... Vind Ik Niet Meer Leuk
So there!
:)
Facebook.... u weet dat ik m'n best doe om sociaalnetwerkgewijs actief te zijn.
In het echte leven heb ik nog werk, veel werk, maar virtueel laat ik me dagelijks "zien".
Op het werk staat Olijf onder andere in voor de communicatie naar buiten toe.
Maak daar niet te veel van, het is maar één van m'n taken en omdat die net als alle andere taken "ertussen moet genomen worden", is het een verre van professionele bezigheid.
Facebook, dacht ik dus. Wij moeten op Facebook.
Sommige andere Kringwinkels doen het al (doorgaans de Groten, die een échte communicatieverantwoordelijke hebben) en Olijf vond dus dat wij als kleine vis niet achter mochten blijven.
Tussen de bedrijven door, figuurlijk dan, maakte ik een nieuw profiel aan. Met m'n werkadres. Maakte wat vriendjes met werknemers (vandaar het gebruik van een werkadres.... Olijf gaat haar persoonlijke was lekker NIET buitenhangen bij alle personeelsleden :)), postte een paar statusupdates en plakte er een paar foto's in.
Vrij snel merkte ik dat vriendjes van vriendjes ook Kringwinkelfans waren.
Vond daarom dat een Vind Ik Leuk- knop wel "cool" zou zijn. Maar vond die niet. De helpdesk van Facebook is wel uitgebreid maar niet echt rechttoe rechtaan.
UUUUUuuuren kan je zoeken zonder echt resultaat.
Tot gisteren. Ik gunde mezelf wat tijd om dat ding nu es grondig uit te spitten.
Seek and ye shall find... and all that :)
Olijf heeft gezocht én gevonden.
Op zo'n momenten, hoe stóm het ook moge lijken, hoe klein en onbetekenend het nieuw stukje kennis ook is.... ben ik een beetje fier op mezelf. Dat ik het gevonden heb. Zonder de hulp van een big brother die er meer van weet dan ik. Zonder een expert die me zegt "kom, schuif effe op, IK zal dat wel doen", waardoor ik nadien nog éven clueless ben over de oplossing als voorheen.
IK heb die knop gevonden. IK heb hem geïnstalleerd en nu hoop ik op resultaat.
En verder?
Verder denk ik soms... het zou verdomde handig zijn als iedereen zo'n Vind Ik Leuk/Vind Ik Niet Meer Leuk-knop had... in het échte leven. Bij een boel mensen zou ik metéén Vind Ik Leuk aanklikken.
En bij anderen.... Vind Ik Niet Meer Leuk
So there!
:)
dinsdag 5 april 2011
Zwijgen is goud
Er is wat veranderd kort geleden.
Olijf's - ahum - "sociale" status op FB zegt nu "heeft een relatie".
Het duurde niet lang of enkele vrienden feliciteerden me met het nieuwtje.
Enkelen vroegen of het om een aprilvis ging.
Anderen vonden het gewoon leuk (handig die knop).
Olijf is geen ezel. Dat maakte ik in één van m'n vorige blogs al duidelijk genoeg, hoop ik.
Een kieken ben ik ook niet. Het is niet voor niets dat ik dat bericht wereldkundig maakte op 1 april.
Waarom?
Omdat ik voor één keer eens helemaal in het midden wil laten of het een vis is of niet.
Olijf heeft een relatie, neem dat gewoon maar es aan.
De precieze aard ervan blijft lekker mijn geheimpje. Heb niet de minste intentie om dat dieper uit te spitten.
Misschien ben ik wel bijgelovig en wil ik het niet jinxen door op dit punt verder uit te wijden.
Misschien had ik beter helemààl nix veranderd op FB.
Het doet er weinig toe.
Ik laat de zaak voor wat ze is en hul me in zwijgen... sowieso iets waarin ik me beter wat meer zou oefenen.
Andermans zwijgen is overigens óók goud... goud voor hén, niet voor mij.
Ik heb het over Jovanotti of op z'n minst z'n entourage.
Telefoneren, zo bleek, kon ik niet op ééntweedrie. Nergens op de site een telefoonnummer te vinden.
Mailadressen genoeg, zelfs postadressen van het Managment Team. Maar een telefoonnummer? Alleeeeezzzzz, hoe passééééééééééé...
Dus mailde ik gisteren nog maar eens.
Deze keer niet naar het shopadres (dat was poging één en had carrément nix uitgehaald) maar naar het infoadres én het managementadres. Originele mail ging mee, ik verwees er netjes naar en vroeg of de zaak kon uitgezocht worden of tenminste doorgestuurd naar de "bevoegde" personen.
Meer dan 24 uur later..... wat denkt u?..... Rien de knots.
Geen antwoord, geen uitleg, ZIP!
Van de post heb ik na dikke twee weken geen briefje in de bus gevonden met de melding dat ik iets moet komen afhalen in het postkantoor. Ik ga ervan uit dat zij dus nix hebben, maar één dezer ga ik toch eens langs om te checken.
Het "lot" speelt ook braafjes mee. Heel toevallig (het zal wel wat met spyware te maken hebben) ontving ik vorige week een hele resem mails van UPS. Dat m'n zending eerstdaags zou worden afgeleverd en of ik het aangehechte bestand zou willen openen.
Het eenvoudige feit dat ik op een uurtje tijd 4 of 5 van die mails ontving maakte me achterdochtig. Ik googlede UPS mails op virussen et voilà, ik had gelijk: Trojan Horse.
Wég die boel en de rest negeren.
Toeval wou dat vandaag een DHL mailtje toekwam. Iets gelijkaardigs, met aangehecht bestandje. Het was "maar" één mailtje en het klonk in al z'n eenvoud ook serieuzer dan de UPS mails.
Checkte even in het rond hoe het zat met DHLvirusmails en vond nix.
Ook collega zou het berichtje openen, zei hij en omdat collega méér weet van computers dan ikzelf, volgde ik z'n advies op.
"De bijlage bevat een virus en wordt daarom niet geopend" kreeg ik fracties van een seconde later te lezen op m'n scherm.
Mot, de vuilbak in met die mail.
Dit was Olijf's wishful thinking geweest. De Jovanottimensen hadden m'n mail gelezen, dacht ik, de zaak gecheckt en niet geantwoord omdat ze zelf hadden gezien dat het pakketje "eerstdaags" zou arriveren.
Niet dus.
Olijf is voorlopig een som lichter, twee virusillusies armer en het Jovanottiteam bougeert niet. Over "mijn" cd's zal ik het maar niet hebben...
Mijn centen maken van hun zwijgen een winstgevend zaakje.
En tóch zal ik bellen. Een nummer heb ik intussen viavia al opgespoord.
Of het wat zal opleveren, weet ik niet.
Maar ik zal verrót wezen als ik hen er zomaar mee laat wegkomen.
Olijf's - ahum - "sociale" status op FB zegt nu "heeft een relatie".
Het duurde niet lang of enkele vrienden feliciteerden me met het nieuwtje.
Enkelen vroegen of het om een aprilvis ging.
Anderen vonden het gewoon leuk (handig die knop).
Olijf is geen ezel. Dat maakte ik in één van m'n vorige blogs al duidelijk genoeg, hoop ik.
Een kieken ben ik ook niet. Het is niet voor niets dat ik dat bericht wereldkundig maakte op 1 april.
Waarom?
Omdat ik voor één keer eens helemaal in het midden wil laten of het een vis is of niet.
Olijf heeft een relatie, neem dat gewoon maar es aan.
De precieze aard ervan blijft lekker mijn geheimpje. Heb niet de minste intentie om dat dieper uit te spitten.
Misschien ben ik wel bijgelovig en wil ik het niet jinxen door op dit punt verder uit te wijden.
Misschien had ik beter helemààl nix veranderd op FB.
Het doet er weinig toe.
Ik laat de zaak voor wat ze is en hul me in zwijgen... sowieso iets waarin ik me beter wat meer zou oefenen.
Andermans zwijgen is overigens óók goud... goud voor hén, niet voor mij.
Ik heb het over Jovanotti of op z'n minst z'n entourage.
Telefoneren, zo bleek, kon ik niet op ééntweedrie. Nergens op de site een telefoonnummer te vinden.
Mailadressen genoeg, zelfs postadressen van het Managment Team. Maar een telefoonnummer? Alleeeeezzzzz, hoe passééééééééééé...
Dus mailde ik gisteren nog maar eens.
Deze keer niet naar het shopadres (dat was poging één en had carrément nix uitgehaald) maar naar het infoadres én het managementadres. Originele mail ging mee, ik verwees er netjes naar en vroeg of de zaak kon uitgezocht worden of tenminste doorgestuurd naar de "bevoegde" personen.
Meer dan 24 uur later..... wat denkt u?..... Rien de knots.
Geen antwoord, geen uitleg, ZIP!
Van de post heb ik na dikke twee weken geen briefje in de bus gevonden met de melding dat ik iets moet komen afhalen in het postkantoor. Ik ga ervan uit dat zij dus nix hebben, maar één dezer ga ik toch eens langs om te checken.
Het "lot" speelt ook braafjes mee. Heel toevallig (het zal wel wat met spyware te maken hebben) ontving ik vorige week een hele resem mails van UPS. Dat m'n zending eerstdaags zou worden afgeleverd en of ik het aangehechte bestand zou willen openen.
Het eenvoudige feit dat ik op een uurtje tijd 4 of 5 van die mails ontving maakte me achterdochtig. Ik googlede UPS mails op virussen et voilà, ik had gelijk: Trojan Horse.
Wég die boel en de rest negeren.
Toeval wou dat vandaag een DHL mailtje toekwam. Iets gelijkaardigs, met aangehecht bestandje. Het was "maar" één mailtje en het klonk in al z'n eenvoud ook serieuzer dan de UPS mails.
Checkte even in het rond hoe het zat met DHLvirusmails en vond nix.
Ook collega zou het berichtje openen, zei hij en omdat collega méér weet van computers dan ikzelf, volgde ik z'n advies op.
"De bijlage bevat een virus en wordt daarom niet geopend" kreeg ik fracties van een seconde later te lezen op m'n scherm.
Mot, de vuilbak in met die mail.
Dit was Olijf's wishful thinking geweest. De Jovanottimensen hadden m'n mail gelezen, dacht ik, de zaak gecheckt en niet geantwoord omdat ze zelf hadden gezien dat het pakketje "eerstdaags" zou arriveren.
Niet dus.
Olijf is voorlopig een som lichter, twee virusillusies armer en het Jovanottiteam bougeert niet. Over "mijn" cd's zal ik het maar niet hebben...
Mijn centen maken van hun zwijgen een winstgevend zaakje.
En tóch zal ik bellen. Een nummer heb ik intussen viavia al opgespoord.
Of het wat zal opleveren, weet ik niet.
Maar ik zal verrót wezen als ik hen er zomaar mee laat wegkomen.
maandag 4 april 2011
Doe wat je zegt, dan lieg je niet
Een maandje geleden deed ik een online aankoop van een boek.
Bij wijze van promotie kreeg je daarbij één maand lang gratis lidmaatschap op een soort van nieuwsbrief/forum/informatiedatabank. Ondersteuningsmateriaal voor gelijkgezinden, zeg maar.
De boodschap die daaraan vasthing, maakte me een beetje zenuwachtig want wat dààrna zou volgen, hield wat mij betreft een zeker risico in.
Als je een maand later NIETS deed, liep het abonnement gewoon verder en zou er maandelijks een niet onaanzienlijk bedrag van je rekening worden gehaald.
Op financieel vlak is Olijf een kluns. Ik vind geld niet belangrijk. Niet dat ik erin zwem... ik lét gewoon nergens op. Zo durf ik al eens te laat te zijn met een overschrijving omdat ik "toevallig" andere dingen te doen heb.... zoals het schrijven van een blogpost :)
Een gàt in m'n hand heb ik niet écht, niet uitgesproken, maar ik zou heel wat zuiniger kunnen zijn, dat geef ik toe.
Sinds ik vorig jaar opnieuw een kredietkaart nam, gebeurt het af en toe dat ik mezelf verwen met een online aankoop. Meestal gaat dat om lectuur waarvan ik hoop dat ik wijzer word. Onlangs kocht ik ook een reeks cd's ... waarvan tot nu toe geen spoor, ondanks een mail aan de klantendienst. Iets wat ik dus nog verder moet uitspitten.
Maar terug naar het begin: de automatische verlenging ingeval van stilzwijgen.
Deze keer was Olijf er tijdig bij.
Omdat ik me in een maand tijd nog niet de moeite had getroost om de extra info in het ledenhoekje te lezen, vond ik het dom om het lidmaatschap aan te houden. Drie dagen vóór het verstrijken van het abonnement schreef ik me uit... of dat dàcht ik toch.
OK, toegegeven... om je uit te schrijven maken ze het je niet gemakkelijk. Daar waar de Add to Cart-knop in grote flikkerende letters overal op de website te vinden is, geldt niet hetzelfde voor de unsubscribe-knop. Ze laten je uitgebreid zoeken.
Na een uurtje of wat speurwerk, vond ik de uitschrijfpagina. OEF! Ik had het gedaan: met aandacht m'n geld beheerd.
Groot was m'n verbazing toen enkele dagen later een bericht binnen kwam dat ik tóch betaald had voor een nieuwe maand ledenhoekje. Say WHAT???? Ik had de zaak toch stopgezet???
Dus kroop ik in m'n klavier en schreef in m'n beste Engels een mail om het misverstand te melden.
In zo'n mail doe ik een verdienstelijke poging om tegelijk vriendelijk, begrijpend én kordaat te klinken. Geen gescheld, geen verbolgenheid... gewoon effe vragen of ze me kunnen helpen.
Omdat het gaat om een bedrijf ergens óver de oceaan en die mannen ongetwijfeld beter weten dan ik hoe je onnozele klanten kredietkaartgewijs enkele honderden euro's lichter kan maken "in afwachting" van de administratieve oplossing, voelde ik me innerlijk een beetje zenuwachtig, maar ik had goede hoop.
En zie...twee dagen later ontvang ik twee mails van de klantendienst. Eentje om te melden dat ze het probleem hebben opgespoord en dat de extra maand zal worden teruggestort en eentje om te melden dat de bestendige opdracht werd stopgezet (+ verwijzing naar de kredietkaartmail die zou volgen). En ja hoor.... kredietkaartmail volgde meteen.
Of alles helemààl in orde is, zal ik pas merken wanneer ik m'n maandelijkse kredietkaartbrief in de bus ontvang, maar ik heb voorlopig geen reden om aan bedrog te denken.
En dan denk ik "Sjieke dinges, die mannen deden preciés wat ze beloofden. Tevreden of geld terug".
Het hàd behoorlijk anders kunnen lopen maar dat deed het niet.
Ik stuurde een bedankmailtje terug. Vriendelijkheid met vriendelijkheid belonen enzo.
Blijft hangen: de cd's.
Jovanotti om precies te zijn.
Besteld op z'n officiële website, nix duisters aan ... leek me... dus...
Twee weken geleden besteld. Ergens gelezen dat de zending ongeveer een weekje nodig had om te arriveren... en sindsdien nog niets gezien.
Mail geschreven in m'n beste Italiaans (merkelijk minder goed dan m'n Engels wegens roestig), 1 dag vóór m'n mail aan het overzeese bedrijf... en nog niets gehoord. Nix. Noppes. Zelfs geen automatisch gegenereerd bericht om te bevestigen dat ze m'n mail goed ontvangen hebben.
Dit vind ik dan weer minder fijn.
Je mag niet in stereotypen vervallen... maar je gaat automatisch denken...."Zuiderse nonchalance?"
Ik voel een internationaal telefoontje aankomen. Een geluk dat tenminste dàt me geen cent extra gaat kosten dankzij m'n nieuwe telefoonabonnement (dat overigens ook heel erg vlotjes verloopt tot nu toe).
Ik hou ervan wanneer het goed gaat. Wanneer mensen doen wat ze beloofden te doen. Daden en woorden, u weet wel. Heb te lang te maken gehad met een sujet dat geen idéé had van het belang van deze connectie, waardoor een mens op den duur zou gaan geloven dat het OK is om voortdurend loze beloften te maken, dat "de wereld" zó in elkaar zit.
Neen, de wereld zit NIET zo in elkaar. Er zijn nog eerlijke mensen. Je moet alleen af en toe goed zoeken.
Doe wat je zegt, dan lieg je niet zei m'n mémé zaliger altijd.
Sommige mensen weten vanzélf wat dat betekent. Anderen zullen het nooit leren.
En nu... ga ik dat internationaal telefoonnummer eens opzoeken :)
Bij wijze van promotie kreeg je daarbij één maand lang gratis lidmaatschap op een soort van nieuwsbrief/forum/informatiedatabank. Ondersteuningsmateriaal voor gelijkgezinden, zeg maar.
De boodschap die daaraan vasthing, maakte me een beetje zenuwachtig want wat dààrna zou volgen, hield wat mij betreft een zeker risico in.
Als je een maand later NIETS deed, liep het abonnement gewoon verder en zou er maandelijks een niet onaanzienlijk bedrag van je rekening worden gehaald.
Op financieel vlak is Olijf een kluns. Ik vind geld niet belangrijk. Niet dat ik erin zwem... ik lét gewoon nergens op. Zo durf ik al eens te laat te zijn met een overschrijving omdat ik "toevallig" andere dingen te doen heb.... zoals het schrijven van een blogpost :)
Een gàt in m'n hand heb ik niet écht, niet uitgesproken, maar ik zou heel wat zuiniger kunnen zijn, dat geef ik toe.
Sinds ik vorig jaar opnieuw een kredietkaart nam, gebeurt het af en toe dat ik mezelf verwen met een online aankoop. Meestal gaat dat om lectuur waarvan ik hoop dat ik wijzer word. Onlangs kocht ik ook een reeks cd's ... waarvan tot nu toe geen spoor, ondanks een mail aan de klantendienst. Iets wat ik dus nog verder moet uitspitten.
Maar terug naar het begin: de automatische verlenging ingeval van stilzwijgen.
Deze keer was Olijf er tijdig bij.
Omdat ik me in een maand tijd nog niet de moeite had getroost om de extra info in het ledenhoekje te lezen, vond ik het dom om het lidmaatschap aan te houden. Drie dagen vóór het verstrijken van het abonnement schreef ik me uit... of dat dàcht ik toch.
OK, toegegeven... om je uit te schrijven maken ze het je niet gemakkelijk. Daar waar de Add to Cart-knop in grote flikkerende letters overal op de website te vinden is, geldt niet hetzelfde voor de unsubscribe-knop. Ze laten je uitgebreid zoeken.
Na een uurtje of wat speurwerk, vond ik de uitschrijfpagina. OEF! Ik had het gedaan: met aandacht m'n geld beheerd.
Groot was m'n verbazing toen enkele dagen later een bericht binnen kwam dat ik tóch betaald had voor een nieuwe maand ledenhoekje. Say WHAT???? Ik had de zaak toch stopgezet???
Dus kroop ik in m'n klavier en schreef in m'n beste Engels een mail om het misverstand te melden.
In zo'n mail doe ik een verdienstelijke poging om tegelijk vriendelijk, begrijpend én kordaat te klinken. Geen gescheld, geen verbolgenheid... gewoon effe vragen of ze me kunnen helpen.
Omdat het gaat om een bedrijf ergens óver de oceaan en die mannen ongetwijfeld beter weten dan ik hoe je onnozele klanten kredietkaartgewijs enkele honderden euro's lichter kan maken "in afwachting" van de administratieve oplossing, voelde ik me innerlijk een beetje zenuwachtig, maar ik had goede hoop.
En zie...twee dagen later ontvang ik twee mails van de klantendienst. Eentje om te melden dat ze het probleem hebben opgespoord en dat de extra maand zal worden teruggestort en eentje om te melden dat de bestendige opdracht werd stopgezet (+ verwijzing naar de kredietkaartmail die zou volgen). En ja hoor.... kredietkaartmail volgde meteen.
Of alles helemààl in orde is, zal ik pas merken wanneer ik m'n maandelijkse kredietkaartbrief in de bus ontvang, maar ik heb voorlopig geen reden om aan bedrog te denken.
En dan denk ik "Sjieke dinges, die mannen deden preciés wat ze beloofden. Tevreden of geld terug".
Het hàd behoorlijk anders kunnen lopen maar dat deed het niet.
Ik stuurde een bedankmailtje terug. Vriendelijkheid met vriendelijkheid belonen enzo.
Blijft hangen: de cd's.
Jovanotti om precies te zijn.
Besteld op z'n officiële website, nix duisters aan ... leek me... dus...
Twee weken geleden besteld. Ergens gelezen dat de zending ongeveer een weekje nodig had om te arriveren... en sindsdien nog niets gezien.
Mail geschreven in m'n beste Italiaans (merkelijk minder goed dan m'n Engels wegens roestig), 1 dag vóór m'n mail aan het overzeese bedrijf... en nog niets gehoord. Nix. Noppes. Zelfs geen automatisch gegenereerd bericht om te bevestigen dat ze m'n mail goed ontvangen hebben.
Dit vind ik dan weer minder fijn.
Je mag niet in stereotypen vervallen... maar je gaat automatisch denken...."Zuiderse nonchalance?"
Ik voel een internationaal telefoontje aankomen. Een geluk dat tenminste dàt me geen cent extra gaat kosten dankzij m'n nieuwe telefoonabonnement (dat overigens ook heel erg vlotjes verloopt tot nu toe).
Ik hou ervan wanneer het goed gaat. Wanneer mensen doen wat ze beloofden te doen. Daden en woorden, u weet wel. Heb te lang te maken gehad met een sujet dat geen idéé had van het belang van deze connectie, waardoor een mens op den duur zou gaan geloven dat het OK is om voortdurend loze beloften te maken, dat "de wereld" zó in elkaar zit.
Neen, de wereld zit NIET zo in elkaar. Er zijn nog eerlijke mensen. Je moet alleen af en toe goed zoeken.
Doe wat je zegt, dan lieg je niet zei m'n mémé zaliger altijd.
Sommige mensen weten vanzélf wat dat betekent. Anderen zullen het nooit leren.
En nu... ga ik dat internationaal telefoonnummer eens opzoeken :)
één trimester
4 april
Het is vandaag precies één trimester geleden sinds ik afscheid nam van m'n vader.
Het was 6 uur in de ochtend toen ik wakker schoot en het verdacht stil vond, ondanks het reutelend geluid van de zuurstofmachine. Er ontbràk iets... en dat was het geluid van m'n vader's moeizame ademhaling.
Greep meteen z'n hand ... en voelde dat die koud was.
Ik heb sinds die dag nog heel veel aan hem gedacht. Flarden waarvan ik dacht "Zo wil ik hem graag typeren". Maar dat is nog niet gebeurd. Daar zijn een boel redenen voor.
Enkele daarvan zijn
afscheid
afscheid
en afscheid.
Als je te vaak op korte tijd dierbaren uit je leven ziet verdwijnen, op welke manier dan ook, ... dan sluit je je even af om de "zaak" te verwerken, veronderstel ik.
Het gaat niet slecht hoor, met Olijf. Verre van zelfs.
Als ik even snel denk aan slachtoffers van aardbevingen, tsunami's, dreigende kernrampen, bloedige staatsgrepen en méér van dat moois, dan heb ik geen klagen.
Dichter bij huis zie ik anderen die hun leven maar niet op het goede spoor krijgen door keer na keer domme strategische zetten te doen of telkens weer dezelfde fouten te maken.
Olijf is op sommige vlakken ook een onnozele recidivist.
De laatste weken ziet het ernaar uit dat de ogen van m'n hart zijn open gegaan. Die van het hoofd hadden alles al làng gezien maar dat weemoedige hart van me bleef koppig vasthouden aan strohalmen. Ooit wil ik daar eens wat over schrijven maar de realiteit is.... dat ik nu geen tijd heb.
Places to go, people to see.
En dat doen we dan maar, nog steeds een beetje in afgezonderde modus.
Wat en wanneer geschreven wordt, zal afhangen van tijd, inspiratie en relevantie.
Op deze (voorlopig nog) grijze maandag 4 april wens ik u allen een fijne dag :)
Het is vandaag precies één trimester geleden sinds ik afscheid nam van m'n vader.
Het was 6 uur in de ochtend toen ik wakker schoot en het verdacht stil vond, ondanks het reutelend geluid van de zuurstofmachine. Er ontbràk iets... en dat was het geluid van m'n vader's moeizame ademhaling.
Greep meteen z'n hand ... en voelde dat die koud was.
Ik heb sinds die dag nog heel veel aan hem gedacht. Flarden waarvan ik dacht "Zo wil ik hem graag typeren". Maar dat is nog niet gebeurd. Daar zijn een boel redenen voor.
Enkele daarvan zijn
afscheid
afscheid
en afscheid.
Als je te vaak op korte tijd dierbaren uit je leven ziet verdwijnen, op welke manier dan ook, ... dan sluit je je even af om de "zaak" te verwerken, veronderstel ik.
Het gaat niet slecht hoor, met Olijf. Verre van zelfs.
Als ik even snel denk aan slachtoffers van aardbevingen, tsunami's, dreigende kernrampen, bloedige staatsgrepen en méér van dat moois, dan heb ik geen klagen.
Dichter bij huis zie ik anderen die hun leven maar niet op het goede spoor krijgen door keer na keer domme strategische zetten te doen of telkens weer dezelfde fouten te maken.
Olijf is op sommige vlakken ook een onnozele recidivist.
De laatste weken ziet het ernaar uit dat de ogen van m'n hart zijn open gegaan. Die van het hoofd hadden alles al làng gezien maar dat weemoedige hart van me bleef koppig vasthouden aan strohalmen. Ooit wil ik daar eens wat over schrijven maar de realiteit is.... dat ik nu geen tijd heb.
Places to go, people to see.
En dat doen we dan maar, nog steeds een beetje in afgezonderde modus.
Wat en wanneer geschreven wordt, zal afhangen van tijd, inspiratie en relevantie.
Op deze (voorlopig nog) grijze maandag 4 april wens ik u allen een fijne dag :)
vrijdag 1 april 2011
uniek
Maria Peeters
is de meest voorkomende naam in België.
Of is het Vlaanderen? Stom dat ik niet aandachtiger luisterde.
Maria Janssens is de tweede meest voorkomende (met één of twee essen, zeiden ze niet)
Maria Mertens de derde.
Dit zijn gegevens uit 2006. Best wel veel tijd om die gegevens te verwerken en te publiceren, maar swat.
Quite interesting.
Dus Maria is érg populair, hoewel we - als ik me niet statistisch wil verslikken - niet mogen stellen dat Maria ook meteen de vaakst voorkomende voornaam is.
Het bericht ging om de naamCOMBINATIE.
Zodra je beiden scheidt, is het best mogelijk dat Maria minder vaak de doopnaam is dan we zouden denken.
Olijf zou Olijf niet zijn als ze niet snel wat ging googlen.
Vrij snel vind ik een artikel van GVA (17/04/08):
Maria en Marc zijn momenteel de meest voorkomende voornamen in Vlaanderen. In Wallonië zijn Jean en Marie het vaakst te horen.
Ik moedig u aan om het artikel uit te lezen. Brussel levert een interessante score, zij het niet eens zo'n verwonderende :)
Maria en Marc stalen dus de show in 2008. Net iets voor Olijf om zich geassocieerd te hebben met een familie waarin beide namen voorkwamen. Verleden tijd.
Ik denk ook even aan de als paddestoelen uit de grond springende Shanya's (schrijfwijze niet gecontroleerd), Sharissa's en aanverwanten.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat Pfaff-kijkers hun eerstgeborenen graag naar de jonge BV's noemen. Als ik me niet vergis, zou daar ook een Bruce tussen zitten?
Vergeef me, ik zie de Pfaff's niet zo vaak :)
Ook interessant om weten is dat ruim de helft van de Belgen zich kunnen verheugen op een unieke naamcombinatie.
IETS doet me denken dat mijn naam daar tussen zit, maar da's niet mijn verdienste. Met een emigrantennaam kan je al snel je stempel drukken op de Belgische namenpool.
Uniek is niet onfijn maar heeft ook z'n nadelen.
Het maakt je snel vindbaar met Tinternet tegenwoordig. Na een milde stalkinggebeurtenis jaren geleden heeft Olijf moeten beslissen zich op geen énkele manier openbaar te maken als ze het zelf kon verhelpen... Facebook, msn, you name it, Olijf kan niet met naam en toenaam verschijnen.
Een Maria Peeters zou daar minder moeite mee hebben, neem ik aan.
Tot er een website verschijnt met de resultaten die ik vanavond op de radio hoorde, ga ik er éventjes van uit dat ik uniek ben. Al is het maar bij name.
Vanavond ga ik geheel anoniem naar de fillem. Met een vriend. En die kent m'n naam helemààl.
Méér zelfs, die heeft er een paar extra voor mij bedacht :)
is de meest voorkomende naam in België.
Of is het Vlaanderen? Stom dat ik niet aandachtiger luisterde.
Maria Janssens is de tweede meest voorkomende (met één of twee essen, zeiden ze niet)
Maria Mertens de derde.
Dit zijn gegevens uit 2006. Best wel veel tijd om die gegevens te verwerken en te publiceren, maar swat.
Quite interesting.
Dus Maria is érg populair, hoewel we - als ik me niet statistisch wil verslikken - niet mogen stellen dat Maria ook meteen de vaakst voorkomende voornaam is.
Het bericht ging om de naamCOMBINATIE.
Zodra je beiden scheidt, is het best mogelijk dat Maria minder vaak de doopnaam is dan we zouden denken.
Olijf zou Olijf niet zijn als ze niet snel wat ging googlen.
Vrij snel vind ik een artikel van GVA (17/04/08):
Maria en Marc zijn momenteel de meest voorkomende voornamen in Vlaanderen. In Wallonië zijn Jean en Marie het vaakst te horen.
Ik moedig u aan om het artikel uit te lezen. Brussel levert een interessante score, zij het niet eens zo'n verwonderende :)
Maria en Marc stalen dus de show in 2008. Net iets voor Olijf om zich geassocieerd te hebben met een familie waarin beide namen voorkwamen. Verleden tijd.
Ik denk ook even aan de als paddestoelen uit de grond springende Shanya's (schrijfwijze niet gecontroleerd), Sharissa's en aanverwanten.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat Pfaff-kijkers hun eerstgeborenen graag naar de jonge BV's noemen. Als ik me niet vergis, zou daar ook een Bruce tussen zitten?
Vergeef me, ik zie de Pfaff's niet zo vaak :)
Ook interessant om weten is dat ruim de helft van de Belgen zich kunnen verheugen op een unieke naamcombinatie.
IETS doet me denken dat mijn naam daar tussen zit, maar da's niet mijn verdienste. Met een emigrantennaam kan je al snel je stempel drukken op de Belgische namenpool.
Uniek is niet onfijn maar heeft ook z'n nadelen.
Het maakt je snel vindbaar met Tinternet tegenwoordig. Na een milde stalkinggebeurtenis jaren geleden heeft Olijf moeten beslissen zich op geen énkele manier openbaar te maken als ze het zelf kon verhelpen... Facebook, msn, you name it, Olijf kan niet met naam en toenaam verschijnen.
Een Maria Peeters zou daar minder moeite mee hebben, neem ik aan.
Tot er een website verschijnt met de resultaten die ik vanavond op de radio hoorde, ga ik er éventjes van uit dat ik uniek ben. Al is het maar bij name.
Vanavond ga ik geheel anoniem naar de fillem. Met een vriend. En die kent m'n naam helemààl.
Méér zelfs, die heeft er een paar extra voor mij bedacht :)
Abonneren op:
Posts (Atom)