Zaterdagavond: één of canvas, ik wil ervan af zijn. Deel 2 uit een trilogie over Zuid-Afrika.
Arme blanke mensen. Afrikaners die aan lager wal zijn geraakt "dankzij de ANC-regering" (hun woorden, niet de mijne).
Het is licht bevreemdend. Niet dat ik niet weet dat er ook arme blanken rondlopen op deze wereld.
Wél dat je deze keer mensen met witte huiden gehurkt ziet zitten in het midden van stoffige, groezelige straatjes, langs een al even groezelige tent... de tijd dodend, een beetje doelloos voor zich uitkijkend.
We zijn het "gewoon" om "zwartjes" op die manier te zien. Als het blank is, moet het blijkbaar wat schrijnender zijn.
Oh... het wàs ook schrijnend hoor. En u hoort me voor één keer eens geen mening verkondingen. Ik weet er te weinig van. Of het waar is dat het ANC niet verwezenlijkt heeft wat Mandela bedoelde... ik weet het echt niet en heb daar dus geen scherpe of vergoelijkende woorden voor.
Ik meld alleen dat het me erg onwerelds overkwam.
Maandagnacht. Twee glaasjes cola verhinderen me blijkbaar om te slapen. Halféén en nog klaarwakker.
De zapper stopt op BBC. Een blanke vrouw die (om godweetwelke reden, ik zag het begin niet) een maand gaat doorbrengen in Afrika. In een primitief dorpje. Geen hutten van bananenbladeren en halfnaakte zwartjes, maar het scheelde niet veel. Lemen huisjes en geen elektriciteit, geen stromend water, geen sanitaire voorzieningen.
Ze werkt mee, de Liverpoolse. Voor één keer eens geen sensatiezoekend programma over een Paris Hilton die met haar stilettohieltjes een koe gaat melken en daarbij zeurt over de imperfectie van haar nagellak.
Pure reality-tv op z'n ouderwets. De vrouw is daar en ze doet wat ze moet doen: om 6 uur opstaan met de kraaiende haan en de "straat" vegen, maniok gaan uitgraven in het regenwoud, plassen in een put achter een hut (geen muren, geen deuren!), eens per week een bad nemen in de rivier.
De vrouw ziet hoe Mamatito, een wat oudere weduwe (moeder en grootmoeder) wordt onderhouden door de hele familie en denkt terug aan de relatie met haar eigen moeder. Gaandeweg realiseert ze zich dat we allemaal mensen zijn...en dat ook haar moeder het destijds moeilijk moet gehad hebben... dat zij als dochter er geen acht op sloeg.
Het is roerend om te zien hoe ze verandert, dichter bij de natuur én bij zichzelf komt... en hoe moeilijk zij én de Afrikaanse stam het hebben om afscheid te nemen van elkaar.
Ik vond het mooi.
En vroeg me meteen ook af of ik dat zou kunnen, een maand in volledige afzondering leven zonder enige vorm van luxe. Ik zou graag denken van wél.... maar ben niet zeker.
Misschien iets om te contempleren?
dinsdag 22 juni 2010
zondag 20 juni 2010
Gewoon even noteren...
dat de afscheidsmatinee van onze dansschool (geen definitief afscheid, nee nee, gewoon vóór de zomerstop) formidastisch was.
Vrolijke mensen, vrolijke Olijf, fijne muziek, prima zaal, héééééél goede dansers..... gewoon mooi.
en dat vandaag, blijkbaar eens in de zoveel jaar, de langste dag van het jaar was.
Niet 21 juni maar de 20ste.
De weerman zegt het zo, dus Olijf gelooft.
Vanaf morgen, spijtig genoeg, begint het aftellen weer.
In tussentijd moet er nog een zomertje door, dus daar proberen we zoveel mogelijk van te genieten.
Aan eenieder een prachtige zomer toegewenst!
Vrolijke mensen, vrolijke Olijf, fijne muziek, prima zaal, héééééél goede dansers..... gewoon mooi.
en dat vandaag, blijkbaar eens in de zoveel jaar, de langste dag van het jaar was.
Niet 21 juni maar de 20ste.
De weerman zegt het zo, dus Olijf gelooft.
Vanaf morgen, spijtig genoeg, begint het aftellen weer.
In tussentijd moet er nog een zomertje door, dus daar proberen we zoveel mogelijk van te genieten.
Aan eenieder een prachtige zomer toegewenst!
zaterdag 19 juni 2010
Well slap me ass and call me Sally!
Het kan verkeren.
HET, niet Olijf :)
Laat me nu eerder vandaag onnozele trouwkleedfoto's op de blog gooien.
Laat me nu voor één van de weinige keren aan het ontvangstloket staan om iets ... wel ja... te ontvangen dus.
En laat me nu ook de zak MIX doorsnuisteren om te zien wat ik moet noteren (Kringwinkeltaal.... dit wordt te technisch).
Laat het toeval nu zijn dat er alwéér een hoepel te voorschijn komt.
Mét jurk
Mét strass, kroontje en de hele santeboetiek.
En laat dat nu alwéér mijn maat zijn (misschien heb ik een veelvoorkomende maatje... zover had ik nog niet gedacht).
Wat doe je dan tijdens je kwartiertje pauze?
Erin kruipen natuurlijk :-D
En alweer foto's nemen.
Het universum wil me iets vertellen, dit kan niet anders.
Misschien gewoon "kind, trek die kleren nù aan want anders ga je nooit een trouwjurk van dichtbij zien"... de kans is reëel.
Ik maal er even niet om. 'k Lach mezelf een breuk... en de medewerkers ook hoor.
(Dank u zonneke, omdat je er even wou doorkomen op deze herfstachtige dag )
(Dank u zonneke, omdat je er even wou doorkomen op deze herfstachtige dag )
Persoonlijk.... persóónlijk... vind ik de zilver baskets bééldig staan bij het strasswerk!
:):):):):):):):)
Wishful thinking?
Er zijn zo van die dagen...
dat je de duvel in hebt :)
Gisterochtend wist ik het nog niet toen ik de auto parkeerde aan de werkplaats. Vijf minuten later was het van dat :)
"Goeie morgen, goeie morgen, goeie morgen" (7 medewerkers, 7 keer ochtendwensen).... "Hee, wa's da?"
Achter de kassa hing een jurk. Een trouwjurk.
Niet zomaar eentje, twas een exemplaar met heuse hoepelrok, onderrok, voile, bloemetjes en kraaltjes.The works zeg maar.
Op het eerste zicht leek het zelfs Olijf's maat...
Effect? Deugnieterij!
De jurk riep "pas mij, pas mij!"
En omdat het niet de eerste keer is dat Olijf zich in één of andere (al dan niet bizarre) outfit hijst.... verdween de jurk samen met mij het pashok in (niet gemakkelijk met die enorme hoepel!)
Ewel....
het is niet zo m'n ding, meisjesachtig doen. Franjes en tierlantijntjes.
maar ik MOET toegeven.... deze keer deed ik wat zovèèl vrouwen doen wanneer ze geconfronteerd worden met hoepels, bloemetjes, kraaltjes en voile.... ik veranderde in een complete domoor, met gezichtsbrede glimlach van oor tot oor :)
Er werden zelfs foto's genomen. Voor het nageslacht of voor wie gewoon wil meelachen met Olijf.
Ooit echt wakker gelegen van een grote, sjieke trouw? Nope
Willen huwen omdat je dan lekker in de belangstelling staat? Ook niet (hoewel de aandacht gisteren best wel deugd deed)
Het huwelijk als (kerkelijk) instituut omdat je dan voor alles en iedereen formeel uitspreekt wat eigenlijk een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn? Absoluut niet! (zie definitie van vanzelfsprekendheid)
Een papiertje dan, waarop staat dat jij de helft krijgt van je partner's bezittingen, mocht hij het ooit in z'n krullen krijgen om je roemloos te dumpen? I think not.
Ergens, ooit op deze blog, schreef ik iets over een simpele buitendeurbedoening, Italian of French style.
Een gezellige eettafel waarbij je vrienden en familie samen met jou vieren dat je gelukkig bent omdat er iemand in je leven staat die jij de moeite waard vindt (en in het beste geval vice versa).
Daar blijf ik bij. Meer moet dat niet zijn.Aan die informele tafel past geen jurk als het ding dat ik gisteren aan had.
Het neemt niet weg dat ik me even heel vrolijk voelde in die prinsesjesjurk.
Een vrouw blijft een vrouw.
Zo ook Olijf
:)
Aan de oppervlakte geconformeerd. Eronder..... :)
vrijdag 18 juni 2010
donderdag 17 juni 2010
stom toeval
Al enkele weken liep ik rond met de groeiende verzameling woordjes, die gisteren op de blog werden geschreven. Tijdens het schrijven wíst ik met stellige zekerheid dat een aantal woordjes zich goed hadden verstopt in de plooien van m'n hersenblob...ze haalden gisteren's lijst niet.
Et voilà... dan gebeurt het dat je een onnozel klapke doet met een praatmaatje en viavia omwegen tóch nog op het vergeten woord stuit.
Niet alleen dàt: er komen er meteen nog een heleboel bij!
Het mooist van al: de nieuwe woordjes (op zich niet eens zo'n opwindende) zíjn niet alleen nieuwe taal, ze gààn ook over nieuwe taal (gaan over = hebben betrekking op of handelen over...)
M'n verloren woordje vond ik mooi: Concullega.
U hoort (uiterààrd) meteen wat erin zit en kan zich daar waarschijnlijk ook iets bij voorstellen. In mijn sector is het een zeer toepasselijke term. In Kringwinkelland zijn alle naburige winkels zowel de concurrentie als de collega. Echt beconcurreren doen we elkaar niet, omdat we noodgedwongen in eigen ophaalgebied werken, maar een beetje wedijveren om de beste zakencijfers doen we dan weer wél.... voor de eer :)
Dat gezegd zijnde.... vandaag ontdek ik dat concullega een voorbeeld is van een Portmanteau, Hypogram, Blend of Kofferwoord.
Wikipedia't u het even zelf?
M'n viavia was "Hottentottententententoonstelling"... een lettergreepstapeling lees ik...
De overdose nabij met zoveel nieuwe termen, klik ik toch nog éven door naar Opperlans: my kinda stuff :)
Opperlans (oorspronkelijk gespeld als Opperlands) is het beschouwen van het Nederlands, zonder waarde te hechten aan de betekenis van de woorden, maar om genot te onttrekken aan de vorm van de taal of op zijn Opperlands gezegd: "recreataal".
Battus stelde in 1981 het handboek op voor de Opperlandicus: Opperlandse taal- & letterkunde, dat een vervolg kreeg met Opperlans! Opperlans was volgens hem "Nederlands met vakantie, Nederlands zonder het akelige nut dat aan die taal nu eenmaal kleeft". En over de Opperlander zei hij dat deze de Nederlandse woorden en zinnen niet bekijkt om er wijzer van te worden maar om ervan te genieten.
Hij stelde ook de Opperlandse grondwet op:
Wat kan dat mag, en wat niet kan dat mag helemaal.
Hier voelt Olijf zich thuis: spelen met woordjes en lettertjes. Nooit een Scrabbelist geweest en in de schooltijd de slechtste en luiste (juffrouw I... meest luie?) opstelschrijver.
Waarom ik gaandeweg zo ging kriebelen bij het horen van een lekker woord?
Geen idee, maar het kriebelt zààààààlig :)
Et voilà... dan gebeurt het dat je een onnozel klapke doet met een praatmaatje en viavia omwegen tóch nog op het vergeten woord stuit.
Niet alleen dàt: er komen er meteen nog een heleboel bij!
Het mooist van al: de nieuwe woordjes (op zich niet eens zo'n opwindende) zíjn niet alleen nieuwe taal, ze gààn ook over nieuwe taal (gaan over = hebben betrekking op of handelen over...)
M'n verloren woordje vond ik mooi: Concullega.
U hoort (uiterààrd) meteen wat erin zit en kan zich daar waarschijnlijk ook iets bij voorstellen. In mijn sector is het een zeer toepasselijke term. In Kringwinkelland zijn alle naburige winkels zowel de concurrentie als de collega. Echt beconcurreren doen we elkaar niet, omdat we noodgedwongen in eigen ophaalgebied werken, maar een beetje wedijveren om de beste zakencijfers doen we dan weer wél.... voor de eer :)
Dat gezegd zijnde.... vandaag ontdek ik dat concullega een voorbeeld is van een Portmanteau, Hypogram, Blend of Kofferwoord.
Wikipedia't u het even zelf?
M'n viavia was "Hottentottententententoonstelling"... een lettergreepstapeling lees ik...
De overdose nabij met zoveel nieuwe termen, klik ik toch nog éven door naar Opperlans: my kinda stuff :)
Opperlans (oorspronkelijk gespeld als Opperlands) is het beschouwen van het Nederlands, zonder waarde te hechten aan de betekenis van de woorden, maar om genot te onttrekken aan de vorm van de taal of op zijn Opperlands gezegd: "recreataal".
Battus stelde in 1981 het handboek op voor de Opperlandicus: Opperlandse taal- & letterkunde, dat een vervolg kreeg met Opperlans! Opperlans was volgens hem "Nederlands met vakantie, Nederlands zonder het akelige nut dat aan die taal nu eenmaal kleeft". En over de Opperlander zei hij dat deze de Nederlandse woorden en zinnen niet bekijkt om er wijzer van te worden maar om ervan te genieten.
Hij stelde ook de Opperlandse grondwet op:
Wat kan dat mag, en wat niet kan dat mag helemaal.
Hier voelt Olijf zich thuis: spelen met woordjes en lettertjes. Nooit een Scrabbelist geweest en in de schooltijd de slechtste en luiste (juffrouw I... meest luie?) opstelschrijver.
Waarom ik gaandeweg zo ging kriebelen bij het horen van een lekker woord?
Geen idee, maar het kriebelt zààààààlig :)
woensdag 16 juni 2010
beleefd zijn?
De laatste pakweg 10 dagen heb ik bij thuiskomst driemaal moeten vaststellen dat garagepoorten niet overal in België op dezelfde manier geïnterpreteerd worden.
Olijf heeft een bescheiden woning op de hoek van twee straten. Een half open bebouwing heet dat in het proper.
De voorgevel, enkele meters breed, ligt aan het drukste deel van de baan, hoewel "druk" in dit geval erg relatief is.
De zijgevel met tuintje ligt in de zijstraat. Zo'n twingtig meter geloof ik.
Fijn om te onderhouden, een voetpad van 20 meter.....
Toen ik hier pas kwam wonen, had één van de overburen (uit de "drukke" straat) de euvele moed om me om solidariteit te verzoeken.
Hij en z'n vrouwtje (samen met de rest van de straat) parkeerden hun wagen niet graag in de drukte.
M'n (doodlopend en dus on-druk) zijstraatje beviel hen veel meer. Dat begreep ik.
Of ik alstublieft zo vriendelijk wou zijn om m'n eigen wagen niet aan m'n deur te parkeren maar voor m'n eigen garage (het verst van m'n voordeur gelegen!)....
Ik was verbouwereerd toen om die vraag, maar ik deed het wel.
Onderhield m'n voetpad tot meerder eer en glorie van de er parkerende buren en kon zelf de boodschappen van garage tot voordeur sleuren. Solidariteitsprincipe.
Tot daar. De buur tussen haakjes is intussen dood. Hij reed zich met de motorfiets vrolijk te pletter tegen een vrachtwagen (hij had Olijf met hààr motorfiets in een helder moment ooit een zondagsrijder menen te moeten noemen). Z'n weduwe is terug verhuisd naar haar geboortedorp aan zee....
Terug naar m'n garagepoort.
De eerste keer arriveerde ik "een kot in de nacht" en vond ik m'n enige vrije plaatsje (voor mn eigen garage dus) geblokkeerd door een heuse Jeep.
Had vreselijk veel zin om de politie te bellen, maar deed het niet.
Stak zelfs geen briefje onder de ruitenwisser omdat het regende. Tegen dat de lomperik aan z'n auto kwam, zou het zijn uitgelopen. Het briefje in een plastic kaftje steken, vond ik dan weer te streberig en smekend.
Geen reactie dus. Ik liet het voor wat het was.
Zeven dagen later was het weer van dat. Deze keer overdag.
Alweer een auto pal voor m'n garage.
Mauries stond in z'n voordeur en Mauries weet alles, dus ik vroeg hem of hij wist wie.....?
Bij de buren achter me, zei hij.
Olijf dus naar de buren. Mevrouw is een vriendelijke mevrouw. Meneer is een hele piet en dat zie je aan hem. Ik ben niet bepaald een fan van Meneer meneer.
Olijf belt aan. Meneer komt net buiten met gasten in z'n kielzog. Ze stonden op het punt om weg te rijden.
Hahahah, lach lach lach, wat een fijne namiddag was het toch geweest.
Of ze hun auto alstublieft van voor de garagepoort wilden halen, vroeg ik hen veel te onderdanig naar m'n eigen zin.
"Tja, we twijfelden" zei ze. "We zijn uit Antwerpen. We wisten niet zeker of dit een garagepoort was"
...
Nu, ik heb al wat flauwe excuses gehoord, maar dit slaat alles.
Olijf's poort is een gewone doordeweekse garagepoort, van het kanteltype. Geen verwarring mogelijk met dubbele deuren of wat dan ook.
Een echte poort met echt poorthandvat én verzonken voetpad om inrit duidelijk te maken...
"Ik geloof dat deze poort ook in Antwerpen moeilijk te verwarren is voor iets anders" replikeerde ik nog fijntjes. "En het zou fijn zijn als ik dan nu in m'n garage zou mogen rijden"
Nog wat Hahaha, wat een fijne namiddag hebben wij gehad, witte gebleachte tanden en walmen parfum...."we zullen het nooit meer doen".
Dat hoop ik van harte, dacht ik nog. Volgende keer vraag ik het niet meer. Dan komt de sleepwagen er aan te pas.
"Je moet zo'n wegsleepbordje op je poort hangen" zegt Mauries me in een bui van goede raad.
Kijk, dat is gek.... ik wou niet agressief overkomen dus liet zo'n ding achterwege.
Bovendien blijf ik ervan overtuigd dat m'n poort er echt uitziet als een volwassen poort en dus geen "ceci n'est pas une pipe" bordje nodig heeft....
En dan...
Vanavond.
Deze keer geen Jeep, geen BMW... gewoon een ordinaire Fiat.
M'n favorietje nog wel, een nieuwe Cinquecento.
Maar wél weer vóóóóóór de poort!
Deze keer heb ik een briefje geschreven.
"U parkeerde uw wagen voor m'n garagepoort, waarvoor dank".
Aan de oppervlakte is dat vriendelijk. Iedere lezer weet dat het bitter en licht aanvallend is bedoeld.
Op een ander briefje noteerde ik de nummerplaat.
Iedere recidivist krijgt vanaf nu een sleepwagen op z'n rekening.... voor zover die mannen willen komen... zelfs dàt weet ik niet.
Zodra ik tijd heb, ga ik capituleren.
Er komt een blauw bordje op de poort.
Omdat Olijf blijkbaar de enige in deze gemeente is die weet hoe een garagepoort eruit ziet en hoe je je daartegenover dient te gedragen......
Eerlijkheid boven alles: ik heb een BLOEDhekel aan onbeleefde onbeschofterikken....
Olijf heeft een bescheiden woning op de hoek van twee straten. Een half open bebouwing heet dat in het proper.
De voorgevel, enkele meters breed, ligt aan het drukste deel van de baan, hoewel "druk" in dit geval erg relatief is.
De zijgevel met tuintje ligt in de zijstraat. Zo'n twingtig meter geloof ik.
Fijn om te onderhouden, een voetpad van 20 meter.....
Toen ik hier pas kwam wonen, had één van de overburen (uit de "drukke" straat) de euvele moed om me om solidariteit te verzoeken.
Hij en z'n vrouwtje (samen met de rest van de straat) parkeerden hun wagen niet graag in de drukte.
M'n (doodlopend en dus on-druk) zijstraatje beviel hen veel meer. Dat begreep ik.
Of ik alstublieft zo vriendelijk wou zijn om m'n eigen wagen niet aan m'n deur te parkeren maar voor m'n eigen garage (het verst van m'n voordeur gelegen!)....
Ik was verbouwereerd toen om die vraag, maar ik deed het wel.
Onderhield m'n voetpad tot meerder eer en glorie van de er parkerende buren en kon zelf de boodschappen van garage tot voordeur sleuren. Solidariteitsprincipe.
Tot daar. De buur tussen haakjes is intussen dood. Hij reed zich met de motorfiets vrolijk te pletter tegen een vrachtwagen (hij had Olijf met hààr motorfiets in een helder moment ooit een zondagsrijder menen te moeten noemen). Z'n weduwe is terug verhuisd naar haar geboortedorp aan zee....
Terug naar m'n garagepoort.
De eerste keer arriveerde ik "een kot in de nacht" en vond ik m'n enige vrije plaatsje (voor mn eigen garage dus) geblokkeerd door een heuse Jeep.
Had vreselijk veel zin om de politie te bellen, maar deed het niet.
Stak zelfs geen briefje onder de ruitenwisser omdat het regende. Tegen dat de lomperik aan z'n auto kwam, zou het zijn uitgelopen. Het briefje in een plastic kaftje steken, vond ik dan weer te streberig en smekend.
Geen reactie dus. Ik liet het voor wat het was.
Zeven dagen later was het weer van dat. Deze keer overdag.
Alweer een auto pal voor m'n garage.
Mauries stond in z'n voordeur en Mauries weet alles, dus ik vroeg hem of hij wist wie.....?
Bij de buren achter me, zei hij.
Olijf dus naar de buren. Mevrouw is een vriendelijke mevrouw. Meneer is een hele piet en dat zie je aan hem. Ik ben niet bepaald een fan van Meneer meneer.
Olijf belt aan. Meneer komt net buiten met gasten in z'n kielzog. Ze stonden op het punt om weg te rijden.
Hahahah, lach lach lach, wat een fijne namiddag was het toch geweest.
Of ze hun auto alstublieft van voor de garagepoort wilden halen, vroeg ik hen veel te onderdanig naar m'n eigen zin.
"Tja, we twijfelden" zei ze. "We zijn uit Antwerpen. We wisten niet zeker of dit een garagepoort was"
...
Nu, ik heb al wat flauwe excuses gehoord, maar dit slaat alles.
Olijf's poort is een gewone doordeweekse garagepoort, van het kanteltype. Geen verwarring mogelijk met dubbele deuren of wat dan ook.
Een echte poort met echt poorthandvat én verzonken voetpad om inrit duidelijk te maken...
"Ik geloof dat deze poort ook in Antwerpen moeilijk te verwarren is voor iets anders" replikeerde ik nog fijntjes. "En het zou fijn zijn als ik dan nu in m'n garage zou mogen rijden"
Nog wat Hahaha, wat een fijne namiddag hebben wij gehad, witte gebleachte tanden en walmen parfum...."we zullen het nooit meer doen".
Dat hoop ik van harte, dacht ik nog. Volgende keer vraag ik het niet meer. Dan komt de sleepwagen er aan te pas.
"Je moet zo'n wegsleepbordje op je poort hangen" zegt Mauries me in een bui van goede raad.
Kijk, dat is gek.... ik wou niet agressief overkomen dus liet zo'n ding achterwege.
Bovendien blijf ik ervan overtuigd dat m'n poort er echt uitziet als een volwassen poort en dus geen "ceci n'est pas une pipe" bordje nodig heeft....
En dan...
Vanavond.
Deze keer geen Jeep, geen BMW... gewoon een ordinaire Fiat.
M'n favorietje nog wel, een nieuwe Cinquecento.
Maar wél weer vóóóóóór de poort!
Deze keer heb ik een briefje geschreven.
"U parkeerde uw wagen voor m'n garagepoort, waarvoor dank".
Aan de oppervlakte is dat vriendelijk. Iedere lezer weet dat het bitter en licht aanvallend is bedoeld.
Op een ander briefje noteerde ik de nummerplaat.
Iedere recidivist krijgt vanaf nu een sleepwagen op z'n rekening.... voor zover die mannen willen komen... zelfs dàt weet ik niet.
Zodra ik tijd heb, ga ik capituleren.
Er komt een blauw bordje op de poort.
Omdat Olijf blijkbaar de enige in deze gemeente is die weet hoe een garagepoort eruit ziet en hoe je je daartegenover dient te gedragen......
Eerlijkheid boven alles: ik heb een BLOEDhekel aan onbeleefde onbeschofterikken....
vuvuzela en andere leuke dingen
Bijna dagelijks hoor ik een woordje links of rechts, waarvan ik denk "hee, da's een eerste!".
Het kàn gebeuren dat m'n brein na een koude start zich tóch nog herinnert het woord in een ver verleden te hebben gehoord.
De registratie ervan was misschien niet altijd even feilloos.
De laatste weken vallen woordjes weer in m'n schoot. Eentje kwam zomaar op, naar analogie met een reeds bestaande term. Vermoedelijk is een andere Belg me ooit al vóórgegaan in het uitvinden ervan... meer dan waarschijnlijk zelfs, omdat het (werk)woord veelvuldig aan de orde is in het dagelijks leven.
Hier komen ze, in geen bepaalde volgorde en ongetwijfeld aan te vullen met nieuwe woordjes naarmate de weken en maanden vorderen.
Nieuwe woordjes altijd welkom :)
.
Het kàn gebeuren dat m'n brein na een koude start zich tóch nog herinnert het woord in een ver verleden te hebben gehoord.
De registratie ervan was misschien niet altijd even feilloos.
De laatste weken vallen woordjes weer in m'n schoot. Eentje kwam zomaar op, naar analogie met een reeds bestaande term. Vermoedelijk is een andere Belg me ooit al vóórgegaan in het uitvinden ervan... meer dan waarschijnlijk zelfs, omdat het (werk)woord veelvuldig aan de orde is in het dagelijks leven.
Hier komen ze, in geen bepaalde volgorde en ongetwijfeld aan te vullen met nieuwe woordjes naarmate de weken en maanden vorderen.
- plakluis
- detectiepoorthoes
- Lötkolben
- beachflag
- Lawrence of My Labia
- afspiegelingsregering
- scheefkussen
- memen
- draaigalg
- vuvuzela
- Ik begin met een gemakkelijke: Duits voor soldeerbout (met dank aan technisch onderlegde F die dit gegeven uit z'n ver verleden opdook). Altijd handig in de dagelijkse omgang, denk ik.
- Canvas hoes, veelal bedrukt met reclame, die wordt getrokken over de detectiepoorten aan in-of uitgang van winkels (u kent ze wel, de biepbiep-dinges die te pas en te onpas afgaan, zelfs al heeft u netjes betaald).
- Naar analogie met een term die de doorsnee-nederlander met stomheid zal slaan. Waarom scheefpoepen als je ook kan rechtpoepen, in de pot en niet ernaast? Euh... ja... :)
- Aanklamperig persoon, niet weg te slaan al hanteerde je een hardhouten baseballbat en sterk offensief taalgebruik.
- tot voor kort grotendeels onbekend muziekinstrument. Blijkt lokaal een gegeerd blaasding te zijn waar - sinds de WK voetbal - de rest van de wereld horendul van wordt. In wezen een erg uit de kluiten gewassen toeter met dito geluid.
- (uit Wikipedia) betekent een idee dat zich onder informatiedragers verspreidt (tot nu toe voornamelijk menselijke hersenen), en wordt ook wel omschreven als een besmettelijk informatiepatroon. In meer specifieke termen: het is een zichzelf vermeerderende eenheid van de culturele evolutie, zoals een gen de eenheid is van de biologische evolutie. Kwaliteitskrant Metro introduceerde de term om te verklaren waarom Tom Waes' "Dos Cervezas Por Favor" zo'n succes heeft: repetitieve deuntjes passen goed in de meme-theorie. Nu weet u het ook :)
- Verplaatsbare vlaggen, de laatste tijd veel furore makend in het straatbeeld. Erg betaalbaar maar niet zó betaalbaar dat Pieter de Crem er (wellicht) duizenden van kon laten maken om de verkiezingsstrijd te ... euhm... verliezen.
- Geen duivels marteltuig maar onderdeel van een ander soort vlag. Houdt de vlag mooi opengestrekt en met de wind mee
- Met dank aan Sex & The City2 en I, die ook moeite heeft om de term uit haar geheugen te wissen. A dirty mind is a joy forever :)
- Waarschijnlijk resultaat na maandenlange (en handenvol geld kostende) verkiezingscampagne, innerlijke tweestrijd van de modale belg en duidelijke maar toch onduidelijke uitslagen. De kans is groot - speculeert men - dat hij eruit zal zien als de gewestelijke... so... what's new?
Nieuwe woordjes altijd welkom :)
.
zaterdag 12 juni 2010
Reisje 4-5-6 juni
Eindelijk nog even tijd nemen voor de blog.
Het is druk ten huize Olijf.
Dat heeft zo z'n redenen, zowel fijne als minder fijne.
Vorige week knepen we er even tussenuit: Olijf, zus C en nichtje G.
Vriendenbezoek. Na jaren aandringen (kom ons bezoeken, zo ver is het toch niet?), repten we ons ein-de-lijk eens om een vluchtje te boeken.
Rekening houdend met allerlei extracurriculaire activiteiten (schoolfeestje, hockey, vliegprijzen, jaaaaaaaaaa verkiezingen ...) viel de keuze op 4-5-6 juni.
We zouden er een dagje Bergamo van maken, gevolgd door anderhalve dag vriendenlogies.
Geen nood, wij kenden onze afstanden, alles was ingecalculeerd.
....
tot we op Charleroi toekwamen.
Douane? Noppes.
We mochten onverrichterzake terugkeren naar onze stoel. De vlucht van 6u20 was uitgesteld naar ...14u40!!!!
Bij landing in Torino visten we uit wat ons te doen stond.
Bus van vliegveld naar station. Trein van Torino naar Milano. Twee metro's van Milano Centrale naar Rho (suburbs van Milaan zeg maar).
Daar zouden we opgepikt worden.
Samenvattend werd dat: auto, vliegtuig, trein, metro, metro, auto. Vertrek om halfvier in de ochtend en aankomst om acht uur 's avonds.....
We hadden geen boot of luchtballon nodig gehad om te arriveren... oef :)
Het dient gezegd: nichtje G, acht jaar oud, heeft zich de hele reis lang erg kranig gehouden, zonder morren. Mama en Olijf waren terecht fier op het kind.
De hele dag rende ze met haar trolleytje achter ons aan, speelde tussendoor met haar Polly Pocketjes, at en dronk wanneer het kon en kloeg geen ene keer.
Dat onthoud ik het meest van de reis. Het moedige meisje.
De rest van het verblijf is persoonlijk. Niets wereldschokkends, gewoon fijn samenzijn, ontbijten, praten, wandelen, kort bezoekje aan Gardameer. U wil dat niet weten en ik wil het gewoon voor mezelf houden.
Blij dat ik vrienden gezien heb. Zondag weer thuis, in de gietende regen...
Het is druk ten huize Olijf.
Dat heeft zo z'n redenen, zowel fijne als minder fijne.
Vorige week knepen we er even tussenuit: Olijf, zus C en nichtje G.
Vriendenbezoek. Na jaren aandringen (kom ons bezoeken, zo ver is het toch niet?), repten we ons ein-de-lijk eens om een vluchtje te boeken.
Rekening houdend met allerlei extracurriculaire activiteiten (schoolfeestje, hockey, vliegprijzen, jaaaaaaaaaa verkiezingen ...) viel de keuze op 4-5-6 juni.
We zouden er een dagje Bergamo van maken, gevolgd door anderhalve dag vriendenlogies.
Vrijdagochtend halfvier. Met lodderogen en ieder een trolley-tje (max afmetingen: 55*40*20cm, niet zwaarder dan 10kg) in de wagen en óp naar Brussels-Charleroi.
In België hebben we geluk. Als de onwetende reiziger Brussel verwart voor Charleroi, zit daar maar een extra half uurtje reizen in het verschiet.
In Italië is dat andere koek. "Milano Orio al Serio" is Bergamo. Dat kan al gauw een uur, anderhalfuur schelen als je geografisch minder onderlegd bent.Geen nood, wij kenden onze afstanden, alles was ingecalculeerd.
....
tot we op Charleroi toekwamen.
Douane? Noppes.
We mochten onverrichterzake terugkeren naar onze stoel. De vlucht van 6u20 was uitgesteld naar ...14u40!!!!
Reden? "Technisch defect" noemen ze dat. De reiziger heeft er het raden naar of het dàt is of gewoon een halfleeg vliegtuig dat niet mag opstijgen wegens economisch onrendabel...
"Verlaat ook uw zitje niet. De uren zouden nog kunnen wijzigen. en Neen mevrouw dat wordt niet afgeroepen. Acht uren staren naar het scherm is alles wat u kan doen"
Nou moe????
Vrijdag zou een superzonnige, zwoel warme dag worden en wij werden verondersteld 8 uren op een metalen stoeltje binnen door te brengen?
Twijfel twijfel twijfel.
Wat te doen? Terug rijden naar huis en later terugkeren? Riskeren om naderhand gewijzigde vlucht te missen? Geen optie.
Gewoon terugkeren en de boel als verloren beschouwen? Ook geen optie.
Aanschuiven aan het loket om te horen wat gedaan kon worden?... Bon.... ja zeker?
De jongeman aan het loket was niet alleen vriendelijk, hij deed z'n best om zich verstaanbaar te maken in het Nederlands... voor Charleroi niet evident.
We konden de centen terugkrijgen (voor heenreis of voor heen en terug was me niet duidelijk, ik vroeg niet verder) of vliegen op een ander vliegveld.
Torino of Bologna? Torino lag 25 km dichter bij Bergamo, "beter" zei de vriendelijke jongen.... Torino dus.
Ehm..... NOT!
Hier had Olijf beter haar huiswerk moeten doen. Ik weet waar Torino ligt, ik weet verdorie goed waar Bologna ligt (wegens daar gewoond) maar wat ik begot niet wist (shame on me), was waar Taio ligt, het thuisdorp van onze vrienden.
Verkeerdelijk kozen we Torino, zowat de verste en moeilijkste mogelijkheid voor vriend die ons zou oppikken.
Bus van vliegveld naar station. Trein van Torino naar Milano. Twee metro's van Milano Centrale naar Rho (suburbs van Milaan zeg maar).
Daar zouden we opgepikt worden.
Samenvattend werd dat: auto, vliegtuig, trein, metro, metro, auto. Vertrek om halfvier in de ochtend en aankomst om acht uur 's avonds.....
We hadden geen boot of luchtballon nodig gehad om te arriveren... oef :)
Het dient gezegd: nichtje G, acht jaar oud, heeft zich de hele reis lang erg kranig gehouden, zonder morren. Mama en Olijf waren terecht fier op het kind.
De hele dag rende ze met haar trolleytje achter ons aan, speelde tussendoor met haar Polly Pocketjes, at en dronk wanneer het kon en kloeg geen ene keer.
't Is niet alle kinderen gegeven, zoveel jonge wijsheid.
Dat onthoud ik het meest van de reis. Het moedige meisje.
De rest van het verblijf is persoonlijk. Niets wereldschokkends, gewoon fijn samenzijn, ontbijten, praten, wandelen, kort bezoekje aan Gardameer. U wil dat niet weten en ik wil het gewoon voor mezelf houden.
Blij dat ik vrienden gezien heb. Zondag weer thuis, in de gietende regen...
Mooie liedjes duren niet lang.
Dit liedje had zelfs een erg lange intro...
aankomst Charleroi. Parking lekker dichtbij. Vol goede moed.
Sanitaire stop en nu .... inchecken!
Oef, alles mooi binnen toegelaten afmetingen :)
Op weg naar de omgeleide vlucht. Destination: Torino.
Opstijgen
Buiten 25°C. Binnen pelsje + open slaapmond. Sjieke madam :)
Benvenuti a Torino!
Obligate eerste koffie in Italië. Geloof me, NERGENS ter wereld drink je 'n echte lekkere cappuccino of caffé zoals... tja.... in Italië :)
My little piece of heaven.
Op de bus. Spijtig, niet alle dames met oversized zonnenbril keken synchroon naar Olijf voor de foto.
Van bus naar trein.
Wachten op de trein. Vijf minuten zon.
Tussenstop voor foto met Tanta Nanna
Kort moment voor tijdsbesef
Binnenhal van Milano Centrale.
Herinneringen uit kindertijd.
Herinneringen uit kindertijd.
Waar is de tijd heengegaan?
Aanschuiven in Metro.
Geen orde, noch in het aanschuiven, noch in het aanplakken van de tientallen mededelingen :)
Ken uw volk...
Moeder en dochter, nog steeds moedig onderweg.
Aankomst Rho.
Tussenstop aan Olie- en wijnbrouwerij
mét bierTJE, ook eigen brouwsel (bijna contradictio in terminis)
Effe uitblazen aan Lago di Garda.
Leuk idee om te stoppen maar we zijn stilaan uitgeput.
Nog ééééven rijden.
Even? Zeg maar anderhalf uur erbij.
Tempi dilatati heet dat, rekbaar tijdsbesef.
Aangekomen, jeeeeeejjjjjj!
Half uurtje later: verdiende rust.
Niet meteen het reisverhaal dat u verwachtte?
Geloof me.... ook ik had me iets anders voorgesteld bij twee daagjes ertussenuit :)
We hebben het gehad, da's wat telt.
Volgende keer beter.
Nóg eens met geliefde Ryanair.... het zal wel geen tweede keer gebeuren zeker?
Over and out.
Abonneren op:
Posts (Atom)